Dag 5: Kayaktour door de mangroven

Hoe hard ik ook probeer, uitslapen lukt me gewoon niet en om half negen ben ik klaar wakker (eigenlijk al veel eerder, maar Rick vond gisteravond, dat het vandaag een uitslaap dag moest zijn, zodoende). Ik maak de lekkere instant Douwe Egberts koffie, die het hotel geeft en geef me over aan het feit, dat de anderen lang willen slapen. In gezelschap van een paar pelikanen op het vissersbootje in de gracht achter onze villa drink ik mijn bakje troost.

Als ik even later weer binnenkom zie ik tot mijn enorme (echt!) verbazing Rick al op. Hij wist, dat ik vanochtend nog zo graag even wilde snorkelen en is daarom vroeger opgestaan. Zo lief!

De kinderen zijn met geen stok wakker te krijgen en we proberen ook niet te hard. We gaan dus gezellig samen ontbijten. Hier in Bonaire worden we omringd door Nederlandse vakantiegangers en straks in Aruba zullen het voornamelijk Amerikanen (vooral uit New York en New Jersey) zijn. Het is leuk de verschillen op te merken.

Wat me vooral opvalt aan de Nederlanders is, dat ze, zelfs als ze zo meteen gaan duiken of zwemmen, perfekt gekleed aan het ontbijt komen! De mannen niet zo, maar de vrouwen zien er tot in de puntjes verzorgd uit, zelfs met hoge hakken. Ik voel me er een lelijk eendje bij, maar ik ga me echt niet opdoffen, als ik over een half uur met een masker en snorkel in het zeewater zal liggen!

Het ontbijt smaakt weer heerlijk en we gaan nog even terug naar de kamer om de kinderen op te krijgen en onze snorkelspullen te halen. We gaan nog even bij het 18th Palm rif van het resort snorkelen. Alweer is het prachtig, we zien reef squid (rif inktvis?) en een mureen en een waterslang vlakbij elkaar. Als je zo de zee van boven ziet heb je geen idee, wat er zich onder water allemaal bevindt. Snorkelen is net als in een aquarium zijn, maar dan in het "echt", d.w.z. de zeedieren zijn in hun natuurlijke omgeving. Het blijft iedere keer spannend, wat je nu weer zal zien!

Na een uurtje gaan we eruit om zeker te zijn, dat de kinderen op zijn en zich klaar maken. We willen in Kralendijk nog even wat souvenirs kopen. De kinderen en Rick kiezen sleutelhangers en t-shirts. Ik koop een heel leuke baddoek (het blijkt ook de laatste te zijn, want hij moet met een ladder naar beneden gehaald).

Er staat op: "Bonaire: That's A Moray" (that's amore), met een grote kleurige mureen (in het Engels Moray) erop. Ik vind hem zo leuk, al verdrinken we in de baddoeken, ik zal deze altijd speciaal vinden! Ook koop ik gauw een nieuwe snorkel, want die van mij loopt, als ik mijn hand er niet voor houd, opeens vol met water!

Het is inmiddels alweer lunchtijd en we nemen plaats bij het leuke, erg Hollands aandoende, City Cafe. Roger is hier vaak 's avonds DJ en raadde het aan. Hier staat waarempel een broodje paling op het menu en dan kan ik natuurlijk niet voorbij laten gaan! Het smaakt ook hier in de tropen verrukkelijk! Rick en Katja bestellen kip shoarma en ik proef daar ook wat van. Het smaakt net zoals de shawarma bij de restaurants uit het Midden-Oosten in ons gebied. Maar alles is erg lekker.

Na de lunch is het tijd om de duikspullen terug te brengen bij Captain Don's. We zien Roger net terugkomen van een duik, maar Karin is er niet. Alles klopt en we betalen de rekening. Rick en Katja hebben volgens mij de afgelopen dagen heel veel geleerd door gewoon op elkaar aangewezen te zijn. In Aruba moet je met een divemaster duiken, helemaal zelfstandig duiken heeft hen veel zelfverzekerder gemaakt (en mij laten zien, dat ze het wel kunnen).

Kwa tijd past alles precies, we moeten om twee uur bij het activiteitencentrum van ons resort zijn en we zijn waarempel tien minuten te vroeg! Maar dat komt mooi uit, want er is wat papierwerk in te vullen. Dan komt Brian ons ophalen, hij zal onze gids zijn tijdens het kayakken door de mangroven. Hij is Nederlands en loopt hier stage voor zijn toerisme opleiding.

Na een ritje van zo'n twintig minuten komen we bij de mangroven aan. Brian legt uit, dat er drie soorten zijn: de rode mangrove, wiens wortels in het water drijven, de zwarte mangrove, die minder mooi is en er wat zwartgeblakerd uitziet en de witte mangrove, die op het land groeit, maar waarvan de zoutkristallen het blad een witte aanslag geven. We zien ze tijdens onze rondleiding allemaal.

Onderweg zien we ook nog een enorme roze zoutpan en heel veel flamingo's in het omliggende water. Dan rijden we een mooi rustig strand op en Brian parkeert het busje en de kayaks. Terwijl Brian met de kayaks bezig is, mogen wij even gaan zwemmen, want het is bijzonder warm!

Er zijn nog een aantal oudere Nederlanders aanwezig, die het hele gebeuren met veel interesse gadeslaan. Gewend als ik ben om met de Amerikanen een praatje aan te gaan, vertel ik een van hen, dat we met een kayak de mangroven gaan verkennen. "Oh", zegt hij, me niet aankijkend en keert me letterlijk de rug toe. Ik begin gewoon een complex te krijgen, zo raar is het toch niet om gewoon een praatje te maken?

Enfin, lang sta ik er niet bij stil, want al gauw heeft Brian alle kayaks klaar en gaan we erin. Katja en Saskia staan erop een kayak te delen, Rick en ik gaan samen en Kai en Brian hebben hun eigen kayaks. Achteraf gezien denk ik, dat Katja en ik beter onze eigen kayak hadden moeten hebben en Rick er met Saskia op uit had moeten gaan.

Brian leidt ons bekwaam naar de eerste mangroventunnel, waar we doorheen zullen gaan. Deze is zeer nauw, maar, zo zegt hij, als je niet meer kunt peddelen, grijp je gewoon de wortels van de bomen vast om vooruit te komen. De meisjes hebben hier echter enorme moeite mee. Gelukkig lukt het ook hen na veel gegiechel, gescheld en nog meer gegiechel (Brians commentaar: "Ze hebben in ieder geval lol" is helemaal terecht!) door de tunnel te komen.

Al eerder waarschuwde Brian voor muggen, maar ik had geen muggenspul mee. Dat hebben we geweten! Die mangroventunnel, hoe leuk ook om doorheen te gaan, want dat doe je niet iedere dag, is ook een broedplaats voor iedere mug ter aarde. Rick moet een aantal van hen van mijn rug slaan en we hebben allemaal tenminste tien beten! En dit is pas de eerste tunnel!

Het zal vast verbeelding zijn, maar ik proef toch wat leedvermaak in Brian (die verder, vooral volgens Katja, een erg leuke jongen is, we zullen het hem vergeven). De rondleiding leidt nog door meer tunnels, die in meer of mindere mate met hun stille wateren perfekte woningen voor de vierpotige bloedzuigers zijn. Maar we worden al bekwaam in het om ons heen slaan, terwijl we peddelen en zoveel beten als in de eerste tunnel lukt het ongedierte verder niet.

Op een rustig plekje in het meer kondigt Brian aan, dat dit onze snorkelplek zal zijn. Voor we de mangroventunnel inzwemmen (hoera, onder water prikken die vermaledijde muskieten niet!) moeten we nog een paar regeltjes horen:

1. We mogen in de tunnel niet gaan staan, want er houden zich zeker vijf schorpioenvissen in op. Een aanraking met een van hen en je voet zwelt tot vijf keer zijn omvang op en een rit naar het ziekenhuis is onontkoombaar. Gelukkig hebben we allemaal, behalve Katja (en Brian) waterschoenen aan. Onze voeten zullen dus veilig zijn, maar we zijn gewaarschuwd.

2. Eenmaal buiten de tunnel mogen we ook niet staan, want daar zijn kwallen. Die liggen allemaal onschuldig op de bodem, maar als je ze per ongeluk los schopt kunnen ze gemeen steken.

1+2= Saskia wil prompt niet meer. Maar achterblijven bij de kayakken is ook geen optie, dus neemt Rick haar half op zijn rug mee. Uiteindelijk valt het allemaal heel erg mee. Ik heb in Aruba meer schorpioenvissen gezien, dan hier en ook de kwallen liggen niet overal, zodat Saskia gewoon op een stuk zand kan staan. Toch heeft ze het er allemaal niet mee op en wil zo gauw mogelijk terug naar de boten.

Eerlijk gezegd ben ik zelf ook wat teleurgesteld in het snorkelgedeelte van de tour. Misschien omdat mijn broer het liet klinken of we allerlei bijzondere dingen zouden zien, zoals baby Barracuda's en baby Schildpadden. In werkelijkheid zien we een aantal grote vissen, ik zie een van de schorpioenvissen en er zijn heel veel kwallen. Die laatsten zijn wel mooi, maar ze liggen daar maar.

Daarentegen is de bovenwater omgeving van de mangroven prachtig! De stilte, we zien zo af en toe een witte reiger en komen een groepje pelikanen tegen. Brian vertelt hier wat leuke feitjes over. De pelikanen met een witte nek zijn mannetjes, de bruine zijn vrouwtjes. Als ze (de vrouwtjes) eieren hebben gelegd, hebben ze een bruine vlek in de nek. En iedere keer, als een pelikaan voor vis duikt, gaat zijn zicht wat achteruit. Pelikanen worden zo'n vijftig jaar oud en aan het einde van hun leven zijn ze vrijwel altijd blind en kunnen niet meer vissen. Heel zielig, dus!

We kayakken nog wat rond en de meisjes raken regelmatig van koers, want een grote giechelpartij oplevert. Dan komen we terug bij het strand en het busje en helpen Brian met opladen. Precies om vijf uur zijn we terug bij het resort en kunnen zo onze baddoeken inleveren. We bedanken Brian, het was echt een leuke en leerzame tour!

Om zes uur hebben we met Karin en Roger afgesproken bij Captain Don's, dus we hebben precies een uur om klaar te zijn. Vandaag sluit helemaal als een soort puzzel op elkaar aan. De kinderen willen ook graag mee, dus iedereen schiet op en keurig op tijd parkeren we de auto, als Karin en Roger net aan komen rijden.

Op maandagavond komt Captain Don zelf nog steeds om gasten te begroeten. De inmiddels 83-jarige met een houten been komt net met zijn vriendin aanrijden. De eerste indruk: excentriek! Lang grijs haar, een cap met een veer erin en een sterk karakter, dat beschrijft deze letterlijke "oude rot in het vak" wel. Hij duikt niet meer, maar het is duidelijk, dat de passie er nog is.

Terwijl de mini-frikandellen en bitterballen er goed in gaan krijgt Rick gelegenheid met Captain Don te praten. Er is ook een grote groep "Wounded Warriors", die in Irak geweest zijn, aanwezig en een ervan vergelijkt zijn kunstbeen met dat van Captain Don. De laatste heeft een simpel houten been, de ander een van de meest recente protheses. Het is onvoorstelbaar, wat er tegenwoordig gedaan kan worden en Captain Don is daar (zo zegt hij tegen Rick) begrijpelijk wat jaloers op. Het is echt een karakter, deze man. Een belangrijk iemand voor het eiland, wat ook blijkt uit het portret van hem, dat in de vertrekhal van het vliegveld hangt, zo zien we later.

Na zevenen nemen we afscheid van Karin en Roger, die ons verblijf in Bonaire werkelijk zeer hebben vergemakkelijkt en met al hun expertise en gezellige karakters ook echt een fantastische vakantie hebben gemaakt. Ik moet echt even slikken, want Karin is een schat en haar man ook. Afscheid is nooit makkelijk!

Wij gaan eten bij de Lion's Den, het restaurant naast Captain Don's. We krijgen een tafeltje aan het water en het eten is erg lekker. Ik bestel twee voorgerechten (zoals wel vaker): de salade van tomaten, olijven en feta kaas en de sate. Het smaakt prima en ook de anderen genieten.

Op de terugweg zien we Karin en Roger nog en zeggen nog even gedag. Dan is het tijd om in te pakken en te gaan slapen, want morgen moeten we om half zes alweer op! We hebben echt genoten van onze tijd op Bonaire. We hebben nog lang niet alles gezien, dus ik hoop, dat we binnen afzienbare tijd weer terug zullen gaan! We willen Karin en Roger echt heel hartelijk bedanken voor de fantastische introduktie, die ze ons van "hun" eiland hebben gegeven. Ik kan me helemaal voorstellen, dat ze zich regelmatig in de arm knijpen, dat ze in zo'n paradijs hun droom kunnen vervullen!

Bonaire: That's A Moray! We will be back!

De foto's van Bonaire boven water staan nu hier online. De onderwater foto's volgen nog.

Edit: de link moet nu als het goed is werken.

Dag 4: De zuidkant van Bonaire

Alweer vroeg word ik wakker, ik verga van de kriebel van wat ons dan ook onder water heeft gestoken. Karin en Roger denken, dat het baby kwalletjes waren, maar het is in ieder geval een gemeen iets, dat niet gauw wegtrekt!

Om de anderen ook wat sneller op te krijgen, maak ik ze allemaal een kopje thee op bed. Dat wordt inderdaad wonderbaarlijk enthousiast ontvangen en in record tijd is iedereen paraat, zelfs Katja!

