Over een verrukkelijke vrijdag

De zon schijnt weer nadat Elsa ons verlaten heeft. Het is dus makkelijk vroeg opstaan. Ik maak mijn ontbijt en zoals altijd op vrijdag maak ik daarmee de tomaten, paddestoelen en dit keer ook de eieren op. Het is veel te nat om buiten te eten, helaas, want een aangename temperatuur. 

Terwijl Rick zich klaarmaakt begin ik zoals zo vaak aan mijn stappen en heb er al meer dan vijfduizend bij elkaar voor we naar Starbucks vertrekken. De bloemen zijn zo mooi nat, voor de zon erop schijnt en ze opdroogt, neem ik een heel aantal foto's. Druppels geven een ander perspectief.

Marj zorgt er bij Starbucks voor dat de koffies perfect zijn als ze ons worden aangereikt. Thuis maak ik mijn stappen af en ga dan een wandeling langs de mooie tuinen in de buurt maken. Ik vind het op het moment erg leuk insecten te fotograferen. Vooral de mooie groen met zwart wit gestreepte "zweet"bij is een perfect onderwerp. 

Als ik terugloop hoor ik mijn naam. Rick heeft ook een korte wandeling gemaakt om te kijken hoe het met het omzagen van het bos aan de overkant gaat. We worden door een van de werkers weggebonjourd, want ze gaan net een van de over de weg hangende bomen neerhalen. Onvoorstelbaar hoe makkelijk dat gaat met zo'n grijpmachine. Het lijkt wel een kwaadaardig monster!

Het wordt steeds lichter in dat gedeelte wat allemaal bos was. Voordeel is wel dat we nu verkeer voor de grote bocht kunnen zien aankomen. Dat was iedere zomer toch wel gevaarlijk. Ik probeer de kleine voordelen te zien, want vind het (en ben niet de enige) zonde dat alles neer moet worden gehaald.

Het is vrijdag en dan gaat Rick ook zijn lunch halen, want hij heeft het nooit zo druk aan het einde van de week. Voor mij wordt het een bloemkoolrijst bowl met harissa zalm van Zoe's Kitchen en Rick houdt het bij zijn gewoonlijke Cava salade. 

Na het eten loop ik naar het zwembad. Zodra er gefloten wordt dat alle kinderen onder de vijftien een kwartier het water uit moeten, ga ik mijn eerste twintig baantjes trekken. Ik heb besloten het vandaag op te breken, want dat is minder druk op mijn schouders. 

Bij de tweede kinderpauze zwem ik dus nog eens twintig banen en heb zo mijn kilometer voor vandaag binnen. Tijd om lekker te ontspannen en wat te lezen, maar de muziek staat zo hard en het is Country wat ik vreselijk vind, dat ik me niet kan concentreren. Na mijn vriendelijke vraag of het wat zachter kan wordt dat ook het geval. 

Na een half uur lezen denk ik gerommel te horen. Dat is moeilijk te onderscheiden van het lawaai van de vallende bomen, zagen etc. Een blik op mijn radar app laat zien dat mijn gehoor nog heel goed is. Ik haast me naar huis en ik heb me nog niet eens droog aangekleed als de eerste druppels al vallen. 

Mijn teennagels zien er erbarmelijk uit. Ik ben eigenlijk nog boos over de laatste keer bij Pro Nails 3, toen de eigenaar me, ondanks dat ik een afspraak had, liet wachten voor mijn tenen en toen maar besloot er een extra laag van de al bestaande nagellak op te doen. Dat zag er al meteen verschrikkelijk uit. 

Na wat navraag besluit ik een van de vele andere nagelsalons in Vienna eens te proberen. Cherry's Salon bestaat al decennia, maar ik ben er nog nooit geweest. Door een plensbui loop ik erheen. 

Het is er heel schoon, de nagellak staat op kleur gesorteerd en het ziet er netter uit dan bij Pro Nails. Ik moet ook mijn handen met hand sanitizer schoonmaken en mondkapjes zijn verplicht. 

Voor de verandering kies ik geen glitter, waarvan ze sowieso nauwelijks iets hebben. Geel lijkt me weleens een vrolijke kleur. De taalbarriere is hier wel erg groot vind ik, ik ben altijd blij dat Phuong goed Engels spreekt. 

