Amerika's 242ste verjaardag

Om kwart over acht ben ik eigenlijk al klaarwakker, maar Rick ligt nog in diepe rust dus ik lees wat op mijn telefoon. Voor we het weten is het negen uur en wordt Rick met schrik wakker en verbaast zich dat hij zo lang sliep. Hij zal het wel nodig gehad hebben.

Het is weer een warme dag en na Orion uitgelaten te hebben gaan we ontbijt halen. Koffies van Starbucks en voor mij een ham, kaas en ei boterham met tomaat en spinazie van Panera. Dit keer check ik wel even dat alles erop zit.

Na het ontbijt moet ik eraan geloven en ga mijn cardio op de elliptische machine doen. Rick neemt de gelegenheid waar om het gras te maaien. Jammer genoeg is er een grote zwemwedstrijd gaande bij het zwembad en zal dat pas om een uur openen. Anders was het zo lekker geweest daar af te koelen.

In plaats daarvan maken we ons dan maar presentabel en gaan bij Whole Foods lunch halen. Daar blijkt het heel druk te zijn. We maneuvreren tussen de mensen door en vinden beiden lekkers om te eten.

Rick grilt een paar worstjes op de barbecue en eet die met augurk en kaas. Ik heb gepeperde gerookte zalm met een gemengde salade van bloemkool, champignons, radijs en komkommer. Die dip ik in yoghurt dille saus en het is een lekker lowcarb maal.

Intussen is het zwembad open en we lopen erheen. De parkeerplaats staat bijna helemaal vol dus we zijn niet verrast dat het vol is en we moeten wachten tot er mensen vertrekken. Gelukkig duurt dat niet lang en na een kwartiertje mogen wij ook naar binnen.

We vinden wonder boven wonder nog een paar stoelen in de schaduw. Dan nemen we ons leesmateriaal mee en gaan in het water lezen. Mijn Kindle Oasis is ideaal want ik maak me geen zorgen als kinderen links en rechts van ons in het water springen. Het ding is waterdicht.

Met een waterkanon wordt het zwembadwater koeler gemaakt, anders voelt het als badwater

Mijn boek is heel spannend en ik hang hier zo lekker en koel. Ik kan mezelf er dan ook niet toe zetten nog baantjes te gaan trekken. Na een uur word ik een pruim en ga op mijn ligstoel opdrogen. Het is heerlijk hier met een zacht briesje, ik zou zo in slaap kunnen vallen ware het niet dat de muziek weer flink hard staat.

Net na vijven vinden Rick en ik het wel genoeg geweest en lopen terug naar huis. Daar kleed ik me weer in mijn nieuwe patriottische kleding en voor het avondeten gaan we naar het typisch Amerikaanse restaurant Glory Days vlakbij.

Daar vinden we stoelen open aan de bar. Vorige keer vonden we de buffalo bloemkool hapjes zo lekker maar tot onze teleurstelling zijn die er niet meer. Dan delen we maar een paar gegrilde kipspiesjes met buffalo saus erop. Een manager vertelt later dat die bloemkoolhapjes op het permanente menu gaan. Ze komen dus terug, hoera!

Als hoofdgerecht bestel ik de zalm BLT salade. Een gegrilde moot zalm op een salade van sla, tomaat, ui en bacon, ik ben verbaasd hem echt lekker te vinden. Rick vindt zijn kreeftbroodje ook goed bereid.

Thuis wachten we tot het tijd is om vuurwerk te gaan kijken. Intussen steken de achterburen vuurwerk af in hun achtertuin waar Orion heel hard tegen moet blaffen. Na een tijdje krijgt hij daar gelukkig genoeg van en gaat slapen. Ik denk niet dat het angst was want het was niet heel luid. Meer dat ze buiten waren en dan blaft hij altijd.

Net na negenen rijden Rick en ik naar de Vienna metro. Op het dak van de parkeergarage daar willen we het vuurwerk van Vienna en andere stadjes kijken. We zijn daar zeker niet alleen en er hangt een gezellige sfeer.

Wij kijken voornamelijk het vuurwerk van Vienna en met een schuin oog dat van Fairfax. Heel in de verte zien we dat van Washington. Misschien gaan we daar volgend jaar weer eens heen. Het is allemaal heel mooi en na afloop applaudisseert iedereen.

