15 april: Tax Day!

In de winter zie ik bij het wakker worden kale bomen door de lamellen en ik kan niet eens beschrijven, hoe prachtig het is nu het prille lentegroen met een felblauwe lucht erachter als eerste beeld van de dag te zien! Het (luide!) gezang van de cardinalen geeft daar nog een extra vrolijkheid aan. Het opstaan is dan ook opeens een stuk makkelijker!

De kalender staat vandaag op 15 april en dat is hier in de VS "Tax Day". Accountants hebben een paar maanden lang heel wat overtijd gemaakt en die slaken vandaag allemaal een grote zucht van verlichting! Ok, er is nog een deadline, 15 mei hier in Virginia voor de staatsbelastingen, maar de grote is toch wel de Federale belastingen deadline vandaag. Een kennis, die part time accountant is, werkt deze dagen meer dan zestig uur per week!

Maar terwijl de accountants vandaag opgelucht ademhalen is het voor diegenen onder ons, die belastingen verschuldigd zijn, een mindere dag. Door allerlei financieel gedoe, dat mij veel te ingewikkeld is, moeten wij ieder jaar weer een cheque uitschrijven naar Uncle Sam en de Commonwealth van Virginia. Rick brengt het vanochtend, tezamen met de foto's en Poptarts, die ik gisteren klaar heb gemaakt, allemaal naar het postkantoor.

Zelf ga ik van het mooie weer genieten door met Cosmo te gaan wandelen. Het is fris, maar je kunt al voelen, dat het warmer zal worden, dan gisteren. Dit is de eerste wandeling, die ik met Cosmo probeer zonder zijn gentle leader (de band om zijn neus). Ik neem die wel mee en laat hem zien aan Cosmo, zodat hij weet, dat die zo weer om kan gaan.

Cosmo gedraagt zich prima en met snoepjes is hij ook af te leiden, als we langs de huizen met andere honden lopen. Pas als Oreo, de rat terrier van Niall en Serena, langs komt, gaat het even mis. Oreo is zo agressief! Cosmo zit lief en Oreo ruikt zogenaamd onschuldig aan hem en grauwt dan opeens en probeert te bijten! Cosmo schrikt zich lam en wil niet meer in de buurt van dat r**beest! Niall en Serena denken, dat een kleine hond geen training nodig heeft, maar iedereen in de buurt is bang van het beest, inclusief de andere honden!

Gauw loop ik naar Mary Ellens huis. Zij is gelukkig weer beter, maar twee van haar kinderen zijn ook ziek thuis. Het halve uur vliegt voorbij en thuis was ik gauw mijn handen goed. Ik ben geen germ-o-phobic, maar ik heb ook geen zin in het virus, dat dat gezin al weken in zijn greep heeft!

Net voor ik richting Annemarie wil vertrekken gaat de telefoon. Het is de USAA man, Ken, die onze van moet beoordelen. Hij is super aardig en vraagt, zoals alle verzekeringsmensen, waar ik mee heb gepraat, of ik er goed vanaf ben gekomen. Hij wil zeker zijn, dat hij alle dingen, die in onze Smurf aanwezig waren, goed heeft.

Hij noemt een lijstje op en ik zeg "ja", tot hij zegt, en er staan 105000 mijlen op de afstandsmeter... Wat? Zoveel mijlen hebben we niet gereden! En dan valt het kwartje. Ik had het dashboard vaak op graden Celsius en kilometers staan. Ik vraag hem dus, of dat geen kilometers zijn. En inderdaad, dat blijkt het geval en dat zal zeker schelen in hoeveel we ervoor terug zullen krijgen!

Ken is er vrijwel zeker van, dat DE SMURF total loss is en dat vervult me toch met een weemoedig gevoel, eerlijk gezegd. Ik was gewoon nog niet klaar om afscheid van die van te nemen en nu zal ik hem nooit meer zien. Raar, hoor, hoe je je aan zo'n stuk blik kan hechten! Maar Ken belooft er alles aan te doen en zal me over een paar uur terug bellen.

In mijn nieuwe groene bijna Draakje voer ik het adres van Annemarie in Sterling in en rijd zonder problemen daarheen. Haar heb ik al bijna anderhalf jaar niet gezien, hoewel we wel regelmatig helemaal bijkletsen aan de telefoon. Het is super haar weer in persoon te zien en onder het genot van een Senseo kletsen we bij.

Net voor we vertrekken voor de lunch gaat mijn mobieltje. Het is Ken van USAA weer. Met een grafstem deelt hij me mee, dat mijn van "is no more". Inmiddels heb ik me daar natuurlijk al helemaal op voorbereid. En wat we ervoor terugkrijgen overschrijdt mijn verwachtingen helemaal! Dit hadden we nooit gekregen, als we hem zelf hadden geprobeerd te verkopen, in de staat, waar de van in verkeerde. Er was namelijk al redelijk wat schade aan de buitenkant (vooral de rechterkant, waar de SUV op inreed) en sommige dingen werkten niet meer. Nog een geluk bij een ongeluk is dit dus!

Als lunchrestaurant kiezen we Sweetwater Tavern. Het fijne van de nieuwe van is, dat ik enkel de naam van een bedrijf in hoef te typen en het leidt ons er naartoe (hoewel Annemarie mij dit keer meer leidt, maar goed).

Bij aankomst zien we allemaal mensen met "beepers" en er is een wachttijd van een kwartier. De bar is echter praktisch leeg en daar kun je gewoon plaatsnemen en ook eten bestellen. We nemen die optie, want we zijn toch maar met ons tweeen. Het eten in deze restaurants is altijd goed, vandaar hun populariteit. Ook nu weer smul ik van de kipsalade met verschillende groentes, gedroogde cranberries en geitenkaas! Annemarie trakteert, super lief!

Naderhand kletsen we nog na bij haar thuis en dan is het alweer tijd voor haar om Wijnand op te halen van zijn werk (hij werkt voor United). En ik rijd naar Tysons Toyota. De nieuwe van zal satelietradio en een trekhaak geinstalleerd krijgen morgen. Intussen krijg ik een goudkleurige Toyota Camry mee. De service bij deze garage is werkelijk super! Iedereen is aardig en voorkomend, zonder overdreven over te komen.

Als ik thuiskom zit Katja keurig gekleed sollicitatie papieren in te vullen. Ze vertrekt naar de mall om te solliciteren bij diverse restaurants en winkels. Een uurtje later belt ze me wat down op, ze denkt niet, dat de restaurants haar aan zullen nemen, want ze kan de lunchuren nooit werken vanwege school.

Maar nog een uur later krijg ik weer een telefoontje en vertelt ze, dat ze is aangenomen! Waar dan? Bij New York & Co en nog wel voor $9,50 per uur, een riant salaris voor een verkoopsters baan hier. Ze kan morgen meteen beginnen!

Mijn doktersbezoek van de dag na het ongeluk is onze gezondheidsverzekering aangerekend. Maar gisteren kreeg ik een brief van de verzekering van de dame, die me aan heeft gereden, dat zij alle medische kosten van het ongeluk zullen dragen. Ik bel dus onze verzekering over hoe en wat en het blijkt, dat zij inderdaad een rapport willen hebben en de claim naar de andere verzekering gaan sturen. Behalve dat ga ik hen ook de extra massages aanrekenen. Die worden door mijn verzekering namelijk niet vergoed en mijn nek en schouders doen beduidend meer pijn, dan voorheen.

De rest van de middag besteed ik met mijn fototoestel. De achtertuin en die van de buren is op het moment zo mooi! En Cosmo geniet daar ook van, wat mooie portretten oplevert. En natuurlijk kan onze andere "man" Snickers, niet ontbreken!


Saskia komt vanavond niet thuis uit school, maar belt om half zeven, dat ze onderweg zijn naar "het" concert. Tot Saskia's grote opwinding nodigde Aoife haar dit weekend uit om mee te gaan naar het concert van Avril Lavigne hier in Fairfax! Dat is een van Saskia's favoriete artiesten en ze is dus helemaal opgewonden. Ik ben heel benieuwd hoe het was!

Dinsdagavond betekent mijn favoriete tv programma op het moment: Hell's Kitchen. Gordon Ramsey maakt het zo onderhoudend!

Verder heb ik vandaag foto's genomen voor een lente fotowedstrijd. Mijn doel: het "anders" fotograferen van een tulp. Welke denken jullie, dat ik in moet zenden?

Graduation nummer ? voor Cosmo

Wat ik zo super vind bij het wakker worden op het moment is dat de bomen naast ons huis weer kleur hebben! Een paar weken geleden zag ik dan wel blauwe lucht, maar saaie dorre takken. Nu schijnt dat mooie prille lentegroen door de lamellen naar binnen.

Helaas voelt Katja zich niet lekker en melden we haar ziek bij school. Ze heeft erge hoofdpijn, maar voor de lunch besluit ze toch het laatste uur (of althans, de "uren" duren hier 100 minuten) naar Engels te gaan. Dat is een heel moeilijke AP en ze kan daarvan moeilijk lessen missen.

Op het moment lukt het niet erg met de weersvoorspellingen, gelukkig in ons voordeel. Het zou namelijk bewolkt en motregerig zijn en in plaats daarvan krijgen we een compleet zonnige dag voorgeschoteld. Het is weliswaar kouder, dan gemiddeld voor de tijd van het jaar, maar dat mag de pret niet drukken.

Het is wel even rillen de eerste mijl, dat ik met Cosmo loop. Ik heb besloten het gewoonlijk rondje van iets meer dan vijf kilometer te lopen, net genoeg om de hondentraining van tien uur nog te halen. Ik doe een interval training van twee minuten lopen, twee minuten hardlopen en Cosmo, die vanochtend zijn laatste pil antibiotica op heeft, doet enthousiast mee.

Voor de verandering arriveren we eens op tijd voor de hondentraining. Vandaag is alweer een "graduation" en we besluiten als groep niet weer de foto's met een "cap" op te maken. Die hebben we nu wel genoeg.

In plaats daarvan doen we onze routine van iedere week en daarna mogen de honden door de tunnels en over de "trap" lopen. Althans, "mogen", dat is alleen voor Cosmo en Zoe, de bulldog, zo. De rest moet helemaal niets hebben van die tunnels! En een trap? Ho, maar!


Een heel happy Cosmo

Het is vast daarom, dat Cosmo zo dol is op Zoe! Ik heb vandaag de grootste moeite hem van haar weg te houden. Voor Elizabeth, Zoe's eigenares, en ik het kunnen voorkomen liggen de honden om de haverklap te ravotten! Ook wel een erg koddig gezicht, want, al is Zoe een stuk kleiner, de honden wegen waarschijnlijk ongeveer hetzelfde. Kleine Zoe krijgt Cosmo dus met gemak op zijn rug!


Cosmo's vriendin

Het uur vliegt voorbij en volgende week beginnen we aan de Canine Good Citizen cursus. Dat schijnt een heel belangrijke mijlpaal te zijn, die een hond kan behalen, dus ik ben benieuwd. Na de les koop ik een hoes voor de stoel in de van, waar Cosmo altijd op zit, zo blijft die ook mooi.

Op de terugweg bel ik Christine. Bij haar zijn vandaag de verhuizers gearriveerd en morgenavond gaan ze al het huis uit naar een Residence Inn Hotel. Na het weekend zullen ze helemaal gesitueerd zijn in een gemeubileerd apartement.

Maar vandaag wil Christine nog graag een wandeling in haar oude buurt maken. We lopen twee keer rond de vijver, waar we voor het eerst dit jaar weer zonnende schildpadjes zien (maar liefst vier!). Een mannelijke Canadese gans verdedigt al blazend zijn broedende vrouwtje en de eekhoorntjes rennen af en aan. Het is echt een microcosmus, deze vijver!

