Op weg naar Florida

Ontzettende zin  heb ik in deze reis naar Florida en daardoor ben ik voor mijn doen heel vroeg wakker.  Dat is mooi, want dat geeft de gelegenheid om na het ontbijt nog even een half uur cardio op de crosstrainer boven te doen. 

Halverwege mijn interval programma houdt hij er opeens mee op!  Ik probeer de machine nog aan en uit te doen, in de hoop dat dat zal werken, maar na dertien jaar trouwe dienst heeft onze crosstrainer nu kennelijk de geest gegeven.  Hopelijk kan het nog gemaakt worden, al heb ik daar een hard hoofd in met zo'n oud model.

Lang tijd om te balen heb ik niet, want terwijl Rick Cosmo naar de kennel brengt, pakken de kinderen en ik de van in.  Omdat we met de auto gaan, komt er van alles mee.  Natuurlijk strandbenodigdheden, zoals stoelen en parasols, maar ook de telescoop.  Kai en Saskia hopen aan het strand veel sterren te kunnen zien.

Ons doel was om om tien uur te vertrekken en dat halen we net niet, maar tien minuten "te laat" gaan we dan toch op weg.  We hebben besloten de westelijke route te nemen.  Die is wel ietsje langer, maar veel leuker en mooier, dan de saaie I-95.  Zo wordt de weg erheen ook wat interessanter.  Het is tenslotte bijna 1700 kilometer rijden.

Rick rijdt via de I-66 het drukke gebied rond Washington uit en dan neemt Saskia het stuur over.  Dit is voor haar een mooie gelegenheid om op de snelweg te rijden en van baan verwisselen te oefenen.  De snelheidslimiet is hier 110 km/u, dus de van sturen met een grotere snelheid is ook iets waar ze aan moet wennen. 

Het gaat allemaal prima.  Omdat de oprit naar de I-81 links invoegen vergt, neemt Rick in Front Royal het stuur weer over.  We halen een drankje bij de Starbucks daar en rijden verder.  De I-81 door de Shenandoah Valley blijft een van de mooiste interstates om te rijden.  Aan weerszijden boerderijen met maisvelden en in de verte zijn de Blue Ridge bergen te zien.  Zelfs de bermen zijn mooi, helemaal begroeid met gele en paarse wilde bloemen en oranje lelies, die hier in het wild groeien.

Bij Lexington gaan we op zoek naar een Subway voor de lunch.  Die vinden we al gauw, want ze liggen vaak in een benzinestation.  Ik neem een buffalo kip sandwich met allerlei groentes, erg lekker!  Gauw eet ik hem in het restaurant op, want het is mijn beurt om te rijden. 

Dat gaat lekker en ik geniet van de omgeving, die steeds heuvelachtiger wordt.  Na een tijdje komen we langs Pulaski, waar Katja's kamp dichtbij is.  Een heel mooie omgeving is het!  Niet veel later verlaat ik de I-81 en draai de I-77 op naar Charlotte, North Carolina.  Eindelijk, na meer dan vijf uur rijden, rijden we Virginia uit.

De I-77 is ook prachtig met mooie vergezichten en allerlei bloemen in de bermen.  Vooral weer heel veel lelies en paarse en felblauwe bloemen.  Rond vieren bereiken we Charlotte en rijden zonder oponthoud om die stad heen.   Hier neem ik de I-85 naar Atlanta en we hebben enorm geluk met het verkeer, want hier kan het druk zijn. 

Niet veel later rijden we South Carolina binnen en bij Spartanburg gaan we op zoek naar een restaurant voor het avondeten en heeft de van ook dringend benzine nodig.  Het valt nog niet mee wat te vinden.  Pas dichterbij Greenville vinden we een groot shopping center met een goede keuze aan restaurants.  Niets te vroeg, want ik heb nog maar 18 mijl aan benzine.

Er is ruime keuze aan restaurants hier en de kinderen kiezen On the Border.  Daar hebben ze een gezellig terras met fans, want het is hier meer dan dertig graden.  We krijgen een mandje met tortilla chips en wat van hun heel pittige salsa.  Ik zie meteen waar ik zin in heb op hun zomermenu: de garnalen ceviche.  Daarbij bestel ik een kom met tortilla soep, ook erg lekker.

De bediening is snel en goed en binnen het uur zijn we klaar.  Helemaal fijn, want we willen nog zo'n drie uur verder rijden.  Bij de Marathon gooit Rick de van vol en koop ik wat waterflesjes voor onderweg.  Dan beginnen we aan de laatste portie van vandaag.  Het is toch altijd echt een heel end, deze rit, we hebben nog ruim 900 kilometer te gaan, terwijl het voelt alsof we al goed zijn opgeschoten.

De I-95 meer naar het oosten zou een directere route zijn geweest, maar ook veel drukker en minder mooi.  Vandaag hebben we geen file gezien, wat ook een stuk rustiger rijdt.  Ik heb bijna vijf uur achtereen zonder stoppen gereden en me toch niet vermoeid gevoeld, terwijl ik na anderhalf uur meestal al genoeg heb op de I-95.


Hier hebben we vandaag heel wat van gezien!
Ook het laatste deel van de rit gaat zeer voorspoedig.  We hebben besloten bij Macon, Georgia, te overnachten, omdat dat de laatste grote plaats voor een tijdje is.  We zouden nog wel verder kunnen, maar zijn bang dan geen goede slaapplek te kunnen vinden.  We zijn tenslotte met vier volwassenen, dus willen ook wel de ruimte om lekker te kunnen slapen.  Vroeger met kleintjes was dat toch makkelijker.  Toen konden we met gemak met twee dubbele bedden volstaan.

Dichter bij Macon begin ik hotels te bellen en tot mijn schrik zijn de eerste vijf helemaal volgeboekt!  Ik heb alweer visioenen dat we tot diep in de nacht door zullen moeten rijden, want na Macon is er niet veel.  Gelukkig win ik bij het zesde hotel de jackpot.  Niet alleen heeft de Quality Suites kamers, maar zelfs een suite met 3 queen bedden voor slechts $60!  De recensies zijn goed, dus we gaan ervoor.

Net na tienen komen we aan en zijn zo ingecheckt.  De suite is op de begane grond, dus lekker makkelijk met de bagage.  Het is een enorme kamer, er past zelfs nog een extra bed voor Saskia in, zodat we allemaal ons eigen bed hebben.  Voor deze prijs is het natuurlijk niet superdeluxe en ik probeer de vlekken in het dekbed maar niet te zien.  De matrassen zien er nieuw uit en de lakens zijn schoon en daar gaat het om.  Morgen hebben we nog 409 mijl te rijden, zo'n 658 kilometer.  We kunnen pas om drie uur in het huisje, dus dat is prima.  Nu maar gauw slapen!

Een druilerige maandag

Wat hebben we een geluk gehad met het weer dit weekend!  Deze maandag begint bewolkt en druilerig.  Ik vind het wel prima, want zo word ik niet in de verleiding gebracht andere dingen te gaan doen, dan die op mijn lijstje staan.

Dit weekend heeft vriendin C. een relatiecrisis doorgemaakt.  Deze man was al eerder gewelddadig tegen haar, dus ik vroeg haar of ze wel veilig was.  Dat was volgens haar wel het geval, maar of ze wat belangrijke papieren langs mocht brengen.  Natuurlijk mocht dat en ze gaf ze zaterdagavond aan Kai.  Ze zou ze vanochtend voor negenen weer op komen halen.

Negen uur komt en gaat en geen C.  Ik begin me al zorgen te maken, maar dan FB't ze mij gelukkig dat die man nog niet naar zijn werk is en zij niet weg wil voor hij gaat.  Hij woont dus nog bij haar.  Saskia geeft later in de ochtend de papieren aan haar. Ik zou vanmiddag een glas wijn bij C. gaan drinken om een schouder te bieden, maar ze heeft allerlei problemen en moet in plaats daarvan naar haar advocaat.  Ik hoop echt dat het dit keer zonder geweld verloopt, want ik vrees voor haar veiligheid!

Door dit alles komt ik wat laat op de sportschool aan.  Sharon staat me al op te wachten en we besluiten mijn schouders weer zoveel mogelijk te voorzien.  Dat lijkt de afgelopen week wel geholpen te hebben.  Dat betekent niet een makkelijk uur, want Sharon is geen zachte heelmeesteres.  Mijn benen vooral zijn zo moe na afloop dat ik nog met moeite mijn gewoonlijke halve uur cardio afmaak.

Het is net weer droog als ik Cosmo meeneem voor zijn lange wandeling.  Het is wel koel opeens met maar 20 graden.  Gek, hoe je toch aan warmte gewend raakt, want voor julllie in Nederland en Belgie voelt 20 graden vast niet zo koel.  Wij gaan het missen, maar voor woensdag en donderdag worden temperaturen ver in de dertig voorspeld met een gevoelstemperatuur van tegen de veertig!  Hoewel, in Florida zal het ook niet bepaald koud zijn, ha ha!

Kai is al vroeg vanochtend naar Richmond vertrokken voor een cursus over zijn reis naar Oostenrijk eind deze maand.  Dat is de reden dat we morgen pas op vakantie gaan en niet vrijdag al.  Omdat Kai nog maar een halve dag zal hebben om in te pakken en dergelijke, nadat we thuiskomen, ga ik vandaag alvast wat dingen regelen voor hem. 

Bij Rite Aid haal ik zijn acne medicijnen op, maar er is een probleem.  Ze hebben niet genoeg van de antibiotica voor het aantal pillen dat de dokter uitschreef en de verzekering vergoedt niet meer dan een maand tegelijk.  Ik neem dus een maand aan pillen mee en dan moeten we toch op de 28e of 29e terug voor de rest, zucht!

Verder duurt het bij onze bank een paar dagen om euros te bestellen en het zal handig zijn voor Kai om niet meteen naar een ATM te hoeven zoeken bij aankomst in Oostenrijk.  Ik ga dus langs ons filiaal van SunTrust.  Daar is maar een persoon, bij wie ik de euros kan bestellen en zij heeft duidelijk een langdurige klant bij zich.

Het is inmiddels al na enen en ik rammel van de honger.  In dit winkelcentrum bevindt zich ook Cafe Nemooneh met de lekkere kookoo sandwich.  Ik besluit later terug te komen bij de bank en die sandwich te gaan halen voor mijn lunch.  Door Foursquare krijg ik nog 20% korting ook, het heeft zo moeten zijn vandaag.

Thuis smul ik van de sandwich en bedenk alternatieven voor de euro situatie (gelukkig niet van het formaat dat in Europa speelt!).  Ik weet dat American Express in de mall euro's verkoopt, maar dat is toch weer een end rijden.  Dan bedenk ik me dat de Safeway ook een SunTrust branche heeft.  Ik bel ze op en jawel, hoor, ook daar kan ik euros bestellen.  Daar staat nooit een rij, dus ik ga er meteen heen.

