One versus 100

Zaterdag

Het prachtige weer is weer helemaal terug en Rick en ik beginnen de dag met een lange wandeling met Cosmo. We lopen naar Nottoway Park en daar het bospad. Opeens begint Cosmo te trekken. Ik kijk naar links en zie daar, heel dichtbij ons, twee mannetjesherten staan! Ze trekken zich niets van ons aan en eten gewoon door. Had ik nu toch mijn fototoestel maar meegenomen!

Thuis wacht ons een berichtje, dat Katja's auto klaar is. Ze hebben niets mis kunnen vinden met de motor of de airco (gelukkig!), dus was het een kwestie van het lampje handmatig uitzetten. Ik rijd Rick naar Merchant's.

Hij neemt het kevertje om nog wat reflecterende witte verf te gaan kopen. Zijn projekt voor vandaag is het schilderen van ons huisnummer op de stoep. In noodgevallen is ons huis dan makkelijk te vinden in het donker.

Rick komt terug met de vervelende mededeling, dat het lichtje toch weer aan was gegaan en de airco uit, terwijl hij reed. Bij Merchant's werd hem verteld, dat het iets met de computer is, die de motor doet denken, dat hij oververhit is, waardoor de airco uitgaat. Daarvoor moet de auto naar Volkswagen garage. Rick maakt een afspraak voor maandagochtend vroeg. Zucht!

Na de lunch begeef ik me naar het zwembad. Het is er gezellig druk en ik klets met deze en gene. Het sociale aspect van het buurtzwembad vind ik altijd wel erg leuk en is een van de (vele) redenen, dat we zelf geen zwembad in de tuin hebben.

Saskia gaat met Delaney naar de mall en Kai naar vrienden. Rick en ik gaan samen naar Fairfax Corner. Hier is het heel gezellig zomers. Er speelt een bandje op het plein en kinderen rennen door de fontein. Op de terrasjes en bankjes eten mensen ijsjes.

Kort filmpje van Fairfax Corner, de Coastal Flats is achter de waterval

Wij gaan aan de bar van Coastal Flats eten. De bar is helemaal open, dus je krijgt er een tropisch gevoel bij. Hun garnalencocktail is eigenlijk al bijna genoeg voor mij als maaltijd! Het is een soort ceviche: acht garnalen in een tomaten, lime en citroen sausje met tomaten, yicama en uien. Heel erg lekker! Daarna kan ik mijn gegrilde tonijnsalade niet eens meer op, hoewel die ook erg goed smaakt.

Na een heerlijke maaltijd gaan we naar de aan de overkant gelegen bioscoop. Ik wil graag The Proposal zien en die speelt in de "Director's Hall". Dat is de sjieke zaal en je krijgt gereserveerde zitplaatsen (die je zelf uit mag kiezen). Wij kiezen de voorste rij met railing, zodat we onze voeten daarop kunnen zetten.

De film is precies, wat ik ervan verwacht had. Leuke humor, soms ontroerend, met erg leuke acteurs en actrices, ik vind het een aanrader. Grappig is, dat hij in Alaska zou moeten spelen, maar in werkelijkheid is opgenomen in Rockport, Massachusetts. Ik herken het rode gebouw meteen van de foto's, die ik daar een paar jaar geleden heb genomen!

Na afloop willen we eigenlijk nog ergens iets gaan drinken om van het mooie weer en de leuke muziek te genieten. Maar ik krijg opeens een erge buikpijn en wil dan toch liever naar huis. Op onze terugweg halen we Saskia op bij Delaney, die maar een paar huizen van Ricks ouders vroegere huis in Vienna woont. In de tuin van hun buren zien we een prachtige vos, die ons nog even nieuwsgierig blijft aankijken. Zulke dingen doen ons afvragen, wie of wat er in het donker allemaal door onze tuin struint!

Rick en Kai testen een Beta voor een nieuw X-Box Live spel: One versus 100. We spelen drie spelletjes en ik vind het erg leuk! De eerste twee hebben veel film- en sportvragen, dus ik doe het daarin niet bijster goed. Maar in het derde spel komen veel algemene vragen voor en dan win ik heel ruim van de andere twee. Ik moet zeggen, het werkt wel verslavend, ik heb nu al zin het morgen weer te spelen!

Zondag

Veel vroeger, dan gewoonlijk, ben ik klaarwakker! Rick is ook al zo energiek en heeft zelfs al Starbucks gehaald! Op het deck eten we samen ontbijt in het alweer heerlijke zonnetje. Het voelt zelfs nog een beetje koel aan. Het is echt raar weer voor juli, maar klagen hoor je ons niet!

Eigenlijk had ik om tien uur pas met Jan afgesproken te gaan fietsen, want ik dacht te willen uitslapen. Aan haar kon ik merken, dat ze liever eerder zou gaan, dus ik bel haar op, dat ik al klaar ben. Maar Jan is bezig met het uitzoeken van spullen voor Leah's kamer in Blacksburg, dus we vertrekken toch tegen tienen.

Het is superdruk op het pad! Ik kan me dan soms enorm ergeren aan sommige racefietsers, die niet even kunnen wachten tot tegenliggers gepasseerd zijn. Een man duwt ons nota bene met zijn hand opzij! Dan moet ik de neiging weerstaan een flinke duw terug te geven, hoor!!

Verder is het een prachtige rit naar het westen. We rijden zelfs wat verder, dan gewoonlijk, omdat het zulk geweldig lekker weer is. Als we langs het bordje "Entering Loudoun County" rijden, heb ik altijd het gevoel echt ver te zijn gegaan. Na iets meer dan veertig kilometer zijn we voldaan weer thuis.

Rick en ik eten samen lunch en gaan dan met Jan en Paul naar het zwembad. Daar is het gezellig druk, vooral omdat de kinderen om vier uur naar munten mogen duiken. Helaas voor Saskia vindt zij niet de speciale munt, waarvoor de prijs van een ijsje wordt uitgeloofd.

Katja is inmiddels terug uit Fredericksburg en gaat vanavond met ons mee. Ook Kai heeft daar wel zin in. Saskia krijgt Laura en Kaylee te logeren. De laatste is net terug uit Australie en dat moet natuurlijk gevierd worden.

Katja en Kai volgen ons in Katja's kever. Die zetten we bij de Volkswagen garage af, zodat er morgenvroeg aan gewerkt kan worden. Behalve de motorproblemen moet er ook naar de snelheidsmeter gekeken worden. Die geeft snelheden hoger dan 65 mijl per uur niet meer aan. Hopelijk zal het allemaal niet lang duren, want Katja heeft haar auto nodig voor haar oppasbaantjes.

Voor het avondeten hebben de kinderen Cafe deLuxe gekozen. Dat is van ons allemaal een favoriet restaurant. We krijgen een tafeltje op het gezellige terras. Op het cocktailmenu zie ik een mint julep staan. Dat is mijn favoriete cocktail, maar vrijwel nergens in dit gebied verkrijgbaar. Ik kan het niet nalaten er een te bestellen! Het eten is zoals gewoonlijk heel erg goed. Ik neem een gazpacho en natuurlijk de tonijnbiefstuk, die hier werkelijk het lekkerst is.

Gelukkig heeft Rick online al kaartjes gekocht voor Harry Potter. Als we bij de bioscoop aankomen staat er al een rij voor de film van zeven uur! Onze voorstelling van zes uur is uitverkocht. Toch krijgen we nog goede plaatsen, gelukkig niet de eerste rij! De film is erg spannend. Vooral de tienerrelaties zijn volop aanwezig. Het was in ieder geval tweeeneenhalf uur actie en vertier.

Thuis spelen we weer One versus 100. Dat is veel leuker, dan televisie kijken! En zo eindigt weer een heel leuk weekend veel te snel!

Meer autoperikelen

Al een paar weken wil ik dolgraag naar het Shenandoah National Park. Daar hebben verscheidene mensen, waaronder Nederlandse toeristen en deze fotografen, bij Elkwallow recentelijk een moederbeer met haar drie kleintjes gezien. Ik wil dat ook zo graag en denk vandaag mijn slag te slaan. Er staat niets op de agenda, althans, zo lijkt het.

Gauw doe ik een uur Sports Active (ik verbeeld me, dat ik verandering in mijn spieren zie ermee, maar nogmaals, waarschijnlijk verbeelding). Inmiddels is de zon verdwenen en is het flink bewolkt. Hm, misschien toch de radar even checken. Daarop zie ik een groene, gele en rode massa precies boven de Shenandoah! Tegelijkertijd kondigt de National Weather Service een "severe thunderstorm watch" af voor ons gebied.

Vervlogen zijn mijn dromen van foto's van leuke beertjes. Het weer zit voor het eerst in weken in de weg. In plaats daarvan maak ik Katja wakker. Haar tijdelijke band zit erop en het waarschuwingslichtje over de motor is weer aan. De band kan maandag ook nog gemaakt, maar met dat waarschuwingslichtje wil ik niet, dat ze rijdt. Bij Jiffy Lube krijgt ze te horen, dat er meer mis is, dan wat zij kunnen doen. De auto zal dus naar de garage moeten.

Omdat we niet weten, wat er precies mis is, en ik niet wil, dat Katja met een klein kind in die auto gaat rondrijden, stel ik voor, dat ze vanmiddag mijn van gebruikt. Gauw rijd ik naar Whole Foods om wat benodigdheden te halen en dan ben ik autoloos.

Katja's oorspronkelijke plan voor vanmiddag was de dierentuin. Maar met de regen in aantocht besluit ze in plaats daarvan te gaan bowlen (gelukkig, want dat is veel dichterbij). Om haar spullen te halen komt Katja met Cammy van zes even naar huis.

Cammy is dol op Cosmo en Katja geeft haar een paar hondensnoepjes. Tot mijn verbazing en genoegen luistert Cosmo perfect naar dit kleine zesjarige mensenkind! Hij zit, gaat "down" en rolt zelfs voor haar. Ik moet dat gewoon fotograferen, het is zo schattig, zowel het kind als de hond.


Katja gaat dus bowlen, Kai vertrekt naar vrienden en Saskia naar Aoife. Opeens heb ik het rijk alleen. Tijd om de berg was, die ongemerkt weer aangegroeid is, aan te vallen. Als ik daarmee klaar ben is het nog steeds erg vochtig, bewolkt en zo af en toe een paar druppels (om ons heen regent het, getuige de radar, hard, maar zoals wel vaker komt het hier niet).

Naar het zwembad gaan vind ik niet zo leuk zonder zon, dus ik besluit de hot tub klaar te maken. Daarin lees ik eerst de nieuwe Self. Die bewaar ik om mee naar Aruba te nemen, want er staan goede strandoefeningen in. Daarna begin ik aan mijn nieuwe boek, wat me al gauw "grijpt". Tegen de tijd, dat Saskia thuis komt, zie ik er ongeveer als een pruim uit. Het is ook zo lekker en ontspannend zo in de tuin met niemand om me heen!

Behalve de paar regendruppels is het hier droog gebleven en als Saskia en ik in de hot tub zitten schijnt de zon zelfs weer. De vochtigheid is als sneeuw voor de zon verdwenen en alweer is het aangenaam vertoeven buiten. Telkens lees ik over de warmte en vochtigheid net ten zuiden van ons en de vele regen net ten noorden van ons en dan krijg ik toch even het gevoel in een paradijs te wonen hier deze zomer. Al ben ik dol op warmte, hoe dan ook, deze droge warmte vind ik ook vele malen prettiger, dan met hoge luchtvochtigheid.

Rick komt thuis en we besluiten, dat hij Katja's auto weg gaat brengen naar Merchant's. Die is hier vlakbij in Vienna en repareert allerlei auto's. Hopelijk kunnen ze het snel doen, want Katja zal haar auto volgende week weer flink nodig hebben voor haar oppasbaantjes.

Saskia en Delaney (die hier blijft logeren) hebben honger, dus ik haal gauw wat hamburgers bij McDonald's. Daarna haal ik Rick op bij Merchant's en gaan we samen bij Sakana eten. We worden weer als oude bekenden begroet en nemen plaats aan de sushi bar. Mijn favoriete rol is er, met zeepaling, zalm en bruine rijst. Super!

