Rustige zaterdag en een rondleiding op zondag

Zaterdag

Orion piept om acht uur dat hij naar buiten moet.  Rick staat gelukkig op zodat ik nog wat door kan sudderen.  Zo voelt dat soms, sudderen tot ik me goed genoeg voel om op te staan. Dat is het geval rond kwart voor negen.

 

Rick heeft de koffie al klaar staan en ik pocheer een paar eieren in de magnetron.  Rick heeft een groot project in de tuin vandaag en neemt Orion mee naar beneden.  Rick gaat een soort cement zand storten zodat het onkruid niet tussen de stenen van ons terras kan groeien.

Na mijn ontbijt hijs ik me op de elliptical en doe een interval van drie kwartier. Daarna douche ik meteen en gaan Rick en ik met Orion in de van op weg naar Falls Church.  Daar heeft Rick wat spullen nodig.

Onderweg rijden we langs een abortuskliniek en er staan anti abortus mensen voor.  Ik kan me daar zo kwaad over maken.  De vrouwen, die die beslissing maken, hebben het over het algemeen al moeilijk genoeg en hebben echt geen oude man met enge foto's nodig. Meestal zijn het namelijk mannen, die protesteren, vandaag ook weer.

Eerst haalt Rick zakken cement zand bij een steenbedrijf.  Mannen helpen hem de zakken in de van te laden en ik moet Orion goed vasthouden, want die gaat flink tekeer.  Ook bij de machine, die de stenen van het terras moet vastkloppen, krijgt de arme helper een flink geblaf te horen. 

Orion is heel sterk als hij zo opgewonden is en daarom heb ik Rick gevraagd hem naar de dierenarts te nemen voor zijn castratie (graag geen voor of tegens daarvoor, het moet hier gewoon, al wil ik het uitstellen tot Orion minstens een is, maar weet niet of dat gaat lukken).   Ik kan Orion wel aan, maar het doet van alles met mijn spieren.  Alleen al dat vasthouden in de van heeft mijn chronische hoofdpijn drie keer zo erg gemaakt!

Het is inmiddels lunchtijd en op de terugweg stoppen we in Dunn Loring.  Daar haalt Rick een kabob van Moby Dick en ik probeer een nieuw Japans hibachi restaurant, Quickway. 

Hun bento box is enorm, met sushi, mini loempia's, dumplings, salade en ik kies de gegrilde zalm. Thuis genieten we van ons eten.  De bento box is mij wel veel te veel, maar zeker een restaurant om nog eens heen te gaan.

Rick en ik dragen de loodzware gehaalde machine uit de van op het gras.  Veel te zwaar voor mij en ik heb geen idee hoe we hem terug in de van gaan krijgen om vanavond nog terug te brengen.  Samen met Orion gaat Rick aan het werk.

Voor mij is het net als toen ik kinderen had, even vrij van hondenmoeder zijn.  Ik ga voor het huis in de zon zitten en dan wenken een paar buurvrouwen mij.  Hun kinderen spelen buiten, net als onze kinderen jaren geleden.  Ze zijn benieuwd naar mijn rondleidingen en ik vertel ze hoe die gaan. Het lijkt hen leuk er een te doen, misschien moet ik er eens een organiseren voor het pleintje.

Rick komt zeer gefrustreerd op me af, want Orion is weer in de vijver gesprongen (welkom in mijn wereld) en maakt nu Ricks cement zand nat wat helemaal niet mag. Ik heb mijn "peuter" dus weer terug en doe hem aan een lange lijn, terwijl Rick meer zand haalt.

Orion vindt het nodig tegen langskomende buren te blaffen tot ik mijn "waterbom" naar buiten haal.  Daar houdt hij niet van en gaat achter mij liggen.  Helemaal goed, ik ben degene, die bepaalt wie hier wel en niet mag komen. 

Rick komt terug en ik ga naar binnen.  Ik boek even mijn volgende reisje.  Rick moet over twee weken een paar dagen naar Orlando en ik ga mee zodat ik de nieuwe Harry Potter dingen kan zien bij Universal Studios.

Daarvoor heb ik eerder vandaag Lorraine hiernaast al gevraagd of ze er zijn om Orion te verzorgen.  Ik heb ook meteen opgebracht dat we deze herfst misschien wel drie weken achtereen weg zullen zijn (als Saskia inderdaad naar Australie gaat volgend semester).  Lorraine vindt dat absoluut geen probleem, ze zijn duidelijk al dol op Orion, zulke dierenliefhebbers!

Orion blijft op het deck blaffen naar buurhonden of kijken naar Rick beneden.  Ik klets met de meisjes en Kai.  Kai en Bea genieten van Italie en maken een aantal excursies waar ik jaloers op ben. Ik ben dol op Italie, heb niet voor niets Italiaans gestudeerd!

Alles bloeit nu

Saskia dacht al een tijdje dat ze dingen minder goed kon zien.  Eindelijk kreeg ze een oogexamen en had inderdaad een bril nodig.  Ze liep al een tijdje met een nepbril, maar vandaag kwam de echte en hij staat haar heel leuk!

Katja en Kevin zijn weer stappen aan het nemen om hun bruiloft en dergelijke  te regelen.  Hier in de VS is er een "oefen" (rehearsal) diner de avond voor de huwelijksvoltrekking.  Kevins ouders volgen traditie en betalen daarvoor.  Nu moeten ze echter nog het restaurant vinden.

Rick is eindelijk klaar met het terras en het ziet er goed uit.  Hopelijk vindt het onkruid daar niet weer een weg door, maar het is in ieder geval een stuk moeilijker nu. Bij onze buren twee deuren verderop is hun oprit zo gedaan en daar is nooit onkruid te zien.

Voor ons avondeten gaan we naar California Shabu Shabu.  Hier krijgen we nog net de twee laatste stoelen aan de lange bar met kookpotten.  Ik bestel een bakje met kwal waar Rick van griezelt, maar het is echt erg lekker, helemaal niet wat je verwacht.

Rick neemt voor zijn shabu shabu alleen biefstuk, ik biefstuk en zalm.  We krijgen er een enorm bord met groentes en paddestoelen bij.  Dit keer kunnen we ook een soepsmaak nemen en we kiezen beiden tonkatsu, al had ik liever de op het menu staande, maar niet voorradige tomatensoep genomen.

Dit is dus een Japanse fondue en we koken alles in een pan.  Het smaakt weer fantastisch. Rick eet een paar bakjes rijst en heeft geen trek meer in de soep achteraf. Ik eet de rijst niet en geniet nog wel van de soep, hoewel ik hem lang niet opkrijg.

Dit blijft een favoriet maal voor mij, terwijl Rick mij enkel een plezier doet. Hij vindt het ook lekker, maar het is gewoon niet zijn ding.  Tijd om vriendinnen te vinden, die hier willen lunchen.  Ik weet ook zeker dat Katja hier dol op zou zijn, maar ja, zij woont te ver weg.

Orion is uitgeteld na zijn drukke dag dus het is een rustige avond. Ik moet ook op tijd naar bed, want morgen aan de bak voor rondleiding nummer twee dit jaar.  Ik krijg het gevoel dat de aanvragen veel minder zijn dan de afgelopen jaren.  Is het vanwege Trump?  Ik hoop van niet, wie weet komen ze nog.

