Een klamme rondleiding

Het heeft vannacht alweer geregend!  Echt een natte zomer hebben we tot nu toe.  Gelukkig zie ik een waterig zonnetje doorkomen als ik mijn ontbijt mee naar buiten neem.  Het is ook lekker warm, dat is het in de zomer altijd ongeacht of de zon schijnt of niet.

Terwijl ik zit te eten krijg ik een alert op mijn telefoon dat er eerder vanochtend iemand voor de metrotrein is gesproken bij West Falls Church, twee stations verderop van Vienna.  Dat betekent dat er flinke vertragingen zijn.  Gauw sms ik mijn klanten van vandaag dat ik verlaat kan zijn.

Rick zet me bij het station af en inderdaad wachten we en wachten we.  Pas net voor negenen komt er een trein.  Ik kan nog net een zitplaats bemachtigen, mensen na mij moeten staan.  De trein wordt werkelijk afgeladen naarmate we de stad naderen.  Ik probeer niet mee te luisteren, maar hoor een dame aan de telefoon met een duidelijk zeer aangedane vriendin, die in de voorste wagon van de trein zat waar de man voor sprong en er veel van zag.

Het is natuurlijk verschrikkelijk dat iemand het leven niet meer zag zitten, maar ik heb er altijd enorme moeite mee dat zo iemand besluit heel wat mensen een trauma te bezorgen door voor een trein te springen.  Ik vind het nog steeds vreselijk dat mensen mijn oma naar haar dood hebben zien springen.  Ja, ik weet het, als je zover bent denk je daar niet aan, maar neem dan "gewoon" een fles pillen in of zo!

Wonder boven wonder stap ik nog op tijd bij het Smithsonian station uit.  Ik zie echter niemand, die aan de beschrijving van het gezin met vier kinderen wat ik vandaag zal rondleiden voldoet.  Net als ik me begin af te vragen of ze misschien de verkeerde uitgang hebben genomen, zie ik Michael wild zwaaiend aan komen lopen.

Hij is een soort "ambassadeur" voor Washington, die mensen de weg wijst en een kaart van de stad geeft.  Ik heb hem vorig jaar ontmoet en hij is er iedere keer als ik op mensen wacht, alleen miste ik hem vandaag al. Hij stond dus bij de andere uitgang en vond daar mijn groepje!  Michael levert ze dus aan mij af en ik bedank hem hartelijk.  Hij heeft de keer dat hij mijn klanten juist naar de andere uitgang had gestuurd weer goed gemaakt.

Dan maak ik kennis met de Belgische (uit een stadje dicht bij Maastricht) C. en H. en hun vier kinderen.  De jongste is tien en de oudste zeventien en ik zie meteen dat het leuke en geinteresseerde kinderen zijn. 

Veel Europese kinderen weten weinig over de (vroege) geschiedenis van de VS, dus ik heb besloten daar meer over te vertellen voor we beginnen.  Ze luisteren goed, want later op de dag weten ze waar ik het over heb.

We lopen richting het Washington Monument en ik zie een jongeman telkens naar mij kijken.  Op een gegeven moment komt hij op me af en vraagt of ik Petra ben.  Natuurlijk antwoord ik beamend en het blijkt de neef van mijn vriendin Hanneke te zijn!  Ik wist dat hij in Washington was, maar dat we elkaar nu zomaar tegenkomen is wel heel toevallig!  Gauw maken we een foto samen om aan Hanneke te sturen en dan gaat hij verder.

Wij lopen langs alle hekken, die er nog steeds staan voor 4 juli.  Mijn gezelschap was hier wel net aangekomen op zaterdag, maar ze waren te moe om op te blijven voor het vuurwerk.  Jammer, natuurlijk, want zoals op mijn vorige blog te zien is was dat spectaculair.

Of het de dreigende luchten, vochtigheid of wat zijn, maar het is vrij rustig in de stad.  Dat terwijl ik net las dat er vorig jaar ook weer een record aan toeristen is geweest, 18,3 miljoen alleen al uit de VS zelf, buitenlanders niet meegeteld.  De toerbussen zitten wel vol, dus misschien verkiezen mensen die koele uitweg boven wandelen.

Voor ons betekent het weinig ellebogenwerk bij de monumenten.  We lopen door de het Tweede Wereldoorlog monument naar het Vietnam Veterans Memorial.  Zij hebben gisteravond de film "Forrest Gump" gezien, perfect voor dit gedeelte van de stad.  Alleen is alles rond de Reflecting Pool nog afgezet, jammer genoeg.