Inderdaad word ik meteen geholpen en ze willen de euros best een paar weken voor ons vasthouden, waar de wenkbrouwen bij "ons" filiaal ook al bij omhoog gingen.  Nu ik toch in de supermarkt ben haal ik ook een paar snacks voor morgen onderweg en Saskia's geliefde rijstcakes. 

Safeway heeft ook een eigen benzinestation en met $3,39 per gallon een erg goede prijs in dit gebied.  Ik besluit de van dus vol te gooien. Met mijn Safeway kaart krijg ik volgens de pomp ook nog tien cent korting per gallon, helemaal goed, dus. 

En dat gebeurt er iets vreemds.  Als ik het octaangehalte benzine kies, verandert de prijs opeens van $3,39 naar $3,45, terwijl op het bord voor het station nog heel duidelijk $3,39 staat.  Ik tank dus voor $3,35 in plaats van $3,29.  Nu maakt mij dat niet zoveel uit en ik maak er ook geen werk van, maar ik vraag me wel af of dit een eenmalig iets is of een flessen van de klant.

Het is gelukkig weer droog en op zulke natte dagen neem ik Cosmo herhaalde malen mee voor een wandeling.  Gewoonlijk krijgt hij een lange wandeling en de rest van de tijd laat ik hem even in de cul de sac uit.  Vanmiddag moet ik ook nog mijn abstracte foto voor vandaag vinden.  Dat is toch wel vrijwel elke dag een flinke uitdaging.  Als ik een brandkraan met groen en rood vind, weet ik dat dit hem is.

Dan is het toch echt tijd om was op te vouwen en in te pakken. Morgen willen we halverwege de ochtend op reis.  Ik heb enorme zin in deze reis, want ik ben dol op de westkust van Florida.  Eerst moeten we wel een heel lange rit doorstaan, maar met inmiddels vier chauffeurs moet dat goed gaan.  En mijn tennisbal gaat mee voor als mijn schouders of heupen vervelend gaan doen. 

Vaderdagweekend

Zaterdag

Na de toch wel vermoeiende dag van gisteren slapen we vanochtend voor ons doen een gat in de dag.  Met een kop koffie en gepocheerde eieren ga ik op het deck verder wakker worden.  Saskia heeft drie vriendinnen te logeren gehad.  Hoe die allemaal in haar vrij kleine kamertje passen is me altijd weer een raadsel. 

Nadat de meiden naar huis zijn weet ik niet wat me overkomt!  Saskia's muziek gaat aan en zingend gaat ze haar kamer rigoreus ontmesten.  Nu is dat ook wel heel erg nodig en er komen zakkenvol troep uit.  Kennelijk was het haar ook opeens te erg.

Al Wordfeudend doe ik mijn 10000 stappen boven op de crosstrainer.  De tijd gaat al spelend zoveel sneller en ik ga er niet langzamer door.  Intussen gaan Rick en Kai naar Target om spullen voor in het huisje volgende week en speeltjes voor op het strand te halen.  Ze komen met heerlijke drijfbedden terug, ik kan niet wachten!

Het is alweer schitterend zomerweer, dus de middag breng ik al Nederlandse tijdschriften lezend op het deck door.  Vermakelijk is dat niet alleen Cosmo, maar nu ook de katten het vogelnestje onder het deck doorhebben.  Er wordt gesnuffeld en gekrabt, maar de vogeltjes zitten veilig.  Rick zet even een trapladdertje neer, zodat ik wat foto's boven het nestje kan maken.  Heel goed zie ik het nog steeds niet, maar ik geloof dat er drie vogeltjes inzitten.

Vanavond hebben we met Niall en Serena afgesproken te gaan eten.  De keuze is gevallen op de Mad Fox Brewing Company waar ze bitterballen op het menu hebben.  Die smaken weer erg lekker, al zijn ze heel anders dan de Nederlandse bitterballen, gevuld met gehakt en groentes.  Ook hebben we pretzels met een kaassausje als voorafje om te delen.  Ook die smaken goed.

Serena en ik bestellen hetzelfde hoofdgerecht, de zwarte bonen-bulgur burger met een kop komkommer gazpacho.  Vegetarisch, dus, en het smaakt heel erg lekker, al trekken de mannen hun neus ervoor op.  Zij hebben zalm en pizza, die er ook goed uitzien.

Niall en Serena hebben zin in dessert.  Ik heb daar nooit zoveel mee, dus laat Rick er een kiezen om te delen.  Dat wordt de "Birra Misu", tira misu met bier, een lekker licht dessert met lange vinger koekjes.  Nialls cheesecake is echter enorm!  Hij krijgt er de helft nog niet van op!

Na afloop drinken we nog een drankje bij ons buiten.  We genieten allemaal van de vuurvliegjes, die als Kerstlichtjes in de bomen dansen.  Serena merkt, net als ik eerder, op dat er dit jaar heel veel zijn.  Het lijken er ieder jaar meer te worden, wat natuurlijk een goed teken is.  Tegen elven nemen zij afscheid en gaan Kai en Rick sterren kijken door de telescoop.  Saskia en ik zijn moe en zoeken gauw ons bed op.

Zondag

Met schrik word ik om half tien wakker.  Ik had me zo voorgenomen om negen uur op te staan en Rick zijn vaderdagontbijt op bed te bezorgen.  Hij is nu ook al op, dus we gaan samen ons wekelijkse Starbucks ontbijt halen.  Ik neem een venti ijs-Americano en een chicken sausage wrap.  Ook koop ik alvast wat Via voor in Florida.

Na het ontbijt maken we ons gauw klaar om naar Washington te gaan.  We gaan voor het eerst naar een baseballwedstrijd (honkbal) van de Washington Nationals.  Het is er schitterend weer voor en we hebben er zin in, want de Nationals spelen tegen de New York Yankees, natuurlijk een van de bekendste teams in baseball.  We vertrekken bijna twee uur van tevoren, want het verkeer is meestal erg slecht naar de wedstrijden toe en we moeten nog onze parkeerpas bij "Will call" ophalen.

Na een uurtje bereiken we het stadion en Rick zet mij af om de parkeerpas te halen.  Alleen heb ik geen idee waar dat is.  Gelukkig zijn de medewerkers erg behulpzaam en vind ik het loket al gauw.  Ook het verkrijgen van de pas gaat heel makkelijk.  Ik moet de credit card en mijn rijbewijs laten zien en voila.

Rick heeft intussen een ommetje gemaakt en door heel langzaamrijdend verkeer haalt hij mij een kwartiertje later weer op.  We hebben een parkeerpas voor de M parkeerplaats en vinden uit dat die heel erg gunstig ligt.  Bovendien is het gewoon een buiten parkeerplaats, waardoor we straks niet uren hoeven te wachten om een volle parkeergarage uit te kunnen.

We hebben kaartjes via een herverkoopsite gekocht, dus het is altijd even uitvinden of die ook legitiem zijn.  Gelukkig blijkt dat wel het geval.  Eenmaal binnen koopt Rick een Nationals baseball cap en een baseballwedstrijd kan niet zonder bier, dus ik neem een Coors Light en Rick een Heineken.  De kinderen houden het bij water.  De hele wedstrijd lopen verkopers af en aan met ijskoud bier, maar voor mij is die ene genoeg.

Dan gaan we op zoek naar onze zitplaatsen en zijn zeer aangenaam verrast.  We zitten acht rijen van het veld af met ontzettend goed zicht.  Wat me altijd weer opvalt bij sportwedstrijden hier is dat fans van beide teams bij elkaar zitten.  Voor ons zit een groepje van vier mannen, waarvan drie Yankees supporters en een een Nationals supporter. 

Het wordt een leuke wedstrijd, erg leuk weer eens, na vele jaren, een honkbalwedstrijd mee te maken.  We eten lunch van Ben's Chili Bowl, voor mij een half-smoke met ui en chili.  De half-smoke is een worst specifiek voor dit gebied en dat restaurant is er bekend om.  Obama heeft er zelfs gegeten.  Het smaakt dan ook prima!

We kunnen er niet over uit wat een heerlijk weer het is!  Zo'n 24 graden met een briesje en helemaal geen vochtigheid.  Tussen de bedrijven door is er ook nog een wedstrijd van de "presidenten".  De presidenten, die op Mount Rushmore staan, rennen een stukje.  Teddy Roosevelt heeft die race nog nooit gewonnen en dat is kennelijk een standaard grapje, want hij wint op het nippertje vandaag weer niet van Thomas Jefferson.

Ook wordt er natuurlijk van alles verkocht, waaronder pinda's en Cracker Jacks.  Dat specifieke liedje wordt voor de 7e inning ook door het hele stadion gezongen, alsmede YMCA.  De sfeer zit er goed in, maar na de 7e inning staat het 4-1 voor de Yankees en mensen beginnen te vertrekken.  Wij hebben nog bijna twee uur voor onze restaurantreservering, dus we blijven tot het einde.  

Intussen checken Kai en ik de voetbalresultaten, die natuurlijk teleurstellend zijn, maar hier in de vrolijke zonneschijn en in deze heel Amerikaanse omgeving heb ik een "ach, nou ja" gevoel daarbij.  Het was leuk geweest, maar toch zeer onwaarschijnlijk na de laatste twee wedstrijden.

Helaas kunnen de "Nats" niet meer scoren dan de ene home run, die wel erg spectaculair was.  Niet getreurd de Nationals staan nog steeds bovenaan in hun groep, wat heel goed is gezien het team pas in zijn vierde jaar is.  Het stadion is ook mooi nieuw met alle nieuwste snufjes.  We hebben een erg leuke middag gehad, dat is zeker!

Waar wij geparkeerd staan blijkt inderdaad heel gunstig om makkelijk weg te komen.  Ons restaurant, Sur La Place, ligt helemaal aan de andere kant van de stad.  Het duurt dus nog wel een half uur voor we er aankomen.  We zijn nog vroeg voor onze reservering, maar er is een tafeltje vrij buiten waar we mogen zitten.

Er zijn best veel Belgische restaurants in Washington, vind ik, want dit is de vijfde, die wij proberen.  Op het menu staan vooral mosselen op zeker tien manieren voorbereid, maar ook een aantal andere typisch Belgische gerechten, waaronder stoemp, wat op de Nederlandse hutspot lijkt.

De anderen bestellen voorafjes, maar dat is me teveel.  Ik neem wel een hap van Ricks gerookte zalm om asperges en boontjes met een lekker sausje, zeer smakelijk.  Als hoofdgerecht heb ik "Red Devil" (iets met het Belgische voetbalteam te maken, misschien?) mosselen.  Het is een heerlijke combinatie van ui, selderij, harissa, bier en meer. 