Zondag

Het is prachtig weer als we opstaan, perfect voor een rondleiding. Na Orion uitgelaten te hebben rijden we naar Starbucks.  Ik bestel een ijs Americano en een ham en kaas croissant.  Rick heeft een latte en probeert hun nieuwe glutenvrije broodje.  Daar vindt hij echter weinig aan.

Onderweg naar de stad eten en drinken we.  Gelukkig is er nauwelijks verkeer en we komen zo'n twintig minuten later bij het Smithsonian kasteel aan.  Ik heb nog even tijd voor ik het gezin wat ik vandaag rond zal leiden verwacht en ga het kasteel binnen.  Het is overal al flink druk vind ik.

Tegen kwart voor tien ga ik bij de uitgang van het Smithsonian station staan wachten.  Een kwartiertje later maak ik kennis met het gezin L. uit West Vlaanderen.  Zij zijn met de trein uit New York gekomen voor een dagje Washington (hun eerste dag in de VS, ze zijn gistermiddag vanuit Belgie in New York aangekomen).

Wel slim om dan vroeg op te moeten voor een trein want de jet lag werkt dan goed mee. J. van tien en E. van veertien lopen zeker goed mee en luisteren geinteresseerd als ik over de verschillende bezienswaardigheden vertel.

Natuurlijk begin ik zoals altijd met een kort verhaal over het ontstaan van de stad en het ontwerp ervan.  Dan lopen we naar het Washington Monument wat er helemaal goed uitziet met de knalblauwe lucht erachter.  Zo jammer dat het nog steeds gesloten is!

We lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog monument waar een bandje patriottische liederen speelt.  Het tekeningetje van Kilroy was here achter het monument spreekt de kinderen ook wel aan. 

Kleine J. heeft trouwens echt leuke vragen.  Op een gegeven moment vraagt hij mij hoe ik erop kwam gids te worden.  Grappig genoeg krijg ik die vraag niet vaak. Ik ben tenslotte min of meer "gewoon maar" begonnen in 2011. 

Het meeste heb ik mezelf aangeleerd met lezen en onderzoek, maar ook door goed naar andere gidsen te luisteren.  Af en toe leer ik iets nieuws erbij, maar zo langzamerhand heb ik heel wat feiten en anecdotes in mijn hoofd zitten.

Via de Reflecting Pool, die vandaag mooi reflecteert, lopen we naar het Vietnam Veteranen Monument.  Overal is het druk, het toeristenseizoen is duidelijk begonnen.  In het Lincoln Memorial is het helemaal een mensenmassa en een paar keer raak ik mijn groepje kwijt.  Gelukkig is er maar een weg naar boven en naar beneden.

We lopen naar het Koreaanse oorlogsmonument en dan naar het wat minder drukke Tidal Basin.  Bij het Martin Luther King Jr. Memorial kunnen we het Jefferson Memorial goed zien.  Hier geef ik de optie daar niet helemaal heen te lopen en na het FDR Memorial naar het restaurant te lopen.

Daar is J. zeer voor te vinden dus zo gezegd zo gedaan. Ik vertel over Jefferson van hieruit. We kunnen vandaag ook de Library of Congress niet in, dus het zegt hen waarschijnlijk sowieso al een stuk minder.

Het Franklin D. Roosevelt Memorial spreekt de kinderen wel aan.  Ze zoeken naar de wieltjes onder de cape van het beeld en poseren met zijn hondje (die ze later op een filmpje bij het White House Visitor Center zien).

Dan lopen we terug en naar de Old Ebbitt Grill. Keurig op onze gereserveerde tijd van half een komen we er aan.  Zoals altijd is het flink druk en ik krijg een "buzzer" toegereikt omdat onze tafel nog gedekt moet worden. Niet veel later "buzzt" die en kunnen we aan tafel.

We krijgen een leuke en attente ober.  Iedereen vindt al gauw hun favoriet op het menu.  Ik neem een kom soep, eend met linzen, heel erg lekker!  De kinderen krijgen na afloop nog een ijsje.  Dat kwam met het kindermenu van J. en E. krijgt gratis een bolletje frambozenijs.  Echt heel aardig!

Wij zetten onze wandeling voort.  Aan de overkant staat een souvenirstandje en J. wil graag een hoodie met het zegel van de VS en een FBI petje.  Verder kopen ze nog wat magneten. J. loopt, ondanks dat het 23 graden is, de rest van de weg in die nieuwe hoodie met pet en capuchon op, dat hij het niet super warm heeft!

Na de voor- (nogal wat individuele protesten daar) en achterkant van het Witte Huis bekeken te hebben lopen we naar het White House Visitor Center.  Als de Library of Congress gesloten is, is dit een leuk iets om als alternatief te doen.

 

 

We zien maquettes van het Witte Huis, veel foto's en kijken als laatste de leuke film met indrukken van mensen, die in het huis hebben gewoond.  Mijn favoriet daarvan is de dochter van president Ford, die aan de voorkant van het huis sliep en moeite had met alle protesten, die daar plaatsvonden en nog vinden.  Ik kan me dat zo voorstellen!

Via het FBI gebouw en de National Archives lopen we naar het Capitool.  Omdat alles vandaag gesloten is lopen we Capitol Hill niet op, maar vertel ik over het gebouw aan de achterkant. Van hieruit kunnen zij ook makkelijk terug naar Union Station, zichtbaar van waar we staan, lopen. 

Een van de masten van het Navy Memorial onderweg

We nemen afscheid en ik schat dat ze een uur voor hun trein terug naar New York vertrekt bij het station zullen zijn.  Al kun je Washington natuurlijk zo in een dag "doen", zij hebben zo niet de stad gezien.  Daar zijn meer dagen voor nodig (of 34 jaar zoals bij mij, want ik heb nog lang niet alles gezien of gedaan).  Maar de rondleiding geeft in ieder geval een indruk van het toeristische gedeelte.

Rick wacht me intussen al op en we rijden terug naar Vienna. Onderweg bespreken we opties voor het avondeten.  Rick heeft de hele dag in de tuin gewerkt en wil gewoon iets op de barbecue gooien.  Prima vind ik en we gaan naar Whole Foods.

Daar zien we buurman Charles, die Rick leert hoe hij zalm moet grillen.  Ik kies dit keer een paar zalmburgers en Rick gewone burgers.  Broodjes, tomaat, ui en dan hebben we de maaltijd bijeen.

Rick heeft Orion in de tuin gelaten, want hij heeft de hele dag in de vijver doorgebracht.  Rick werd er gek van en zette een ijzeren hek om de vijver.  Toch staat Orion er weer, maar kan er nu niet uit.  Tot hij dat wel kan en met grote modderpoten ons tapijt op rent. ZUCHT!

