Dag 4 Tucson: Sabino Canyon

Eigenlijk ben ik al om zeven uur klaar wakker, maar Katja heeft niet goed geslapen en wil nog een uurtje blijven liggen.  Is prima, ik doezel ook maar verder dan.

Om acht uur staan we inderdaad op, maar zijn wat langzaam en zitten pas om kwart voor negen aan het ontbijt. Dat is weer fruit met roerei en salsa en de lekkere koffie.  Het ontbijt zal ik niet missen, maar dit hotel, The Lodge on the Desert, is wel heel erg leuk!

Vandaag willen we naar Sabino Canyon, een natuurgebied in de Santa Catalina bergen.  Een vriend van Katja heeft een wandeling naar zeven watervallen aangeraden, maar die blijkt meer dan dertien kilometer lang te zijn en vier tot zes uur te duren.

Daar zijn we niet op voorbereid met ons flesje water en geen proviand.  We besluiten dus te gaan kijken wat er verder nog te doen is. Een half uurtje later parkeer ik de auto op het grote parkeerterrein.  Met mijn nationale parkenpas is dat gratis, anders $5. Het is duidelijk dat het een zeer populair natuurgebied is!

Er is een trammetje met gids maar wij besluiten eerst Sabino Canyon in te lopen, tenminste tot we bij de kreek kunnen komen. Het hele stuk heen en weer is zeven mijl dus ook te ver voor de tijd en voorzieningen, die we hebben.

Een vriendelijke dame, die vertelt horticulturist te zijn, laat ons een bijzondere saguaro cactus zien (zie foto's).  Daarna lopen we over de weg naar de canyon.  Af en toe is er een pad naar het water wat we even nemen.  Ik moet natuurlijk met mijn Teva sandalen even in het ijskoude water (gesmolten sneeuw van Mount Lemmon) staan.

 

 

Anderhalf uur later zijn we terug bij het bezoekerscentrum en het lijkt ons toch wel leuk om zo'n trammetje te nemen.  Ik koop kaartjes voor $10 ieder en we hebben nog een half uur voor de volgende tram vertrekt.

Dat besteden we aan een natuurpad lopen waar bij de verschillende planten staat welke het zijn en hoe ze in dit droge klimaat overleven. Erg interessant allemaal, de enorme saguaro's zijn het bijzonderst, maar ook andere cactussen en bomen zijn de moeite waard.

In het trammetje horen we hoe de canyon is ontstaan en andere belangrijke weetjes.  Het rondritje duurt drie kwartier en Katja en ik zijn het erover eens dat het de moeite waard was.  Onze magen rommelen echter alweer dus we zoeken gauw de auto op om terug naar de stad te rijden.

Er zijn ons een aantal cafe's aangeraden, maar het Mexicaanse trekt toch weer. Katja heeft zin in vistaco's en die vinden we op het menu bij dat El Charro Cafe waar we gisteren niet buiten konden eten.  Vandaag kan dat wel en het is een gezellig terras.  De margarita's en zalmtaco's gaan er goed in.

De laatste cocktails samen dit reisje

Het was een late lunch dus tijd om nog iets buiten de stad te ondernemen hebben we niet meer.  We besluiten om bij het hotel aan het zwembad te gaan liggen.  Jammer genoeg staat daar een koel windje dus in het water gaan we niet, maar verder is het er goed vertoeven en we lezen er anderhalf uur.

Als de zon achter de muren is verdwenen wordt het te kil en lopen we terug.  Bij de kamer is nog wel zon en daar ga ik nog een half uurtje van genieten. Vanwege de late lunch is onze reservering voor het avondeten pas voor kwart voor acht dus ik heb mooi tijd om mijn blog van gisteren af te schrijven.

Morgen zal de wekker heel vroeg gaan dus ik was mijn haren nu vast.  We kleden ons dan om te gaan eten en hebben gereserveerd bij Casa Vicente, een Spaans restaurant.  We delen er lekkere tapas en de bediening is heel goed.  Alleen komen de gerechten tergend langzaam naar buiten, maar ach, we kletsen gezellig en luisteren naar de harpspeelster.