We halen net als gisteren een ontbijtje bij de supermarkt. Vandaag zijn heel veel warme broodjes, zoals het kroketbroodje en het frikandelbroodje (Katja neemt de laatste) al bijna op. Kennelijk eet men plaatselijk dit soort broodjes als zondags ontbijt. Na bij het benzinestation wat koude drankjes te hebben ingeslagen, gaan we aan onze avonturen van vandaag beginnen.

Gisteren verkenden we de noordkant van het eiland, vandaag is het zuiden aan de beurt. Al gauw loopt de weg vlak langs het water en opeens zien we aan de linkerkant roze "meren" liggen. Het blijken zoutpannen te zijn en er middenin liggen enorme witte zout heuvels. Het ziet er bijna buitenaards uit, aan de ene kant van de weg de turquoise Caribische zee en aan de andere kant de dieproze pannen. Het roze schijnt van een organisme, dat erin woont te komen. Dat is ook de reden, dat de flamingo's het eiland zo massaal bezoeken.

Op de achtergrond zien we een diepgrijze donkere lucht aankomen. Een regenbui, die ons nooit zal bereiken, maar die de lichtval op de zoutpannen nog intensiever maakt. Ik kan er geen genoeg van krijgen!

Al gauw bereiken we de duik- en snorkelplek van vandaag: Invisibles. We parkeren de auto langs de weg en Rick en Katja worden duidelijk bekwamer in het aantrekken van alle duikpakken e.d. Kai, Saskia en ik zwemmen naar het rif, dat hier best ver van de kant ligt. Het is ook erg diep en voor snorkelers minder mooi, dan Karpata van gisteren.

Bovendien neemt de stroom ons weg van het eiland en dat vind ik met een minder ervaren zwemster als Saskia een beetje eng. Die is dan ook gauw moe en gaat in de auto op ons wachten. Kai en ik blijven wel snorkelen, maar hij wil ook niet meer helemaal naar het rif. Het ondiepe snorkelen langs de kant is eigenlijk ook veel leuker. Zo zien we een heel stel (kleine) murenen van heel dichtbij.

Als Katja en Rick weer (letterlijk) boven water komen is het lunchtijd. We rijden terug naar Kralendijk, want dat is maar een paar kilometer weg. We nemen plaats bij een leuk tentje, Papagayo, waar ze lekkere stokbroodjes blijken te hebben. Over het eten hier op Bonaire hebben we in ieder geval helemaal niets te klagen!

Als we na het eten weer langs de roze zoutpannen komen, kunnen we het niet laten er nog meer foto's van te maken! Dan zetten we onze rit naar de zuidpunt verder en komen langs een stel witte slavenhutten. Deze werden gebruikt door de slaven, die in de zoutpannen werkten. Er kan precies een lichaam in en er is wat plaats voor persoonlijke bezittingen, maar daar blijft het ook bij. Wel hadden deze slaven een prachtig uitzicht. Maar ja, of dat hen wat kon schelen?

Een paar kilometer na de witte hutten komen we langs een stel gele hutten. Allemaal prima fotografie materiaal, dat is zeker! In het meer aan de linkerkant zien we weer allerlei flamingo's staan. De Willemstoren vuurtoren staat aan de zuidpunt van het eiland en hier wordt de zee flink ruw.

Metershoge golven beuken tegen de rotsen. Hier wil je er niet per ongeluk in vallen! Langs de kant staan allerlei "kunstwerken" uit takken en vuilnis gemaakt. Ze zien er vreemd, maar toch ook leuk uit. We denken nog, dat er een betekenis achter zit, maar later horen we, dat ze door toeristen zijn gemaakt. En als er een begint moeten anderen het natuurlijk nadoen.

Bij Lac Bay, een prachtig kalme baai met fel turquoise water, rijden we eerst langs een nudisten strand (alleen het bordje is daarvan te zien) en daarna komen we bij een strand met allemaal windsurfers. Hier stoppen we om naar de surfers te kijken en iets kouds te gaan drinken. Het is alweer jaren geleden, dat ik voor het laatst op een windsurf board stond. Als ik dit zo zie, krijg ik toch weer zin het weer eens te doen.

Om een uur of drie zijn we terug bij ons resort en gaan Rick en Katja bij het rif daar, 18th Palm, duiken. Kai en Saskia houden het snorkelen voor gezien vandaag en gaan in het zwembad zwemmen. Dus ga ik er in mijn eentje op uit.

Al meteen zie ik een aantal prachtige Peacock flounders en later een barracuda. Na een tijdje genieten van de onderwater wereld een aantal meters onder me, zie ik Katja en Rick opeens weer. Ze zijn veel sneller terug, dan ik had gedacht, maar dan zie ik waarom: heel langzaam en elegant zwemt er een hawksbill schildpad voor ze uit.

Steeds ondieper komen ze, zodat ik mooie foto's kan maken van hen duikend met de schildpad. Ook van de schildpad lukt het mooie close ups te maken. Het blijft zo speciaal om met zo'n dier te zwemmen, het lijkt ook wel of ze het gezelschap best leuk vinden. Deze heeft althans helemaal geen haast en gaat rustig een aantal malen luchthappen met ons vlakbij. Pas na een kwartier heeft hij er genoeg van en zwemt hard weg.

Voor ik uit het water ga kom ik nog een heel nieuwsgierig paar French angelfishes tegen. Ze willen wel weten, wat dat gekke dingen in mijn hand is en komen telkens precies in de lens van de camera kijken. Kostelijk!

We hebben nog even tijd voor een lekkere cocktail in het zwembad en Rick leert Saskia haar masker onder water te legen. Dit was het enige, wat haar vorig jaar van een duik weerhield en ze ziet er nu helemaal naar uit om in Aruba een zogenaamde "resort" duik te doen. Die zie ik binnen een paar jaar haar duikbrevet wel halen.

Om half acht hebben we met Karin en Roger afgesproken bij Salsa. Dit is wel een interessant restaurant, want het is helemaal door Venezuelaanse Indianen gebouwd.

Het wordt hartstikke gezellig en het eten is voortreffelijk. Ik bestel o.a. de barracuda "en papillotte", die verrukkelijk is. Pas om half elf nemen we afscheid en zelfs de kinderen (die zich meestal tijdens zulk soort etentjes met onbekenden vervelen) zeggen zich prima vermaakt te hebben. Erg leuk om deze mensen ontmoet te hebben!

Als we bij het resort aankomen is de veiligheidspersoon, die het hek open en dicht moet doen, er niet. En natuurlijk heeft Rick de sleutel ervoor niet meegenomen. Gelukkig komen er ook net een aantal andere gasten aan, die hem wel mee hebben. Moe van alweer een prachtige dag duiken we ons bed in!

Dag 3: Washington Slagbaai Nationaal Park

Helaas herhaalt de lekkere ononderbroken nacht zich niet. Onze bovenburen moesten kennelijk een vroege vlucht halen en al om vijf uur is het een gestamp en gebonk van jewelste! Zowel Rick als ik liggen in ons bed mee te "genieten".

Om half acht sta ik op, we zijn van plan vroeg op weg te gaan en ik mis mijn dagelijkse sporten. Natuurlijk is snorkelen ook beweging, maar ik wil ook even een stuk snelwandelen. Er zijn nog weinig mensen op en ik ben alleen met de leguanen en mooie turquoise hagedissen, die links en rechts langs me heen schieten.

In het haventje hier ligt een heuse Friese skutsje (spelling?), zo'n wijde donkerhouten zeilboot. Die maakt iedere middag snorkel excursies. Het is grappig zo'n ding hier in de tropen te zien liggen, op de een of andere manier moet die hierheen gevaren zijn!

Na een wandeling(etje) van twintig minuten loop ik de kamer weer binnen, waar Rick al hard bezig is de kinderen in het land der levenden te krijgen. We willen voor negenen op weg, want de duiksite, waar we heen willen, is volgens Karin het best 's ochtends vroeg. Het lukt voorwaar, om om vijf voor negen weg te rijden!

In Kralendijk stoppen we bij de Cultimara supermarkt, waar ze een Nederlandse broodbakker hebben. Hier gaan we ontbijt uitkiezen. We willen niet iedere keer het ontbijt buffet bij het hotel eten, want dat loopt aardig in de papieren met zijn vijven. Bovendien eet ik bij zo'n buffet, puur omdat het veel kost, altijd veel meer, dan gewoonlijk als ontbijt (wat thuis slechts een kom met cereal bevat). Alles is supervers zo vroeg in de ochtend en we smullen van de kaas- en vleesbroodjes en nemen een paar pakken verse bolletjes en krentebolletjes mee voor onderweg.

Rick en Katja gaan vandaag voor het eerst helemaal zonder instructeur duiken en ook nog eens van de kant, iets wat ze slechts een keer met Karin hebben gedaan. We halen hiervoor twee tanks bij Captain Don's, waar je gewoon per persoon per dag betaalt en zelf bepaalt hoeveel tanks, een heel relaxte methode. Gelukkig is onze huurauto groot genoeg om de tanks te herbergen. De meeste duikers huren hier een pick up truck, zodat de tanks gewoon achterin kunnen worden gezet. Iets om voor volgende keer te onthouden, want er zal zeker wel een volgende keer komen.

Met volle buiken en volle tanks en vijf flessen water rijden we naar het noorden. Het is een mooie weg, vlak langs het water, en we komen langs allerlei duiksites, aangegeven met gele stenen en de naam erop. Ons doel vandaag is Karpata, de meest noordelijke plek buiten het nationale park. Ook hier is het weer fijn om een duikinstructrice te kennen, want als je de beschrijvingen leest klinkt alles prachtig. Maar Karpata is een van Karins favorieten. We vinden het tegenover het vervallen Landhuis Karpata.

Kennelijk is hij ook bij anderen favoriet, want er staat een kleurrijke (maar helaas dichte) snackshack en wij zijn dan wel de eersten, maar na ons komen nog een stel duikers. De zee ziet er wel wild uit en het vergt even over ruwe stenen lopen, voor we erin kunnen springen. Ik ga als eerste en een blik onderwater heeft me al helemaal enthousiast, want er zwemt een prachtige stoplicht papegaaienvis vlak langs me.

Terwijl Rick en Katja zich klaarmaken zijn Kai, Saskia en ik al aan het snorkelen. Helaas is er veel golfslag en al heb ik van alles geprobeerd, Saskia blijft veel water in haar snorkel krijgen. Na een half uurtje wil ze er dan ook al uit. Gelukkig heeft Rick net een hoed voor haar gekocht, want haar gezichtje was gisteren al flink verbrand. Het is, ondanks flink smeren met 50 spf, met haar huid erg uitkijken geblazen!

Zij gaat zich vermaken met het kleine vijvertje, dat zich in de rotsen heeft gevormd en Kai en ik gaan verder. Al vrijwel meteen zien we een enorme, vervaarlijk uitziende barracuda voorbij zwemmen. Verder is er een enorm aantal verschillende vissoorten aanwezig. Kai vindt een gestippelde paling, die iets aan het eten is en we zien enorme conch schelpen op de bodem liggen. Een enorme Queen Angelfish zwemt rustig onder ons, dit vind ik toch wel de mooiste vis hier in het Caribisch gebied, dat electrische blauw met geel, super!

We genieten voor zeker een uur, maar eigenlijk hopen we een schildpad te zien. Net begin ik te denken, dat iedereen in Bonaire schildpadden ziet, behalve wij, als ik Kai onderwater enthousiast hoor roepen. Hij heeft een schildpad gevonden! Hij (of zij) zwemt zo'n vijf meter onder ons en heel rustig. We kunnen dus een eind mee snorkelen. Wat een bijzondere en elegante dieren zijn dit toch! Dan zwemt hij weg om naar adem te happen en even later uit het zicht.

Net als we terug willen zwemmen naar het rif zie ik een tweede schildpad aankomen. Dit is vrijwel zeker een "green turtle" (de Nederlandse namen weet ik niet), terwijl de ander een Hawksbill was, die ook een zilverkleurig merkje aan zijn poot had. Na een poosje verdwijnt deze verder de diepte in. Onze vakantie kan nu echt niet meer stuk, voor mij gaat er niets boven het zien van een schildpad (met uitzondering misschien van dolfijnen of walvissen) onder water!

Al gauw zien we Katja en Rick weer onder ons, de laatste neemt allemaal foto's van ons al snorkelend. Stiekem ben ik heel opgelucht, want ik vind het toch een eng idee, twee van mijn schatten zonder begeleiding in het diepe. Volgens Karin zijn het goede duikers, dus ik heb er maar vertrouwen in, maar ik ben wel zo'n "worry wart", dat ik me met gemak allerlei doemscenarios voor de geest kan halen.

Met veel moeite, want inmiddels is de zee nog wilder geworden en ik vrees vooral voor Katja, die met haar zware tank bijna tegen het betonnen platform wordt geslagen, gaan we het water weer uit. Dit was tot nu toe mijn favoriete snorkel op Bonaire en niet alleen om de schildpadden. Ook de koralen en fans zijn er prachtig! Het blijkt trouwens, dat de duikers geen schildpad hebben gezien, wij als snorkelers hadden dus een voordeel!

Het is inmiddels lunchtijd en terug gaan naar Kralendijk zit er niet in, want de weg is een richting. Het oudste dorpje op Bonaire, Rincon, ligt echter vlakbij en in een brochure heb ik een advertentie voor de Rose Inn gezien. Die bestaat al sinds 1945, dus dat moet wel goed zijn!