Schattig na zijn baasje de hele dag gefrustreerd te hebben (weet Rick ook wat ik meemaak, ha ha)

Zo snel als ik kan leid ik Orion het deck op om op te drogen en spray tapijtreiniger om de modder te verwijderen. Buurman Ray, waar Orion een hekel aan heeft (en terecht, die heeft hem als jonge puppy laten schrikken), komt Ricks werk op ons terras bekijken.  Rick heeft daar ook inderdaad heel hard aan gewerkt dit weekend!

Heel fijn om na een lange dag wandelen en praten je eigen kok te hebben!

We genieten van ons maal en ik ben blij mijn voeten omhoog te kunnen doen.  Het was wel een heerlijke dag voor een rondleiding en ik blijf het enorm leuk vinden om te doen!

TGIF, deze week is omgevlogen!

Als Rick bovenkomt maak ik ook aanstalten om op te staan.  "Ik dacht dat je uit zou slapen vanochtend", merkt Rick op.  Ja, dat was mijn plan, maar ik ben klaarwakker, van slaap geen sprake meer.  Bovendien weet ik dat mijn viervoetige duiveltje me toch niet zou laten slapen.

De wind huilt om het huis en het is scherp kouder.  Op het nieuws zie ik dat er gisteren drie tornado's zijn geweest.  De ene niet ver bij ons vandaan en twee in de stad waarvan er een op de National Mall, die een aantal kersenboompjes heeft verwoest.

Buiten ontbijten zit er dus absoluut niet in.  Ik maak mijn crackers met kaas en tomaat en intussen ziet Orion Mia in haar achtertuin.  Ik laat hem naar buiten, maar als ik hem de vijver weer zie benaderen roep ik hem terug.  Dit keer is het succesvol, maar ik vrees het ergste voor de rest van de dag.

Ondanks het winderige koele weer besluit ik eerst Orion zijn wandeling te geven.  Onderweg ziet hij allerlei onbekende dingen en weet ik dat het goed is hem nu echt verder dan een paar straten mee te nemen.

Cosmo was bang voor dingen, maar Orion ook.  Alleen trilde Cosmo en trok zich terug, terwijl Orion bravado probeert en tegen alles blaft. Ik werk er hard aan hem te laten zien dat ik al die enge dingen wel voor hem op zal lossen.  Dat gaat redelijk goed, Orion gromt even tegen een paar mannen aan de overkant, maar ik hoef mijn water"bom" maar te schudden en hij houdt op.

Heel langzaam zie ik vooruitgang, maar we zijn er nog lang niet!  Na zo'n veertig minuten zijn we weer thuis en geef ik Orion zijn verrassing in zijn bench.  Ik vertrek naar Anytime Fitness en doe vijf minuten traplopen en een half uur interval op de elliptical.

Thuis neem ik Orion mee de achtertuin in.  We oefenen een speeltje gooien en terugbrengen en dat doet hij perfect!  Verder jaag ik hem door de tuin en krijgt hij goede beweging.  Voor ik het kan voorkomen ligt hij echter weer in de vijver!! Wat zou ik willen dat we dat ding niet hadden!  Voor de hond was het al een probleem en nu nog meer.

Gelukkig is het water vrij schoon en hoef ik Orion slechts af te drogen om hem binnen te laten.  Ik ga zelf douchen, want ik heb voor de lunch afgesproken met Sara. Dit keer bij Maru, een vrij nieuwe Koreaans restaurant in Vienna.  Ik heb er een keer gegeten en wilde al lang weer terug.

Dit restaurant is nu duidelijk ontdekt door de plaatselijke Koreanen.  Ik ben blij nog een tafeltje te kunnen krijgen.  Niet veel later komt Sara ook.  We bestuderen het menu, behalve de sushi (die Koreanen ook duidelijk eten zo te zien) is het onbekend voor ons.

Sara kiest een "box" met verschillende gerechtjes, teriyaki zalm, sushi, tempura, salade, rijst en meer.  Dat vind ik te "saai" en teveel, ik kies de yukgae jang, een Koreaanse rundvleessoep met kimchi.  Die is zeer pittig, maar zo lekker!!!

Nadat we lekker gegeten hebben, ons in Korea wanend, lopen we een paar deuren verderop naar Tuesday Morning.  Dit is een ongewone winkel, die van alles en nog wat goedkoop verkoopt.  Het heet Tuesday Morning omdat ze vroeger alleen op dinsdagochtend open waren.

Het enige wat ik er vind is een discus om met Orion te gooien.  Sara heeft een aantal dingen, het is wel een leuke winkel.  Eigenlijk moet ik hier vaker rondneuzen.  Ik vind het bijzonder dat deze ongewone winkel nog steeds hier is. Langzamerhand worden de huren steeds hoger en goedkopere winkels als deze verdwijnen.

Sara en ik nemen afscheid tot volgende maand.  Ik rijd door naar Whole Foods waar ik nieuwe tulpen koop.  Bij Petco haal ik meer dingen om Orion bezig te houden en als laatste ga ik naar Michaels.  Fairyville moet ook wat vertier hebben en heeft nu dan ook een heuse draaimolen.

Orion (ik typte bijna Cosmo) ziet meteen weer zijn vriendin buiten en rent lekker langs het hek.  Als ik hem naar de vijver zie lopen roep ik hem terug en beloon hem met een stukje kaas.  Dat werkt de tweede keer echter niet en drijfnat komt hij weer boven, zucht!

Rick sms-t of we bij Pazzo Pomodoro willen gaan eten.  Dat vind ik prima op zo'n koude dag als vandaag.  Dat hebben meerdere mensen gedacht want het is er ontzettend druk!  We hebben enorm geluk dat er net een stel weggaat bij een tafeltje.

Dit restaurant is nog niet eens zo heel lang open en zo populair.  Het is omdat het echt Italiaans is tussen alle would be Italianen.  Er zijn andere authentieke Italiaanse restaurants, maar die zijn veel duurder. Dit is een stukje gewoon Italie in de voorsteden van de hoofdstad van de VS. Bea kon het ook zeer waarderen.

Terwijl we op ons hoofdgerecht wachten delen we  een prosciutto en verschillende kazen bord.  Ik bestel de gerookte zalm en zongedroogde tomaatjes penne met tomatensaus in plaats van de roomsaus waar die gewoonlijk in komt.  Het smaakt me prima!  Rick heeft een flat bread  wat er ook erg lekker uitziet. 

Als we afrekenen komen mensen vragen of ze ons tafeltje mogen hebben. Natuurlijk mag dat. Rick heeft het weleens gehad over een Nederlandse keuken restaurant openen hier (wat is dat zelfs?).  Mij niet gezien, ik wil na vijf uur niets meer te hoeven doen!

Thuis knauwt Orion blij op zijn botje en kijken wij tv.  Het is alsof er niets aan de hand is in de wereld, maar laat mijn blog jullie niet misleiden.  Ik volg alles zoveel mogelijk op de voet.  Ik vind echter dat die dingen hier geen plek hebben, tenzij ze ons direct treffen (natuurlijk doet alles dat, maar ik hoop dat jullie weten wat ik bedoel).

Wild weer!

Midden in de nacht werd ik wakker door harde donder en kon daarna niet goed meer in slaap komen.  Het is ook heel donker in de kamer vanwege het slechte weer dus wakker worden is moeilijk.  Rick is ook langzaam en pas om half negen komt hij met Orion weer boven. 