Vanwege het tijdsverschil bel ik Rick nog voor hij naar bed gaat terwijl Katja zonder GPS terug naar het hotel rijdt.  Op de laatste avond hier weten we eindelijk een beetje de weg!  We hebben genoten van dit moeder-dochter tripje samen, heel bijzonder.  Ik wil niet denken dat dit nooit weer zal gebeuren, maar ik ben heel blij dat we deze kans gegrepen hebben!

Foto's van Sabino Canyon staan hier

Dag 3 Tucson: Missie San Xavier del Bac en het Desert Museum

Om de een of andere reden, of een allergie of een verkoudheid, had ik vannacht last van een irritante kriebelhoest.  Ik voel me verder niet slecht maar het hield me wel wakker dus ik sta nogal met een duf hoofd op om kwart voor acht.

De zon schijnt vrolijk de kamer binnen en die heeft Katja ook al gewekt.  Het ziet er als een mooiere dag dan gisteren uit, alleen is het wel een stuk koeler.  Gelukkig hebben we tegenwoordig apps waar we de temperatuur op kunnen zien.  We kleden ons dan ook wat warmer en gaan na onze douches ontbijten.

Het is vanochtend stukken rustiger in het restaurant.  Al is het maar een graad of veertien, we vragen toch een tafeltje buiten en schuiven dat in de zon waar het aangenaam vertoeven is. We nemen vruchten, roerei en andere dingen en genieten van een licht ontbijt.  Heel bijzonder is het niet, maar ja, tegen gratis zeggen we geen nee en de koffie is wel erg lekker en sterk.

Na nog wat laatste dingen in de kamer gedaan te hebben gaan we om half tien op weg naar missie San Xavier del Bac.  Omdat ik niet zeker weet wat er met mij aan de hand is stoppen we eerst even bij een CVS. 

Daar koop ik Flonase, een neusspray tegen allergieen en verkoudheden.  Ik gebruik het meteen. Ik moet zeggen dat ik me de rest van de dag ook compleet normaal voel dus misschien is het wel een allergie, al zou ik niet weten waarvoor in dit droge klimaat.

Onze eerste stop vandaag is de San Xavier del Bac missie.  Die is zo'n 25 kilometer buiten de stad in het San Xavier Indiaanse reservaat.  We zien de missie al van verre liggen.  Ik ben enorm gefascineerd door deze Spaanse missies in het zuidwesten van de Verenigde Staten.  Ik heb al een aantal bezocht rond San Antonio, Texas, en in Californie.

We rijden de parkeerplaats op en zien dan meteen een roadrunner vogel.  Die hebben we geen van beiden ooit eerder gezien en de mensen, die naast ons parkeren duidelijk ook niet.  Hij is even alleen, maar dan komt er een hele familie, die elkaar allemaal met de staarten op en neer wippend lijken te begroeten.

Even is de missie vergeten en kijken we naar de roadrunners.  Jammer genoeg krijg ik er maar een goede foto van.  Het is een grappige vogel en inderdaad rennen ze hard!

Dan is het tijd om ons op de missie te concentreren al kan dat beter als de blazen geleegd worden dus het bordje "restrooms" is onze prioriteit.  Op een bord zie ik dat de volgende gratis rondleiding om half elf is en daar zijn we precies op tijd voor.

De oudere dames, Rody en Lynette, doen een interessante en soms ook grappige rondleiding.  We krijgen te horen hoe Vader Kino (nu weten we waarom zoveel plaatsen in Tucson Kino heten) belangrijk was voor de plaatselijke stam hier. Hij bracht voedsel voor de winter in de vorm van wintertarwe en daaraan hebben we ook de tarwemeel tortilla's te danken.

Deze missie is bijna helemaal wit en dat is geen verf maar een mengsel van van alles en de prickly pear cactus waar we al een paar drankjes mee ophebben.  Ook de kerk van binnen heeft van alles moois wat pas geleden gerestaureerd is. 