Deze laatste is Fairfax, niet Vienna

Zo is deze feestdag ook weer voorbij. Dit is toch wel de feestdag van het jaar hier, Kerst daargelaten.  Rick steekt thuis nog wat vuurwerk af en dan kijken we in onze ligstoelen tv. Ik help Saskia ook nog wat pannen uitzoeken. Lang leve Amazon.com!

Een nieuw museum bezoek en feestje met ons pleintje

Het is al dertig graden om half negen en er wordt gevaarlijke hitte voorspeld. Niet eens zozeer de luchttemperatuur, maar de luchtvochtigheid maakt het zo ondraaglijk. Ik kan heel goed tegen de hitte, maar dit vind ik zelfs wat teveel van het goede.

Na mijn eieren en tomaat ontbijt wat ik wel buiten eet ga ik boven op de elliptische machine een uur cardio doen. Dat gaat gelukkig snel al spelletjes spelend en lezend. Dan maak ik me gauw klaar om naar de stad te gaan en geef Orion een korte wandeling.

Om kwart over elf haal ik Chris op en rijden we naar de metro. Daar staat de trein al klaar en iets meer dan een half uur later stappen we bij Federal Triangle uit. Mary, een vriendin uit de buurt, werkt in het complex boven het station en we vragen ons af of ze al terug is van haar reis naar Nederland en Belgie.

Daar krijgen we bovenaan de roltrap antwoord op want wie gaat daar net naar beneden? Mary! Wat een toeval en we spreken af met zijn drieen naar huis te gaan vanmiddag. Chris en ik lopen verder naar onze bestemming van vandaag.

Chris is vanochtend om half zeven opgestaan om kaartjes te krijgen voor het enorm populaire African American History and Culture Museum. Dat is bijna twee jaar oud en nog steeds vliegen de (gratis) kaartjes ervoor de deur uit. Het lukte Chris nog net twee kaartjes voor half een te bemachtigen.

We sluiten aan in de rij voor de 12:30 kaarthouders. Die staat in de volle zon, maar gaat gelukkig snel want het voelt als bijna vijftig graden en het is niet gezond daar meer dan een paar minuten in te staan.

Na de tassen controle staan we dan eindelijk in dit zo belangrijke museum. Als eerste gaan we op zoek naar het restaurant. Daar moeten we in een rij wachten zoals zo vaak vandaag. Het is beredruk! Gelukkig is daar op gerekend en na vijf minuten kunnen we al naar binnen.

Er zijn verschillende standjes met voornamelijk zuidelijk voedsel. Dat betekent dat het ook allemaal wat zwaar is en ik heb moeite iets met weinig koolhydraten te vinden. Ik kies uiteindelijk de gebakken scallops met koolsla en een tomaat-okra salade. Het smaakt erg lekker en ook Chris smult van haar shrimp and grits, grote garnalen met een soort griesmeel.

Gesterkt gaan we het museum verkennen. Met een lift worden we naar beneden gebracht naar het historische gedeelte. Hier komen we eerst in de tijd van de slavernij terecht. Daar is heel veel te zien en als we eindelijk uitgekeken zijn lopen we een verdieping naar boven naar de tijd van de segregatie.

Het is onvoorstelbaar hoe de zwarte bevolking hier behandeld is, vooral in het zuiden van het land, maar ook in deze omgeving. Er is een gedenkkamer voor een gelynchte veertienjarige jongen, Emmett Till, maar daar staat zo'n lange rij voor dat we die maar overslaan.

Als laatste worden we teruggebracht naar de moderne tijd met als einde de eerste zwarte president, Barack Obama. Chris en ik verzuchten beiden dat we hem zo graag terug zouden hebben!

Er is heel veel te zien en in ons op te nemen en we zijn eigenlijk al een beetje moe van het slenteren en in rijen staan. Omdat het zo moeilijk is dit museum binnen te komen willen we echter wel alles gezien hebben.

We nemen dus de roltrappen naar de derde verdieping waar van alles te zien is over de Afrikaans-Amerikaanse cultuur. Van voedsel tot muziek en op de tweede verdieping ook theater en sport. Er is heel veel en we moeten zeker nog eens terugkomen en dit gedeelte beter verkennen.

Venus en Serena Williams

Rick wil ook heel graag naar dit museum en Kai vast ook dus hopelijk lukt het deze zomer nog om er weer heen te gaan. Dat het een heel belangrijk museum is voor Afrikaans-Amerikaanse bevolking blijkt wel uit het feit dat meer dan vijftig procent van de bezoekers tot die bevolkingsgroep hoort. Al met al is het een heel indrukwekkend museum.