Op de website van Cherry's Nails had ik gezien dat ze kunst op nagels doen. Ik vraag daarnaar, want dat lijkt me leuk voor mijn grote tenen. Die "kunst" blijken stickertjes te zijn, die op de nagels worden geplakt. 

Grappig, hoor, zo'n vlindertje, maar dat kan ik zelf ook en ze plakt de vlinder op mijn rechterteen ondersteboven. Ik moet er wel om lachen, maar dit had ik niet in gedachten. Kortom, nette teennagels, maar deze salon is geen vervanging voor Pro Nails. Ik ga er meer proberen, ze zitten hier praktisch op iedere hoek.

De regen is net afgelopen als ik weer naar de auto loop. Rick en ik gaan even in de bar zitten, ik met mijn groentesap en bloody Mary mix drankje en hij met een biertje. We gaan bedenken waar we vanavond gaan eten. Voor mij is het moeilijk het bijzondere eten van gisteravond te evenaren.

We kijken elkaar aan en komen met dezelfde gedachte: Cafe Renaissance! We gaan Saeed een bezoek brengen. Hem kennen we al meer dan twintig jaar, we aten met Saskia als driejarige al in dit restaurant. Saeed is een van de vriendelijkste mannen, die wij kennen. 

We worden dan ook als ware vrienden begroet en krijgen een leuk tafeltje. Ik heb mijn keuze snel gemaakt en bestel mijn favorieten: de oesters met spinazie in Pernod saus, gazpacho en een met krabsalade gevulde avocado. Allemaal even lekker, Rick smult ook van zijn rundvlees gerecht (voor mij ziet dat eruit als draadjesvlees).

Saeed zou Saeed niet zijn als hij ons niet aanbood Ierse koffie te maken. Dat is zoals altijd een hele productie met veel vuur en verschillende likeurs. Het moet gezegd dat het werkelijk de lekkerste Ierse koffie ooit is! 

Voldaan rijden we huiswaarts en zien een mooi gekleurde lucht. En dan opeens een hert dat vlak voor ons oversteekt. De wandelaars aan de overkant kijken even en lopen dan gewoon door. Rick en ik niet, wij vinden het nog steeds speciaal om zomaar een hert zo vlakbij te zien. Ze kijkt als ik haar roep, maar komt niet dichterbij. Zo tam zijn ze gelukkig ook weer niet. 

Tot slot kan ik het niet laten een paar foto's van onze steeds meer wakkere kleindochter te laten zien. Ik merk aan Katja een hernieuwd zelfvertrouwen na het bezoek aan de lactatiekundige. Fiona doet het helemaal prima met Mommy's melk! Allemaal een heel fijn weekend gewenst!!

Over een sportdag en Elsa

Het is duidelijk dat ik langer slaap als het bewolkt is. Ricks kant van het bed is al leeg als ik om tien voor acht met schrik wakker word. Het mag dan bewolkt zijn, maar het is zo vroeg al 26 graden! Ik eet mijn ontbijt dan ook op het deck. 

Omdat ik zo laat was heb ik geen tijd om alvast wat cardio te doen voor we naar Starbucks gaan. Met een lekkere nitro brew begin ik daar dus net na negenen aan. Ik kom tot 6500 stappen en dan moet ik me klaarmaken voor personal training.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik gewichten training heb gedaan. We concentreren ons op mijn bovenlichaam en buikspieren, want mijn benen krijgen op het moment genoeg training met het zwemmen en andere cardio. 

Zoals altijd gaat het halve uur snel. Sharon en ik  hebben het over borstvoeding met alle onzekerheden, want Katja ging vanochtend met Fiona naar de lactatiekundige. Omdat Fiona zo licht werd geboren waren de kinderartsen allerminst ondersteunend voor Katja, die heel graag borstvoeding wil blijven geven. 

Gelukkig bleek alles bij de lactatiekundige, zoals ik al dacht, helemaal goed te zijn en heeft Katja nu ook meer zelfvertrouwen. Ik voel me ook veel lichter, want ik maakte me toch dezelfde zorgen voor Katja, omdat ik weet dat ze zo graag wil dat de borstvoeding lukt. Lang leve de lactatiekundigen!

Als nieuwe moeder denk je dat de kinderarts alles weet, maar die hebben over het algemeen niet veel kennis van voeding. Ik heb toen onze kinderen klein waren regelmatig een aanvaring met onze kinderartsen gehad. Meestal had ik dan gelijk en zo respecteerden zij mij wel, ondanks dat ze vast dachten "daar heb je die moeder weer". 