Dit schilderij van het Laatste Avondmaal is bijzonder om 3 redenen:
1. De apostelen zitten rond een tafel wat vrijwel nooit voorkomt
2. In de rechterhoek zit Satan en op Katholieke schilderijen mogen Jezus en Satan niet tegelijkertijd voorkomen

3. Er staan zakken zilver naast Judas en die kreeg hij pas na het maal

Het is werkelijk prachtig achttiende eeuws werk, al schijnt voor de restauratie dit alles zwart te zijn geweest.  De kerk was tijdenlang verlaten en mensen woonden erin.  De restauratie is nu in de laatste fase en we zien ze voor bij het altaar nog aan het werk.

Voor we de kerk ingaan komt een van de paters naar Lynette, de gids, en laat haar in niet mis te verstane woorden weten geen grapjes te maken zoals eerder. Lynette sputtert tegen dat God haar haar gevoel voor humor heeft gegeven, maar de pater blijft serieus. 

De kerk is geen plek voor grappige verhalen en lachende mensen, vindt hij.  Ik ben het met Lynette eens, ik ben heus wel in kerken geweest waar dominees of pastoors echt wel wat lichtere en humoristische preken hielden zonder daarmee oneerbiedig te zijn.

De grappige verhalen, of eigenlijk is het er maar een, worden dus buiten verteld.  In de kerk zien we dat het barok stijl is dus evenwichtig.  Aan de ene kant een schilderij, dan ook aan de overkant.  Zelfs tegenover de echte deur is een deur geschilderd.

Het altaar is werkelijk schitterend en ik kan wel zeggen dat het de mooiste missiekerk is, die ik ooit heb bezocht. Na de rondleiding fotograferen we nog wat binnen en buiten en stellen dan de GPS in op een Pandora winkel in een mall.

Die is snel gevonden en we vragen wat voor Tucson of Arizona bedels ze hebben.  Jammer genoeg zijn het weer de geijkte, een rondje met een cactus erin gegraveerd of een gekleurde met Arizona erop waarvan ik weet dat de letters eraf gaan.

De verkoopster kan zo gauw geen andere bedels bedenken, maar haar collega oppert het slangetje.  Aangezien hier heel veel ratelslangen zitten hoewel we die gelukkig niet zijn tegengekomen vind ik dat een leuk idee.  Het wordt het slangetje wat ook nog eens schattig is.

Voor de lunch rijden we naar het centrum naar het El Charro Cafe. Daar wordt ons echter verteld dat het terras dicht is en dat met dit heerlijke weer.  Niet getreurd, dan lopen we wel een blokje verder en gaan weer naar La Cocina net als gisteren.  Dit keer neem ik een hibiscus cosmo en Katja weer een prickly pear drankje.

Katja neemt taco's, maar ik wil de hatch green chili stew wel proberen.  Daar krijg ik geen spijt van! Het is eerder een soep dan wat ze hier stew noemen, dus dunner, maar zeer smakelijk en helemaal niet zwaar.

Na het eten rijden we naar het Sonora Desert Museum.  Dit is eigenlijk meer een dierentuin met inheemse dieren dan een museum.  De meeste dieren zijn gewond gevonden en kunnen niet meer in het wild leven. 

Zo zie ik dan toch nog ratelslangen, gelukkig achter glas

We zien de beer een banaan eten, de bergleeuw laat zich echter helaas niet zien.  Er zijn katachtigen en verschillende vogels in een voliere, maar mijn absolute favorieten hier zijn de kolibries. Er zijn drie soorten (soorten verschillen per seizoen) en ik krijg er mooie foto's van.  Ook zie ik opeens een vogeltje op haar nestje haar minuscule kleintjes voeren.  Zo bijzonder!

Tegen vijven lopen we nog even de souvenirwinkel binnen en koopt Katja een prickly pear barbecue saus voor Kevin.  Dan drinken we nog  een biertje en horen voor de tweede keer vandaag de mensen naast ons Nederlands praten.

Bij de voliere zei een man tegen ons dat hij oer-Hollands hoorde (hoewel dat van Katja niet zo oer is, al denk ik dat dit reisje haar Nederlands ook weer wat heeft opgekrikt.  Zij spreekt het tenslotte het minst van de drie.).  De dames naast ons zijn zo in gesprek dat ik het raar zou vinden opeens een opmerking over hun Nederlands zijn te maken.

