bSB

Alweer een warme dag daagt en ik heb met Christine een "telefoon"wandeling afgesproken. Op die manier kunnen we de wandelingen, die we vroeger samen deden, simuleren. Toch handig, de moderne technologie! Bij elkaar loop ik acht kilometer en maak dan thuis Katja wakker.

De lijst van benodigdheden is gelukkig tot bijna niets meer geslonken en de van is zelfs al voor een groot gedeelte ingepakt. Maar bij het opruimen van haar kasten en inpakken van kleding heeft Katja gezien, dat ze wat nieuwe topjes en jeans nodig heeft.

We beginnen bij Tysons Corner met Old Navy. Hier koopt ze, wat ze hier "wife beaters" noemen. Ik blijf dat een vreemde naam vinden voor wat ik een hemdje noem (t-shirt zonder mouwen). Gelukkig hebben ze die in overvloed en voor slechts $6 per stuk.

Bij Coastal Flats, een van Katja's "nog te bezoeken voor ik vertrek" restaurants, eten we gauw een hapje. Meestal bestel ik hier een van hun lekkere salades, maar dit keer probeer ik eens, wat zij "garnalen cocktail" noemen. Het blijkt een heerlijk fris gerecht te zijn, met mango, yicama, avocado en in een soepje van tomaat en limoen. Perfect voor een lichte lunch en maar $8. Dus shoppers bij Tysons: een aanrader!

Een voor een wordt het lijstje afgewerkt: jeans bij Delia's, nog een paar bij American Eagle (waar ook de t-shirts afgeprijsd zijn), ondergoed bij Victoria's Secret en een sportbh bij Lady Footlocker. Als laatste vindt ze nog een t-shirt, dat haar aan Nederland doet denken bij Abercrombie & Fitch (ik knijp mijn ogen gauw dicht voor de prijs van $30, oef) en haalt haar laatste uitbetaling op bij New York & Company (hier kan Katja, als ze wil, in haar vakanties voortaan ook weer terecht om te werken, echt ontslag heeft ze dus niet genomen).

Dan scheiden onze wegen zich. Katja gaat met Leah Zebu, Raffi's broer (2 jaar ouder dan zij en licht autistisch) in het nieuw steken. Zijn moeder vindt, dat de meisjes zo'n goede smaak hebben en heeft hen gevraagd hem te helpen zich leuk te kleden. Later vertelt Katja, dat ze heel goed geslaagd zijn voor hem.

Gisteren kreeg ik een email van Larissa, het Nederlandse meisje, dat zo'n anderhalf jaar geleden de uitwisseling met Saskia's vijfde klas en de groep 7 in Nederland, waar Larissa stage liep, regelde. Via mijn blog en ook in prive emails hebben we vrij regelmatig contact. En nu mailde Larissa, dat ze met haar broer in Washington is en vanmiddag vrij heeft van het tourprogramma. Ze zou me graag in het echt ontmoeten.

Mijn eerste reactie was, dat helemaal naar Washington gaan voor mij niet haalbaar zou zijn. Maar Larissa vond het juist ook leuk om onze woonomgeving te zien, omdat ze daar al jaren over leest in mijn blog.

Zo gezegd, zo gedaan en net na drieen haal ik Larissa en Sebastiaan op van de metro. Alweer erg leuk om iemand, die ik alleen van foto's ken, in het echt te zien. Ik rijd hen wat rond in Vienna en laat plekjes zien, waar ik regelmatig over schrijf.

Dan drinken we thuis wat op het deck en kletsen over van alles en nog wat. Larissa en Sebastiaan hebben er al een hele rondreis via New York, Boston, Montreal, Quebec, Ottawa, Toronto, Niagara Falls en nu Washington opzitten.

Helaas is het bezoek wel van korte duur, want Katja en ik hebben vanavond een concert. Na uitgelegd te hebben, hoe ze de metro naar Alexandria kunnen nemen, neem ik weer afscheid van Larissa en Sebastiaan. Ik blijf dit soort ontmoetingen erg leuk vinden en bijzonder van het internet.

Gauw maken Katja en ik ons klaar om uit te gaan. Janet en Leah staan al klaar en in Janets auto rijden we naar Sakana. Daar worden we zoals altijd hartelijk begroet door MJ en Ken. We smullen van de sushi en krijgen ook nog een nieuwe "uitvinding" van Ken te proeven.

