Over Virginiaanse wilde bloemen

Dit wordt voorlopig weer de laatste zonnige dag dus daar moet van genoten worden. We zijn vroeg uit de veren en na mijn ontbijt doe ik vast wat cardio. Als Rick klaar is gaan we onze koffies halen.

We gaan vandaag naar de Starbucks in het Pan Am Center, want Rick gaat naar kantoor. Eigenlijk vind ik dat ook fijn, want dat neemt veel minder tijd in beslag dan helemaal naar de andere kant van Vienna rijden. Maar daar kennen we de barista's en dat is leuker. 

Nadat ik de rest van mijn trappen op de mini elliptische machine en Scoop heb gedaan ga ik de achtertuin in. Daar bloeit de kwanzan kersenboom van de achterburen prachtig. Het grootste deel van de boom hangt in onze tuin, maar dat vinden we met de mooie bloesems prima. 

Het eten in het vogelhuisje is weer op en ik vul het bij. Niet veel later komen alle mooi gekleurde vogeltjes op bezoek. Eerst landt de bluebird, dan het cardinalen paar en als laatste het goudvinkje, dat nu zijn zomertooi heeft en knalgeel is. 

De volgende taak op mijn lijstje is onze crockpot maaltijd voor vanavond maken. Het is weer een nieuw recept en ik hoop maar dat het lekker is. Dan doe ik de nodige Duolingo lessen en ga vervolgens naar Fairfax. 

Daar haal ik een recept af bij Walgreens en steek dan over naar de Safeway. Ik had teveel honing gekocht voor de shower en breng een van de flessen terug. Verder heb ik suikervrije ginger ale en een verjaardagskaart voor Kai nodig. Gelukkig hebben ze er precies een die leuk is. 

De ochtend gaat zo snel voorbij en na een korte wandeling doe ik Orion in zijn bench met zijn favoriete Kong. Dan rijd ik naar Sweet Ginger waar ik met mijn Deense vriendin Kirsten heb afgesproken. We hebben elkaar alweer een tijd niet gezien, want Kirsten reist net als wij vaak naar haar kinderen, die in andere staten wonen. 

Zoals altijd als ik bij Sweet Ginger lunch bestel ik de chirashi. Die is hier een grote portie vis en niet duur. Kirsten neemt de teriyaki kip. 

Na het eten rijden we ieder in onze eigen auto naar het Bull Run Park. Kirsten wil na afloop nog wat boodschappen gaan doen, anders hadden we maar een auto genomen. De rit naar het westen duurt ongeveer een half uur. 

Een van de dingen, die ik zo mooi vind aan Virginia is de natuur en de vele inheemse planten en diersoorten, die "Virginia" in hun wetenschappelijke naam hebben. Het witstaart hert heet bijvoorbeeld officieel "Odocoileus Virginianus". 

Een van de planten is de Mertensia Virginica, ofwel de Virginia bluebell. Dit plantje groeit veelal dichtbij rivieren en stroompjes. Het staat op het moment in volle bloei en bij Bull Run zijn er hele velden van. 

De "Bull Run", in het zuiden van de VS heet een rivier een "run"

Nog niet helemaal op het hoogtepunt

Kirsten en ik wandelen tussen de velden bluebells en langs de rivier. Het is werkelijk prachtig! Zover je kan kijken zijn er blauwe bloemen. Er zijn andere wandelaars, maar het is niet druk. Dat is in het weekend wel anders. 

Behalve de bluebells bloeit er een klein roze bloempje tussendoor. Dit zijn de "springbeauties", officiele naam claytonia virginica. Als er geen bluebells zijn is de bosgrond bezaait met deze bloempjes. 

Een rode cardinaal tussen de blauwe bloemen

Op een gegeven moment komen we bij een kruising en maken de bluebells plaats voor gewone bosgrond. We keren om en een half uurtje later zijn we terug bij de auto's. We praten nog wat na en gaan dan weer ieder onze eigen weg. 

Het verkeer is rustig tegen het spitsuur in en om kwart over vier ben ik weer thuis. Ik heb het goed getimed, want de schoonmakers vertrekken net. Rick is voor het eerst dit seizoen het gras aan het maaien.

