Over een weer warme woensdag

Het lukt me weer voor half acht op te staan. Rick is wat langzamer vandaag en daardoor kan ik na mijn ontbijt al tweederde van mijn stappen gedaan krijgen. Ik krijg energie van dit weer, terwijl de meeste mensen er loom van worden. 

Iedere ochtend als ik naar buiten loop check ik hoever de tijgerlelies zijn. Die nemen de tijd om te gaan bloeien! Ik vind het zulke mooie bloemen en we hebben er ieder jaar meer. Hopelijk vinden de herten deze niet lekker. 

Na onze koffies gehaald te hebben, maak ik mijn stappen af. Ik ben er fijn vroeg, al om half tien, mee klaar. Zo heb ik de tijd om alvast de salades voor het avondeten vanavond te maken. De komkommersalade met dille citroen aioli heb ik in een handomdraai klaar.

Het plan is om daarbij tonijnsalade te eten. Ik maak een paar blikjes open van tonijn in water en die is zo waterig, dat een salade ervan veel te papperig wordt. We willen wel lekker eten. Dat wordt het hem dus niet vanavond.

Hopelijk heeft Whole Foods betere tonijn en daar staat inderdaad op de blikjes dat er alleen tonijn en geen water of olie inzit. Op hoop van zegen dan maar. Ik koop er ook nog een zak kokosnoot meel "tortilla's" bij, die zijn koolhydraatarm en vinden Rick en ik erg lekker. 

Bij de salade bar van Whole Foods zie ik genoeg lekkers om een bak mee te nemen voor mijn lunch. Op de terugweg kan ik het niet laten om weer foto's met bijen en vlindertjes te maken. 

Dit keer wordt de tonijnsalade stukken beter. Ik meng er selderij en ui doorheen en dan Griekse yoghurt en wat mayonnaise met zout en peper. Blij dat ik toch succesvol ben geweest begin ik aan mijn lunch.

De reden dat ik de Whole Foods salade bar nam zijn de zeewier noedels met worteltjes en turmeric. Die hebben een heel interessante textuur. Ik denk dat ik ze Rick niet voor hoef te zetten, maar ik vind het wel erg lekker. Verder heb ik kip, Mexicaanse koolsla en verschillende kazen, een lekker en weer eens wat anders maal.

Tijd voor mijn zwembad bezoek om tenminste nog een kilometer te zwemmen. Als ik aan mijn baantjes trekken wil beginnen, vraag ik de lifeguard of ze haar zwemles verder in het gewone gedeelte kan geven. Dat weigert ze en zegt dat ik daar mijn baantjes moet gaan trekken tot zij klaar is met de les.

Nu ben ik er vrijwel zeker van dat de zwemlessen alleen in de zwembanen gegeven mogen worden als er geen volwassenen zijn, die baantjes willen trekken. In dat geval moeten de lifeguards plaats maken en in het gewone gedeelte verder gaan met hun les. 

De meesten doen dat ook, maar deze dame weigert nu al voor de derde keer.  Onze buurman maakt deel van het bestuur van het zwembad en ik sms hem wat de regel nu echt is. We zijn die zwembanen al vaak genoeg kwijt voor het zwemteam.

Als de les eindelijk klaar is, ga ik de baan delen met Stacy, een aardige dame. Ook zij klaagt dat er telkens lessen zijn als zij wil zwemmen en zij heeft enkel beperkte tijd om haar baantjes te trekken. Ik ben dus niet de enige.

Chuck sms-t terug dat ik gelijk heb. De lifeguards weten allemaal van die regel, dus madam rekende erop dat ik de regels niet ken. Vanaf nu kan ik het de manager laten weten als mij de baan weer ontzegd wordt. De volgende keer dat ik Stacy zie ga ik haar dat ook laten weten. 

Mijn eerste kilometer zit er veertig minuten later op en ik ga zitten lezen. Het is echt warm vandaag! Een half uur later zoek ik weer verkoeling in het zwembad en trek dan nog maar eens veertig banen. Ik vind gewoon in het zwembad hangen zo saai, dus dan zwem ik maar. Zo heb ik weer 2000 meter erop zitten. 

De wolken trekken zich samen en ik denk donder te horen. Er is echter ook enorm lawaai van de vallende bomen en het opruimen daarvan vanwege het omhakken van het bos naast het zwembad. De lifeguards zijn er niet zeker van of het donder was. 

