Een rondleiding met een presidentiele vlucht

Alweer ziet het er buiten maar dreigend uit als ik wakker word.  Gelukkig zijn er dit keer geen zware buien in de buurt.  De weerberichten van de verscheidene organisaties zijn het niet met elkaar eens of er vandaag voor de avond regen zal vallen dus ik neem me voor mijn paraplu maar weer mee te nemen.

De mooie crape myrtle bloeit weer naast ons huis

Na mijn snelle ontbijt van wafels en koffie brengt Rick me naar de metro.  Daar aangekomen realiseer ik me dat ik mijn paraplu toch ben vergeten!  De wolken zien er dreigend uit, maar ik heb geen tijd om terug te gaan.  Gelukkig heeft Rick zijn paraplu mee en die past zelfs in mijn bodemloze tasje.

Een half uur later stap ik bij het Smithsonian station uit aan de Mall uitgang waar ik altijd afspreek.  Maar ik zie niemand, die op mijn gezin van vandaag kan lijken.  Na een minuut of tien begin ik me af te vragen of ze bij de andere uitgang staan.  En jawel, precies dan zie ik Michael aan komen lopen met mijn groepje achter hem aan.  Toch handig zo'n helper, hij is ook zo ontzettend aardig, ik krijg altijd een hug van hem.

Vandaag loop ik met het gezin K. uit Santpoort door de stad.  Als we naar het Washington Monument lopen komen we nota bene het gezin wat ik gisteren rondleidde tegen.  Wat een toeval!  Ze wensen ons een fijne dag toe.

Ondanks de bewolking is de temperatuur best aangenaam met zo'n 28 graden en een verkoelend briesje.  Mijn gezelschap komt uit New York en is duidelijk onder de indruk van wat Washington te bieden heeft.  Deze stad verrast veel mensen, want hij is zo anders dan de andere Amerikaanse steden.

We lopen het rondje monumenten, de ganzen en hun uitwerpselen bij het Tidal Basin ontwijkend.  Gelukkig blijft het droog en af en toe breekt de zon zelfs door.  De tieners, twee meisjes, houden het goed vol en er wordt volop gefotografeerd.

Bij de Old Ebbitt Grill grapt Mark dat hij altijd met spanning op onze aankomst wacht, want hij weet nooit of we vroeg of laat zullen zijn.  Ik had eerder gebeld dat we een half uurtje later zouden komen, maar we liepen toch sneller dus lopen eerder dan verwacht binnen.  Onze tafel staat al klaar en we kunnen zo plaatsnemen.

Het voelt toch altijd weer goed om even te zitten in de airconditioning.  Vandaag neem ik mijn favoriete zalmburger met fruit.  De anderen zijn ook zeer tevreden met hun eten.  Ik heb het gelukkig nog nooit meegemaakt dat men het eten hier niet lekker vond.

Na de lunch gaan we de voor- en achterkant van het Witte Huis bekijken.  Op het schema van de president op het internet heb ik gelezen dat hij rond 14 uur zal vertrekken naar Philadelphia.  Hij gaat met de helicopter en dat zou natuurlijk leuk zijn om te zien.  Ik heb hem zelf ook nog niet zien vertrekken met de helicopter, wel met de auto en aan zien komen met de helicopter.

We lopen dus gauw naar de achterkant waar de helicopter van zal vertrekken.  Daar is het inderdaad afgezet tot halverwege de "ellipse", zoals altijd als er achter het huis iets gaande is.  Ook staan er een heel aantal mensen in de rij op het gazon achter het huis.  Het is echter al kwart over twee en er is geen helicopter te zien.

M. wil verder, maar zijn gezin wil blijven kijken.  We besluiten tot half drie te blijven, want in mijn ervaring kan dit soort dingen erg lang duren.  De agenda van de president verandert constant.  Precies om half drie horen we echter in de verte een helicopter naderen.

Daar komt de helicopter

Eigenlijk blijken het er twee te zijn (als de president terugkomt zijn het er altijd drie en een landt).  Een ervan landt en staat een minuut of tien achter het Witte Huis.  We zien allerlei benen achter die helicopter lopen, een paar moet van Obama geweest zijn.

Dan stijgt de helicopter weer op en vliegt vlak over onze hoofden weg.  Natuurlijk was dit een fantastische ervaring voor mijn gezelschap.  Zelfs voor mij, want dit heb ik dus ook nog niet meegemaakt. 

Daar komt de Amerikaanse president over ons vliegen!

Na een pit stop bij het White House Visitor Center lopen we door naar het Capitool en dan de Library of Congress binnen.  Na de rondleiding daar is de dag alweer voorbij.  Met zijn allen lopen we naar het Capitol South metrostation en zij kunnen vrijwel meteen mee met de volgende trein dus we nemen gauw afscheid.

Mijn oranje trein komt een paar minuten later en Saskia heeft al ge-sms-t dat ze me in Vienna op kan halen.  Gelukkig had ik vandaag een stuk minder last van mijn enkel.  Het ijs van gisteravond hielp kennelijk goed. 

Eenmaal in Vienna wacht ik een aantal minuten, maar geen Saskia.  Ik sms haar dat ik er ben en duidelijk heeft zij daarop gewacht in tegenstelling tot Kai, die keurig na de drie kwartier, die ik had aangegeven aan kwam rijden.  Tien minuten later stap ik dankbaar in Saskia's koele auto.

Thuis vul ik alle vogelvoerhouders weer op.  Ik probeer de kolibri buisjes ergens anders te hangen in de hoop dat de bijen ze niet vinden.  Ik zou het zo jammer vinden als de vogels niet meer zouden komen omdat de bijen over hebben genomen.