Na de lunch maak ik pakketjes met foto's voor mijn zus en Canadese broer en Ricks vader en zus. Die bevatten Katja's graduation foto's en Saskia's schoolfoto's, maar noch Kai, noch wij herinneren ons of hij dit jaar een schoolfoto heeft laten maken. Vreemd, maar waar. Het maakt, dat ik me wat schuldig voel, want de meisjes hebben allebei een graduation jaar en dus meer aandacht nodig en Kai hangt er maar zo'n beetje tussenin.

Met de foto's maak ik ook een pakketje met verschillende smaken Poptarts klaar, die door een kennis in Nederland worden begeerd. Ik heb daarvoor vier verschillende smaken besteld: brown sugar cinnamon (mijn favoriet!), frosted cherry, hot fudge sundae en s'mores. Hopelijk vallen die allemaal goed in de smaak! Zelf eet ik ze vrijwel nooit en ik sta er versteld van hoeveel smaken er zijn!

Als Katja en Kai terug zijn uit school gaan we met zijn drieen naar Tysons Corner. Kai moet een bril voor hij zijn learner's permit om auto te rijden kan krijgen. En Katja's oude bril heeft een gebroken lens en is nogal verbogen.

Bij Lenscrafters, waarvoor ik een coupon van $100 per bril heb (Goddank, want de prijs is nog om van te schrikken!), kiezen de tieners een montuur uit. Zelf heb ik een eeuwenoude bril, die ik sporadisch draag (ik heb harde contact lenzen), maar Katja spoort me aan wat moderne monturen te proberen. Ik heb echter helemaal geen bril gezicht en zie als een berg tegen de onvermijdelijke leesbril op!

Kai kiest een zwart montuur, dat hem goed staat, en Katja een zwart-witte, die haar ook al prima staat. We worden dan geholpen door Madhu, die vorig jaar bij Katja in de klas zat met AP Biologie. Nu gaat ze naar Northern Virginia Community College en werkt dus bij Lenscrafters. Ze voelt zich duidelijk wat onhandig met Katja als klant.

Maar na wat opmeten betaal ik het (grote!) bedrag en we kunnen de brillen na kwart over vijf ophalen. Dat zal dus een andere dag worden, want we hebben vandaag nog te veel gaande.

Saskia heeft vanmiddag van een tot vijf gerepeteerd voor de musical. Ik ga haar en Rachel ophalen en een bevriende moeder komt haar auto uit en roept: "I can't wait for this show to be over!". Saskia, Rachel en ik zijn het helemaal met haar eens! Mrs. Butler heeft het plezier van het meewerken aan een show voor een grote groep kinderen en ouders compleet vergald. Ik hoop van harte, dat dit de kinderen er niet van weerhoudt om in middle school mee te doen met zo'n produktie!

Net voor zessen rijd ik de gehuurde Kia Sedona terug naar Enterprise. Gauw tank ik nog even bij de Safeway, waar ik drie cent korting krijg per gallon vanwege mijn lidmaatschap. Voor $15 is de van weer op het niveau waarop ik hem heb gekregen.

Het afleveren gaat zonder problemen en het kost ons niets, omdat onze verzekeringsmaatschappij betaalt. Rick is inmiddels ook gearriveerd om me op te halen, al heeft Enterprise een service, waarmee ze je ophalen en wegbrengen.

Thuis ligt er een brief van de verzekeringsmaatschappij van de vrouw, die mij aanreed. Zij hebben vernomen, dat ik medische hulp heb gezocht na het ongeluk. En hun verzekering betaalt voor zulke kosten.

Als ik dit aan Christine vertel suggereert ze meteen de extra massages te declareren. Waarom heb ik daar niet aan gedacht, want onze verzekering betaalt de massages niet. Ik kon het met een massage per maand doen, maar nu krijg ik woensdag alweer een massage, omdat mijn pijnen erger zijn. Laura zegt, dat ze daar de benodigde formulieren voor heeft, dus ik ga morgen die verzekeringsagente opbellen en eens vragen hoe en wat.

Eerlijk gezegd probeer ik me over een soort boosheid heen te zetten omtrent de vrouw, die mij heeft aangereden. Ik zit met alle narigheid daarvan en zelfs vlak na het ongeluk liet zij weinig compassie zien. Zij reed gewoon door met haar SUV, nadat de politie vertrok, en ik moest nog een uur wachten op de sleepwagen. Daarna kreeg ik veel spierpijn, weet nog steeds niet hoe de Windstar eraan toe is, een van, die wij anders beslist nog niet hadden vervangen en meer. Het is gewoon niet eerlijk!

Maar dat moet ik naast me neer leren leggen, want veranderen kan ik het niet. En ik heb nu een prachtige nieuwe van om van te genieten. Maar het steekt toch wel. Iedere keer als ik een auto zie staan wachten om de weg op te rijden, terwijl ik langs rijd, voel ik dat ik me schrap zet. Ik ben ook al een paar keer langs de plaats van het ongeluk gereden, dat helpt hopelijk ook met helen. Ik wil gewoon weer zonder angst rijden, maar ik denk, dat dat nog wel even zal duren.

Hoera, een nieuwe van!!!

Zaterdag

Gisteren belde de manager van Tysons Toyota, dat ze precies de minivan, die wij graag willen hebben, vanuit Maryland hebben laten komen. Hij wilde weten, wanneer we een test ritje wilden maken en we maakten een afspraak voor tien uur vanochtend.

Rick en ik staan dus om negen uur klaar om te gaan. Het is buiten al echt warm, tegen de twintig graden en van de voorspelde regen en bewolking is niets te merken. Bij een drukke Starbucks halen we gauw een koffie en een van hun sandwiches en komen keurig op tijd bij de garage aan.

Daar wacht Peter ons al op en laat Lien, de Vietnamese dame, die ons vorige week hielp, maar eigenlijk niets wist van de auto's, "onze" van halen. In een email heb ik Peter gevraagd om met hem direct te kunnen onderhandelen, omdat Lien hem toch voor iedere vraag moest gaan halen. Dus doen ze het nu kennelijk samen.

Als ik de auto zie staan ben ik meteen verkocht! Wat een prachtige lichte metallic groen is het en de binnenkant van beige leer past er prachtig bij. Ook zitten er werkelijk allerlei snufjes aan, zoals een navigatie systeem, blue tooth voor mijn telefoon, een camera, die aangaat als je achteruit rijdt, een dvd speler en nog veel meer! Wauw!

Lien stelt voor, dat we er een proef ritje in maken en de Sienna rijdt ook nog eens heerlijk. Nu merk ik wel, dat DE SMURF echt oud aan het worden was. Het sturen van deze auto gaat bijna met mijn pink alleen zo makkelijk!

Terug bij de garage gaan we met Peter om de tafel. Deze kleur van in combinatie met leren bekleding is bijna niet te vinden en dit is de van, die we willen. Rick heeft nog wat andere prijsopvragen gedaan bij dealers in de omgeving en zo komen we al gauw een heel redelijke prijs overeen.

Terwijl onze papieren in orde worden gemaakt kijken we op tv naar de Cherry Blossom Parade in Washington. De kersenbloesems zijn nog steeds erg mooi. Ze hebben dit jaar een langere bloeiperiode dan andere jaren, misschien omdat het nog niet heel warm is geweest of hard heeft gewaaid.

Na een half uurtje kunnen we het kantoortje van de finance manager in. We zullen geen lening nemen van Tysons Toyota voor deze auto, maar er zijn altijd nog wat extra's, die besproken moeten worden. Maar om een uur is alles getekend en krijg ik de sleutels van mijn nieuwe van aangereikt!

Onze magen rammelen en Rick en ik besluiten gauw een hapje te gaan eten bij Natta Thai. Wat een heerlijk gevoel om in deze prachtige Toyota Sienna rond te rijden! Al een paar jaar wisten we, dat dit onze volgende auto zou worden en nu is dat dan zo! Ik voel me heel rijk ermee en kan niet wachten op de eerste lange autoreis!




Zodra ik een title van het DMV heb ga ik het kenteken "DRAAKJE" ervoor aanvragen. Dat past heel goed bij een groene van en bij mij, want niet alleen spaar ik draakjes, ik ben er zelf ook weleens een, hi hi!

Ook de kinderen zijn dol enthousiast, als ze ons aan zien komen! Zij wisten niet, dat we vandaag ook de van mee zouden krijgen, dus de verrassing is groot. De volgende paar uur besteden we aan het uitvinden hoe alle electronica in de auto werken. Vooral de Bluetooth capaciteit voor mijn telefoon vind ik super! Ik hoef enkel een naam te zeggen en het nummer wordt automatisch gebeld!

Acher op het deck in het zonnetje met 27 graden bel ik mijn zus en mijn oudste broer in Canada om hen het heuglijke nieuws te vertellen. Mijn broer vertelt, dat er nog zo'n dertig centimeter sneeuw in hun tuin ligt! Wat een verschil met hier, waar de bomen steeds groener worden. Hij is jaloers, dat wij al buiten hebben kunnen zitten.


In de zomer is onze tuin mooi groen, maar in de lente zijn er allerlei kleuren te zien



De Redbuds zijn mooie bomen in de lente, hun takken zijn helemaal paars van de bloesem

En dat buiten zitten doen we dan ook de rest van de middag, want de zon schijnt uitbundig en de regen blijft uit. Pas als we voor het avondeten vertrekken begint het opeens hard te waaien en valt de temperatuur als een baksteen. Maar dan hebben wij onze portie warmte voor vandaag al gehad.

Katja gaat, als verlaat verjaardagscadeautje van Leah, naar het Ringling Bros and Barnum and Bailey circus. Erg leuk!

De andere kinderen en Rick en ik gaan eten bij Gordon Biersch. Op zaterdagavond is het altijd heel druk en zijn er lange wachttijden. Maar Rick heeft een handige kaart, waarmee wij altijd meteen een tafeltje krijgen. De zalm met een korstje van dijon mosterd smaakt werkelijk voortreffelijk!

Op het kleine stukje naar het restaurant en terug naar huis kijken de kinderen een dvd in de auto. Het is weliswaar een Kerstfilm, maar dat maakt ze niets uit. Dit is iets, waar ze al heel lang naar uit hebben gekeken.

Natuurlijk heeft Saskia weer een logeerpartij bekokstoofd. Dit keer komt Alexandra hier logeren. Rick en Kai vertrekken naar de bioscoop om de film "Leatherheads" te gaan zien. Die is niets voor mij, dus ik heb een paar lekkere rustige uurtjes voor mezelf alleen.

Zondag

Na een heerlijke nachtrust sta ik vol energie op (ja, ja, het komt eindelijk eens terug!). Het is nog zonnig, maar fors koeler, dan gisterochtend! En als de zon na een uurtje zich helemaal niet meer laat zien wordt het maar een kil dagje, zeker vijftien graden kouder, dan gisteren!

Het is tijd voor een goede gewichtenroutine voor mij. Met een combinatie van oefeningen uit het FitDeck en dingen, die Marceleus me heeft geleerd, plus "gewone" repetities met gewichten is het halve uur zo voorbij.

Rick en ik nemen Cosmo mee voor een lange wandeling langs de grote vijver hier vlakbij. Langs dat pad staan prachtig bloeiende boompjes, dus ik neem mijn fototoestel mee. Kennelijk liggen er dames Canadese ganzen tussen het struikgewas te broeden, want hun gemalen komen luid gillend en blazend op ons af!


Rick en Cosmo genieten van de lentewandeling





Een blauwe reiger vliegt over de stedelijke vijver



Dit baby eekhoorntje vond die grote lens op hem gericht maar niets!

Christine heeft gevraagd of ik even langs wil komen om mijn nieuwe rijtuig te showen. Onderweg haal ik een lekker broodje kipfilet met heel veel groentes bij Subway en eet dat met veel smaak, luisterend naar mijn nieuwe autoradio, op.

Dan rijd ik naar Fairfax, waar Chuck en Christine in een vrijwel leeg huis bivakkeren. Morgen komen de verhuizers al om in te pakken en op donderdag trekken ze in hun tijdelijke gemeubileerde apartement. Het gaat allemaal wel heel snel nu!