Voor Katja, die inmiddels klaar is met babysitten, nemen we ook wat sushi mee. Daarna vertrekken Leah en zij naar Fredericksburg. Daar gaan ze logeren bij een van hun flatmaatjes van komend schooljaar. Per 1 augustus krijgen zij hun apartement en er valt nog heel wat te regelen. Zo af en toe slaat de schrik me om het hart, want de tijd gaat zo snel!


Hondenvriendschap = samen op een frisbee knauwen

Het is inmiddels heerlijk buiten, dus Rick en ik gaan op het deck zitten. Saskia en Delaney gaan in de hot tub en ik vermaak me met het luisteren naar hun gesprekken. Het zijn zulke echte tieners!

Om een uur of elf gaat de telefoon. Het is Janet, of we van de meisjes gehoord hebben. Nee, dat hebben we niet, maar Katja is niet altijd zo stipt met ons te laten weten, dat ze veilig is aangekomen. Leah echter wel en ik hoorde Janet ook specifiek vragen om te bellen. Janet krijgt nu Leah niet te pakken en ze hadden er allang moeten zijn. Ook bij Kelly thuis wordt er niet opgenomen.

Rick en ik worden nu ook enigszins ongerust. Ook Katja neemt haar mobieltje niet op. Ik kijk eens op het internet of er iets staat over een ongeluk in de buurt van Fredericksburg, maar alles lijkt daar (gelukkig!) kalm. Eindelijk, na ettelijke sms-jes en voicemails op hun beider telefoons, belt Katja om half een zich heftig verontschuldigend op. Ze waren niet direct naar Kelly gegaan en vergeten ons te laten weten, dat ze wel goed waren aangekomen. Pfff!

Gewoonlijk zijn Rick en ik geneigd te denken, dat Katja het wel vergeten zal zijn. De bezorgdheid van Paul en Janet (deed me eigenlijk ook wel goed te zien, dat andere ouders het ook niet zo makkelijk vinden, die lange ritten) bracht ons ook aan het twijfelen. Maar we kunnen met een gerust hart gaan slapen, gelukkig!

Richmond, de hoofdstad van Virginia

Met veel meer energie en veel minder pijn word ik vanochtend wakker. Een prima dag dus om ons voornemen van gisteren door te zetten. Eerst doe ik een uur Sports Active en laat Kai Cosmo uit.

Om een uur of elf vertrekken we richting Richmond. Kai rijdt weer en daarom neem ik een route, die het enorme knooppunt van de I-495, I-395 en I-95 vermijdt. Dat is zelfs voor een geroutineerde bestuurder moeilijk en we hoeven het noodlot niet te tarten. In plaats daarvan nemen we de mooie Fairfax County Parkway en dan via de 123 bij het schilderachtige plaatsje Occoquan de I-95 op.

De totale afstand naar Richmond is ongeveer hetzelfde, als naar Harrisonburg, waar we vorige week James Madison University bezochten. Richmond is echter de hoofdstad van Virginia en vele malen groter, dan Harrisonburg. Het diende in de Burgeroorlog ook als hoofdstad van het Zuiden, waardoor er heel veel geschiedenis uit die tijd te vinden is.

Al een aantal jaren ken ik Jeanine, een Nederlandse, die in Richmond woont. Zij stelt voor koffie te drinken, maar ik weet niet goed, wat ons schema zal zijn. Ik beloof haar op te bellen en vraag haar naar een paar leuke tentjes voor de lunch. Tegen de tijd, dat we in de stad zijn, zullen we eerst willen eten, bedenk ik me.

We hebben de GPS ingesteld naar het adres van Cafe Caturra en de reis vlot goed. De I-95 is een erg saaie weg met alleen maar bomen als uitzicht. Wat dat betreft heb ik de I-81 veel liever, maar daar zijn de trucks weer zo vervelend.

Zo'n 35 mijl buiten Richmond bel ik Jeanine op om te kijken, of ze ons misschien bij het cafe wil ontmoeten. Helaas krijg ik het antwoordapparaat. Ik laat een berichtje achter in de hoop, dat het toch zal lukken, want de rest van de middag zijn we niet van plan ergens te gaan zitten.

Het Cafe Caturra blijkt inderdaad een heel erg leuk koffie en wijn tentje te zijn. Ze hebben er heerlijke panini's, waarvan Kai er een bestelt. Ik kies een van de salades, die ook allemaal even lekker klinken, degene met geitenkaas, amandelen en zongedroogde tomaatjes. Een goede suggestie van Jeanine, dat is zeker.

Buiten op het terrasje genieten we van de leuke omgeving en het eten. Ik blijf half verwachten, dat Jeanine opeens op zal dagen, maar dat gebeurt niet. Jammer, maar we hebben ook maar erg weinig tijd en op het laatste moment besloten hierheen te gaan. Ik wil graag nog eens terug naar deze stad, waar ik tot mijn schande altijd alleen maar langs ben gereden, dus hopelijk lukt het dan elkaar te zien.


Na de lunch gaan we op zoek naar de campus van VCU (Virginia Commonwealth University, Virginia, Kentucky, Massachusetts en Pennsylvania zijn Commonwealths). Op zo'n moment is een gps toch wel erg handig! Ik voer het adres in en zonder problemen vinden we de grote parkeergarage.

Deze universiteit ligt midden in de stad en dat karakter heeft hij dan ook. De nieuwere gebouwen zien er mooi en modern uit, maar de oudere gebouwen, die "halls" heten, hebben echt karakter. Anders, dan de campussen van Virginia Tech en James Madison is dit een mengelmoesje van architectuur. Het geheel ademt een heel andere, meer kleurrijke, atmosfeer uit.

Bij het Welcome Center halen we een wandelroute met uitleg over de verschillende gebouwen. Dit keer doen we geen officiele introductie, want die zijn er alleen 's ochtends en daar zijn we duidelijk te laat voor. Met behulp van de kaart en de uitleg erbij krijgen we al een goed beeld van de school.

Aan Kai merk ik, dat hij dit stedelijke juist wel erg leuk vindt. Ik moet ook zeggen, het leeft, zelfs zo in de zomer, als het gros van de studenten er niet is. Het doet ook heel divers aan, zelfs de omliggende restaurants zijn o.a. Afrikaans (Ghanees), Marokkaans, Ethiopisch, Vegetarisch en meer. Verder staat deze universiteit erom bekend nogal "artsy" te zijn. Er zijn veel kunstrichtingen om uit te kiezen. Niet Kai's ding per se, maar het draagt wel bij aan de sfeer.


Het enige, waar ik Kai voor waarschuw, maar ik weet niet of hij dat zo erg zal vinden, is, dat het moeilijk zal zijn "gewoon" tegen mensen, die je kent, aan te lopen. De campus is erg uitgestrekt en er is wel een "Commons", maar daar moet je dan wel speciaal heen. Bij de andere universiteiten, die we hebben bezocht, is het allemaal compacter en op de campus alleen de studenten en medewerkers.

Na ongeveer een half uur zijn we terug bij de van. Het is pas half drie en ik wil graag wel wat meer van Richmond zien. Eigenlijk idioot, dat we hier niet al eerder hebben rondgekeken, maar twee uur rijden is net te ver voor "even leuk". Na een kwart eeuw in deze staat te hebben gewoond, wil ik nu eindelijk het Capitool weleens bezoeken.

Het neemt even voor we een parkeerplaats hebben gevonden en Kai krijgt zijn vuurdoop parallel inparkeren. Dat doet hij prima en we staan slechts een blok van het Capitool. In een oude beltoren naast het Capitool gaan we eerst het daar gevestigde Virginia Bezoekerscentrum binnen. De aardige dame binnen vertelt ons, wat we allemaal kunnen zien en doen in de stad. Duidelijk moeten we eens terug, want er is veel interessants, waar we nu geen tijd voor hebben.

Het Capitool, daterend uit 1785 en ontworpen door o.a. Thomas Jefferson, is recentelijk gerenoveerd. We gaan onder het gebouw door een veiligheidspoortje en krijgen een kaartje over hoe we in het oorspronkelijke gebouw moeten komen.

Eerst lopen we door een korte informatieve tentoonstelling over de oorspronkelijke bewoners van Virginia. Pas dit jaar hebben de stammen weer dezelfde rechten als de andere Indiaanse stammen in de VS gekregen. Virginia was (en is in het zuiden nog erg conservatief) echt een Zuidelijke staat en ook een van de laatste in het teniet doen van segregatie wetten.

Via allerlei trappen bereiken we het officiele Capitool gebouw. Zoals (vrijwel?) alle Capitools heeft ook deze een koepel. Die is echter vrij klein en van buiten niet te zien. Van binnen is hij mooi beschilderd. In het atrium staat een standbeeld van George Washington in het midden. We horen een gids vertellen, dat hijzelf dat beeld nooit heeft gezien, maar Marquis de Lafayette, die een heel erg goede vriend was, wel. Volgens de gids kreeg Lafayette tranen in zijn ogen bij het zien van het beeld, omdat het zo precies leek.

Lafayette zelf heeft in deze ruimte ook een buste. Alle andere bustes zijn van in Virginia geboren presidenten. Lafayette neemt dus zeker een uitzonderingspositie in. Ik blijf het interessant vinden, hoe de Amerikaanse en Franse Revolutionairen zo verbonden waren met elkaar. Richmond heeft ook een rijke Revolutionaire geschiedenis. Zo gaf Patrick Henry hier zijn fameuze "Give me Liberty or Give me Death" speech.

Kai en ik lopen naar de tweede verdieping, vanwaar we neer kunnen kijken op de kamers van de Virginiaanse Senaat en Huis van Afgevaardigden. Ook zien we het kantoor van de gouverneur. Nu is dat Tim Kaine, maar hij wordt omgeven door portretten van vroegere gouverneurs. Virginia heeft er nogal wat, want gouverneurs kunnen in deze staat niet herkozen worden. Het oudste portret, dat wij zien, is er een van een gouverneur uit 1710.


Eenmaal weer buiten in de hitte, want het is vandaag wel een echte zuidelijke juli dag met 35 graden en flink wat luchtvochtigheid, lopen we nog wat rond. Voor het Capitool staat een enorm standbeeld met George Washington op een paard en een aantal mensen eromheen.

Op weg terug naar de van nemen we nog een kijkje in de St. Paul's Episcopal kerk. Deze kerk heeft
Tiffany glas in lood ramen en die zijn werkelijk prachtig! Ook het orgel is de moeite waard. De geschiedenis van de kerk is ook de moeite waard. Ooit was het de grootste kerk in Virginia.


Als laatste willen Kai en ik nog Monument Avenue rijden. Daarlangs staan verschillende monumenten, waaronder een voor de tennisster Arthur Ashe, die hier in Richmond opgroeide.


Aan weerszijden van deze avenue staan de mooiste huizen. Sowieso zijn we vandaag door prachtige buurten gekomen in deze stad. De architectuur hier is wat ouder en doet wat Brits aan. Daarentegen hebben de meeste huizen ook de typisch zuidelijke "porches". Saai is Richmond zeker niet (waar kreeg ik dat idee?) en ik wil er absoluut terug om meer te zien!

De terugreis gaat, op een enkele kleine opstopping na ("rubbernekken" (kijken, naar wat er aan de overkant van de weg gebeurt) veroorzaakt dat iedere keer), zeer voorspoedig. Kai heeft weer prima gereden en dit keer ook veel in de stad. Hij zit nu aan zijn veertig uur, dus tijd om de rijschool op te bellen.

Zodra ik het huis binnenloop, gaat de telefoon. Het is Katja en ze heeft een lekke band. Ze is ongeveer een half uur verwijderd van huis. Gelukkig komt Rick ook net binnenlopen en die maakt rechtsomkeerts om haar te gaan helpen. Als hij halverwege is, belt Katja, dat het niet meer nodig is. Een aantal barmhartige Samaritanen heeft haar geholpen en het reservewiel zit eraan. Morgen wordt het dus een nieuwe band voor haar en waarschijnlijk wel meer, want ook haar andere banden zien er versleten uit (deze was lek door een spijker).

Op zijn terugweg haalt Rick Grieks bij Plaka Grill. Hun kipsouvlaki sandwich vind ik werkelijk om mijn vingers bij af te likken. De kip is mals en de tzatziki saus erg lekker! Katja moet babysitten en Rick, Kai en Saskia gaan naar Bruno. Ik heb geen zin in een film en blijf lekker buiten relaxen en deze leuke dag herbeleven.