Rick neemt Friends kabobs mee en we eten lekker buiten op het deck.  Helaas worden we al gauw weer naar binnen gejaagd door regen, al blijven de voorspelde zware onweersbuien (nog) uit. We kijken naar America's Got Talent. Morgen geen rondleiding, maar wel een drukke dag dus ik hoop bijtijds te gaan slapen.

Rondleiding met wat regen

Oei, een blik op mijn buienradar app bij het opstaan stemt me niet vrolijk!  Er is zware regen net ten westen van ons.  Ik hoop maar dat die voor mijn rondleiding begint overgetrokken is!

Na een paar wafels en een kop koffie brengt Rick me op weg naar zijn doktersafspraak naar de metro.  De dokter nam foto's van zijn enkel en nu moet hij een cat scan, want op de foto was niet duidelijk of er haarlijn fracturen zaten.  Hopelijk voor Rick niet, want dan zit hij zes weken aan een "boot" en krukken vast.

Alweer staat het perron enorm vol en ik overweeg even op de volgende trein te wachten.  Maar ik kan een zitplaats bemachtigen en later ben ik blij toch deze trein te hebben genomen, want ik kom pas om tien voor half tien bij het Smithsonian station aan.

Daar zie ik Michael, die me een hug komt geven, en aanbiedt bij de andere ingang te gaan kijken als mijn groepje niet snel komt.  Dat hoeft niet, want niet veel later komt er een meisje op me af dat me vraagt of ik Petra ben. 

Al gauw komen de andere vijf van het gezin L.  ook aanlopen.  De kinderen varieren in leeftijd van twaalf tot zeventien en zijn erg leuk geinteresseerd.  Vooral twaalfjarige B. kletst gezellig tegen me aan.

De lucht is dreigend, maar het is wonder boven wonder droog.  Pas als we bij het Vietnam Veteranen monument komen begint het wat te spetteren.  Ik ben blij, want nu kunnen we wel schuilen in het Lincoln Memorial of zo.  Tussen het Washington Monument en Vietnam Memorial is er geen enkele schuilplaats.

Op de radar zie ik dat we enorm geluk hebben, want het zware weer zit maar net ten zuiden van ons en wij krijgen het uiterste randje lichte regen.  De paraplu's gaan toch maar op en B. loopt mee onder die van mij.

Bij het Koreaanse oorlogsmonument laten we de jongens op een bankje zitten.  De meisjes gaan mee om bij het cafeetje naast het Lincoln Memorial drankjes te gaan kopen.  Tegen de tijd dat we terug zijn bij de jongens regent het toch wel hard genoeg dat we er nat van kunnen worden.

We nemen even pauze onder de bomen waar het droog is.  Het regent nog als we verder lopen, maar de drie paraplu's houden tenminste zes van ons redelijk droog.  Mijn vriendinnetje B. loopt gezellig kletsend mee onder de mijne.  Alweer zijn deze vier kinderen stuk voor stuk zeer geinteresseerd en gewoon leuk (ook met de ouders kan ik het heel goed vinden).

Gelukkig drupt het enkel nog bij het Martin Luther King Jr. Memorial en bij het Franklin Roosevelt Memorial is het helemaal droog.  Op de radar zie ik dat alles inderdaad weg is getrokken.  We prijzen onszelf gelukkig dat we die plensbuien niet over ons heen kregen!

Na Jefferson in zijn monument bezocht te hebben lopen we terug naar het bewoonde gedeelte van de stad.  Via de achterkant van het Witte Huis lopen we naar Potbelly om te gaan lunchen.

Daar bestellen vier een broodje met gehaktballen wat de anders zo efficiente broodjessmeerders ernstig vertraagt, want alle balletjes moeten apart gebakken worden. Een neemt de bbq pork sandwich en K., de moeder, de broccoli cheddar soep.  Ik houd het bij mijn favoriete mushroom melt met hun overheerlijke hete pepers.

Het is al na tweeen als we onze tocht voortzetten.  Het doel is eerst de voorkant van het Witte Huis, maar net als we daar aan komen lopen worden we naar H Street en uit Lafayette Park gebonjourd.  Ik bedenk me dat we het Witte Huis nu van ongeveer zo ver weg als 10 Downing Street in Londen kunnen zien.

De Secret Service agenten weten niet hoe lang het gaat duren en op een gegeven moment worden we ook nog naar de overkant van de straat gedirigeerd.  Misschien dat het het gezin morgen nog lukt om hier terug te komen, want vandaag gaat het hem niet worden.

We lopen verder langs Pennsylvania Avenue naar het Capitool en eindigen zoals altijd in de Library of Congress.  Intussen doen mijn rechter enkel en voet scherp pijn.  Ik probeer niet mank te lopen, maar het maakt me wel bezorgd.  Dit is de enkel, die ik op mijn twintigste ernstig gecompliceerd heb gebroken en die gaat me na veel lopen parten spelen.

Na het bezichtigen van dit mooie gebouw lopen we naar de metro waar we afscheid nemen.  Het was weer een leuk gezin om rond te leiden.  Soms vind ik dat afscheid best moeilijk, vooral van zo'n kletsgraag kind als B. was.

Mijn trein komt vrijwel meteen. Gelukkig kan Kai me van het Vienna metrostation halen en ik strompel naar binnen.  Daar vul ik een zak met ijs en doe hem op mijn enkel. Als Rick thuiskomt bestellen we Thais eten en de rest van de avond geef ik mijn benen rust.  Deze Surface heeft geen SD poort en ik heb weinig foto's genomen vandaag en ben moe, dus het gaat vandaag bij de telefoonfoto's blijven.