Dan sta ik ook maar op.  Gelukkig heeft Rick Orion al uitgelaten want ik heb moeite op gang te komen.  Ik denk wel dat de meeste mensen als ze zich zo zouden voelen als ik terug in bed waren gekropen en er niet meer uit waren gekomen vandaag.

Helaas (of misschien maar goed ook) heb ik vele jaren geleden uitgevonden dat dat het slechtste is wat ik kan doen.  Ik drink dus een flinke kop koffie en maak crackers met kaas en tomaat als ontbijt.

Dan train ik wat met Orion en doe hem vervolgens in zijn bench.  Ik moet maar niet naar hem kijken voor ik naar buiten loop, want hij staat er zo zielig (hij vindt het verder prima in zijn bench, volgens mij, maar weet dat ik wegga).

Onderweg naar Anytime Fitness plenst het. Gelukkig kan ik in de garage parkeren en word dus niet nat. Ik warm een kwartiertje op en dan komt Sharon me halen voor een half uur krachttraining.  Volgende week gaat zij op vakantie dus zal ik het zelf moeten doen.  Oef!

Nat!

Als ik nog wat cardio doe gaat de plensregen over in super plensregen.  Het klatert op het dak en dondert en bliksemt links en rechts.  Dit systeem heeft zware tornado's ten zuiden van ons veroorzaakt met veel schade.  Tornado's zijn hier gelukkig zeldzaam, maar komen wel voor.

Orion lijkt niet de angst voor onweer te hebben, die Cosmo had, maar toch haast ik me naar huis. Af en toe moet ik stoppen, want het regent zo hard dat ik niet zie waar ik ben.  Orion wil dan duidelijk graag naar buiten dus ik waag het er maar op.

Met een enorme paraplu loop ik een blokje om en Orion vermaakt zich met het water van de "riviertjes" op straat te drinken.  Hij schudt zich ook regelmatig uit en ik ben dus toch doorweekt als we weer thuiskomen.  Ik probeer de loopband boven even met Orion voor zijn beweging, maar dat is geen succes.

Hoe hem dan bezig te houden vandaag?  Ik ga me erover beraden, maar neem eerst een douche.  Het is inmiddels lunchtijd en droog, hoera!  Ik besluit Orion mee te nemen in de van.

Onze achtertuin staat blank

 

Bij Pho Thang Long ben ik van plan pho te eten terwijl Orion in de van op me wacht.  Op de radio hoor ik echter waarschuwingen voor zwaar weer dat onze kant opkomt.  Ik wil het Orion niet aandoen dat in de van mee te maken en het risico te lopen ook hem bang voor onweer te maken.

Deze lucht zegt toch alles!

Het lijkt me toch beter de pho mee naar huis te nemen.  Als ik de soep heb en terug naar de van loop ben ik blij die beslissing gemaakt te hebben, want de lucht ziet er zeer dreigend uit.  Gauw rijd ik naar huis want zulk weer komt heel opeens, zo schijnt de zon, zo spookt het.

Onderweg beginnen zowel de radio als mijn telefoon angstaanjagend te piepen. Dat van de telefoon is voor het eerst ooit en ik maak er een foto van.  Rick doet ergens verder weg hetzelfde, grappig genoeg.  Wij hebben vrienden, die in tornado gebied wonen, die dit soort alarms heel vaak krijgen.  Gelukkig is het voor ons ongewoon en ik ben dan ook niet echt bang voor een tornado.

Toch ben ik blij om net voor het allemaal losbarst weer binnen te zijn.  Het is werkelijk onvoorstelbaar hoe het kan huishouden. Lisa, mijn massage therapeute, sms-t dat er bij haar enorme hagelballen vallen en de wind gevaarlijk is.  Zij vraagt of we de massage van vanmiddag kunnen uitstellen.

Eigenlijk heb ik die massage heel hard nodig, maar ik zie ook wel dat de natuur hier het laatste woord heeft.  We verplaatsen de massage naar volgende week en ik probeer Orion wat bezig te houden.  We doen allerlei spelletjes, maar ik voel me ook niet lekker dus van harte is het niet.

Met zijn tong zo is hij wel weer schattig, maar ik mis Cosmo zo!

Helaas komt Mia iedere keer als het even droog is ook naar buiten en gaat Orion onwijs tekeer.  Hij wil natuurlijk met haar rennen, maar zolang onze achtertuin een modderbad is gaat dat echt niet gebeuren! 

Dat maakt mijn middag wel een beetje een nachtmerrie eigenlijk.  Later vraagt Rick waarom ik niet de basement in ben gegaan zodat Orion haar niet kon zien.  Niet aan gedacht, maar een volgende keer zeker wel!  Ik merk dat ik het op pijndagen moeilijk vind een puppy bezig te houden, maar dat was vroeger met de kinderen net zo.

Het lukt me wel een bos nimf in te kleuren

Als het dan eindelijk droog wordt laat ik Orion gauw uit.  Natuurlijk net als Chuck van hiernaast ook zijn honden uit wil laten.  Het wordt een enorm geblaf en ik ben onder de indruk hoe Chuck zijn Deense dog onder controle houdt.  Phil en Orion kunnen elkaar duidelijk niet uitstaan!

Rick komt thuis en neemt Orion nog een keer mee voor een wandeling.  De hond heeft zeker genoeg aandacht gehad en mag nu zijn bench weer opzoeken. Grappig genoeg doet hij dat zielige kijken helemaal niet als Rick hem erin zet.

Wij gaan taco's eten bij Taco Bamba.  Eindelijk is de regen weg, maar we worden getrakteerd op een mooie regenboog.  Gelukkig zijn er ook twee krukken open in het restaurant en we smullen van de bijzonder lekkere taco's. 

Thuis is er nog een prachtige regenboog.  De voeten gaan omhoog en ik hoop dat mijn pijnen morgen een stuk beter zullen zijn. We leven gewoon ons leven maar en genieten ervan zoveel we kunnen.

En dan komt het nieuws dat de VS Syrie aan heeft gevallen.  Nummer 45 heeft vanuit zijn rijke Mar-A-Lago daartoe het bevel gegeven. Zonder toestemming van het Congres zoals hij in 2013 nog op Twitter eiste dat Obama moest doen. Geen idee hoe dit verder gaat met Rusland (misschien heeft Putin nu spijt zijn marionet president gemaakt te hebben?).

Echt bezig met Orion en dat voelt goed

Als Rick en Orion om kwart over acht de kamer binnenkomen krijg ik een van Orions botjes in mijn nek.  Ik vind het zo schattig dat hij mij meteen komt begroeten!  Ik mis Cosmo erg, maar het enthousiasme van deze pup maakt dat hij al snel mijn hele hart aan het veroveren is.

Het is opnieuw prachtig weer en ik eet ontbijt op het deck.  Mijn uitzicht in de lente wordt altijd steeds mooier. Nu staat de paarse Redbud (een naam, die ik nooit heb begrepen) van de achterburen in bloei en de kersenbloesem, een latere soort dan de yoshino, de kwanzan (prunus serrulata) en dogwoods volgen snel. 