Als proefritje in de nieuwe van laat Christine me zien, waar hun apartement zal zijn. Het ligt heel gunstig bij een groot winkelcentrum en heeft allemaal wandelpaden in de buurt, die we de komende paar maanden gaan verkennen. Natuurlijk vindt ook zij (en Chuck ook) de van fantastisch en we kunnen niet wachten er een ritje naar de bergen mee te gaan maken!

Aan het einde van de middag gaan Rick, Kai, Saskia en ik naar Nim's Island (Katja heeft teveel huiswerk). Dit is een leuke film met Abigail Breslin (een zeer populaire actrice op het moment, die zo oud is als Saskia) en Jodie Foster.

Nim (Abigail Breslin) woont met haar vader, die marine bioloog is, op een onbewoond eiland in de Stille Oceaan met haar zeeleeuw, hagedis (bearded dragon, ik weet niet hoe die in het Nederlands heten) en tamme pelikaan. Haar vader gaat op reis voor een paar nachten en wordt door noodweer overvallen.

Foster speelt een neurotische, pleinvrees hebbende schrijfster van jeugdboeken met de avonturier Alex Rover in de hoofdrol. Via email komt ze in contact met Nim en vindt uit, dat die alleen op dat eiland zit, waardoor ze haar angst overwint en zich een (moeizame!) weg baant naar het atol zo ver weg. Zeker een leuke film om te gaan zien met een feel good eind, alleen zijn sommige dingen wel wat ver gezocht. Tiener Kai vond er in ieder geval niets aan, de rest van ons wel degelijk.

Omdat het etenstijd is en Saskia er zoveel zin in heeft (en wij ook!) gaan we naar P.F. Chang's. Eigenlijk wilden we daar gisteravond al heen, maar toen bedroeg de wachttijd anderhalf uur. Nu kunnen we zo plaatsnemen. Het eten is weer superlekker, dit blijft mijn favoriete "Chinees" (want het is een keten, die over het hele land te vinden is).

Als afsluiting van dit drukke weekend kijken we een nieuwe aflevering van Desperate Housewives. Eindelijk beginnen de nieuwe afleveringen van series weer, na de schrijversstaking!

Ommmm!

Ja, de titel zegt het al, ik begin helemaal in de yoga stemming te komen. Iedere keer, dat ik de routine uit Women's Health Magazine doe voel ik me de rest van de dag super! Nu kan dat vandaag ook komen, omdat a. ik gisteren een massage heb gehad en b. het lekker warm weer is. Maar voor nu gooi ik het op de yoga, die ik dus van plan ben nog vaker te doen.

Als Saskia en Laura naar school zijn vertrokken wil ik dus beginnen. Maar ik heb geen zin om binnen te blijven, want het is buiten werkelijk schitterend weer. Ik neem mijzelf en de blaadjes met de oefeningen erop dus mee naar buiten en begin op het deck aan de routine. Het is een beetje behelpen op het harde hout zonder yoga mat, maar het gaat toch goed.

Intussen vraag ik me, tussen het diepe ademhalen door, af, wat de mensen, die nu hun kinderen bij de preschool hier tegenover afzetten, moeten denken van mijn "Zonnegroet". Over een maand of zo zullen ze me niet meer kunnen zien door de dichte bladeren, maar nu sta ik nog even te kijk. Maar ik negeer dat gevoel en concentreer me op mijn oefeningen en het geluid van ons fonteintje en het enthousiaste gezang van een cardinaaltje op de achtergrond.

Na een half uurtje voel ik me lekker gerekt en gestrekt en ontspannen. Ik maak Cosmo klaar voor de auto en we rijden naar Great Falls. En dan blijkt weer, hoe het de kleine dingen in het leven zijn, die je dag maken. Na maanden wegwerkzaamheden is de snelste weg naar de watervallen namelijk weer open gesteld! Dat scheelt ongeveer een kwartier rijden, hoera!

Na het tonen van mijn America the Beautiful pas parkeer ik de van op de grote parkeerplaats. Het lijkt, ondanks het warme weer, niet zo druk in het park, tot ik drie Fairfax County schoolbussen zie aankomen. Een paar jaar geleden ben ik met Kai en zijn klas mee geweest op excursie hierheen en ik besluit ter plekke eerst het pad naar de dam te gaan lopen om de groep schoolkinderen te missen.


Reflectie in het water

Op mijn wandeling kom ik maar twee anderen tegen, verder hebben Cosmo en ik het rijk alleen met wat eenden en ganzen. In deze tijd van het jaar vallen de wilde bloemen op. De hele bosbodem is bedekt met kleine roze en grotere felblauwe bloemen. Prachtig, werkelijk! Heel af en toe staat er ook een wil viooltje tussen.







Wie de namen van deze bloempjes kent, mag het zeggen



Dit is toch idyllisch te noemen?

We lopen tot aan de dam en horen kikkers kwaken (wat eigenlijk meer als een soort gezang klinkt) en zien de eerste vlindertjes fladderen. Cosmo geniet hier duidelijk en laat geen van zijn "ik wil niet verder" gedrag zien, zoals gisteren. Daarom denk ik, dat hij dat uit verveling doet! Hij heeft nu door, dat ik daarop reageer door terug te gaan.


Als we bij de watervallen aankomen loopt de groep kinderen net verder. We hebben de kust dus vrijwel alleen. Er zit lekker veel water in de rivier en de reigers zijn volop aan het vissen. Daarom alleen al zou ik hier uren kunnen staan. Die majestueuze vogels staan daar als standbeelden en springen dan opeens op om een vis te vangen!


Wachten als een standbeeld



Klaar voor de aanval



Landing

Ook zien we de eerste kayakkers van het jaar, die zich tegen de stroom op proberen te werken. Dat lukt niet echt, maar het is wel een mooi gezicht. Cosmo krijgt, terwijl ik sta te fotograferen, alle aandacht van de andere aanwezigen. Kinderen knuffelen hem en iedereen merkt op, hoe mooi hij is. Cosmo laat zich lekker aaien, al die aandacht vindt hij wel prima!


Ik doe het ze niet na!



Op de terugweg voel ik mijn maag rommelen en ik rijd door de McDonald's drive thru voor een Asian salad met gegrilde kip. Van die salade kan ik echt genieten, ik vind alles er lekker van! En voor de verandering zijn ze de gesnipperde amandelen niet vergeten, die maken het geheel af.

Christine belt, net als ik alles opruim, en vraagt of ik al geluncht heb. Oeps, ja, het is net allemaal op. Vanochtend had zij namelijk gezegd, dat ze met andere vriendinnen zou lunchen, dus ik zorgde voor mijn eigen kostje.

Jammer, maar we spreken af, dat ik na mijn douche haar richting op zal komen. Gewapend met een gekoelde fles witte wijn doe ik dat en we beginnen het weekend vroeg met een glaasje wijn. We gaan buiten op Christine's deck zitten en bedenken, dat dit de laatste keer ooit is, dat we hier zo samen zullen zitten. Slik!

Maar dan wuiven we die negatieve gedachte weg en bedenken leuke dingen, die we kunnen gaan doen, als zij eenmaal naar Alabama zijn verhuisd. Met de komst van het internet zijn afstanden zoveel makkelijker te overbruggen en onze kinderen zijn oud genoeg om ze eens bij hun vaders of zelfs alleen achter te laten. Verandering is nooit leuk, maar we gaan er het beste van maken.

De zon schijnt uitbundig en ik voel mezelf verbranden. Ik had zonnebrandcreme op moeten doen, maar dacht niet, kijkend naar het weerbericht, dat er zoveel zon zou zijn. Pas om een uur of vier neem ik weer afscheid en rijd door het drukke verkeer huiswaarts.

Daar tref ik Saskia met een hele groep vriendinnen aan! Zeven andere meisjes zijn er maar liefst! Saskia heeft wel gevraagd of die, die, die en oh, ook die, vanmiddag konden komen, maar ik was de tel eerlijk gezegd kwijt. Ik vind het wel heel fijn voor haar, dat ze zo'n schare vriendinnen heeft en zij leeft dan ook duidelijk helemaal op.

Dat vind ik het leuke van lange tijd op een plaats wonen, als kind had ik dat niet en het is iets, wat ik altijd wel voor mijn kinderen wilde. Ik ben blij, dat die wens is uitgekomen! Voor mezelf vind ik het ook heel fijn, want nu hebben we een leuke vriendenkring en het duurt toch altijd even, voor je zoiets voor elkaar hebt.

Intussen is het buiten maar liefst 29 graden! Ik ga met de laptop buiten zitten en nu om tien voor half tien zit ik daar nog (al zie ik net op de radar, dat er een muur van regen en onweer op ons afkomt)! Een heel stel vleermuizen is inmiddels al overgevlogen. Rick en ik vragen ons af, waar die 's winters blijven en ook overdag, want dan zie je ze nooit.

Rick grilt hamburgers en hot dogs als avondeten en Tabatha eet mee. Dan gaan de meisjes naar de overburen voor s'mores en wij genieten buiten van deze ongewoon zomerse temperaturen.

Een enorm onweer onderbreekt onze idylle, ik was vergeten, hoe het tekeer kan gaan! Het flitst constant bliksem en het woord "regen" dekt de lading niet, met bakken komt het naar beneden. Kai is erdoor gefascineerd (en ik ook wel eigenlijk). Het zal dus nog niet duren, deze warme temperaturen, maar juist dit soort likken aan de zomer maakt, dat ik de lente zo'n heerlijk seizoen vind!

Lekker warm dagje!

Als ik de lamellen open zie ik, dat er een flinke mist hangt. Dat komt hier niet zo vaak voor en ik hoop, dat het snel zal wegbranden, want er is ons eindelijk een zonnige dag beloofd. Christine belt uit Fairfax, maar zo'n vijftien kilometer verderop en daar is het al zonnig. Grappig, dat mist zo plaatselijk kan zijn.

Saskia is zo doodmoe van alle middagen repeteren voor de musical, dat ze er misselijk van is en erge hoofdpijn heeft. Zij blijft dus thuis uitrusten. Ik ben blij, dat de uitvoeringen volgende week zijn, want de "regisseuse" is idioot fanatiek en laat de kinderen keihard werken.

Mary Ellen is nog steeds ziek, maar gaat toch met haar jongste mee op schoolreis. Petje af, hoor! Ik doe mijn halve uurtje dus weer alleen met Marceleus. Mijn nek wordt nog ontzien, want daar heb ik nog wel last van.

Na elkaar een heel aantal weken niet gezien te hebben, heb ik weer eens met Kirsten afgesproken bij de Whole Foods. We gaan een stuk lopen op het W&OD pad. Het is inmiddels zo warm, dat ik in een mouwloos truitje kan lopen (en later zie, dat mijn schouders zijn verbrand, oeps!).

Als we langs het gedeelte lopen, waar Sylvia's huis staat, komt er een hert vlak voor ons uit de bosjes gerend. Cosmo wil er achteraan, maar helaas voor hem verdwijnt het vrijwel meteen weer in het struikgewas. Sylvia heeft een ware dierentuin achter haar huis, herten, maar ook wasberen, die regelmatig op hun deck komen "buurten".

Verderop langs het pad is het weer een lawaai van jewelste. De kikkers zijn ontwaakt en binnenkort zal er weer heel wat kikkerdril liggen, zo te horen! Langs de kant bloeien ook mooie margrietjes en roze bloemetjes. Na bijna vijf mijl zijn we terug bij de auto na een heerlijke wandeling.

Thuis kleed ik me gauw in zomerkleding en installeer me met computer op het deck. De achtertuin is zo mooi op het moment. Het Japanse kersenboompje bloeit en de Redbud (die eigenlijk paars is) van de overburen ook bijna. Ook de bloemen van de Dogwoods komen langzaam te voorschijn.