Lui zijn

Eigenlijk stond er voor Kai en mij een ritje naar Richmond op het programma voor vandaag. Maar ik word met veel pijn en erg moe wakker en kan mezelf er niet toe zetten voor negen uur op te staan. Bijna twee uur in de auto zitten trekt me al helemaal niet! Ik besluit het bezoek aan de hoofdstad van onze staat (en het college, dat we daar gaan bezichtigen) een dag uit te stellen. Kai vindt dat gelukkig prima.

Het weerbericht geeft ook aan, dat het vandaag voorlopig de laatste lekker zonnige en niet vochtige zomerdag zal zijn, dus dat werkt ook mee aan mijn beslissing. Eigenlijk voel ik me te moe om te sporten, maar ik weet, dat het me beter zal doen voelen. Ik doe de derde "30 Day Challenge" op de Wii Sports Active, die precies een half uur duurt. Dat helpt zeker wel met de pijnen, maar de vermoeidheid blijft.

Katja is al vroeg weg om te babysitten, maar van de andere drie zie of hoor ik helemaal niets. Als Christine om half twaalf belt om te vragen, of haar dochter al in het land der levenden verkeert, moet ik daar negatief op antwoorden. Met heel veel moeite krijg ik Saskia en Mallory op, want Chuck komt Mallory om half een weer ophalen. De meisjes zijn, hoor ik later van Katja, tot diep in de nacht opgebleven.

Opeens heb ik een onbedwingbare zin in Starbucks voor de lunch. Ik neem een van hun heerlijke mozzarella en tomaat sandwiches, warmgemaakt in de oven, en een ijskoffie met suikervrije caramelsiroop. Die eet ik op hun terrasje op. Ik smul van iedere hap!

Onderweg terug luister ik naar het einde van Marley and Me, ik kan het niet laten, al weet ik, dat het zielig is. Ik kan mensen, die niet tegen zielige eindes van boeken kunnen, van harte aanraden dit boek niet te lezen en de film niet te zien. Ik huil eigenlijk nooit bij zielige boeken of films met mensen, maar als het om honden gaat, komen de waterlanders zeker! Net als Katja ook thuiskomt, stap ik uit de auto. Arme Katja weet niet wat haar overkomt, snikkend val ik haar in de armen. De laatste keer, dat ik om een boek of film heb gehuild was Eight Below.

Gelukkig troosten Katja en Kai me gauw met lieve knuffels. Ik weet ook wel, dat dit boek een aantal jaren geleden plaatsvond en heb zelf ook al afscheid van een heel lieve hond moeten nemen. Maar de bijnaam "Man's best friend" geldt echt wel voor deze diersoort, zo voelt het bij Cosmo ook en Brynna voor hem. Ik ben dol op onze katten, maar de connectie is voor mij niet hetzelfde als met de honden.

Nu ik onverwachts een hele vrije middag voor me heb liggen, besluit ik die in het zwembad door te gaan brengen. Mijn boek is super spannend en ik kan het niet meer neerleggen. Ik dwing mezelf toch tien baantjes te trekken, want wie ligt nu in het zwembad zonder nat te worden? Verder lees ik het boek in een ruk uit! Het lijkt erop, dat er ruimte is voor een vervolg, dus daar hoop ik nu op.

Katja komt om een uur of vier met haar zesjarige oppasmeisje Cammy (werkelijk een schattig kind) naar het zwembad. Ze vertelt me, dat haar motor een vreemd geluid maakt en het "check engine fluid" lichtje aan is. Ze lijkt daar niet erg van onder de indruk, maar ik wel!

Iedere dag rijdt Katja met kleine kinderen rond en het laatste, wat ze wil, is panne krijgen! Ik druk haar op het hart om naar Jiffy Lube te gaan, als ze klaar is met oppassen. Het treft me trouwens, haar zo gadeslaand, dat ze een heel leuke oppas is! Er zijn een paar andere meisjes in het zwembad, die "nanny" zijn deze zomer en sommigen zijn niet zo lief tegen de kinderen onder hun hoede!

Rond vijf uur is mijn boek uit en ga ik huiswaarts. Ik sta op het punt om onder de douche te gaan, als mijn mobieltje rinkelt. Het is Linda van de chiropractor (en het is half zes, terwijl onze afspraak om vijf uur was, S-H-I-T!). Gelukkig doet ze niet moeilijk en kunnen we alsnog terecht. Pfff!! Ik weet niet wat het is in de zomer, maar ik heb de grootste moeite afspraken te onthouden!

Binnen tien minuten ligt Saskia op de behandelingstafel. Ik sta er nog met natte haren van het zwembad! Laten we hopen, dat ik volgende donderdag een beter geheugen heb! Dan is het "patient appreciation day" en de behandeling gratis. Die mag ik niet vergeten!

Vanavond maken we het makkelijk en bestellen pizza van Domino's. Daarvoor heeft Rick een coupon van $10 voor een large pizza met alle toppings, die je wilt. Nu vind ik Domino's toppings lekkerder, dan Pizza Hut, want ze zijn helemaal vers. We bestellen alle groentes. Alleen vind ik de dunne pizzakorst smakeloos. Die eet ik dus maar niet.

Katja belt van Jiffy Lube, want ze willen iets meer, dan gewoonlijk, met haar auto doen. Nu zijn wij van Jiffy Lube gewend, dat ze altijd proberen extra geld te trommelen uit de gewone beurt. Rick spreekt dus met de mechanicien, verwachtend, dat het onzin zal zijn. Maar wat blijkt? Katja heeft al 11.000 mijl geen olie verversende beurt gehad!

De olie in haar auto is bijna op en wat er nog in zit is teer geworden! Voor $79 kunnen ze dat schoonmaken. Gezien het feit, dat Katja van plan is dit weekend naar Fredericksburg (een uur rijden op zijn minst) en over een paar weken naar Justin in North Carolina te rijden, is het maar goed, dat dat lichtje vandaag aanging! Ik zie haar zo langs de interstate met pech!!! Ben ik even blij, dat ik erop aan heb gedrongen de beurt vanavond te laten doen!

Rick en ik zitten tot we naar bed gaan buiten. Hij heeft net onze speakers hier op het deck weer gemaakt, dus we luisteren naar een gezellig muziekje. Vanavond is het voor mij zaak op tijd naar bed te gaan. Ik heb een massage nodig, maar heb al een paar berichtjes voor Laura achtergelaten en die belt niet terug. Hopelijk is alles goed met haar, want we zijn haar ook de cheque voor het verzorgen van de katten, toen we in Michigan waren, verschuldigt.

Natuurlijk heb ik op dit blog al een aantal foto's van ons huis laten zien, maar een internet vriendin vroeg om foto's (zij heeft een zoon van Kai's leeftijd, vandaar zijn kamer er ook bij), dus hier een up to date serie van ons huis:

De Glovers hier

Het geluid van wegwerkzaamheden wekt me vanochtend al heel vroeg. Wat een lawaai geeft dat! Onze cul de sac staat vol Town of Vienna voertuigen. Marshall Road, de straat naast de onze, wordt opnieuw geasfalteerd. Dat is ook hard nodig, want de gaten zaten erin!

Nu ik toch op ben en het nog heerlijk koel is buiten, besluit ik Cosmo voor een lange wandeling mee te nemen. Dat is er de afgelopen dagen wat bij ingeschoten en hij gaat dan ook graag mee. In de van luister ik nog telkens naar Marley and Me en ben bijna aan het einde, duidelijk gaat Marley binnenkort dood. Slik! Opeens lijkt een hondeleven zo vreslijk kort! Ik neem me voor heel erg van Cosmo te genieten.

Na ook nog een hal uurtje Sports Active, ga ik op zoek naar Fairfax Auto Body. Na een paar verkeerde afslagen vind ik het kleine bedrijfje eindelijk. In Michigan of Ohio heeft iemand een vreemde deuk in de achterklep van de van gemaakt. Omdat de van zo nieuw is, hebben Rick en ik besloten de verzekering in te schakelen om het te laten maken.

De schade wordt op bijna $1000 geschat!! Daarvan zullen we zelf $250 moeten ophoesten. Echt balen, als een ander niet zo netjes is een briefje achter te laten na een auto beschadigd te hebben. Grappig is , dat bijna $100 opgaat aan nieuwe naamplaatjes (het Toyota logo, Sienna, LE en AWD). Ieder van die kleine plaatjes kost zo'n $20! Maandagochtend kunnen we de van brengen, de reparatie zal vier a vijf dagen duren.

Op de terugweg ga ik naar Whole Foods. Chuck, Christine en Mallory komen vanavond eten. Zij zijn deze week in dit gebied op vakantie.

Met dit lekkere weer moet er gewoon gebarbecued worden. Ik koop biefstukspiesjes met drie verschillende marinades, maiskolven, komkommers voor een salade en nog warm olijvenbrood. Toe zullen we angelfood cake met frambozen, bosbessen en aardbeien en natuurlijk slagroom.

Na de lunch ga ik naar het zwembad. Katja past er weer op en Leah komt ook. Ik begin meteen aan de baantjes, die ik me voor heb genomen te zwemmen. De kilometer leg ik in iets minder dan een half uur af. Ik wil me opwerken naar een mijl, maar dat lukt nu nog niet.

Christine is hier voor een conferentie van romance schrijvers, die morgen begint. Zij wil er daarvoor pico bello uitzien. We gaan dus samen onze nagels laten doen. Dat geeft ons goede gelegenheid eens helemaal bij te kletsen.

Mallory en Saskia zijn dolblij elkaar weer te zien. Rick is al vroeg thuis en hij en Chuck zijn meteen druk in gesprek. Wat missen wij hen eigenlijk, dat merk je pas, als je elkaar weer ziet!

De maaltijd wordt enthousiast ontvangen en Serena komt nog even aanlopen om Christine te zien. Tot laat zitten we buiten te kletsen. Dan nemen Chuck en Christine afscheid, Mallory blijft logeren. Helaas is dit waarschijnlijk de enige keer, dat we elkaar deze week zien.

Gemiste afspraak

Alweer word ik gewekt door uitbundige zonneschijn. Konden we dit weer maar inblikken en tevoorschijn halen, als het koud, grijs en miezerig is! Ik ben dol op de vier seizoenen, maar ik merk wel, dat ik steeds meer zonder de winter zou kunnen. Ooit zie ik mezelf een "snowbird" worden, zo iemand, die 's winters naar het zuiden trekt.

Het huis is op het moment niet netjes te houden met alle kinderen thuis en vrienden en vriendinnen over de vloer. Dat creeert nogal wat ergernis van mijn en Ricks kant. Ik kan wel aan het opruimen blijven, gek word ik ervan!

Zo ook vanochtend, de dames en de heer hebben spelletjes gespeeld en de family room ligt vol met lege snackzakjes en bekers. Ik heb de neiging ze allemaal uit bed te trommelen en aan het opruimen te zetten! De was is nog zoiets, ik kan wel aan het wassen en opvouwen blijven! Vanavond tijdens het eten ga ik toch scherpere regels stellen, want zo nog anderhalve maand door gaat niet lukken.

Door al het rijden van deze zomer is de van al aan zijn 15.000 mijl onderhoudsbeurt toe. Bij aankoop van de auto hebben we ook de onderhoudsbeurten tot 50.000 mijl bij de dealer gekocht tegen korting. Ik heb dus om elf uur een afspraak bij Koons Toyota.

Eigenlijk hoopte ik, dat Katja me daarheen zou kunnen volgen en dan weer naar huis brengen, want de beurt zal zeker anderhalf uur duren. Maar Katja moet babysitten, dus heb ik Leah gisteren gevraagd, of zij mij kan helpen. Dat doet ze gelukkig graag. Toch handig, die rijdende tieners!

Het lukt me maar niet om op tijd naar Sharons trainingen te gaan, dus doe ik weer een intensieve Sports Active routine. Leah komt keurig op tijd en volgt mij naar de garage. Mijn "service advisor" Leo is nergens te bekennen en komt ook na herhaaldelijk omroepen na een kwartier nog niet opdagen. Leah staat te wachten en ik vraag, of iemand anders me in kan checken.