In het Lincoln Memorial maak ik een foto van het hele gezin.  Dan lopen we door het altijd indrukwekkende Koreaanse monument en naar het Tidal Basin naar het Martin Luther King Jr. Memorial.  Daar geef ik vaak de keuze, vooral met kinderen, om helemaal rond de vijver te lopen of na het Franklin D. Roosevelt Memorial terug te lopen.

"Helemaal rond!", roept de jongste E.  Helemaal goed dan, ik ben er ook nog niet uit of het zoveel langer is om dat te doen.  Na de laatste twee monumenten bekeken te hebben, het tocht lekker in het Jefferson Memorial, lopen we naar de Old Ebbitt Grill.

Daar stappen we precies op de gereserveerde tijd van kwart over twaalf binnen.  Mark applaudisseert bijna, want dat gebeurt niet vaak.  We krijgen de speciale grote tafel bij het raam.  Alle kinderen bestellen de fish en chips en die ziet er heerlijk uit.  H. en ik nemen de filet mignon, lekker stukje vlees met groentes, een echte lunchportie want niet te zwaar.  C. neemt de crabcakes.

De kinderen hebben na die enorme fish and chips nog plaats voor dessert.  De lekkerste, maar ook enorme, dingen worden voor hun neuzen gezet en het gros ervan verdwijnt als sneeuw voor de zon.  Ik houd het bij koffie, die lekker sterk is.

Na de koele airconditioning voelt de warmte buiten weer als een sauna aan.  Maar de zon schijnt nog steeds, al pakken zich donkere wolken samen in de verte.  We bekijken het Witte Huis van voren en van achteren.  De kinderen zijn natuurlijk geinteresseerd in de Obama kinderen, de oudste daarvan is net zaterdag zeventien geworden dus helemaal opgegroeid in het Witte Huis.

Langs Pennsylvania Avenue lopen we richting Capitool.  Een van de jongens wil geheim agent worden dus het FBI gebouw krijgt veel aandacht.  Na de nodige foto's daar lopen we Capitol Hill op.  Dat is altijd best moeilijk na zo'n hele dag lopen.

We gaan de Library of Congress in en zelfs de kinderen zijn zeer gecharmeerd van alles wat hier te zien is.  De electronische schermen met uitleg helpen ook hun aandacht te houden.  We bekijken Thomas Jefferson's bibliotheek en de twee eeuwenoude bijbels.

Het blijft een prachtig gebouw.  Hier eindigt mijn rondleiding ook.  We lopen met zijn allen naar het Capitol South metrostation en daar help ik ze nog even hun Smartrip kaarten opladen.  Dan nemen we afscheid en ik ga op mijn trein wachten.  We hebben het droog gehouden, althans uit de hemelsluizen, want qua transpiratie zeker niet!

Terwijl ik in de metro zit komt er een fikse bui over, maar tegen de tijd dat we de tunnel uitrijden is het weer droog.  Gelukkig is Kai bereid me op te halen in Vienna, want mijn voeten en heupen doen pijn.  Rondleiding een van veertien deze maand zit erop en ik heb weer bijna 14 kilometer afgelegd!

Thuis gaan de voeten dan ook omhoog en lees ik wat op het deck.  Ik vul het kolibribuisje bij en zie tot mijn genoegen dat de mieren inderdaad niet terug zijn.  Gisteren kreeg ik de tip om vaseline te smeren aan het dopje en dat lijken de mieren inderdaad niet fijn te vinden. 

Rick komt thuis en we bestellen kabobs van Friends.  Ik kijk naar de Bachelorette, want daar hoef ik mijn brein niet bij te gebruiken.  Ik worstel na bijna vijf jaar rondleidingen nog steeds met mijn "tenue" tijdens de rondleidingen.  Ik had vandaag een topje aan waar het zweet erg te zien was.  Ik weet het nog steeds niet, bermuda's, maar vooral topjes, die in de hitte leuk staan, maar ook niet kleddernat eruitzien.  Ooit zal ik de perfecte combinatie vinden, hoop ik (tips zijn altijd welkom).
. 
Foto's van vandaag staan hier.

Onafhankelijkheidsdagweekend

Zaterdag

Gelukkig heeft de Icy Hot zijn werk gedaan en heb ik vannacht heerlijk geslapen.  We slapen vanochtend ook lekker uit, vergemakkelijkt door de donkere kamer.  Als ik de fan uitzet hoor ik het geroffel van de regen op het dak, jakkes!

Op mijn radar app zie ik dat het niet lang zal duren, want op een regenachtige Onafhankelijkheidsdag zitten we niet te wachten!  Er worden voor vanmiddag ook wel onweersbuien voorspeld, maar hopelijk is het vanavond voor het vuurwerk droog.