Op de terugweg naar huis stop ik bij de prachtige tuin op de hoek van de straat achter ons. Die mannen hebben niet voor niets een Wildlife Habitat certificaat. Hun tuin is vol met bijen en andere bijachtigen, vogels en vast ook andere dieren. Ik maak foto's van de bezige bestuivers.

Tot nu toe is het weer half bewolkt, maar we zullen later vandaag Elsa over ons heen krijgen. Weliswaar zitten wij aan de westelijke kant, maar er wordt regen en onweer verwacht. Na mijn salade van Subway haast ik me dan ook naar het zwembad.

Daar is een baan vrij en ik begin gelijk aan mijn kilometer. Dat is maar goed ook, want zodra ik het water uitkom hoor ik de eerste donder. Er is ook veel constructie gaande met bomen, die neergehaald worden, dus de lifeguards zijn er niet zeker van.

Op mijn radar app zie ik dat het onweer met rasse schreden nadert en pak alles in om naar huis te lopen. Onderweg hoor ik nog een duidelijke donderklap en dan luidt het fluitje dat het zwembad voor tenminste drie kwartier gesloten wordt. Ik ben heel blij mijn zwemdoel ook vandaag bereikt te hebben. 

Nu het toch regent begin ik aan een kleine klus in Katja's kamer. Zij heeft een ladenkastje dat we weg willen doen. Op die plaats kan dan Fiona's bedje komen staan. Katja's kamer is echt nog Katja's kamer. Heel veel dingen van vroeger hier en ik weet niet wat ze wil houden of weggooien.

De kamers van de andere twee zijn veel beter georganiseerd. Gelukkig heeft Katja ook veel bergruimte in het bed en in haar kast, dus alles wat in die ladenkast ligt kan daar in. Ik begin de lades naar beneden te dragen, maar Rick wil ze op die kamer houden tot we iemand gevonden hebben, die het wil kopen, ook goed. 

Opeens ben ik echt doodmoe. Het zal een combinatie van het weer en sporten zijn, maar ik zoek mijn luie stoel op en val bijna in slaap. Orion valt echt in slaap en ik hoor hem hardop dromen, zo schattig!

Als het wat minder is met de regen ga ik mijn schaduwen of reflecties maandthema foto maken. Ik neem mijn glazen bol naar buiten en fotografeer met regendruppels als extra reflectie. Die bol verrast telkens weer, ik had die prisma's niet verwacht bijvoorbeeld. 

Het blijft nog lang nadonderen, al zitten wij zoals zo vaak net aan het randje van het echt zware weer. Gewoonlijk hebben we vanavond happy hour met Chuck en Christine, maar die zijn op reis. Rick stelt voor naar echte bars te gaan voor happy hour. 

We besluiten dat in het Mosaic District te doen. We beginnen bij Alta Strada waar we een charcuterie en kaas bordje delen. Het is een gezellige bar en de Aperol spritz smaakt me goed. 

Dan gaan we het nieuwe Japanse barbecue restaurant Gyu Shige proberen. We denken hier ook een voorafje te nemen en dan door te gaan, maar we blijven steken. Er staat hier zoveel interessants op het menu en dan hebben we de Japanse barbecue nog niet eens gedaan. Daarvoor komen we later terug.

De sake proeverij wordt leuk gepresenteerd en alle vier zijn erg lekker

Ik heb een zeeegel (uni) en St. Jacobsschelp (Scallop) "shooter", die je in een paar slokken opdrinkt, heerlijk!

Voor wat groente hebben we magul, een mix van kimchi en Japanse groente

Een gestoomd ei met paddestoel en vis is mijn nieuwe favoriete hapje

Rick heeft een Koreaanse vispannekoek en een sushi roll

Volgende keer gaan we de barbecue proberen, maar dit was al een verrukkelijk maal. Intussen plenst het weer en zijn we blij paraplu's mee te hebben. Het is zo vreemd om in de heel warme regen te lopen. Morgen moet Elsa weer vertrokken zijn als het goed is. 

En zo eindigt een heerlijke dag en wat ben ik moe! Dat wordt lekker slapen vannacht!  