Tegen half zes gaan we op weg naar het Saguaro National Park.  Daar rijden we nogmaals de rondweg, maar besluiten langs de hoofdweg te parkeren om de zonsondergang te zien.  Jammer genoeg zijn er geen wolken, die het altijd net iets spectaculairder maken, maar het is nog prachtig en we maken mooie foto's.

Dan rijden we terug naar het hotel waar we ons voor het avondeten verkleden.  Dit keer kiezen we voor Charro Steakhouse en genieten van een heerlijke "ranch to table" filet mignon.  We krijgen er bonen en tortilla's bij en bestellen ook spinazie gemengd met nopalitas (een cactussoort), ook allemaal erg lekker.

Terug in het hotel laad ik mijn foto's op en wil dan aan mijn blog beginnen, maar het internet ligt eruit.  Ik bel de lobby en de mensen die daarover gaan zijn al naar huis, maar de heel vriendelijke receptionist wil er alles aan doen het weer aan het werk te krijgen. Een half uurtje later lukt dat hem, maar dan ben ik al te moe om nog te schrijven.  Het moet dus maar een dagje wachten.

De rest van de foto's van vandaag staan hier

Reis met Katja naar Tucson dag 1 en 2

Zaterdag

Om half acht komt Saskia afscheid nemen. Zij en Laura gaan naar Orlando rijden vandaag. Dat is zo'n 14 uur rijden dus Rick.en ik zullen blij zijn als ze er veilig aankomen (edit: dat was gelukkig het geval)!

Wij slapen nog wat uit maar tegen negenen zijn we alle drie beneden. Katja vraagt om koffie en een crepe als ontbijt. Rick en ik gaan die halen terwijl Katja doucht. Het is net boven nul en onze magnolia's bloesems zijn helaas stuk gevroren vannacht.

.

Bij Starbucks bestellen we drie koffies. Jammer genoeg hebben ze hun egg bites nog steeds niet dus ik besluit ook een crepe te nemen.

Bij Crepe Amour kan ik weer niet laten de crepe met zalm, spinazie en cream cheese te nemen. Katja heeft een zoete crepe met bosbessen.

Tijd om te sporten heb ik vandaag niet want onze nagels zijn belangrijker. We hebben een afspraak bij Pro Nails en laten onze teen- en vingernagels lakken.

Thuis pakken we in en dan is het alweer lunchtijd. Katja heeft dumplings foto's gezien en wil die eten.

Het is druk bij het kleine District Dumplings, maar er komt net een tafeltje vrij. Omdat dit mijn vijfde keer hier is krijg ik mijn portie gratis. Goede klantenbinderij!

Het is gezellig met zijn drietjes en de dumplings vallen weer goed in de smaak.

Thuis zetten we de tassen in de van en brengt Rick ons naar Dulles. Daar nemen we afscheid tot woensdag avond.

Katja en ik checken onze tassen in en hebben beiden TSA Pre. Voor Katja voor het eerst. We zijn zo door de veiligheidscontrole heen.

Met de trein gaan we naar de C gates. Daar kopen we waters en snacks. Dan duurt het niet lang voor het boarden begint. Wij hebben boarding prioriteit 1 en zijn dus als een van de eersten aan boord.

We hebben Economy Plus, Katja de gang plaats en ik het raam. Jammer genoeg is de vlucht vol dus zit er een man tussen ons in.  Die blijkt gelukkig heel aardig te zijn.

Keurig op tijd stijgen we op en zullen wat voor op schema aankomen. Dat is fijn want we hebben minder dan drie kwartier om over te stappen.

Dat betekent geen tijd om iets te eten te kopen dus we doen het met het eten aan boord. Katja neemt de kip wrap en ik de tapas doos met o.a. olijven, hummus, bruschetta en amandelen. Het is best lekker, maar we willen beiden nog iets als we in Denver landen. 