Als ontbijt eten Rick en ik ontbijtquesadilla's en drinken bij de koffie en thee ook een glaasje granaatappel mimosa, die we gisteren bij de Fresh Market hebben gekocht.  We toasten op de 239ste verjaardag van ons land.  Ik denk weer aan de vele keren dat ik de Onafhankelijkheidsverklaring heb gezien en hoe er gevochten is voor die vrijheden, die we nu zo vaak voor lief nemen.

Na het eten ga ik een uur interval doen op de elliptical.  Ik merk meteen dat ik veel meer energie heb dan gisteren en het gaat prima.  Intussen lees ik ook in het eerste boek van een nieuwe serie over tijdreizen, The Chronicles of St. Mary van Jodi Taylor.  Ik ben benieuwd.

Mijn patriottische kleding gaat weer aan en het zou geen 4 juli zijn zonder hot dogs.  Rick grilt heerlijke Nathan's hot dogs, die we op brioche broodjes eten met verse jalapeno pepers (scherp!), mosterd en ketchup.  Amerikaanser kan het niet en voor een keertje erg lekker.  In Vienna is er vanmiddag een wedstrijd wie de meeste hot dogs kan eten.  Daar moet ik dan weer niet aan denken!

Het is lekker warm weer en we gaan op het deck zitten.  Rick zet zijn vakantiefoto's en filmpjes op Facebook en ik kleur een bloemenmandala in.  Ik kies dit keer de hortensia plaat, die planten staan hier nu allemaal volop in bloei.

Om een uur of drie begint het in de verte vervaarlijk te rommelen.  Op de radar zie ik onweer aankomen.  Het trekt zoals gewoonlijk te noorden van ons, maar gaat wel richting Washington.  Rick en ik komen dan ook in een enorme stortbui terecht op weg naar de stad.  Er is letterlijk een muur van regen, die op ons afkomt.

Gelukkig neemt het eenmaal in de stad weer af.  We hebben geen enkele moeite een parkeerplek te vinden in de garage van het Reagan gebouw.  De hele dag parkeren kost hier $13 vandaag.  Er wordt op 4 juli altijd aangeraden de Metro te nemen, maar na het vuurwerk sta je dan uren in de mensenmassa's te wachten op een trein.  Wij vinden zelf rijden en parkeren dus veel relaxter.

Vanwege angst voor terreuraanslagen is zelfs het leger aanwezig om ons veilig te houden

Het is een gezellige drukte in de stad.  Door het eerdere onweer moest de Mall ontruimd worden en overal lopen kleddernatte mensen.  De sfeer is er niet minder feestelijk door.  Vrijwel iedereen draagt wel iets met de Amerikaanse vlag en duidelijk komen mensen van heinde en ver om deze feestdag in de hoofdstad mee te maken.

Wij gaan eerst naar de Elephant & Castle pub.  Daar is het flink druk, maar we hoeven niet lang te wachten voor er een tafeltje voor twee vrijkomt.  We bestellen een drankje en hun heerlijke nachos.  Intussen kijken we twee voetbalwedstrijden, de dameswedstrijd tussen Duitsland en Engeland voor de derde en vierde plaats in het wk en de wedstrijd Chili-Argentinie voor de Copa America.  Onze favorieten Engeland en Chili winnen.

Voor het avondeten hebben we gereserveerd bij Del Frisco's Grille naast Elephant & Castle.  Daar hebben ze een speciaal 4 juli menu.  Ik bestel een kleine salade en hun voorafje van tonijn taco's, allemaal heerlijk.  Als toetje wil Rick nog graag de gesmolten lava cake en ik kan het natuurlijk niet laten daar ook een paar hapjes van te nemen.

Het is intussen zo'n drie kwartier voor het vuurwerk zal beginnen.  We banen ons een weg naar de Mall en sluiten aan in de rij voor de tassencontroles.   Dat gaat lekker snel en we vinden een mooi plekje dicht bij het Washington Monument om het vuurwerk te gaan kijken.

Vlakbij speelt een band partriottische liedjes en veel mensen zingen mee.  De sfeer zit er helemaal in.  Er gaat dan ook een gejuich op als precies om 21:09 het eerste vuurwerk de lucht ingaat.  Het is weer prachtig, ik heb nog nooit mooier vuurwerk gezien dan hier in Washington op 4 juli.  Natuurlijk helpt het ook om het monument op de voorgrond te hebben.  Er is zelfs vuurwerk in de vorm van een U, S en A tot groot vermaak van het publiek.  Intussen speelt de band door en het is weer fantastisch om mee te maken!

Veel te snel voor ons gevoel is het kwartier alweer voorbij (filmpje van de finale).  We zijn het erover eens dat er toch niets boven dit meemaken in de stad gaat.  De laatste keer dat we gingen was volgens mij alweer tien jaar geleden!  We nemen ons voor volgend jaar weer te gaan!