Overal hoor je de cardinalen hun lied fluiten. Nu de lawaaierige insekten er nog niet zijn is het gezang van de vogels extra goed te horen. Achter de schuur zie ik, dat onze schildpad Tucker ook uit zijn winterslaap is ontwaakt en lekker zit te zonnen.


Een cardinaal in de redbud van de buren (de kleuren vloeken ;))



Tucker aan het zonnen

Aan het einde van de middag komt Laura om mij een massage te geven. Ze voelt wel, dat mijn spieren veel meer gespannen zijn, vooral in mijn schouders. Het is weer even doorbijten kwa pijn, maar na afloop voelt het allemaal wel losser.

Omdat Saskia telkens spanningshoofdpijnen heeft, vraag ik Laura haar nek ook even te masseren. Ze staat versteld van de knooppunten, die ze in Saskia's spieren voelt en stelt voor de volgende keer wat langer te masseren. Het is dus zo moeder, zo dochter, helaas in dit geval!

We eten lekker met zijn allen buiten en ik zit nog tot negen uur te genieten van het mooie weer.

National Gallery of Art

Zodra Saskia naar school vertrokken is begin ik aan mijn wandeling met Cosmo. Christine wandelt intussen in haar eigen buurt en we kletsen aan de telefoon. Dit zullen we in de toekomst, als zij eenmaal verhuisd is, nog veel vaker doen, denk ik. Het is wel alweer bewolkt, maar het ruikt overal heerlijk door alle bloesem. De tijd gaat zo lekker snel en voor ik het weet hebben we vijf mijl afgelegd!

Thuis probeer ik nogmaals in contact te komen met onze verzekeringsagent. Gelukkig neemt ze dit keer op en mijn verklaring wordt opgenomen. Ze vertelt, dat DE SMURF helemaal naar Fredericksburg zal worden gesleept. Dat is hier meer dan een uur rijden vandaan, terwijl de van nu nog in Falls Church staat, hier vlakbij.

Het zou dus verstandig zijn om onze persoonlijke dingen nu uit de auto te gaan halen. Aan mijn gevoel daarbij merk ik echter, dat ik er mentaal nog niet klaar voor ben die beschadigde van weer te zien.

Zelf heb ik ook eigenlijk niets nodig uit de auto, maar Rick had er nog wat electronica inliggen van de reis naar Florida. Hij snapt mijn gevoelens en heeft gelukkig wel even tijd om naar Falls Church te rijden en de van leeg te halen. Hij belt, als hij er is en zegt toch geschokt te zijn om de schade weer te zien. Ik ben blij, dat ik niet gegaan ben, dan! Of we de van weer zullen zien is de vraag, dat zullen we in de komende dagen te horen krijgen.

Voor mezelf heb ik een veel leukere middag uitgestippeld. Na alle telefoontjes spring ik op de fiets en stal die bij het metrostation. De trein staat al klaar en al lezend ben ik zo midden in Washington.

Inmiddels is de zon ook voor het eerst in dagen tevoorschijn gekomen en meteen wordt het lekker warm. Iedere keer, als ik in Washington uit de metro stap, waan ik mezelf in zo'n andere wereld! De (gezellige) drukte van de stad komt gelijk op je af.

Mijn doel van vandaag is de National Gallery of Art. Daar is een tentoonstelling over het bos van Fontainebleau, waar ik erg in geinteresseerd ben.

Maar eerst trakteer ik mezelf op een lunch bij het gezellige Garden Cafe in het westelijke gebouw van het museum. Dit kunstmuseum, dat gratis toegankelijk is, bestaat uit twee gebouwen. Het westelijke, in neo-klassieke stijl opgetrokken, gebouw huist alle klassieke kunst en het oostelijk, heel moderne, gebouw de moderne kunst van na ruwweg 1850.

Het Garden Cafe is een oase van rust. In het midden staat een fonteintje en er wordt op het moment een buffet met Franse lekkernijen geserveerd. De bediening is vrolijk en vriendelijk en er speelt een Frans deuntje op de achtergrond. Ik doe me tegoed aan salade nicoise en een salade met gerookte forel. Ook geniet ik van de Franse kazen, want die vindt Rick niet lekker, dus eet ik ze gewoonlijk vrijwel nooit.

Natuurlijk vermaak ik me met mensen kijken. De meest uiteenlopende types zitten hier, waaronder ook een stel Europeanen. Ik merk in de stad echt, dat Washington op het moment een geliefde bestemming voor buitenlanders is. Ook Nederlands pik ik er weer een paar keer tussenuit.

Na de lunch loop ik nog even door het prachtige gebouw en bekijk een speciale tentoonstelling van kleine bronzen beeldjes uit de Middeleeuwen. Ook loop ik natuurlijk even de galerij met alle Nederlanders binnen en kan het niet laten de Impressionisten ook een bezoekje te brengen.

Dit gebouw ademt gewoon rust uit. Alleen in de gangen komt via het dak natuurlijk licht binnen. Om de schilderijen voor ultraviolette stralen te behoeden heeft het gebouw nergens ramen. Aan het eind van iedere gang is een ronde ruimte gebouwd met een fonteintje in het midden. Daaromheen staan makkelijke stoelen, waarin mensen studeren, lezen of gewoon van de rust genieten. Een volgende keer wil ik een boek meenemen en hier lekker ontspannen.


Het klassieke gedeelte van de National Gallery of Art

De tentoonstelling, waar ik voor gekomen ben, is in het moderne gedeelte van het museum. Daarvoor kan ik of onder de grond langs een muur van fonteinen of boven de grond, ook langs fonteinen en "pyramides" oversteken. Dit keer ga ik langs de pyramides.

Na de tassencontrole loop ik naar boven naar de "In the Forest of Fontainebleau" tentoonstelling en zie, dat het gelukkig helemaal niet druk is. Op mijn gemak bekijk en lees ik alles.


Het moderne gedeelte van het museum

Behalve prachtige schilderijen van Monet en Rousseau hangen er ook een schilderij van de Nederlanders Jacob Maris en Martinus Kuytenbrouwer. Van die laatste had ik nog nooit gehoord.

Maar wat ik zelf het interessantst van de tentoonstelling vind met mijn fotografie hobby, zijn de allereerste foto's, die in dat bos zijn gemaakt. Te bedenken, wat die mensen allemaal moesten meeslepen en doen om een foto te maken! Dan zijn we toch wel heel ver gekomen met onze digitale toestellen! Interessant is ook, dat het bos van Fontainebleau het eerste officiele nationale park ter wereld is. Het werd 11 jaar voor Yellowstone door de Franse regering als zodanig benoemd.

Na een uurtje heb ik alles gezien en loop nog even de Mall op om van het inmiddels prachtige weer te genieten. De geur van vers gemaaid gras komt me tegemoet en een eekhoorntje komt brutaal kijken, of ik iets te eten heb. Zo waan ik me helemaal niet midden in een drukke stad!


Natuur midden in de stad

Aan de overkant zie ik kinderen lachen op de draaimolen en loop erheen. Ik zie, dat de beeldentuin van het Hirshhorn museum extra mooi is, door de bloesembomen, die er bloeien. Achter het "kasteel" van het Smithsonian weet ik een mooie bloementuin te liggen. En inderdaad ligt die er op het moment prachtig bij met bloeiende tulpen. Ik loop er even doorheen en voel me weer zo bevoorrecht zo dicht bij deze stad te wonen!


Andere mooie plekjes op en rond de Mall

Thuis gaan we lekker allemaal naar buiten. Een man van de verzekeringsmaatschappij van de vrouw, die me aan heeft gereden, belt om af te spreken de beschadigingen aan de van te bekijken. Ik geef hem het nummer van onze verzekering, want ik weet niet eens precies, waarheen zij hem zullen brengen.

Rick belt om te vragen, of ik zin heb mee te gaan naar een bier proeverij. Deze wordt in het "Tuskies" restaurant in Leesburg gehouden en er zullen allerlei Belgische bieren worden geproefd. Hij heeft er duidelijk heel veel zin in, dus ik geef toe, ondanks het feit, dat ik geen bier liefhebster ben.

We komen na een vlotte rit precies op tijd aan in het restaurant. Het evenement wordt in de gezellige wijn- en bierkelder gehouden en we krijgen een tafeltje met vier andere mensen. Twee dames, iets ouder dan ik, zijn samen op een "girl's night out" en de andere twee zijn een jonger stel, dat ook uit Vienna komt. Bij het binnenkomen krijgen we een glas met Floris wit aangereikt en de conversatie is meteen geanimeerd.

De maaltijd bestaat uit vijf gangen, waarbij iedere keer een ander bier wordt geschonken en de gerechten zijn met dat bier onder anderen voorbereid. We beginnen met mosselen en voor het eerst in zeker twintig jaar eet ik die ook. Ze smaken best, maar zijn nog steeds niet mijn favoriete schaaldier!

Daarna volgen scallops (kokkels?), een heerlijke gegrilde eendenborst (gepaard met een kriek bier), een Belgisch biefstuk gerecht en toe een chocolade caramel taartje. Allemaal kleine porties, zodat je niet het gevoel krijgt te veel te eten. Ik proef wel van Ricks bier, maar houd het zelf bij witte wijn om te drinken.

Al met al is het een geslaagde avond, wel voor herhaling vatbaar. Dit was zo'n dag om genietend op terug te kijken, een met een grote gouden ster!

Huurauto

Midden in de nacht word ik wakker en Rick ligt nog steeds niet naast me! Even schrik ik, maar dan zie ik licht beneden en roep zijn naam. Gelukkig, hij is weer veilig thuis, maar kennelijk te wakker om meteen te gaan slapen. Dat snap ik, want ik heb daar zelf ook last van na een reis.

Het is daardoor vanochtend wel extra moeilijk om ons bed uit te kruipen! De twee oudsten zijn al naar school en Saskia helemaal klaar om te gaan, als we eindelijk dat warme hol verlaten. Het feit, dat het alweer een bewolkte dag is, helpt ook niet mee.

Nadat Saskia naar school vertrokken is kleden we ons gauw aan. Rick heeft nu de BMW leenauto (die een midsize SUV is, trouwens) nodig, dus ik moet aan een huurauto gaan geloven.

Goed nieuws is wel, dat Ricks auto wel een heel gecompliceerd probleem met de koelvloeistof en weet ik wat heeft, maar dat valt allemaal onder de garantie. Zeker met de belastingen, die volgende week betaald moeten worden, zitten we niet op meer onkosten te wachten!

Het Enterprise kantoor ligt hier nog geen drie kilometer vandaan, dus we zijn er zo. Ik geef de code, die onze verzekeringsmaatschappij USAA heeft gegeven, en Trish vindt mij zo in de computer. Alleen heeft USAA (natuurlijk, want vrijdag wist ik nog verder niets) geen datum gegeven en ze hebben geen gewone auto's vandaag, alleen een pickup truck (slik!).

Even zinkt de moed me dus in de schoenen, want zonder auto voel ik me toch wel erg onthand. Maar dan vindt Trish opeens ergens nog een minivan, die we voor slechts $32,50 per dag meekrijgen. Kennelijk hebben ze medelijden met mij, want dat is maar liefst $10 minder, dan in de brochure staat en maar zo'n $5 per dag meer, dan een vierdeurs auto, die ik toch wel nodig zou hebben met de kinderen.

Met die prijs betaalt de verzekering ongeveer twee weken huur. Het is dus wel opschieten geblazen met de nieuwe van. Een glimmend rode Kia Sedona staat al op me te wachten als al het papierwerk is ingevuld. Helaas wel met stoffen bekleding, dus ik moet oppassen Cosmo niet met modderpoten mee te nemen!


Net op tijd ben ik terug voor de personal training. Mary Ellen heeft een zware griep, dus ik krijg Marceleus voor mij alleen. Ik vertel hem over de restricties, die de dokter me heeft gegeven omtrent mijn nek en schouders en hij past de oefeningen daaraan aan. Toch heb ik na afloop meer pijn aan die spieren, dan anders. En daar baal ik van, maar misschien is dat ook alleen maar te verwachten.