Dan volgen er nog een paar onmiskenbare donderklappen en ik maak me klaar om naar huis te gaan. De lifeguards weifelen nog steeds, degene in de stoel boven het zwembad heeft het wel gehoord, maar de rest niet. Ze vragen aan mij of ik ook donder hoorde en als ik dat beaam gaat het fluitje. Het zwembad wordt voor tenminste drie kwartier gesloten. 

Het ziet er inderdaad allemaal vervaarlijk uit ten westen van ons. Ik verheug me al op een flinke bui, zodat ik de geraniums geen water hoef te geven. Maar, zoals zo vaak, er valt hier bijna geen druppel! Dan morgen toch maar met de gieter aan de gang, zucht!

Voor ons avondeten hebben we voor de tweede avond achtereen salades. We vullen een paar avocado's met de tonijnsalade, die heerlijk is. Ik weet voortaan waar ik de goede tonijn kan krijgen. 

Rick haalt voor het eerst ooit de pit uit een avocado, dus dat moet op de gevoelige plaat vastgelegd worden.

We vullen de avocado's met de tonijn salade en hebben er mini komkommer plakjes in citroen dille aioli bij. Het wordt een perfect zomers maal. Dit gaan we ook vaker doen.

Tenslotte nog een foto van Fiona, die vandaag alweer drie weken oud is! Ze komt ook goed aan tot Katja's vreugde. Ik heb mijn eerste babysit weekend al te boek staan voor september, ik kan niet wachten! 

 

Over een dinsdagse dinsdag

Hoera! Ik ben keurig tegelijkertijd met Rick wakker en sta een kwartiertje later op. Rick vertelt dat er voor de tweede keer deze week dierenpoep op onze stoep ligt. Het is geen honden- of kattenpoep en na even zoeken blijkt het vossenpoep te zijn. 

Onze webcam laat inderdaad twee keer een voorbijlopende vos zien vannacht. Die vindt onze tuin volgens mij erg leuk, want hij staat bijna iedere nacht op de video. Ik zou hem weleens overdag willen zien, zulke mooie dieren!

Na mijn ontbijt, dit keer nog even met overgebleven kippeneieren, begin ik aan mijn stappen. Zo vroeg is het nog niet te heet om dat buiten te doen. Tegen de tijd dat we naar Starbucks gaan heb ik een derde van mijn stappen bijeen. 

Het is altijd weer gezellig, dat dagelijkse ritje naar Starbucks. Ik ga dat enorm missen als Rick weer naar kantoor zal gaan. Hoewel dat nu op zijn snelst september zal zijn, komt die tijd ook terug. Rick ziet ernaar uit, dus voor hem hoop ik dat het inderdaad in september weer zal morgen. 

Met de koffie ga ik verder aan mijn stappen. Het deck komt na negenen in de zon en die maakt het veel te heet om erop te sporten. Ik maak mijn cardio dus binnen af. Daarna ontpit ik de Rainier kersen, hopelijk blijven die dit keer uit Orions bek. Het is waar, Rainier kersen zijn nog lekkerder dan gewone kersen!

Dan besluit ik mijn boodschappen snel te gaan doen. Bij Whole Foods haal ik een paar dingen voor het avondeten. Daarna ga ik bij Greenheart mijn groentesap kopen. Dat is bijna nooit zo vers daar als op de markten. Deze fles blijft maar tot donderdag goed. Gelukkig heb ik hem dan wel op. 

Natuurlijk kan ik het niet laten om een aantal foto's te maken. Het W&OD pad is rustig vandaag, veel te warm voor al die racefietsers en joggers. De bijtjes zijn weer druk in mijn favoriete tuin. Zij hebben geen last van meer dan veertig graden in de zon. 

Thuis maak ik de salades voor het avondeten vast. Zo kunnen we vanavond gewoon aanschuiven. Als ik klaar ben is het al ruim lunchtijd en ik heb mijn Subway salade net op tijd voor mijn wekelijkse virtuele lunch met Judith. 

Die begin ik buiten op het deck, maar daar is het te warm voor mijn telefoon. Hij dreigt zichzelf uit te zetten als ik hem niet snel laat afkoelen. Ik klets dan maar binnen verder. Zoals iedere week vliegt de tijd en is het bijna twee uur voor we het weten. 