 

IKEA bezoek en lekker zomerse zondag

Zaterdag

Mijn barometer lichaam doet weer van top tot teen pijn als ik midden in de nacht wakker word.  Ik hoor de regen op het dak ratelen en de radar ziet er weer erg kleurrijk uit.  Gelukkig brengt de Icy Hot, die ik over mijn hele lichaam spuit, verlichting en is het wat beter als ik opsta.

De regen is weggetrokken en de zon probeert door te komen.  Na het ontbijt doe ik een tabata routine (20 seconden heffen, 10 seconden rust) met lichte gewichten voor mijn bovenlichaam buiten op het deck.  Intussen zie ik dat de mieren nu ook de grote kolibri voerhouder hebben gevonden.  Ook daar smeer ik Vaseline op wat perfekt werkt.

Na de gewichten ga ik boven op de elliptical "rennen" tot ik 5000 stappen bijeen heb.  Dan maken Rick, Saskia en ik ons klaar om naar IKEA te gaan.  We hebben een hele lijst mee voor meubelen voor Saskia's appartement in Richmond.  Haar huisgenootje heeft al een aantal dingen bij elkaar geraapt, zoals een bank en eettafel en stoelen, maar wij moeten ook bijdragen.

De dichtstbijzijnde IKEA is zo'n veertig kilometer verderop dus altijd echt een uitje, want we komen er niet vaak.  Al hebben ze een aantal veganistische dingen, Saskia besluit toch eerst thuis lunch te eten.  Rick en ik willen wel genieten van het goede en ook goedkope eten in het IKEA restaurant.

We kiezen beiden de gerookte zalm en ik neem daar een kop wortel gember soep bij.  Die laatste is heerlijk! Rick neemt een groot bord met gehaktballen en daar neem ik er ook een paar van.  Gesterkt beginnen we aan onze wandeling door de gigantische winkel.

Saskia en Rick hebben zich goed voorbereid met een lijst van meubelen van de website.  Het maakt dat we het gros heel makkelijk vinden.  Saskia wil een queen bed en we vinden een dat en een goede matras ervoor.  Verder een bureau dat ze met Bella zal delen, lampen, een makkelijke stoel, een ladenkastje en meer.

Na een paar uur hebben we drie volle karren bij elkaar en gaan we afrekenen.  Terwijl Rick en Saskia dat doen ga ik in het voedsel gedeelte kijken.  Ik neem wat van hun lekkere crackers mee en Zweedse koffie.  Eens kijken hoe die is.

Met vereende krachten krijgen we alle dozen en dingen in de van.  Alleen de queen matras moet op het dak.  Daar hebben we twee handige riemen voor gekocht.  Het lukt Rick echter niet ze strak te trekken.  Ik moet eraan te pas komen, want hij heeft ze helemaal verkeerd opgezet.

Eindelijk lijkt de matras er strak genoeg op te zitten en beginnen we aan de tocht naar huis.  We kunnen door de ruit van het dakraam zien hoe het de matras vergaat.  Zodra Rick de snelweg oprijdt slaak ik een gil, want het lijkt of het ding er door de wind zo af zal worden geblazen!

Rick stopt de auto en checkt de riemen.  Alles ziet er goed uit, maar het laatste wat we willen is de matras op de snelweg verliezen.  We besluiten de binnendoor route te nemen, ook al omdat het verkeer op de I-95 weer eens muurvast staat.  Rick rijdt niet harder dan 50 km/u en zo komen we met matras nog op het dak weer thuis.

We zetten de spullen zolang in de garage, maar er zijn dus veel uren van in elkaar zetten in Ricks en Saskia's toekomst.  Volgend weekend lijkt me een goede gelegenheid zeg ik tegen ze, want dan heb ik beide dagen rondleidingen.  Mijn ervaring is dat IKEA meubelen in elkaar zetten meestal niet zonder problemen verloopt en zo ben ik daar dan geen debet aan.

Rick en ik gaan voor we naar de bioscoop gaan eten bij Coastal Flats in Tysons Corner.  Daar vinden we met gemak een paar stoelen aan de bar.  We bestellen beiden kreeft.  Rick op een broodje en ik de salade, die werkelijk heerlijk is.

Saskia en Bella wachten ons al op bij AMC.  We gaan de Minions film kijken en die is enig!  We lachen regelmatig hardop en ik heb gelukkig gelezen tot het uiterste einde te blijven.  Meer dan de helft van de zaal is al leeg als er nog een heel leuk stuk komt.  Blijven zitten dus als hier lezers zijn, die nog naar de film willen gaan.

Zondag

Gisteravond heb ik veel te lang op het internet met deze en gene "gekletst" en lag daardoor te laat in bed.  Rick heeft dan ook al ontbijt gehaald als ik eindelijk beneden kom.  Het is prachtig weer en natuurlijk eten we weer buiten.

Na het eten lopen we naar de overkant het zwembad in.  Dat is vanochtend een uur eerder open alleen voor volwassenen.  Er zijn koffie en bagels, maar wij zijn er enkel om bij te kletsen met deze en gene.  Alweer bedenk ik me hoe leuk dit toch is en hoezeer ik dit buurtgevoel vorige zomer in het hotel miste.

Een uurtje later lopen Rick en ik terug naar huis.  Ons oorspronkelijke plan om een zipline avontuur t te gaan doen laten we varen, want Saskia voelt zich niet lekker en we wilden met zijn vieren gaan.  Kai stelt voor dan naar een waterval te gaan wandelen.