Over mijn auto naar de garage en een huurauto

We zijn weer fijn vroeg op en terwijl ik ontbijt zit te eten pingt mijn telefoon. Ik was straal vergeten dat ik mijn auto vanochtend naar de garage moet brengen. Gelukkig zet ik tegenwoordig alles in mijn telefoon agenda. 

Terwijl Rick zich klaarmaakt doe ik vast wat cardio. Dan nemen we VLINDR naar de garage. Ik moet een aantal dingen ondertekenen en het verhuurbedrijf komt een kwartier later een huurauto brengen. Naar verluid zal het vijftien dagen duren voor mijn auto klaar is! 

In een oude Toyota Camry met Colorado kentekenplaten rijd ik naar Starbucks waar onze koffies al klaar staan. Dit keer is het bij het Pan Am Center filiaal en zoals altijd maken ze mijn nitro brew hier perfect. 

Thuis werpt Rick zich op zijn werk en ik ga door met mijn mini elliptische machine tot ik 10000 stappen bijeen heb. Dan maak ik me klaar voor het zwembad, want dat gaat vanmiddag vroeg dicht en ik wil er zo lang mogelijk gebruik van maken. 

Voor mijn lunch haal ik een salade wrap van The Italian Gourmet en pak dan mijn spullen in en loop naar de overkant. Ik wil voor het eten al een aantal baantjes trekken, maar de zwembanen zijn bezet door lifeguards, die lessen geven. 

Dat is echt balen en ik ga maar eens vragen of ik met hen kan delen. Dat kan en ik neem een helft van de baan en zij de andere. Niet ideaal, maar ik tel twee helften dan maar als een baan. Als de fluit voor twaalf uur gaat heb ik er zo twaalf baantjes opzitten. 

Mijn lunch is perfect voor een hete dag als deze. Het is 34 graden, maar in de schaduw goed te doen. Het is wat wazig door de bosbranden in het westen en midden van Canada. Altijd zo vreemd dat wij daar zoveel kilometers verderop last van hebben. 

Na het eten trek ik nog achtentwintig baantjes om de kilometer ook voor vandaag vol te maken. Dan ga ik luieren op mijn stoel en af en toe weer een koele duik nemen. Terwijl ik daar zit komt een mooi vlindertje me gezelschap houden. Maria is net klaar met haar baantjes en we praten even bij voor zij weg moet.

De reden dat ik zo vroeg in het zwembad was, is dus dat het om drie uur sluit voor een zwemteam iets. Dat is wel een ergernis, zo vaak als het zwemteam uren van de gewone leden afpakt. Gelukkig is het alleen in juli. 

Omdat de schoonmaakploeg bij ons thuis bezig is, verkleed ik me in een kleedhokje. Met droge kleding aan haal ik de auto op en ga op pad. Mijn eerste stop is Target om te kijken of er nog iets leuks voor Fiona is. Dat is niet het geval dit keer.

Bij H Mart koop ik paddestoelen en een Turkse yoghurt drank. Ik zie dat hun paprika's uit Nederland komen, niet zo Aziatisch dus. Het blijft een interessante winkel om doorheen te lopen. Ik zie bevroren Durian en koop dat bijna om gezegd te hebben dat ik die vrucht, die iedereen zo vreselijk vindt, heb geprobeerd. Maar voor $16 doe ik het toch maar niet.

In het centrum van Vienna geniet ik van het veldje bloemen. Dat levert altijd weer wat fotografie materiaal en de bezige bijtjes stemmen me vrolijk. 

Het is echt heel erg warm en ik heb enorme dorst. Ik haal een geroosterde amandelen ijsthee van Caffe Amouri. Het is hier zo gezellig binnen! Daar konden we meer dan een jaar niet komen. De tafeltjes zitten dan ook vol, maar ik wilde toch al buiten zitten. 

Als mijn thee op is loop ik naar Greenheart. Het is tijd voor een nieuwe fles groentesap. Intussen zijn de schoonmakers klaar en is het veilig naar huis te gaan. Daar wacht Rick me al op en stelt voor te gaan kijken hoe het er aan de overkant uitziet.

Ook vandaag hoorden we boom na boom tegen de grond gaan. Ze doen er tenminste wel wat mee, die boomstammen worden weer gebruikt. Maar het ziet er allemaal niet vrolijk uit wat mij betreft.