Natuurlijk komen er frietjes bij en ik bestel ook de linzen als bijgerecht, want die vindt niemand bij ons thuis lekker en zijn mijn favorieten.  Meestal zijn de linzen hier in Amerika bruin, terwijl ik juist de kleine groene linzen zo lekker vind.  Saskia probeert ze ook en hoera, een persoon in de familie, die ze samen met mij zou eten.  Het is veel te veel eten, dus ik neem de overgebleven linzen mee naar huis.  Die eet ik graag morgen nog als een snack.

Onder mijn begeleiding rijdt Saskia naar huis.  Het gaat van een leien dakje.  Half juli gaat zij beginnen met de professionele rijinstructeur en dan zal ze ongetwijfeld al gauw haar rijbewijs halen.  Naar Florida zullen we haar ook een paar keer laten rijden, hoe meer praktijk, hoe beter.

Thuis geven we Rick zijn cadeautjes.  Van mij krijgt hij een apparaatje om zijn sleutels te kunnen vinden.  Hopelijk dus van nu af aan geen verloren sleutels meer!  Saskia geeft hem een electronische borstel om de grill schoon te maken en Kai het boek "A Secret Life".  Rick is er erg blij mee.

Voor Zorro zijn de dozen en zakken heerlijk speelmateriaal

Kai en Saskia zijn op het moment helemaal in de ban van astronomie, dus gaan op zoek naar een goede plek om sterren te kijken.  Ik raad ze Bull Run Park aan, niet heel ver hiervandaan, maar wel helemaal in de natuur.  Rick en ik drinken nog een drankje en dan is dit heel leuke weekend ook weer voorbij!

Foto's van vandaag staan hier.

Een prachtige dag in Annapolis

Gisteravond zijn we bijtijds gaan slapen, want Rick en Kai moeten voor dag en dauw op.  Om vijf uur vertrekken zij om diepzee te gaan vissen in de Chesapeake Bay, de grootste baai van Amerika.  Ze hopen een aantal rock fish (gestreepte zeebaars) te vangen, de staatsvis van Maryland.

Als zij vertrokken zijn ben ik al klaarwakker, maar het is nog zo vroeg, dus ik probeer de slaap weer te vatten.  Intussen heeft Saskia voor het eerst alleen in huis (met uitzondering van de dieren, dan) de nacht doorgebracht.  Ik maakte me daar als enige zorgen over en probeer haar te bereiken.  Gelukkig krijg ik om kwart voor zeven een montere sms dat het allemaal prima is gegaan.  Ik ben toch wel erg trots op onze jongste.  Ik had het als zestieneneenhalfjarige niet gedurfd!

Net als ik toch weer even in slaap ben gevallen wordt er op de deur geklopt door de huishoudster.  Waarom dat moest weet ik niet, want wij zijn hier maar een nacht en dan wachten ze meestal tot het uitchecken.  Ik vind het eigenlijk best slecht voor zo'n goede keten als Westin, vooral als ik daarna constant luid heen en weer gepraat tussen hen op de gang hoor.  Het is nog niet eens acht uur, de kans dat gasten nog slapen lijkt me vrij hoog.

Hierdoor geef ik de pogingen om nog te slapen op.  Ik heb tussen negen en kwart over negen ontbijt besteld, maar ben nu ver van tevoren op.  Ik probeer de tv, maar daar is niets te zien.  Dan toch nog maar even doezelen en opeens is het dan negen uur en wordt er geklopt dat mijn ontbijt er is.

Dat is erg lekker, moet ik zeggen.  Twee gepocheerde eieren, een plak ham, Engelse muffin en V8.  Daarbij allerlei lekkere kleinigheden, die het net dat geven dat het lekker maakt.  Alleen de "hashbrowns", een soort roesti, maar dan voor het ontbijt.  Ik ben na bijna dertig jaar nog steeds niet gewend aan aardappels bij het ontbijt.

Na een Max Capacity routine, die ik met uitzicht op de militaire begraafplaats (waar ik uiteindelijk niet eens foto's van neem) doe, spring ik onder de douche.   Intussen heeft Rick me al een foto van Kai met twee enorme gevangen vissen gestuurd.  Zo leuk voor ze om zo'n vader-zoon dag te hebben!

Het is al na tienen, hoog tijd voor mij om uit te checken.  Ik geef mijn bagage af bij de valet en begin dan aan mijn stadswandeling.  Waar beter beginnen dan het bezoekerscentrum?  Daar is ook een wc, waar ik dankbaar voor ben, want ik heb kennelijk aardig wat koffie op, die erg lekker was bij het ontbijt.

De stadsrondleiding heb ik net gemist, dus ik vraag of er zoiets is als in Alexandria, waar je je eigen wandeling doet.   Natuurlijk is er een kaart met bezienswaardigheden en uitleg, die ik dankbaar meeneem.  Het weer had werkelijk niet mooier kunnen zijn, staalblauwe lucht en zo'n 24 graden, schat ik.

Nu bevind ik me in het historische gedeelte van dit achttiende eeuwse plaatsje.  Ik loop naar Church Circle, zo genoemd, omdat er, je raadt het al, een grote kerk staat.  De huidige St. Anne kerk stamt uit 1858 en is de derde kerk, die op deze plek heeft gestaan.  Ik ga naar binnen, want er zijn prachtige glas in lood ramen te bewonderen, sommigen zelfs gemaakt door Tiffany.  De kleuren zijn werkelijk schitterend en ik neem de tijd ze te bewonderen.

Buiten in de cirkel staan nog een aantal andere mooie gebouwen, waaronder het gerechtshof en een eeuwenoude herberg.  Al fotograferend loop ik naar de volgende cirkel, die waar het State House in het midden staat.  Het Maryland State House is het Capitool van de staat, het oudste in de VS en heeft als enige staatscapitool ook een aantal jaren als Capitool van de VS gefunctioneerd, toen het huidige Capitool nog niet gebouwd was.

Ook hier ga ik naar binnen, al ben ik er vorig jaar ook al geweest.  Ik moet mijn rijbewijs laten zien en door een veiligheidscontrole, die eigenlijk niets voorstelt.  De kamers van het Huis van Afgevaardigden en de Senaat zijn beiden te bezichtigen en erg mooi.   Er zijn verder nog wat kamers met informatie en geschiedenis van dit gebouw, waar allerlei belangrijke gebeurtenissen tijdens het ontstaan van de VS plaatsvonden.

Buiten voor het State House staat allerlei pers met camera's en microfoons kennelijk op iemand te wachten.  Ik zie niets bijzonders gaande, dus ga niet wachten op wie dat zou kunnen zijn.  Ik loop verder de oude kleurrijke straatjes met achttiende en negentiende eeuwse oude huisjes door.  Mijn fototoestel klikt erop los, want niet alleen de huizen zijn kleurrijk, de vlag van Maryland, die veelal uithangt, draagt daar ook aan bij.

Op mijn kaartje zie ik het Zimmerman-Wilson House staan, een mooi voorbeeld van Queen Anne stijl bouw.  Een beetje sprookjesachtig vind ik die huizen er altijd uitzien. Ik loop erheen en maak wat foto's.  Hier vlakbij staat ook de St. Mary's kerk, waarvan ik foto's heb gezien, die me zeer aanspraken.  Als ik er binnenloop houd ik mijn adem in, want wat een prachtige kerk is dit!

Helaas zit er een oude man te bidden en maken mijn sandalen een vervelend piepend geluid in de muisstille kerk.  Daardoor durf ik niet te veel rond te wandelen om foto's te nemen.  Zelfs het klikje van mijn fototoestel klinkt oneerbiedig in deze serene omgeving.  Hopend dat mijn foto's gelukt zijn loop ik dus maar gauw weer naar buiten.

Opeens is de tijd heel snel gegaan en loopt het al bij enen.  Mijn maag knort en ik ga op zoek naar een leuk terrasje om lunch te eten.  Mijn keuze valt op de Middleton Tavern, waar Rick en ik al eerder hebben gegeten.  Er is nog precies een tafeltje in de schaduw open dus dat komt mooi uit.  Ik heb van hieruit zicht op de haven, waar het een drukte van jewelste is op deze mooie zomerdag.

Het menu blijkt precies hetzelfde te zijn als bij O'Brien's gisteravond.  Rick had de crabcake sliders, die er goed uitzagen, dus die bestel ik nu.  Alleen waren die mini crabcakes van Rick gisteravond beduidend groter dan de drie niet groter dan een hap bolletjes, die ik voorgeschoteld krijg.  Ik eet maar heel kleine hapjes, zodat ik het gevoel heb nog wel iets te hebben gegeten. 

Na de lunch loop ik langs het City Dock.  Daar bekijk ik het monument voor Alex Haley en Kunta Kinte, die hier in Annapolis als slaaf aankwam.  Ook ligt verderop de HSM Bounty aan de kade.  Dit schip werd in 1960 gebouwd voor de film "Mutiny on the Bounty".  Het is een mooi zeilschip en het is ook van binnen te bezichtigen.  Dat kost echter $10 en ik heb maar $2 en heb geen zin geld te gaan halen, dus zie daarvan af.

 Mijn kaartje met bezienswaardigheden heb ik in het restaurant laten liggen, maar bedenk me dat ik het eigenlijk toch wel wil om nog wat verder te lopen.  Ik sluit aan in de rij voor het bezoekerscentrum hier aan het water en hoor net de dame achter het loket tegen een drietal Europeanen vertellen dat mensen in Nederland maar liefst 3 weken vakantie krijgen.
 
Als ik vertel uit Nederland te komen raak ik aan de praat met de Europeanen, die Fransen uit Parijs blijken te zijn.  En zo heb ik midden in Amerika opeens een heel Frans gesprek, leuk!  Zij zijn ook al in Washington geweest en waren onder de indruk van "mijn" stad.

Met een nieuw kaartje loop in verder langs het water.  De jachten, die er liggen, zijn onvoorstelbaar groot en mooi!  Wat die dingen wel niet gekost moeten hebben.  Ik sta iedere keer bij jachthavens hier in de buurt versteld van het kapitaal dat er ligt!  De auto's in de parkeerplaats zijn er ook naar, ik zie zelfs een mooie gele Lotus.

Precies om twee uur belt Rick dat ze weer aan wal zijn.  Kai heeft maar liefst vier grote vissen gevangen en Rick twee.  De vissen worden nu voor ze schoongemaakt en ze krijgen ze gefileerd mee.  Dat duurt kennelijk nog even en ik ben wel uitgelopen en heb dorst.   Er zijn hier genoeg terrasjes, dus ik ga op zoek naar een vrij tafeltje.

Dat vind ik bij Hard Bean Coffee and Booksellers.  Daar is ook een winkeltje, waar ik een heel leuk "Welcome" bordje met een Australische herder, die er precies als Cosmo uitziet, vindt.  Die moet ik natuurlijk hebben!  Alleen heeft deze hond twee bruine ogen, maar dat maakt niet uit.  Op het terrasje is het leuk mensen kijken en voor ik het weet zie ik de van met Rick en Kai, die mij op komen halen.