Dat wordt Scotts Run en natuurlijk mag Cosmo mee. Het is druk bij de waterval met allemaal zwemmers en pootje baders.  Eigenlijk mag dat niet, maar niemand, die zich daar wat van aantrekt duidelijk.  Kai en ik bedenken dat het leuk zou zijn op een doordeweekse dag als het niet zo vol is te gaan.

 

Wij lopen nog een stuk langs de rivier, maar Ricks enkel is nog opgezwollen van zijn val mt de fiets vorig weekend en we maken het daardoor niet lang.  Morgen heeft Rick een doktersafspraak ervoor, maar ik denk dat hem gewoon zal worden aangeraden de enkel rust te geven.

Op de terugweg gaan we bij Noodles & Company lunchen, want daar mag Cosmo ook op het terrasje.  Ik kies weer een buff bowl met groentes en geen pasta.  De "Japanese Pan" is op het moment mijn favoriet.  Kai neemt de Indonesian peanut saute en Rick een salade van het naast Noodles gelegen Chipotle.

Thuis zie ik dat een kolonie bijen de grote kolibri voerhouder nu helemaal heeft overgenomen.  Ik lees online dat daar niet veel tegen te doen is behalve hem verwijderen.  De buisjes werken sowieso beter en ik rijd snel naar Birdwatchers om te zien wat zij hebben.  Ik koop nog een houder met buisjes, want daar kunnen de bijen en mieren niet in.

Al sinds vanochtend verlang ik naar een frisse duik in het zwembad en die ga ik dan ook doen.  Ik vind een ligstoel naast onze buren drie huizen verderop en bespreek hun en onze internationale reizen met ze.  Hij moet in september voor werk naar Chili en zij wil mee dus ze hebben heel wat vragen over onze vakantie daar.

Rick komt ook en we lezen wat en zwemmen wat.  Wat een lekker ontspannen zondag is dit en mijn pijnen zijn ook een heel stuk minder, helemaal goed!  Zou het komen omdat er vandaag geen onweersbuien komen?

Als avondmaal hebben we sate van Ricks grill met pindasaus en daarbij geraspte wortelsalade en geroosterde maiskolven.  Saskia eet ook gezellig mee van de wortelsalade en maiskolven en rijst met pindasaus.  Een lekker einde van een leuk weekend is het.

Dit is het laatste blog dat ik voorlopig op deze laptop tik.  Hij moet terug naar Lenovo, want als ik het scherm beweeg valt hij uit elkaar.  Gelukkig heeft Rick een Surface die ik kan gebruiken, maar ik heb er altijd zo'n hekel aan niet mijn eigen machine te hebben! Hopelijk maken ze hem snel.

Monumentenrondleiding en nieuwe vleugel American History museum

Het voelt gewoon koel als ik om acht uur naar buiten stap om mijn ontbijt te eten.  Het is 23 graden, maar aan de knalblauwe lucht is al te zien dat de vochtigheid een stuk minder is.  Dat wordt een veel comfortabelere rondleiding dan gisteren en stemt me helemaal blij!

Rick zet met af bij de metro en daar staat dat er vertraging is.  Het perron staat dan ook bomvol.  Ik heb ruim de tijd dus besluit de eerste propvolle trein te laten gaan en de volgende te nemen.  Die komt vrijwel meteen en ik heb een zitplaats.

De trein gaat wel heel langzaam en doet er bijna veertig minuten over, terwijl het gewoonlijk 25 minuten zijn. Bij het McPherson Square station stap ik uit.  Hier zal ik A. en haar tienerdochter en -zoon ontmoeten.  Niet veel later hoor ik iemand vragen of ik Petra ben en we hebben elkaar weer gevonden. 

Vandaag begint de rondleiding met het Witte Huis.  Het is zulk mooi weer dat ik besluit qua fotografie eens toerist in eigen stad te spelen.  Iedereen (Amerikanen inclusief) is altijd verbaasd te horen hoe groot het Witte Huis eigenlijk is (5100 vierkante meter), want als je er naar kijkt lijken het maar twee verdiepingen te zijn in het woongedeelte (in werkelijkheid zijn het er zes).

Aan de achterkant van het Witte Huis staat een idioot met een confederate vlag te zwaaien.  Die werd vandaag na veel protest verwijderd van voor het staatscapitool in South Carolina.  Onderaan zijn stok hangt de Amerikaanse vlag ondersteboven. 

Heel boos kan ik me maken dat iemand zo'n vlag voor het huis van de eerste zwarte presidentsfamilie gaat zwaaien.  Racist eerste klas is dat en ik walg ervan , maar het is wel een goede gelegenheid om die vlag en geschiedenis een beetje uit te leggen aan mijn gezelschap.

We lopen verder naar het Washington Monument en lopen het "rondje" monumenten.  Voor mij is het een heerlijke, bijna koele dag, maar voor hen is de dertig graden wel warm.  Met genoeg water en zoveel mogelijk in de schaduw lopen gaat het echter prima.

Als laatste bezoeken we het Jefferson Memorial en lopen dan terug naar de bewoonde wereld.  De monumentenrondleiding duurt over het algemeen bijna drie uur dus precies lunchtijd als we klaar zijn. 

Zij hebben kaartjes voor drie uur om naar boven te gaan in het Washington Monument.  Ze staan geparkeerd in het Reagan gebouw en daar is ook een food court waar ik ze heen wijs.  We nemen afscheid en ik krijg weer het gevoel dat ze de rondleiding echt leuk vonden. 