Hopend, dat het met een wandeling met Cosmo allemaal wat losser zal worden, neem ik hem mee naar het W&OD pad. Ik wil het stukje gaan lopen, waar vorig jaar rond deze tijd het vossennest was. Helaas is daar (nog?) geen leven te bekennen, maar het is wel lekker in de vroege lente natuur te lopen. Het begint al aardig groen te worden!


Hier zie je hoe groen het al aan het worden is



Waarom heb ik deze foto genomen? Helaas is het moeilijk te zien, zo klein



Hier is een grotere close up. Het rood valt meteen op!

Bij thuiskomst heb ik toch wel een flinke hoofdpijn, dus na mijn douche besluit ik het heel rustig aan te doen. Met de Kerst heeft Kai mij een digitaal fotoalbum van Shutterfly cadeau gedaan en ik maak er een album van onze leukste familiefoto's van 2007 van. Hier is het te zien voor de liefhebbers.

Als het me op papier ook bevalt, wil ik hier een traditie van maken en ook albums van de voorgaande digitale jaren laten maken. Vroeger maakte ik altijd een "gewoon" fotoalbum van iedere vakantie, maar met de komst van de digitale camera maak ik wel veel meer foto's, maar druk er veel minder van af!

Terwijl ik eraan werk zie ik buiten de eekhoorntjes ook hard werken. Die vinden het duidelijk maar niets, dat er overal nieuwe houtsnippers liggen, want waar hebben ze nu hun lekkers begraven? Overal in de border achter zitten putjes, waar eekhoorns naar hun schatten hebben gezocht!

"Lien" van Tysons Toyota belt, dat ze de van, die ik graag wil hebben, hebben gevonden ergens in Maryland. Die kunnen we dit weekend komen proef rijden. Zij lijkt niet het buskruit uitgevonden te hebben en moet alles aan haar managers vragen, dus hopelijk heeft die van ook alles, wat wij willen. We hebben een aantal vaste wensen: leren bekleding, GPS, DVD, stoelen, die verwarmd kunnen worden en meer. Wij rijden zo vaak zulke lange afstanden, dat dat soort luxe echt niet overbodig is.

De meisjes gaan vanavond samen naar de vergadering van de Relay for Life. Dit moet toch wel erg leuk zijn voor Katja, om haar zusje zo enthousiast te hebben. Vorig jaar heeft Kai een poging gedaan, maar het was gewoon niets voor hem. Saskia daarentegen is enorm serieus en zet zich voor de volle 100% in.

21

De kinderen hebben vandaag vrij van school. Het is de laatste "teacher workday", die het einde van het derde kwartaal betekent. Hoe zijn we hier nu al beland? Dit schooljaar racet werkelijk voorbij!

Na eindelijk een goede nacht en decadent uitgeslapen te hebben, maak ik me gauw klaar om naar Cosmo's training te gaan. Saskia is de enige, die ook wakker is, maar ze wil niet mee. Zij vindt de training saai.

Zolang Rick op reis is kan ik nog in de BMW leenauto rijden. We krijgen van de verzekering maar een bepaald dollar bedrag voor een huurauto en het zou weleens even kunnen duren, voor we een nieuwe van hebben.

Zodra ik de buurt uitrijd met Cosmo op de achterbank hoor ik een geluid, dat ik in een leenauto niet wil horen: een overgevende hond! Gelukkig is de bekleding van leer, want het felle geel (sorry voor de details) zou vrijwel onmogelijk uit stoffen bekleding te krijgen zijn. Gauw rijd ik terug naar huis, maak de achterbank schoon en ga weer op weg. Het is inmiddels al na tienen, dus we zullen te laat zijn, maar dat moet dan maar.

Het lijkt dit keer allemaal goed te gaan, tot we bijna bij Petsmart zijn. Je raadt het al, weer kokhalzen en weer de hele achterbank onder! Het arme dier!

Gelukkig heeft Carol, de trainer, alle mogelijke schoonmaakspullen. Alles gaat er daarmee uit, want ik zou me doodschamen om een vieze auto terug te geven. Die hebben we tenslotte gratis te leen!

Tijdens de training merk ik helemaal niets meer aan Cosmo. Hij is net zo geinteresseerd in andere honden als anders en is net zo dol op zijn snoepjes. Wat die maagproblemen dus heeft veroorzaakt is me een raadsel.

Christine komt voor een wandeling door Vienna. Ik wil het vandaag nog wat rustig aandoen, maar bij elkaar lopen we toch bijna tien kilometer door de motregen. Het leuke hier vind ik, dat we gewoon naar de stad kunnen lopen. We besluiten dus wat dingen in Vienna te gaan doen.

Gisteren heb ik mijn schildkliermedicijn opgehaald en vanochtend bemerkte ik, dat ik niet het merk, maar de "generic" versie heb gekregen. Uit ervaring weet ik, dat die niet zo goed werkt (en mijn dokter kruist ook altijd aan, dat het het merk moet zijn). Ik belde dus de apotheek en de juiste medicatie zou aan het einde van de ochtend klaar staan.

Christine en ik lopen dus als eerste naar de Rite Aid. Binnen vijf minuten staan we weer buiten met het juiste medicijn. Ook het verkeerde medicijn krijg ik weer mee, want dat mag volgens de wet niet teruggenomen worden.

Wij lopen verder naar Church Street. Daar wil Christine even bij een tweedehands kledingwinkel kijken voor een kostuum voor Mallory. Maar daar hebben ze alleen oude vrouwen spullen (en zo ruikt het ook).

Aan het einde van de gezellige winkelstraat draaien we het W&OD pad op. Even de natuur in willen we. Overal zijn de lentetekenen te zien, vogelpaartjes vliegen af en aan en eekhoorntjes zitten elkaar achterna.

Bij Whole Foods gaan we even lekker lunchen. Het restaurantje zit vol met mensen, het is duidelijk een vrije schooldag. De salade smaakt super lekker.


Mooie tuinen in onze buurt



Na zo'n tien kilometer zijn we weer thuis. Heerlijk was het, die regendruppeltjes op ons gezicht. Natuurlijk had ik liever lekker zon gehad, maar zo buiten zijn voelt ook helemaal als "leven" en is genieten.

Thuis zit Katja zich achter de computer af te vragen, wat ze vandaag eens zal gaan doen. Met dit druilerige weer heb ik wel zin in een film en Katja ook. De keuze valt op "21", die bovenaan staat deze week.

Ook Saskia, Laura en Kayleigh willen mee. We gaan dus naar de Multiplex hier vlakbij. Dit is een oudere bioscoop, maar wel het dichtst bij. We halen wat popcorn en drinken en lopen de zaal in. Die is enorm, maar er zitten maar drie andere mensen!

De film is fantastisch! Het gaat over een stel studenten van MIT, die onder leiding van een professor in Las Vegas gaan gokken en kaarten tellen. Ik was nog bezorgd over het einde, want dat leek flink gewelddadig te worden. Maar het eindigt super, echt een heerlijke avonturen film!

Als we aan het avondeten zitten belt iemand van het urgent care center, waar ik zaterdag heen ben gegaan. Ze wil weten hoe het met mij gaat en hoe mijn ervaring met het medisch centrum was. Nou, gelukkig kan ik op beide vragen "goed" antwoorden!

Ontspannen weekend

Zaterdag

Na een rusteloze nacht, waarin ik de hele tijd een grote witte SUV op me af zie komen, word ik met veel pijn in mijn nek en schouders wakker. Op het internet zie ik, dat je ook van een klap aan de zijkant whiplash kunt krijgen, dus ik besluit toch maar even naar een dokter te gaan voor de zekerheid.

Gelukkig zijn hier de urgent care clinics overdag op het weekend open en kun je er zo binnenlopen. Nadeel is wel, dat er vaak lange wachttijden zijn, maar vandaag heb ik geluk. Binnen het halve uur ben ik aan de beurt.

Nadat een verpleegster mijn temperatuur en bloeddruk (zoals altijd bij de dokter te hoog) heeft opgenomen en mijn hele verhaal heeft opgeschreven, komt een jonge vrouwelijke dokter binnen. Werkelijk secondes, nadat de verpleegster weg is! Ik sta versteld hoe snel alles vandaag gaat hier.

Mijn reflexen en spierkracht worden gecontroleerd (ik ben heel sterk volgens haar, hi hi) en mijn hele ruggegraat gecheckt. Gelukkig vindt de dokter verder niets verontrustend, behalve spiertrauma. Ik mag van haar twee weken lang niets boven mijn hoofd tillen en verder sporten voor zover ik het aankan. Pfff, daar ben ik wel heel blij mee, want niet mogen sporten zou ik echt heel erg gevonden hebben!

Rick is enorm bezorgd om mij en duidelijk heel blij, dat me niets ergers is overkomen (hij schrok erg, toen hij de van op de sleepwagen zag staan). Wetend, dat Japans mijn lievelingseten is, stelt hij voor te gaan lunchen bij Konami.

We nemen plaats aan de sushi bar en laten ons door de chefs verrassen. De lekkerste rolls komen eruit en ik krijg mijn favorieten: Ikura (zalm caviaar) en Tobiko (ook een soort viseitjes) als sashimi.


Het zijn toch echt kleine kunstwerkjes?



Inmiddels is het, helemaal tegen het regenachtige weerbericht in, prachtig weer geworden. En natuurlijk zijn er ook voordelen aan mijn ongeluk van gisteren: een nieuwe van uitzoeken. We hadden twee jaar geleden bij de autoshow al bepaald, welk merk het zou moeten worden en rijden dus naar de Toyota garage in Tysons Corner.

We worden geholpen door een Vietnamese verkoopster, die absoluut niets weet. Voor alles moet ze haar manager roepen, nogal omslachtig dus. Maar we mogen twee vans met alles, wat wij erin willen hebben, van binnen zien en zijn helemaal enthousiast. Het enige probleem is, dat ik graag de lichtgroene wil en die is moeilijk te vinden. Ik zal dus waarschijnlijk toch een aantal weken in een huurauto moeten rondrijden.

Vanwege mijn pijn en vermoeidheid maken we het bezoek niet te lang en vertrekken met het visitekaartje van de manager. Rick wil nog online wat prijsvergelijkingen doen en we moeten toch wachten, wat de uiteindelijke beslissing van de verzekeringsagent over DE SMURF zal zijn.

Op weg naar huis belt Christine. Mallory is dit weekend naar New York en zij en Chuck zouden graag samen met ons wat gaan drinken. Ik nodig hen bij ons thuis uit en dan stelt ze voor spullen voor de grill te halen. Daar heeft Rick ook wel oren naar, want hij popelt om de grill weer in gebruik te nemen.


Park Street doet haar naam weer eens eer aan met alle bloeiende bomen!


We gaan gezellig buiten op het deck zitten onder het genot van een wijntje en een heerlijk stuk oud-Amsterdammer kaas, die Chuck en Christine ook mee hebben. En Rick grilt bekwaam de meegebrachte stokjes (nou ja, zeg maar gerust stokken, want de stukken vlees zijn enorm!).

Saskia moest op school zijn voor een bingo, maar Katja en Kai eten mee. We smullen van de kip en biefstuk, het stokbrood en de salade. Heerlijk weer zo'n zomerse maaltijd te nuttigen! Het is nog lang niet alle dagen zulk lekker weer, maar het zit er wel aan te komen!

Na het eten doen we ons tegoed aan diverse chocolaatjes, die we nog hebben, en kijken naar grappige YouTube video's. We liggen (voor de zoveelste keer) dubbel om Achmed, the dead Terrorist:


Christine en Chuck waren vanochtend al om vier uur op om Mallory weg te brengen en ik ben ook doodmoe, dus we maken het niet laat. Echt heel fijn, dat ze zo met eten kwamen! We zullen ze zeker missen over een paar maanden, maar gelukkig staan er al wat logeerpartijen in de planning.