De rit naar huis verloopt wel heel langzaam, maar liever in een file in de auto dan moe eindeloos op het perron wachten en in een overvolle trein reizen.  Tegen elven rijden we onze oprit weer op.

Zondag

Heerlijk heb ik weer geslapen, ik ga aandelen in Icy Hot kopen!  Eindelijk is het ook weer zonnig en lijken de onweersbuien zich tenminste een dag niet te zullen laten zien.  De vele regen heeft er wel voor gezorgd dat mijn plantjes op het deck er prachtig bij staan. 

We hebben eens zin in een ander ontbijt en gaan naar Crepe Amour voor crepes.  We nemen alle drie een niet zoete crepe, die van mij met gerookte zalm, wat cream cheese en spinazie.  Buiten op hun terrasje smullen we ervan.

Thuis is het weer tijd voor mijn cardio.  Dit keer doe ik drie kwartier op de elliptical en ga de rest van de stappen tijdens een wandeling met Cosmo bij elkaar krijgen.  Ik neem mijn macrolens weer mee, want wil naar de mooie tuin van een oude Aziatische meneer om daar wat foto's te nemen.  Hij heeft zelfs een bananenboom in zijn tuin!

Het is toch wat verder lopen dan ik had verwacht en pas zo'n drie kwartier later zijn Cosmo en ik weer terug.  Daar treffen we een gewonde Rick!  Hij maakte een fietstochtje door de buurt en ging terwijl hij een heuvel af ging gemeen onderuit.  Zijn onderarm, hand en knieen vertonen flinke schaafwonden.  Gelukkig is er niets gebroken!

Saskia is naar Richmond vertrokken om een nieuwe tattoeage te laten zetten.  Kai, Rick en ik eten een broodje buiten op het deck en dan vertrekken de mannen naar de bioscoop.  Ze gaan Terminator kijken, een film die niet aan mij besteed is.  Zo heb ik een lekker rustig middagje het rijk alleen.

Mijn "Close ups" themafoto van vandaag is Saskia's oog

Even overweeg ik naar het zwembad te gaan, maar daar is het in het weekend altijd erg druk en de kans op een ligstoel in de schaduw klein.  Ik besluit van deck, hangmat en tuin te gaan genieten met mijn gevederde vriendjes om me heen.  Die worden steeds brutaler en zitten gewoon op het randje van de stoel naast me!  Gevolg is wel dat ik constant poepjes van de stoelen moet halen, maar dat neem ik maar voor lief.

Gisteren heb ik al een kleurplaat gedaan en vandaag heb ik zin om weer een zentangle te proberen.  Ik heb een boek van Charley Harper met gestyleerde vogelplaatjes, die zich er perfect voor lenen.  Ik teken er een na en besteed de volgende uren aan patronen tekenen om het vogeltje in te vullen.  Ik ben tevreden over het resultaat en het is zo leuk om te doen!

Rick en Kai komen enthousiast thuis van de film, Arnold Schwarzenegger was weer goed.  Ze hebben ook avondeten mee.  Ik maak mijn komkommersalade met azijn en zout en Rick grilt de spiesjes met kip en biefstuk.  Daarbij genieten we van een nog warm stokbroodje.

We eten buiten, maar houden ook een oog op de voetbalwedstijd USA-Japan.  De VS dames scoren vier keer achtereen voor Japan er ook een doorheen krijgt.  Duidelijk is voetbal hier steeds populairder, want mijn hele Facebook staat vol met berichtjes van mensen, die kijken. Go USA!

Na een heel goede wedstrijd zijn de USA dames FIFA wereldkampioenen!!!  Ik krijg regelmatig de vraag of ik dan hetzelfde gevoel heb als wanneer Nederland speelt en wint.  Daar kan ik een volmondig "ja" op antwoorden.  Het nagelbijten tijdens de wedstrijd was ook hetzelfde als wanneer het Nederlands elftal speelt. 

Saskia komt thuis met haar nieuwe tattoo op haar dijbeen.  Deze is om littekens te verdoezelen en ik vind hem ook mooi.  Het is wel iedere keer weer moeilijk te zien hoeveel schade zowel emotioneel als lichamelijk die ene jongen heeft kunnen berokkenen.  Je wilt zo graag beschermen als ouder, maar dat is lang niet altijd mogelijk.  Nu kunnen we enkel steunen.

 

Vrije dag voor Onafhankelijkheidsdag

Oei, ik word wakker met mijn hele lichaam in een knoop.  Alles brandt van de pijn en ik sta met heel veel moeite op.  Rick instrueert me in mijn makkelijke stoel te gaan zitten en wat pijnstillers te nemen.  Die doen meestal vrijwel niets, maar halen misschien net de ergste branderigheid weg.