Het is een rol met tonijn, avocado, banaan en kiwi saus. Het klinkt vreselijk, maar smaakt super lekker! Ze hebben er nog geen naam voor en wij bedenken "Monkey roll" (vanwege de banaan en veel van hun "rolls" hebben al dierennamen). Ik ben benieuwd of ze het op het menu gaan zetten.

Dan is het tijd om naar Wolf Trap te rijden. Dit enorme openluchttheater is het enige Nationale Park, dat een theater is. Het land is aan het congres geschonken door mevrouw Filene-Shouse en het overdekte theater gedeelte heet dan ook "Filene Center". Het park heet "Wolf Trap" naar de gelijknamige kreek, die erdoorheen loopt en die is weer genoemd naar de wolven, die hier in de zeventiende eeuwen nog waren.

Wij hebben kaartjes voor het overdekte gedeelte (er is ook een enorm grasveld, waar mensen picknicken en zo ook van de concerten kunnen genieten). Meestal zitten we beneden, maar dit keer op het balkon. We hebben goed zicht op het podium, maar het is wel duidelijk, dat warme lucht stijgt, want het is benauwend warm.


Het houten openlucht theater aan de zijkant

De groep "Girlicious" is de opwarmgroep voor de Backstreet Boys en daar zijn we geen van allen van onder de indruk. Ik dacht nog, dat het was, omdat ik oud word, maar wat een kattengemiauw produceren die meiden! En twintigduizend keer "Girlicious" roepen gaat ook vervelen.

Gelukkig zijn zij na een half uurtje klaar met "zingen". We verwachten dus, dat de Backstreet Boys wel snel zullen beginnen nu. Maar niets is minder waar! Het duurt drie kwartier en veel ongeduldig geklap en roepen van het publiek, voor de heren eindelijk hun intrede doen.

Maar dan wordt het ook een superleuk concert! Ze openen boksend in een ring en daarna volgt het ene bekende liedje na het anderen. En wat kan deze groep dansen! Katja en Leah genieten met volle teugen, terwijl Janet en ik ons iets minder uitbundig ook zeer goed vermaken.


Onze swingende tieners

Dit concert is nostalgisch voor ons en een goed iets om samen met de meisjes te doen twee dagen voor ze naar college vertrekken. We zijn namelijk in 2001 ook met zijn vieren naar hun concert in Washington gegaan. Toen was de groep op hun hoogtepunt en dit is een reunietour, maar de liedjes blijven leuk.

Na afloop krijgen de meisjes nog een souvenir t-shirt en dan storten we ons in het verkeer. Wat een chaos is het! Het duurt wel een half uur, voor we eruit zijn. Grappig is, dat zeker 85% van het publiek meisjes van de leeftijd van Katja en Leah waren. En wat kunnen die met zijn allen schril gillen! Als nagels op een schoolbord! Maar wat een lol had iedereen, ik ben blij, dat we gegaan zijn!

Een paar videos:

Stralend zomerweekend!

Zaterdag

Gewoonlijk staat augustus bekend als de "hot and muggy" maand. Het blauw van de lucht zie je dan nauwelijks meer en de ene na de andere dag is er een waarschuwing voor "code orange" of "code red" luchtkwaliteit. Maar zo niet op het moment en van wat ik van anderen hoor eigenlijk al de hele maand niet.

De lucht is staalblauw, als ik opsta, en bij het openen van de deckdeur komt me heerlijke warmte tegemoet. Zelfs Cosmo heeft met dit weer wel zin in een wandeling en zet zich voor de verandering helemaal niet schrap. Al kijk ik helemaal niet naar het einde van de zomervakantie uit, ik vind het wel leuk, dat Cosmo en ik dan weer lekker in de natuur kunnen gaan wandelen. Op het moment komt het daar gewoon niet van.

Thuis doe ik een half uur FitDeck oefeningen, terwijl Kai en ik naar de voetbalwedstrijd Nederland-Argentinie kijken. Het is een spannende wedstrijd, die Nederland helaas in overtijd verliest.

Dan gaan Rick, Katja en ik op stap om aan de (gelukkig nu al een stuk korter geworden) lijst voor college door te werken. Rick had gehoopt, dat Katja onze vroegere printer zou kunnen gebruiken, maar na een aantal uren proberen is het hem niet gelukt die aan de praat te krijgen.