Het is zo lekker buiten en ik kan me er niet toe krijgen naar de sportschool te gaan.  Ik besluit Orion mee te nemen voor zijn eerste echt lange wandeling met mij. De zakjes met water gaan mee, maar zijn eigenlijk veel te zwaar voor mij. 

Mijn schouders doen er pijn van en eerlijk gezegd reageert Orion er ook nauwelijks meer op en mijn broek wordt er nat van. Gelukkig hoef ik er maar een te gebruiken vandaag.  Toen ik Mark, de hondentrainer, vertelde van mijn fibromyalgie leek hij geen andere optie te hebben.  We willen hem zeker nog eens hier krijgen, maar ik kan gewoon niet met vijf gevulde zakjes water lange afstanden lopen!

Toch gaat de wandeling heel goed.  Ik houd Orion kort en we oefenen dat hij vlak naast mij moet lopen.  Vooral als hij wat moeier wordt gaat dat uitstekend. Een uurtje later zijn we weer thuis en is Orion duidelijk moe van het opletten.  Ik hoop veel meer gelegenheden om dit te doen te krijgen binnenkort!

Wetend dat de schoonmaaksters rond twaalven zullen komen douche ik gauw.  Dan neem ik Orion mee in de van en rijd naar Vienna.  Ik heb het zonnedak van de van open en Orions raam ver genoeg zodat hij naar buiten kan kijken.  Heerlijk vindt hij het!  Jammer dat het al gauw te warm zal zijn om hem mee te nemen.

Bij Rite Aid haal ik contactlensvloeistoffen, die gaan tegenwoordig steeds sneller op, want de flesjes worden steeds kleiner. Ik zie ook wat leuke tuinkabouters voor de tuin, maar weet me in te houden.  We hebben al een hele verzameling voor de deur staan.

Eigenlijk wilde ik lunch gaan halen van Cava, maar daar is de parkeerplaats zo ontzettend druk dat ik ervan afzie. Ik heb al een tijdje enorme zin in de avgolemono soep van Maggio's & Scorpio's.  Dit is een restaurant wat al vele jaren bestaat, maar ik heb hun heerlijke soep pas een tijdje geleden ontdekt.

Orion blijft in de van en zit op mijn plaats achter het stuur.  Als ik "back" tegen hem zeg gaat hij meteen weer naar achteren.  Wauw!  Hij pikt dingen wel heel gauw op, nu nog dat hij niet tegen ons bekende mensen mag blaffen.

De schoonmaaksters zijn intussen binnen dus ik neem mijn lunch en Orion mee de achtertuin in.  Daar kan ik mooi "quiet" met hem oefenen, want de achterbuurman is bezig in zijn tuin en Orion wil graag laten weten dat hij het daar niet mee eens is.  Ik  ben blij dat ik hem terug kan roepen met een snoepje.  Vroeger bleef hij maar doorgaan dus er is hoop.

Tegen de tijd dat ik naar de kapper moet kunnen we weer naar binnen. Gelukkig is Orion intussen ook weer droog na een tweede sprong in de vijver vandaag.  Hoe we dat gaan voorkomen is me een raadsel.  Die arme vissen!

Met een van de nieuwe traktaties doe ik Orion in zijn bench, maar hij lijkt steeds meer te weten dat dat betekent dat ik ga vertrekken.  Het doet me denken aan toen ik Katja en Kai naar hun dagverblijf bracht en Kai altijd zo zielig bij de deur stond te kijken. Niet in de bench doen is echter geen optie, dus ik vertrek maar gauw.

Soms kan ik echt niet wachten mijn haar te laten doen en dat is nu het geval. Het zit nooit meer zoals ik het wil.  Carmen en Mona werken er hard aan dat te verbeteren en tevreden met weer een net hoofd rijd ik naar Whole Foods.

Daar haal ik ingredienten voor het avondeten.  Avond vier dat we thuis eten, bijna een record voor Rick en mij, maar na al het buitenshuis eten de afgelopen maand is dit weleens fijn.  Vooral met het warmere weer is het ook zo makkelijk gewoon iets op de bbq te gooien.

Het adelaarspaar in het arboretum in DC heeft weer twee jongen

Om ze te volgen: dceaglecam.org

Vanavond worden het echter kip fajita's.  Een maal met maar vier ingredienten (omdat Whole Foods al speciaal gemarineerde kip en paprika ervoor heeft): tortilla's, kip en paprika mix, salsa en geraspte kaas. Het smaakt ons prima en kan niet makkelijker.

Orion is zo moe dat hij niet eens meer puf voor zijn botje heeft!  Het is echt goed om zoveel tijd met hem te hebben.  Ik zie hem erop reageren.  Gelukkig gaan we voorlopig nergens heen, zodat ik echt kan trainen met hem.

Uitgeteld!

Een echt zomerse dag opeens

Om de een of andere reden ben ik eindelijk eens klaarwakker als Rick om kwart over zeven opstaat.  Nog voor achten ben ik ook beneden, dat is in lange tijd niet voorgekomen.  Het weerbericht is dan ook heerlijk, misschien daarom wel.

Hoewel, het heeft vannacht geregend en drupt nog wat.  Het is echter al achttien graden en in de verte komt blauwe lucht aan.  Dat stemt een mens en dan vooral mij heel blij!

Terwijl Orion met zijn vriendin Mia langs het hek rent maak ik ontbijt.  De Goudse kaas met tomaat op crackers smaakt me weer prima. Na een flinke kop koffie ben ik klaar om te gaan sporten.

De zware interval van gisteren was teveel, maar ik wil toch andere dingen doen dan enkel een uur op de ARC trainer staan (niet dat ik dan niet goed sport, maar mijn lichaam is er volgens mij helemaal aan gewend).  Ik besluit ieder tien minuten op de trap, loopband, elliptical en ARC trainer te doen en dan een iets minder intensieve interval. 

Dat bevalt me goed en ik hoop mijn spieren later vandaag ook.  Na afloop doe ik nog wat weerstandsoefeningen zonder gewichten en dan is het weer mooi geweest. Bijna vergeet ik mijn jasje omdat het buiten al zo warm is!

Thuis put ik Orion uit in de achtertuin en neem hem dan mee voor een wandeling. Niet heel lang, want ik merk dat de aandacht voor netjes lopen na een tijdje verdwijnt.  Ik moet mezelf eraan herinneren dat Orion pas tien maanden is.

Na mijn douche doe ik Orion in zijn bench met zijn Kong.  Of althans dat probeer ik, maar ik heb sinds gisteren het gevoel dat hij die Kong maar saai begint te vinden.  Het is natuurlijk ook iedere keer hetzelfde.  Ik ga eens bedenken wat voor andere dingen ik hem daarin kan geven om hem bezig te houden.  Iemand ideeen?

Uiteindelijk gaat Orion toch lief zijn bench in en ik rijd naar het Mosaic District.  Daar heb ik met mijn "oudste" Amerikaanse vriendin Claudia afgesproken bij SweetGreen.  Daar staat echter een enorme rij en de kans op een tafeltje is nihil.