Luis doet dat heel vriendelijk en vraagt, wanneer ik de van weer op wil halen. Ik maak duidelijk, dat dat voor enen moet zijn, want om twee uur heb ik een afspraak bij Farrish om een deuk in de achterklep, die iemand er in Michigan in heeft gemaakt, te laten taxeren voor de verzekering. Dat wordt keurig opgeschreven en voorgaande keren was men heel stipt. Ik heb er dus alle vertrouwen in, dat ik de afspraak ga halen.

Dit is voor mij de eerste keer in Leah's Jeep. Het dak zit er niet op met dit weer, dus het is leuk rijden. Alleen hebben de meisjes allemaal lang haar, dat ze in een paardestaart kunnen doen, maar ik niet. Mijn kapsel ziet er dan ook niet uit na het ritje naar huis!

Katja maakt zich klaar om te gaan babysitten. Opeens heeft ze iedere dag werk. Dit keer neemt ze een paar meisjes mee naar het zwembad. Saskia en Samira spelen Sims 3 en Kai is zijn gitaar aan het oefenen. Op mijn vraag, of hij niet iets met vrienden wil ondernemen, antwoordt hij, dat hij daar op sommige dagen geen behoefte aan heeft. Hij en Saskia zijn complete tegenpolen van elkaar op het sociale vlak!

Terwijl ik in en rond het huis bezig ben houd ik angstvallig de tijd in de gaten. Een uur komt en gaat en er is geen telefoontje van de garage. Om kwart over een bel ik ze op en krijg te horen, dat de van nog niet klaar is. Leo zal me terugbellen.

Er komt geen telefoontje van Leo en om half twee weet ik, dat ik de afspraak van twee uur niet ga halen. Helaas heeft Farrish geen latere afspraken open, dus moet ik nu morgenochtend gaan. Ik baal als een stekker en ik erger me aan Leo, die maar niet belt!

Eindelijk krijg ik hem te pakken en hij verontschuldigt zich duizend keer, als hij hoort, dat ik mijn afspraak niet heb gehaald. Hij zal de van binnen het halve uur klaar hebben, belooft hij. Tja, dat is nu toch te laat. Ik vind het ook vervelend voor Leah, want die zat ook de hele tijd op mijn telefoontje te wachten.

Om half drie zet Leah me af bij de garage en ik geef haar $10 als dank. Tenslotte hoefde ze dit niet te doen. Maar daar wil ze niets van weten. Het is haar burentaak, vindt ze. Echt lief!

Katja belt om te vragen, of ik haar in het zwembad gezelschap kom houden, terwijl zij oppast. Daar heb ik wel oren naar en ik verkleed me gauw. Als ik binnenloop zie ik, dat ze om vier uur dichtgaan voor wedstrijdzwemmen vanavond. Argh! Maar goed, ik heb nog een uur om te genieten van het nu heerlijke water en de zon (alweer zonder luchtvochtigheid). Saskia, Aoife en Laura zijn er ook.

Kai heeft vandaag zijn eerste basgitaarles bij School of Rock. Hier heeft hij al heel lang naar uitgekeken. Hij heeft zichzelf geleerd te spelen en nu gaat hij een stap verder. De lessen zijn nogal duur, dus we wilden er zeker van zijn, dat het geen bevlieging was. Dat is het duidelijk allerminst. Het leuke aan deze "school" is, dat Kai ook in een bandje met andere studenten kan spelen, als hij wil.

Katja heeft de smaak van het koken helemaal te pakken. Vanavond maakt ze gezonde hamburgers voor ons, waar geraspte wortel, ui, rode paprika en Parmezaanse kaas door het gehakt heen zit (het recept hier en hier dat van gisteren, even je naam en email invullen en je kunt het zien). Daarbij krijgen we een lekkere Tex-Mex salade (met mais en zwarte bonen o.a.). Het smaakt allemaal heerlijk zo buiten aan tafel.

Terwijl we zitten te eten krijgen we een serenade van een cardinaaltje in een van de dogwoods te horen. Zo vrolijk klinkt dat rode vogeltje! Ik moet er gewoon foto's en een filmpje van maken.


Hij zingt uit volle borst!



En dit is zijn lied

In de verte horen we de wedstrijden in het zwembad en nu, na negenen, hoor ik enkel het klaterend van de waterval in onze vijver beneden. Vandaag hoorde ik voor het eerst weer het aanzwellende lied van de cicades, veel later in de zomer, dan gewoonlijk. Door het koele weer (ja, ik weet het, voor Nederlandse begrippen allerminst, maar voor hier wel) zijn de vuurvliegjes ook nog heel actief. Het is vreemd weer voor juli, maar wij klagen zeker niet!

Bastille Day

Zaterdag

Na de drukke afgelopen paar dagen ben ik enorm moe. Ik besluit het vandaag dan ook heel rustig aan te doen, want we hebben vanavond een feest.

Vorige week heb ik mijn eigen Wii Sports Active routine samengesteld. Die duurt precies een uur en heeft meer cardio, dan de voorgeprogrammeerde routines. Ik blijf dit programma fantastisch vinden. Het is nooit saai en alle spieren komen aan bod.

Het is alweer heerlijk weer. Het is zo ongewoon voor juli om niet erg vochtig en heet te zijn, dat iedereen het erover heeft. Ik neem Cosmo mee voor een wandeling en kom heel wat buren tegen, die ook zoveel mogelijk buiten zijn op het moment. Alle gesprekken gaan over het weer, iedereen geniet ervan.

Rick is hard bezig in de tuin. Hij trekt onkruid (hard nodig!) en maakt de vijver schoon. Ook maakt hij de disposal in de gootsteen, waar we organisch materiaal mee fijnmalen. Die deed het opeens niet meer en als een ware loodgieter gaat Rick aan het werk. Triomfantelijk komt hij een kwartier later vertellen, dat we zo'n $100 bespaard hebben, want hij doet het weer. Toch fijn, zo'n handige man!

Zelf rust ik vanmiddag zoveel mogelijk. De kinderen vermaken zich allemaal buiten. Kai gaat skateboarden en Katja is er met vrienden op uit.

Rick neemt Saskia en Delaney mee voor een gratis Slurpee bij 7 Eleven. De datum is 7/11 en dat moet natuurlijk gevierd worden door het bedrijf met dezelfde naam. Eigenlijk heeft de naam het over de originele openingsuren van het bedrijf: van zeven uur 's ochtends tot elf uur 's avonds. Tegenwoordig blijven de meeste 7 Elevens vierentwintig uur open.

Helaas is de 7 Eleven in Vienna na veertig jaar net gesloten. De eigenaar van het pand verhoogde de huur zoveel, dat het niet meer rendabel zou zijn te blijven. Onvoorstelbaar in deze economische tijd, je zou denken, dat een bedrijf liever minder huur krijgt, dan een leegstaand pand!

Tegen vijven ga ik me eens klaar maken. Vanavond gaan Rick en ik naar de Franse ambassade om "Bastille Day" te vieren. We zijn uitgenodigd door Ricks collega Alban, die Frans is, en zijn vrouw Ursula. Sinds de reis naar San Diego vorig jaar, toen ik Ursula ontmoette en Rick meer tijd met Alban kon doorbrengen buiten het werk om, kunnen we het heel goed met elkaar vinden

De Franse onafhankelijkheidsdag is natuurlijk officieel 14 juli, maar dat valt dit jaar niet op het weekend. Grappig is, dat ik met al mijn excursies naar historische plekken in de buurt, heb geleerd, dat de Amerikaanse revolutie als voorbeeld voor de Franse heeft gefungeerd. Generaal Lafayette was een goede vriend van George Washington en een replica van de sleutel van de Bastille, geschonken door Lafayette, hangt in Mount Vernon, het landgoed van George Washington.

Rick heeft aan Alban gevraagd, hoe we gekleed moeten gaan, en die schreef, dat het allemaal "casual" is. De uitnodiging lezend klinkt het echter nogal formeel, dus Rick en ik nemen het zekere voor het onzekere. Hij doet een colbert aan en ik een jurk.

Als we bij de ambassade aankomen zijn we daar erg blij mee. Iedere vrouw heeft een jurk aan en vrijwel iedere man is in colbert. Rick heeft Alban van tevoren gemaild, dat wij zo gekleed zouden gaan en ook Alban en Ursula zien er keurig uit. Volgens hen was het vorig jaar veel minder gekleed.

Binnen zien we een hele groep "can can" danseressen en staat het eten al klaar. We krijgen een bonnetje voor een glas champagne. Rick en Alban gaan in die rij staan, terwijl Ursula en ik naar het eten gaan kijken.


Daar staat een enorme rij voor de "charcuterie", pate's e.d. Verschillende Franse restaurants uit Washington staan hier met lekkernijen. Ursula en ik lopen voorbij de charcuterierij en nemen een lekkere salade met gerookte zalm als voorgerecht.

Inmiddels hebben de mannen de champagne bemachtigd. We toasten op een gezellige avond en gaan dan kijken, wat de "silent auction" (stille veiling?) te bieden heeft. Rick en ik zien niet heel veel van onze gading, of het is veel te duur. We bieden enkel op een etentje bij een restaurant dichtbij. Alban en Ursula daarentegen bieden op van alles en nog wat. Het verschil tussen een (nog) kinderloos stel en een stel, dat straks twee kinderen tegelijk in college heeft, grappen we!

Het is een heerlijke avond, ondanks de regen, die viel, toen we van huis vertrokken. We zoeken dus een tafeltje buiten. Ursula en ik gaan eerst eten halen. We wachten voor de charcuterie, al had dat van mij niet gehoeven. Ik vind de macarons met pittige vulling veel interessanter.

De combinatie van de zoetige koekjes met gerookte zalm of Parmezaanse kaas is heel erg lekker, al denk ik, dat een minder avontuurlijke eter die maar vreemd zal vinden. Dat wordt al bewezen, als ik een vroegere buurvrouw ontmoet. Zij eet net zo'n macaron en haar gezicht spreekt boekdelen, ha ha!

Verder is er nog heel lekkere zalm met een linzensalade en vichysoisse. Alles smaakt werkelijk voortreffelijk. Helaas zijn onze magen maar zo groot. De anderen doen zich nog tegoed aan allerlei heerlijke desserts, die mij al teveel zijn.

Een oudere dame zingt Franse chansons en we genieten van het lekkere weer en het gezelschap. Alban en Ursula zijn heel leuke mensen en het gesprek ligt nooit stil. Voor we het weten is het elf uur en tijd om naar huis te gaan. Alban en Ursula halen hun winsten van de veiling op en dan nemen we afscheid. Het was werkelijk een heel leuke avond zo met zijn vieren!

Zondag

Gisteravond emailde Jan, dat ze graag om negen uur, half tien zou gaan fietsen vanochtend. Ik had al door, dat dat me niet zou gaan lukken en emailde ik terug, dan tien uur, half elf beter zou zijn.

Maar goed ook, want heel ongewoon voor mij word ik net voor negenen met schrik wakker. Ik heb de hele nacht doorgeslapen! Dat gebeurt vrijwel nooit! Rick is al op en om half tien wekt hij mij voorzichtig met een ijskoffie en sandwich van Starbucks.

Als ik Jan bel staat zij al klaar om te gaan. We spreken om tien voor half elf af, zodat ik mijn ontbijt rustig kan eten. Dus als er om tien voor half elf geklopt wordt, denk ik, dat het Jan is. Onze telefoon heeft echter weer eens kuren en het is Mary Ellen, die komt vragen, of ik zin heb om te gaan hardlopen. Helaas moet ik haar teleurstellen, maar we spreken voor volgende week af om een stuk te gaan fietsen (mijn voet doet nog steeds pijn, dus ik wil voorzichtig zijn met hardlopen).

Het klinkt als een gebroken plaat, maar het is alweer schitterend weer. Zonnig, warm en met weinig vochtigheid, maar 35% zelfs, ongehoord voor juli! Het is dan ook erg druk op het W&OD pad, maar de twintig mijl gaan vlot voorbij. Het schoonmaken van mijn fiets heeft enorm geholpen. Hij fietst nu veel makkelijker, waardoor ik het ook langer volhoud. Na iets minder dan twee uur zijn we weer thuis.