Rick gaat naar Starbucks en komt terug met een heerlijke ijs venti mocca Americano en sandwiches.  Met zijn vieren ontbijten we op het deck, heel gezellig.  Rick is vandaag dus vrij vanwege Onafhankelijkheidsdag morgen. 

De hangmat wacht geduldig op me

Om te proberen de knopen wat uit mijn spieren te krijgen stel ik de elliptical in op een licht programma.  Ik ben aan een nieuw boek begonnen, een luchtige mystery, maar het kan me niet echt bekoren.  Ik ben dan ook blij als ik 5000 stappen bijeen heb.

Het is lekker weer, voor ons doen niet zo warm met een graad of 26.  Ik lijn Cosmo aan en neem mijn macrolens mee.  Het fotografiethema van de maand is "close ups" en er is genoeg te fotograferen aan bloemen en insekten op het moment. 

Tijdens het lopen voel ik me echter helemaal niet goed en ben blij dat ik vandaag geen rondleiding heb.  Thuis laat ik dan ook de waterlanders even lopen van de pijn.  Vreemd genoeg ontspant dat ook en Rick masseert wat tussen mijn schouders wat ook helpt.  Ik baal er enorm van, want ik wil zoveel doen vandaag!

In mijn nieuwe patriottische topje en Amerikaanse vlag oorbellen

Na de lunch nemen Saskia en ik Flapjack mee naar de dierenarts voor zijn jaarlijkse "check up".  Saskia is bezorgd omdat hij zoveel weegt, maar liefst zestien pond.  De dierenarts stelt haar gerust dat Flap niet te dik is, hij is gewoon een enorme rode kater.  We laten de klitten in zijn vacht zien en die worden eruit geschoren.  Hij heeft zo een paar kale plekjes, maar dat zal snel genoeg weer bijgroeien.

Flapjack is zo lief, hij laat zich geduldig onderzoeken

Thuis ben ik uitgeteld en ga een uurtje in de hangmat liggen.  Ik zie dat de kolibri terug is en drinkt uit het grotere voederbakje en dan ook weer uit het buisje aan het raam.  Hoera!  Ik was bang dat de mieren haar weg hadden gejaagd.  Gelukkig hebben die het buisje aan het keukenraam (nog) niet gevonden.

Als ik opsta denk ik te gaan kleuren, maar geen enkele tekening inspireert me.  De pijn overheerst teveel.  Net als ik mezelf erg zielig vind komt Rick thuis en laat me de liefste email ooit van mijn schoonzusje lezen (Lisa, Ricks zus).  Ze schrijft hoe fijn en bijzonder ze het vindt hoe wij vriendinnen zijn en meer en daar komen die vervelende tranen weer, dit keer van ontroering.

Dan overhandigt Rick me twee pakketjes van Amazon.com.  Lisa heeft me een paar schattige feetjes voor mijn feeentuintje gestuurd!  Natuurlijk krijgen ze meteen een plekje in "Fairyville".  Wat zou ik mijn lieve schoonzus er persoonlijk een flinke hug voor willen geven, maar dat wordt een virtuele via Facebook.  Hopelijk zien we elkaar over afzienbare tijd weer een keer. 

 

De vogels maken dus nog steeds dankbaar gebruik van onze voer aanvoer gebruik.  Alleen stoot de horrendeur het voerhoudertje telkens van het raam.  Rick heeft daar nu een oplossing voor gevonden.  Hij heeft een grote schroef in een baksteen boven de deur gedraaid en daar hangt het voer nu aan.  Helemaal goed en de vogels vliegen af en aan.

Voor het avondeten gaan Rick en ik naar Pazzo Pomodoro.  Als ik een pijndag heb is dat mijn favoriete restaurant.  Het is er gezellig, maar niet superdruk en het eten is echt "comfort food".  Mijn Aperol spritz staat bij wijze van spreken al klaar.  Rick en ik delen een bord met prosciutto en kaas.  Als hoofdgerecht kies ik mijn favoriete trenette al nero.

Daarna lopen we nog even de Fresh Market in, want Rick wil morgen een hot dog als lunch.  Ik loop nog steeds met pijn en een huilgevoel rond, bah!  Het gaat me moeite kosten van het vuurwerk te genieten vanavond.

Daarvoor gaan we naar Niall en Serena.  Vanuit hun achtertuin is er goed zicht op het spektakel.  Als we er eenmaal zijn ben ik blij dat we gegaan zijn, natuurlijk.  Serena duwt me meteen een glas wijn in handen en schuift een stoel voor.  Het vuurwerk is prachtig! Hier een filmpje van de finale.