Uit de crockpot komt vanavond een Filippijns kipgerecht. Het is kip in zure saus met baby paksoi. We hebben er bloemkoolpuree bij. Het is heel smakelijk, terwijl ik dacht dat het te zuur zou zijn. Dit recept gaat ook in het boekje.

Het was een mooie dag en ik ben blij dat ik veel buiten ben geweest. Dat is heel goed voor het gemoed merk ik iedere keer weer.

Over een klein stukje Nederland

Als ik wakker word hoor ik de wind rond het huis suizen. Het zal vandaag koud blijven, maar het goede nieuws is dat de zon schijnt. Als ik opsta zie ik onderstaande uit ons slaapkamerraam. 

Tijdens de vier dagen dat we weg waren is de natuur opeens helemaal uitgekomen. Zelfs de seringen, die vorige week nog compleet in de knop zaten, bloeien al. Hopelijk gaat de vorst van vannacht dat niet allemaal aantasten. 

Voor mijn ontbijt heb ik de laatste overgebleven paddenstoelen van vorige week. Ik was bang dat die niet goed meer zouden zijn, maar ze smaken nog prima. Na het eten begin ik aan mijn cardio op de mini elliptische machine. 

Omdat de wond op mijn rug nog pijn doet en ik eigenlijk niets mag optillen heb ik personal training vandaag afgezegd. Sharon zei dat ze voor donderdag misschien oefeningen kan vinden waarbij ik mijn rugspieren niet gebruik. Dat is best moeilijk heb ik dit weekend gemerkt. 

Terwijl ik trap zijn er weer de nodige bezoekers op het camera vogelhuisje. Ik vind ze zo leuk dat ik denk dat ik het in de zomer ook blijf vullen. Ik las dat vogels ook dan nog best zaadjes en dergelijke kunnen gebruiken in hun dieet. 

Als Rick gereed is vertrekken we naar Vienna. De buurt bloeit en dit is met de herfst de kleurigste tijd van het jaar. Het prille lentegroen vind ik zo mooi, jammer dat het maar zo kort duurt. 

We rijden door de Starbucks drive thru voor onze koffies. Daarna gooit Rick het lege glas in de glasbak en als laatste koop ik een aantal vruchten- en groentesappen van Greenheart. Ik neem die ook altijd mee voor Katja en dan heb ik ze maar vast. 

Als ik klaar ben met sporten ga ik eerst naar H Mart. Daar koop ik paddenstoelen voor de rest van de week. Ook zie ik er baby bok choy en besluit dat mee te nemen voor het avondeten van morgen. Voor vanavond heb ik al iets in gedachten. 

Na ook een lijstje bij Whole Foods afgewerkt te hebben haast ik me naar huis. Daar maak ik mijn lunch klaar en eet die gezellig op terwijl ik met Judith klets. Ons wekelijkse virtuele uurtje samen is weer erg gezellig.

Dit keer ben ik degene, die vroeg weg wil. De tulpen bij het Netherlands Carillon staan in bloei en ik wil daar graag heen. Ik rijd er in minder dan twintig minuten naar toe en parkeer op de parkeerplaats voor het Iwo Jima Memorial. 

Het Carillon is van daaruit maar even lopen. De stellage met 53 klokken staat er al 65 jaar en is drie jaar geleden weer helemaal opgeknapt, nadat de klokken naar Nederland gingen om gerestaureerd te worden. Ik hoor het een paar keer spelen terwijl ik er rondloop en het geluid is nu heel mooi.

Ieder jaar bloeien er kleine tulpenveldjes voor het Carillon. Vorig jaar is het me niet gelukt te gaan, maar dit jaar ben ik vastbesloten. Het is koud met harde wind, maar daar heb ik me op gekleed. Het is een genot om er rond te lopen met het uitzicht op het Lincoln Memorial, Washington Monument en Capitool. 

Naast het Carillon begint de militaire begraafplaats Arlington. Het is daar prachtig in de lente en ik ga er een stukje wandelen. Om de een of andere reden heb ik iets met begraafplaatsen en kerkhoven. Ik probeer altijd te bedenken hoe het leven voor die mensen was. De mannen, die in dit gedeelte liggen, zijn tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog gesneuveld. 