Dat is wat het voor mij ook zo bevredigend maakt.   Mijn rondleiding is hun introductie met de stad Washington en ik vind het super als mensen er enthousiast over zijn.  Kennelijk is dat het geval, want ik heb al een heel aantal kennissen van vroegere klanten rondgeleid.

Even overweeg ik bij de Old Ebbitt Grill te gaan lunchen, maar bedenk me dan dat ik daar deze maand al vaak genoeg zal eten en het is zulk mooi weer dat ik op een terrasje wil zitten.  Vlakbij het Witte Huis zijn er drie restaurants met gezellige terrassen.

Na de menu's te hebben gelezen kies ik Cafe du Parc, want die hebben koude soep op het menu staan en daar heb ik enorme zin in.  Welke soep het is hoor ik pas van de ober en het is avocado, komkommer en honingdauw meloen, zo lekker!  Ik bestel half soep, half (Mediterranese) salade, ontzettend lekker, koel en licht!

Tijdens het eten kijk ik naar de af en aan rijdende hop on hop off bussen en bedenk me hoe de stad is veranderd sinds wij hier kwamen wonen in begin jaren tachtig.  Toen was er de Tourmobile, die van het Capitool naar het Lincoln Memorial reed en op Arlington Cemetery.  Nu zijn er zeker vijf busbedrijven, drie segway tour bedrijven, fietsrondleidingen en meer.  Vorig jaar werd er weer een (binnenlandse) toeristenrecord verbroken, met 18,3 miljoen Amerikaanse toeristen.  Daar zijn de buitenlanders nog niet bijgeteld, dus.

Samen met die toeristen begeef ik me na mijn lekkere lunch naar het National Museum of American History.  Daar is een nieuwe vleugel geopend op 1 juli en ik ben benieuwd wat daar te zien is.  Het gaat over Amerikaanse uitvindingen en produkten en dergelijke.  Het is interessant en interactief met een groot "Spark!" laboratorium waar kinderen (en volwassenen) van alles kunnen uitproberen.

Als ik in het nieuwe gedeelte uitgekeken ben kan ik het niet laten ook mijn favoriete tentoonstellingen hier te bezoeken.  Het "Dolls' House" enorme poppenhuis en de first ladies en hun jurken en porcelein blijven zo leuk! 

Dan loop ik het museum weer uit en neem de metro terug naar huis.  Kai haalt me op, want mijn rechtervoet doet scherp pijn.  Ik wilde met dit mooie weer eigenlijk teruglopen, maar besluit mijn voeten en benen maar zoveel mogelijk rust te gunnen, want de komende weken deze maand wachten me nog elf rondleidingen.

Na even genieten van de rust op het deck ga ik naar Lofty Salon waar Mona mijn kapsel weer helemaal bijwerkt.  Het is hard nodig, want de zon heeft heel wat gebleekt en in dit seizoen groeit het ook sneller dus meer uitgroei. 

Rick is thuis als ik terugkom en de maaier gemaakt.  We hebben ook meteen een keurig gemaaid gazon, want je weet maar niet wanneer het weer gaat regenen hier!  We hebben bij een nieuw restaurant in het Mosaic District gereserveerd en gaan daar meteen heen.

Bij Brine krijgen we een tafel op hun grote terras.  Ze hebben hier twintig lokale bieren aan tap en Rick heeft dus keuze te over.  Ik kies hun cocktail met pisco en die is heerlijk!  Dit menu is helemaal mijn ding met oesters en andere visgerechten. Helaas is Rick er minder van gecharmeerd.

Hij neemt de garnalencocktail als voorafje en ik zes oesters.  Voor mijn hoofdgerecht neem ik zoals vaker twee voorafjes, de ceviche en gazpacho, beiden voortreffelijk.  Rick heeft de forel met frietjes.  Die laatste zijn ontzettend lekker, maar de forel heeft nogal wat graten.  Ik denk tot mijn teleurstelling  niet dat ik Rick hier nog vaak enthousiast voor kan maken.

We lopen nog naar Dolcezza, de ijssalon hier.  In Nederland krijg je bij een klein ijsje een bolletje, hier is het nog een hele maaltijd.  Rick en ik zijn dan ook heel blij als we ijs "lollies" zien.  Precies de juiste kleine portie!  Rick kiest chocola en ik salted caramel, werkelijk keilekker.

Het is een leuk einde van deze week.  De zomer vliegt alweer voorbij!  We hebben plannen voor dit weekend, hopelijk gooit het weer geen roet in het eten.  Het is iedere dag warm genoeg, maar als er onweer dreigt wil je niet te ver van dekking zijn.

Mijn toerist in eigen stad foto's staan hier

Een gezellige, maar heel warm en vochtige rondleiding

Met schrik word ik wakker als ik Rick zich hoor scheren.  Ik denk me verslapen te hebben, maar herinner me dan dat Rick vroeger dan ik naar Washington moet.  Te vroeg voor mij om met hem mee te rijden.  Ik heb iedere minuut slaap hard nodig.

Om kwart voor acht sta ik ook op en maak me klaar.  Het lijkt vandaag eindelijk een droge dag te worden, maar het is al 27 graden zo vroeg.  Dat belooft een warme dag te worden!  Na mijn ontbijt brengt Saskia me naar de metro.

Daar komt de trein net aanrijden.  In de tunnels is er geen telefoonbereik en als ik bij het Smithsonian station bovenkom is er een berichtje dat het gezin waar ik vandaag mee op pad ga op een bankje dichtbij zit.  Ik vind ze snel en maak kennis met het gezin W. uit de buurt van Gent, vader, moeder en twee tienerdochters.