Gelukkig komen we voor op schema aan en Katja bestelt nog een boterham met bacon en kalkoen.  Ik koop een bakje groentes met dip maar eet die uiteindelijk niet op. Mijn maag is een beetje van streek en ik denk dat ik trek heb, maar eigenlijk niet.  Vliegen doet dat vaak met mij.

De United goden hebben Katja en mij op een eerste klas stoel van Denver naar Tucson getrakteerd.  Heel fijn want zo heeft onze bagage ook prioriteit en komt hoogstwaarschijnlijk ook mee.  Daar was ik van tevoren even bezorgd over.

De vlucht is United Express en tot onze verbazing is meer dan de helft van de eerste klas leeg. We krijgen drankjes en mogen zoveel snacks als we willen uitkiezen.  Ik neem de popcorn met zout en peper en die is wel erg lekker!!

Deze vlucht is maar een uur en drie kwartier dus we landen al gauw in Tucson.  Het is natuurlijk donker dus we zullen morgen pas het speciale woestijnlandschap en de cactussen zien.  We moeten even op onze gate wachten en lopen dan meteen naar de baggage claim.

Onze tassen komen als tweede en derde op de band en dan zoeken we Dollar op.  Daar heb ik via Expedia een auto gehuurd.  Vanochtend las ik allerlei vreselijke verhalen over deze locatie op Yelp dus ik bereid me voor op problemen.  Het verloopt echter van een leien dakje.  Katja wordt als tweede chauffeur toegevoegd en we krijgen de sleutel voor een Volkswagen Tiguan.  Echt een leuk autootje vinden wij dit beiden.

De GPS leidt ons vervolgens zonder problemen naar de Lodge On The Dessert.  Ook hier zijn we zo ingecheckt en krijgen een "casita" met twee bedden.  Het is even lopen van de parkeerplaats maar dan hebben we ook een erg leuke "kamer", die meer een studio appartementje is.  Er is zelfs een heuse open haard en het is een erg zuidwest thema.  In dit hotel logeerden acteurs als John Wayne tijdens de opnames van hun westerns.

Voor ons gevoel is het al na middernacht maar we hebben beiden behoefte even te ontspannen voor we gaan slapen.  Ik schrijf dus even dit blog af en Katja kletst met Kevin die heel laat op is.  Morgen gaan we op verkenningstocht.

Zondag

We hebben lekker geslapen en om acht uur zijn we beiden wakker genoeg om op te staan.  We douchen en vinden uit dat we bovenop een Pokestop slapen.  Voor we gaan ontbijt vangen we dus nog wat van die monsters.

Het is wel erg leuk eens met iemand, die het spel ook speelt te zijn. Voor Rick, die op zijn Windows Phone het spel niet kan spelen, is het toch minder leuk, hoewel hij altijd gedwee langs de Pokestops in Vienna rijdt. 

Bij dit hotel zit gratis ontbijt dus we lopen naar het restaurant.  Zo zien we ook wat een leuk hotel dit is!  Helemaal in de stijl van het oude zuidwesten met Adobe gebouwtjes van twee verdiepingen en mooie cactussen en andere planten.  Heel fotogeniek is het, geen wonder dat het zo goed wordt aangeschreven.

Het restaurant is wat chaotisch.  We moeten even wachten op een tafeltje en mogen dan wel eten halen maar de drankjes duren even.  Het is dus een buffet maar alle drankjes moeten bezorgd worden.  Dat zou zoveel makkelijker kunnen door mensen die ook zelf te laten inschenken.  De arme serveersters lopen zich de benen uit het lijf en dat zonder fooi!

 

Het eten is lekker, veel fruit en dan roerei en plaatselijke gerechten van pittig varkensvlees en verse salsa.  Dat klinkt misschien raar als ontbijt, maar bacon is ook varkensvlees.  Het is maar waar je aan gewend bent. In ieder geval laten Katja en ik het ons goed smaken. Als de koffie eindelijk komt is die ook lekker sterk en kunnen we de dag weer aan.