Bij het hotel halen we de bagage op en beginnen dan aan de terugweg.  We rijden nu tegen het verkeer in, want iedereen gaat op vrijdagmiddag richting het strand.  De tegenoverliggende weghelft staat vele mijlen lang helemaal vast!  Wij maken goede tijd en na iets meer dan een uur rijden we Vienna weer binnen.

Bij de Whole Foods halen we benodigdheden voor het avondeten.  Rick heeft een recept voor mango salsa gevonden, wat lekker schijnt te zijn met gegrilde rock fish.  Daarbij eten we gegrilde maiskolven en groene asperges.  Rick bereidt de maaltijd en we smullen er buiten op het deck van.  De vis is werkelijk heerlijk en verser kan natuurlijk niet. 

Het was erg leuk voor Rick en Kai om zo'n vader-zoon uitje te hebben.  Ze hebben er duidelijk van genoten.  Ook ik heb een heerlijke dag gehad samen met mijn fototoestel.  Saskia is ook helemaal blij, want voor haar is nu eindelijk ook de zomervakantie begonnen.  Geen wekker om half zes meer tot begin september, hoera!

Foto's van Annapolis staan hier.

Naar Annapolis

Rick verrast me vanochtend met ontbijt op bed van Starbucks!  Onze internet server werkt niet en Rick probeerde die naar de reparateur te brengen in de hoop dat hij vandaag nog gemaakt zou kunnen worden.  Helaas gaat de winkel pas om tien uur open, dus ik zal de pc weg moeten brengen.  Zo’n onverwachts lekker ontbijtje is natuurlijk niet te versmaden!

Net voor tienen vertrek ik dus met de PC naar EQ Computer Repair.  Althans dat dacht ik, want als ik bij het adres wat Rick me gaf aankom, wordt het daar helemaal verbouwd en er is geen computerwinkel te bekennen.  Wat nu?  Gelukkig zijn er wat mensen aan het werk, die me wijzen op een klein papiertje met het nieuwe adres.  

Alleen zie ik daar enkel een nagelsalon.  Toch klopt het adres, dus ik zeul de zware PC naar binnen en vraag of er hier ook een computerreparatie bedrijf is.  Dat blijkt gelukkig wel het geval te zijn, helemaal achter in het pand.  Vervelend genoeg, want zonder dit apparaat kunnen wij bijvoorbeeld niet printen, blijkt er meer loos, dan Rick dacht, en moet er een onderdeel besteld worden.  Vandaag zal het dus niet gemaakt kunnen worden.  

Dit alles duurde langer dan ik had verwacht.  Gauw haast ik me naar de sportschool, onderweg nog even het recept voor Saskia’s acne medicijn bij de Rite Aid afgevend.  Dat kan ik over een uur weer ophalen dus dat komt mooi uit.   Ik moet toegeven dat ik vandaag door het uur cardio heenploeg en heel blij ben als het gedaan is.

Vandaag wordt echt zo’n dag dat ik van alles even snel wil doen, maar het dan een stuk langer duurt opeens.  Even het medicijn van Saskia ophalen duurt een kwartier, omdat er iets is met een recept van iemand anders.  Geduld is niet mijn sterkste kant, maar gelukkig is er nu Wordfeud om de tijd toch nuttig te besteden.

Opeens heb ik enorme zin in pho en haal dat voor de lunch bij Pho Thang Long met hun overheerlijke bubble ijskoffie.  Daarna gaan Saskia en ik op weg naar de mall.  Zij rijdt en ik begin warempel te denken dat ze klaar is voor haar uren met een professionele instructeur.  Rick heeft haar ook beloofd dat binnenkort voor haar te regelen.  

Mijn “kleine” zus wordt volgende week veertig en daar wil ik haar een bijzonder cadeautje voor sturen.  Bij Pandora kies ik hetzelfde zilveren armbandje, als ik heb.  Eigenlijk wilde ik daar de “Sisters” bedel bij geven, die mijn zus mij voor mijn verjaardag gaf.  Ik ben teleurgesteld als blijkt dat ze die niet meer hebben.  In plaats daarvan kies ik een cupcake om deze mijlpaalverjaardag voor haar te vereeuwigen, ook erg leuk.

Nu ik hier toch ben ga ik gelijk bij Lenscrafters kijken of mijn bril klaar is.  Daar zouden ze over bellen, maar ik heb nog niets gehoord.  Hij blijkt er wel al te zijn en zit goed, dus kan meteen mee.  Ik ben benieuwd of ik, nu ik een moderner montuur en de juiste sterkte heb, die bril ook vaker ga dragen.

Rick en Kai gaan morgen op een avontuur samen, waar ze een picknick voor nodig hebben.  Saskia heeft ook een aantal boodschappen nodig, die we allemaal bij Giant halen.   Na Saskia thuis afgezet te hebben  en het cadeau voor mijn zus ingepakt te hebben, breng ik dat naar het postkantoor.   Bij 7-Eleven haal ik ook nog een paar zakken ijs voor de koelbox.

Kai heeft inmiddels de koelbox al schoongemaakt en we vullen hem met de picknickspullen voor morgen.  Dan pakken we de van in, want we gaan straks naar Annapolis en zullen daar logeren.  Ik ga ook mee om morgen een fotosafari in het oude plaatsje te doen.  Helaas heeft Saskia morgen nog een examen, dus zij blijft onder toezicht van buurvrouw Lorraine thuis.

Zodra Rick terug is uit zijn werk gaan we op pad.  Het is nu natuurlijk midden in het spitsuur en alle hoofdwegen staan vast.  We besluiten dwars door Washington te rijden, wat ook wel wat verkeer oplevert, maar een vrijwel rechte lijn naar Annapolis is.  Dat blijkt een goede keuze te zijn.  Eenmaal door Washington kunnen we met 130 kilometer per uur naar de hoofdstad van Maryland rijden. 

Daar zoeken we de Westin op, waar Rick met Starwood punten een nacht heeft geboekt.  Dit is een heel mooi nieuw hotel en we hebben uitzicht op de militaire begraafplaats.  We hebben twee dubbele bedden en een opblaasmatras mee voor Kai. 

Na de spullen naar de kamer te hebben gebracht rammelen de magen enorm, want het loopt al tegen achten.  Het hotel ligt ongeveer anderhalve kilometer buiten het centrum van dit historische plaatsje.  We besluiten te gaan lopen en zien wat we onderweg tegenkomen.

Het is hier zo aan het water opeens een stuk frisser dan bij ons en morgen gaan Rick en Kai ook de halve dag op het water doorbrengen.  Kai heeft niets met lange mouwen mee, dus we kopen eerst een jack voor hem bij de T-Shirt Factory. 

Daarna lopen we langs Main Street naar de haven.  Onderweg zien we O'Brien's wat een lekker menu heeft.  Ik val nu ongeveer flauw van de honger, dus kan niet wachten iets te eten!  Ze hebben vooral veel vis, dus helemaal mijn ding.

We krijgen een heel aardige serveerder, Mike.  Ik vind hem helemaal aardig als hij mij in alle ernst om mijn ID vraagt, als ik een bloody Mary bestel.  Hij noemt me "miss" (gewoonlijk worden vrouwen met "madam" aangesproken) en kijkt eens twee keer naar de geboortedatum op mijn rijbewijs, ha ha.  Kennelijk is het hier donker genoeg om de rimpels te laten verdwijnen, toch leuk.

Enorme oesters!

Het eten is prima.  Mijn dozijn oesters komen uit de James rivier in Virginia en zijn werkelijk gigantisch en heerlijk.  Als hoofdgerecht neem ik weer eens twee voorgerechten: de gerookte zalm met Iers soda brood en de spinaziesalade.  Precies genoeg en het is erg lekker.  Ook Rick doet iets soortgelijks met soep en crab sliders.  Kai neemt een sandwich. 

Na het eten heb ik geen zin meer om terug te lopen, dus we nemen een taxi.  Onderweg kletst Rick honderduit met de Indiase chauffeur.  Die vindt het heel zielig voor de mannen dat ze morgen om kwart voor zes al op Kent Island moeten zijn, hier zo'n twintig minuten rijden vandaan.  Zeker voor Kai, die tegenwoordig rond het middaguur opstaat, zal dat best moeilijk zijn.  Maar ze gaan samen een leuk dagje besteden.

In de kamer internetten we wat en dan is het slapen geblazen, want hun wekker zal om kwart voor vijf al afgaan.  Gelukkig mag ik dan nog lekker een aantal uren blijven liggen!

Voetbalwedstrijd en lekker grillen

De regen is alweer lang vertrokken en we worden met stralende zonneschijn wakker.  Het is lekker "koel" op het deck met zo'n 23 graden in de zon, dus ik ga met een flink bak koffie buiten mijn yoghurt eten.  Kennelijk is ma Robin al aan mij gewend, want ik zie haar af en aan vliegen naar het nest vlak onder mijn voeten.

Na met Cosmo gelopen te hebben ga ik naar Anytime Fitness.  Eigenlijk was mijn plan een uur op de oudere crosstrainer, maar die zijn allemaal bezet.  Er zijn op het moment veel collegestudenten iedere ochtend.  Dan neem ik toch maar weer de Cybex, die eigenlijk intensiever is, maar ik wilde weer eens wat anders.

Een kwartier nadat ik met sporten ben begonnen krijg ik een sms-je van Saskia met de vraag of ik haar van school kan halen.  Ze is klaar met haar examen en moet nog tot half twaalf wachten voor de schoolbus komt.   Ik was echter van plan een uur te sporten en heb dat ook nodig. 

Mijn eerste reactie is om toch maar toe te geven, maar dan bedenk ik me dat Saskia zelf ook haar sporten voor zou laten gaan (en van alles meer voor ze eindelijk iets doet wat wij vragen).  Ze wordt niets minder van op de schoolbus wachten dus ik sms eerlijk terug dat ik haar na afloop van mijn sportroutine best wil ophalen.  Dat hoeft dan niet meer, want dan komt de schoolbus al gauw. 

Het vage schuldgevoel duw ik hard weg, want dat hebben de kinderen duidelijk ook niet als ze weer eens een verzoek van ons negeren.  Thuis merk ik toch wel dat die houding wat effect heeft.  Zonder dat ik het zelfs heb hoeven vragen heeft Saskia de afwasmachine uitgeruimd.

Buurvrouw Jeanne is ook bij de sportschool en haar heb ik al een tijdje niet gesproken.  Haar zonen zijn Saskia's beste vrienden.  Zij reizen deze zomer het hele land af naar graduations en bruiloften van familie.  Familie woont hier zo ver uit elkaar, ritten van duizenden kilometers zijn niet ongewoon om hoogtijdagen bij te wonen.