We zijn meteen gezellig in gesprek en lopen naar het Washington Monument.  Het is werkelijk alsof er een vochtige deken over de stad ligt.  Het is niet eens zo warm nog, maar er staat geen zuchtje wind en je transpireert gewoon al door te staan.  Ik kan goed tegen de hitte en vochtigheid, maar deze vochtigheid is voor mij zelfs oncomfortabel.

Dichter bij de rivier is het met een briesje gelukkig wel beter uit te houden.  Ik heb besloten vandaag foto's te nemen van een aantal van de vele adelaars, die op de monumenten en gebouwen te zien zijn.  Dat laat me weer eens op een andere manier naar een en ander kijken.  Vooral het Lincoln Memorial heeft er veel.

Als we langs het Tidal Basin en de monumenten daar lopen heeft A. last van blaren.  Kijkend naar hun schoenen aan het begin van de rondleiding was ik daar al bang voor.  Mooie schoentjes bij hun kleding, maar niet praktisch voor vijftien kilometer door de stad lopen.

Gelukkig brengt een standje langs 15th Street uitkomst.  Duidelijk zijn er meer mensen, die last van blaren hebben, en deze slimme dame heeft dus teenslippers te koop.   Niet alleen A. koopt een paar, maar moeder N. ook.  Andere dochter I. heeft al teenslippers aan en lijkt ook minder last te hebben.  Mijn Teva sandalen zijn allerminst elegant, maar ik heb wel geleerd dat goede schoenen belangrijker zijn dan hoe ze staan.

Bij de Old Ebbitt Grill krijgen we een tafeltje in de hoofdzaal.  Ik hoefde maar een keer te zeggen dat ik de zijzaal te koud vind en voila.  Het is ook leuker in de hoofdzaal, want er is meer gaande.  Het gesprek aan tafel gaat o.a. over de verschillen tussen Amerikaans en Belgisch/Nederlands/Duits voortgezet onderwijs.  Groot verschil is natuurlijk hoe duur dat allemaal is hier.

Net als maandag bestel ik de filet mignon, die vandaag nog lekkerder is, want de serveerder heeft geluisterd naar mijn "bijna rauw" verzoek.  Ook de anderen smullen van de pasta, enorme pastrami sandwich, kalfslever en salade met gegrilde kip.  Het is erg gezellig, ik vind het ook altijd leuk als mensen niet alleen geinteresseerd zijn in de gebouwen van Washington, maar ook in het leven hier.

Zodra we buiten zijn valt de deken van vochtigheid weer op ons.  I. merkt op dat dit geen prettige warmte is.  Dat is het inderdaad niet, al heb ik het nog vele malen liever dan kou en regen.  Goed weer om door een stad te lopen is het zeker niet als je er zoals mijn gezelschap niet aan gewend bent.

We bekijken het Witte Huis van voor en achter. De president is thuis, maar we kunnen tot vlakbij het hek komen.  Zoals zo vaak met leeftijdgenoten van de presidentiele dochters is er veel interesse in hoe zij het Witte Huis beleven. 

Omdat er veel interesse in het Witte Huis en zijn bewoners is stel ik voor het White House Visitor Center in te gaan.  Dat wordt met graagte aangenomen en we bekijken van alles over de geschiedenis van het huis en zijn bewoners.  Ik was hier een keer eerder geweest dus vind het ook wel leuk om nog eens te bekijken.

Bij het toekomstige Trump hotel komen we een demonstratie tegen de Republikeinse presidentskandidaat tegen.  Helaas heeft een van mijn favoriete chefs in Washington, Jose Andress, gisteren verkondigd dat zijn restaurant in dat hotel niet door zal gaan.  Hij kan zich (terecht naar mijn mening) niet vereenzelvigen met de harde woorden over immigranten, die Trump uitte.  Met hem vele anderen, waaronder NBC (tv station dat Miss USA uitzond) en Macy's (die zijn kleding verkocht).

In het Capitool zijn zowaar zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden in sessie.  We lopen  Capitol Hill op en als laatste van de rondleiding de Library of Congress binnen.  De airconditioning daar is ook altijd zeer welkom en er zijn drinkfonteinen aan de ingang met koud water.

We moeten even wachten voor we de grote leeszaal in mogen.  Een gids van de bibliotheek vertelt een paar kinderen van alles en dan leer ik iets nieuws.  Alle copyrights worden hier ook afgegeven.  Alle films, stripboeken, honkbalkaarten en alles wat maar gedrukt wordt van over de hele wereld wordt aangekocht door de bibliotheek. 

Mijn rondleiding is hierna afgelopen, maar we moeten naar hetzelfde metrostation en dezelfde trein hebben.  Ik neem afscheid en stap een station voor hen uit bij Federal Triangle.  Rick heeft namelijk vandaag in het Reagan building een presentatie gehad en ik rijd met hem mee naar huis.

In de auto zie ik dat de uitslag op mijn kuiten, die ik vorig jaar al soms had en maandag terugkwam na de rondleiding toen, erger is geworden.  De andere kuit heeft nu ook rode vlekken.  Ik denk dat het warmte uitslag is. Alle advies daarvoor is vochtige warmte te vermijden, maar dat is voor mij niet mogelijk.

Daar zie ik dat al het vogelvoer op is.  Zowel van de "gewone" vogels, als van de kolibri's. Volgens mij komt er nu ook een jonge kolibri op af.  Ik vul ze bij en geef Cosmo (en Flapjack, die altijd meeeet) eten. 