We besluiten dan naar True Food Kitchen te gaan en vinden daar aan de bar buiten nog twee krukken.  Claudia bestelt een boerenkoolsalade en ik de crudites.  De serveerder vraagt of ik de hele portie wil of die voor een persoon.  Ik neem dan wel de enkele portie.

Daar krijg ik spijt van, want in plaats van de lekkere bak vol ijs met kleurrijke groentes krijg ik een schoteltje met een aantal daarvan, maar net zoveel dipsaus.  Dat voor maar $4 goedkoper, eens maar nooit weer.  De volgende keer wordt het weer de hele bak vol konijnenvoer.

Drieentwintig jaar vriendschap!

 

Claudia wil graag weten wat er met Cosmo gebeurd is en moet huilen bij mijn verhaal.  Ik vind het vreemd dat ik die neiging niet heb, maar zoals ik haar ook vertel, ik weet gewoon dat zelfs als we hem thuis hadden gekregen hij niet meer onze oude Cosmo was geweest en het zeker voor hem niet het beste was geweest. 

Het verbaast me eigenlijk hoeveel vrede ik ermee heb, al mis ik hem bij vrijwel alles.  Rick merkte ook op hoe vaak ik tijdens Cosmo's leven hem toefluisterde alsjeblieft nog lang te leven.  En dan gaat hij plotseling dood en voel ik me er rustig onder.  De mens zit vreemd in elkaar.

We kletsen verder gezellig bij.  Claudia gaat volgend jaar juni naar Florida verhuizen.  Zij is de zoveelste vriendin, die weg verhuist.  Natuurlijk is er het internet, maar ik vind het soms wel moeilijk in dit gebied. Gelukkig blijven de meeste van mijn vriendinnen en kennissen in de buurt wel voor de lange duur.

Na elkaar beloofd te hebben nog vaak samen te lunchen voor het zover is, rijd ik naar Pet Valu.  Daar helpt de verkoopster me heel goed met ideeen om Orion bezig te houden in zijn bench. Met een tas vol dingen en een heel aantal dollars armer vertrek ik.  Alles om mijn puppy blij te houden!

Bij Safeway haal ik boodschappen voor het avondeten en mijn altijd belangrijke wijn.  Dan rijd ik naar Whole Foods voor de rest van de maaltijd.  Natuurlijk willen we met dit prachtige weer grillen.

Langzaamaan wordt alles groener

Mia wacht al op Orion als we naar buiten komen.  Ze roept echt naar hem en ik zou graag "hond" spreken om te horen wat ze tegen elkaar zeggen.  Orion loopt zijn poten uit zijn lijf en voor ik het weet heeft hij daarna besloten dat een duik in de vijver weer lekker is, zucht!

Rick heeft een heel hek rond die vijver gezet, maar Orion vindt iedere keer de zwakke plekken en gaat er onderdoor of er overheen.  Het water komt maar tot zijn buik gelukkig dus helemaal nat wordt hij niet.  We hebben duidelijk een zwemmer in ons midden.  Ik denk erover voor de zomer een kinderbadje voor hem te kopen.

Moe van al die ondeugendheid valt Orion daarna naast mijn stoel in slaap.  Ik geniet van het lekkere weer. Intussen probeer ik Orion "quiet" te leren zodat hij niet blaft.  Ik doe het met snoepjes en het gaat vrij goed.

Rick komt thuis en werkt met Orions "hulp" in de achtertuin.  Dit keer blijft de hond tenminste droog.  Het wordt nog wat met hem! 

Voor het avondeten maak ik mijn komkommersla en warm de erwtjes, rijst en pindasaus op in de magnetron.  Intussen grilt Rick de kipsate's.  Het is onze eerste maaltijd buiten dit jaar. Natuurlijk hadden we dat al eerder kunnen doen, maar het moet voor mij minstens vijfentwintig graden zijn.

Na het eten wordt het mij al gauw te koel om buiten te zijn, maar Rick en Orion denken daar anders over.  Helemaal goed, eindelijk even rust van mijn hondenpeuter!  Er zijn allerlei leuke sitcoms vanavond en Rick komt later ook kijken. Zo fijn te weten dat dit weer nu steeds vaker zal komen!

Wat is de lente toch heerlijk!

De zonnestralen wekken mij eerder dan Orions natte snuit vanochtend. Het belooft een heerlijke lentedag te worden en dat maakt opstaan een stuk makkelijker.  De temperaturen voor de komende weken stemmen mij zeer blij.  Nog niet te warm, maar lekker om buiten te zijn.

Het is warm genoeg om ontbijt buiten te eten.  Ik warm een Smart Ones (Weight Watchers) ontbijt quesadilla op en met een kop koffie geniet ik daarvan op het deck.  Orion rent intussen lekker met Mia langs het hek.

Sharon sms-t of ik een kwartier eerder kan komen dus ik haast me naar de sportschool. Ik warm op en dan doen we een half uur gewichten.  Ook bespreken we hoe ik mijn dagelijkse routine wat interessanter kan maken.  Ik ben een beetje op een plateau en te gefixeerd op de 10000 stappen per dag.

Iedere dag hetzelfde is niet goed mentaal of fysiek.  Sharon raadt aan dat ik minder lang cardio doe, maar dan intervals.  Na de personal training begin ik er meteen mee en doe een minuut hoge hartslag, twee minuten rust.  Dat is inderdaad een uitdaging!

Fijn is wel dat ik nu geen uur hoef te zweten. Ik ben om elf uur al klaar en thuis neem ik Orion mee de achtertuin in.  Ik heb gelezen dat een moe gemaakte puppy makkelijker te hanteren en trainen is tijdens de wandeling.  Ik gooi dus een discus met hem en laat hem wat van zijn energie (waarvan hij heel wat heeft!) eruit rennen.

Dan lijn ik Orion aan en probeer eens de neus halter waar hij een hekel aan heeft.  Ik krijg hem wel aan, maar twee minuten later heeft de smiecht die nota bene doorgebeten!!  Dat gaat hem dus niet worden en dan probeer ik maar de metalen prikhalsband. 

Die gaat wel goed.  Orion heeft zoveel haar dat die prikdingen zijn huid niet bereiken, maar hij voelt wel beter dat ik wil dat hij minder trekt.  Hij wil graag luisteren, zie ik, en dat stemt me hoopvol.

Na een vijftal "waterbommen" gevuld te hebben gaan we op pad.  Om Orion even te herinneren aan die "bommen" gooi ik er een voor hem op de oprit.  Hij vindt dat duidelijk niet leuk en alleen doen alsof houdt hem al in het gareel.

Deze tijd, net voor twaalven, is een drukke tijd in de buurt en we komen allerlei mensen en soms honden tegen.  Ik vermijd direct contact, maar dat lukt niet altijd helemaal.  Orion doet het echter goed, vooral als ik snoepjes gebruik.  Zolang hij zich goed gedraagt krijgt hij die en daar reageert hij heel goed op.