Na afscheid van Judith te hebben genomen maak ik me klaar om naar het zwembad te gaan. Onze straat uitlopend zie ik dat vrijwel het hele bos aan de overkant nu gekapt is. Voorheen konden we in de zomer de lucht absoluut niet zien. 

Mijn favoriete baan is leeg en ik begin aan mijn kilometer. Als ik die veertig baantjes heb getrokken vind ik het zwemmen nog zo lekker. Ik besluit nog twintig baantjes erbij te doen en als die gedaan zijn bedenk ik me dat ik net zo goed de twee kilometer vol kan maken vandaag.

Het water is heerlijk en het zwemmen gaat goed. Zo heb ik na een uur en twintig minuten zwemmen twee kilometer bij elkaar. Ik was bijna nog doorgegaan tot 100 baantjes, maar ik moet uitkijken mijn schouders niet te overbelasten. 

De rest van de middag lees ik op mijn ligstoel en ga als de kinderen pauze moeten nemen weer even in het water afkoelen. Ik zie onze buurvrouw Roxanne en praat daar een tijdje mee. Rick komt aan het einde van zijn werkdag een duik nemen en dan lopen we samen terug. 

We zijn allebei in een opperbest humeur, want Kai komt tien augustus hierheen! Voor drie weken, dus dat wordt lang van hem genieten. Nu maar hopen dat er niets tussenkomt, ik ben er altijd een, die het pas gelooft als Kai in het vliegtuig zit. Rick vindt dat negatief denken, ik bescherm mezelf zo mentaal tegen grote tegenslagen. 

We besluiten binnen te eten, want Rick vindt het buiten te warm en ik heb geen zin in de muggen. De zalmsalade, met mijn poging er SUMMER op te schrijven, is heerlijk. We hebben er een caprese salade bij met verse basilicum en echt balsamico. Het is een perfect hittegolf maal!

Nu zitten we in onze luie stoelen. Ik ga zo mijn nieuwe Netflix vondst Selling Sunsets kijken en dan hoop ik na al dat gezwem heerlijk te slapen! 

Over een mooie maandag

Het loopt al bij half negen als ik wakker word van Rick, die boven komt om te douchen. Ik baal enorm, want zo is er een uur van mijn dag weg. Mijn doel is om half acht op te staan. Ik vraag Rick om me voortaan, als ik om acht uur nog niet beneden ben, wakker te maken. 

Dat belooft hij te doen. Terwijl Rick zich klaarmaakt, maak ik mijn ontbijt. Het belooft weer een warme dag te worden en de gladiolen zijn nu aan de beurt om te bloeien. Grappig, hoe verschillende bloemen hun entree maken als anderen weer bijna uitgebloeid zijn. 

Intussen is mijn ontbijt gebakken en ik vul mijn bord met een gebakken eendenei, cantharellen en tomaat, allemaal van de markten dit weekend. Het eendenei smaakt romiger, dan een kippenei, en het eiwit lijkt ook wat steviger. Ik vind het erg lekker en de paddestoelen zijn ook een grote traktatie.

Omdat ik zo laat opstond heb ik dus nog helemaal geen cardio gedaan voor we naar Starbucks vertrekken. Ik heb op maandag om tien uur personal training en kan nog net tien minuten op de plaats hardlopen. Dan fiets ik naar Sharons huis. 

Ze zijn nog steeds niet klaar met het asfalteren van haar pleintje, dus ik ben blij met mijn fiets, want er is geen plaats om te parkeren. Sharon heeft weer een goed half uur met gewichten voor mij. Als ik klaar ben, mag ik als eerste over het verse asfalt rijden, ze zijn er net klaar mee.

Op de weg terug moet ik altijd even stoppen bij de mooie tuin op de hoek van de straat achter ons. De echinacea en andere planten trekken zoveel bestuivers aan! Een plant krioolt van de honingbijen, de andere zit vol met schattige pluizige bijtjes en vlinders. 

Deze tuin wordt duidelijk ook door anderen bewonderd. Voor de tweede keer al zijn er een paar Koreaanse dames, die in mooie bloemenjurken gekleed foto's van elkaar maken. Als ik aanbied een foto van hen beiden te maken wijzen ze dat af. Ik ben er niet zeker van of ze begrijpen wat ik bedoel, want ze spreken geen Engels.