Terwijl we er rondliepen onweerde het opeens en als we weer buiten komen lijkt het wel een stoombad! Gelukkig is de metro vlakbij en daar wacht Mary ons al op. We kletsen gezellig bij en als we in Vienna aankomen blijkt Chris' dochter Julie ook net terug uit haar werk te zijn.

Mary heeft haar eigen auto en ik geef Chris en Julie een lift naar huis. Dan rijd ik gelijk door naar het centrum van Vienna. Daar haal ik bij Whole Foods stokjes met gemarineerde kip voor vanavond. Er worden namelijk hamburgers en hot dogs gegrild en daar ben ik geen liefhebster van.

Thuis maak ik een flinke bak van mijn tomaat, olijf en augurk salade en tegen zessen lopen we naar de buren vier huizen verderop. Daar staat de barbecue al aan en iedereen heeft lekkere bijgerechten mee. Charles grilt mijn sate stokjes perfect en ik heb er verschillende salades bij.

Het is zo gezellig praten met iedereen dat ik mijn voornemen om direct na het eten naar huis te gaan laat varen. Ik ben moe, maar de stoelen zijn comfortabel en de wijn erg lekker. Voor we het weten is het negen uur en tijd voor vuurwerk!

Buurman Chuck heeft voor Rick een paar pakketten met vuurpijlen uit South Carolina meegenomen. In Virginia is alleen grondvuurwerk wettig dus eigenlijk mogen die mooie uit elkaar spattende pijlen niet. Gelukkig trekken Rick en Chuck zich daar niets van aan en zorgen ze voor een heel mooi vuurwerk.

Zo hebben we Onafhankelijkheidsdag al gezellig met de buurt gevierd. Morgen is de 242ste verjaardag van de Verenigde Staten van Amerika en heeft Rick een vrije dag.

De heetste dag van het jaar tot nu toe

Als Rick om half acht opstaat ben ik eigenlijk ook klaarwakker. Het is wat warm in de kamer want de airconditioning heeft moeite deze zwoele nachten te koelen. Het is dan ook al 27 graden als we beneden komen!

Rick wil binnen ontbijten, maar ik neem mijn crackers en koffie mee naar buiten. In de zon is het te warm, maar in de schaduw goed toeven. Ik zit er zo lekker dat het opeens kwart voor negen is en ik naar de sportschool wil. Rick is nog langzamer en ik vraag hem zijn auto te verplaatsen, die altijd achter mijn van staat.

Keurig om negen uur sta ik op de ARC trainer. Daar "ren" ik een uur op en heb dan bijna mijn tienduizend stappen bijeen. Sharon is er inmiddels en ik puf door een half uur met gewichten. Intussen kijken we met een half oog naar de wedstrijd Brazilie - Mexico. Sharon heeft niets met voetbal en de andere personal trainers en ik zijn voor Mexico, maar helaas.

Om half elf ben ik heel blij klaar te zijn met op land sporten. Het is alsof ik een sauna inloop buiten! Ik kan heel goed tegen warmte, maar dit is wel extreem, vooral door de vochtigheidsgraad, die het tot ver boven de veertig graden doet voelen. De waarschuwingen tegen oververhitting en zonnesteken vliegen ons dan ook om de oren op de radio en tv.

Dit is nu moeilijk voor te stellen!

Het is ook te warm om Orion uit te laten want je kunt een ei bakken op het asfalt. Gelukkig hebben we de relatief koele achtertuin voor hem. Hij heeft sowieso stukken minder energie dan gewoonlijk en zoekt de koelte binnen op in plaats van bij mij op het deck te liggen (wat in de zon ook te warm wordt om met blote voeten op te lopen).

Nadat ik mezelf zo luchtig mogelijk heb gekleed ga ik mijn boodschappenlijstje afwerken. Als eerste neem ik onze helemaal door de zon gebleekte Amerikaanse vlag mee naar de vlaggenwinkel. Woensdag is het Onafhankelijkheidsdag en Rick wil een nieuwe vlag en de stok gemaakt.