De buurt staat weer mooi in bloei

Volgens mij zijn we beiden uitgeput als we een half uurtje later terug thuis zijn! Orion slaapt althans in de badkamer terwijl ik douche.  Dan is het alweer ruim lunchtijd geweest.  Met zijn Kong doe ik Orion in zijn bench en rijd naar het Mosaic District.

Daar bestel ik gestoomde dumplings bij District Dumplings en word hartelijk terug verwelkomd.  Het smaakt zoals altijd werkelijk heerlijk!  De gestoomde versie is duidelijk mijn favoriet.

Dan ga ik Vienna's centrum in en haal nog wat botjes voor Orion en extra "prikdingen" voor zijn halsband, die te moeilijk uit te doen is, bij Petco.  Bij Giant en Whole Foods werk ik mijn lijstje boodschappen af en ga dan weer huiswaarts.

Het is zulk lekker weer dat ik in mijn hangmat schommelstoel op het deck ervan ga genieten.  Eerst rent Orion weer met zijn vriendin Mia.  Jammer, dat elke poging met die buren te praten letterlijk "op dove oren vallen" (Engelse uitdrukking). Anders zouden de honden samen kunnen spelen.

Dan kruipt Snickers op mijn schoot (heel ongewoon!) en valt Orion naast mijn stoel in slaap.  Als het bewolkt wordt en er een koeler windje opsteekt gaan we naar binnen.  Orion heeft duidelijk een goede dag gehad, want nadat ik hem eten heb gegeven heb ik geen hond meer aan hem. Ik hoop de komende weken veel training met hem te doen. 

Helemaal omdat ik Orion ook zo graag naar de natuurpaden waar ik Cosmo altijd heen nam wil nemen.  Dan moet hij echter niet meer tegen alles wat langskomt blaffen.

Vandaag heeft hij weliswaar tegen niemand geblaft, maar wel af en toe hard getrokken om dat te doen. Toch ben ik tevreden want ik zie verbetering. Al ben ik niet blij als ik na deze overpeinzingen een plons hoor en mijn puppy in de vijver ligt te zwemmen.  Het is me er een!

Rick komt thuis en we hebben een lekker maaltje van gegrilde zalm (door Whole Foods gegrild, de beste zalm ooit, altijd weer!), spinazie en zoete aardappelfrietjes uit de oven. Orion is helemaal rustig, die heeft de perfecte dag gehad volgens mij!

Rustig weekendje met mooi lenteweer

Zaterdag

Om zeven uur hoor ik Orion al bezig, maar dan wordt hij weer stil.  Ik draai me ook nog een aantal keren om en Rick ligt duidelijk nog in dromenland.  Om kwart over acht begint Orion echter doordringend te piepen en Rick neemt hem gauw naar buiten.  Het duurt voor hem een stuk korter om zich presentabel te maken en het is ook ijskoud in de kamer.

Omdat ik toch al flinke hoofd- en nekpijn heb blijf ik op mijn telefoon lezen tot de verwarming aangaat.  Dan is het eindelijk lekker genoeg voor mij om op te staan.  Rick heeft intussen koffie gezet en ik maak roerei met tomaat en kaas als ontbijt.

Deze "jongeman" is 16 vandaag!

Rick heeft van alles te doen en neemt Orion mee in de van zodat ik boven kan sporten.  Dat is fijn, want met Orion los komt daar niets van en als ik hem in zijn bench doe en hij weet dat ik thuis ben blaft hij constant.  Dat is ook niet ontspannen sporten dan.

Het uur op de elliptical gaat snel met het lezen van de vele aprilgrappen online.  Sommigen zijn heel erg leuk, anderen wat flauw.  In dit artikel staan er een heel aantal en daarvan vind ik vooral Jameson om je rot te lachen, kijk die video zeker!  Ook de Cheetos oranje spray is heel grappig (goh, hoe zouden ze daarop gekomen zijn?).

Rick heeft als hij terugkomt ook een aprilgrap bedacht om de kinderen voor de gek te houden. Via onze Facebook chatgroep (Kai is niet online, helaas) vertelt hij dat hij een heel goed evaluatiegesprek had gisteren (waar).  Zijn manager was zeer tevreden over hoe Rick altijd meer doet dan nodig (ook waar).

De meisjes zijn trots op hun vader schrijven ze.  Ja, schrijft Rick vervolgens, en met mijn goede bonus heb ik Mammie eindelijk overgehaald een condominium in Aruba te kopen.  Ik doe er nog bovenop dat ik na deze winter weet dat een warm onderkomen essentieel is in de wintermaanden (is het ook, maar ik wil (nog) niet altijd dezelfde plek).

De meisjes zijn daar zo enthousiast over, Katja ziet zichzelf er al voor haar huwelijksreis heengaan, dat Rick maar gauw medelijden krijgt en "April fools..." typt.  "Evil, EVIL", antwoordt Saskia. En Katja schrijft dat ze Kevin al enthousiast had.  Goed geslaagde aprilgrap voor Rick dus!

Het is inmiddels lunchtijd en Rick moet nog dingen van de stomerij ophalen.  We besluiten dus eten te halen in hetzelfde rijtje winkels als de stomerij.  Dat betekent een dunne bagel van Manhattan Bagel voor mij en Rick haalt een gyro bij Paisano's ernaast (ja, ik weet het, een gyro van een Italiaans restaurant, Rick vindt hem wel lekker, maar de Grieken maken die natuurlijk veel beter).

Thuis genieten we van onze lunches, die van mij een dunne bagel met avocado, bacon, tomaat, sla en een pittige tomatensaus.  Het is lekker weer en ik zou voor willen zitten, maar de tuinmannen zijn bezig bij onze buren en Orion zou gek worden.  Hem alleen binnen laten is geen optie dus ik blijf ook maar binnen.

Rick gaat boodschappen doen en ik kijk mijn achterstallige afleveringen van Boer Zoekt Vrouw.  Het programma zelf is leuk (hoewel ik het liever in Nederland heb), maar de blogs erover, die ik naderhand lees, hebben me aan het lachen tot de tranen over mijn wangen rollen. 

Zo zei een dame in Texas tegen een serveerster "Me too, hoor" en merkte een van de blogsters terecht op dat zij die serveerster voor hoer (whore) uitmaakte.  Zo waar, Rick moet er ook om lachen.

Al is het heel begrijpelijk dat je zo'n "fout" maakt, natuurlijk.  Ik zal nooit vergeten dat ik in het zwembad naar mijn zusje riep dat ze moest gaan douchen (zij is tien jaar jonger dan ik) en het halve zwembad geschokt naar me keek.  "Douche" betekent hier namelijk vaginaal douchen!

Het fotothema deze eerste tien dagen is liedjes of gezegdes en mijn foto is een Engels spreekwoord: "Don't put all your eggs in one basket"

Uitdaging aanvaard (een Facebook ding), mijn kleine ikje in 1962

Als Rick thuiskomt neemt hij Orion mee de tuin in, want mijn hoofdpijn is nog steeds ergerlijk aanwezig. Mia van de achterburen geeft Orion weer heel wat broodnodige beweging.  Het is zo schattig ze langs het hek te zien rennen en tegen elkaar te horen blaffen alsof ze een gesprek hebben. 

