Over een natuurwandeling met muziek

Het is zo bizar om door het geluid van insecten gewekt te worden! Meestal zijn het de vrolijk zingende vogels. In ieder geval zijn we om zeven uur gewoon wakker van de cicaden.

In de korte tijd dat ik me aankleed en mijn contactlenzen indoe heeft Rick de koffie al aan het pruttelen. Met een mok koffie maak ik mijn ei, tomaat en paddestoelen ontbijt. Buiten op het deck smul ik daarvan. 

Intussen is Rick naar boven om zijn ochtendritueel af te werken en ik begin maar met mijn stappen. Tegen de tijd dat Rick gewassen en gekleed beneden komt heb ik er alweer 3500 passen opzitten. Altijd meegenomen. 

We gaan onze koffies halen van Starbucks en zien de cicaden overal vliegen. Ze landen zo dom, ik heb er al een aantal rechtop gezet, omdat ze op hun vleugels landden. Geen wonder dat 95% het niet haalt en de overgebleven vijf procent verantwoordelijk is voor het voortzetten van Brood X. 

Als ik verder ga aan mijn op de plaats hardlopen op het deck, zie ik dat er een aantal roodogige insecten op het deck zijn geland. Eentje lijkt me wel te bespieden vanuit de geraniums. Orion vindt ze zo lekker, maar als hij zijn vierde opheeft voor ik het kan verhelpen, doe ik hem in Ricks kantoor. Teveel van die insecten kunnen Orion ziek maken. 

In de voortuin komen ze nog steeds uit. Deze met een druppel in zijn of haar poot

Als ik mijn 10000 stappen bijeen heb, maak ik me klaar erop uit te gaan. Ik heb bij het Wolf Trap Nationale Park afgesproken met Karen en Wendy. Zij zijn vrouwen, die ik online via de Vienna VA Foodies Facebook groep heb ontmoet, maar nog niet in persoon. 

We hebben besloten elkaar bij de hoofdparkeerplaats te ontmoeten. Wolf Trap is het enige nationale park waar concerten en dergelijke worden gehouden. Er is ook een heel mooi bos omheen. In dat bos is tot september de Ellen Reid Sound Walk te vinden. 

Via een app worden we het bos ingeleid en horen verschillende muziek, die bij de omgeving moet horen. We vinden het heel bijzonder, hoewel we niet echt water horen bij water en andere natuur elders. De muziek wordt nog net niet overstemd door de cicaden, die hier ook in grote aantallen aanwezig zijn. 

Dit is voor mij de eerste keer in dit bos en het wordt zeker niet de laatste, zo mooi! Intussen kletsen we ook gezellig. Wendy is van oorsprong Maleisisch en hier als kind met haar ouders gekomen. Karen komt uit Singapore en is nog niet zo heel lang in dit land. 

Berg laurier

Een voorbeeld van de muziek onderweg

Natuurlijk moeten er na afloop selfies genomen worden. Erg leuk om wat nieuwe vriendinnen te maken. Een derde, Nhu, heeft een baby en kon vandaag niet. Hopelijk de volgende keer, dan willen we bij een restaurant afspreken. 

Op de terugweg haal ik een zalm bloemkoolrijst bowl van Zoe's Kitchen en gooi de VLNDR vol. Thuis zie ik dat de schoonmaakploeg ook net aankomt. Ik probeer Orion met zijn geliefde kaas zijn bench in te krijgen, maar hij heeft andere plannen. Voor ik het weet heeft hij mijn lunch op de grond gegooid, duidelijk aantrekkelijker dan de kaas, zucht!

Rick doet Orion in zijn bench en helpt mij dan de troep op te ruimen. Er zit niets anders op dan terug naar Zoe's Kitchen te gaan en een nieuwe bowl te bestellen. Ik heb intussen flinke trek en eet in de schaduw op hun terras. Het smaakt extra goed. 

Na het eten verplaats ik me naar het Vienna Centennial Park met de locomotief. De korenbloemen bloeien nog steeds prachtig. Ik kan het niet laten er een paar foto's van te maken. 