Jammer genoeg is het bewolkt, maar de temperatuur is zeer aangenaam met een graad of twintig.  We hebben beiden allerlei tips gekregen over wat er hier te doen is en we besluiten eerst Mount Lemmon op te gaan rijden.

Dat werd ons van alle kanten aangeraden en we krijgen er geen spijt van.  Wat een bijzonder landschap met alle gigantische saguaro cactussen eerst en daarna een dennenwoud en opeens is daar sneeuw boven de 2000 meter.

We stoppen bij bijna alle uitzichtpunten en maken foto's.  Ondanks de bewolking en de keiharde wind genieten we van de prachtige vergezichten. Dit is heel anders dan Skyline Drive bij ons!  We komen tot bijna 3000 meter en zijn blij onze winterjassen mee te hebben, want het is maar net boven nul.

Bij de General Store bovenaan kijken we even rond en kopen wat drankjes. Zo hoog is het belangrijk te drinken om geen hoogteziekte te krijgen. We proeven ook wat van de fudge (een soort borstplaat achtig iets, mij te zoet).  Katja vindt de chocolade pindakaas fudge erg lekker dus daar nemen we wat van mee.

Eigenlijk wilden we hier op de berg lunchen, maar het is pas half twaalf en we hebben beiden nog geen trek. We besluiten dus terug naar Tucson te rijden en daar naar een lunchrestaurant te zoeken.  Onderweg zien we nog van alles moois en ook af en toe de zon weer verschijnen.

Beneden in het dal is het 25 graden, terwijl Rick schreef dat het bij ons thuis maar om het vriespunt is.  Wij klagen dus absoluut niet! Katja kijkt op haar telefoon en vindt een leuk restaurant, La Cocina, in het oude deel van Tucson.

Wat een leuk tentje blijkt dat te zijn!  We zitten buiten bij een fontein en er speelt een duo heel ongewone muziek.  Eerst vinden Katja en ik het niet zo mooi, maar naarmate de tijd vordert kunnen we het "quirky" ervan zeer waarderen. Het zijn echt artiesten, ze gebruiken allerlei ongewone "instrumenten" waaronder ook een ouderwetse telefoon.

Hier in het zuidwesten moeten we natuurlijk een prickly pear (soort cactus) margarita proberen. Hij smaakt ons bijzonder goed.  Het is echt genieten deze tijd met Katja alleen.  Ik wil niet denken dat het voor het laatst gaat zijn, maar haar leven wordt ook steeds meer opgeslokt door Kevin, schoonfamilie en straks hun eigen gezin hopelijk. Bijzonder is het dus, dit moeder-dochter reisje.

We bestellen beiden de zalm quesadilla en polenta frietjes om te delen.  Die laatsten zien er zo lekker uit dat verscheidene mensen komen vragen wat ze zijn.  Alles smaakt voortreffelijk.

Het zou verleidelijk zijn hier te blijven zitten en naar muziek luisteren, maar we willen verder.  We rekenen af en lopen naar de hoofdstraat van Tucson.  Daar zien we een aantal leuke restaurants, vooral Elvira's lijkt ons wat zo te zien.  Iemand schreef over The Hub en ik wil voor beiden later naar de menu's kijken.

Het is wat stilletjes hier op een zondag dus we besluiten naar Saguaro National Park te gaan.  Eerlijk gezegd is dat de grootste reden voor mij om naar Tucson te willen gaan.  Ik heb toen Katja een baby was, dus bijna 27 jaar geleden, die grote Saguaro's in de omgeving van Phoenix gezien en heb er sindsdien een liefde voor.  Ik wil dus al heel lang naar dit park, maar heb Rick nooit zover kunnen krijgen.

De weg erheen is langer dan verwacht, ook weer door bergachtig gebied. Het is wel prachtig overal en we komen langs het museum waar we morgen heen willen.  Dan zien we opeens het bekende bruin met witte National Park Service bord, dit keer met de woorden "Saguaro National Park". Ik moet eens gaan tellen hoeveel National Parks ik heb bezocht, het zijn er heel wat inmiddels.