We vinden het al gauw en nemen plaats aan een van de tafeltjes. Dit voelt heel authentiek aan, er ligt een kind te slapen in een ligstoel en een jochie roept telkens om "Oma", die in krulspelden trots rondloopt. Echt een familie gebeuren hier en er is geen menu om te lezen. Nadat we onze Amstel Brightjes (die tegenwoordig in Nederland worden gebrouwen en niet meer in Curacao) hebben besteld, vertelt de serveerster, wat onze keuze is: gestoofd rundvlees, gestoofde kip of gestoofde geit, gebakken vis of gezouten vis en daarbij rijst of frietjes.

Saskia houdt het veilig en bestelt alleen frietjes, Kai de gebakken vis, Rick het gestoofde rundvlees, Katja de kip en ik probeer de gezouten vis, want dat is duidelijk een lokale specialiteit. Stuk voor stuk smullen we van onze gerechten! Ik vind de gezouten vis heerlijk en ook Rick en Katja, die een hapje proberen, zijn het daarmee eens. Ik neem een hapje van Ricks rundvlees en ook dat smaakt erg lekker. Bij ons eten krijgen we een plakje polenta, gebakken banaan en iets wat "Tutu" heet. Het is gemaakt van zwarte bonen en past kwa smaak prima bij de rest van ons maal. Ik geniet echt helemaal hier, dit is echt Bonairiaans (als dat het woord is) eten!

De volgende stop op onze route is het Goto Meer. Hier moeten volgens alle gidsen flamingo's te vinden zijn. Bonaire is een van de weinige locaties, waar flamingo's in het wild voorkomen. En inderdaad, zodra het meer in zicht komt, zien we een heel aantal roze vogels. Sommigen zijn vrij dicht bij de kant, dus we stoppen voor foto's.

Maar niet alleen de flamingo's zijn hier mooi, ook het landschap en uitzicht. We genieten echt. Aan het einde van de weg bij de Bopec (olie raffinaderij) zien we er nog een heel stel en ik loop het heel warme meer in om er dichterbij te komen. Geweldig mooi, zijn ze! Ik heb ze nog nooit in het wild gezien.

Via dezelfde weg rijden we weer terug naar Rincon en daarna door naar de ingang van het Washington Slagbaai Nationaal Park. Hier moeten we onze tickets van de orientatie laten zien om binnen te mogen. Het is half drie en Rick zegt, dat hij op zijn kop kreeg, dat we zo laat naar binnen willen, want het kantoor gaat om kwart voor drie dicht. Wisten wij veel!

Kennelijk moet er een tijdje iemand met je mee rijden, want een Bonairiaan wacht ongeduldig, tot Saskia uit de wc komt. Dan rijdt hij tot de splitsing met "lange route" en "korte route" achter ons aan. Dat voelt wel wat gejaagd, dus we zijn blij, als de andere weg inslaat (de "lange route", waar wij overigens niet in mogen, helaas, zo missen we onder anderen een vuurtoren, waar ik altijd iets mee heb).

De weg door het park is niet verhard, maar vergeleken bij Aruba bijzonder goed begaanbaar. We zien allerlei vogels onderweg, waaronder de groene parkiet, die hier rondvliegt. Ook zijn er heel wat geiten. We rijden tussen de cactusbomen door en onze indruk van dit eiland is groener, dan Aruba.

Bij het Slagbaai strand en zoutmeer stoppen we en stappen uit. Ook hier staan weer veel flamingo's en er is een mooi strandje. Als we dit eerder op de dag hadden gevonden, waren we gaan snorkelen, maar nu moeten we voor vijven het park uit. Er zijn vrij veel mensen (Nederlanders) aanwezig en een aantal jongens klimmen op de klif en springen naar beneden. Dat had Kai ook wel willen doen! Maar we hebben geen tijd.

Op de weg terug naar de uitgang zien we nog een heel mooie zoutpan en allerlei parkieten rondvliegen. Ook zien we een mooi oranje zwart en wit vogeltje. We hadden graag de langere route door het park willen rijden, maar wat we nu gezien hebben was ook erg mooi. Tevreden rijden we terug naar Kralendijk.

Daar parkeren we en halen iets te drinken bij Wattaburger, een snackbar, waar alle Nederlandse "vette happen" te krijgen zijn. Wij komen er enkel voor een drankje (voor mij een blikje Bitter Lemon, dat vind je in de VS niet), maar zullen waarschijnlijk maandag terugkeren voor de lunch.

Dan lopen we naar de apotheek. Hier moet je werkelijk alles, dat ook maar iets medisch is, van achter de balie vragen. Kai en ik voelen ons al dagen minder, we zijn onder water met iets in aanraking gekomen de eerste dag, waardoor we overal jeukende bultjes hebben. Ik heb nog geluk, want ik draag een wetsuit shorty (met lange mouwen en korte broek), maar hij draagt alleen zijn zwembroek, dus hij heeft ook bulten op zijn romp.

We vragen dus om een spulletje tegen de enorme jeuk. Natuurlijk krijgen we Benadryl, maar dat helpt mij vrijwel nooit. Ik koop dus ook een tube "Prikweg", een homeopathisch middeltje uit Nederland, vertelt de verkoopster. Prima, zolang het maar helpt tegen de constante jeuk! Het is bijna net als pijn, om gek van te worden!!!

De tijd begint te dringen, dus we rijden naar Captain Don's Habitat. Hier gaan we eerst eten bij het Rumrunners restaurant. We zijn de eerste klanten en de kinderen zien meteen de enorme tarpons zwemmen, die hopen op een hapje van de dinerenden. Deze zilveren vissen kunnen meters lang worden! Ook de leguanen zijn present en de duiven en meeuwen. De kinderen weten niet, wie het eerst te voeren!

Het eten is erg lekker en de bediening ronduit prima. Ik bestel, nadat Karin me erop attent heeft gemaakt, de zalm op drie manieren voorbereid (gegrild, met kruiden bestreken en pikant). Dat stelt niet teleur! Ik smul! Eigenlijk helemaal niet goed, want ik eet hier tot nu toe veel meer, dan ik verbrand! Maar het is allemaal ook zo ontzettend lekker!

Om half zeven gaan we naar het dock om ons klaar te maken. Rick en Katja gaan een nachtduik doen. Oorspronkelijk zou dat met Karin zijn, maar zij is te moe en Roger, haar man, komt in haar plaats. Hartstikke aardig van hem, want ook hij heeft een flink drukke dag achter de rug. Er is namelijk een enorme groep "Wounded Warriors" op Bonaire, die allemaal willen duiken.

We zien mannen met een kunstmatig been en ook een uit het water komen met twee kunstmatige benen. Onvoorstelbaar! Wat die (jonge, want het zijn Irak veteranen) mannen hebben moeten meemaken is al niet te bevatten. Maar ook de moderne technologie is fantastisch, deze mannen kunnen van alles, dankzij hun kunstbenen. Toch is het weer even rillen om te zien, wat voor narigheid die onzinnige oorlog veroorzaakt heeft. Moge er gauw een einde aan komen!

Katja en Rick gaan er met Roger vandoor en Kai en ik gaan voor het eerst in ons leven nachtsnorkelen. Voor we het water in gaan waarschuwt Roger nog voor een enge kwal, dus ik ben al minder enthousiast. Gelukkig zegt hij, dat ze zeer zeldzaam zijn, maar we moeten er toch op letten. Pff, ok, dat zullen we zeker doen (met alle jeuk hebben we geen zin om ook nog eens in het ziekenhuis te belanden door een kwallebeet!).

De nachtsnorkel is echt een avontuur. We zien slapende vissen en vissen, die we overdag nooit zien (de namen ken ik niet). Verder zwemmen we met een aantal supergrote tarpons! Wat een beesten, ze zijn langer, dan ik (althans zo lijkt het onder water). Kai en ik zien veel, maar na drie kwartier zijn we klaar. Een nachtsnorkel is leuk, maar een keer is belevenis genoeg. Met het licht lijken alle vissen wel zilver, dus dat wordt al gauw saai. Ik denk, dat duiken dan leuker is, omdat je dichterbij de koralen e.d. kan komen.

Als we weer boven water zijn, zien we de lichten van Katja, Rick en Roger deze kant op komen. Niet langs na ons zijn ook zij terug. Ze hebben een leuke duik gehad met vooral veel murenen. We bedanken Roger en dan begint het opruimen.

Kai, Saskia en ik zijn echt moe en gaan in een van de comfortabele Adirondack stoelen zitten. Als snorkelers zijn we al klaar, we hoeven alleen onze finnen en maskers in de auto te leggen.

De duikers moeten echter tanks terug brengen, BCD's afwassen, nieuwe tanks voor morgen inladen en nog veel meer! Het duurt wel een half uur, voor we eindelijk klaar zijn om weer richting ons resort te rijden! Morgen hopen ze dus twee duiken te doen, beiden van de kant, ik ben benieuwd!

Het was een heel volle dag met honderdduizend indrukken en (hopelijk) super mooie foto's. Tijd om er een einde aan te breien, morgen is alweer van begin tot einde vol gepland!

Dag 2: Klein Bonaire

Als ik mijn ogen open doe, zie ik al licht buiten! Iets wat me in heel lange tijd niet is overkomen is vannacht gebeurd: ik heb, zonder wakker te worden, tot half zeven doorgeslapen! En hierdoor voel ik me heerlijk uitgerust. Ik zou wel willen weten, wat de magische toverformule daarvoor is, want dat zou vast erg met mijn pijnniveaus helpen.

Ook Rick heeft als een blok geslapen en om acht uur staan we verfrist op. Als ik de gordijnen open straalt me een prachtige dag tegemoet! Weg zijn de wolken van gisteren (hoewel die wel een prachtige zonsondergang gaven) en felblauwe lucht met witte wolkjes lacht ons toe. Meteen zijn alle kleuren ook veel intensiever, prachtig!

We wekken de kinderen en zijn een uurtje later klaar om te gaan ontbijten. Eigenlijk heb ik wel wat sporten nodig met al dit lekkere eten, maar de tijd ontbreekt. Ik besluit, dat al het snorkelen maar genoeg moet zijn. Er is hier ook niet een heel goede gelegenheid om te gaan lopen, maar dat komt straks in Aruba wel weer.

Voor de tweede keer genieten we van het buffet van het resort. Gek, hoe ik thuis nooit beschuit eet en hier smaakt het dan opeens extra lekker. Vandaag ligt er ook super rijpe papaya en daar ben ik gek op! Met wat limoensap erop smaakt dat echt superlekker! Een ding kunnen ze hier niet en dat is eieren koken! Gisteren was de dooier blauw en vandaag worstelen we (Katja, Rick en ik) met het pellen ervan. Als Katja na allerlei verzuchtingen eindelijk haar ei "vrij" heeft, zegt ze, dat we haar wel hadden kunnen vertellen, dat het als rubber smaakte. Tja...

Intussen worden Kai en ik opgegeten door een of ander vlo-achtig insekt. Als enigen van het gezin hebben we tientallen beten! Zijn armen zitten onder en mijn benen, heel vreemd! Hopelijk laten ze ons verder met rust!

Met volle magen en alle duik- en snorkelspullen rijden we weer naar Captain Don's Habitat. Eigenlijk hadden we hier best kunnen logeren, want het lijkt er niet op, dat we veel van het strand van het Plaza Resort gebruik zullen maken. Dat weten we dan voor de volgende keer.

Karin en haar man, Roger, zijn al aanwezig en het grootste deel van de rest van de duikers ook. Om elf uur zitten we allemaal op de boot en Saskia, Kai en ik zijn de enige snorkelers. Er is een Nederlander aanwezig, de rest van de gasten zijn Amerikaans. Karin vertelt, dat tachtig procent van hun klanten Amerikaans zijn. De Nederlanders en andere Europeanen gaan liever zelf vanaf de kant duiken.

Gisteren mochten we vertellen, waar we heen wilden, zeker een voordeel van het kennen van een van de divemasters! Omdat we er anders waarschijnlijk niet zouden komen, koos ik Klein Bonaire en liet het aan Karin over om te kiezen, welke plekken daar het mooist zijn. Zij bepaalde Bonaventura voor de ochtendduik en Knife voor de middagduik.

Die termen zeggen ons natuurlijk niets, maar ze moeten de mooiste plekjes bij Klein Bonaire zijn. Nog geen kwartier na vertrek van de Captain Don's pier gaan we voor anker aan de oostkant van Klein Bonaire. Op dit eilandje vlak voor Bonaire is helemaal niets te vinden, enkel een paar strandjes en er omheen een prachtig rif.

Rick en Katja gaan met Karin mee duiken en ik neem Kai en Saskia mee snorkelen. Er is een flinke golfslag, dus ik hou de hand van Saskia de hele tijd vast. Zo'n sterke zwemster is ze niet. Ze vindt het zelf ook een beetje eng en helaas werkt haar nieuwe snorkel niet goed, ze krijgt telkens water binnen. We zien een aantal mooie vissen, maar al gauw wil Saskia weer naar de boot. Ik zet haar daar af en ga dan met Kai samen verder.

Hij is een fantastische snorkelpartner, want hij vindt van alles. Zo roept hij me, als hij een prachtige peacock flounder ziet. Een schol met felblauwe kleuren, die zijn naam eer aan doet. We zien nog een aantal andere schollen, maar die zijn "gewoon" wit en je kunt ze nauwelijks van het zand onderscheiden.