Het is 34 graden en heel vochtig. Na een tijdje krijg ik enorme dorst en besluit een bramen ijsthee te bestellen van Caffe Amouri. Hier zijn de cicaden niet zo luid en ik neem plaats aan een van de tafeltjes. Die ene ijsthee is niet genoeg, dus ik neem ook nog een ijs Chai thee mee.

Dan loop ik naar Greenheart. Onderweg zie ik bijtjes bezig, weer eens wat anders dan cicaden. Inmiddels kent men mij wel bij Greenheart en ik sta al gauw weer buiten met een nieuwe fles Rooster groentesap. 

Bij Whole Foods haal ik ingredienten voor het avondeten. Thuis wacht Rick me op, hij had een heel goede evaluatie voor zijn werk en gaat het vieren met een Big Gulp van 7-Eleven. Ik ga gezellig mee. Niet veel later komt Rick teleurgesteld terug, ze hebben zijn favoriete diet Mountain Dew niet meer. Nu maar hopen voor hem dat de andere 7-Elevens die nog wel hebben.

Op weg naar huis horen we vervaarlijk gerommel en we zijn net terug als de hemelsluizen zich openen. Zoals wel vaker trekt het zware onweer net te zuiden van ons. Zo snel als het ging regenen, zo snel schijnt ook de zon weer. 

Rick maakt ons avondeten. We hebben de lekkere koolhydraatarme taco "schelpen" met kalkoengehakt bereid met taco kruiden en mini komkommertjes, omdat ik ook iets groens wilde hebben. Dit heel simpele maal is zo lekker, mede door de knapperigheid en smaak van de "schelpen".

Terwijl ik dit schrijf hoor ik weer gerommel in de verte. Dit keer krijgen we wel een fikse onweersbui over ons heen. De bliksem verblindt ons meerdere malen en de knallen zijn keihard. We prijzen ons weer eens gelukkig dat Orion niet bang is. 

Het was weer een drukke dag en meer dan de helft van de werkweek is alweer voorbij. Ik heb genoten van vandaag, ik krijg echt energie van iets met anderen ondernemen. Ik ben zo blij dat dat weer kan! 

Over cicaden, cicaden en meer cicaden

We merken het al bij het opstaan, de cicaden zijn opgedroogd en zijn zelfs binnen goed te horen. Het is bewolkt en koel dus ik eet mijn ontbijt binnen. Terwijl Rick zich klaarmaakt begin ik aan mijn stappen en tegen de tijd dat we naar Starbucks gaan heb ik er al 4500 bijeen. Met onze koffies gaan we snel huiswaarts.

Rick moet weer een heel aantal virtuele vergaderingen bijwonen en ik maak mijn stappen af. Dan heb ik zin in een wandeling met Orion. Nu het leven weer een beetje normaal wordt zijn er ook minder mensen, die de hele dag lang hun honden uitlaten. 

We komen zelfs geen hond (in de letterlijke en figuurlijke betekenis) tegen. Wat we wel tegenkomen zijn honderden, zo niet duizenden cicaden. Ik heb snoepjes mee voor Orion en dat is maar goed ook, want zo kan ik hem afleiden van de insecten. Hij heeft besloten dat ze lekkere hapjes zijn, maar teveel ervan is niet goed.  

Ogenschijnlijk loop ik gewoon langs struiken en bomen in de buurt, maar een blik opzij laat zien dat er op vrijwel alle bladeren een cicade zit. Ze vliegen ook steeds meer rond, maar ik weet ze nog te ontwijken. 

Het doet wel een beetje aan een Hitchcock film denken. Duidelijk worden er nog steeds nieuwe cicaden geboren en die moeten ook nog allemaal de bomen in om lawaai te maken. Het is nu al luid, maar dat zal nog erger worden. 

Na een uurtje zijn we weer thuis en fris ik mezelf op. Dinsdag is virtuele lunch met Judith dag en ik haal mijn steak and cheese Subway salade weer eens op. De lunch wordt zoals altijd gezellig. We nemen vroeger dan gewoonlijk afscheid, want Judith gaat op vakantie en moet nog werk afmaken. 