Thuis maak ik mijn tienduizend stappen af en doe mijn dagelijkse Duolingo en breintraining lessen. Gewoonlijk ben ik daar veel vroeger mee klaar, maar door mijn late opstaan is het al na twaalven. Ik douche en haal dan een salade van Panera.

Dat heb ik al een tijdje niet gedaan en het is weer eens wat anders. Alleen is hun kip vreselijk taai en dan heb ik moeite kip te eten. Het is al met tegenzin dat ik het terug in mijn dieet heb gelaten en dit helpt niet. Volgende keer dus geen kip meer bestellen. 

Na het eten loop ik naar het zwembad. Daar kom ik Lois tegen en we praten even gezellig bij. Als het pauze is voor de kinderen onder vijftien neemt Lois afscheid en ik begin aan mijn baantjes. Het gaat zo lekker dat ik vandaag alle veertig achtereen zwem. Dat is kilometer nummer negen. 

De rest van de middag lees ik in mijn leuke boek. Verder ga ik iedere kinderpauze het water weer in en krijg zo mijn 250 stappen per uur ook binnen. Voor de derde keer achter elkaar ben ik zo 9 van 9 uren actief geweest. 

Om half vijf loop ik terug naar huis en maak me klaar voor het eerste happy hour met Sara in meer dan anderhalf jaar. We hebben natuurlijk wel via Facebook en een enkele Zoom contact gehad, maar in persoon is het natuurlijk veel leuker.

We nemen plaats aan de bar bij Gyu Shige en bestellen een aantal voorafjes. Sara houdt het bij sashimi, wat van mijn salade. Ik vind de uni shots zo lekker, zeeegel met st. Jacobsschelpen in een heerlijke bouillon. Ook de andere gerechten zijn zo speciaal. Dit is zeker een van mijn favoriete restaurants nu!

Sara wil na het eten nog even naar Poffy om een van hun speciale poffy's te proberen. Poffertjes heruitgevonden en Sara bestelt de red velvet met chocolade chips. Rick sms-t dat hij dat ook wel wil. Lilian, de eigenaresse, begroet me als een oude bekende.

Rick komt me ophalen en praat ook even bij met Sara. Dan nemen we afscheid van Sara. Volgende maand zullen we nog een happy hour doen. Er zijn nog een aantal restaurants hier, die Sara niet heeft geprobeerd. 

Thuis neem ik ook een hapje van Ricks red velvet poffy's. Het is een verrassende smaak, want helemaal niet zoet. Ik vind het lekker. Er is niets vergelijkbaars op de markt dat ik weet. 

Poffy's grote probleem is dat het lang duurt om een bestelling (acht minuten per bestelling) te maken en met mensen in de rij wordt dat steeds langer. Ik las in recensies dat sommige mensen een uur moesten wachten en dat is zelfs een heerlijke poffy niet waard. Ik hoop dat Lilian daar een oplossing voor kan vinden. 

Na deze culinaire escapades ben ik moe en voldaan. Ik ben vandaag ook fysiek zoveel bezig geweest. Waarom kan het niet altijd zomer zijn? Ik realiseer me steeds meer dat ik in de zomer zo gelukkig ben, want ik voel me goed. Misschien moeten we toch ooit gaan denken aan de winter in een warmer oord door te brengen. Maar zeker niet permanent, ik vind het hier veel te fijn wonen! 

Over een welbesteed weekend

Zaterdag

Om kwart voor zeven ontwaak ik uit een mooie droom en kan dan de slaap niet meer vatten. Als Rick een half uurtje later opstaat doe ik dat ook. Alleen is Rick nog van plan verder te doezelen, hij ging slechts naar de wc. Oeps!

Nu ik toch aangekleed ben, bedenk ik me dat ik dan wel meteen aan mijn stappen kan beginnen. Maar na honderd stappen komt Rick ook naar beneden. Hij was toch helemaal wakker en kon dan maar net zo goed zijn dag starten. 

Zo vroeg zijn we niet vaak in het weekend, maar het is prachtig weer en dat geeft energie. We halen onze koffies (de nitro brew is weer te licht, zucht) en egg bites. Dan brengen we het glas naar de glasbak en spelen Pokemon Go. 