Dan schenkt Rick een aperol spritz voor me in en ga ik na vijftien kilometer lopen met de voeten omhoog!  Met deze warmte hebben we geen zin in warm eten en voor het eerst dat ik me kan herinneren is Rick degene, die sushi voorstelt.  Het smaakt weer heerlijk, ik zou iedere dag sushi kunnen eten!

Foto's van de adelaars vandaag staan hier.

We gaan maar een ark bouwen!

En weg is de zon van gisteren weer.  Het is weer donker als ik wakker word en ik kan mezelf niet echt motiveren op te staan.  Ik heb veel pijn en Flapjack ligt bovenop me en dat is zo gezellig en warm!

Maar om een uur of negen moet ik er toch aan geloven.  Met een kop koffie en een paar geroosterde bosbessenwafels ga ik op het deck zitten.  Het spettert wat, maar het is al 26 graden dus die spatjes voelen lekker verfrissend.  Als ik klaar ben met eten komt een vlieg kijken of ik kruimels achter heb gelaten en ik besluit hem mijn close up themafoto van vandaag te maken.

Dan is het tijd om de knopen uit mijn spieren te proberen te krijgen.  Ik doe een uur op niveau 7, niet te moeilijk om mijn benen en heupen niet te overtaxeren.  De beweging is echter hard nodig en helpt toch altijd weer met de pijnen waarvan ik naar mijn smaak veel te veel heb voor een zomer!  Ik denk dat het wisselvallige weer er debet aan is, maar zeker weet ik dat natuurlijk niet.

Voor de lunch heb ik bij het Mosaic District afgesproken met Kirsten.  We gaan bij True Food Kitchen eten.  Ik ben daar al vaker geweest en weet ook al voor ik het menu zie wat ik wil eten.  Voor Kirsten is het een nieuw restaurant dus zij leest het menu eerst.

Alles hier is gezond en gebaseerd op de filosofie van Dr. Andrew Weil.  Vrijwel alles op het menu ziet er dan ook heerlijk uit.  Kirsten kiest een uientaartje en ik de crudites met twee dipsauzen.  Die laatste is mijn absolute favoriet hier.  Alles is zo vers en knapperig en de dipsauzen fris.  We drinken er beiden een Kale Aid bij, sap van verschillende groentes en fruit.

We hebben elkaar alweer heel lang niet gezien en er is dus heel veel bij te kletsen.  We verlengen de maaltijd met koffie toe en Kirsten wil een van hun desserts proberen.  Het wordt een bessentaartje met kokosnootcreme.  Ik neem ook een paar hapjes en het is heerlijk, maar ook duidelijk niet zwaar en gezond, voor zover een dessert dat kan zijn.

Het restaurant loopt langzaam leeg en om half drie vertrekken wij ook na twee uur daar!  Buiten kletsen we nog wat verder, maar dan moet Kirsten naar huis.  Ik besluit nog even in wat winkels hier rond te kijken.  Sinds wij hier vorige zomer in het hotel woonden zijn er alweer een heel aantal nieuwe bij.

De lucht ziet er erg dreigend uit, maar voorlopig is het droog en op mijn radar app zijn de buien nog een eindje weg.  Ik heb geen paraplu meegenomen dus hoop niet drijfnat te worden.  Ik kijk in verschillende boutiques naar zomerjurken, want nu is het uitverkoop en zelfs bij deze dure zaken is er dan wel af en toe een leuk koopje te vinden.

Bij Last Call van Neiman Marcus lukt dat inderdaad.  In hun rek zie ik een jurk met precies "mijn" kleuren en ook een hals, die mij vaak goed staat.  Ik probeer hem aan en hoera, een hit!  Hij is de helft van de prijs, die al minder was dan toen hij in de dure Neiman Marcus winkel hing en wachtte daar gewoon voor op mij!

Als ik afreken zie ik het buiten plenzen!  Ik wacht in de winkel even tot het ergste voorbij is en waag het er dan op.  Net voor ik de parkeergarage bereik wordt het een ware wolkbreuk!  Ik ren voor onderdak en ben nog net niet doorweekt.

Bij Rite Aid zijn mijn herhaalrecepten van mijn medicijnen klaar.  Ik rijd er door de kletterende regen heen en het stortregent nog als ik aankom.  Ik wacht zeker een kwartier in de auto, want het houdt maar niet op!  Op de radar zie ik dat het een dunne lijn (onweers)buien zijn, die precies over ons heentrekken.  Op een gegeven moment slaat er een bliksem vlakbij mij in met een donderklap, die me bijna dood doet schrikken, wauw!

Net zo plotseling houdt het op met regenen en ik ren naar binnen om mijn medicijnen op te halen.  Als ik naar huis rijd begint het weer!  We hebben de afgelopen maand ongeveer een halve meter regen gehad, hoorde ik op het nieuws!!  En dat is voornamelijk door stortregens als nu.  Mickey op ons deck laat zien dat er vanmiddag alleen al tien centimeter is gevallen!

Alles is er wel prachtig groen door, waaronder de geraniums op het deck.  Maar ik heb er dus wel erg veel pijn door.  Ik hoop van harte dat het morgen droger is als ik een hele dag rondleiding heb.  Ze voorspellen 33 graden met onweersbuien.  Allemaal even duimen dat die pas na de rondleiding komen!!

Cosmo is helemaal nerveus vanwege het onweer.  Ik geef hem een botje en dan kalmeert hij wat.  Om mezelf wat op te vrolijken begin ik maar weer eens aan een mandala kleurplaat.  Rick heeft moeite thuis te komen, want de wegen onderweg zijn overstroomd.  Als hij eindelijk binnenloopt heb ik de dahlia's al allemaal ingekleurd.