Het is inmiddels lekker zonnig en warm weer en ik denk eens in de hangmat te gaan lezen. Daar zie ik al gauw vanaf, want tientallen cicaden vliegen in onze achtertuin rond. Ik zie ze letterlijk vliegen. Zeventien jaar geleden hadden we er weinig last van, want toen was ons huis pas vijf jaar oud. Dit jaar hebben we er heel veel in de achtertuin. 

Dan blijf ik maar op het deck, waar slechts een enkel verdwaald roodogig insect landt. Jammer genoeg voor hen is Orion daar ook en voor ik het kan verhelpen heeft hij ze al opgehapt. Hopelijk krijgt hij er geen last van zijn ingewanden door. 

Het is zo ontzettend luid dat ik me niet op mijn boek kan concentreren. Mijn decibel meter app registreert constant tussen de 70 en 80 decibel. Dat is luider dan een stofzuiger. Ik lees dat het op den duur zelfs je gehoor kan beschadigen. 

Naar binnen gaan wil ik ook niet met dit mooie weer. Opeens kom ik op een lumineus idee: ik zet mijn geluiddempende koptelefoon op. Ah, dat is echt veel beter! Die houd ik de komende weken bij de hand. 

Rick heeft fysiotherapie en meldt dat het nu overal in Vienna een lawaai van jewelste is. Een paar dagen geleden viel het nog mee. Pas tegen vijven wordt het geluid minder en als ik dit om kwart over zeven typ is het helemaal stil. Even rusten voor ze er morgen weer hard tegenaan gaan. 

Nu de pandemie hier voorbij is, vind ik het weer leuk om een paar keer per week naar Whole Foods te gaan om te zien wat lekker is voor het avondeten. Ook vanmiddag doe ik dat en zie mijn buurvrouw Jeanne. We praten even bij over de kinderen en dan is zij aan de beurt bij de kassa. Dat korte sociale heb ik echt gemist.

Vanavond wordt het een grill maaltijd. Ik heb kipsate stokjes en zowaar witte asperges gevonden. Die komen weliswaar uit Peru, maar de witte zien we zo zelden dat ik ze mee moest nemen. Ik schil de asperges en Rick doet alles op de barbecue. 

We hebben er bloemkoolrijst en pindasaus bij. Online zag ik een recept met een sausje van creme fraiche en peper voor de asperges. Ik heb nog creme fraiche en laat dat in de magnetron smelten. Het is inderdaad een heerlijk zacht sausje bij de asperges. 

Om acht uur heeft Katja weer een echo en wij gaan meekijken. Het is leuker dan welke tv show ook. We zien het gezichtje dit keer heel goed! Het komt nu zo dichtbij, ik kan niet wachten de kleine te ontmoeten! Ik heb inmiddels de cadeautjes voor de kraammand bijeen en de "mand" ook. Nog maar anderhalve maand voor Katja is uitgerekend. 

 

Over Orions vijfde verjaardag

Tja, het is nog geen zomer en de warmte van de afgelopen dagen is er nog niet constant. Het is druilerig en voor ons doen koel bij het opstaan. Toch is het een vrolijke dag, want onze hondenbaby is jarig! Hij wordt alweer vijf!

Gisteravond hebben we van de bakkerij bij het restaurant een hondenkoek meegenomen en die krijgt Orion als ontbijt. Natuurlijk maakt hij er korte metten mee. Best Buns kan duidelijk ook goed voor honden bakken. 

Voor mezelf maak ik mijn tomaat, ei en paddestoelen ontbijt. Dit keer met verse morels, wat zijn die heerlijk! Hopelijk hebben ze die volgende week nog, want het schijnt een heel seizoensgebonden paddestoel te zijn. 

Het is droog als we naar Starbucks rijden en op de terugweg spelen we kort wat Pokemon Go. Dan gaat Rick aan het werk en ik aan mijn "stappen".  Ik besluit vandaag de mini elliptical weer eens te gebruiken. 

Sharon is op vakantie, dus er is geen personal training, maar ik heb om 11 uur een afspraak bij de Nissan garage. VLINDR is aan haar eerste beurt toe. Ze hadden me verteld dat het een half uur zou duren, maar nu krijg ik te horen dat het wel anderhalf uur kan zijn. 