 

Vanavond hebben we kip en biefstuk fajita's als avondeten. Rick bakt er extra paprika bij en we doen het met geraspte kaas en pico de gallo in een koolhydraatarme tortilla. Zoals altijd is het verrukkelijk. 

Vanochtend had Katja een kinderarts afspraak voor Fiona. Het meiske is terug op haar geboortegewicht, dus helemaal goed. Ze is ook een paar centimeter gegroeid. Katja doet het allemaal heel goed, de eerste paar weken zijn altijd zwaar. Het pukje poseert weer op haar avocado nu ze twee weken oud is. Ik kan niet wachten haar weer vast te houden!

Over een zeer zomerse dag

Rick staat keurig om zeven uur op, ik volg niet veel later. Met de lamellen open ben ik veel vroeger wakker. Dat is fijn, want ik wil optimaal van de zomerse dagen genieten. 

Mijn ontbijt bestaat weer uit ei, tomaat en paddestoelen. Ik heb het gemist! Terwijl Rick zich aankleedt begin ik vast aan mijn stappen. Met deze warmte is het beter daar vroeg aan te beginnen. Ik heb meer dan een derde bij elkaar als we naar Starbucks vertrekken. Wonder boven wonder is de nitro brew perfect vandaag. 

Nog voor negenen zijn we terug, dus Rick zit ruim op tijd achter zijn computer. Ik ga verder aan mijn stappen op het deck. Opeens hoor ik een enorme klap van een boom, die omvalt. Dat is de eerste van vandaag, want de rest van de dag wordt het bos tegenover ons neergehaald. 

Zo zonde, ik heb met de dieren, die steeds minder leefomgeving hebben, te doen. Geen wonder dat de herten de tuinen heerlijk vinden. Met die geluiden op de achtergrond heb ik nog voor tienen mijn stappen bijeen. 

Om de een of andere reden voel ik me vandaag niet zo happy. Ik mis mijn rondleidingen, ik mis even naar Katja en Fiona over te kunnen wippen, ik mis Kai, kortom een ware pity party zoals we dat hier noemen. Het moeilijkst vind ik het niet weten, wanneer die dingen weer kunnen. 

Gelukkig heb ik om half een mijn virtuele lunch met Judith en dat leidt mijn gedachten helemaal af. De anderhalf uur vliegen voorbij. Dan maak ik me klaar om naar het zwembad te gaan. 

Mijn doel vandaag is veertig banen zwemmen, een kilometer dus. Mijn zeer ambitieuze doel is om deze zomer vijftig kilometer te zwemmen. Of ik dat ga halen is de vraag, maar ik werk er in ieder geval naartoe. De eerste drie kilometers zijn gezwommen. 

De buren Chadi en Carole zijn er ook en we praten even in het Frans. Ik merk wel dat we nu gewend zijn samen Engels te spreken, want daar gaat het gesprek toch al snel in over. Ik heb dat met Rick ook, hij wil dat ik Nederlands met hem spreek, maar dat voelt zo gek en voor ik het weet val ik terug in het Engels.

Rick komt na zijn werk ook nog even zwemmen. Tegen zessen lopen we terug naar huis. Daar heeft de post een verrassing gebracht: een heel lieve mok met een foto van Katja en Fiona en "Fiona's Omi's Favorite Coffee Cup" erop. Zo attent, alleen heb ik geen idee wie hem heeft gestuurd! Hopelijk vind ik dat via Facebook uit, zodat ik persoonlijk kan bedanken. 

Voor ik de komkommersalade ga maken, besmeer ik een paar crackertjes met zalmsalade voor Rick en mij. Ik draai me even om en weg is een van de crackertjes! Orion ziet er heel schuldig uit. Hij wordt steeds beter in ongemerkt eten stelen. Gelukkig las ik bij een Facebook groep dat hij niet de enige Australische herder is, die dat doet.

Intussen krijg ik een uitnodiging om mijn favoriete Facebook groep Vienna VA Foodies (waar ik ook de wijnbedels in adverteer) te helpen modereren. Dat is een grote eer voor mij, want de oprichtster Lydia is heel kieskeurig. Ik vind het vooral heel leuk om zo meer met de gemeenschap in Vienna bezig te zijn zonder fysiek iets te moeten doen wat me als snel teveel is.  