Bij Abe Lincoln Flags vlakbij word ik goed geholpen. Ze beloven onze stok weer zo te maken dat de vlag er niet de hele tijd omheen windt. Intussen koop ik ook een Virginia Tech vlag en een Piratenvlag voor Katja en Kevins bruiloft. Gelukkig hebben ze beiden in de grootte, die Katja vroeg. Ze hebben hier werkelijk elke vlag mogelijk (inclusief de Nederlandse) en zo niet, dan kunnen ze hem maken!

Dan rijd ik naar Vienna. Katja wil graag de parel ring, die Ricks moeder aan haar naliet, tijdens de bruiloft dragen, maar die is te groot voor haar vinger. Ik had hem in mijn juwelendoos en ga naar de Jewelry Doctor. Die man is ontzettend goed en eerlijk over wat er moet gebeuren.

De juwelier bekijkt de ring en vraagt wat ik ervan weet. Nou, eigenlijk niets, ik weet niet eens of hij echt is. Hij bevestigt in ieder geval dat het metaal wit goud is (had ook zilver kunnen zijn natuurlijk), maar de steentjes tussen de parels zijn geen diamanten. Hij denkt dat het aquamarijn is wat perfect zou zijn want dat is Katja's geboortesteen.

De reden dat ik deze juwelier zo fijn vind is dat hij niet meteen het werk naar zich toehaalt. Ik hoorde hem voor mij een man aanraden zijn horloge terug naar de oorspronkelijke maker te sturen al heeft hij ook een horlogemaker. Met de ring raadt hij ook sterk aan die naar Katja te sturen, zodat die precies naar haar vinger kleiner gemaakt kan worden. Morgen ga ik die dus opsturen.

Bij de Giant haal ik allerlei verse en bevroren groentes voor komende avonden. De self checkouts zijn allemaal in gebruik, maar ik zie een oudere man opeens gefrustreerd terug in de rij gaan staan. Het blijkt dat zijn machine in het Spaans staat. Geen probleem voor mij en zo reken ik in het Spaans af.

Dan heb ik toch wel erge trek en besluit een falafel bowl te gaan eten bij Falafel Street. Het doet me goed te zien dat het restaurant vol zit. De eigenaar is zo ontzettend aardig en ik wil dat hij het goed doet. Mijn salade smaakt me in ieder geval prima.

Als laatste ga ik naar Whole Foods en haal de rest van de ingredienten voor ons avondeten. Zo min mogelijk koken of oven want dat maakt het alleen maar moeilijker voor de airconditioning om te koelen.

Thuis maak ik me klaar voor het zwembad en rijd daarheen. Het is gewoon te warm om te lopen! Later zie ik dat Mel, een buurvrouw, hetzelfde deed met haar kinderen. Bij de ingang zie ik dat het zwembad om vier uur zal sluiten voor een zwemteam wedstrijd.

Zo ergerlijk, maar gelukkig ben ik nog op tijd om mijn baantjes te trekken. Jammer genoeg is de baan bezet en ik wacht een kwartiertje. Dan vraag ik maar of ik de baan met de andere zwemster mag delen en daar heeft ze gelukkig geen bezwaar tegen.

Het blijft een vakantiegevoel

Het water is mijn temperatuur, dertig graden. Ik trek mijn baantjes en geniet weer van het rustig voortglijden. De muziek is vandaag voor de verandering ook leuk en niet idioot hard. Iets meer dan een half uur later heb ik kilometer nummer negen van dit seizoen erop zitten.

Op mijn ligstoel kijk ik het einde van de Belgie - Japan. Wat een nagelbijter is dat ook weer! En wat een doelpunt in de laatste minuut voor Belgie. Ik zie het en juich hard. Kijk dan om me heen, maar gelukkig is er niemand dichtbij genoeg om zich af te vragen of ik wel helemaal normaal ben.

Dan wordt het zwembad gesloten en iedereen vertrekt. BIj de uitgang zie ik mijn buurvrouw Mel en we praten over het cul de sac feestje dat we morgenavond voor Onafhankelijkheidsdag zullen hebben. Zo leuk dat we zo'n gezellig pleintje hebben, ik kan me daar echt heel blij om voelen.

Voordeel van niet bij het zwembad met zijn muziek zitten is dat ik in mijn hangmatstoel op het deck lekker rustig kan lezen. Met die luide muziek lukt het me niet te concentreren op mijn boek. Zo in mijn stoel liggend en met een briesje is de 38 graden best uit te houden.