Dit is de perfecte zomerdag, dus ik haal Rick en Katja over naar het zwembad te gaan. Niet voor niets betalen we ieder jaar toch een flinke som om lid te zijn, dus moeten we daar, vind ik, ook gebruik van maken. Saskia dwaalt ergens in Vienna met een stel vrienden en vriendinnen en Kai heeft zwemmen nooit leuk gevonden.

Het is flink druk in het zwembad, maar we vinden wonder boven wonder een drietal ligstoelen onder een parasol. Zodra de "pauze" voor de kleintjes om kwart voor wordt gefloten, duik ik het zwembad in. Ik zwem een halve kilometer (twintig banen) in het kwartier, dat alleen voor zwemmers ouder dan vijftien is bestemd. Heerlijk vind ik deze regel!

Katja en Leah, die er intussen ook bij is gekomen, liggen voornamelijk te zonnen. Leah traint op het moment voor een triathlon op 3 oktober en gaat een mijl zwemmen (64 baantjes). Ik houd het vandaag bij elkaar op een kilometer, iedere pauze na de twintig banen zwem ik er nog eens tien. Met twintig mijl fietsen en een kilometer zwemmen vind ik, dat ik wel weer genoeg beweging heb gehad voor vandaag.

Katja wil vanavond koken en gaat daarvoor boodschappen doen. Met zijn allen bereiden we de maaltijd voor: zalm met bosbessen mango salsa, zoete aardappel "frietjes" (zonder vet, waardoor de oven op een gegeven moment in brand staat!) en asperges. Buiten op het deck eten we het met zijn allen op en schoon op gaat het! Heerlijk, zo'n kokende dochter, al waarschuw ik haar en Leah wel, dat ze zich zo'n maaltijd volgend jaar niet zullen kunnen veroorloven. Alleen de zalm al kostte meer dan $20!

Tot laat zitten we buiten. Leah had nu eigenlijk in Honduras moeten zijn. Door de militaire coup daar is die reis voor de tweede keer achtereen afgelast (vorig jaar ging ze daarom met ons mee naar Aruba). Wat een pech voor haar! Maar voor ons, en vooral Katja, is het gezellig, dat ze hier is.

Ocean City, New Jersey

Donderdag

Na een heerlijke nacht hoor ik Pat om een uur of negen beneden stommelen. Bovendien komt de geur van bacon naar boven drijven. Inderdaad staat ze een heerlijk ontbijt te koken!

Er zijn bosbessenpancakes, met verse New Jersey bosbessen, die in dit gebied worden geplukt. Net als in West-Michigan is hier veel zandgrond, waar bosbessen het best in gedijen. Ook hier zijn er dus enorme bosbessenbedrijven. Grappig, dat we deze zomer twee keer in zo'n gebied verblijven.

Behalve bacon zijn er ook verse bosbessenmuffins en fruitsalade. Afkomend op de geur van de bacon zijn de drie meisjes ook al gauw uit de veren. We dekken de tafel op de porch en doen ons tegoed aan alle lekkernijen.


De ontbijttafel



De officiele eetkamertafel

Van hieruit hebben we mooi uitzicht op het meer, waar vanochtend een kampgroep in zwemt. Vrijwel alle lagere schoolkinderen doen mee met het kamp en de middelbare schoolkinderen zijn de leid(st)ers. Pats dochters waren tot dit jaar ook altijd kampleidsters hier.


Saskia blijkt maar een korte broek mee te hebben genomen en die wordt nat. Pat stelt voor om naar Kohl's te gaan om te kijken of ze daar wat van Saskia's gading hebben. Onderweg stoppen we nog bij de orthodontist om Katie's beugel op te halen. Pats halve leven is nog hier in New Jersey en zodra Katie klaar is met high school, zullen zij en Rob (helaas) terugverhuizen. Gelukkig heb ik gisteren gemerkt, dat het een vrij makkelijke rit is hierheen.

Bij Kohl's vinden de meisjes natuurlijk van alles. Saskia haalt me over, behalve een leuke korte broek, ook een leuk geruit hes en een spijkerbroek, die flink afgeprijsd is, te kopen. De prijzen bij Kohl's zijn dusdanig laag, dat ik toestem. We zijn al gauw klaar en Pat en ik zien ernaar uit weer lekker naar buiten te gaan.

Alleen treffen we een oudere man bij de kassa, die nieuw en slecht getraind is. Hij slaat de spijkerbroek volle prijs aan, terwijl daar 40% af zou moeten. Het neemt heel wat voeten in de aarde, voor hij de juiste knoppen heeft aangeslagen. Pat en ik helpen mee, want het is toch best makkelijk uit te vogelen. Ik heb echt met hem te doen, hij wordt steeds zenuwachtiger en zijn collega negeert hem helemaal.

Eindelijk lukt het dan, al heeft hij nog een extra tien procent aangeslagen. Die geeft hij mij, heel aardig, cadeau voor het wachten. Hopelijk helpt zijn collega hem wat meer, want de volgende keer zal hij wellicht niet zo'n geduldig stel als Pat en mij treffen.

Terug in Medford Lakes gaan de meisjes meteen weer zwemmen. Pat en ik doen onze sportkleding aan en gaan een lange "power walk" doen door de buurt. Die "power walk" wordt regelmatig onderbroken om foto's te maken, want al de houten huizen en meren zijn zo mooi, maar ongemerkt lopen we toch zo'n twee uur!




Het blijft maar lekker zomerweer zonder overdreven warm en vochtig te zijn. We kunnen er niet over uit, dat we gewoon de ramen open kunnen hebben en geen airco hoeven te gebruiken!

Natuurlijk kan ik hier niet zijn met zo'n meer als "zwembad" en er niet inspringen! Het water blijkt zeer aangenaam van temperatuur. Ook Pat neemt een duik en de meisjes zijn niet uit het water te slaan.


Bewijs, dat ik in het water ben geweest!

Helaas komt aan de (water)pret toch al vroeg een end, want Katie heeft om half vijf turnen en daarna is het plan om naar de boardwalk van Ocean City, NJ (er is ook een Ocean City, Maryland, niet zo heel ver weg) te gaan. Voor we vertrekken eten we alvast een vroege maaltijd van gehaktballetjes, brood en salade. Dan halen we Katie en Nicole, een vriendin van haar, op van turnen en gaan op weg.

Een aantal jaren geleden zijn wij hierlangs gereden, maar echt geweest ben ik er nooit. De weg naar Ocean City leidt langs enorme bosbessenvelden en door de "Pine Barrens", oftewel het >Pinelands natuurreservaat. Pat vertelt over de legende van de Jersey Devil, die in dit reservaat zou rondwaren. Vroeger gingen hun kinderen op "devil hunts", wat ze natuurlijk erg spannend vonden.

Hoe anders is New Jersey hier, dan in het noorden van de staat! We zien ook allerlei boerenstandjes langs de weg, waar men eigen produkten verkoopt. Pat vertelt, dat er vroeger nog veel meer waren. Iedereen verbouwt hier van alles en nog wat (wat me alweer aan Michigan doet denken). Dat heeft New Jersey de bijnaam "Garden State" gegeven, volgens haar.

Na ongeveer anderhalf uur rijden we de grote brug naar Ocean City over. Deze plaats is groter, dan ik had verwacht. We vinden meteen een parkeerplaats aan sixth street, vlak naast het "Wonderland" amusementspark. Hier aan de boardwalk zullen we ook Samantha, Pats oudste van 18, en Pats zus Sandy en haar dochter Megan van 14 treffen.

Eerst gaan Pat, Saskia, Laura en ik naar boven in het reuzerad. Het is heel winderig en erg koel voor 9 juli. Gelukkig hebben we een sweatshirt mee! De zon begint onder te gaan, wat voor mooie kleuren zorgt. In de verte zien we van hieruit ook Atlantic City. Ocean City is een "dry" stadje. Er wordt nergens alcohol geschonken (vlak erbuiten liggen allerlei liqueurwinkels, want prive mag het wel). Grote broer Atlantic City is precies het tegenovergestelde!




Saskia en Laura doen nog een ander ritje. Terwijl we daar staan te wachten vinden Sandy en Megan ons. Sandy is een leuk iemand, die in de verste verte niet qua uiterlijk op Pat lijkt! Megan, Saskia en Laura kunnen het meteen goed met elkaar vinden.

Op een bankje op de boardwalk onder de letter "L" van Wonderland vinden we de rest van ons groepje. Nu maken we ook kennis met Samantha, die deze maand in een restaurant dichtbij werkt. De stemming zit er meteen in en de tieners hebben zin in pizza. Al gauw is een restaurant gevonden. We krijgen twee tafeltjes en een grote (lees: enorme) pepperoni pizza wordt besteld.

Langs deze vijf kilometer lange planken brede "boardwalk" liggen allerlei winkeltjes en restaurants. Ik kijk mijn ogen uit, want Amerikaanser kan het niet. Tijdens mijn eerste zomerverblijf hier, 26 jaar geleden, maakte ik kennis met het "boardwalk" fenomeen in Rehoboth, Delaware. Sindsdien heb ik er wat mee.

Na de pizza, die echt enorm is en helemaal op gaat, eten een heel stel van het gezelschap, waaronder Pat, nog een flink ijsje. Ik sta er echt versteld van, hoeveel iedereen eet! Na het avondeten en een klein reepje pizza heb ik geen plaats meer voor ijs! Denk hier nu niet "oh ja, die dikke Amerikanen", want niemand in dit gezelschap voldoet in de verste verte aan die beschrijving!

We lopen verder naar het meer "volwassen" amusementspark, Castaway Cove. Terwijl ik Saskia en Laura meeneem naar het toilet koopt Pat kaartjes voor alle tieners. Die gaan maar al te graag in de verschillende attracties. Het is er enorm druk en toch vallen de rijen wel mee.

Pat en ik proberen intussen foto's te nemen van de bewegende verlichte attracties in het donker. We kletsen met Sandy, Pats zus, en Samantha, die zich als achttienjarige te oud voelt voor de dertien-, veertien- en vijftienjarigen. Na een tijdje begint de fibromyalgie me erg parten te spelen. De luide muziek en flitsende lichten veroorzaken een knallende hoofdpijn en het liefst zou ik meteen terug naar huis en naar bed gaan.

Hier was ik al bang voor en baal er stevig van. Maar ja, ik wilde ook niet degene zijn, die de lol verpestte. Dit vind ik toch altijd een van de moeilijkste dingen. 's Avonds actief zijn, als ik al erg moe ben, gaat meestal erg moeilijk en koel weer helpt al helemaal niet. En ik wil dan niet de saaie Piet zijn. Juist niet, ik vind zulke uitjes veel te leuk. Dus hoopte ik maar weer, dat uitgerekend vanavond het wonder zou gebeuren en de pijnen weg zouden blijven.

Helaas wordt het steeds erger en om tien uur zeg ik voorzichtig tegen Pat, dat ik hoofdpijn heb. Zij leest meteen mijn toestand, want ze was al bezorgd over dit plan. Die bezorgdheid heb ik weggewuifd. Pat heeft me deze winter meegemaakt en weet, dat ik veel doe, maar als ik eenmaal iets over mijn pijn zeg, is het ook niet goed.

Gelukkig hebben de meisjes net ook hun kaartjes opgemaakt en zijn uitgedraaid en geschud. Saskia en Laura voelen zich zelfs niet zo lekker van hun laatste avontuur, waarbij ze zonder bodem werden rondgedraaid. Iedereen is dus klaar om terug te gaan, zo voel ik me ook geen spelbreekster.


Onderweg naar de auto is het zo koud, dat de meisjes allemaal een sweatbroek gaan kopen. Die zijn spotgoedkoop, slechts $10. Saskia let niet op de maat en koopt een veel te kleine. Pat is zo lief om aan te bieden die de volgende keer, dat ze hier zijn, te gaan ruilen voor de juiste maat.

Vlak voor we bij de parkeerplaats aankomen, staat Pat er nog op om een emmer Johnson's caramelpopcorn te kopen. Die wordt in een plastic zak gedaan en ik had er eigenlijk een foto van moeten nemen! Zoveel popcorn bij elkaar heb ik nog nooit gezien! Het smaakt wel erg lekker.