Het blijft maar regenen!  Ik zet bakjes onder het lek in het dak, want het ene dat ik er al heb staan is niet genoeg.  Er ligt wel een paar centimeter water in!  Hopelijk komen ze het volgende week gauw maken!

Rick gaat eten halen, Sunflower voor mij, een veganistische maaltijd vanavond en ik bedenk me dat ik zo helemaal vegetarisch heb gegeten vandaag.  De heren houden niet van dat gezonde en halen Mexicaans bij een restaurant dichtbij.

Intussen voelt mijn hele lichaam weer of er overal messen in steken.  De verschillen in luchtdruk spelen me duidelijk parten.  Ik ga vanavond maar vroeg naar bed met Icy Hot en hoop morgen de energie te hebben om 14 kilometer te lopen!

Een verplichte "rust"dag

De zon schijnt lekker door de lamellen vanochtend en eindelijk is er eens geen regen voorspeld vandaag!  Het is wel al flink warm als ik naar buiten stap, 24 graden en temperaturen van boven de dertig graden worden verwacht.

Al kun je het gewoonlijk niet zo goed met elkaar vinden, de schaduw verbroedert

Mijn koffie vind ik te warm en ik maak er een zomerse ijskoffie van.  Mijn wafels daarbij zijn wel warm, maar ook erg lekker.  Als ik naar buiten loop rent de daar aanwezige eekhoorn naar het hoekje van het deck en springt zo van boven de tuin in!

Na het ontbijt rijd ik naar Anytime Fitness. Als ik de straat achter ons huis inrijd komen er net een paar mannetjesherten oversteken.  Op hun gemakje lopen ze de tuin vlakbij ons in.  Ze hebben flinke geweien, maar zijn duidelijk nog jong.  Mijn vriendin in een andere cul de sac is niet blij met ze, want ze is een enthousiast tuinierster en de herten eten alles op.  Ik vind het echter geweldig ze door onze buurt te zien lopen.

Bij de sportschool warm ik kort op, maar dat gaat mijn cardio zijn voor vandaag.  Mijn heupen en benen doen pijn en die heb ik deze maand nog hard nodig. Tijdens het uur personal training doen we wat bovenlichaam gewichtsoefeningen, maar voornamelijk rekt en strekt Sharon mij.  Hopelijk helpt dat wat.

Het is vreemd om een dag geen tienduizend stappen bijeen te proberen te krijgen en opeens ben ik een stuk eerder thuis van het sporten dan gewoonlijk.  Dat is maar goed ook, want Rick belt om te zeggen dat de "dakman" eerder kan komen.  Helemaal goed, dan hoef ik niet de halve middag op hem te wachten.

De man, Mike, bekijkt het lek en ons dak en is allerminst onder de indruk van hoe dat destijds gedaan is.  Het is een wonder dat dit pas het eerste lek is wat we in zestien jaar hebben gehad, vindt hij.  Gelukkig denkt hij wel dat hij het in zoverre kan maken dat het dak nog drie tot vijf jaar mee zal gaan.  Volgende week komen ze het maken.

 

 

 

 

Intussen maak ik een aantal insektenfoto's

Anja en ik hadden vorige week afgesproken naar Meadowlark Gardens te gaan vanmiddag.  Ik zend haar een berichtje dat ik eerder klaar ben en of ze nog wil gaan.  Eerlijk gezegd ben ik opgelucht als Anja terugschrijft dat ook zij het te warm en eerder zwembadweer vindt.  Er is bij Meadowlark bijna geen schaduw en hoezeer ik de warmte ook fijn vind, ik lig liever aan het zwembad.

Eerst gaan Saskia en ik lunchen op het terras van Noodles & Company.  Dit keer neem ik de Japanese pan buff bowl.  Werkelijk heerlijk, ik besluit deze smaak vaker te nemen.  Eigenlijk zit ik hier wel goed, maar Saskia heeft haast, want haar vriendinnen komen.

Gauw rijden we naar Whole Foods.  Daar zoek ik dingen voor een niet-koken avondmaal bijeen en Saskia haar veganistische benodigdheden.  We zien ook een vreemde insekt op de auto naast ons waar ik gauw een foto van neem.  Later vinden we uit dat het een "phantom crane fly" (kraanvlieg) was, mooi beestje!

Thuis gaat mijn bikini aan en ik loop naar de overkant het zwembad binnen.  Daar is de helft van het gazon afgezet, want er worden een aantal enorme bomen neergehaald.  Ik kan gelukkig nog wel een parasol en ligstoel bemachtigen.

Tijdens het kwartier dat de kinderen het water uit moeten ga ik met mijn kickboardje het water in.  Het is de perfekte temperatuur nu, koel, maar niet koud.  Ik zwem op mijn gemakje tien banen en een uur later nog eens, zo ontspannend en toch beweeg ik (wat). Verder lees ik in mijn inmiddels spannende boek.

Tegen zessen ga ik huiswaarts, dit geeft zo'n vakantiegevoel, maar gewoon thuis.  We smullen vanavond van gerookte zalm en prosciutto, meergranen stokbrood en "vuurwerk" koolsla en een komkommersalade van Whole Foods.  Die laatste heeft weinig smaak, maar de rest is een traktatie met deze hitte.

Dinsdagavond is America's Got Talent avond.  Er zijn dit jaar wel erg veel heel goede acts dus ik ben benieuwd wie het uiteindelijk wordt.  Waarschijnlijk niet de man, die 120 rauwe eieren dronk en een record zette daarin!