Thuis douche ik gauw, want ik heb een kappersafspraak.  Het is een van die keren dat ik niet kan wachten om mijn haar gedaan te krijgen.  Ik word gek van mijn pony, die constant in mijn ogen hangt, en de kleur mag ook wel bijgewerkt.

Als ik bij Starbucks even een sandwich en passion ijsthee haal, voel ik me er dan ook niet op mijn best uitzien.  Achter me hoor ik opeens iemand mijn naam roepen.  Het is Laurie diRocco, die me meteen een stuk beter doet voelen: "Ik was niet zeker dat jij het was, want wat zie jij er jong uit van achteren!", zegt ze, er gauw aan toevoegend: "Niet dat je dat van voren niet ook doet."  Maakt mij niet uit, ik neem er van achteren jong uitzien al graag aan!

Bij Lofty Salon wacht Carmen me al op met een glas witte wijn en het bakje met haarverf.  Mona is in geen velden of wegen te bekennen, maar ik ben er inmiddels al aan gewend dat zij zich te goed acht om zelf het verven te doen, ondanks mijn herhaaldelijke verzoek, en alleen knipt.  Prima, mijn fooi gaat dan ook altijd naar Carmen, die dat, gezien het glas witte wijn, kennelijk ook waardeert.  Mijn passief-agressieve reactie, want weggaan bij Mona wil ik niet, ze doet mijn haar altijd wel precies zoals ik het wil.

Als ik klaar ben is het precies kwart voor drie, dus de aanvang van de voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland.  Ik heb echter ook benzine en wat boodschappen nodig.  Even overweeg ik dat na de wedstrijd te doen, maar ik ben nu al in de stad en ik heb ook zo'n gevoel dat het tegen Duitsland niet goed zal gaan.  De boodschappen winnen dus.

Eerst ga ik de van volgooien. Bij de Shell zie ik dat de benzineprijzen een stuk lager zijn dan een paar weken geleden.  Daarbij krijg ik nog 20 cent korting via onze Giant kaart.  Bij Whole Foods haal ik avondeten.  Ironisch genoeg, gezien de voetbalwedstrijd, haal ik voor de mannen een typisch Duitse maaltijd van weisswurst en bratwurst en voor mezelf heel Amerikaanse kipworstjes van Lou's.

Ook een leuke nummerplaat

Kai heeft me intussen al gesms-t dat het 1-0 voor Duitsland is.  De wedstrijd is een half uur aan de gang als ik thuiskom.  Niet lang daarna wordt het nog 2-0 ook.  En het Nederlandse team lijkt helemaal niet te proberen om aanvallend te spelen.  Ik vind het laatste kwartier van de eerste helft doodsaai, eerlijk gezegd.

Dit keer heb ik geen oranje t-shirt aan, maar wel mijn nieuwe armband met oranje kralen en Nederlandse vlag, mijn Delfts blauwe ketting en oorbellen met "Delfts blauwe" klompjes.  Niet zo opvallend, maar wel heel Nederlands.  We weten inmiddels allemaal dat het niet mocht baten, al was het doelpunt van van Persie iets wat mij zo deed juichen dat Cosmo er nerveus van werd. 

Intussen is de post geweest en ligt er een pakketje uit Nederland op de stoep.  Eindelijk is hij er!  De oranje kabouter, die zo blij is na een doelpunt (al heeft hij pas een keer kunnen juichen dit toernooi), en daarbij heerlijk leesvoer en een zakje van mijn zo geliefde Shanghai nootjes.  Dank je wel, Petra!!!  Die kabouter doet het hier het hele jaar goed, natuurlijk, en gaat straks voor op de stoep.

Het is prachtig weer en zodra de wedstrijd voorbij is verplaatsen Kai en ik ons naar buiten.  Ik klets weer eens even fijn bij met mijn zus.  Dat is er de laatste tijd bij ingeschoten, omdat we het beiden zo druk hebben gehad.  Zoals zo vaak wens ik weer dat we dichter bij elkaar zouden wonen.

Zo kan hij beter over "zijn" tuin uitkijken

Maar weer eens een schattige Flapjack foto, wachtend op Cosmo's eten

De "cook out" wordt erg lekker.  Die worstjes van Lou's met buffalo smaak en blauwe kaas vindt Kai ook erg lekker, die houden we er dus in.  Ook de bratwurst en weisswurst vinden de heren zeer smakelijk.  Zo'n eenvoudige maaltijd, maar toch zo smakelijk. We hebben er komkommer en tomatensalade en maccaronisalade bij.   Van dat laaste neem ik maar een paar hapjes, niet mijn favoriet. 

We zitten nog een tijdje buiten tot de vuurvliegjes zichtbaar worden.  Kai heeft een interessante app op zijn telefoon, die de verschillende hemellichamen precies laat zien, waar ze hier zijn.  Hij wil binnenkort naar een plek waar we goed sterren kunnen kijken.  Daarvoor zullen we wel een heel heldere hemel moeten hebben.  Ik ben er niet zeker van dat dat ons voor dinsdag zal gaan lukken.

Tot slot mijn abstracte foto van vandaag, ben ik nu de enige, die hier heel duidelijk een dolfijn ziet springen?

Een productief dagje

Voor het eerst in dagen word ik niet gewekt door de zon.  Aan de ene kant jammer, maar ook wel lekker, want zo slaap ik ook meteen langer.  Niet te lang, want ik heb mijn gewoonlijke maandagse personal training naar vandaag verzet.

Als ik naar de sportschool rijd, miezert het wat.  De weersvoorspelling is inderdaad het gros van de dag regen.  Gewoonlijk zou ik daar flink van balen, maar ik houd me voor dat het een dag is, want morgen wordt het weer mooi.  Bovendien is het een warme regen, want het is 24 graden.  Na wat ik over het weer in Nederland heb gelezen de afgelopen dagen mogen we absoluut niet klagen.

Sharon wacht me al op en vraagt hoe het met mijn nek en schouders is.  Niet goed, dus we doen voorzichtig daarmee.  Maar mijn benen, armen en buik krijgen het te verduren onder Sharons "zweep".  Zonder schouders is een intensief uur gewichten ook nog goed mogelijk.  Na afloop valt Sharon mijn trigger points in mijn schouders aan en het voelt daarna echt een stuk beter. 

Na nog een half uur cardio op de crosstrainer zit mijn sporten er voor vandaag weer op.  Ik heb een ellenlang "nog te  doen" lijstje af te werken.  Wat dat betreft is dit weer perfect, ik word niet afgeleid door zon en zwembad. 

Zo handig hoeveel dingen tegenwoordig via het internet gedaan kunnen worden.  Zo zet ik het bezorgen van de krant stil tijdens onze vakantie en via USPS.com vind ik uit dat dat voor de bezorging van de post ook kan.  Voorheen stak ik een geel papier met die informatie in onze brievenbus, maar die zijn op.  Even wat letters intypen op mijn laptop is natuurlijk nog makkelijker.

Cosmo's reservering bij de kennel is ook geen probleem en ik krijg zowaar de schoonmaaksters zover om op maandag in plaats van dinsdag te komen.  Mijn lijstje wordt rap korter, maar ik doe natuurlijk ook nog maar de taken, die weinig tijd nemen.

Eergisteren viel de nummer 7 van onze grootvaderklok, dus ik bel de Vienna Clock Shop om advies.  Daar hebben we die klok 13 jaar geleden gekocht en ze zijn geschokt dat hij het zonder onderhoud van hen nog doet.  Wist ik veel dat zo'n klok onderhoud nodig heeft.  Je windt hem toch gewoon op, wanneer het nodig is?  Gewoon met Crazy Glue terugplakken, zeggen zij, maar pas op, want dat is moeilijk.  Het lukt me redelijk, maar niet zonder een beetje smeren, helaas.  Ach, dat draagt bij aan de antiquiteit grapt Rick later.

Saskia heeft haar examen van vandaag klaar en komt daarna terug uit school.  Met zijn drieen eten we lunch.  Donderdag wordt haar zwaarste dag met Latijn en Engels.  In tegenstelling tot haar broer heeft Saskia niets met talen (hoewel zij op zich het beste Nederlands spreekt, maar er minder moeite voor doet dan haar broer en zus).  Net als Katja is ze meer van de exacte vakken.

Voor we op vakantie gaan wil ik ook de al geboekte rondleidingen voor juli voor elkaar krijgen.  Sommigen daarvan zijn vorig jaar al geboekt, dus ik check of de interesse er nog is op die data.  Dat blijkt allemaal zo te zijn, dus ik maak vijf reserveringen bij de Old Ebbitt Grill.  Ik vraag altijd om half een, maar krijg als antwoord dat ze kwart over twaalf of kwart over een hebben.  Het blijkt dat half een niet een van hun reserveringstijden is.  Knap onhandig!!  Gelukkig doen ze niet moeilijk als je wat later aankomt.

Gisteren kreeg ik een telefoontje dat mijn reserve paren contactlenzen binnen waren.  Ik draag harde lenzen, maar verlies er weleens een of er breekt er een stukjes, zoals laatst.  Dan is het fijn om wat reserve te hebben.  Door de stromende regen rijd ik naar Falls Church.  Hopelijk krijg ik spoedig ook een telefoontje dat mijn nieuwe bril klaar is.

Onderweg stop ik met een lijstje bij de Rite Aid.  We gaan weliswaar in eigen land op vakantie, maar ik wil toch een goede voorraad zonnebrandsprays mee.  Hopelijk zullen we zo vlak aan het strand niet zoveel muggen hebben, maar ik neem voor de zekerheid ook maar een spuitbus Off! mee.   Ook vind ik er een stel leuke vaderdagkaarten voor zondag.

Intussen is Kai gekortwiekt bij de "barber" en heeft Saskia boven gesport met vriendinnen.  Saskia's Rainbow teenslippers, die ze al een paar jaar bijna constant droeg, zijn stuk.  We gaan dus naar Tysons Corner en Saskia slaagt binnen vijf minuten bij Journeys voor exact hetzelfde paar slippers als ze eerst had.

Soms kunnen vuilnisbakken niet lelijk zijn

Zondag is het dus vaderdag en ik wil wat leuke dingen voor Rick vinden.  Brookstone is daar meestal een heel goede winkel voor.  Inderdaad zijn Saskia en ik al heel gauw geslaagd daar.  Ik weet zeker dat Rick blij gaat zijn met onze keuzes.  In de mall vind ik gelukkig ook mijn abstracte foto voor vandaag, want met die regen is het moeilijk buiten zoeken.

Na Saskia thuis afgezet te hebben rijd ik door naar de nagelsalon.  Daar maakt "T" handen en voeten weer keurig.  Op mijn teennagels neem ik een zeeblauwe kleur en op mijn vingers weer oranje. ik ben toch wel bijgelovig, kennelijk.  Ik heb vandaag ook de hele dag mijn nieuwe Nederlandse armband gedragen en kreeg daar erg leuke reacties op.  Ook van de Vietnamese dames, die volgens mij geen idee hebben, waar Nederland ligt.