Bij het bezoekerscentrum moeten we naar binnen om of te betalen of onze Nationale Parkenpas te laten zien.  Natuurlijk heb ik die laatste en we krijgen een krantje mee.  Ik vraag of ook de westelijke kant van het park daarin staat.  Ik vind het bewonderenswaardig van de park ranger dat ze me niet keihard uitlacht, want we blijken ons in de westelijke kant te bevinden, oeps!

Op  mijn vraag of de oostkant ook nog de moeite waard is antwoordt zij dat je er niets anders ziet dan hier.  Mooi, dan hoeven we die rit niet te maken.  Ik denk dan ook wel dat een cactus een cactus is, inderdaad.

Katja vraagt nog waar we het best de zonsondergang kunnen zien, want we zijn van plan die zeker morgen hier te gaan zien.  We krijgen wat suggesties en gaan dan de rondweg rijden.  Het is werkelijk prachtig!

Sommige saguaro's lijken echt op mensen, anderen op buitenaardse wezens.  De kleinere cactussen tussendoor zijn ook mooi.  We lopen een paar paden, een ervan naar eeuwenoude tekeningen van de Hohokam. Het is heel bijzonder om te zien dat die tekeningen zo lang hebben overleefd!

Onze jet lag begint ons nu wel parten te spelen en we rijden terug naar het hotel.  Onderweg stoppen we nog even bij een Walgreens voor wat toiletspullen en andere benodigdheden, die we opeens missen.

In het hotel frissen we ons wat op en verkleden ons voor het avondeten (van sportkleding naar andere kleding).  Katja wil graag naar Mi Nidito om te eten en dat wordt inderdaad van alle kanten aangeraden.  Maandag en dinsdag zijn ze dicht dus dit is onze enige kans.  Er is echter ook vaak een wachttijd van meer dan een uur.

Als ik naar buiten kijk springen we beiden op want wat een prachtige zonsondergang opeens! De ranger bij Saguaro National Park had het bij het verkeerde eind, de zonsondergang vanavond is prachtig.  Gelukkig kunnen wij hem mooi zien.

We besluiten het erop te wagen met Mi Nidito, maar de parkeerplaats voorspelt al niet veel goeds.  We zien dat de rij wachtenden tot ver buiten het restaurant staat en ik heb toch ook een aantal heel negatieve recensies gelezen waardoor ik geen zin heb zo lang te moeten wachten. Bovendien begint mijn jet lag me parten te spelen.

We besluiten door te rijden naar Elvira's.  Na wat gedoe met de GPS komen we terug in het centrum van Tucson wat vanavond een stuk gezelliger is dan vanmiddag.  We parkeren de auto voor $2 in een garage en lopen naar Elvira.

Prima keuze is dat! Het is een van oorsprong Mexicaanse keten uit Nogales net over de grens hier zo'n anderhalf uur vandaan.  Het menu is dan ook authentiek Mexicaans met moles en meer. Er staan heel wat gerechten, die ik lekker vind, op het menu dus het is moeilijk kiezen.

We krijgen eigengemaakte tortilla chips en salsa gratis als voorafje. Katja bestelt een hibiscus margarita, maar ik houd het bij wijn vanavond.  Als hoofdgerecht nemen we beiden de biefstuk molcajete. 

Die wordt in een hete stenen bowl geserveerd met Mexicaanse kaas, salsa verde en gegrilde nopal cactus.  Ernaast krijgen we guacamole en bonen (die ik niet eet). We krijgen er tortilla's bij en maken onze eigen "taco's" ermee.  Het is werkelijk super en ook leuk om cactus te eten na ze de hele dag gezien te hebben.

Moe en voldaan rijden we terug naar het hotel. Wat een fantastische dag was het! Morgen hebben we weer allerlei plannen en nu ga ik ook slapen (Katja ligt al in dromenland).

Foto's van Mount Lemmon en Saguaro National Park staan hier

PS: Dit blog heb ik zo ongeveer met bloed, zweet en tranen in elkaar gezet. Ik krijg meestal veel minder reacties op mijn reisblogs en dan vind ik jammer. Als je meeleest laat het even weten, ik vind reacties wel erg leuk (al kan ik er op vakantie minder op reageren).