We nemen afscheid van Sandy en Megan. Samantha is vergeten, waar zij haar auto heeft geparkeerd. Dat geeft wel even een probleem, want zo klein is Ocean City nu ook weer niet. Gelukkig herinnert ze zich 2nd Street en daarlangs ziet ze na een tijdje opeens haar auto staan. Pat heeft duidelijk net zoveel moeite haar los te laten, als ik Katja vorig jaar. En Sam vindt dat net zo hinderlijk, als Katja destijds.

Met moeite laat Pat Sam achter en we beginnen aan de terugrit. Het is al na elven en mijn hoofd bonkt op mijn schouders. Als we de brug weer over gaan, zien we in de verte een van de hotels van Atlantic City, het Las Vegas van het oosten, helemaal verlicht als Amerikaanse vlag. Het licht van die stad verlicht de hele hemel eromheen! Pat vertelt, dat piloten het als baken gebruiken. Ik kan het me goed voorstellen.

Onderweg slapen de meisjes allemaal. Pat en ik kletsen zo af en toe wat, maar ik tel vooral de mijlen terug naar huis. Gelukkig kiest Pat wel de Expressway, in plaats van de donkere weggetjes van de heenweg. Dat scheelt zeker een kwartier in tijd, zoals Pat ook toegeeft.

Net na twaalven zien we het bordje "Borough of Medford Lakes" en Saskia, die al een paar keer heeft gevraagd "hoe lang nog?", slaakt een zucht van verlichting. We zetten een slaperige Nicole weer bij haar huis af en zodra we thuis zijn, rennen de meisjes naar hun kamers.

Pat en ik nemen nog een glaasje wijn om wat te ontspannen en gaan dan ook slapen. Ik moet Saskia en Laura nog manen stil te zijn. Pas om kwart over een is het echt stil.

Ondanks de pijnen had ik vanavond toch zeker niet willen missen. Het blijft een afweging. Thuisblijven betekent minder pijn, maar dan mis ik ook allerlei avonturen. Zoals Rick altijd zegt: "Pijn heb je toch, je kunt dan net zo goed plezier en pijn hebben". Zo probeer ik te leven, maar tijdens de ergste pijnmomenten twijfel ik daar wel even aan, omdat het soms ook het plezier van anderen vermindert (Pat had wel door, hoe naar ik me voelde, maar ik denk niet, dat de meisjes of zelfs Sandy het wisten).

Vrijdag

Ondanks de late nacht word ik toch verfrist wakker. Misschien is het wel de open ramen, het geluid van de bullfrogs (soort kikker) en de waterval van de buren, die me zo lekker deden slapen.

Als ik beneden kom, is Pat er al en klaar voor het ontbijt. Ze vraagt bezorgd, hoe ik me voel. Ik kan eerlijk antwoorden, dat ik me heel goed voel. Het is misschien raar om te schrijven, maar ik vind het moeilijk om bij mensen te gaan logeren, die ik niet zo goed ken.

Zo aan de buitenkant is er niets aan mij te zien, maar ik kom om te beginnen al met een enorme tas binnen. Daarin zit o.a. het kussen, dat speciaal voor fibromyalgie patienten is ontworpen. Dat lokt van onbekenden nogal eens commentaar uit. Ik lach daar dan om, maar vervelend is het gewoon wel.

Enfin, zonder verder te gaan hierover, vergt het altijd weer even een "ik moet eerlijk zijn over alles" overgang om niet gewoon thuis te zijn. Bij Tammy en Brent in Michigan had ik die moeilijke gevoelens ook en daar vond ik alleen maar begrip. Ook hier bij Pat vind ik niet alleen begrip, maar moet ik haar overtuigen van het feit, dat ik me echt helemaal prima voel, ondanks de late avond gisteren. Zij voelt zich schuldig en dat is absoluut niet de bedoeling!! Pfff, was ik maar "normaal" (en ja, ik weet het, "normaal" heeft vele facetten).

In ieder geval heb ik nu twee keer achter elkaar bij Amerikanen, die ik ervoor niet heel erg goed kende, gelogeerd en ik voel me een stuk zekerder erdoor. Duidelijk is, dat mensen mij, zoals ik ben, accepteren. Dat is toch wel heel belangrijk, want mijn beperkingen maken me flink onzeker, vooral als ik Ricks steun er niet bij heb.

Pat en ik besluiten een lekkere ei, kaas en bacon sandwich te maken voor ons ontbijt. Daarbij nemen we de vruchtensalade en eten het weer aan de tafel met uitzicht op het meer. Inmiddels heb ik de meisjes ook gewekt en Pat Katie.

Langzaam druppelen die binnen. Van het nobele streven om om acht uur de wekker te zetten en in het meer te gaan zwemmen, is bij Saskia en Laura niets gekomen (verwachtte ik al niet). De chocolade donuts gaan er bij hen goed in en dan gaan ze inpakken. Mijn doel is om voor elven te vertrekken en ik sta versteld, als de meisjes komen vertellen, dat al hun spullen in de auto liggen!

Terwijl ik mijn spullen bijeenraap, gaan zij nog steentjes gooien in het water. Ik steek nog een teen in het water en op Pats opmerking om vooral weer te komen, antwoord ik, dat ze niet weet, wat ze aanbiedt! Ik weet zeker, dat ik Saskia en Laura zo weer meekrijg en ben zelf ook van plan om zeker vaker "langs" te komen!

Hartelijk nemen we even later afscheid. Voor de tweede keer deze zomer heb ik van de Amerikaanse gastvrijheid gebruik mogen maken. Oppervlakkigheid? Waar? In beide gevallen heb ik versteld gestaan. Ik denk altijd, dat wij gastvrij zijn, maar hier kunnen wij nog van leren!

De meisjes hebben dorst, dus we stoppen, voor we de interstate opgaan, bij een Sunoco. Eigenlijk wil ik ook tanken, maar het is hier in New Jersey alleen maar full service en daar heb ik geen zin in. Met drankjes rijden we verder.

De reis verloopt voorspoedig. Ik luister naar "Marley and Me" en de meisjes ook, zo te horen. De afstand bedraagt ongeveer 165 mijl en het leuke van een GPS vind ik, dat je aftelt. Eigenlijk wil ik aan een stuk door rijden, maar ergens in Delaware wil Saskia stoppen om te lunchen.

Dat houd ik nog af, maar een half uur later moet Laura plassen en heeft Saskia echt "honger". Gelukkig zijn we maar zes mijl verwijderd van het "Maryland House". Daar stoppen we (en met ons vele anderen). Het is enorm druk binnen, maar de meisjes willen ook een hamburger. Bij Roy Rogers halen we die.

We hebben nog 96 mijl te gaan, dus (hoop ik) iets meer dan een uur. Ik blijf het leuk vinden om een audioboek te luisteren (zolang het een leuke is, zoals Marley and Me). De tijd vliegt en we missen al het spitsverkeer (al zien we aan de overkant van de beltway in Washington een file van vele kilometers, al voor 2 uur 's middags!).

In Vienna stop ik bij Starbucks en koop een van hun mozzarella sandwiches voor mijn lunch. Het is net na tweeen, dus we hebben er, met de stop erbij, iets meer dan drie uur over gedaan terug te komen! Dat is snel!

We zetten Laura thuis af en ik krijg de meest enthousiaste "Thank you" van haar ooit. Ik denk ook echt, dat de meisjes het erg leuk hebben gehad. Thuis krijgen Saskia en ik een knuffel van Katja en natuurlijk wacht Cosmo om geknuffeld te worden. Na Marley and Me kan ik niet wachten om hem een grote knuffelbeurt te geven!

Saskia en ik pakken uit en ik ga even buiten zitten. Katja gaat er met Leah op uit naar de mall en daarna uit eten. Kai wil gaan skateboarden, maar de cul de sac is nog te vies van al het vuurwerk vorige week. Ik stel voor, dat hij dat dan opveegt, anders komt het toch in de Chesapeake Bay terecht (lees: vervuiling).

Daar heeft deze toekomstige environmental science student wel oren naar. Binnen het halve uur heeft hij de cul de sac schoon. Een buurman prees hem ervoor, anderen deden net alsof het gewoon was (vreemd, maar misschien dachten ze, dat hij het "moest" doen van ons). In ieder geval kan Kai nu weer lekker skateboarden in de cul de sac.

Saskia wil nu gaan werken aan haar conditie en ik help haar met de 30 day challenge van Wii Sports Active. Ik blijf erbij om te zien of ze de squats en lunges goed doet, want anders kun je je knieen flink belasten. Voor haar was het een flinke "workout", ik hoop, dat ze het volhoudt.

Rick wil uit eten naar Chef Geoff's, een nieuw restaurant in de buurt. Ik ben moe, maar wil het wel proberen. Het eten is zeker lekker. We proberen verschillende gerechten. Om eerlijk te zijn kan het beter.

Kai en ik willen een paar kleine hapjes proberen. Daarvan is de popcorn met truffel en Parmezaanse kaas heel teleurstellend. Het is gewoon popcorn. De corn"dogs" met eend en paarse mosterd zijn daarentegen heerlijk.

Mijn gazpacho is lekker, maar niet iets om me altijd te herinneren. De "Napoleon" met rauwe tonijn is goed, maar niet veel smaak. De pizza's van Kai en Rick zijn niet goed. Rick wilde tijm kip en kreeg iets heel anders, Kai wil de pizza, die Rick kreeg, maar krijgt er een zonder kaas.

Het restaurant is ook erg luid, daardoor is onze bestelling misschien niet goed doorgekomen. Prima, maar gewoonlijk krijg je daar iets voor in een nieuw restaurant. Hier niet, we moeten het doen met de excuses. Tja, wij zijn dat niet gewend hier in Amerika. Natuurlijk betalen we gewoon, maar als er een briefje bij onze rekening zit, om "feedback" te geven, vullen we dat naar waarheid in.

We zijn allemaal klaar voor het weekend. Het is vreemd om weer terug te zijn in het "snelle" leven van Noord-Virginia. Ik kan me Pats ambivalente gevoelens goed voorstellen.

Klik hier voor de rest van de foto's.

Naar Medford Lakes, New Jersey

Al zodra ze me over hun huis in New Jersey vertelde, nodigde Pat me uit daar eens te komen kijken. Duidelijk was, dat ze er helemaal verliefd op is, dus dat intigreerde me. Vooral omdat hun huis in Vienna ook niet bepaald een stulpje is met zwembad en al.

Vandaag is het zover en zullen Saskia, haar vriendin Laura en ik naar het noorden rijden. Eerst doe ik een Sports Active routine en daarna willen Saskia en Laura nog een koptelefoonsplitter bij Radio Shack halen. Zo kunnen ze onderweg allebei naar "The Office" kijken op Saskia's laptop. Na benzine bijgetankt te hebben vertrekken we rond half twaalf dan echt.

Via de Washington Beltway en de I-95 rijden we naar Baltimore. Het vlot goed, maar rond een uur krijgen de meisjes zin in lunch. We kiezen welk restaurant we willen. Ik haal een hamsandwich van Subway en de meisjes een hamburger met frietjes van Burger King.

Daarna hoor ik ze alleen nog maar lachen om de gekke grappen in "The Office". Voor mezelf zet ik Marley and Me aan. Dat blijkt makkelijk te beluisteren te zijn en doet de tijd toch sneller gaan. Een paar keer komen we in de file te staan vanwege wegwerkzaamheden, maar rond drieen draai ik de interstate af, het mooie "South Jersey" in.

De staat New Jersey heeft de bijnaam "Garden State" en als je de staat alleen kent van de omgeving bij New York snap je die niet. Hier in het zuiden wordt het echter meteen duidelijk. We rijden door leuke oude plaatsjes met keurig onderhouden tuinen.

In Medford Lakes zien we meteen de meren, die het plaatsje zijn naam geven. Opvallend zijn ook de log cabins, of liever lodges, want cabins doet aan iets kleins denken, langs het water. Pat woont in zo'n authentieke Lincoln Logs huis. Het hele huis is gebouwd uit boomstammen. Alles is van hout en het stamt uit 1929.