Tussen de bedrijven door heb ik ook bergen was weggewerkt en opgevouwen.  Ik ben heel erg trots op mezelf, want op dagen als vandaag heb ik meestal helemaal geen energie.  Mijn laatste puntje op de lijst is het boeken van onze hotelkamers in Aruba.  Dat is dus een leuk puntje en gelukkig zijn onze favoriete kamers nog te reserveren.

Alles op mijn lijst is afgestreept, hoera!  Ik had niet verwacht het allemaal in een dag gedaan te krijgen.  Rick belt dat hij Thais eten mee naar huis neemt, voor mij mijn favoriet "pu nim", soft shell krabben met een heerlijk zoet-pittige gember-basilicum saus.  Die wordt met gestoomde groentes bezorgd, een verrukkelijke maaltijd is het.

Katja's Zorro zorgt iedere dag voor lol, hier zit hij in een pc doos, die Rick weg wilde gooien

Met een voldaan gevoel kijk ik nu tv.  Een nieuw seizoen van Hell's Kitchen is begonnen en America's Got Talent is in de voorrondes en erg leuk.  Ik had niet verwacht dat ik Howard Stern een leuk jurylid zou vinden, terwijl Rick juist om hem kijkt, want hij is grote fan.  Howard valt me alles mee, ik mis Piers Morgan zelfs niet.

Regenachtig White Oak Canyon Trail

Voor degenen, die nieuwsgierig zijn en het nog niet bij de reacties van gisteren hebben gelezen, de eerste abstracte foto was van de lampen boven de bar bij Ozzie's.  De tweede was een gedeelte van het Coca Cola logo on een doos met 12 blikjes Coke Zero.

Zodra Kai vrij kreeg van school merkte hij op dat hij graag nog eens het White Oak Canyon Falls trail zou willen lopen, net als vorig jaar.  Deze week moest dat er dan van komen, want volgende week vertrekken we naar Florida.  Het leek om te beginnen de hele week mooi te worden en dus hadden we de hike voor morgen gepland.

Alleen zag ik gisteren op het weerbericht dat er voor morgen 80% kans is op regen- en onweersbuien.  Met onweer wil ik beslist niet buiten in de natuur zijn en de rest van de dagen deze week zijn er al plannen.  Dat liet dus vandaag als enige optie. 

Alweer worden we met zonnig en heel warm weer wakker.  Ik eet mijn gepocheerde eieren en mijn door Rick al gebrouwde koffie buiten op.  Daarna maak ik Kai wakker, want ik wil wel bijtijds op pad naar de Shenandoah.  Er is opeens ook weer een kans op onweer daar in het westen en dat wil ik absoluut voor zijn.

Terwijl ik boven een half uur cardio op de crosstrainer doe, denk ik dat Kai zijn Max Capacity doet.  Hij neemt echter overal flink de tijd voor en pas tegen elven kunnen we op pad.  Ik heb de radar angstvallig in de gaten gehouden en zie een aantal onweersbuiten ten zuidwesten van waar wij willen gaan wandelen.  Gelukkig lijken die niet onze kant op te komen, dus ik hoop er maar het beste van.

We stoppen bij Whole Foods om wat proviand te kopen voor een picknick.  Het worden gezonde repen, bison jerky, minikaasjes, verschillende bessen en pure chocolade.  Natuurlijk hebben we ook meer dan genoeg water mee, ook voor Cosmo.

Dan gaan we eindelijk op weg.  Eerst nemen we de I-66, die voor de verandering rustig is.  Daarna draai ik bij Warrenton de 29 op en vervolgens nemen we de 211 naar het westen.  Dit vind ik altijd zo'n mooie weg!  Er liggen allerlei wijngaarden en boomgaarden aan.  Ook zijn er allerlei standjes langs de weg en kun je zelf fruit plukken, bosbessen op het moment.

Naarmate we dichter bij de bergen komen betrekt de lucht ook steeds meer.  Op de thermometer in de auto zie ik dat het ook telkens koeler wordt.  Na bij de ingang mijn pas te hebben laten zien moeten we nog zo'n zestien kilometer rijden naar het begin van het pad.  Hier zijn we ook op het hoogste punt van Skyline Drive, 1121  meter.

Omdat het bij ons zo warm was, ben ik gekleed in een (fel oranje) t-shirt en korte broek.  Het is echter maar 17 graden hierboven!  Gelukkig heb ik heen baddoek meegenomen, die ik dan maar als sjaal gebruik.   Onderweg zagen we in de verte flinke buien, maar hier is het nog droog. 

Na de lunch besluiten we het er dus maar op te wagen.  Het pad loopt eerst naar beneden en ik voel me voor het eerst een beetje ongemakkelijk tijdens een "hike".  We zijn hier zo compleet alleen in de natuur en ik maak me toch wel zorgen om onweer.  Ik probeer die gedachtes van me af te zetten en te genieten van de prachtige natuur om me heen.  Het enige geluid zijn zingende vogels en het "chip" geluid van de chipmunks.

Ongeveer anderhalve kilometer naar beneden begint het te regenen.  Ik heb een paraplu mee, dus dat is het probleem niet, maar ik heb geen idee of dit het begin van een onweersbui is.  Verder trekken naar de waterval, die minstens nog eens anderhalve kilometer verder naar beneden is, durf ik niet.  Vooral ook omdat de terugweg helemaal naar boven loopt en dus langer zal nemen.  Na wat overleg besluiten we terug naar de van te keren, better safe than sorry.

Cosmo lijkt van alles te ruiken, maar mist het grootste wild ooit.  Op een gegeven moment kijk ik naar rechts en zie nog geen drie meter van me af een hert staan.  Ze staat vrijwel helemaal achter een boom, vandaar dat Cosmo haar waarschijnlijk niet zag.  Ik fluister Kai toe door te lopen en fotografeer het hert dan in alle rust.  Dat fotograferende in fel oranje geklede mens doet haar absoluut niets en ze eet rustig door.  Dat was toch wel weer heel bijzonder!

Teleurgesteld dat we niet verder konden lopen, komen we bij de van terug   Het is inmiddels opgehouden met zachtjes regenen, dus we zijn blij met de droogte binnen.  Gelukkig hebben we nog geen donder gehoord.  Ik zou echt niet met onweer in het woud willen lopen.  Er is absoluut geen schuilplaats en het kan zeker hier in de bergen enorm huishouden. 

Verder naar het noorden weet ik nog een leuke wandeling naar een waterval, die veel korter is.  Ik stel Kai voor te kijken of we die kunnen gaan doen, denkend dat het daar wel droog zal zijn.  Ondanks de regen is de rit langs Skyline Drive prachtig.  Alles is een diep groen en de bloemen zijn op de diverse hoogtes allemaal anders.

Helaas regent het ook bij het begin van het andere pad nog flink.  Kai heeft geen zin om dat te lopen, dus ik rijd door.  Bij Front Royal verlaten we het nationale park.  De rit over de I-66 gaat vlot en de temperatuur loopt gestaag op.  Tegen de tijd dat ik vlakbij ons huis weer uitstap is het weer 30 graden.  Wat een verschil!

Dat uitstappen gebeurt bij de Giant.  Ik laat Kai met Cosmo in de auto en ga ingredienten halen om taco's te maken.  Dat is altijd een lekker makkelijk en zomers gerecht.  Rick had nog gehakt over van hun hamburgers gisteren, dus ik haal verse salsa, kaas en tortilla's. 

Thuis wacht me een leuke verrassing.  Bloglezeres Naomi heeft me een pakketje gestuurd met wel heel erg Hollandse spulletjes, behalve de Suske en Wiske, die natuurlijk Belgisch is.  Er zit een Nederlands en een oranje vlaggetje in, maar waar ik het meest blij mee ben is het armbandje met echt Nederlandse kleuren en bedeltjes.  Ik zag dat al eerder en vind het super er nu een te hebben!  Heel, heel hartelijk bedankt, Naomi! 

Het tweede pakketje dat op de stoep op mij wacht zijn mijn nieuwe Teva sandalen.  Helaas heb ik een paar van de sandalen, die ik een maand of zo geleden kocht, terug moeten brengen.  Alleen het paar van Keen is echt goed voor de rondleidingen.  Ik heb een heel oud Teva paar, waar ik ook heerlijk op loop, dus daar heb ik de nieuwe generatie van besteld.  Ik ben benieuwd.

De taco's smaken prima en hier is de regen (nog) niet gearriveerd, dus we eten buiten.  Na het eten belt Christine van uit Los Angeles, waar ze net een week vakantie hebben gehouden.  Ze hebben genoten, maar zijn klaar om naar huis te komen.  Grappig te horen dat veel van hun ervaringen de onze waren.  Een leuk gebied om te bezoeken, maar niet "Amerika" en een groot contrast tussen "haves" en "have nots".

Foto's van vandaag staan hier.

De zomer is er nu echt

Zaterdag

Na lekker uitgeslapen te hebben tot een uur of half tien bemerk ik een kleine ramp: de koffie is op! Rick stelt voor dan maar naar Starbucks te gaan. Geen protest van mij, natuurlijk, ik bestel ook gelijk een ijs venti Americano met zes extra shots, melk en caramelsyroop. Buiten zie ik Chris, een van onze buurvrouwen, de krant lezen en we kletsen even bij.

Het is weer heerlijk weer, zo vroeg al 28 graden! Vandaag heb ik mezelf vrijgegeven van sporten, want we willen samen met andere Nederlanders de voetbalwedstrijd Nederland-Denemarken kijken. Kai heeft ook wel zin om mee te gaan. Rick en ik doen onze oranje shirts aan, maar Kai vindt dat dit keer niet nodig.

Als we bij de Front Page in Arlington aankomen, ziet het er al aardig oranje. De wedstrijd begint net en we vinden een tafeltje met zicht op een aantal tv's. Er worden heerlijke bitterballen rondgebracht en we bestellen lunch. Ik neem de Chesapeake eggs Benedict, gepocheerde eieren met crab op een Engelse muffin. Alleen de Hollandaise saus wil ik er niet bij, in plaats daarvan doe ik er Tabasco saus op. Lekker pittig en het smaakt me goed. Alleen verslik ik me bijna als de Denen een doelpunt scoren!

Tijdens de pauze gaan Rick en ik even kletsen met Shanti, Guus en de vader van Guus, Jaap. Natuurlijk hebben we nog goede hoop dat Nederland in de tweede helft wel tenminste een schot op het doel zal kunnen verzilveren. Vijfenveertig minuten later blijkt die hoop onterecht geweest. Wat een frustrerende wedstrijd was dit! 