  `
Na afloop gaan Rick en de buurmannen nog hun vuurwerk afsteken.  Ik blijf bij Cosmo, die er helemaal bang van wordt.  Mijn aanwezigheid maakt hem wel rustiger zie ik en dat vermindert mijn schuldgevoel dat ik niet ga kijken.  Hopelijk voel ik me morgen een stuk beter en kunnen we in de stad de feestdag mee gaan vieren.

Over vlinders en happy hour

"How come you're leaving so early?", vraag ik Rick als hij mij gedag komt kussen.  Het is helemaal niet vroeg, antwoordt hij, maar gewoon donker buiten.  Niet veel later hoor ik het geroffel van regen op het dak.  Tot nu toe is deze zomer wel erg nat hier!

Beneden rooster ik een paar wafels en geniet van mijn koffie.  Althans, mijn ontbijt wordt onderbroken door destructo kitten, zoals ik haar heb genoemd als de meisjes dan geen naam voor haar kunnen bedenken.  Die zit in de planten en overal ligt aarde!  Gelukkig gaat ze vanavond weer even naar Bella's huis, hoe lief ook.

In de plenzende regen  rijd ik naar Anytime Fitness.  Daar doe ik een half cardio voor Sharon me ophaalt voor het uur personal training.  De komende weken gaat het schipperen worden, want ik heb rondleidingen en Sharon gaat een week op vakantie.  Dit uur besteden we dan ook aan intensief spieren trainen.

Na afloop haast ik me naar huis.  Ik heb met Anja afgesproken vandaag.  Alleen zouden we naar een state park aan de Potomac Rivier gaan, maar het weer werkt niet echt mee.  We besluiten dus naar de stad te gaan. 

Saskia is lief genoeg om ons naar de metro te brengen.  We hoeven niet lang op de trein te wachten, die ons een half uurtje later bij Federal Triangle afzet.  We lopen eerst naar bakkerij Paul
 om te gaan lunchen. 

Beiden bestellen we onze favoriet, de "Atlantique" sandwich.  Het is een sesamzaadbroodje met gerookte zalm, tomaat en sla.  Ieder hapje smaakt zo ontzettend lekker!  Ik wil eigenlijk ook het doosje macarons meenemen, maar er mag geen eten de musea in en ik wil niet dat ze het af gaan pakken.  Een andere keer dan maar.

We lopen naar het Natural History Museum en het wordt meteen duidelijk waarom dit het op een na drukst bezochte museum ter wereld is.  Wat een menigtes!  We lopen meteen naar de vlindertuin en kopen kaartjes. 

Ook hier is het druk en we moeten een half uur wachten voor we naar binnen mogen.  In de tussentijd genieten we van de tentoonstelling van Frans Lantings Afrikaanse foto's.  Prachtige platen zijn het!  Er zijn ook een paar filmpjes en ik ben best een beetje jaloers dat iemand de gelegenheid krijgt zulke foto's te kunnen maken!

Wij werpen ons om twee uur op de vlinders, hopend ook posterwaardige platen te krijgen.  We zijn hier in de winter ook geweest en toen was er vrijwel niemand en ook niet zoveel vlinders.  Vandaag zijn zowel mensen als vlinders ruim vertegenwoordigd.

Kennelijk trekt mijn felgroene topje tropische vlinders aan, want ik heb constant twee of drie vlinders op mijn rug en schouders zitten.  Ik word er een beetje een toeristenattractie door.  Regelmatig wordt me gevraagd stil te staan zodat er een foto van mijn meelifters genomen kan worden.

Anja en ik fotograferen erop los.  Ik heb mijn macrolens op mijn toestel en hoop een aantal goede macro's te krijgen.  Na zo'n anderhalf uur wordt het wel erg warm en vochtig.  Mijn vlinderlifters worden van me afgeveegd en we banen ons een weg door de massa's naar buiten.

Het is vandaag wel een lekker koele dag.  Eenmaal weer terug in Vienna besluiten we dan ook terug naar huis te lopen in plaats van een van de kinderen te vragen ons op te halen.  Het spettert wel af en toe, maar dat deert ons niet.

Kai brengt me naar het Mosaic District.  Het is hier altijd een beetje als thuiskomen, want we woonden hier vorige zomer.  Ik ben blij dat dat niet meer het geval is, maar het is wel een heel fijn winkelgebied. 

Bij het Angelika Film Center hebben ze een bar op de derde verdieping en daar is een happy hour met mijn Meetup groepje.  Dit is pas de tweede keer dat het me lukt bij een evenement te zijn en alweer vind ik het erg gezellig. Er zijn drie andere dames, dus leuk om elkaar wat te leren kennen.  We bestellen ook een lekker cocktail met bourbon en gemberbier.