Ons avondeten wordt kipsate met kerriesaus, bloemkoolrijst en komkommersalade. Ik moet toegeven dat het niet mijn favoriet is. Ik denk dat de kerriesaus geen goede vervanging voor pindasaus is. Morgen weer een dag, dan zullen we van Indonesie naar Mexico gaan qua eten.

Nu nog even wat shows kijken en dan naar bed, hopend dat ik niet weer zo'n nachtmerrie over Katja en Fiona ga hebben als gisternacht! Het was er zo een, die me nu nog steeds niet lekker zit. 

Over nog een laatste vrije dag

Om zeven uur deed ik mijn ogen open en dacht, hm, ik kan eigenlijk best opstaan. Ik deed het niet, want Rick lag nog te slapen en opeens is het dan acht uur! 

Terwijl Rick Orion uitlaat leg ik vast mijn dingen om wijnbedels te maken klaar. Ik kreeg gisteren een spoedbestelling, die voor het middaguur klaar moet zijn. Ze wilde zomerse setjes en bloemen en schelpen voldoen aan die eis. 

Na onze koffies en ontbijt van Starbucks gehaald te hebben, spelen we nog wat Pokemon Go. Dan gaat Rick het onkruid van ons terras beneden branden en ik zet mijn wijnbedeltjes in elkaar. Ik laat Shri gauw weten dat ze klaar zijn en zij komt ze meteen ophalen. Ze zijn voor familie, die op bezoek is. 

Dan is het tijd om te sporten. Juli is nu echt aangekomen, iedere dag meer dan dertig graden. Ik klaag absoluut niet, ik voel me onbeschrijflijk veel beter met de warmte. Buiten sporten is echter te warm, want de zon staat op het deck. Ik besluit vandaag de mini elliptische machine weer eens te gebruiken. 

Intussen loopt het al tegen lunchtijd. De tijd gaat vandaag wel heel snel! Ik heb zin in een poke bowl en haal die van Poki DC. Meestal is daar niemand, maar vandaag is het populair (ook wel goed, natuurlijk). 

Niemand weet wat ze willen bestellen, dus het duurt eeuwig. Rick vraagt zich al af of er iets mis is gegaan. Natuurlijk weet ik mijn bestelling precies. Rick haalt zijn gewoonlijke salade van Cava. We eten gezellig op het deck.

Na het eten gaan we weer op pad. De dag na 4 juli gaat het vuurwerk meestal in de uitverkoop. Alleen is het meeste voor gisteren al uitverkocht. Het is nu koop een, krijg de tweede gratis. Dat is dus wel de moeite waard en we kopen twee van de "pauw" dozen. 

We halen wat medicijnen voor mij op bij Walgreens en gaan als laatste naar de Giant. Daar vinden we alles op ons lijstje, behalve Ricks nu favoriete ijs van Ben & Jerry's. Dat kan hij ook makkelijk bij de ijswinkel vinden, dus dat is geen ramp. 

Thuis kleed ik me in bikini en loop naar het zwembad. Rick zal later volgen, maar ik wil eerst mijn baantjes trekken. Met mijn nieuwe professionele kickboard gaat het heel goed en binnen het halve uur heb ik dertig baantjes getrokken. 

Rick is er intussen ook en we lezen en zwemmen nog wat. Rond half vijf gaan we huiswaarts, want we moeten nog naar Whole Foods. Thuis wacht ons een onaangename verrassing: Orion heeft al onze speciale Rainier kersen opgegeten met pit en al!

Rick maakt een lijstje voor Whole Foods en ik moet lachen om het vijfde ding. Alleen zijn de Rainier kersen tot onze grote teleurstelling uitverkocht! Dan maar een zak met gewone rode kersen. Kersen zijn mijn favoriete fruit. De rest van ons lijstje werken we zonder problemen af. 

Het is weer een heerlijke dag om de barbecue te gebruiken. Vandaag hebben we biefstuk kabobs met bloemkoolpuree en sla met kaas en mijn eigen gemaakte dressing van augurkensap en Dijon mosterd. We smullen ervan en het is zo lekker buiten dat we nog een tijdje blijven zitten. 

Het voelt alsof Rick al eeuwig niet gewerkt heeft, maar natuurlijk heeft hij dat in New Jersey wel gedaan alleen niet in zijn kantoor. Morgen wordt het dus weer een "gewone" werkdag voor hem. Ik krijg het gevoel dat Rick daar best zin in heeft.