De wereld onder water is net als de natuur thuis op het land. We zien mooi gekleurde vissen, maar veel ervan zijn ruimschoots aanwezig en je wordt al gauw verwend. Dit is op het land zo met bijvoorbeeld de eekhoorns en chipmunks, leuk, dat er zoveel zijn, maar op een gegeven moment zie je ze niet meer. En dan staat er opeens een hert! In het water geeft voor mij het zien van een Queen Angelfish bijvoorbeeld zo'n opwindend schokgevoel. Die vis met zijn electrisch blauw en gele kleur is zo ontzettend mooi! En degene, die wij zien, is niet bang, dus we kunnen er lang van genieten.

Al te gauw is het tijd om terug te gaan op de boot. Tot de laatste duiker boven is blijf ik in het water, want de deining is me veel te erg. Op de boot ben ik daar zo misselijk van! Op de weg terug kletsen Karin en ik gezellig en zij wijst mij hun huis aan. Het is een leuke oranje geverfd huis recht aan het water! Ik kan me helemaal voorstellen, dat ze genieten van hun leven hier!

De duikers zijn helemaal enthousiast, want die hebben een schildpad gezien. Rick heeft er gelukkig een aantal mooie foto's van. Helaas is die aan ons snorkelers voorbij gegaan. Ik hoop er hier rond Bonaire nog wel een te zien, vorig jaar in Aruba was het toppunt, toen we meer dan een half uur lang met een schildpad zwommen.

We hebben precies een uur om lunch te eten, voor we met de volgende boot meegaan. Dat doen we dus bij Rumrunners, het restaurant bij Captain Don's. Katja en ik bestellen "Wheat and Meat", een volkoren bolletje met gegrilde groentes, avocado, kaas en rauwe ham. Veel te lekker! De kinderen hebben alweer een poes om te kroelen! Bij ieder restaurant hier is er of een poes of een hond, tot groot genot van onze drie.

Precies op tijd zijn we klaar en dit keer gaan we met twee andere dive masters op pad. Karin en haar man hadden vanmiddag andere klanten. We gaan naar Knife, dit keer aan de westkust van Bonaire. Hier is het water een stuk rustiger. Weer ga ik er met Kai en Saskia op uit en weer heeft de laatste er al vrij gauw genoeg van. We moeten een nieuwe snorkel voor haar vinden, want met deze krijgt ze liters zout water binnen, ook niet lekker!

Kai en ik gaan weer op ontkenningstocht uit en weer is hij degene, die de interessante dieren vindt. We zwemmen een heel stuk bij de boot vandaan en hier is het lekker ondiep. Als snorkelers vinden we dat leuker, want dan zijn de vissen ook veel dichterbij. Bovendien kun je zien, wat er zich allemaal in de rotsen verstopt. Kai vindt zo twee kleine murenen. Ze zijn niet blij om gestoord te worden!

We zien verder van alles, engelvissen (heten die zo in het Nederlands?), een grote grouper en heel veel mooi koraal. Maar de klap op de vuurpijl komt net voor we terug naar de boot moeten: Kai vindt een barracuda! Dit vervaarlijk uitziende dier is toch altijd weer bijzonder en we volgen het een tijdje. Dan is het weer op voor vandaag, helaas!

Terug bij Captain Don's wacht Karin ons op. We zouden vanavond een nachtduik/snorkel gaan doen, maar alle lampen zijn al verhuurd. We besluiten die duik gewoon naar morgen uit te stellen, geen probleem. Voor Kai en mij zal het de eerste nachtsnorkel zijn, dus ik ben zeer benieuwd!

We zetten de kinderen af bij het resort, die willen gaan zwemmen in het zwembad. Rick en ik gaan naar het centrum van Kralendijk om daar eens rond te lopen. Het is veel kleiner, dan Willemstad of Oranjestad, maar erg leuk met allerlei winkeltjes en gekleurde gebouwtjes.

We kijken onder anderen bij Atlantis, een juwelier, en mogen aanhoren, hoe een Nederlandse klant het nodig vindt het hele Amerikaanse volk "domme boeren" te noemen, terwijl er allerlei Amerikanen aanwezig zijn. Hij denkt (natuurlijk), dat wij ook alleen Engels spreken, want dat is wat hij hoort. Ik wacht dus op een goed "schok"moment. Altijd leuk.

En het komt: een van de winkelmeisjes zegt, dat ze eerst nog een klant moet afmaken. De perfekte (want dat ben je natuurlijk, als je zo over anderen kunt oordelen) Nederlander grapt, dat dat wel erg cru is. Ik vat hem meteen, maar zijn reisgezelschap niet. Ik zeg dus in het Nederlands, dat het een dubbele betekenis heeft. "Ja", zegt hij en kijkt naar mij met een onbetaalbare blik. And for everything else, there is Mastercard! Ha ha ha, wat een hekel heb ik aan zulk soort figuren (en ze komen in alle nationaliteiten, hoor, ik heb er al heel wat gezien, maar ze zijn wel overwegend mannelijk, wij vrouwen zijn veeeeeel subtieler)!

Rick en ik lopen verder en gaan kijken, welk restaurant leuk is voor vanavond. De hele strip, waar we gisteravond waren, is een rij met restaurants. De keuze valt op "It Rains Fishes", een heel leuk uitziend tentje met een lekker menu.

Gauw rijden we terug naar het hotel. Het duurt toch weer meer dan een uur om iedereen klaar te krijgen en net op tijd voor de zonsondergang komen we in Kralendijk. Na de nodige foto's (het is niet zo spectaculair als gisteravond, maar nog wel prachtig) lopen we naar het restaurant. Hier krijgen we zo een tafeltje.

Het eten is super, de bediening ook, we genieten hier! Kijkend naar de porties van gisteravond bestel ik weer drie voorafjes: gazpacho, carpaccio en een tonijn salade. Katja en ik delen bovendien een gerookte zalm "bonbon" en olijven. Die "bonbon" is al enorm en ik begin nu te begrijpen, waarom dit restaurant populair is bij de Amerikanen, die grotere porties gewend zijn.

Mijn combinatie "hoofd"gerecht kan ik dus echt niet op! De carpaccio is zoveel, het lukt me maar net, maar de tonijn en gazpacho zijn gewoon te veel! Het is wel allemaal heel goed bereid en ook de anderen genieten van hun eten. "It rains fishes" is ook een aanrader voor Bonaire, maar realiseer je, dat de porties flink zijn! De bediening is echter heel goed en het eten prima voorbereid.

Iedereen is nu al flink moe, dus terug in het hotel is het "chillin'" geblazen. Twee (Rick en Katja) zijn diep in de Harry Potter "coma" en Kai en Saskia hebben de Pokemons hervonden op Saskia's Nintendo DS. We hebben morgen weer een drukke dag, dus nadat ik dit gepost heb, zullen de lichten uitgaan.

Dag 1: Duiken en snorkelen bij Captain Don's HabitatDagt

Als enige van het gezin ben ik een echt ochtendmens en vooral op vakantie lukt het me niet om echt uit te slapen. Ik rek het nog tot half negen, maar dan neemt mijn nieuwsgierigheid over. Na mijn ochtendoefeningen kleed ik me in mijn sportkleding en ga eens kijken, wat voor wandel- en fotografie mogelijkheden dit resort biedt.

Onmiddelijk valt me de dreigende lucht op, die aanvankelijk niet dichterbij lijkt te komen. Ik loop naar het strand en zie daar een aardige Nederlander, die hier werkt. Hij vraagt, welk EOS fototoestel ik heb (net als met honden merk ik, dat een fototoestel ook altijd wel een praatje ontlokt). Hij is ook hobby fotograaf en laat mij het plekje zien, waar je het beste een foto van de zonsondergang kan maken. Hij heeft met een van zijn foto's het RTL nieuws gehaald, deze winter.

Maar als ik mijn eerste foto wil maken doet de camera niets! Even paniek, want ik heb er voor we weggingen een net opgeladen batterij in gedaan. Toch bedenk ik me, dat het niet anders kan zijn, dan een lege batterij. Ik loop terug naar de kamer, waar iedereen nog steeds compleet voor Pampus ligt, en verwissel de batterij. Gelukkig blijkt dat het inderdaad te zijn, kennelijk is die andere tijdens de vliegtocht leeggelopen.

Ik loop langs het strand van het resort, maar dat pad houdt na een paar honderd meter op. De andere kant op kan ik het resort uitlopen en langs de weg richting Kralendijk gaan. De mensen zijn hier allemaal bijzonder vriendelijk en als ik langs een paar wegwerkers loop, vragen ze me een foto van ze te maken. Natuurlijk doe ik dat! Ik vertel ze, dat ik mijn foto's online zet en dat straks de hele wereld hen kan bewonderen. Dat vinden ze wel wat!

Na een paar kilometer vind ik de lucht er toch wel erg dreigend uit gaan zien. Bang om nat te worden ben ik niet, maar ik vrees voor mijn fototoestel. Gauw loop ik dus terug en niets te vroeg, want net bij de deur van de kamer begint het te regenen.

Zoals altijd kost het nog enige moeite om iedereen te wekken en klaar te maken. Maar om net na tienen zitten we aan het ontbijt. Het is een lekker buffet met allerlei verschillende soorten brood, vooral over de krentenbolletjes ben ik heel enthousiast. Die doen me altijd aan fijne tijden bij mijn oma en opa denken, waar ik van de plaatselijke bakker als kind altijd een warm bolletje kreeg.

Verder kun een omelet laten maken, zijn er verschillende vleeswaren en kaas, tomaten en komkommer, ei, bacon en cereals e.d. En dan natuurlijk verschillende soorten fruit, waaronder de lekkerste rijpe meloenstukken!

Omdat het al half elf is, besluiten we van dit maal brunch te maken. Bij het activity center bespreken we een kayaktour in de mangroven voor maandag. Dan mogen Katja en Rick niet meer duiken, omdat we dinsdagochtend vroeg naar Aruba vliegen. Dan maken we ons klaar om Karin te gaan ontmoeten.

We hebben om een uur met haar afgesproken bij Captain Don's Habitat en het neemt nog heel wat tijd om voor alle vijf de duik- en snorkelspullen op orde te brengen. We rijden Kralendijk in op zoek naar Captain Don's, wat we vrij snel vinden.

We zijn een half uurtje te vroeg, dus rijden nog even wat verder. Grappig zijn de "Pas op voor overstekende ezels" bordjes en niet veel later zien we een paar ezels. Kralendijk en omgeving lijkt op Willemstad en Oranjestad, kwa gekleurde gebouwtjes e.d., maar die andere twee steden zijn een stuk groter en toeristischer. Kralendijk voelt authentiek en onpretentieus aan, erg leuk en anders.

Om kwart voor een arriveren we bij Captain Don's Habitat. Dit resort is het eerste duik resort op Bonaire. Captain Don kwam hier zo'n 45 jaar geleden en zette de meeste duiksites hier op de kaart. Hij heeft een houten been en is nu een (levende) lokale legende. Later horen we van Karin, dat hij nog iedere maandagavond bij het Happy Hour komt, hij is nu 83!

Het vergt nog even zoeken, voor we de duikschool hebben gevonden en Rick ziet Karin het eerst. Ze zat in het restaurant iets te eten en zag ons al aankomen. Zo leuk om alweer kennis te maken met iemand, waarmee ik regelmatig geemaild heb! En wat zijn we haar dankbaar, dat ze onze orientatie om een uur wil doen! Ik denk waarachtig, dat we anders deze periode in Bonaire niet gedoken of gesnorkeld zouden hebben, zo moeilijk is het om de kinderen zo vroeg op en klaar te krijgen!

De orientatie is interessant. Karin vertelt ons, waar de best duik plaatsen zijn en Rick en Katja besluiten ter plekke, dat dat ook een prima manier is om van dit eiland te genieten. Des te beter, omdat zij dan kunnen gaan duiken, terwijl Kai, Saskia en ik snorkelen. Natuurlijk mogen we niets aanraken of meenemen, maar dat weten we van andere eilanden al, al zijn die minder streng dan hier (waren ze maar strenger, want niets ergert me meer, dan mensen, die lak hebben aan deze regels!).

Na het praatje kopen we de verplichte pasjes om te gaan duiken en snorkelen, $25 voor de duikers en $10 voor de snorkelers. We doen ze aan onze snorkels en Katja en Rick aan hun duikvesten. Karin stelt ook voor om meteen een "check duik" te doen, waarbij wordt gekeken of alles goed zit en werkt. Maar goed ook, want Rick blijkt een tube aan zijn regulator te missen. Gelukkig heeft de duikwinkel er hier nog een en kunnen ze verder, maar dat wil je niet midden op het water ontdekken!

Karin gaat met Rick en Katja op weg en ik neem de snorkelers Kai en Saskia onder mijn hoede. Het is nog steeds geen perfect weer, erg bewolkt, maar het regent niet meer. Het water is ongelooflijk helder, ik denk, dat dat het grootste verschil is vandaag voor mij tussen Aruba en Bonaire. Ongetwijfeld zullen we de komende dagen heel spectaculaire dingen zien.

Vandaag zie ik geen vissen, die ik nog nooit heb gezien, maar het is wel heel mooi! We zien twee Peacock flounders, die heb ik slechts een keer eerder gezien. Verder zien we onder anderen (ik ken enkel de Engelse benamingen) reef squid, een French angelfish, een cowfish, een spotted drum, een trumpet fish, verscheidene parrot fishes en nog veel meer.