Zondag

Helaas reageert mijn lichaam op stress vaak met koorts en dit keer is het niet anders. De hele nacht lig ik of te rillen of te transpireren en lekker slapen lukt niet. Hoog is de koorts gelukkig niet, maar het maakt wel, dat ik me raar draaierig en rillerig voel.

Rick gaat bij Starbucks ontbijt halen en ik probeer nog wat te doezelen na het innemen van een ibuprofen tegen de pijn en koorts. Buiten regent het pijpestelen en ik besluit vandaag een complete rustdag in te lassen, geen gewoonlijke gewichtenroutine of hardlopen. Mijn lichaam heeft dat duidelijk nodig, hoe moeilijk ik het ook vind daaraan toe te geven.

Katja staat al vrij vroeg op, want het plan is, dat zij met haar schoolvriend Raffi en zijn moeder meegaat naar Hartford, Connecticut. Katja heeft dit aangeboden uit liefheid, want anders zou Raffi niet gaan kijken naar deze school, waar hij is aangenomen. Gisteren belde zijn moeder om mij hun plan uit te leggen en het is lief van Katja zich zo op te offeren, dat vindt zij ook.

Maar...alles is anders vanochtend. Rick gaat straks ook op reis en die wil eigenlijk niet, dat Katja weg gaat als ik mij zo rot voel. Katja is dan de enige, die kan rijden en Rick wil, dat ze thuis blijft. Ik vind het niet nodig, maar ik krijg ook sterk het gevoel, dat Katja eigenlijk niet mee wil. Ze raakt namelijk haar hele vrije weekend, een van de laatste hier thuis, ermee kwijt.

We besluiten dus unaniem, dat Katja niet mee gaat en maken onze verontschuldigingen aan Raffi en zijn moeder. Het feit, dat we ook maar een auto hebben, speelt ook mee. Gelukkig begrijpen zij onze beweegredenen en gaan toch nog samen op weg naar Connecticut. Als ik er rationeel over nadenk, vind ik dat veel natuurlijker, want Katja had vannacht in een hotelkamer met twee praktisch vreemden moeten logeren.

Rick moet vanmiddag naar Colorado Springs voor een spoedvergadering. In Katja's kevertje rijden we naar Dulles, waar we afscheid van hem nemen. Inmiddels is het lunchtijd en Katja en ik besluiten bij Born in Vienna een hapje te gaan eten.

Eerst lijkt het restaurant niet open te zijn, het ziet er zo donker uit! Maar bij binnenkomst zit er toch nog een ander stel te eten. Wij bestellen een gerecht met mango en garnalen (voor mij) en met kip (voor Katja). Het smaakt zeer lekker!

Op weg naar huis stoppen we nog bij Rite Aid om mijn schildklier medicijnen. Katja vindt er natuurlijk ook meteen allerlei make up "benodigdheden".

Thuis voel ik me zo moe, ik kan nauwelijks mijn ogen openhouden. Ik besluit toch maar even te gaan liggen en voor ik het weet is "even" een uur! Maar als ik opsta voel ik me wel een stuk beter, gelukkig.

Voor het avondeten hebben we Leah beloofd haar te bezoeken. Zij is nu hostess bij Glory Days. Katja rijdt weer en ik begin het wel erg makkelijk te vinden om een rijdende dochter te hebben! We moeten Kai maar gauw achter het stuur krijgen, dan kan hij overnemen, als Katja naar college is.

Leah leidt ons bekwaam naar een tafeltje en zoals altijd is het lekker eten bij Glory Days. We beginnen natuurlijk met de cheese fries en Katja en ik bestellen verder chili. Die is ook erg lekker, vooral met wat Tabasco saus eroverheen. We geven de serveerder extra veel fooi, want Leah krijgt daar 30% van.

Vanavond wil ik weer vroeg naar bed en dan hoop ik echt, dat ik morgen een stuk beter ben. Ik wil zo graag, maar mijn lichaam werkt niet echt mee. Gelukkig zijn de kinderen morgen vrij, dus we hoeven niet vroeg op.

Toch een voorgevoel?

De dag begint wat bewolkt, maar de beloofde regen blijft vooralsnog uit. Ik besluit dus zoveel mogelijk naar buiten te gaan. Eerst lekker een paar mijl door Vienna gelopen met Mary Ellen en Cosmo en daarna op weg gegaan naar Fairfax om een stuk met Christine te lopen.

Langs alle wegen staan op het moment bloeiende bomen en ondanks het gebrek aan zon is het een plezier om zelfs langs de snelweg te rijden daardoor. Ook in de buurten in Fairfax staan de tuinen vol met roze, witte en gele bloesem. Nu zie je pas, hoeveel verschillende soorten bloeiende bomen er zijn!




Na bij elkaar zo'n 7,5 mijl gelopen te hebben maak ik me klaar om naar de mall te gaan. Bij Coastal Flats schuif ik aan bij de gezellige bar. De bartender, Tyler, maakt kletspraatjes met iedereen en ik word meteen bij het gesprek betrokken. Erg leuk! Als lunch bestel ik een zalmsalade en die komt al na een paar minuten.

Gesterkt begin ik aan mijn zoektocht naar een paar nieuwe kledingstukken voor de lente. Mijn huidige garderobe begint wat "long in the tooth" te worden, zoals ze dat hier zo mooi zeggen.

Bij The Limited zie ik, dat ze een paar dingen in een van mijn favoriete kleuren, blauwgroen, hebben. Ik probeer ze aan en een van de t-shirts staat goed. Ook een zwart topje draagt mijn goedkeuring weg.

De volgende stop is Express, waar ik twee leuke topjes, een grijze bermuda en een zwarte capri "scoor". Als ik daar dingen aan probeer vind ik het opeens saai om zo alleen te winkelen. Katja is net uit school en ik bel haar, of ze zin heeft om te komen. Maar zij heeft al met Leah afgesproken om te gaan hardlopen (achteraf gezien maar goed ook!).

Bij iedere kledingzaak loop ik binnen, maar vind eigenlijk, dat ik voor vandaag al genoeg heb gekocht. Alleen bij Dockers probeer ik toch een blauwe korte broek aan, die wel heel goed past en netjes afkleedt. Dan houd ik het kleding shoppen voor gezien en ga de Barnes and Noble binnen.

Na onze conversatie van gisteren hebben Christine en ik besloten wat "self help" boeken te gaan zoeken over positief denken. Ik vind er twee, die me wel aanspreken: Women who worry too much en "Relax, you may only have a few minutes left".

Tevreden met mijn aankopen stap ik mijn net gekeurde van in, niet wetend, wat me nog geen minuut later te wachten staat. Rick grapt later, dat ik kennelijk toch de gave van premonitie heb.

Net als ik de rondweg rond Tysons Corner mall ben opgedraaid op weg naar huis, zie ik een enorme witte SUV recht op me afkomen! Ik probeer hem nog te ontwijken, maar de harde klap en de enorme schuif, die de van naar links maakt, zegt me, dat dat niet is gelukt!




Opeens bevind ik me op de tegenliggende weghelft, waar gelukkig (want dit is een ontzettend drukke weg!) net niemand aankomt. Als ik probeer de van terug de goede weghelft op te draaien is het meteen duidelijk, dat dit niet zomaar een klapje was. Hobbelend en krassend, want ik rijd op de velg, lukt het me het vehikel redelijk langs de kant tot stilstand te brengen.

In mijn spiegeltje zie ik de SUV in een zijstraat staan en een schietgebedje flitst door me heen: rijd alsjeblieft niet door, want dan hebben wij echt een groot probleem! Maar ze blijven staan en trillend stap ik uit.

De van is enorm beschadigd, zelfs de voorruit is gebroken. Ik heb wat pijn aan de rechterkant van mijn lichaam, wat normaal al mijn "pijnkant" is, maar verder lijk ik heel. Uit de SUV stappen twee dames van ongeveer mijn leeftijd. Ook zij staan te trillen.

We besluiten de politie te bellen, wat de chauffeuse van de SUV met trillende vingers doet. Intussen stoppen er veiligheidscontroles van Tysons Corner en moeten we een formulier invullen, dat we geen ambulance nodig hebben.

Gauw probeer ik Rick te bellen, want dat ik met de van niet meer thuis zal komen is wel duidelijk. Natuurlijk neem hij geen van zijn drie telefoons op, dus ik bel gauw naar huis. Katja schrikt flink, maar ik overtuig haar ervan, dat met mij alles goed is. Ze wil naar me toekomen, maar dat lijkt me geen nut hebben, tenzij Rick me niet op kan halen.

Via MSN weet Katja Rick op de hoogte te stellen, die aan een belangrijk zakentelefoontje zat. Hij zal zo snel hij kan uit Washington richting Tysons Corner komen.

Inmiddels is het toch wel twintig minuten sinds we de politie hebben gebeld en ik zie alleen een paar sjofel uitziende mannen met de twee andere dames praten. Op mijn opmerking, dat de politie er wel lang over doet, draait een van hen, gekleed in een khaki broek, sweatshirt en Redskins petje zich om. Hij laat mijn zijn politie insigne zien en zegt: "Wij zijn de politie". Oeps!

Duidelijk zijn ze helemaal undercover, want zijn collega ziet er zo nodig nog sjofeler uit en ze reden in een beige sedan. We moeten formulieren invullen en in onze eigen woorden vertellen, wat er is gebeurd. Kennelijk reed ik achter een UPS truck, waardoor de SUV bestuurster mij niet zag.

De politie heeft inmiddels een sleepwagen voor de van gebeld en iedereen is super aardig en bezorgd om mij. De pijn, die ik voel, lijkt enkel spierpijn te zijn, dus nogmaals sla ik het aanbod van medische zorg af. Als het later erger wordt, kan ik altijd nog naar een urgent care center. Ik moet wel zeggen, dat dit het ergste ongeluk is, waar ik ooit bij betrokken ben geweest.

Jaren geleden reed er, nota bene nog geen mijl van deze plek af, ook een dame (die te veel alcohol op bleek te hebben) op mijn zijkant in. Maar dat ging veel minder hard. Omdat deze SUV bestuurster snel wilde oversteken kwam zij in volle vaart op mij in.

Na alle formaliteiten kunnen de SUV dames, die uit Pennsylvania komen, weer op weg en ik kan gaan wachten op de sleepwagen. Ook al blijft een van de Tysons Corner veiligheidsauto's achter mijn van staan met zwaailichten, ga ik toch maar niet in de auto wachten uit angst, dat er nog iemand tegenaan rijdt.

Omdat ik dacht enkel de mall in en uit te rennen heb ik geen jas mee. Het is fris, maar niet koud en gelukkig regent het ook nog niet. Om de tijd door te komen bel ik mijn zusje, die de conversatie begint met: "Heb jij ook zo'n baaldag?" Droog antwoord ik, dat je dat wel kunt stellen, ja!

Eindelijk, na zeker drie kwartier, komt de sleepwagen aanrijden. Het blijkt, dat de politie een heel verkeerde lokatie aan hem door had gegeven. De bestuurder is heel vriendelijk en beantwoordt al mijn vragen. Natuurlijk heb ik zoiets nog nooit meegemaakt, dus ik heb geen idee, waar de van heen zou moeten.

Het blijkt, dat protocol is om die naar een parkeerplaats van het sleepbedrijf te brengen, alwaar de verzekeringsmaatschappij zal bepalen, wat er verder mee moet gebeuren. Inmiddels is Rick ook gearriveerd en neem ik afscheid van DE SMURF, waar ik verdorie gisteren nog $292 aan nieuwe banden en inspectie voor heb betaald!

Als ik Rick zie krijg ik het toch even te kwaad. Ik moet er niet aan denken, wat er allemaal had kunnen gebeuren. Er zit toch wel een beschermengeltje op mijn schouder! En Goddank zat er niemand naast mij in de passagiersstoel!

Ook Ricks auto heeft problemen, waarvoor hij meteen naar de garage moet. Hij krijgt een leenauto en onderweg naar huis bespreken we de toekomst van de van. Die is al vijf jaar oud en het zou ons niet verbazen, als hij total loss wordt verklaard.