Het is om half negen al druk op het Vienna marktje. Wij hebben twee doelen, de Hound & Quail boerderij voor eieren en Greenheart voor een nieuwe fles Rooster groentesap. Het sap hebben we meteen, maar de kippeneieren zijn uitverkocht. 

Ze hebben wel eendeneieren. Die heb ik volgens mij nog nooit gegeten, De beschrijving klinkt lekker en ik neem een dozijn mee naar huis. Ik ben heel benieuwd en kan nu eigenlijk niet wachten tot mijn maandag ontbijt!

De kleuren van de markt vind ik altijd zo mooi. Die perziken lonken ons toe, maar we zondigen al teveel op het moment, dus nemen de zoete verleiding maar niet mee naar huis. 

De verse producten zijn nu op hun hoogtepunt. Rick houdt niet van aubergine, anders zou ik willen uitvinden wat je met de kleine Italiaanse kunt maken. 

Het is maar net na negenen als we weer thuis zijn. Rick heeft een nieuwe hobby: onkruid van ons terras beneden verbranden. Daarna gaat hij een wandeling maken. Ik trap op het deck op mijn mini elliptische machine. Het is niet vochtig en daardoor heerlijk buiten sporten. 

Als Rick terugkomt van zijn wandeling en andere escapades (zo bracht hij winkelwagentjes van over heel Vienna terug naar de supermarkt en vond ergens zomaar een pint met ijs) is het lunchtijd. Ik heb zin in een poke bowl en Rick is altijd dol op de kabobs van Tasty Kabobs een paar deuren verderop. 

Als we klaar zijn is het al na tweeen en we maken ons klaar voor het zwembad. Eerst denk ik vandaag een rustdag te nemen, maar als mijn favoriete baan vrij is kan ik het niet laten toch te gaan zwemmen. Ik trek 30 baantjes en besluit de laatste tien ietsje later te doen. 

We lezen wat en dan komt Maria om wat vriendinnentijd te hebben. Het blijkt dat Mary Ellen en Carol, die ik niet zo goed ken, vlak achter ons liggen. Het wordt een gezellig onderonsje. Ik moet nog even mijn laatste tien banen trekken en dan kom ik er ook bij.

Het is zo fijn nu weer gewoon met vriendinnen zonder afstand te houden te kunnen praten. Ik heb dat vorig jaar echt gemist. Het zwembad is vaak waar we elkaar zien, weg van alle dagelijkse drukte. Arme Maria heeft het erg moeilijk met haar bejaarde moeder. Het klinkt hard, maar ik ben blij dat wij geen ouders vlakbij hebben.

Rick en ik maken onze Parijs puzzel af en tot ons ongenoegen mist er een stukje. Zorro heeft er een paar weken geleden mee gespeeld en veel op de grond gegooid. We dachten dat we alles hadden gevonden, maar waar we ook kijken we vinden dat stukje niet. 

We hebben al jaren geen Ethiopisch meer gegeten en hebben daar beiden enorme zin in. We gingen meestal naar een restaurant zo'n half uur rijden verderop, maar ik heb veel goeds gelezen over een restaurant in Herndon, slechts een kwartier van ons vandaan. 

Enatye blijkt een klein restaurant, gerund door twee broers en een zus, die de kokkin is. Wij worden geholpen door een van de heel vriendelijke broers. Ze zijn duidelijk trots op hun restaurant. Omdat het alweer zo lang geleden is dat we deze cuisine aten, laten we ons door hem leiden qua keuze aan gerechten.

Het combo maal komt met twee vleesgerechten (lam en rundvlees) en vijf vegetarische gerechten (kool, spinazie, paddestoelen, boontjes en collard greens (geen idee hoe die in het Nederlands heten, ik zie boerenkool, maar dat is het dus niet). 

Alles wordt geserveerd op een enorme injera, een soort zurige pannenkoek. Daarbij krijg je je eigen rolletjes injera om het eten mee op te pakken. We smullen! Zoveel verschillende smaken en wij vinden de injera ook heerlijk. We vertrekken dan ook zeer voldaan en zullen hier zeker terugkeren.