Saskia is al gauw moe, dus ik zwem haar terug naar het dock. Kai en ik gaan verder en zien al gauw de andere drie onder ons duiken. Het is weer zo heerlijk om je in een aquarium te wanen, maar dan in de echte zee! Als Karin vertelt, dat ze nooit genoeg krijgt van bijna dagelijks duiken en soms wel meerdere keren per dag, geloof ik haar meteen. Het is ongeveer hetzelfde gevoel, dat ik heb, als ik fiets en er ieder moment een bijzonder wild dier op mijn pad kan komen.

Na het snorkelen en duiken kletsen we nog wat na. Ik ontmoet Karins man, die nogal sceptisch was over deze internet ontmoeting. Maar ook nu was het weer, alsof je elkaar al lang kent. Alleen is het nu dan in persoon en niet virtueel. Toch altijd weer een leuke gewaarwording.

Met een tas vol Linda's voor mij om te lezen (als dit blog klaar is gaat de eerste eraan) en veel "tot morgens" (want dan gaan we weer op weg met Karin!) rijden we weer richting Kralendijk. Wat ik zo heerlijk vind aan het duikwereldje is het relaxte. Iedereen heeft plezier in wat hij of zij doet en dat is duidelijk. Ik zou er zo bij willen horen, ware het niet, dat het idee, dat meters water zich boven mijn hoofd sluiten me met een paniek gevoel overvangt. Sommige mensen hebben hoogtevrees, ik heb dieptevrees!

Onderweg naar het hotel stoppen we bij een van de grote supermarkten, Cultimara. Hier kopen we snacks en drankjes. Er zijn hier vooral AH produkten te krijgen. Ik wil nog niet zoveel kopen, want we gaan ook nog naar Aruba en we hebben zo al genoeg bagage. Maar de kinderen vinden heel wat van hun gading, waaronder kroepoek (een favoriet van Kai en Saskia!).

Met vier volle zakken gaan we richting onze villa. De kinderen gaan nog even zwemmen, terwijl Rick en ik douchen. Ik heb bijna alleen jurkjes mee, altijd goed en makkelijk om aan te trekken. Rick vraagt, waarom ik me zo netjes kleed, en ik vertel hem hoe makkelijk het zo is. Een broek en topje zijn tenslotten twee kledingstukken en een spijkerbroek bijvoorbeeld neemt best veel plaats in (zie ik aan Katja's bagage). Zo'n jurk is altijd goed.

De brunch is allang uitgewerkt en iedereen heeft flinke trek. We gaan dus richting Kralendijk met de gedachte bij Mona Lisa te gaan eten. Helaas staat daar een bord, dat ze wegens vakantie tot 13 augustus gesloten zijn. Zo zien we wel meer zaken dicht wegens vakantie, we zijn hier duidelijk in het laag seizoen.

Gelukkig vinden we dan een heel leuke weg vlak langs het water met allerlei restaurants en barretjes erlangs. We belanden uiteindelijk bij La Guernica, waar ze heerlijke tapas en voorafjes hebben. Precies, wat ik super vind. Iedereen geniet van de lekkernijen: meloen met prosciutto, fruitsalade, calamari, olijven, gazpacho, carpaccio, het is te veel om op te noemen! Maar het eten is super en de bediening ontzettend vriendelijk. Bovendien zien we, ondanks de overwegend bewolkte dag, een spectaculaire zonsondergang. Dit restaurant is een aanrader op Bonaire!

Terug in het hotel wordt er tv gekeken en werk ik mijn blog bij. Voor mij zal het licht vroeg uit gaan, ik stond ook anderhalf uur eerder dan de anderen op. Soms best moeilijk om ochtendmens in een groep van nachtuilen te zijn!

Hoe ik hier internet heb, ga ik niet uitleggen, het is via mijn mobieltje en gecompliceerd. Foto's, hoe mooi ook, zitten er dus niet in, maar moeten tot later wachten. Ik ben al blij, als ik "Published successfully" zie!

Naar Bonaire

Om kwart voor vijf begint deze ellenlange reisdag naar Bonaire! Katja en Rick hebben me bezworen, dat drie kwartier voor hen genoeg tijd zou zijn om zich klaar te maken. Onze vlucht gaat om tien over acht en twee uur van tevoren op het vliegveld zijn is echt het uiterste. Natuurlijk vertrekken we bijna een kwartier te laat met veel stress (vooral van mijn kant, want ik heb een hekel aan haasten op luchthavens).

Als ik op het laatst nog even gauw Katja's auto in de garage wil zetten, vergeet ik, dat de deur van de van open is. Krrrr, hoor ik, te laat! Baal, baal, baal! Er zit een kleine blauwe deuk in Katja's gele wagentje (ze kon er niet veel op zeggen, gezien zij de hele rechterbumper van de van in de prak reed, zonder het zelfs te merken). In het schemerlicht leek het niet zo erg, hopelijk zien we over twee weken niet, dat het toch dieper ging dan gedacht!

Maar om dertien over half zes (ja, ik heb de minuten geteld) vertrekken we dan eindelijk. De reis naar het vliegveld verloopt voorspoedig, tot ik me herinner, dat Katja zei, dat ze Snickers zo lang in de wc had opgesloten. Ik vraag Katja en Rick of ze hem vrij hebben gelaten. Geen van beiden heeft daaraan gedacht. En die badkamer heeft geen kattenbak, eten of drinken! Wanneer Laura voor het eerst zal komen, weet ik niet, dus het is zaak Snickers te bevrijden.

Wij hebben geen tijd om terug te keren, dus eerst maar inchecken, wat heel vlot gaat (al heeft de tas van de kinderen overgewicht, waar we $25 voor moeten betalen). De rij voor de veiligheidscontrole is echter flink lang, dus Katja belt Leah's vader om te vragen, of hij Snickers uit de badkamer wil verlossen. Gelukkig gaat alles goed, want de verbinding wordt net voor Katja hem de alarm code kan geven, verbroken. Net op tijd lukt het weer en we kunnen gerust zijn, dat Snickers happy rondloopt door het huis.

Als we eenmaal met de "people mover" bij de D gates zijn afgezet, gaan we in de rij staan voor Starbucks. Ik bestel een latte en gok op het vliegtuig eten. Rick neemt er twee brownies bij (bah, als ontbijt!) en Katja een chocolate chip scone. Bij de gate zijn ze al aan het boarden en precies op tijd om tien over acht vertrekken we! Gelukkig gaan we naar het zuiden, want op CNN zagen we, dat Philadelphia en New York ernstige vertragingen hebben vanwege noodweer.

De vlucht verloopt heel rustig. We lezen wat en de kinderen kijken naar de film "The Last Mimsy". Ik kan het scherm niet goed zien. We bestellen een ijskoude bagel met kaas en gerookte kalkoen als ontbijt. Lekker is anders, maar we hebben nog niets op, dus moeten het er maar mee doen.

Tien minuten te vroeg landen we in San Juan, Puerto Rico. Hier is het nota bene met 30 graden een stuk koeler, dan bij ons! Hier hebben we een overstaptijd van zeven uur en die willen we natuurlijk niet op het vliegveld doorbrengen!

We lopen naar buiten en zien meteen een taxi busje langsrijden. Met ons vijven en alle tassen hebben we die wel nodig. Ik vraag, hoeveel het kost om ons naar de oude stad (ciudad vieja) te brengen. $5 per persoon is het antwoord, niet goedkoop, maar we doen het toch. Ook vragen we hem om kwart over vier terug te komen om ons weer naar het vliegveld te brengen, dat is in het verleden met andere taxi's goed van pas gekomen. Zo hoef je je niet rot te zoeken naar een taxi terug.

We worden op een pleintje naast het oude fort afgezet en gaan op zoek naar een restaurantje. Ons oorspronkelijke plan was om de oude stad te gaan verkennen en misschien zelfs het fort te bezoeken (hebben we zo'n zeven jaar geleden ook gedaan, toen we hier met een cruise waren). Dat blijkt uiteindelijk veel te ambitieus.

De oude straatjes zijn schattig met mooi gekleurde huisjes, maar het duurt even, voor we een restaurant vinden, waar we allemaal iets lekkers op het menu zien. Het wordt de Tamarind, waar ze ook gratis wi-fi hebben. Hier eten we heerlijke kabeljauw kroketjes en ik bestel een baby octopus, garnalen en tonijn cocktail.

Nu we eenmaal zitten slaat de moeheid toe en vooral de kinderen hebben helemaal geen zin om nog ergens heen te gaan. We vertellen de manager, dat we zo lang moeten wachten op onze aansluiting. Hij is bijzonder aardig, we kunnen gewoon blijven en worden van lekkers en drankjes voorzien. Helaas gaat San Juan zo wel aan ons voorbij, maar de energie ontbreekt gewoon.

Als we rond vier uur weer op de plek, waar we met de taxi chauffeur hadden afgesproken, aankomen, staat hij er al! Rick en ik wilden eigenlijk de kinderen hier op een bankje installeren en dan zelf nog wat rondwandelen, maar besluiten dan toch maar meteen weer richting vliegveld te gaan.

Bij de veiligheidscontrole staat, dat het terreur alert op oranje staat (ik dacht, dat het geel was, maar wie ben ik?) en onze tassen worden grondig onderzocht. Prima, hoe veiliger, hoe beter. Rick had er nog een vergeten fles Mountain Dew in, die meteen wordt weggegooid.

In de Duty Free winkel kopen Katja en ik samen een lekker appelluchtje van DKNY en Rick tracteert zichzelf op een fles in Puerto Rico gedistilleerde rum. We hangen wat (letterlijk, want we zijn allemaal goed moe) in de stoelen tot het bijna instaptijd is. Om later op de avond geen trek te krijgen eten we nog een verschrikkelijk vette empanadilla, die me als een steen op de maag ligt.

Dan worden we met een busje naar ons heel kleine propeller vliegtuigje gereden. Toch zit het niet vol. Precies op tijd vertrekken we richting Bonaire. Eigenlijk vind ik het een beetje eng vliegen zo in het donker met enkel zee onder ons. Er is ook nog flink wat turbulentie, maar natuurlijk gaat het uiteindelijk allemaal goed.

Katja krijgt een briefje toegestopt van de flight attendant. Er zit een jongen in 4a, die het leuk zou vinden kennis met haar te maken, maar daar is hij (volgens de schrijver van het briefje, denkelijk zijn vader) te verlegen voor. Katja glundert helemaal, nu al sjans, dat wordt nog leuk! Het blijkt nog een leuke jongen te zijn ook, Jeremiah, 18 jaar oud. Hij komt naast Katja zitten en zo gaat de vlucht voor haar lekker snel.

Eenmaal op Bonaire zijn we zo door de douane, wij met onze Nederlandse paspoorten. Nu we die nationaliteit weer hebben, vinden de kinderen en ik het ook leuk hem te gebruiken. Ook de bagage is er zo en buiten staat de vertegenwoordiger van AB Carrental met een bordje met onze naam erop. We krijgen een Hyundai Tucson. Een leuke auto, maar veel te klein voor al onze bagage!

Gelukkig helpt de AB Carrental vertegenwoordiger (een Nederlander, die helemaal verbaasd is ons Nederlands te horen spreken) door met een andere auto de rest van de bagage naar ons resort te brengen. We logeren bij het Plaza Resort en dat is vlak naast het vliegveld. Ver hoeven we dus gelukkig niet te gaan!

Bij het inchecken worden we opgegeten door de muggen! Daar hebben we op Aruba nooit last van gehad, dus ik heb geen Off! meegenomen. Dom, blijkt hier wel! Morgen staat dat bovenaan de lijst van benodigdheden!

Na wat zoeken, want we moeten eerst het resort gedeelte weer uit en naar het vliegveld terug rijden, vinden we de villa, die we hebben gehuurd. Er zijn twee verdiepingen en wij krijgen de begane grond. Er is een enorme woon-eetkamer, een vol uitgeruste keuken en twee slaapkamers met ieder een badkamer! Wat een luxe en ruimte! Wel hebben we er morgen nog een bed bijgevraagd, zodat Rick en Saskia niet samen hoeven te slapen.

Doodmoe van de lange reisdag drinken we nog even wat en gaan dan slapen, benieuwd, wat we morgen bij daglicht allemaal zullen zien!

Inpakstress

Rick en ik zijn al vroeg wakker. Hij, omdat hij nog een drukke werkdag heeft en ik, omdat mijn hoofd vol zit van alles, wat nog moet gebeuren. Morgenochtend om half zes moeten we van huis, dus alles moet vandaag klaar.

Op een rijtje werk ik alles af. De telefoontjes om alles tijdelijk stop te zetten: de krant, de post (die op het postkantoor wordt vastgehouden) en de schoonmaaksters.

Dan is het toch zaak om te bewegen, dus ik doe een zware (15 pond gewichten) krachtroutine. Daarna neem ik mijn acht pond gewichten en Cosmo mee voor een lange wandeling.

Onderweg breng ik een lekkere fles rose naar Mary Ellen als dank voor het gebruik van haar wasmachine. Als ze hoort, dat ik een wandeling ga maken, verkleedt ze zich snel en gaat gezellig mee.

We lopen ongeveer twee mijl door de vochtige hitte. Dat is wel het maximum voor Cosmo en eigenlijk ook voor ons! Met een zweterige hug en elkaar een goede reis wensend (zij vertrekken donderdag en we zullen de 14e met de beide gezinnen uit eten gaan in Aruba) nemen we afscheid.

De tieners zijn inmiddels ook wakker en hard aan het pakken. Saskia is nog bij Tabatha en ik haal haar op, zodat ook zij haar kleding klaar kan leggen.