Na een uurtje neem ik afscheid, want Rick wacht op me aan de bar bij Matchbox.  Bij dit restaurant aten we vorig jaar zeer regelmatig en we worden dus ook nog steeds herkend.  We delen een voorafje van scallops, crabcakes en mini burgertjes.  Als hoofdgerecht neem ik, zoals bijna altijd, de zalm met champignons, erwten en gnocchi.

Het voelt als vrijdagavond vandaag.  Morgen heeft Rick vrij, want zaterdag is het 4 juli en de grootste feestdag van de Verenigde Staten.  Omdat het op een weekend valt krijgen de meeste mensen de vrijdag ervoor vrij. 

Foto's van de vlinders staan hier (ik ben er zelf best tevreden over).

BMW aansluiting, maar nog steeds geen BMW

Midden in de nacht word ik wakker geschrikt door een enorme donderklap.  Het flitst en dondert constant achtereen, zo hard heb ik het in lange tijd niet gehoord.  Tot mijn verbazing lijkt Rick er doorheen te slapen.  Cosmo is in Kai's kamer, die hem hopelijk gerust stelt.  Later lees ik dat het het ergste onweer sinds 2012 was met windvlagen van meer dan 70 mijl per uur (113 km/u)!

Eindelijk werd het stil en viel ik weer in slaap.  Ik schrik dan ook wakker als om acht uur de bel gaat.  Rick is al op, want het is de electricien, die de aansluiting voor Ricks nieuwe BMW komt installeren.  Rick had gehoopt dat de auto deze week zou aankomen, maar hij is nog niet eens in het land.  Intussen gebruikt hij Kai's auto.

Om mijn lidmaatschap deze maand tenminste eens te gebruiken ga ik bij Lifetime sporten.  Het is altijd weer een genot hier binnen te lopen.  Die keuze aan allerlei machines, je zou er bijna van willen gaan sporten.  Ik heb het gevoel echt hard gewerkt te hebben als ik een uur later klaar ben met de laterale machine.

Saskia en ik gaan naar Noodles & Company om op hun terrasje te lunchen.  We smullen van onze "buff bowls" met spinazie in plaats van pasta.  De mijne is met garnalen en Bangkok kerriesaus, zo lekker en gezond!

Na het eten gaan we naar Whole Foods waar Saskia haar boodschappenlijstje afwerkt.  Ze ziet er ook een vroegere vriendin van high school en maakt plannen weer met groepje bijeen te komen.  Intussen is het weer goed om met mijn jongste op pad te gaan, want zo krijg ik weer haar gedachten, problemen en plannen te horen. 

De eekhoorn komt nog steeds zodra wij niet buiten zitten

Als de boodschappen zijn weggelegd rijd ik naar Pro Nails.  Daar maakt Thu mijn nagels weer keurig.  Ik kies dit keer afwisselend rood, wit en blauw voor onze grote feestdag zaterdag, the 4th of July.  Omdat die in het weekend valt heeft Rick ook vrijdag vrij dus een lekker korte week deze week.

Het is weer heerlijk weer en ik besluit aan het zwembad te gaan lezen.  Het water is mij te koud, maar onder de parasol op de ligstoel is het goed vertoeven.  Ik klets ook bij met Chris en Mary voor het begint te spetteren en ik weer naar huis loop.

Als ik de straat oversteek valt me een flink diep gat in het wegdek op.  Als een auto daarin rijdt zal dat flinke schade opleveren en het lijkt erop dat niemand er nog vanaf weet.  Ik bel het Vienna politiebureau en zij beloven iemand te sturen.  Later zien we inderdaad een politieauto en oranje pionnen, want het is best gevaarlijk, zeker in het donker.

Net als ik onder de boom voor ons huis loop barst de zondvloed los!  Ik ben nog droog en schuil onder het gebladerte van de boom.  Dat is zo dicht dat ik slechts spatjes voel, terwijl het zo hard regent dat Rick op zijn maaier binnen een paar minuten doorweekt is.  Tot nu toe is het een natte zomer voor ons en alles is prachtig groen.

Voor het eten maak ik mijn zentangle bijtje af.  Ik vind het erg leuk om te doen en neem me voor ook andere dieren te gaan tekenen.  Het zwart-witte vind ik mooi, al zou ik er eventueel ook wel kleur in aan willen brengen.

Het eindresultaat

We eten zalm, "fireworks slaw" (koolsalade in een pittige dressing, erg lekker) en olijfbrood als avondeten.  Dan komt Laura om me een zeer nodige massage te geven, al voel ik me zoals altijd een stuk beter met dit warme weer. 