Katja stuurt een foto van een slapende Fiona door en het valt me op dat ze dat pasgeborene aan het verliezen is. Ze ziet er al als een echte baby uit. Katja is helemaal blij, want Fiona is eindelijk zwaarder dan zes Amerikaanse ponden en dat is meer dan haar geboortegewicht. 

Zondag

Ook vanochtend is er markt. Met onze koffies en ontbijt rijden we naar het Mosaic District. Daar kijken we (of althans ik) onze ogen weer uit met alle zomerse kleuren. Rick is er volgens mij alleen, omdat ik hierheen wil. Hij ziet dat magische van de markt niet zo, misschien is het voor mij ook meer nostalgie.

Peggy staat weer bij haar quiches en fruittaarten kraampje. Wij hebben nog korstloze quiches van haar, maar die zijn te zwaar met dit warme weer. Het is cantharellen seizoen en er wacht een zak op mij bij King Mushroom. Dat zijn mijn allerfavoriete paddestoelen! Dan zoek ik nog een mooie tomaat uit, zodat ik morgenochtend een ontbijt van marktaankopen kan maken. 

Om nog meer kleur aan het al kleurrijke Mosaic District te geven wordt een van de parkeergarage trappen in de kleuren van de regenboog geverfd. Het ziet er zo vrolijk uit!

Thuis moet ik weer aan mijn stappen geloven. Ik mag niet klagen over mijn uitzicht. Ons groen is nu zo dicht dat we de achterburen helemaal niet meer zien, ook niet vanuit de hot tub. Ik zou willen dat dat het hele jaar zo was!

Rick komt totaal en compleet bezweet terug van zijn fietstochtje. Het is dan ook flink vochtig, hoewel het voor mij echt heel erg moet zijn wil ik er last van krijgen. Maar als je je inspant merk je het wel snel. 

We frissen ons op en gaan dan lunch halen. Ik vind de poke bowl altijd zo lekker en kan het niet laten er nog een te bestellen. Dit keer wel met iets andere ingredienten, zoals tonijn en krabsalade en rode kool. Die laatste vind ik alleen rauw lekker. 

Ze geven iedere keer veel teveel courgette noedels, ondanks mijn vraag er maar een schep in te doen. Ik eet er best veel van, maar kan het niet op. Gelukkig is Orion er dol op, zodat ik niet veel weg hoef te gooien. 

Voor mij is het dan tijd om naar het zwembad te gaan. Rick wil eerst de achtertuin maaien en dan een koele duik nemen. Ik heb mijn eerste twintig baantjes er net opzitten als Rick binnenkomt en zoekt waar ik ben. Ook vandaag is het niet zo druk en heb ik stoelen gevonden aan de kant waar wij graag zitten. 

Rick koelt af en gaat dan de voortuin maaien, zijn spullen laat hij liggen. Intussen zwem ik nog eens twintig banen en heb zo mijn kilometer voor vandaag binnen. Rick komt terug voor nog een verkoelende zwempartij en dan blijven we nog een tijdje lezen. Tegen vieren gaan we huiswaarts.

We hebben in het zwembad onze avondmaaltijden voor de komende dagen bedacht en gaan bij de Giant en Whole Foods de ingredienten halen. Er zal bijna geen koken aan te pas komen, want we staan aan het begin van een hittegolf met temperaturen van 33 tot 35 graden (voor ons is drie dagen boven de 90 graden Fahrenheit of 32 graden Celsius een hittegolf). 

Vanavond hebben we gegrilde garnalenspiesjes met drie verschillende kruidencombinaties, die bij Whole Foods te krijgen zijn. Een is tequila limoen, een Cajun en een sinaasappel gember met andere kruiden. Ze smaken alle drie even goed. Erbij hebben we een salade van mini gele tomaatjes met citroen dille aioli en we hebben kokosnoot tortilla chips gevonden, die koolhydraatarm zijn en ook nog eens heel erg lekker!

Op het deck smullen we ervan en bespreken de komende week. In de zomer heeft Rick het vaak minder druk en meer tijd om aan het einde van de middag even met zijn gewoonlijke plons in het zwembad te springen. 

Er is iedere dag wel kans op warmteonweren, dus hopelijk blijven die zoals vandaag uit. Allemaal een heel fijne week gewenst!

De Fiona foto's van vandaag :