Cosmo's blaf was vrijwel altijd hetzelfde, maar aan Orion kan ik goed horen of hij boos is, "praat" of zeurt.  Nu was Cosmo ook volgens mij nooit boos dus dat is al een verschil.  Orion is meer vocaal, dat is zeker.

We bedenken een oplossing voor het modderbad wat een groot deel van onze achtertuin is geworden.  Rick zet voorlopig wat hekken neer, maar het gras gaat niet vanzelf weer groeien.  We worden gek van de modder aan Orions poten en op het tapijt daardoor dus er moet een oplossing komen (houten vloer graag overal, maar daar krijg ik Rick niet aan).

Het is Snickers' zestiende verjaardag en Rick heeft wat lekkere dingetjes voor hem gekocht.  We denken ook even aan Meike, die deze verjaardag helaas niet haalde. Snickers lijkt nog helemaal gezond, maar met Meike en Cosmo nog vers in het geheugen weet je het maar nooit met een huisdier.

Voor het avondeten gaan we naar Earls.  Daar vinden we nog net (letterlijk want alles zit hier vol) twee stoelen aan de bar.  Ik bestel de bibimbap en ik ga echt nooit iets anders bestellen hier, zo lekker is het! Rick is ook zeer te spreken over zijn kip kerrie gerecht.  Het is een gezellige bar met leuk personeel (ik krijg allerlei complimenten over mijn nagellak).

Tegenover dit restaurant ligt Eddy V's, een sjiek visrestaurant.  Rick en ik besluiten er even binnen te gaan kijken en bedenken dat dit wel een mooie plek voor een speciale gelegenheid is. Misschien Moederdag als we vroeg genoeg zijn met reserveren wat er weleens aan kan ontbreken.

Rick laat Orion uit en ik ga lekker in mijn luie stoel liggen met de benen omhoog.  We hebben zo'n drukke winter gehad (ik klaag geen moment, want daardoor ging die ook heel snel voorbij) dat een weekend samen zonder plannen weleens lekker is.

Zondag

Orion laat alweer om kwart over acht weten dat hij naar buiten moet.  Dit is nieuw en maar goed ook, want hij dribbelde toch wel plas op het tapijt voorheen.  Rick neemt hem mee naar beneden en ik wacht weer tot de verwarming aangaat.

Opeens hoor ik Orion beneden blaffen.  Zoals ik al dacht heeft Rick hem in zijn bench gedaan om ontbijt te halen. De slimme hond weet wel degelijk dat ik nog boven ben en ik laat hem er maar gauw uit. 

Rick komt terug met ijskoffies van Starbucks en hun everything Bantam bagels voor mij.  Die bagel ballen gevuld met groente cream cheese zijn lekker, maar ik hoop dat ze hun "egg bites" weer krijgen.  In New York hadden alle Starbucks locaties die wel.

Rick gaat de tuin in en maakt hem met houtsnippers minder modderig langs het hek waar Orion de heuvel op en af rent als Deense dog Phil van de buren buiten is. Hij is vriendjes met Mia hierachter, maar Phil kan hij niet uitstaan en dat is helaas wederzijds.  Denkelijk is Orion daarom ook zo bang (want daar komt dat blaffen vandaan) voor Chuck, Phils eigenaar.

Boven op de elliptical doe ik een uur cardio.  Dan maak ik me gauw klaar en Rick ook. We willen namelijk naar de stad. Gisteren zag ik foto's van een FB vriendin en dat de kersenbloesems nog heel mooi zijn rond het Tidal Basin.  Wel jammer dat Orion (nog?) niet meekan, daarvoor is het veel te druk.

Ricks auto is wel heel fijn, want die past in de kleinste parkeerplaatsen. Daarvan vinden we er dan ook een tegenover waar we willen lunchen.  Rick laat zijn BMW i3 zichzelf inparkeren.  Ooit wil ik ook zo'n automatische auto!!

Bij GCDC (Grilled Cheese DC) krijgen we meteen een tafeltje ondanks dat het er flink druk is. Dit is een tosti voor volwassenen restaurant met een volle bar en allerlei keuzes aan tosti's.

Rick neemt er een met cheddar, jalapeno's, kip en meer.  Ik kies voor wilde paddestoelen, uien en truffel olie met taleggio (een soort Italiaanse brie), heerlijk!!!  We hebben er beiden tomatensoep bij.

Na het eten lopen we naar het Tidal Basin de menigte in.  Wat is het druk!  Ieder jaar lijkt het drukker hier, maar terecht, want de bloesems zijn ondanks de enkele bevroren boom prachtig.  Ook staat er weinig wind dus we maken mooie foto's met de blauwe lucht en reflecties.

 

 

Bij het Franklin Delano Roosevelt memorial speel ik even Pokemon Go, maar Rick heeft daar geen geduld voor en ik zie geen bijzondere Pokemon.  Ik geeft het dus maar op dit keer.

Dan ga ik maar op zoek naar de toiletten. Ik moet al sinds de lunch plassen, maar bij alle toiletten staat een enorme rij. Daar heb ik geen zin in en we lopen dan maar door.

Bij het Jefferson Memorial staat mijn blaas op springen!  Gelukkig zijn hier meer stalletjes dus ben ik gauw aan de beurt.  Waarom staan er bij vrouwentoiletten altijd rijen en mannen kunnen zo doorlopen? 

 

Intussen heb ik enorme dorst en in het gedeelte met tenten voor het Cherry Blossom Festival koopt Rick heel romantisch een flesje water voor mij.  Hij wil een diet Coke halen bij Cosi dichterbij de auto.  Ik blijf buiten wachten en het duurt zo lang dat ik bijna denk dat ik Rick gemist heb!

We rijden terug naar Vienna en halen ingredienten voor het avondeten bij Whole Foods. Thuis is Orion klaar om naar buiten te gaan en rent weer even met Mia.  Hij begint beter naar mijn "quiet" bevel te luisteren als hij blaft.  Het blijft een en al trainen, maar hij is dan ook pas tien maanden, dat vergeten Rick en ik weleens.

Rick maakt een heerlijk maal op de barbecue.  Biefstuk (filet mignon voor mij, New York strip voor Rick), gepofte aardappel en groene asperges. 

Er is hier een gezegde als iemand niet van veel exotische gerechten houdt: "He's a meat and potatoes guy".  Ik gebruik Rick dus als fotomodel voor mijn themafoto (gezegdes) van vandaag.

Rick neemt Orion mee naar beneden en ik schrijf dit blog terwijl ik naar kookcompetities op tv kijk.  Ik ben zelf helemaal geen kok, maar om de een of andere reden vind ik het ontspannend om te zien hoe anderen wel lekker kunnen koken of bakken.  Eigenlijk zou ik nu een perfecte kokkin moeten zijn na al die shows, aldus Rick.

En zo eindigt weer een leuk weekend.  Kai en Bea zijn intussen in Italie aangekomen.  Katja worstelt met haar toekomstige schoonfamilie en Saskia probeert ons nog steeds te overtuigen veganistisch te gaan eten.  Ik zie best de gezonde aspecten daarvan, maar vooral vis en kaas wil ik niet opgeven!