Niet iedere dag kan een avontuur zijn

Het is donker in de kamer en als ik wakker word is het al half negen!  Rick is dan ook al bijna klaar om naar zijn werk te vertrekken.  Het regent niet, maar is wel bewolkt al probeert de zon hard tevoorschijn te komen.

Het is wel al 23 graden en ik ga lekker op het deck ontbijten.  Koffie en wafels staan op het menu.  De kitten, die nog steeds geen officiele naam heeft, kijkt achter de horrendeur toe.  Ze is klaar om naar buiten te rennen zodra ik die opendoe, maar dat kan ze wel vergeten! 

Rick heeft Kai's auto mee naar zijn werk.  Zijn BMW is nog steeds niet in de VS aangekomen.  Gelukkig hebben we genoeg auto's om te delen.  Ik neem de van naar de sportschool.

Op weg daarheen stop ik bij het postkantoor om wat kleding terug te sturen.  Ik heb die van Amazon.com gekocht waar terugsturen meestal gratis is.  Maar dit was een ander bedrijf, die niet voor terugsturen betalen.  Geen wonder, want terugsturen naar Californie kost bijna net zoveel als de kleding!  Dat ga ik dus niet doen, misschien dan maar in een tweedehandswinkel proberen te verkopen of anders weggeven.

Voor de personal training doe ik een half uur cardio op de elliptical.  Dan heeft Sharon weer een programma voor alle spieren.  We bespreken het personal training schema voor de komende maand, want mijn drukke seizoen gaat weer beginnen.  Het zal de komende weken eens per week gewichten worden, maar beter iets dan niets.

Dan haast ik me naar huis, want vanmiddag moet ik er zijn voor de loodgieter en maaier monteur.  Onderweg haal ik nog wel een quinoa soep bowl van Panera voor mijn lunch en dan kan het wachten beginnen.

De loodgieter zou tussen 12 en 4 komen en om half twee staat die voor de deur.  Wij hebben duidelijk een lek precies boven mijn hoofd in de family room.  Volgens mij is het het dak, maar Rick denkt dat het door onze badkamer komt.  Al gauw wordt duidelijk, nadat er een gat in het plafond is gemaakt, dat het inderdaad het dak is.  Op zich fijn, want dan hoeft er verder niets opgebroken te worden, maar hopelijk kan het gemaakt worden.  Het dak is tenslotte al zeventien jaar oud.

Onze buren twee huizen verderop hebben niet heel lang geleden hun dak laten vervangen.  Ik ga aan Jeanne vragen door wie ze dat hebben laten doen.  Zij zal dat later toesturen en intussen kletsen we gezellig bij op haar oprit.

Wachtend op de maaierman ga ik op het deck computeren.  Ik kom daar zentangles tegen en dat lijkt me superleuk om te proberen.  Ik vind het kleuren erg leuk, maar nog leuker zou zijn om zelf te tekenen.  Dit vergt geen specifiek talent en er is geen goed of fout, helemaal mijn ding!

De maaierman komt eindelijk om half vijf en kan de maaier niet maken.  Ik probeer niet te denken dat ik mijn middag verspild heb aan het wachten op monteurs, die niets konden maken.  Gelukkig kan hij de maaier in zoverre herstellen dat Rick in rechte banen kan maaien.  Over anderhalve week komt hij terug om de rest te repareren.

Zodra deze beste man vertrokken is stap ik in de van en rijd naar Vienna.  Als eerste ga ik een nieuwe vogelvoerhouder kopen.  De oude is te vaak gevallen en stuk en ik koop een grotere, want het Engle vogelrestaurant wordt zeer druk bezocht!

Bij Michaels zoek ik materialen om zentangles te maken.  Het is lekker goedkoop, want ik heb slechts tekenpapier en een inktpen nodig.  Als laatste werk ik bij Whole Foods een boodschappenlijstje af.

Mijn eerste poging tot een "zentangle" (nog niet af), er is duidelijk nog veel oefening nodig

Thuis begin ik meteen aan mijn eerste zentangle, een bij.  Ik ben er hard mee bezig als Rick sms-t dat hij al gegeten heeft met collega's bij een eindejaarsborrel.  Ik zie mijn kans schoon en bestel Japans van Yama voor Kai en mezelf.  Voor mij natuurlijk sushi, die met dit warme weer heerlijk smaakt.

Tot het donker wordt blijf ik lekker buiten zitten.  De beloofde onweersbuien blijven gelukkig uit. Dan kijk ik de tweede helft van de VS-Duitsland voetbalwedstrijd, die de Amerikaanse dames winnen.  "Wij" zitten dus in de finale, ik gun ze een wereldkampioenschap van harte.  Ze hebben zo enorm veel gedaan om voetbal veel populairder te maken hier in de Verenigde Staten.