Rick vindt dat niet als hij thuiskomt. Hij vindt het veel te warm, maar om mij een plezier te doen eten we toch buiten. We hebben ieder een moot van de perfecte Whole Foods zalm, dit keer met een miso saus, "vuurwerk" koolsla en bloemkool puree. Het smaakt heel goed, maar dan zijn we inderdaad beiden toe aan koelte.

De tv gaat aan en ik kijk de Antiques Road Show weer. Ze doen iets wat Tussen Kunst en Kitsch ook zou kunnen doen. Ze herhalen een programma van vijftien jaar geleden en laten dan zien hoeveel die spullen vandaag de dag waard zouden zijn. Sommigen minder, sommigen meer en anderen hetzelfde als toen.

Online zie ik dat het in Europa ook erg warm is. Ik wens jullie sterkte want ik herinner me nog goed de zomernachten in mijn zolderkamertje in Nederland wat zo heet was dat ik gewoon nachten lang niet sliep.

Saskia verhuizen en een hete zondag

Zaterdag

We zijn vroeg uit de veren voor ons doen, want we willen om half negen vertrekken naar Richmond. Als we denken alle benodigdheden voor Saskia's verhuizing en Orions bench in de van te hebben geladen, vertrekken we.

Het ontbijt staat al klaar bij Starbucks want Rick heeft het via de app besteld. Ik haal contant geld voor de verhuizers en dan kunnen we keurig op tijd richting Richmond rijden. Ons doel is om daar om half  elf aan te komen voor Saskia naar een afspraak moet.

Anders kunnen we haar appartement niet in en we zouden al het een en ander kunnen doen voor Saskia terugkomt. Aanvankelijk schieten we lekker op en rijden via de Express Lanes de files op de gewone weghelft voorbij.

Als ik Waze echter open word ik er niet vrolijk van. Die geeft een aankomsttijd in Richmond van na elf uur aan! Dat betekent dat we onderweg nog flink wat verkeer tegen zullen komen. We moeten zelfs een omweg maken om de file van een ongeluk te vermijden. Gelukkig vindt Saskia iets om tussen de appartementsdeur te doen, zodat we er toch binnen zullen kunnen.

Net voor we in Richmond aankomen reikt Rick naar achteren. Hij aait Orion, die de hele weg schattig heeft liggen slapen. Dan vraagt hij waar Orions riem is en laat ik die nu toch vergeten zijn! Zonder riem is geen optie dus we gaan op zoek naar de dichtstbijzijnde Target.

Die moeten toch wel hondenriemen hebben, nemen we aan. Online in ieder geval wel, maar in de winkel die wij uitkiezen hebben ze alleen riemen voor kleine hondjes. Gelukkig blijkt er in hetzelfde winkelcentrum ook een PetSmart te zijn en daar hebben ze natuurlijk ruime keus.

Met een mooie knalblauwe riem en nog wat snoepjes voor Orion rijden we naar Saskia's appartement. Wonder boven wonder vinden we een prachtige parkeerplek recht voor de deur. We zetten Orions bench op in Kaylee's vroegere kamer en beginnen dan vast met opruimen en inpakken.

Niet veel later komt Saskia ook en dat is fijn, want die kan aangeven wat ze wel en niet wil houden. We schieten goed op en doen de lichtere spullen in onze minivan. Achter in het steegje staan grote bakken voor afval. Ideaal want daar kunnen ook wat grotere dingen in.

Saskia's katten weten niet wat ze ervan moeten denken

Tegen enen beginnen we trek te krijgen en bestellen online van Cava. Ideaal want je kunt je eigen salade samenstellen. Saskia en ik gaan erheen om het op te halen, maar we wachten en wachten terwijl ze de mensen, die in de rij staan helpen.

Na een tijdje zeg ik er wat van en dan wordt onze bestelling gauw gevuld. Soms denk ik dat het beter is gewoon in persoon te bestellen want de online bestellingen raken vaak op de achtergrond als het restaurant erg druk is.

Intussen belt Fred, de man die met zijn zonen zal komen helpen verhuizen, dat ze ietwat verlaat zijn. Geen probleem want dat zijn wij nu ook. We eten de salades en slepen dan de meubelen, die verhuisd moeten worden naar de woonkamer. Zo is het overzichtelijk.

Rond half drie gaat de deurbel. Tot onze verrassing heeft Fred maar liefst zeven zonen, die allemaal meehelpen (de jongste zal een jaar of acht zijn, de oudste tegen de twintig)! Saskia dirigeert wat mee naar haar nieuwe appartement moet en wat op de stoep voor de deur kan blijven.