Als we aankomen zit Pat al op ons te wachten. We krijgen meteen een rondleiding en onze kamers te zien. Ook die zijn helemaal met houten muren en ingebouwde houten kasten. Zelfs de deuren zijn authentiek, ze lijken wel scheepsdeuren. Ontzettend leuk, allemaal!

Achter het huis is een, alweer helemaal houten, veranda met gaas omringd tegen de muggen. Vandaaruit heb je prachtig uitzicht op het meer. Aan het meer liggen een kayak en een kano. Op de vlonder aan de andere kant zijn gezellige zitjes gemaakt en ligt een watertrampoline.


Katie, Pats vijftienjarige dochter, laat de meisjes zien hoe alles werkt. De dames laten er geen gras over groeien en gaan meteen de trampoline uitproberen. Vroeger had mijn oudtante een huisje in Breukelen en ik weet nog, hoe heerlijk wij het vonden daar te zwemmen. Dit doet me daar wel een beetje aan denken.


Katie neemt Saskia en Laura mee om pizza te eten in het dorpje en Pat en ik gaan wandelen in de buurt. De mooiste huizen liggen hier, er zijn meer dan 150 van deze "log cabins"! Allemaal supergoed onderhouden en helemaal van hout. Ik kan me helemaal voorstellen, dat Pat zo dol is op dit plaatsje!

Thuis gaan we op de porch zitten genieten van een glaasje wijn en garnalen. Saskia en Laura zijn door Katie meegevraagd naar de film, maar voelen zich daar te moe voor. Zij blijven liever thuis wat tv kijken.

Pat en ik zetten Katie en een vriend af bij de bioscoop en gaan dan zelf uit eten. Pat neemt mij mee naar Mikado, een nieuw Japans restaurant. De sushi is er heel vers en erg lekker. De bediening is er wel wat gehaast, vinden we, we staan binnen de drie kwartier alweer buiten! Een record voor een Japans restaurant is dat wel.

Op de porch zitten we nog even van de zwoele avond te genieten, maar als Pat weg moet om Katie te halen, ga ik naar mijn kamer. De lange rit vond ik toch erg vermoeiend. Hier in het noordoosten rond de grote steden is het verkeer zo druk en is het constant opletten! Morgen gaan we lekker van de omgeving genieten. Dit is weer een bijzonder plekje om ontdekt te hebben in dit enorme land!

James Madison University

Behalve die van Virginia Tech heeft Kai nog geen enkele college campus bezocht. Deze maand heb ik als doel gesteld er, als het even lukt, een per week te bezoeken. Als eerste kiezen we een campus, die ik al ken: die van James Madison University.

De presentatie en rondleiding beginnen om half twee, dus ik heb mooi nog even tijd om met Cosmo te gaan lopen. Ik doe mijn verzwaarde vest aan en loop iets meer dan vijf kilometer. Helaas begin ik steeds meer last van de pees in mijn rechtervoet te krijgen. Daar ga ik een enkelsteun voor kopen. Ik heb deze blessure al eerder gehad en dat hielp toen erg. Hopelijk nu weer, anders zie ik mezelf geen tien mijl lopen in oktober.

Keurig om half elf, zoals afgesproken, vertrekken Kai en ik richting Harrisonburg. Kai lijkt wat dat betreft als enige erg op mij. Ik ben altijd stipt op tijd en hij ook. De rest van het gezin zorgt met hun getreuzel ook bij Kai (die nog niet geleerd heeft zich er niet druk om te maken) regelmatig voor ergernis.

Kai zal de ongeveer 175 kilometer lange afstand rijden. Hij heeft al vaker op de interstates gereden, maar dit is natuurlijk bij lange het verst voor hem tot nu toe. Gelukkig zit het verkeer mee en hebben we slechts een kort stukje langzaam rijden bij wegwerkzaamheden.

De rit over de interstates 66 en 81 is altijd erg mooi, maar de 81 is berucht om zijn vrachtverkeer. Katja moet deze route ook altijd rijden, JMU ligt ongeveer halverwege haar rit naar Virginia Tech. De vrachtwagens denderen inderdaad voorbij, maar Kai rijdt goed. Onderweg denk ik wat nostalgisch terug aan de tijd, dat ik hem hielp Lego bouwwerken te maken. Het lijkt opeens zo snel gegaan!


Onderweg

Na iets minder dan twee uur komen we bij de universiteit aan. We hebben nog een uur voor de presentatie begint, dus besluiten eerst te gaan lunchen. Tegenover de ingang van de school zien we een Jimmy John's. Daarvan weten we, dat ze lekkere verse sandwiches hebben (en voor mij belangrijk: zevengranenbrood).

Kai bestelt een "Country Club" en ik een "Billy Club" zonder mayonnaise (wat de fascinatie van Amerikanen met mayonnaise op hun brood is, heb ik na een kwart eeuw nog steeds niet door). De helft van de sandwich is meer dan genoeg voor mij! Jammer, dat we de rest niet koel kunnen houden, want ik vind het zonde om weg te gooien.

Over "koel" gesproken, we eten zo snel mogelijk, want het is ijskoud in de zaak! De airconditioning staat loeihard aan. Buiten is het niet eens zo verschrikkelijk warm. Ik krijg er hoofdpijn van, als het zo koud is! De zon heeft de van opgewarmd en Kai en ik zetten een paar minuten de motor niet aan om op te warmen.

Bij JMU vinden we Sonner Hall, waar we moeten zijn, meteen. Zo te zien aan de tassen, kussens en fans zijn er een aantal studenten aan het intrekken voor een zomerkamp. Gelukkig is er nog ruim voldoende parkeergelegenheid.

Drie kwartier te vroeg lopen we binnen. Kai's naam staat al op de lijst en hij krijgt een brochure over de school in zijn handen gedrukt. Ik krijg een parkeerkaart om van mijn spiegel te hangen, zodat we niet weggesleept worden.

Natuurlijk hebben we geen zin om zolang in een alweer koude zaal te gaan zitten. Na de parkeerkaart in de van te hebben gehangen, lopen we alvast een rondje door de campus. Dit is voor mij de derde keer hier. Katja werd bij deze school aangenomen, dus hebben we de orientatie hier met haar gedaan voor ze wist, dat ze bij Virginia Tech terecht kon.

Deze campus blijf ik ook erg gezellig en mooi vinden. Bovendien valt het me op, dat er iedere keer, dat we er zijn, overal behulpzame studenten staan om de weg te wijzen. Misschien is dat, omdat er een heel aantal nieuwe mensen net is aangekomen voor een kamp, maar het geeft het geheel een heel vriendelijk aanzicht.

De presentatie is interessant en we zien, dat Kai in ieder geval voldoet aan de academische voorwaarden voor deze school. In tegenstelling tot Katja heeft hij alleen niet zoveel buitenschoolse activiteiten om aan te tonen, dat hij ook leiderschap kan geven. Hopelijk telt dat niet zo zwaar mee.

Na afloop worden we meegenomen voor een rondleiding over de campus. Onze gids is Angela uit Maryland, een aankomende tweedejaars (zelfde jaar als Katja, dus). Zij is perfect voor Kai, lekker rustig en ontspannen. Sommigen van de andere gidsen zijn van die superenthousiaste "woe woe" personen, niets voor hem.


Misschien is het daarom ook wel, dat Kai na afloop zegt JMU toch wel erg leuk te vinden. Hij gaat zich zeker opgeven voor deze school. Dat is heel wat, komend van hem. Bij de boekenwinkel kopen we nog een souvenir JMU t-shirt voor Kai en dan beginnen we aan de terugweg.

Al is het niet enorm warm en zeker niet vochtig, het meer dan een uur in de zon lopen heeft ons erg dorstig gemaakt. Op zoek naar een plek om iets te drinken te kopen, rijden we door het oude gedeelte van Harrisonburg. Ook goed voor Kai om te zien, want het is een erg gezellig centrum. Echt een "college town" en een slag groter, dan Blacksburg bij Virginia Tech.

Bij een benzinestation kopen we wat te drinken en dan begint de terugweg. Die blijkt een stuk opwinderder, dan de heenweg! Al meteen is de I-81 een stuk drukker met vrachtverkeer. Rick belt om te kijken, hoe het allemaal ging, en net als ik aan de telefoon zit, horen we een enorme klap!

De trailer voor ons, in de linkerbaan met een snelheid van ruwweg 120 km/u, heeft een klapband. De band vliegt op ons af en Kai reageert razendsnel. Ik zie hem gauw checken of de vrachtwagen, die hij net passeerde, niet meer naast ons rijdt, en dan haast hij zich de rechterbaan in. De band, die met gemak onze voorruit had kunnen breken, vliegt net links langs ons. De trailer haast zich naar de berm en wij rijden ongedeerd verder, onze harten in onze kelen!

Wauw, dat was nog eens een vuurdoop voor Kai! Duidelijk is er niets mis met zijn reactievermogen! Ik weet niet, of ik zelf zo koelbloedig had gereageerd. Nu zou ik graag schrijven, dat de rest van de weg zonder verdere avonturen verliep, maar dat is niet het geval.

Hoe vaak hebben we deze weg al niet gereden zonder enig probleem? Maar Kai gebeurt het, dat, niet ver bij ons vandaan, een auto hem niet naast zich ziet rijden. Het scheelt een haar, maar mede dankzij snel remmen en een beetje naar links gaan (gelukkig niet te ver, want er reed iemand naast hem) door Kai, wordt een botsing voorkomen.

Drie keer is scheepsrecht, dus net voor onze afslag voegt iemand zo op het laatste moment in, dat de auto voor ons er wel op vliegt. Alweer reageert Kai pijlsnel en gaat de berm in, die vrij is (in het spitsuur worden de bermen hier als rijbaan gebruikt).

We slaken letterlijk een zucht van verlichting, als Kai de van weer veilig in de garage parkeert! Wat mij betreft heeft hij vandaag laten zien, dat hij klaar is voor zijn rijbewijs. We zullen hem zo snel mogelijk opgeven voor zijn professionele lessen, waarvan hij er nog zo'n tien zal moeten nemen, voor hij zijn rijbewijs krijgt.

Het is alweer een heerlijke en niet-vochtige avond. Rick grilt hamburgers, waarbij we van het weekend overgebleven mais en salade eten. Een gezien, tig te gaan, wat betreft de colleges. De volgende keuzes van Kai heb ik zelf ook nog nooit bezocht, dus dat vind ik ook wel spannend.

Belgisch eten en cul de sac vuurwerk

Zondag

Al vroeg hoor ik Katja aan de gang en het duurt even, voor ik door heb waarom. Zij, Justin en hun vriendin Maya gaan vandaag naar Kings Dominion. Ze maken een picknick (die niet het park in mag, maar ze zullen terug naar de auto gaan om te eten) en brengen flesjes water om mee naar binnen te smokkelen (die kosten in het park $3 per stuk!). Toch grappig om te zien, hoe anders het eraan toegaat, als Pa en Ma niet betalen, ha ha! Helaas voor hen laat de radar net te zuiden van ons flink wat regen zien, maar ze zullen niet smelten.

Voor het eerst in weken lukt het Mary Ellen en mij weer eens samen te gaan lopen. We nemen voor de verandering een andere route, dit keer langs het Community Center. Zo kent Cosmo ook niet alle honden onderweg, waardoor hij lekker meeloopt. Het moet gezegd, dat hij tijdens zo'n loopje maar weinig stopt om te snuffelen. Dit in tegenstelling tot Diego, met wie Leah niet kan gaan hardlopen, zo vaak stopt hij.

Mary Ellen vertelt, dat haar zoon David de Mexicaanse griep heeft gehad. Ook een stel van zijn vrienden is ziek geweest. David was er nauwelijks ziek van. Hij hoestte en had verhoging. De enige reden, dat Mary Ellen hem heeft laten testen, is, dat ze wilde weten, of hij die griep had. De rest van het gezin heeft het niet gekregen. Al zijn de meesten er niet erg ziek van, ik hoop toch, dat wij ervan verschoond blijven.

Het is bewolkt en koel voor de tijd van het jaar, maar lekker genoeg om buiten bezig te zijn. Ik heb gisteren met de vrouw van een collega van Rick afgesproken om naar Eastern Market te gaan vanmiddag. Dat is een buurt in Washington, die ik nog niet ken. Zij had mij een paar weken geleden uitgenodigd erheen te gaan, omdat ze er vlakbij woont. Daarna zouden we met Rick en haar man gaan eten bij het Belgische restaurant bij hen in de buurt.