Kai heeft nog wat laatste minuut dingen nodig, dus we gaan naar de mall. Bij de Sony winkel koopt hij een nieuwe koptelefoon van zijn zakgeld. Cosmo heeft zijn vorige opgekauwd, omdat hij lag te slingeren, en dan is een nieuwe voor eigen rekening.

Bij PacSun kiest Kai een sportief paar slippers, hij heeft enkel skate schoenen en die zijn niet zo praktisch aan het strand!

Hij heeft verder maar een zwembroek en gelukkig is er nog precies een zwembroek in zijn maat tussen de weinige overblijfsels van het zomerseizoen. Tot slot kopen we ook een paar nieuwe skate schoenen, heeft hij die alvast voor het nieuwe schooljaar.

Met een tevreden zoon verlaat ik de mall. Zelf heb ik ook nog wat dingen te doen en we stoppen bij Giant. Nu de TSA alleen vloeistoffen in verpakkingen van 3 ounces of minder toelaat, zit ik met mijn contact lens vloeistof, die in een flesje van 4 ounces komt.

Bij Giant hoop ik een reisformaat flesje te vinden, maar die hebben ze niet. Mijn noodoplossing is dus een lenzendoosje te vullen met vloeistof, zodat ik ze, indien nodig, daarin kan bewaren. Dit alles gaat natuurlijk keurig in een doorzichtig plastic zakje.

Bij Inkstop is er een sale op de SD en CF kaarten. Ik koop van ieder een 2GB kaart. De SD kost $19,99 en de CF kaart $24,99. Dat is toch niets?

Als laatste is Whole Foods aan de beurt. Ik heb niet genoeg Sam-E voor de vakantie, dus heb daar meer van nodig. Verder haal ik er lunch voor Katja en mij, zo vlak voor een reis is de ijskast vrijwel leeg.

De hitte is enorm, de thermometer bij Whole Foods wijst 97 graden aan, zo'n 36 graden, maar met de vochtigheid voelt het alsof het veertig graden is.

Volgens Katja ben ik "grumpy" op de laatste dag voor een reis. Ze raadt aan, dat ik ga zwemmen, want dat kalmeert me. Omdat de schoonmaaksters er zijn en ik dan toch niets in huis kan doen, luister ik naar haar.

Met het voornemen om twintig banen te zwemmen en dan weer terug te gaan neem ik de moeite niet me in te smeren. Maar als ik het (heel rustige) zwembad binnenloop zie ik Mary Ellen aan de rand zitten. Ze is er met zes-jarige Katherine, haar jongste en een vriendinnetje.

Natuurlijk zijn we nog lang niet uitgepraat, zoals dat gaat (alleen vrouwen snappen dat, denk ik). Maar opeens voel ik mijn schouders toch wel branden, ondanks (of misschien juist omdat) dat ik in het water zit. Oh ja, niet ingesmeerd! Gauw verplaatsen we ons naar de schaduw.

Een kwartiertje later nemen we nu echt afscheid tot over een week en begin ik aan mijn baantjes trekken. Het water is eigenlijk te warm om snel in te zwemmen, maar ik heb het zwembad voor mezelf en het gaat lekker. Inderdaad heeft Katja gelijk, het kalmeert me enorm, het ritme van "intrekken, spreiden, sluit!".

Na een douche begin ik met het inpakken van mijn kleding. Het is lekker makkelijk om naar een warme bestemming te gaan. Ik neem voornamelijk badkleding en jurkjes mee. Grappig is wel, dat het daar koeler zal zijn, dan hier!

En dan komt toch het afscheid van Cosmo. De kinderen knuffelen hem nog even en ik maak zijn zak met eten en zak met Greenies klaar. Daar zal hij er een per dag van krijgen. Hij is er dol op en het houdt zijn kiezen schoon.

Bij de kennel trekt hij naar binnen en als de beheerder komt, begroet Cosmo hem als een oude vriend (en omgekeerd ook). Hij vindt het hier duidelijk leuk en dat maakt het toch makkelijker hem achter te laten. Na nog een aai verdwijnt hij achter de deur. Iets zegt mij, dat ik meer moeite heb met het afscheid, dan hij!

Precies op tijd voor mijn afspraak arriveer ik bij de nagelsalon. Mijn nagels zien er niet uit, na gisteren krab te hebben gegeten! Ik heb mijn handen wel twintig keer gewassen en nog ruiken ze naar krab!

Maar een uurtje later zijn ze weer elegant en netjes. Ook mijn tenen worden opnieuw gekleurd. Geen hele pedicure, want daar gun ik mezelf de tijd niet voor, maar enkel een nieuwe laag lak. Dan nog wordt er geknipt en gevijld, dus het ziet er weer keurig uit, klaar om door het Caribische zand eraf geschaafd te worden.

Katja moet vanavond nog werken en verder bestellen we gemakkelijk pizza. Terwijl ik dit schrijf hoef ik alleen mijn laptop en mobieltje nog in te pakken. Om kwart voor vijf morgenochtend zal de wekker gaan. Ik ben toch altijd weer zenuwachtig en probeer maar niet te denken, wat er allemaal mis kan gaan, voor we (hopelijk) morgenavond op Bonaire landen!

All you can eat crabs!

Met Mary Ellen heb ik afgesproken te gaan hardlopen en intussen onze laatste was voor de vakantie bij haar te draaien. Zodra ik buiten kom, slaat het me al uit! Het is niet eens zo warm als gisteren, maar zo ontzettend vochtig! De regen van vannacht heeft gemaakt, dat alles als een stoombad aanvoelt!

Gelukkig past mijn overvolle wasmand iedere keer in een keer in hun wasmachine. Wat zal ik blij zijn, als onze eigen machine weer werkt! We lopen zo'n twee mijl huffend en puffend hard en dan gaat het gewoon niet meer. Ik ben kleddernat van het zweet en als Mary Ellen zegt, dat ze niet meer kan, ga ik ook met plezier over in snelwandelen!

Met een schone was om te drogen kom ik thuis binnen. Saskia vertelt, dat ik een bliksem bezoekje van mijn broer en schoonzus uit Canada heb gemist! Zij waren dit weekend hier, maar met alle andere familieverplichtingen lukte het niet om ons te zien. Natuurlijk waren we teleurgesteld, maar begrepen hoe het soms te veel kan zijn, al die bezoekjes.

Des te jammerder, dat ik ze nu vanochtend misliep! Maar ja, ik had er geen idee van, dat ze langs zouden komen. Gelukkig zullen we elkaar op Labor Day weekend wel zien.

Saskia en Tabatha willen naar de mall en ik geef maar toe. Ze zijn duidelijk bezig aan een marathon samen zijn, want na onze vakantie is Tabatha misschien al verhuisd. Met wat geld voor Saskia om bij Victoria's Secret onderbroeken te kopen (ze hebben daar ook heel leuk (pre)teen ondergoed) zet ik ze bij Tysons Corner af.

Cosmo, die mee is gegaan, en ik rijden daarna door naar het hondenpark. Hij heeft wel wat beweging verdiend en op het moment is het moeilijk een goed ritme aan te houden, wat dat betreft. Door de hitte valt een heel lange wandeling af en er zijn zoveel andere dingen gaande, het hondenpark is dus ideaal.

Helaas is er niemand en na een kwartiertje besluit ik dan toch hem aan te lijnen voor een wandeling door Nottoway Park. Het is super vochtig en in de zon eigenlijk niet te harden, maar de paden van het park liggen voornamelijk in de schaduw.

We lopen een kilometer of drie en voor de tweede keer vandaag ben ik drijfnat. Bah! Nu zijn er wel een paar honden in het park en ik laat Cosmo er nog even los. Maar dan gaat mijn mobieltje en blijken de dames het alweer voor gezien te houden bij de mall!

Gelukkig is Cosmo al moe, dus hij gaat gewillig mee terug de auto in. Onderweg haal ik nog even gauw een Asian salad bij McDonald's voor mijn lunch, want ik voel mijn maag rommelen.

Thuis zijn de tieners inmiddels ook wakker en ik spoor alle drie de kinderen aan te werken aan het inpakken voor de reis. Katja is vandaag gelukkig vrij, want haar kamer en de badkamer zien eruit, alsof er een bom in is afgegaan! Kai probeert zijn slang te voeden, die niet wil eten en ook Saskia's kamer heeft hulp nodig. Zij heeft Tabatha om haar daarbij te helpen.

Met al het commentaar van de kinderen, de hitte en het feit, dat mijn laptop om onverklaarbare redenen Adobe Flash Player niet wil downloaden, waardoor de helft van de websites niet goed werken, voel ik mijn humeur pijlsnel in zuidelijke richting vertrekken! Even afstand nemen is nodig!

Gauw doe ik mijn badpak aan en loop naar het zwembad. Wat een luxe is dit toch! Ik zwem 40 banen en heb het gevoel er wel meer te kunnen doen. Ook kalmeert het om gewoon banen te tellen en nergens anders aan te denken. Maar de tijd dringt, dus ik douche snel en kleed me aan.

Vanochtend belde mijn jongste broer, Erik, om te vragen of zij hun kinderen vanmiddag bij ons konden laten, zodat ze zelf even konden gaan shoppen. Natuurlijk kan dat!

Om half vier komen ze aan en zien Kai en Katja voor het eerst in jaren (die waren er bij hun vorige bezoek hier niet). De kinderen kunnen het weer meteen allemaal heel goed vinden en met een gerust hart vertrekken Erik en Marina naar Tysons Corner.

Met vijf kinderen (Kai, Saskia, Tabatha, Juliette en Rens) loop ik niet veel later naar het zwembad. Katja blijft thuis om te pakken en op Cosmo te passen.

Eenmaal daar aangekomen heb ik werkelijk geen omzien meer naar ze! De meisjes vermaken zich met zijn drieen prima, Saskia vertaalt driftig van het Nederlands naar het Engels, zodat Tabatha en Juliette (die bijna 8 is) elkaar kunnen verstaan. En Kai vermaakt zich heel erg met Rens van vijf, die meteen dol is op die grote neef.






De lol straalt ervan af!



De hele tijd waren we bang voor donder, maar die bleef uit!

Zo krijg ik de gelegenheid gezellig met de bekenden in het zwembad te kletsen en vooral ook veel foto's van de neefjes en nichtjes te nemen. De tijd vliegt en ik moet ze om kwart voor zes echt aanmanen, dat het tijd is om naar huis te gaan.

Tegelijk met Marina en Erik lopen we weer binnen en iedereen doet iets droogs aan. Rick komt ook thuis en om kwart over zes vertrekken we (wij met alle kinderen in de van) naar ons restaurant van vanavond.

Twee weken geleden vertelden Erik en Marina, dat ze zo graag de plaatselijk Chesapeake Bay specialiteit zouden eten: Blue crabs. Nu wil het geluk, dat er hier vlakbij een heuse "crabshack" is: Captain Pell's.

Dichter bij de Bay heb je talloze van dit soort tentjes, maar in ons gebied is dit de bekendste en beste. Als we er parkeren ruiken we al de (niet zo plezierige) lucht van gegeten crabben.

Het restaurant is heel simpel: tafel met bruin papier erop, een fles met azijn en een fles met Old Bay seasoning en stoelen, natuurlijk. Op het menu staan verschillende dingen, maar waar de meesten voor komen zijn de "all you can eat" crabben. Het zachte gehamer om ons heen is daar getuige van.


Dit restaurant is eigenlijk gewoon een belevenis en zo ervaren Erik en Marina het ook. Dit vind je enkel in Maryland en Virginia, zoals je zulk soort restaurants voor kreeften enkel in de kustplaatsjes van New England vindt. Hier geen fancy schmancy, het gaat om het eten.


Wij bestellen wat clams en calamari vooraf, maar daarna gaan de volwassenen (met uitzondering van Rick, die de King Crab Legs bestelt) voor de "all you can eat" ($30 per persoon). De kinderen krijgen kipnuggets en Kai bestelt een crabcake sandwich (al heel gedurfd voor hem!).


Voor Katja is dit de eerste keer, dat ze zo crab eet. Het valt nog niet mee om zo'n beest te ontleden! Gelukkig zijn Erik en ik pro's en leren het haar. Al gauw ligt er een berg uitgeplozen crabben voor ons en is de schaal leeg.

Na drieeneenhalve schaal (Marina en Katja hebben al een tijdje genoeg en Erik en ik gaan nog even door) houden we ermee op. Het is dan niet eens, dat je je buikje rond hebt gegeten, maar meer, dat je genoeg hebt van het gepluis. Toch hebben de blue crabs veel en vooral lekker vlees. Een all you can eat crab shack bezoek moet eigenlijk deel zijn van een bezoek aan de DelMarVa (Delaware, Maryland en Virginia).

Iedereen heeft nu wel zin in iets zoets, maar Captain Pell's heeft geen desserts. We besluiten Erik en Marina en de kinderen te laten kennis maken met Coldstone Creamery.

We doen ons allemaal tegoed aan een van hun lekkere combinaties en voor iedereen is het teveel! De volgende keer bestel ik een kinderijsje, dat is misschien precies genoeg!


De nichtjes kunnen het heel goed met elkaar vinden

En dan is nu het moment van afscheid gekomen. Eerder vroegen mensen of ik daar geen moeite mee heb. Ja, nu is het moeilijk, want we weten in de verste verte niet, wanneer we elkaar weer zullen zien. Het is makkelijker met de broer en zus, die op dit continent wonen, daar kunnen we heen rijden.

Maar een vliegticket naar Nederland met zijn vijven of voor hen hierheen met zijn vieren, dat doe je niet zo eventjes. Het is dus even slikken, maar we kunnen terugkijken op bijzondere en leuke herinneringen met elkaar.