Die oude meubelen zijn zo in trek dat er meteen al een iemand het ladenkastje mee komt nemen! De mannen hebben een pick up truck en een minivan en alles gaat in een keer mee! Dat hadden we niet verwacht en het is op deze manier zoveel minder stressvol!

Op weg naar het nieuwe appartement wat maar een paar blokken verderop is stoppen wij nog even bij de supermarkt voor koude flesjes water. Het is namelijk 37 graden en in Saskia's nieuwe appartement is de elektriciteit nog niet aangesloten en dus geen airconditioning. Binnen is het dan ook snikheet.

Om iets over half vier is alles boven en nemen de mannen weer afscheid. Ik ben zo ontzettend blij dat ik ze op Craigslist vond! Ik geef dan ook een flinke fooi waar ze duidelijk erg blij mee zijn. Zonder hen was het ons drieen echt niet gelukt, iets wat zelfs Rick moet toegeven.

 

Nu zetten Rick en Saskia zo snel mogelijk Saskia's bed in elkaar, want het is hier binnen niet te harden. Het is een leuk appartement en ik denk dat ze het sfeervol en eigen kan maken. Ze heeft op het moment alleen een bed, ladenkastje en koffietafeltje, dus er moet nog wel meer meubilair komen.

Slaapkamer en uitzicht van daaruit

Dat is echter van latere zorg en we gaan terug naar het nu vrijwel lege oude appartement. Ik heb intussen toch teveel van mezelf geeist en mijn "muur" bereikt. Rick wil Saskia nog helpen met schoonmaken en stelt voor dat ik rustig een drankje ga drinken bij de bar aan de overkant.

The Village Café is echt leuk, een lokale bar. Als ik er binnenloop zit het duidelijk vol met plaatselijke voornamelijk Afrikaans-Amerikaanse clientele. In plaats van als een vreemdeling behandeld te worden word ik van alle kanten begroet. Zo ontzettend hartelijk!

Mijn bloody Mary smaakt prima en kost maar $3,50. Het is echt gezellig en voor ik het weet sms-t Rick dat Saskia en hij klaar zijn. Alleen is er een klein probleempje vertelt Rick. Saskia zal in ieder geval de komende twee nachten nog in dit appartement slapen vanwege de airconditioning. De opblaasmatras, die wij meehadden, ging echter bij het opblazen kapot. We gaan dus nog maar weer even naar Target om een nieuwe te kopen.

Dan weet Saskia een leuk Tex-Mex restaurant, En Su Boca. We hebben geluk want er komt net een tafeltje vrij. Moe, maar voldaan genieten we van de heerlijke salades, de mijne met pittige chorizo. Het was een drukke dag, maar dankzij Fred en zijn boys was het veel makkelijker dan wij ooit hadden gedacht.

We halen Orion op van Saskia's appartement waar hij gelukkig rustig is geweest in zijn bench want er mogen eigenlijk geen dieren binnen daar. We nemen afscheid van Saskia en rijden dan zonder oponthoud terug naar huis.

Als je moe bent is 160 kilometer nog best een end, maar we komen net voor tienen heelhuids thuis. We drinken nog wat en zoeken dan ons bed op.

Zondag

We waren gisteravond echt moe en ik ben dit keer eerder wakker dan Rick. Ik lees wat op mijn telefoon zodat ik hem niet wek. Om kwart voor negen zijn we beiden op en gaan koffies halen bij Starbucks. Ik moet mezelf er door de week van weerhouden geen nitro brew te gaan halen want dat is zo ontzettend lekker!

Op de Panera app bestel ik mijn ontbijtboterham, ham, kaas, ei, spinazie, tomaat en komkommer. Die staat al klaar als ik er binnenloop en nietsvermoedend neem ik hem mee. We willen ook wat boodschappen halen van Whole Foods en vinden daar een picknicktafel om te ontbijten. Alleen blijkt er geen ei op mijn brood te zitten!

Dat vind ik wel het belangrijkste ingredient dus ik bel Panera. Een manager verontschuldigt zich en belooft zelf een nieuwe boterham voor me te maken. Ik krijg ook mijn geld terug, dus heel schappelijk. Nadat we onze Whole Foods boodschappen gedaan hebben staat het inderdaad klaar en smaakt extra goed.