Toch was het leuk om het zo in gezelschap van andere supporters te kijken, al keek ik het laatste kwartier wel verlangend naar buiten, want de warmte en zonneschijn lonkten. Het is altijd zo fris in restaurants in de zomer met de airco!

Thuis installeer ik me dan ook met mijn Kindle en een groot glas ijswater op het deck. Ik kijk ook nog even naar de vogeltjes onder het deck en maak er zo goed en zo kwaad als het door de spleet gaat een foto van. Ik hoop maar dat de ouders ze wel voeren, als wij zo vaak buiten op het deck zijn. Aan de andere kant hebben ze daar ook de eieren uitgebroed, dus zijn toen ook niet afgeschrikt door ons.

Gisteren wilde Rick eigenlijk al graag naar de bioscoop, maar ik had teveel schouderpijn. Vandaag voelt het een stuk beter, dus we kiezen Men in Black III 3D bij Fairfax Corner Deluxe. Met dit mooie weer is het helemaal niet druk in de bioscoop, dus de zaal is vrij leeg. Wij kunnen zitten in de rij met het metalen hek ervoor, zodat we onze voeten daarop kunnen laten rusten.

De film is erg leuk en Fairfax Corner is 's zomers ook buiten erg gezellig.  Er zijn allerlei restaurants met terrasjes en kinderen spelen in de fontein op het pleintje.  We besluiten dus te kijken of we ergens plek kunnen vinden om een hapje te eten. 

Aan de open bar bij Ozzie's zijn nog twee krukken vrij.  Hier hebben we nog niet eerder gegeten, dus dat is ook leuk.  We bestellen wat calamari en kletsen met anderen aan de bar en de bartender Gonz aan wie ik een compliment geef, want hij spelt meteen mijn naam goed. 

Als hoofdgerecht heb ik de bruschetta besteld en die komt in de vorm van dunne tosti's met druiftomaatjes en verse mozzarella erop.  Werkelijk om je vingers bij af te likken!  Ook Rick smult van zijn gerecht, een flatbread pizza.  Deze Great American Restaurants keten is niet voor niets zo populair.  Hun restaurants zijn een grote aanrader in dit gebied (Old Ebbitt Grill hoort er ook bij).

Kai en Saskia zijn intussen naar Washington vertrokken voor een concert van Unknown Mortal Orchestra bij het Rock n Roll Hotel.  Die club ligt in het noordoosten van de stad, meestal niet het beste gedeelte, hoewel het er de afgelopen jaren flink is opgeknapt.  Ze zullen pas na middernacht thuiskomen, dus ik heb Kai gevraagd mij wakker te maken om me te laten weten als ze thuiskomen (dat doen ze dan ook keurig om een uur).

Zondag

Alweer een heel zomerse dag met al 27 graden als we opstaan.  De tijd dat ik mijn Starbucks drankjes "iced" bestel (light ice, weliswaar, want anders krijg je meer ijs dan drankje) is zeker weer aangebroken.  Rick en ik halen ons ontbijt, voor mij weer de overheerlijke chicken sausage wrap, en schuiven de dekstoelen in de schaduw om het op te eten.  In de zon is het al te warm.

Een mooie gedachte om de zondag mee te beginnen

Toch ga ik boven in de warme zolderkamer een uur sporten.  Die kamer ligt recht onder het garagedak, dus het is transpireren geblazen!  Wie weet verbrand ik zo ook nog meer calorieen, toch ook altijd weer meegenomen.  Al Wordfeudend en mijn boek uitlezend is het uur toch vrij snel voorbij.

Het wordt verder een lekker ontspannen zondag.  Ik haal avondeten bij Whole Foods en krijg gelijk ook advies van hun wijnexpert voor een lekkere rose voor vanavond.  Het is daar het perfecte weer voor en ik lees op het moment een boek wat zich in de Provence afspeelt, waarin de hoofdpersonen ook telkens aan de rose zitten.  Gelukkig komt rose er hier ook steeds meer in.  Vroeger had je alleen de mij te zoete white zinfandel, nu een vrij ruime keuze aan drogere rose's.

Ondanks dat de weerman het vanmiddag "muggy" noemde buiten vinden Rick en ik de vochtigheid alles meevallen.  We gaan lekker bij het zwembad lezen en nemen af en toe een duik in het koele, maar voor mij net niet te koude, water.  Ik krijg hier altijd zo'n vakantiegevoel van, heerlijk!

Thuis zet Rick de salsamuziek aan buiten en genieten we van een roseetje voor mij en een biertje voor Rick en Kai.  De grill gaat aan en er zijn hamburgers voor de heren en zalmburgers met spinazie en fetakaas voor mij.  Daarbij vier kleuren paprikaschijven als groente, erg lekker!

Katja is intussen aan haar eerste boy scout kamp begonnen vandaag.  Vorige week heeft ze de hele week training gehad en naar haar zeggen het lelijkste uniform ooit moeten kopen.  Ik ben heel benieuwd hoe ze zo'n kampweek gaat ervaren.  De kampeerders zijn jongens tussen de acht en achttien. 

Saskia gaat haar laatste week van school alweer in.  Helaas voor haar heeft ze wel iedere dag examens.  Vrijdag kan voor haar niet snel genoeg komen!  Dit schooljaar is werkelijk omgevlogen, maar de laatste loodjes wegen zwaar voor Sas.  Ze heeft enorm veel zin om volgend jaar met een schone lei te beginnen en ik denk dat ze dan ook meer vakken heeft die haar echt zullen liggen.

Het maandelijkse thema voor foto van de dag is deze maand dus abstract.  Het is niet makkelijk daarvoor iets interessants te vinden, kan ik melden!  Onderstaanden zijn de foto's van gisteren en vandaag.  Ik ben wel benieuwd of het heel duidelijk is wat het onderwerp was:

River Trail, Great Falls NP

Helaas heb ik de afgelopen week weer erge last van mijn nek en schouders. Vanochtend is het zelfs zo erg dat ik er om half zes wakker van word en niet meer kan slapen. Ik rol op mijn nieuwe roller en steek een tennisbal tussen mijn schouderbladen en eet Advil. Veel baten doet het niet, helaas, als ik mijn hoofd beweeg voel ik een scherpe pijn in mijn linkerschouder.

Toch ga ik maar naar Sharons core training klas. Daar komt Mai Lan ook even gedag zeggen, die een jaar geleden naar Mississippi verhuisde. Ik mis het groepje van toen, waar ook Pat van deel maakte. Het is nu ook een leuk groepje, maar niet zo hecht dat we bijvoorbeeld samen zouden gaan lunchen.

Dat is wel een nadeel van dit gebied, veel militaire families (waaronder die van Mai Lan) of internationaal/buitenlandse zaken, dus veel mensen zijn er maar voor een paar jaar. Gelukkig heeft Vienna (veel) meer permanente bewoners, dan waar we voorheen hebben gewoond.

Af en toe doen de oefeningen zo'n pijn dat ik mijn tranen moet terugbijten, vooral als Sharon bezorgd vraagt of het gaat. Ik baal, baal, baal! Maar toch helpt het een beetje en na nog een half uur cardio is tenminste mijn hoofdpijn weg. Het is super lekker weer buiten en gewoonlijk voel ik me dan ook top, dus ik denk dat die spier ontstoken is en een soort kettingreactie met de andere spieren gaande is. Ik doe dus voorlopig voorzichtig met schouder- en rugoefeningen.

Als ik thuiskom is Kai bezig met een "placement test". Hij praat daarvoor via Skype met een lerares in Wenen, die zijn niveau Duits gaat bepalen voor de cursus, die hij in Oostenrijk zal volgen. Om zich daarop voor te bereiden heeft Kai de afgelopen weken Rosetta Stone Duits gedaan. Dat heeft zeker geholpen, want hij krijgt niveau B1, boven de beginnersklassen, het eerste niveau voor gevorderden. Erg goed van hem!

Met dit mooie weer moeten we gewoon de natuur in vinden Kai en ik. Na wat overleg komen we toch weer op Great Falls uit. Eerst halen we lunch en wat te drinken bij Starbucks. We besluiten dit keer een heel stuk te gaan wandelen langs het River Trail.  Dat hebben we eigenlijk nog nooit gedaan, alleen een klein stukje tot de houten brug. 

Onderweg komen we allemaal klimmers tegen, die hun touwen aan het spannen zijn om naar de rivier af te dalen.  In die rivier zien we kayakers tegen de stroom op proberen te peddelen. Allemaal veel avontuurlijkere mensen, dan ik, al vind ik mezelf heel avontuurlijk als het pad ons herhaaldelijk vlak langs de kant van de kliffen leidt.

Al heb ik geen erge hoogtevrees, ik krijg toch de kriebels zo aan de rand tientallen meters boven de kolkende rivier.  Kai heeft daar helemaal geen last van en klimt met Cosmo overal heen.  Ik moet hem regelmatig toeroepen niet te dicht bij de rand te gaan.  Met Katja is Cosmo eens zo'n tien meter van een heuvel gegleden, dus de hond heeft duidelijk geen gevoel voor zulk gevaar.

Op een gegeven moment wordt Cosmo heel onrustig.  Hij wil rennen, dus Kai rent met hem.  Opeens hoor ik Kai roepen: "Mammie, herten!"  En jawel, daar staat een tweetal herten slechts een paar meter van ons af.  Ze kijken nog even verbaasd naar die blaffende hond en nemen dan de benen. 

Niet veel verderop zie ik een medewandelaar bij een stil water fotograferen.  Al gauw wordt het onderwerp me duidelijk: een waterslang, die op een stuk hout ligt.  Zij (of hij) is dik en volgens de wandelaar of zwanger of heeft net gegeten. 

De wandelaar laat me ook trots een foto zien van een black widow spin, die hij eerder in het park heeft gemaakt.  Dat is een mooie spin, maar ik ben wel blij hem niet tegen te zijn gekomen.  Hij wijst ons ook nog een kikker aan in dit stille water, maar het is te donker om daar een goede foto van te maken.

Wij vervolgen ons pad wat soms moeilijk te vinden is, gelukkig zijn er overal blauwgroene markeringen.  Soms lopen we heel dicht bij de afgrond.  Dit is deel van een zestien kilometer lang pad dat de Indianen ver voor de Europeanen kwamen als reisroute gebruikten.  Veel van de paden in de wouden hier zijn op Indianen routes gebaseerd.

 Op een gegeven moment komen we op een geasfalteerd weggetje uit.  Dat gaat opeens omlaag naar de rivier.  Van tientallen meters erboven staan we opeens aan de rivier.  Ook hier is het weer heel erg mooi.  Geen wonder dat dit een Nationaal Park is.

Eenmaal terug bij de uitkijkpunten van de Great Falls zien we een aantal kayakers naar boven klimmen om weer van de watervallen af te varen.  We hebben geen zin daarop te wachten, maar er zijn ook wat kayakers al beneden, waar ik foto's van neem.  Ook de reigers zijn ruimschoots aanwezig, dus daar neem ik ook foto's van, vliegend voor de watervallen.