Loom en lui!

Zaterdag

Dit warme zomer weer is heerlijk, maar het maakt wel loom! Heel langzaam worden we onder het genot van een (sterke!) kop Starbucks wakker. Het is bij het opstaan al bijna dertig graden. Het voelt alsof er een warme (en ietwat vochtige) deken over je heen wordt gelegd bij het naar buiten stappen.

Meteen besluit ik, dat zwemmen vandaag mijn beweging wordt. Het is te warm om hard te lopen of zelfs te fietsen. Maar eerst moet Cosmo zijn beweging krijgen en Rick gaat dit keer mee naar het hondenpark.

Het is te heet om lang met Cosmo te gaan wandelen en hier kan hij zelf bepalen, of hij wil rennen of niet. Er zijn een aantal heel energieke honden aanwezig, dus Cosmo staat geen moment stil.

Rick en ik raken in gesprek met de eigenaar van een labradoodle (mix labrador-poedel, poedelmixes zijn hier helemaal "in"). Een aardige man, maar Rick is niet zo goed in "small talk" als ik en heeft er al gauw genoeg van. Gelukkig is Cosmo dan ook al lekker moe geragd.

Samen met Saskia ga ik naar Whole Foods (we moeten daar echt aandelen in kopen, zodat we iets terugkrijgen van alles, wat we er besteden). Het is sowieso een aangename supermarkt, maar op weekends is het er extra leuk.

Er is van alles te proeven, zelfs verschillende wijnen. Een ervan is een lekkere rose en ik besluit die als dank voor het wassen voor Mary Ellen en Phil te kopen. Dan zien Saskia en ik de grootste watermeloenen ooit en we kunnen die ook proeven. Lekker zoet, dat ze zijn! Daarvan nemen we een helft mee naar huis!

Na de lunch ga ik richting zwembad en zwem (wel met moeite, want het water is nu bijna badwater temperatuur en eigenlijk te warm om echt snel in te zwemmen) 40 banen. Daarna lees ik lui in de schaduw, gelukkig is er nog een plaatsje, want de zon is veel te heet, verder in mijn Nederlandse tijdschriften. Zo af en toe neem ik nog een duik, want anders is het niet uit te houden.

Intussen is Katja aan het werk en zijn Saskia en Rick naar de mall. Dit weekend kun je hier in Virginia tax free inkopen. Dat is goed te merken aan de drukte in de mall en Rick en Saskia hebben allebei wat kleding nodig.

Zij trotseren de menigte en de warmte in de mall, want er is iets mis met de airconditioning. Met 35 graden buiten niet lekker en arme Katja zweet zich te pletter bij Old Navy! Het zwembad is een veel aangenamer oord met dit weer!

Met Saskia, Tabatha en Kai gaan Rick en ik naar de zes uur voorstelling van de Simpsons film. Ik ga eigenlijk maar voor het gezelschap mee, want ik heb niets met de Simpsons op tv.

Maar wat een aangename verrassing is dit! De film is ontzettend leuk en zelfs ik kan het niet laten soms hardop te lachen! De vrouw naast ons ligt helemaal dubbel, dat werkt ook aanstekelijk. Ik ben niet zo van het hardop lachen, maar soms is het werkelijk te idioot!

Echt een aanrader deze tekenfilm. Hij is leuk voor kinderen, maar er zitten ook politieke grappen in (Schwarzenegger is president) en een milieu bewuste tint. Ik verveel me geen moment en dat is voor een tekenfilm, gebaseerd op een tv serie, echt wel bijzonder.

Het is tijd om te gaan eten en om deze tijd zijn de wachttijden bij de restaurants in deze superdrukke mall zeker meer dan een uur. Gelukkig heeft Rick een "passport" van Gordon Biersch, waarmee we het volgende tafeltje vrij gegarandeerd krijgen. Nog geen vijf minuten na aankomst lopen we langs de rijen wachtenden naar ons tafeltje. Dat is nog eens een leuk gevoel!


Gezellig aan tafel


De bediening en het eten zijn er weer voortreffelijk. Ik neem twee voorafjes: ahi tonijn, enkel aangebraden en "tapas", met bruschetta, tapenade en knoflook. Super lekker! Inmiddels hebben we genoeg punten om een gratis maaltijd aan te vragen!

Na het eten lopen we nog even Barnes and Noble binnen. Kai moet een boek lezen voor het begin van het schooljaar. Van de zes keuzes kiest hij "A Walk in the Woods" van Bill Bryson. Ik heb het ook gelezen en denk, dat het het beste boek is voor hem, de anderen klinken raar.

Al een tijdje twijfel ik of ik het boek "The Priest's Madonna" zal kopen. Het krijgt heel goede recensies en lijkt iets, dat mij wel zal interesseren. Vandaag hak ik de knoop door en koop het.

Tabatha blijft logeren, de meisjes moeten nog even zoveel mogelijk tijd samen doorbrengen. Voor een september vindt de verhuizing plaats, al is er nog een mogelijkheid, dat Tabatha volgend jaar nog wel naar Saskia's school zal gaan.

Zondag

Alweer een luie ochtend, hoewel het bij het opstaan niet zo warm is, als gisteren. Een beetje halfhartig doe ik een gewichtenroutine. Vooral met de recente pijnen vraag ik me af, of die routines de boosdoener zijn. Maar vooral omdat er osteoporose voorkomt in onze familie is het wel belangrijk om vol te houden.

Daarna neem ik Cosmo mee voor een jog. Hij rent dan niet, maar op het ritme van mijn voeten loopt hij netjes, netter, dan als ik gewoon loop. We lopen door het stille bos, waar de prachtige goudvinken voor ons uitvliegen. Dan geniet ik toch het meest, zo in de stille natuur.

Rick is thuis hard bezig met dingen klaarleggen en -maken voor de vakantie. Hij heeft morgen en dinsdag volle werkdagen en we moeten woensdag al erg vroeg naar het vliegveld. Met Saskia gaat hij nieuwe flippers en masker en snorkel kopen. De anderen passen nog allemaal (gelukkig).

Intussen zorg ik, dat alle bevestigingen voor Bonaire en Aruba goed zijn. We zullen Karin uit Bonaire, die mijn blog leest en duik instructrice is daar ontmoeten. Zij emailt over de orientatie, die we eerst bij moeten wonen alvorens te mogen duiken of snorkelen. Ze schrijft, dat die op donderdagochtend om 9 uur is. Ik voorzie problemen met de tieners, want we komen pas na negenen op woensdagavond aan op het eiland!

Maar niet veel later krijg ik een heel lief mailtje van Karin, dat ze speciaal voor ons een orientatie om 1 uur 's middags zal regelen! Ze zal nooit weten (echt niet, Karin!) hoe fantastisch we dat vinden!

Als ik het emailtje van ons hotel in Bonaire nalees zie ik tot mijn schrik, dat ik een credit card formulier had moeten faxen. Oeps! Gauw bel ik naar Bonaire en gelukkig is de reservering nog helemaal geldig. Ik fax het formulier en zal morgen bellen om zeker te zijn, dat alles goed is.

Rick gaat door met pakken en ik ga naar het zwembad. Het is vochtig warm en er worden onweersbuien voorspeld, dus ik wil er vroeg zijn. De twintig banen zijn dit keer snel gezwommen en ik wil mijn boek, "And God created the Au Pair" uitlezen. Ik ben meer dan halverwege en weet dat ik het anders mee op vakantie wil nemen, zonde van de ruimte.


De zwarte fase van de Swallowtail vlinder, dit is een vrouwtje

Op een ligstoel onder een van de weinige parasols lig ik regelmatig hardop te lachen! Ik hoop, dat niemand me ziet, want het is natuurlijk een belachelijk gezicht. Maar het boek is zo gek en zo herkenbaar soms, ik kan het niet helpen! Met tegenzin sluit ik het boek een paar uur later. Ik dacht niet, dat ik een verzameling emails zo leuk zou vinden, maar dat formaat is dus ook leuk om te lezen.

Intussen zijn Saskia en Rick ook gearriveerd en samen dobberen we nog wat rond in het water. Het is inmiddels wel helemaal bewolkt en begint te druppen. En dat blijft het voor de rest van de avond doen. Nog steeds geen droogte opheffende regen enkel druppels.

Rick en ik gaan naar Whole Foods (ja, alweer!) en kiezen daar lekkernijen voor het avondeten uit. Het stokbrood komt net uit de oven en Rick en ik kunnen een net gebakken stuk brood niet weerstaan! Ondanks de druppels gaan de kippenborsten, hamburgers en hot dogs op de grill. Het smaakt allemaal voortreffelijk! Erbij hebben we verse groentes van de salad bar.


A boy and his dog, Kai en Cosmo zijn echt maatjes!

Vanavond hangen we voor de televisie. Nog drie nachtjes en de grote reis van deze zomer begint. Toch raar om naar de tropische Caribische eilanden te gaan en dat het daar koeler zal zijn, dan hier op het moment!

Vrijdag alweer

Een perfekte Swallowtail, zijn vleugels zijn nog helemaal gaaf

Ontzettend, wat vliegt deze zomer voorbij! Het is alweer het einde van de werkweek (hoewel de enige, die op het moment werken, Katja en Rick zijn) en in minder dan een week gaan we alweer op de reis, waar we maandenlang naar uit hebben gekeken!

Om vier uur vanochtend word ik wakker met al mijn spieren aan de rechterkant in een heel pijnlijke knoop. Of het nu door de gewichtenroutine of de massage van gisteren komt, weet ik niet. Maar ik kan geen comfortabele ligpositie vinden en kom niet meer in slaap. Balen!

Pas als Rick om zeven uur opsta kom ik op het lumineuze idee om op een tennisbal te gaan liggen. Dat helpt wat en het lukt me nog anderhalf uur te doezelen.

Nogal geradbraakt sta ik op en rijd met een volle wasmand naar Mary Ellen. Gelukkig is het allemaal niet zo erg, als ik het gisteren in mijn blog liet klinken. Ik vergat er namelijk bij te schrijven, dat wij twee van de drie weken op vakantie zullen zijn. We vertrekken woensdag, dus hopelijk zal ik dinsdag voor het laatst van Mary Ellens vriendelijkheid gebruik hoeven maken.

Terwijl de was draait gaan wij lopen. Maar oh, wat is het heet en vochtig! Door mijn slechte nacht lukt het me niet de hele weg hard te lopen. Dan maar gewoon lopen heuvel op en hardlopen heuvel af.

Dit is de enige klacht, die ik heb over het warme weer: buiten sporten is echt afzien, tenzij er water bij komt! Het weekend wordt ook zo heet, dus ik zet meteen zwemmen op het programma in ieder geval voor morgen.

Thuis gooi ik de was in de droger en neem Cosmo mee naar het hondenpark. Toevallig komt Cuco langslopen met zijn "hondensitter". De twee vriendjes rollen meteen weer over de grond. Het is echt schattig, hoe ze dol zijn op elkaar.


Zo lief, die spelende hondjes!

Eindelijk heb ik Kai zo ver, dat hij zijn haar wil laten knippen! Het is bijna zo lang, dat hij het aan Locks of Love zou kunnen doneren! En Saskia wil graag laagjes in haar haar geknipt.

Dus om twaalf uur lopen we Lofty Salon binnen. Terwijl de dame en heer worden geknipt ga ik gauw naar Giant en CVS.

Bij de eerste haal ik microwave popcorn, tijdschriften en Trident Watermelon Twist en Fruit Splash kauwgom om naar Petra te sturen. Maar alle zonnebrandsprays zijn uitverkocht bij Giant! En daar zullen we volgende week heel wat van nodig hebben.

Gelukkig heeft CVS nog genoeg en ik koop een hele lading Banana Boat sprays. Die vinden we het fijnst, omdat ze, ook op het strand, zo makkelijk te gebruiken zijn.

Als ik terugkom staan er twee keurig gekapte kinderen klaar. Helaas willen ze niet op de foto, maar dat komt er later nog wel van. We halen lunch bij Subway, ik ben op het moment dol op hun gegrilde kip sandwich.

Dan gaat Saskia bij Laura spelen, Kai gaat skateboarden met Charlie en Katja gaat naar haar werk. Eigenlijk vind ik, dat ik moet gaan zwemmen, maar ik ben er gewoon te moe voor.

In plaats daarvan ga ik, voor het eerst in lange tijd, een middagslaapje doen! Cosmo slaapt intussen op de badkamervloer en het voelt heerlijk luxe en koel, zo alleen thuis rusten.

Zo doezel ik een half uurtje en net als ik me afvraag, of ik toch nog zal gaan zwemmen, beslist het weer voor me. Ik hoor een flinke donder en daarna nog een. Het zwembad is dus gesloten en ik ben "off the hook". Lui pak ik mijn boek erbij en met de ene donderslag na de andere lees ik nog een uurtje.

Vreemd genoeg valt er geen druppel, de regen is heel plaatselijk kennelijk. Inmiddels is Saskia terug en zij betrapt Cosmo op het kapot kauwen van Kai's bril! Hij is de laatste paar dagen flink stout wat dat betreft.

Gisteren heeft hij de telefoon van naast mijn bed nog stuk geknauwd. En dat terwijl hij plenty botjes en andere kauwdingen heeft en ook donders goed weet, wat van hem is en wat niet! We zullen maar hopen, dat dit een fase is.


Kijkt hij schuldig?