Na die wandeling word ik bijna teruggeblazen naar het Carillon. Ik praat even met een van de mensen, die de tulpen bewondert. Ze vraagt waarom die juist hier staan. Ik wijs haar op het Carillon en vertel wat over de geschiedenis ervan (gift van het Nederlandse volk als dank voor de hulp tijdens de Tweede Wereldoorlog).

Nu ben ik weer eens blij dat er hier overal (gratis) toiletten zijn. De kou werkt op mijn blaas en dankbaar maak ik gebruik van de keurig schone wc. 

Daarna loop ik nog even naar het imposante beeld van de soldaten, die de Amerikaanse vlag op Iwo Jima planten. De gezichtsuitdrukkingen zijn zo goed gedaan! Dit was het eerste oorlogsmonument in Washington. 

 De terugweg duurt meer dan een half uur vanwege het spitsverkeer, ondanks dat het nog voor drieen is. Ik kan nog net voor de tol om drie uur begint over de snelweg terug. Ondanks de kou ben ik blij dat ik gegaan ben. Het is altijd weer zo mooi!

Voor ons avondeten maak ik een sheet pan dinner (tray bake). Ik heb het al eerder gemaakt, maar we hebben het al lang niet meer gegeten. Het is flounder met pesto erop, spinazie en kerstomaatjes. Het is supermakkelijk en heel erg lekker. 

Nahet eten maken we onze puzzel eindelijk af. En nu is het tijd voor de nieuwste aflevering van Below Deck Down Under. 

Over de saaie terugrit

Mijn wekker gaat om half zeven en ik kleed me aan en pak in. Rick staat op en doet zijn ding en dan is het opeens al kwart over zeven. 

Terwijl Rick de bagage in de auto doet eet ik mijn laatste stuk frittata en een bakje bosbessen. Dan geven we de sleutel terug aan Sadie en kijken terug op een goed verblijf bij deze inn.

Na de koffies en Ricks ontbijt van Starbucks gehaald te hebben rijden we naar mijn zus om even afscheid te nemen. Ik bedank mijn nichtje en zus nogmaals voor de hulp bij en het hosten van de shower. 

Nu beginnen we dan aan de lange terugrit. Helaas is het nog steeds rotweer. Het sneeuwt zelfs! 

Als we de stad uitrijden maak ik nog een paar foto's van Victoriaanse huizen. Ik vind dat zo'n mooie bouwstijl! Het paarse huis is van vrienden van mijn zus en zwager. 

We schieten ondanks het weer goed op totdat we op de Parkway in Connecticut in een file terechtkomen. We verliezen een baan omdat er zonodig bomen gekapt moeten worden. 

Wonder boven wonder is het verkeer rond New York rustig en om een uur stoppen we bij een Plaza in New Jersey. Daar kopen we lunch van Pret a Manger. 

Ze hebben een heel lekkere salade met een moot zalm, avocado, quinoa en gemengde sla. We laten de auto volgooien (want in New Jersey mag je dat niet zelf doen) en rijden dan door. 

Het uitzicht is niet altijd mooi 

Na nog een pit stop en redelijk verkeer komen we om kwart over vijf in Vienna aan. We gaan eerst even langs de Giant om een boeket bloemen, ballon en kaart voor onze buurvrouw te kopen. Zij is vandaag geopereerd. 

Eenmaal thuis brengen we het meteen naar hiernaast voor Zorro aan de bloemen of ballon gaat knagen. Ons buurmeisje is thuis om het aan te nemen. Haar ouders zijn nog in het ziekenhuis, maar ze weet wel te vertellen dat de operatie goed is gegaan. 

Toen we het huis binnen liepen was het ijskoud. De thermostaat was helemaal dood. We hadden vanochtend stroomuitval, maar dat zou de reden niet moeten zijn. Tot onze opluchting blijkt het slechts een lege batterij te zijn en hebben we nog een exemplaar van die batterij. 

We pakken wat uit en bestellen dan avondeten. Voor mij weer mijn favoriete yakitori en Rick gaat voor Grieks. Het was een lange en vermoeiende rit en we zijn altijd weer blij heelhuids thuis te zijn. Het verkeer hier in het oosten is druk en er zijn altijd gekken, die denken langs iedereen te moeten racen. 

Nu een drietal dagen thuis en dan gaan we weer op pad.