Balen, maar er zit niets anders op dan te wachten. Tot mijn verrassing komt er nog geen half uur later iemand de wachtruimte in, die mijn naam roept. Ik denk nog dat er iets mis is met de auto, maar nee, hij is klaar. Perfect!

Nu ik toch in de buurt ben haal ik gelijk een pho met garnalen op van Roll Play. Het is er het juiste weer voor. Rick is ook net zijn lunch aan het klaarmaken en we eten gezellig samen. 

Na het eten "verzomer" ik de keuken en wc hier beneden ook. De keuken krijgt dit jaar een citrus thema, compleet met citroen "Nisse", de Scandinavische kabouters, die ons gaan beschermen tegen tegenspoed volgens de legende. 

In de wc hang ik een baddoek met afdruk van een strand en het bijbehorende wasdoekje. Het staat goed bij alles. Ik vind deze baddoeken erg leuk, ze hebben er voor ieder seizoen. Rick vindt ze te groot, maar dat is juist fijn. 

Het wordt al gauw duidelijk dat de regen niet gaat stoppen, zoals ik had gehoopt. Ik ga er dan toch maar op uit. Onderweg naar het centrum fotografeer ik wat kleddernatte pioenrozen, rozen en klokjes waarvan ik de soort niet weet. 

Bij Petco ga ik kijken of er nog iets leuks is voor jarige honden, maar dat valt vreselijk tegen. Orion zal toch al heel wat verwennerijen krijgen, dus ik vertrek met lege handen. 

Dan maar naar Whole Foods aan de overkant. Hier koop ik ons avondeten. Ze hebben mooie bloemen, maar ik vind het in de zomer nooit zo nodig verse bloemen binnen te hebben. Die zijn er genoeg buiten. 

Intussen valt het me op dat ik de cicaden sinds het regent niet meer gehoord heb. Kennelijk houden ze daar niet van. Grappig die stilte opeens na al dat lawaai vanochtend. Ze zitten zielig nog op de bomen.

Orions vijfde verjaardagsviering zet zich voort en ik haal een hondenijsje bij Ben & Jerry's. Rick steekt de vijf kaarsjes aan en we liggen dubbel als we Happy Birthday zingen. Orion heeft alleen maar aandacht voor dat ijsje wat hij vol overgave oplikt. 

Met dit regenachtige weer voel ik me meteen minder goed en erg moe. Misschien is dat ook een beetje een terugslag van het drukke lange weekend. Ik besluit dat het genoeg is geweest voor vandaag en ga lezen tot Rick klaar is met werken. 

Net voor zessen wordt Orions grote cadeau bezorgd: Barkcuterie. Ik zag de advertentie van dit nieuwe kleine bedrijfje in onze Foodies groep langskomen en dat leek me echt leuk. Ik heb er toen meteen een besteld, ook om Samila, die nog maar net begonnen is, te steunen.

Het is een "bord" met allerlei lekkernijen dat inderdaad erg op charcuterie lijkt. In kaasletters staat er "Orion turns 5". Het bakje bevat pindakaas, Orions absolute favoriet. Verder zijn er boontjes, komkommer, aardbeien, kaas, bosbessen en verscheidene gezonde hondensnacks. 

 

De foto's en het filmpje laten wel zien dat het een enorm succes is! Samila heeft heel goed naar mij geluisterd en Orion vindt alles heerlijk. De pindakaas krijgt hij er als dessert bij. 

Het is helaas tot het laatste boontje op

Samila bracht ook een speeltje, de avocado, en een kauwding, een gedroogde stierenwang. Dat is zeker iets wat Orion nog nooit heeft gehad. Ik ben benieuwd of hij het lekker vindt. 

Wijzelf smullen van een makkelijk fajita's maal. Dit keer met biefstuk en het valt me altijd weer op hoe zo simpel zo lekker kan zijn.

Als Katja Orions verwenningen op Facebook ziet grapt ze dat ik meer om Orion dan Kai, Saskia en haar geef. De hond heeft dan ook wel echt een bijzonder fijne verjaardag gehad! Orion is een dankbare jarige, hij heeft al een aantal keren blij op het tapijt gerold en ligt nu tevreden te slapen.

Dat laatste ga ik ook snel doen. Eerst nog een paar shows kijken en dan zoek ik mijn bed op.