Dat wordt door de verzekeringsagent aan wie ik het hele verhaal rapporteer even later ook nog eens bevestigd. Ook hij is weer zo sympathiek, dat ik er bijna weer van ga huilen. Maandag zullen we van de verzekering horen, wie er naar de van gaat kijken en wat daaruit zal komen. Maar van wat ik zo verteld heb, bereidt hij ons vast voor.

Nu waren we wel van plan om langzamerhand naar een nieuwe van uit te gaan kijken, maar haast hadden we daar niet mee. Het ziet ernaar uit, dat we dat nu wel moeten gaan maken, want de verzekering betaalt maar een beperkt aantal dagen huurauto.

Inmiddels heeft Rick gauw Thais besteld als avondeten. Eigenlijk heb ik totaal geen trek van de zenuwen, maar Saskia en Laura moeten om zeven uur bij de high school zijn voor een basketbal wedstrijd tussen hun leerkrachten en die van een andere basisschool.

Daar mogen zij met nog twee klasgenootjes het volkslied voor het begin van de wedstrijd zingen. Dat kan ik natuurlijk niet missen, maar ik heb wel hoofdpijn en ben gewoon doodmoe. De meisjes zingen prachtig! Ik ben supertrots op onze jongste, die voor zo'n eer wordt gevraagd.

Direct na het volkslied brengt Rick mij even thuis om daarna weer terug te gaan naar de wedstrijd, die door Marshall Road ruim wordt gewonnen. Ik ben blij rustig te gaan zitten in de stilte van ons huis, maar had dat zingen niet willen missen!

Mars en Venus

Soms heb ik van die dagen, dat ik het glas eerder half leeg, dan half vol zie. Dan kan ik gewoon niet geloven, dat alles ons zo goed gaat en weet zeker, dat om de hoek een tegenslag ligt te wachten. Dat bezorgde gevoel vind ik dan heel moeilijk af te schudden (want natuurlijk zal er ooit een tegenslag wachten, echter ik wil daar niet aan denken, maar in het moment leven).

Niet voor niets hangt naast mijn bed een tegel met het gedichtje, dat mijn oma altijd opzei, als ik me weer eens ergens om bekommerde:
Een mens lijdt 't meest
Door 't lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te hem te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis

Vanochtend word ik dus met zo'n gevoel wakker en ik vertel Rick erover. Die snapt er helemaal niets van! Alles is toch fantastisch met ons? Waarom zou je dan gaan denken aan wat er eventueel mis kan gaan? Hoofdschuddend trekt hij de deur achter zich dicht, terwijl ik, in mijn huidige gemoedstoestand, denk aan alles, wat hem zou kunnen overkomen vandaag.

Gelukkig heb ik vriendinnen en met Christine klets ik, terwijl ik Cosmo uitlaat. Zij herkent dit gevoel helemaal! En ze baalt er net zo van als ik. We besluiten er gezamenlijk aan te gaan werken en een boek of cursus te zoeken, die ons zal helpen dit soort doemdenkerij voor altijd te verbannen. Als onze mannen het kunnen moet het ons toch ook lukken?

Dan is het tijd voor de personal training. Als ik bij Mary Ellen aanbel om half tien zegt ze, dat Marceleus net heeft gebeld, dat hij tenminste een kwartier te laat zal zijn. Uiteindelijk wordt dat een half uur, maar dat geeft Mary Ellen en mij tijd om bij te kletsen.

Ook aan haar leg ik mijn gedachten van vanochtend voor, want ik wil weleens zien, of ik alleen ben daarin, zoals Rick altijd doet voorkomen. Maar Mary Ellen's gezicht licht op en ze zegt, dat zij altijd dacht, dat zij ongewoon was met dat soort doemgedachten. Ze weet het altijd aan haar streng Katholieke opvoeding, dat als het je te goed gaat, God komt om je hoofd af te hakken. Heerlijk, alweer herkenning, ik begin me, ondanks alles, een stuk beter te voelen! Niet in het minst omdat ik vriendinnen heb, met wie ik dit soort dingen kan bespreken!

De personal training gaat lekker, het halve uur is zo voorbij. Dan is het tijd voor mijn van. De inspectiesticker daarvan zegt "3 08" en is duidelijk op de voorruit te zien. Dat maakt mij zenuwachtig, want de politie is aan het begin van de maand extra oplettend met betrekking tot verlopen stickers!

Bij de Shell in Vienna staat niemand te wachten, dus ik kan zo de garage binnen rijden. Een heel vriendelijke medewerker vertelt me, dat er binnen een wachtkamer met gratis koffie is. Daar neem ik plaats en lees wat in mijn boek.

Een half uurtje later word ik naar voren geroepen en krijg het slechte nieuws, dat de van niet goedgekeurd kan worden, tenzij de twee achterbanden vervangen worden. Helemaal als verrassing komt dat niet, maar wel, dat een echt helemaal doorgesleten is. En daarmee zijn we helemaal naar Florida en terug gereden! Ik geef toestemming de banden te verwisselen en dat zal zo'n drie kwartier in beslag nemen.

In plaats van in dat deprimerende wachtkamertje te zitten besluit ik te genieten van het feit, dat het nog niet (zoals voorspeld) regent. Ik loop dus Vienna in en bedenk me, hoe dit toch bijna Europees is. Ik loop langs de winkeltjes op Maple Avenue naar de historische straat van het stadje, Church Street.

Intussen klets ik met mijn zusje al lopend. En ook zij herkent mijn "het gaat te goed, dat kan niet goed gaan" gevoelens. Of ik omring mezelf met gelijkdenkende vriendinnen, of dit is een verschil tussen mannen en vrouwen. Want alle vriendinnen melden ook, dat hun mannen dat soort gevoelens absoluut niet kunnen volgen. Mars en Venus, dus?

Enfin, ik voel me gesterkt door alle bijval van mijn eigen sekse en het buitenzijn tussen de mooie bloesembomen in Vienna heeft mijn bui al helemaal doen overdrijven. Ik haal een van met nieuwe banden op, waar dan nog een rejection sticker op zit! He??? Maar voor ik me druk kan maken komt een heel vriendelijk lachende medewerker zijn verontschuldigingen maken en plakt er een prachtige sticker met "4 09" op!

Nog geen vijf minuten later ben ik daar heel dankbaar voor, want op weg naar Whole Foods staat de Vienna politie te controleren!

Ze hebben al een aantal auto's te pakken, maar ik houd me keurig aan de snelheid en zeil hen met een nette nieuwe inspectiesticker zo voorbij. Ik moet me inhouden om geen lange neus te maken, want dat is gezien de mate, waarmee ons kleine politieteam zichzelf serieus neemt, helemaal niet aan te raden!

Na de lunch komt eerst Kai thuis en dan Katja, met hoofdpijn. Zij neemt gauw een pijnstiller, want ze moet naar een klasgenoot om verder te werken aan een projekt. Kai speelt lekker even met Cosmo, die vandaag niet zoveel vertier heeft gehad vanwege mijn auto perikelen.

Dan gaat de bel en daar staat Leah met Diego. Of Diego even met Cosmo mag spelen? Natuurlijk! Leah blijft ook gelijk hangen en kletsen en dat vind ik wel erg leuk. Katja is er namelijk niet en Leah voelt zich duidelijk erg thuis hier.

Ze vertelt, dat Diego volgens hun dierenarts onzeker is en daarvoor moeten ze van alles doen. Het klinkt mij (en Paul en Leah) wat te overdreven, maar ach, ze proberen de suggesties toch maar. Een daarvan is het gebruik van een gentle leader, dus ik help Leah die bij Diego aan te doen, want het is voor hen een abracadabra.

Dan ga ik naar Pro Nails 2, waar Tracy (die niet echt zo heet, wat de meeste Vietnamese vrouwen nemen een typisch Amerikaanse naam aan) mijn nagels weer helemaal mooi maakt. De oranje-roze kleur, die ik van OPI als nagellak kies heeft een exotische naam en het ziet er goed uit. De namen van dit (van oorsprong Nederlandse) merk zijn echt fantastisch! Wat te denken van: Argenteeny Pinkini, Dutch Tulips, Don't Socra-Tease me, Yucatan if you Want. Alleen het lezen van die namen is al het kiezen van zo'n kleurtje waard!

Door de hagel rijd ik daarna weer terug. Het is maar liefst twintig graden kouder, dan deze zelfde tijd op dinsdag! Het lijkt of de winter terug is gekeerd, maar ik weet, dat het morgen alweer een stuk warmer zal zijn.

De kinderen eten allemaal thuis van de lekkernijen, die ik voor hen bij Whole Foods heb gekocht, en Rick en ik willen er samen op uit. Het is vreselijk weer en koud, dus we hebben zin in iets gezelligs en warms. De keuze valt op Jaipur. Indiaas eten heeft iets gezelligs en zoals altijd worden we niet teleurgesteld. Mijn garnalen smaken super lekker en Rick smult ook.

En nog een (laatste?) keer kersenbloesems

Natuurlijk wist ik wel, dat de lekkere temperaturen van gisteren nog niet zouden blijven, maar desalniettemin is het een schok als ik naar buiten loop. Het waait hard en het is koud! Ik loop maar gauw hard met Cosmo om wat warm te worden en ben dankbaar voor het paar handschoenen, dat ik in de zak van mijn jas vind!

De lucht is echter staalblauw en de zon schijnt. Voor Saskia's school is het nu heel erg mooi. Er staat een heel mooi bloeiende gigantische magnolia (de magnolia's hier zijn echt bomen) en een hele rij wit bloeiende perenboompjes. Even voor de duidelijkheid, de Japanse kersenbomen in Washington en de perenbomen hier genoemd dragen geen vruchten. Iemand ooit vond het nodig die soorten de naam van een vrucht te geven.



Met Cosmo loop ik een half uurtje en dan zet hij zich weer schrap. Ik heb geen idee of hij dan gewoon verveeld is, of pijn krijgt, dus ik ga maar terug naar huis. Daar doe ik de yoga routine, die ik vorige week ook deed. Die ga ik echt vaker doen, want het helpt met de pijnen.

Als ik even later ga douchen denk ik maaimachines in onze tuin te horen. En inderdaad, als ik beneden kom, zie ik ze in de achtertuin bezig. En natuurlijk hebben ze ook de hekken open laten staan, zodat Cosmo fijn naar buiten dartelt. Gelukkig staat hij steeds beter onder appel, maar ik ben blij, dat ik nog thuis was.

Stel je voor, dat Cosmo in de achtertuin was in mijn afwezigheid, want daar laten we hem meestal. Het blijkt, dat Rick dit zo voor een aantal weken heeft opgezet, maar zo kan het niet, want ik heb geen zin om iedere woensdag op de tuinmannen te gaan wachten!

Fidel zelf komt even later de tuin in en ik leg hem mijn dilemma uit. Hij belooft uit te kijken. Na al dit gedoe stap ik gauw op de fiets. Ik heb om tien uur bij de metro afgesproken met Sylvia en ik moet flink trappen om dat te halen! Het is nog steeds koud met een felle wind en ik ben alweer dankbaar voor de handschoenen, die ik kennelijk in alle zakken van mijn jassen heb, want ook in deze vind ik ze weer.

Bij de metro is het even zoeken voor een plaatsje om mijn fiets op slot te zetten, zoveel fietsen staan er al. Er staan ook speciale "kluizen" voor mensen, die hun fietsen daarin op willen bergen. Het is wel niet zo'n grote fietsenstalling als bij sommige stations in Nederland, maar ik vind het opvallend hoeveel mensen kennelijk naar de metro fietsen hier.

Sylvia staat al te wachten en net als we de roltrap afkomen horen we de machinist omroepen, dat de trein op het punt staat te vertrekken. Gauw stappen we in en tot onze verbazing zijn vrijwel alle zitplaatsen vol! Gelukkig kunnen we nog een paar stoelen bij elkaar bemachtigen, maar dat het bij het beginstation al vol zit is ongewoon.