Zij gaan dus naar Microcenter voor een nieuwe printer en andere technologische vereisten, die Virginia Tech heeft. Intussen haal ik bij CVS nog een paar laatste benodigdheden, zoals Kleenex (tot mijn verbazing zijn er nu anti-virale zakdoekjes!).

Ook zie ik bij de zomeruitverkoop hartstikke leuke plastic borden, kommen en bekers met blauwe en groene vissen erop. Niet alleen wil Katja haar (kant van haar) kamer blauw en groen inrichten, maar ze wil ook zeethema hebben. Helemaal goed, dus, vooral omdat ieder bord $0,69 kost!

Na een snelle stop bij Michaels voor fotolijstjes (de Halloween- en Kerstspullen liggen er alweer!) halen we lunch bij Subway.

De broodjes smaken bijzonder goed, want het ontbijt was alweer even geleden, maar zoals Rick ook opmerkte, het zijn geen broodjes van Bugaloe in Aruba. En dan bedoelt hij natuurlijk de omgeving, die hier weinig atmosfeer heeft, aan de broodjes van Subway is helemaal niets mis.

Staples ligt vlak naast Subway en de lijst voor schoolspullen gaat mee. Ook is er een ingewikkelde rekenmachine nodig, die ergens uit een kluis moet worden gehaald (Rick vreest meteen voor de prijs!).

Zo winkelend voor de spullen, die Virginia Tech van iedere student vereist, vraag ik me toch af hoe mensen het doen, die geen geld hebben voor zo'n dure rekenmachine, bijvoorbeeld. Natuurlijk kun je sommige dingen ook tweedehands proberen te vinden, maar dan nog zal het allemaal best oplopen.

Terwijl Katja thuis alles weglegt ga ik van het weer genieten en buiten lezen. De krekels zingen en de cicades zijn ook nog steeds zeer actief. Het heeft iets heel tropisch en vooral rustgevends, dit geluid.

Al gauw is het tijd om naar de overkant te lopen voor de open house van onze Mormoonse buren. Daar is het al een drukte van jewelste en we zien gelukkig ook een paar buren. Het cadeautje zet ik in de hoek, waar anderen duidelijk ook hun cadeaus hebben achtergelaten. Wij geven een decoratief potje om bijvoorbeeld Parmezaanse kaas of suiker o.i.d. op tafel te zetten.

Het aanstaande bruidspaar (op dinsdag zullen ze in de grote Mormoonse tempel in Salt Lake City in het huwelijk treden (de hele familie gaat daar morgenochtend heen) staat in de family room om met mensen te praten. Ze lijken zo ontzettend jong, hij net 22 en zij pas 21 en ze kennen elkaar sinds november.

Makkelijk zullen ze het niet krijgen, want geen van beiden zijn klaar met hun studie en volgend jaar neemt zij een jaar om te werken om zijn studie te financieren en het jaar daarna doet hij hetzelfde voor haar. Maar zij zullen net de mensen zijn, waar we over 60 jaar (nou ja, wij niet, want wij zijn dan niet meer van deze aarde, maar onze kinderen) over in de krant lezen, dat ze zo lang getrouwd zijn. Maar eerst gaan ze op een Caribbean cruise als huwelijksreis.

Rick, Katja en ik kletsen een paar minuten gezellig met ze. Dan praten we nog even met de ouders van de bruidegom, Nathan, Linda en Bruce, onze buren. Zij hebben zeven kinderen, Nathan is deel van de tweeling, die nummer twee en drie zijn. Jessica, hun oudste dochter van 24, was ook al bijna getrouwd, maar dat ging niet door, want de aanstaande werd niet goedgekeurd. Zo'n andere wereld is dit!

Dan wensen we Nathan en Stephanie veel geluk en gaan huiswaarts. Rick en ik gaan nog even gauw naar Whole Foods voor het avondeten en wat snacks voor vanavond. We eten snel wat spiesjes van de grill met salade en brood.