Kai heeft het wel weer gezien en ik heb enorme dorst.  We hadden wel water mee, maar dat is helemaal warm geworden  Ik koop een flesjes G2 Gatorade voor Kai en mij en er ligt een bak met koel water voor de honden, waar Cosmo lekker uit drinkt.

Thuis zie ik vader en moeder Robin af en aan vliegen om hun babies onder ons deck te voeden.  Cosmo en Snickers hebben het nestje door en er wordt flink gesnuffeld boven de kopjes van de kleintjes, maar die zitten verder, tot ze gaan uitvliegen, veilig.   Cosmo heeft sinds kort een nieuw speelmaatje bij de buren, hun Deense dog Apollo.  Apollo is nu met vijf maanden ongeveer even groot als Cosmo, maar dat zal niet lang zo blijven.

Rick stelt voor om te gaan eten bij een restaurant met terras.  Dat wordt Uno's en op hun zomermenu staat een heerlijke, gezonde salade met spinazie, goji bessen, druiven, feta, kip, pepita's en meer.  Ik heb echt het gevoel een berg vitamines binnen te hebben gekregen!

Intussen heeft Saskia wat wij gekscherend haar "hemem" (tegenovergestelde van een harem) noemen op bezoek.  Vier jongens met wie ze goed bevriend is en verder geen meisjes, zo grappig.  Ze kletsen een tijdje op het deck.  Wij bestellen intussen een film op de televisie, Journey 2: the Mysterious Island, een leuk verhaal.  En zo begint een heerlijk zomers weekend.

Foto's van vandaag staan hier.

Een gezellige rondleiding

Zoals wel vaker als ik weet dat ik op tijd op moet, ben ik al heel vroeg wakker. Eigenlijk al om kwart over vijf, zelfs nog voor Saskia opstaat. Het raam staat open en dat zal ook meegewerkt hebben, want nu worden de vogels wakker.  Er wordt wat afgezongen in onze tuin. Ik herken het cardinaaltje, maar ook andere vogeltjes hebben een mooi lied.

Zo lig ik te luisteren en te denken en voor ik het weet is het tijd om op te staan. Rick is ook al op en we eten samen ontbijt. Gelukkig lijkt hij helemaal beter en zegt ook beter geslapen te hebben. Maar goed ook. want hij heeft het enorm druk op zijn werk.

Het plan is dat Rick mij op weg naar zijn werk bij de metro af zal zetten. Alleen kan hij nergens zijn autosleutels vinden. Dat zou een grote ramp zijn, want dit is het enige paar dat hij nog heeft, een van de sleutels is hij al kwijt. Gelukkig kan Rick in het ergste geval Kai's auto nemen voor zijn afspraken, maar dat is natuurlijk verre van ideaal.

Omdat ik echt om half tien in Washington moet zijn, brengt Rick mij in Kai's auto naar de metro. Ik ben dus al later dan ik had gewild en de metro blijkt ook een of ander probleem te hebben, waardoor we een kwartier moeten wachten voor we vertrekken. Ik laat dus maar gauw een berichtje achter voor C. in hun hotel. Of ze het zullen krijgen weet ik niet. Gelukkig belt Rick net voor we de tunnel ingaan dat hij zijn sleutel heeft gevonden. Opluchting!

Precies om half tien stap ik uit bij McPherson Square. Tot mijn verbazing zie ik niemand, die C. en T. zouden kunnen zijn. Dan zie ik in de verte een stel aan komen lopen, wat er erg Europees uitziet. En inderdaad, het zijn C. en T., voor de verandering een broer en zus, die samen op reis zijn.

Zij hebben als kinderen in de VS gewoond en zijn hier daarna nog vele malen geweest. Dat merk ik aan hun Amerikaanse accent, als ze Engels spreken, en gewoon hun gemak van hier zijn. Het zijn kleine nuances, maar net die omgangsvormen hier, die een beetje anders zijn dan in Europa, zoals telkens "thank you" zeggen in een restaurant. Ik weet het niet goed uit te leggen, maar het valt me op.

Het is werkelijk schitterend weer, warm, maar niet vochtig. Om te beginnen hebben we een wolkenloze blauwe lucht. Als eerste laat ik de kerk van de presidenten zien. Vandaag is die gelukkig open, want het is zo'n mooi voorbeeld van een laat 18e eeuws, begin 19e eeuws kerkje hier en de glas in lood ramen zijn schitterend.

Bij het Witte Huis is het een drukte van jewelste met schoolgroepen. Ik bereid me alweer voor die bij alle monumenten aan te treffen, maar dat valt gelukkig mee. Onderweg komen we telkens een groep hardlopende mariniers tegen (zeker dertig). Onderwijl gaat het er echt Amerikaans aan toe. Een leider roept op zingende toon "Who is going to go faster than he can?" (ik verzin dit even, maar zoiets is het) en dan antwoordt de groep "We are going faster than we can!" en dat soort zinnen, de hele tijd door. Dit soort onverwachte dingen maken de rondleidingen iedere keer nog weer anders.

Bij het Tweede Wereldoorlog Monument is weer een groepje veteranen aanwezig. Mij wordt gevraagd een foto te nemen van een van hen met zijn zoon. Ik bedank de veteraan voor zijn dienst en vertel hem dat ik uit Nederland kom. Daar leeft hij even bij op, maar ik weet niet in hoeverre het tot hem doordringt. Ik krijg het gevoel dat hij er niet meer helemaal is, zowel mentaal als fysiek. Toch bijzonder dat deze heel oude mensen nog zo'n reis maken om hun monument te zien. Het raakt me dat die monumenten zo belangrijk zijn voor de veteranen.

Bij het Vietnam Memorial liggen vandaag heel veel spullen (zie foto's). Ook zie ik een veteraan de namen aanraken op zo'n melancholieke manier dat ik een brok in mijn keel krijg. De sfeer hier is altijd zo anders dan slecht tientallen meters verderop bij het vorige monument. Geen overwinningen hier, enkel leed, zo lijkt het.

Al vond de Korea veteraan een paar weken geleden zijn tijd in Korea "hel" was. Wat die mensen mee hebben moeten maken en dan vrijwel zonder steun van het thuisland is onvoorstelbaar. Gelukkig worden de militairen tegenwoordig zeer gerespecteerd. Voor Europeanen misschien op het overdrevene af, maar het is allemaal gebaseerd op de (nog vrij recente) geschiedenis.

Voor de zoveelste keer kon ik niet reserveren op mijn gewenste tijd van half een bij de Old Ebbitt Grill, terwijl ik altijd half een probeer, want dat wordt het meestal gewoon.  Ook nu weer, want ik wil dat iedereen geniet van de monumenten en de foto's neemt, die ze willen.  Kwart over twaalf is te vroeg en kwart over een is te laat, ik bel het restaurant dus maar weer eens om te zeggen dat we een kwartier te laat zullen zijn.  Dat is gelukkig geen probleem.

De lunch wordt gezellig en lekker. Ik kies weer mijn favoriete sandwich, de Norwegian, met gerookte zalm, olijf cream chees, tomaat, ei en arugula.  Ik vraag het "open faced", want ik wil niet twee boterhammen.  Dat begrijpen ze kennelijk niet, want ik krijg het wel zonder boterham bovenop, maar die hebben ze nu maar onder de onderste gelegd.  Nog geen brood bespaard, want die onderste eet ik dus niet.  Het smaakt verder weer prima en het verse fruit is ook lekker rijp.  Ook C. en T. eten smakelijk van hun burgers.

Tijdens de lunch heb ik de optie gegeven om of de Chinatown route te doen of de kortere route.  Ze kiezen voor de kortere, want zijn geen fans van Chinatowns.  Via Pennsylvania Avenue, waarlangs van alles interessants ligt, lopen we dus naar het Capitool.  C. en T. blijven hier nog een aantal dagen en zullen ook een rondleiding in het Capitool en Supreme Court krijgen.  Ik zou willen dat meer mensen echt de tijd namen voor deze stad.

Bij de Library of Congress gaan we natuurlijk naar binnen.  We moeten in de rij wachten en kletsen met de medewerkster.  Ze zijn de hele dag druk geweest met allerlei schoolgroepen.  Zij klaagt erover dat het allemaal 13 en 14 jarigen zijn, die gewoon niet geinteresseerd zijn.  Dat kan ik beamen, pas nu begint Saskia bijvoorbeeld weer interesse te krijgen, onder invloed van haar geschiedenislessen.

Na alle mooie dingen in de bibliotheek bekeken te hebben, lopen we langs de musea naar het Smithsonian metrostation.  In de verte pakken donkere wolken zich samen, maar die lijken niet hierheen te komen.  Later hoor ik van Rick dat het in Falls Church geplenst heeft, ik heb vandaag geen druppel gezien. 

Bij de ingang van het station nemen we afscheid, zoals altijd raar na zo'n gezellige dag samen.  Gelukkig is C. op Facebook, dus kunnen we zo contact houden, zoals ik ook met een aantal mensen van vorig jaar heb.   Zij gaan terug lopen naar hun hotel. Ik vind het altijd weer knap dat mensen zo'n lange wandeling met een jet lag volhouden. 

Intussen heb ik de hele dag naar een goede abstracte foto gezocht en vind die uiteindelijk in het metrostation.  De Washington metrostation zijn heel fotogeniek, vind ik.  De treinen zijn vol met honkbalfans, maar gelukkig krijg ik wel meteen een zitplaats.  Kai wacht me al op in Vienna, echt fijn zo'n rijdende zoon.

Het is zo lekker dat ik weer buiten ga computeren.  Als Rick thuiskomt stelt hij voor bij Glory Days te gaan eten.  Daar zijn Kai en ik prima voor te vinden.  Ik neem de crabcake, die hier erg lekker is.  Net als we klaar zijn met eten zien we een gezin uit de buurt en kletsen even bij. 

Hun zoon was Kai's beste vriend en vorig jaar het eerste semester zijn kamergenoot bij VCU.  Nu praten de twee niet meer, heel vreemd.   Wij kunnen het echter erg goed met de ouders vinden, dus we negeren het gedoe met de heren.  Voor we het weten zijn we een half uur aan de praat.  Zij moeten nog naar een wedstrijd, dus nemen gehaast afscheid. 

Wij rekenen af en dan brengt Rick nog een oude computerbatterij naar Micro Center voor recycling.   Intussen zien Kai en ik de mooiste wolkenpartijen, want rondom ons zijn er allerlei onweersbuien.  Hier blijft het echter droog.  De komende dagen worden erg zomers, hopelijk wordt het zwembadwater dan ook warm genoeg voor mij.  Met die gedachte sluit ik vandaag af.

Foto's van vandaag staan hier.