J. heeft beloofd te bellen, als hun loge, die 4 juli bij ze kwam vieren, is vertrokken. Nu verwacht ik misschien teveel, maar als mijn gasten langer zouden blijven, dan verwacht, en ik zou met iemand hebben afgesproken, zou ik diegene daarvan bijtijds op de hoogte stellen.

Nu wacht ik eigenlijk de hele middag op haar telefoontje, dat pas om half vier komt, natuurlijk net als ik Cosmo aan het uitlaten ben. En tja, dan is het te laat voor Eastern Market. Voor ik in de stad kan zijn, zal de markt al dicht zijn. Verder rept ze met geen woord over het avondeten, dus we nemen maar aan, dat ze daar geen oren naar hebben.

Enfin, volgende keer beter zullen we maar denken, maar erg netjes vinden Rick en ik het niet. Als ik het eerder had geweten, was ik met Rick naar de markt gegaan. Niet dat die wegloopt, maar ik had erge zin om er eens te gaan kijken.

Omdat we toch wel erge trek in Belgisch eten hebben nu, stelt Rick voor naar Brasserie Beck te gaan. Dit restaurant staat bekend om zijn bierlijst en goede eten. Kai fungeert als chauffeur, zodat Rick zich tegoed kan doen. Rijden in Washington is bovendien ook goed voor Kai, want dat is toch weer heel anders, dan bij ons in de buurt.

Ondanks het wat koelere weer vragen we een tafeltje op het gezellige terras. Het eten is inderdaad super en Rick geniet van zijn Carolus bier. We delen een "steak tartar", een soort filet Americain, dus. Daar ben ik dol op en deze is heerlijk! Natuurlijk ontbreken de frietjes ook niet. Ze worden met drie verschillende mayonnaises (kerrie, tomaten en gewoon) geserveerd. Kai laat ze zich goed smaken en ik kan het ook niet laten er een paar te proeven. Ik vind patat alleen lekker met mayonnaise en niet met ketchup, zoals iedereen het hier in de VS eet, dus uit zelfbehoud vraag ik dat er bijna nooit bij hier.

Als hoofdgerecht bestel ik een halve Salade Nicoise. Gelukkig niet de hele portie, want deze is ruim voldoende! Het wordt leuk gepresenteerd en smaakt voortreffelijk. Ook Ricks stoofvlees ziet er goed uit en Kai vindt zijn croque monsieur ook erg lekker. Volgende keer bestel ik echter de mossels, die zijn hier kennelijk heel goed, want iedereen om ons heen heeft er een pan van op tafel staan!


Originele presentatie van salade Nicoise

Thuis komen Niall en Serena en David en Mary al gauw om naar het vuurwerk in onze cul de sac te kijken. David heeft zelf ook het een en ander aan (illegaal) vuurwerk meegebracht. In Virginia mag alleen grondvuurwerk, maar de pijlen vliegen vanavond de lucht in. De een is nog mooier, dan de ander. Zoals Kai opmerkt is het grondvuurwerk daarbij vergeleken maar saai.


De kinderen krijgen enorme "sterretjes"



Het is moeilijk mooie foto's van dit vuurwerk te maken, maar dit geeft een idee

Gelukkig wordt er niets door de politie opgemerkt, want Mary en ik krijgen bij deze gelegenheden altijd visioenen van onze mannen in de Vienna politiecel! Het vuurwerk van de verschillende buren duurt meer dan een half uur, zoveel is er!

Na afloop maakt Rick een margarita voor Niall en Mary drinkt nog een wijntje. Alweer gaan we veel te laat naar bed, maar we hebben genoten van dit lange weekend!

Maandag

Zo bewolkt als het gisteren was, zo zonnig is het vandaag. Als er perfect weer bestaat, dan is dit het wel: lage luchtvochtigheid, een briesje en een temperatuur van tegen de dertig graden. Heerlijk!

Na mijn gewichtentraining met de Wii ga ik een stuk lopen met Cosmo. Voor hem is het erg fijn, dat het niet zo drukkend heet is. Hij heeft nu zin in de wandeling en heeft het duidelijk niet zo warm.

Saskia vraagt al maanden om een derde gaatje in haar oren. Ik heb de boot wat afgehouden door te zeggen, dat ze daar dan maar voor moest sparen. Als het dan slechts een bevlieging was geweest, had ze dat niet gedaan. Maar ze heeft nu genoeg geld bij elkaar en dus gaan we naar Claire's.

Daar kiest Saskia rode "robijntjes" uit en laat niets merken, als die erin worden geschoten. Brrr, ik vond een keer gaatjes genoeg, dat gevoel hoef ik niet weer te voelen! Tot mijn verbazing vind ik het wel leuk staan bij Saskia, die drie oorbelletjes op een rijtje. Eigenlijk leuker, dan twee gaatjes.

Saskia heeft ook gymschoenen nodig, want haar voeten zijn opeens gegroeid. Ze heeft nu een grotere maat, dan Katja. Ik ben dus eens benieuwd, wanneer ze in de lengte gaat groeien. Bij Foot Locker vinden we leuke (en flink afgeprijsde, nog leuker) Nike schoenen.

Het is ijzig koud in de mall, dus lang willen we er niet blijven. In de winkels zelf valt het wel mee, maar in de gang is het om te rillen. We duiken dus nog gauw de Barnes and Noble in voor een audioboek voor straks onderweg naar New Jersey naar Pat. Marley and Me is uit, dus die kies ik, kunnen de meisjes (Saskia en Laura gaan mee) ook meeluisteren.

Saskia gaat zwemmen met vriendinnetjes en ik ga gauw buiten van het weer genieten. Om een uur of vier neemt Justin weer afscheid en vertrekt terug naar North Carolina. Zo te zien hebben hij en Katja genoten van hun samenzijn.

Mijn nagels zien er zo langzamerhand niet uit en zijn veel te lang. De rest van de week heb ik geen tijd om ze te laten doen, dus ik maak gauw een afspraak met Phuong. Een uurtje later zijn mijn vingers en tenen weer keurig "Cajun garnalen"rood gelakt (zo heet de OPI nagellakkleur).

Rick brengt als avondeten Chicken Out mee. Hun kip van het spit is zo lekker! Daarbij hebben ze gezonde bijgerechten, waarvan ik dol ben op de zoete aardappelpuree. Natuurlijk eten we dit alles met zijn allen aan de tuintafel op. Zo te voelen wordt dit weer zo'n avond, dat ik zo lang mogelijk buiten zal blijven zitten!

Happy birthday, America!

Mijn tiende Independence Day als Amerikaans staatsburger begint lekker zonnig. Samen gaan Rick en ik ontbijt halen bij Starbucks, waar het een drukte van jewelste is. Op het deck verorberen we de "reduced fat turkey bacon" sandwiches en een "venti" (grootste) ijskoffie met melk en caramelsiroop (suikervrij) voor mij en een "skinny" hazelnoot latte voor Rick. Het is alweer heerlijk buiten, het lijkt eerder september, dan juliweer. Ons hoor je niet klagen!

Al sinds het laatste nummer van Family Circle uitkwam en ze de cake op de voorpagina zag staan, wil Saskia die vlagcake vandaag maken. Mary Kate wordt opgetrommeld om te helpen en samen met de meisjes rijd ik naar Giant om de ingredienten te kopen.

Gelukkig vinden we alles en thuis wordt ook Laura opgetrommeld. Onder veel gegiechel (vooral omdat het separeren van de eiwitten nogal wat uitdaging geeft) wordt alles gemengd. Na een half uurtje staan de twee grote cakes (in pannen van 25 bij 37 cm) te bakken. Dan moet de icing nog gemengd worden en ook dat gebeurt bekwaam. Als laatste wordt de "vlag" aangebracht met bosbessen en frambozen. Ik moet zeggen, hij ziet er prachtig uit (en smaakt ook erg lekker).


Na de lunch gaan Katja, Justin en ik naar het zwembad. Een teen van mij erin vertelt me, dat het water me te koud is. Ik ga onder een parasol mijn tijdschriften zitten lezen. Katja en Justin dompelen zich wel onder, maar ook voor hen is het te koud om echt te zwemmen.

Als Rick klaar is met zijn tuinwerk gaan we samen naar de festiviteiten bij het Community Center. Daar staat een soort braderie met allerlei standjes met artiesten, die eigengemaakte spulletjes verkopen, een grote opblaasbare trampoline en andere activiteiten voor de kinderen. Voor de volwassenen is er door de American Legion een grote tent opgezet, waar Budweiser bier wordt verkocht. Rick en ik drinken een beker en kletsen wat met buren, die er ook zijn.




Een lemonade stand kan niet missen



Wij gaan echter voor de Bud Light

Lang blijven we niet, want zoveel is er niet gaande. Je zou denken, dat we na twintig jaar in dit plaatsje iedereen kennen, maar al degenen, die we niet kennen, zijn hier aanwezig.

Thuis vinden we een zenuwachtige Cosmo. Hij wil zelfs niet eten. Rick en ik begrijpen er niets van, er is geen onweer te bekennen, wat Cosmo's recente angst is. Als we op het deck zitten, wordt duidelijk, wat hem zo nerveus maakt: vuurwerk. Er klinkt zo af en toe een knal en daar is hij bang voor. Rick probeert hem met aaien gerust te stellen, maar daar steek ik een stokje voor. Dat heeft een averechts effect bij een hond.

Al een maand of wat (met onderbreking door onze reis) laat ik Cosmo luisteren naar harde online geluiden van onweer en vuurwerk. Ik dacht te zien, dat hij er minder opgewonden van raakte. Maar kennelijk is hij slim genoeg om echt van onecht te onderscheiden.

We zetten Katja en Justin bij de metro af. Zij gaan het vuurwerk in Washington zien. Dat is ongeevenaard, maar er komen ook honderdduizenden mensen op af. Wij gaan eens in de zoveel jaar, maar voor North-Carolinian Justin is dit natuurlijk een super-ervaring.

Kai gaat bij Michael thuis bbq eten en dan met Michael en Charlie naar het vuurwerk hier in Vienna. Saskia en Samira eten hier thuis en gaan straks met ons mee kijken. Rick en ik gaan weer naar de Maplewood Grill. "Classic American" noemen zij hun cuisine en wat wil je nog meer op de verjaardag van "Amerika".

In plaats van een tafeltje kiezen we de bar weer. Hun barstoelen zijn heel comfortabel, beter dan aan een tafel. Het eten is goed, al moet ik mijn tonijn toch weer terugsturen, omdat hij wit en doorgekookt is, in plaats van bijna rauw, zoals gevraagd. De bartender snapte niet, wat ik met "seared" bedoelde (al heb ik het uitgelegd), hij verontschuldigt zich oprecht. Niet getreurd, het komt daarna perfect gekookt en ik krijg mijn glas wijn gratis.

Als het donker begint te wonder gaan we naar Serena en Niall. We hopen het vuurwerk van hun huis af te kunnen zien. Serena en de kinderen gaan toch naar Southside Park, want ze vertrouwen het niet. Niall is ervan overtuigd, dat zijn achtertuin de beste plek is. Samen met andere buren, die wij ook goed kennen, vertrouwen wij op Niall (vooral omdat ik gewoon moe ben en geen zin heb om me in de menigte te begeven).

Niall krijgt helemaal gelijk! We krijgen het vuurwerk perfect te zien vanaf onze "zetel" in hun achtertuin. Hij grapt, dat hij nu al reserveringen voor volgend jaar neemt! Het is ongelooflijk, hoe goed ons uitzicht is! Ik heb mijn camera op statief staan en klik erop los, maar vuurwerk is moeilijk mooi te fotograferen. Ik heb een poging gewaagd.






Net als met Oud en Nieuw in Nederland knalt het links en rechts nog lekker door. Cosmo is daar niet van gecharmeerd! Saskia heeft Samira te logeren en zij gaan in de buurt kijken naar de verschillende vuurwerken. Dat is wel fijn van onze buurt, de kinderen kunnen er veilig rondlopen, ook 's avonds, want er is altijd wel iemand buiten, zeker op een avond als deze.