Omdat hij dit gaat doen, als hij zich verveelt, neem ik hem gauw nog eens mee naar het hondenpark. Het is te heet voor een wandeling en daar kan hij zelf regelen, hoeveel en hoe hard hij beweegt. Gelukkig zijn er een heel stel jonge honden en Cosmo speelt zichzelf helemaal moe.

Als ik thuis kom vind ik Saskia in tranen! Ze heeft net met Tabatha gesproken en die gaat volgende maand verhuizen. Saskia is ontzettend verdrietig en Tabatha ook. Gelukkig gaan ze maar een kwartier hier vandaan wonen (er was eerst sprake, dat ze naar Luray zouden gaan, dat meer dan een uur rijden is).

Maar het betekent wel, dat Tabatha niet meer naar Saskia's school zal gaan en natuurlijk zullen hun bijeenkomsten nu meer geregeld moeten worden. Het is moeilijk nieuws voor mijn puk om te accepteren!

Kai laat een cd met foto's van zijn kamp zien en het is leuk hem zo te zien zeilen. Hieronder een paar met Charlie en Kai erop:


Tijdens de race





Met de gewonnen beker

De rest van de avond besteed ik gezellig keuvelend aan de telefoon met Annemarie. Door haar drukke baan hebben we elkaar al maanden niet gezien, daar moet volgende maand echt verandering in komen!

Dan is het vroeg naar bed geblazen en hopen op een betere nacht, dan vannacht!

Nog steeds geen wasmachine!

Vol verwachting word ik wakker, vandaag is de dag, dat de wasmachine gemaakt zal worden! Ik kan niet beschrijven hoeveel wij dat ding missen! Met drie kinderen, waaronder tieners, die drie keer per dag iets anders aantrekken, is er om de dag een flinke was weg te werken.

De monteur zal tussen 8 en 12 komen. Mijn hoop, dat hij om acht uur al voor de deur zal staan, vervliegt snel. Rick gaat naar zijn werk en ik probeer mezelf te motiveren een gewichten routine te doen. De kinderen liggen alle vier (we hebben Cody hier) nog op een oor.

Gelukkig lukt het me Petra even op de MSN te krijgen. We "kletsen" een half uurtje en gaan dan allebei aan de gewichten! Ik ga naar buiten, waar het wel warm is, maar niet zo vochtig.

Het voelt alsof ik heel hard werk en alle spieren komen aan bod. Meer dan een half uur lang zweet ik me te pletter en dan gaat de telefoon. Het is de monteur, hij is onderweg. Om elf uur staat hij voor de deur.

Om vijf over elf ben ik klaar om in tranen uit te barsten! Het stickertje op onze machines met "Priority One 24 hour service" is nu lachwekkend. Maytag heeft geen eigen service meer, Whirlpool heeft het bedrijf verkocht en nu komt de service van een derde bedrijf. Het heeft anderhalve week geduurd voor we deze (voorheen Maytag) monteur mochten zien.

Het zal nog eens drie weken duren, voor we hem weer zien om de machine te maken!!! De motor is stuk en moet opnieuw besteld worden. De monteur neemt de gelegenheid waar om flink te klagen over het bedrijf, waar hij nu voor werkt. Vervelend voor hem, maar hij hoeft de was van een gezin van vijf personen niet bij te houden! Lang leve Mary Ellens wasmachine!

Maar ja, er zit niets anders op, dan het te accepteren. Na een snelle lunch neem ik Cosmo mee naar het hondenpark. Daar is Sam, een zwarte labrador, kwispelend bij het hek.

Zijn vrouwtje heb ik al een keer eerder gezien. Het is een oudere dame met slecht gekleurd haar en gekleed in een t-shirt en onaantrekkelijke broek. Zij en ik zijn alleen in het park met onze honden en dus raken we aan de praat.

En dan geniet ik weer even, ik vind het toch zo interessant om over andermans leven te leren! Na de CIA agent een paar weken geleden heb ik hier de vrouw van een lasser. En niet zomaar een, maar een, die de speciale diploma's heeft voor hoe er gelast moet worden om tijdens een aardbeving goed te blijven.

Haar man werkt voor een bedrijf, dat lopende banden maakt. Ze doen dat voor onder anderen Target warenhuizen, UPS distribution centers en vliegvelden, de banden, waar onze bagage vanaf komt. Hierdoor wonen ze zes tot twaalf maanden ergens en verhuizen dan weer. Met haar hond logeert ze maandenlang in een hotel, hier in de Residence Inn. Maar ze zegt, dat ze er genoeg van heeft, ze wil nu eens op een plaats blijven!

Binnen het halve uur weet ik, dat zij de middelste van 13 kinderen is. Haar jongste dochter is een musikaal talent en ze heeft genoeg van het van de ene naar de andere plaats reizen. Je leert zo heel goed, waar je nooit zou willen wonen, zegt ze. Ik kan het me voorstellen.

Intussen luisteren we naar fel vechtende haviken in de bomen. Die gaan toch tekeer! Cosmo wordt er zelfs door afgeleid van zijn goal om een overgebleven stuk hamburger te eten. Mensen laten hier nogal eens wat te eten achter en de honden vinden het zonder moeite. Eng vind ik het wel, want als iemand kwaad wil is dat ook zo gebeurd.

Laura komt om een massage te geven. Het is weer even echt adem inhouden, want er zijn flinke knopen. En toch voel ik me over het algemeen stukken beter, dan als het kouder is. Voor nu komt Laura dinsdag nog een keer, voor wij op reis gaan, maar ik denk, dat ik die ga afzeggen (goedkoop zijn de massages niet en de verzekering betaalt er niet voor, dus als ik me goed genoeg voel heb ik het niet nodig).

Na alle warmte van vandaag lonkt het zwembad weer. Om half vijf duik ik het (nog enigszins) koele water in. Ik zwem 31 banen en heb er dan opeens genoeg van. Driekwart kilometer is toch ook best een end.

Als Rick thuiskomt stelt hij voor samen te gaan eten. Katja eet met een vriend bij de mall, Saskia is bij Cody en eet daar en Kai wil wel gewoon een pizza bestellen. Prima idee, dus!

We hebben allerlei coupons voor een halve prijs of gratis tweede hoofdgerecht bij een aantal nieuwe restaurants in de buurt. We gooien er kop of staart over en het landt op Mythos, een Grieks restaurant.

Daar aangekomen is het restaurant leeg, met uitzondering van een man, die van alles van het menu probeert. De eigenaar is een Cyprioot en op het menu is dat ook te zien. De bediening is in ieder geval heel erg aardig.

Als voorafje neemt Rick een tiramosalata (of zo), een Griekse caviaar. Ik neem de gegrilde calamari. Beiden zijn lekker, maar niet overweldigend.

Als hoofdgerecht kies ik de filet mignon kabob en Rick de lams kabob. Ook weer erg lekker, maar er zijn hier tientallen restaurantjes uit het Midden-Oosten, die hetzelfde zouden voorzetten.

Dit restaurant zal op zijn ambiance worden beoordeeld, want het is niet uniek genoeg kwa voedsel om het zo te "halen". En ik denk, dat het een eendagsvlieg is, helaas voor de sympathieke eigenaar. Tenzij hij iets spectaculairs zal doen. Dat is het harde van een metropool, er is nog zoveel concurrentie!

Lui, luier, luist

Samen met Rick sta ik al vroeg op en we eten ontbijt buiten. Het is alweer fantastisch weer, warm en niet al te vochtig. Maar ik ben moe, mijn lichaam voelt gewoon slaperig. Misschien is het de lange zit in de auto van gisteren, mijn spieren reageren daar kennelijk toch wel op.

Mary Ellen klopt om half tien aan de deur en ik draag een wasmand vol met Katja's was naar haar huis. En die is zwaar!!! Ik zend schietgebedjes, dat de monteur morgen de wasmachine kan maken!

Terwijl de was draait gaan we hardlopen. Maar ook dat gaat niet zo makkelijk vandaag, het voelt alsof mijn benen van lood zijn! Ook Mary Ellen huft en puft. We besluiten de heuvels op te lopen en af te rennen. Dat gaat wel goed. Het is ook telkens zo warm!

De was is bij terugkomst nog niet klaar en Mary Ellen moet haar zoontje van baseball ophalen. Haar oudste, Lindsay, is heel opgewonden over hun reis naar Aruba, dus ik laat haar mijn foto's uit 2004 zien, toen we in hetzelfde hotel als over twee weken logeerden. We zullen er twee dagen tegelijk met hen zijn, dus willen de 14e met zijn allen uit eten. Het restaurant hebben we ook al op het oog.

Met een nog zwaardere mand vol nat wasgoed loop ik terug naar huis. Gelukkig werkt de droger wel!

Al een paar weken flitst iedere keer, dat ik de van aanzet "Oil change required" voor mijn ogen. Ik druk dan wel de "Reset" in, maar het moet er toch van komen. En ik wil niet tot na de vakantie wachten.

Er staat vandaag verder niets op het programma en dus rijd ik naar Jiffy Lube. Ik mag de van klaarzetten en daarna in hun wachtkamertje plaatsnemen.

Daar bevind ik me in het gezelschap van allerlei keurig geklede mannen. Kennelijk laten die tijdens hun lunchpauze hun auto verzorgen. Ze zien er bijzonder goed uit, moet ik zeggen. Zowel voor de jonge blonde man, als de lange grijzende heer geldt: kleding maakt de man! Buiten de werktijden om zien ze er, als ik "de" Amerikaan ken, heel anders uit!

Het Jiffy Lube mannetje probeert me allerlei filters en dingen, waar ik nooit van gehoord heb, te verkopen. Maar ik houd het bij een filter vervangen en de banden roteren.

Na een uurtje sta ik weer buiten met een keurige van (ze stofzuigen en zemen de ramen ook). Ik verbeeld me, dat hij makkelijker rijdt. Bij de Sunoco gooi ik hem ook gelijk maar vol en dan heb ik een happy auto.

Arme Katja krijgt helemaal geen tijd om te ontspannen. Ze heeft wel lekker uitgeslapen, maar moet van twee tot tien vanavond werken! Ze vertrekt wat down, maar een half uurtje later krijg ik een heel blij kind aan de telefoon: ze heeft salarisverhoging gekregen! En wel 30 cent per uur, dat betekent, dat ze nu meer dan $9 per uur verdient! Niet gek voor een 17-jarige!

Saskia en haar vriendinnetje Cody zijn bezig aan een film marathon in de basement en Kai gaat met Charlie naar de Simpsons film. Ik neem mijn kans schoon om de stapel Nederlandse tijdschriften, die ik van Petra en Marion heb gekregen, mee te nemen naar het zwembad.

Als ik er aankom zijn beide zwembanen bezet, dus ik lees eerst de Libelle "extra" met favoriete Jan, Jans en de Kinderen. Dat blijft, met Suske en Wiske, mijn favoriete strip. Zo af en toe moet ik bij het lezen ervan hardop lachen, gelukkig ligt er niemand dichtbij me!

Bij de eerste "break", wanneer alle kinderen voor vijftien minuten het water uit moeten, ga ik baantjes trekken. Ik deel de baan met Chris, een Bunco vriendin. Zij vertelt, dat ze nu iedere dinsdag en donderdag een zwemgroepje hebben met een stel vrouwen, die ik ook ken en wil weten of ik interesse heb.

Dat heb ik wel, maar ik moet dan bekennen, dat ik alleen maar schoolslag kan zwemmen. Ik heb ooit met moeite mijn A-diploma gehaald in Nederland en dat was genoeg, ik had er geen behoefte aan verder in ijskoude zwembaden te ploeteren.

Nu is dit een wezenlijk verschil tussen de zweminstructie hier in de VS en die in West-Europa (Chris vertelt, dat ze Madeleine, die Zweeds is, vorig jaar nog de crawl heeft geleerd). Wij leren "schoolslag" (breast stroke) en hier beginnen ze met borstcrawl (freestyle).

Waarom het verschil vragen we ons af? Ik heb een theorie, dat je de schoolslag langer vol kunt houden. Dat is belangrijk als je in een land als Nederland of Zweden woont, waar er veel water is. Minder belangrijk hier, waar de kans om per ongeluk te water te raken vrij klein is.

In ieder geval lukt de borstcrawl mij helemaal niet. Ik probeer vandaag weer een baan, maar ik kan mijn adem niet regelen en ben al halverwege buiten adem. Geen zwemclubje voor mij dus, maar ik vind mijn 20 tot 40 banen schoolslag al prima.

Saskia onderhandelt de zoveelste logeerpartij. Zij en Cody hebben elkaar opeens hervonden en dat duurt dan meer dan 48 uur. Het is ook een leuk (en heel beleefd!) meisje, dat al veel heeft meegemaakt in haar leventje (haar vader en stiefvader overleden vorig jaar kort na elkaar).

Rick haalt McDonald's voor hem en de kinderen en ik geniet van vegetarisch Taiwanees voedsel van Sunflower. We eten het buiten op.

In de schemer zie ik een vleermuis vlakbij het deck vliegen en dan nog een. Gauw pak ik mijn fototoestel, maar het lukt niet om ze op de gevoelige plaat vast te leggen, ze zijn veel te snel! We hebben hier in Virginia maar liefst 16 soorten vleermuizen rondvliegen.


De vleermuizen waren waarschijnlijk evening bats, zoals deze

De cicadeconcerten zijn bijna oorverdovend. Ik vind de nachtgeluiden zo mooi en met Deep Woods Off! aan blijven de muggen eindelijk weg. Sushi vangt een cicade, wat een griezel! Heerlijk, die zomeravonden, ik wou, dat ze eeuwig duurden!