Rick gaat lichtjes hangen op het deck en ik dwing mezelf tot een uur op de elliptische machine en dan tien keer de trap op en af. Gisteren heb ik mijn stappendoel net niet gehaald, maar wel meer dan genoeg trappen met die appartementen op de eerste verdieping.

We kijken naar de penalties van Spanje en Rusland en zien Spanje dus ook verliezen. Wat een vreemd wereldkampioenschap is het tot nu toe met drie grote teams zo vroeg eruit. Ik ben heel benieuwd wie er uiteindelijk kampioen wordt.

We hebben lunch van Whole Foods meegenomen. Voor mij net als vrijdag gerookte zalm, reepjes verschillende kleuren paprika en yoghurt dille saus. Dit wordt een lunch die ik deze zomer vaak ga eten, denk ik zo.

Het is inmiddels 37 graden en dus tijd om af te gaan koelen in het zwembad. Daar is het vrij druk, maar we vinden nog een paar ligstoelen in de schaduw. Het water is 29 graden dus precies goed voor mij. Ik zwem mijn kilometer en Rick, die vanwege zijn schouders niet mag zwemmen, leest strips in het water.

Gevoelstemperatuur 45 graden zegt de app, maar zo erg was het niet

Tegen vieren gaat Rick terug naar huis en ik blijf nog even. Ik kijk de wedstrijd Kroatie - Denemarken op mijn telefoon en wat een nagelbijter is dat! Ik juich voor de Denen en af en toe kijk ik gegeneerd om me heen als ik dat hardop doe. Niemand merkt het echter op.

Kroatie heeft de winst wel verdiend na dat vrijwel zekere doelpunt wat een gemiste penalty werd. Grappig is dat Guud Hiddink en Clarence Seedorf hier ook commentatoren zijn. Dat Nederlandse accent in het Engels herkennen wij met gemak en ik vind het leuk dat het niet enkel Amerikanen zijn (die tenslotte geen grote kenners van voetbal zijn over het algemeen).

Thuis tref ik Rick bezig met zijn pijlen waarop hij de afstand van ons huis naar plaatsen, die ons na aan het hart liggen, schildert. Hij heeft er stencils voor en Parijs en Venetie zijn klaar. Uiteindelijk gaan die allemaal aan een paal aan de rand van ons deck.

Voor het avondeten gaan we naar B Side. Met dit hete weer is koud eten wel zo fijn. Hier hebben ze de lekkerste charcuterie, die in de slagerij naast het restaurant wordt gemaakt, en veel verschillende kazen.

We beginnen echter braaf met een tomatensalade met komkommer soep en augurk reepjes, erg lekker. Ook de amandel hummus met gegrilde worteltjes delen we en die zijn zelfs wat pittig.

Dan bestellen we vier soorten vleeswaren en twee soorten kaas. Daarbij ook een pannetje met hun heel bijzondere olijven met andouille worst erin. Die laatsten zijn niet te beschrijven zo lekker! Letterlijk niet te beschrijven.

In plaats van brood vragen we er crackers bij vanwege ons lowcarb dieet. Die blijken amandelcrackers te zijn dus helemaal goed. Al met al smullen we van alles en Jag(uar), de bartender is super vriendelijk.

Naast mij spreekt een stel Spaans en ik hoor ze tegen Jag zeggen dat de man op bezoek is uit Spanje. Ik besluit eens "Amerikaans" te zijn en als ze het over de "melting pot" van nationaliteiten in dit gebied hebben vertel ik dat ik oorspronkelijk Nederlands ben.

De Spanjaard spreekt niet veel Engels, maar via zijn vriendin laat hij weten dat hij in Nederland is geweest en het er mooi vond. Hij woont in Madrid, maar vindt dat geen fijne stad. Als laatste laat hij nog weten dat hij teleurgesteld is in Spanje na de wedstrijd van vandaag. Ik zoek naarstig naar mijn ver weggestopte gelimiteerde Spaans, maar dat komt vandaag niet tevoorschijn.

Al met al een gezellige en zeer smakelijke maaltijd, die wij wel vaker gaan eten deze zomer. Thuis gaan de voeten omhoog en de tv aan. Als er niet zoveel muggen zouden zijn, zou ik buiten blijven zitten, maar zelfs met Deet op vinden ze me nog. Ik overweeg serieus de tuin te laten sprayen, maar ik ben dan bang dat dat ook schadelijk voor de goede insecten, zoals bijen.