Toch blijken het vooral zakenmensen en dergelijke te zijn, want bij het Smithsonian station, waar wij uitstappen, is het vrijwel leeg. Het is dan ook lang niet zo druk bij het Tidal Basin als op zondag. De "spring breaks" zijn voorbij, dus we zien voornamelijk jonge gezinnen of oudere stellen of buitenlandse toeristen rondlopen.

Er waait een nare, koude wind, die door merg en been gaat. Rillend lopen we langs de plek, waar de fietsbootjes verhuurd worden. Er zitten heel wat mensen in die bootjes op het water. Het lijkt ons superkoud!

Op woensdag en zondag liep ik tegen de klok in langs de enorme vijver (of is het een meertje?), vandaag gaan we met de klok mee, zodat we de wind een beetje in de rug hebben. We komen dus als eerste bij het Jefferson Memorial aan. Daar worden ook souvenirs van dit festival verkocht. Er is wel een leuk fleece jasje, maar het is licht roze, niet mijn favoriete kleur, en kost $47,50. Ik laat het dus maar voor wat het is.

Aan de overkant is het beduidend warmer, want de bomen houden de wind tegen. We lopen door het Franklin Delano Roosevelt Memorial, wat Sylvia nog nooit gezien had.

Hier zien we allerlei serieuze fotografen met enorme statieven. Vooral onder een heel dicht dak van bloesems zitten de echte fans. Eentje heeft zelfs twee camera's op zijn statief staan.

Even verderop staat een oudere dame te verven. Het is een waterverf tekening van het uitzicht op het Jefferson Memorial en het Capitool, dat zij heeft. Het ziet er erg mooi uit! Ik kan me ook helemaal voorstellen, dat al deze pracht je creativiteit aanwakkert.


De dame en haar schilderij



Haar uitzicht

Dit is de eerste keer, dat Sylvia helemaal rond het Tidal Basin loopt. Via nog een kleine vijver omringd met kersenbloesems lopen we terug naar het middengedeelte van de Mall.


Het is inmiddels bij twaalven en onze magen knorren. Sylvia raadt het restaurant Metropolitain, dat bij de beeldentuin van de National Gallery of Art hoort, aan. Daar heb ik nog nooit gegeten, dus dat lijkt me erg leuk.

De buitenkant van dit restaurant ziet eruit als de oude ingang naar de metro in Parijs. Binnen staan houten tafels met rieten stoelen erbij. Verder is het cafetaria stijl, we bestellen onze gerechten aan een balie. Voor mij wordt het een groentepizza en voor Sylvia een panini.

Bijna onmiddellijk heb ik spijt van mijn bestelling, want later zie ik veel lekkerder dingen. Volgende keer ben ik avontuurlijker! De pizza is ook niet om over naar huis te schrijven, maar Sylvia's sandwich ziet er wel erg lekker uit. Het was een verkeerde keuze dus van mij, live and learn.

We nemen lekker even de tijd met lunchen. Hier is het lekker warm en we voelen allebei onze gloeiende wangen van de koude wind. Maar dan moeten we toch weer op om huiswaarts te gaan.

Alweer hebben we geluk en de trein komt er net aanrijden, als we de roltrap afkomen. Buiten het spitsuur rijdt de metro helemaal niet zo vaak naar de voorsteden, dus je kunt zo een kwartier wachten als je pech hebt.

Het weer is inmiddels een stuk warmer, hoewel nog steeds 20 graden Fahrenheit kouder, dan gisteren, dat is zo'n tien graden Celsius. De handschoenen kunnen in ieder geval in de zakken blijven. Sylvia en ik nemen bij het kruispunt afscheid, zij moet verder fietsen dan ik naar huis. Voor mij is de metro, afhankelijk van het stoplicht, maar vijf a tien minuten fietsen.

Vandaag was duidelijk het hoogtepunt van het hoogtepunt van de bloei van de bloesems, dus ik betwijfel, dat ik er dit jaar nog eens heen zal gaan. Gelukkig heb ik er dit jaar echt met volle teugen van kunnen genieten!

Als ik thuiskom is geen van de kinderen nog thuis. Katja moet aan een schoolprojekt werken bij een klasgenoot thuis. Kai heeft een vergadering van zijn sandwich club en gaat dan naar Charlie's huis en Saskia heeft tot vijf uur repetitie van haar musical. Maar Cosmo zit nog veilig in de achtertuin, tot mijn opluchting.

Saskia komt met een flinke hoofdpijn terug van haar repetitie. Dit is de zoveelste keer en ik vind het niet fijn. We hebben al van alles geprobeerd en toch krijgt ze hoofdpijn. Ik zal blij zijn, als het 19 april is en de musical voorbij.

Om half zes hebben we een afspraak met Mona voor Saskia. Saskia wil iets nieuws met haar haar, maar wat zij aan Mona voorlegt, wil Mona niet doen. Ik ben daar blij om, want het was iets punkerigs, dat Saskia bij een meisje in Universal Studios zag en wat helemaal niet zou kunnen met haar haar.

In plaats daarvan laat Mona Saskia door een tijdschrift met verschillende kapsels kijken. Daar vindt ze een lekker wilde met een lange pony en laagjes en Mona maakt het precies zoals mijn eigengereide madammeke mooi vindt. Het staat haar ook echt leuk, moet ik zeggen.

Op weg naar huis zien we Katja langs rijden op weg naar huis. Kai is inmiddels ook teruggekeerd en Rick belt, dat hij heel laat van zijn werk is vertrokken. Hij heeft ook een of andere crisis, waarvoor hij zondag naar Colorado Springs zal moeten. Ik heb er een hekel aan, als hij in het weekend op reis moet, en dat weet Rick. Maar als er een crisis is moet er gewerkt worden, geen gezeur, wij vermaken ons verder
wel.

Alle foto's van vandaag kun je hier bekijken.

Cadeautje van de weergoden!

Jeetje, wat is de maand maart voorbij gevlogen! Ik realiseer me pas, dat het 1 april is, als Rick van boven boos naar Saskia roept, dat er cola op het toetsenbord van haar laptop is gemorst. Hij zegt dat op zo'n manier, dat ik meteen door heb, dat het niet waar is. Maar Saskia gaat geschrokken met een keukenrol naar boven.

Het is altijd al een doorn in het oog van Rick (en mij), dat Saskia met haar vriendinnetjes cola mee naar haar kamer neemt. Een, we willen niet, dat ze zomaar telkens ongezonde soda drinken en twee, haar laptop loopt zo wel gevaar. "April fools!", lacht Rick als Saskia schuldbewust de trap op loopt. Maar hij laat de gelegenheid niet voorbij gaan haar weer te manen tot gehoorzaamheid, wat dit betreft!

Zelf blijf ik gelukkig gespaard van grappen, maar mensen in Noord-West Washington werden vanochtend gewaarschuwd, dat er een Loof Lirpa uit de dierentuin zou zijn ontsnapt, compleet met beschrijving van het dier. Lees hier het hele verhaal.

Verder kreeg Rick een email met nieuwe produkten van ThinkGeek.com en een oproep hun site te bezoeken. Op hun website ziet hij een paar wel heel interessante produkten. Hij roept Kai en mij erbij en Kai ziet meteen, dat het om een grap gaat. Maar ik wil hem jullie niet onthouden. Zou dit geen handig Wii spelletje zijn? En wat te denken van deze high tech zwangerschapstest?

Zijn jullie nog te pakken genomen? En was er nog een landelijke aprilgrap in Nederland? Ik blijf het een leuke traditie vinden en ook grappig, dat hij in meerdere landen bestaat. Hier wat over de geschiedenis van de 1 april traditie.

De natuur lijkt aan al deze vrolijkheid niet mee te willen doen. Het is somber, regenachtig weer en alles doet me pijn. Ik ben werkelijk een menselijke barometer!

Door de motregen loop ik naar Mary Ellens huis in de hoop, dat Marceleus oefeningen gaat geven, die mijn schouders, nek en heupen zullen helpen. En zoals altijd voel ik me na dat halve uur toch weer een stukje beter.

Het is inmiddels flink warm buiten en met deze spierpijnen weet ik, dat blijven bewegen mijn redding is. Met Cosmo rijd ik naar Whole Foods en loop vandaar het W&OD pad op. Het is nog steeds flink bewolkt en volgens de nogal sombere weerman op de radio zal het dat vandaag ook blijven. Maar de bloeiende bomen en vele zangvogels maken het gebrek aan zonneschijn helemaal goed.

Al wandelend bel ik mijn vriendin Katja. Die houdt deze week vakantie aan het strand in North Carolina, alleen hebben ze geen goed weer. We bespreken van alles en ook mijn bezoek aan haar deze maand.

En thuis boek ik, na ook zeker te zijn, dat het in Ricks schema past, mijn ticket naar Raleigh, North Carolina. Ik vertrek 22 april en kom 24 april 's avonds weer terug. In die dagen hoop ik ook (eindelijk!) Petra in NC te ontmoeten.

Bij Whole Foods haal ik een makkelijk maaltje van worstjes met brood en tomatensoep voor vanavond. Verder doe ik mijn lunch met alle hapjes, die ze hebben liggen om te proeven. Vooral die maple butter, daar kan ik echt niet vanaf blijven!

Als ik terugkom zijn de schoonmaaksters gearriveerd. Dan is het altijd moeilijk om met Cosmo binnen te blijven. We gaan dus voor op het stoepje zitten. Ik heb een nieuwe Self en Cosmo vermaakt zich ook wel.


Deze losse tak hangt boven de achtertuin van onze overburen. Die bomen zijn zo'n 70 meter hoog, ik snap niet, dat ze er niets aan doen!

Terwijl we daar zitten vertrekken alle wolken opeens letterlijk! De weerman had het helemaal mis! Het wordt prachtig zonnig en de temperatuur schiet omhoog naar 24 graden! Voor het eerst dit jaar zit ik achter op het deck in de schaduw buiten. Voor is het in de zon te warm.


Een vroege bloesem in onze achtertuin



Onze eigen kersenbloesem

Het is heel idyllisch zo met het prille lentegroen, het watervalletje van onze vijver op de achtergrond en de vele zingende vogels. Ik zie zelfs de eerste goudvink in een van de rood bloeiende maples. De lente is helemaal hier!


"Helicoptertjes" hangen aan de maple takken

Met moeite ruk ik me uit mijn boek los om Saskia, Rachel en Tabatha op te halen van hun repetitie. De meisjes zitten vol verhalen. Zo hadden ze vandaag een gemene invalster, die, toen een kind zei, dat hij moe was, een hele preek afstak over hoe ze voor tienen in bed moesten liggen. Al ben ik het helemaal met die invalster eens, het viel duidelijk niet in goede aarde bij de pre-tieners!

Ook vertelt Saskia, dat haar is gevraagd om op vrijdagavond bij een basketbalwedstrijd tussen de leerkrachten van haar school en een andere basisschool het Amerikaanse volkslied te zingen. Ze weet nog niet, of ze dat wel durft, want het zou een solo zijn en dat is toch wel heel wat voor een twaalf jarige voor zo'n menigte! Maar het is al een grote eer om gevraagd te worden!

Katja gaat met een groep vrienden en de ouders van een van hen naar de ijshockeywedstrijd van de Washington Capitals. Rick merkt op, dat hij nog nooit een professionele ijshockeywedstrijd heeft bezocht (ik wel), dus dat moeten we aan het lijstje van "must do's" toevoegen.


Over relaxen gesproken, Snickers vindt mijn van een heerlijke slaapplek!

Voor het eerst dit jaar eten we buiten! Ook voor in de cul de sac is het een drukte van jewelste. Dit is nog maar een dag van warm weer, morgen zal het weer een stuk koeler zijn, maar dat het warme seizoen eraan zit te komen is wel duidelijk! Hoera!