Om kwart voor acht gaat de deurbel en staan Leah en haar ouders voor de deur. Wij hebben ze uitgenodigd om de foto's van de Aruba vakantie te bekijken. Onder het genot van blokjes Gouda (Leah was daar in Aruba dol op), blokjes ananas en chocolaatjes (Amerikaanse van Lake Champlain, Vermont, lekkerder bestaat niet) kijken we de meer dan duizend foto's (!). Van Leah krijgen we ook nog een heel leuk bedankbriefje. Het was ook echt speciaal om haar mee te hebben!

Als de Stieglers weer naar huis zijn kijken we nog naar de Olympische Spelen. Eigenlijk zijn die Spelen helemaal niet goed voor mij, want ik blijf veel later op, dan goed is voor me. Maar ik kan toch niet missen, dat Michael Phelps acht zwemmedailles binnenhaalt? Dat is pure geschiedenis in the making!

Zondag

Na (voor mijn doen) schandalig lang te hebben uitgeslapen sta ik om kwart over negen op. Langer kan ik echt niet blijven liggen! Ik lig toch al een uur lang te malen over van alles en nog wat. Ik heb gedroomd over het verhuizen, dat ik helemaal verdwaalde in die enorme school en Katja's dorm niet terug kon vinden. Paniek, natuurlijk! Overdag gaat het leven gewoon verder, maar kennelijk komen 's nachts de emoties boven drijven.

Expres stap ik meteen naar buiten, waar het alweer stralend warm weer is zonder een greintje van de gevreesde luchtvochtigheid. Ik zie een prachtige zwarte vlinder met fluorescerend blauw op de vleugels de tuin binnenvliegen. Hij of zij gaat op het gras rusten. Wellicht om de vleugels op te laten drogen, want volgens mij is hij/zij net "geboren". Voor mij hebben vlinders iets heel bijzonders, iets bovenaards. De aanwezigheid van deze mooie vlinder in onze tuin vind ik rustgevend.


Rick, die, toen ik opstond, nog diep leek te slapen, staat opeens naast me. Ik laat hem de vlinder zien en ga gauw naar beneden om een foto te proberen te maken. Maar dat lukt helaas niet, want de vlinder fladdert op en blijft fladderen. Mooi, maar niet voor mijn prijsfoto van een prachtige vlinder.

Samen gaan Rick en ik naar Starbucks voor ons zondagse ontbijt. We nemen ook sandwiches mee voor Katja en Kai. Er zijn heel wat honden aanwezig op hun terras en ik bedenk me, dat we Cosmo volgende keer ook mee kunnen nemen. Die vindt het toch altijd zo leuk in de auto.

Het lukt Rick vandaag zelfs om Katja al om half elf haar bed uit te krijgen! Cosmo en ik gaan wandelen en Cosmo (en dat meen ik serieus) leidt mij naar het hondenpark. Als ik ergens anders heen wil zet hij zich schrap en hij trekt mij naar het park! Daar aangekomen speelt hij met pugs en boxers en heeft geen zin om weer terug naar huis te gaan!

Maar ik heb natuurlijk wel! Ik denk via het schaduwrijke bos (het is inmiddels tegen de dertig graden, al is het niet vochtig) terug te lopen, maar dat blijkt helemaal volgegroeid te zijn. Ik probeer nog andere paden, maar die leiden tot niets. Ik waad me dus maar door het onkruid, hopend, dat er geen teken met Lyme disease in verstopt zitten. Intussen moet ik Cosmo echt meetrekken, hij wil terug naar het park!

Inmiddels zijn Rick en Katja klaar om op pad te gaan. We gaan naar Target om de allerlaatste benodigdheden van de lijst te voldoen. Gisteravond heb ik ons toch even getoest aan de Stieglers, om zeker te zijn, dat we niet overdreven bezig zijn (leek me niet, want alles tot nu toe vind ik erg praktisch), maar ook zij hebben zo'n lijst.

Janet vertelde, dat ze bij hun oudste (een jongen) ook zoveel inkochten het eerste jaar, maar de daarop volgende jaren is het natuurlijk veel minder, want veel van die spullen kunnen alle vier de jaren worden gebruikt. Ik heb Katja al verteld, dat haar kleuren alle vier de jaren groen, blauw en turquoise zullen zijn, trendy of niet!

Target blijkt verder alles te hebben. We moeten nog wel even naar een andere Target voor de wekkerradio, maar dat kost nauwelijks tijd. Behalve even naar de mall voor nog wat benodigd ondergoed, sportkleding en jeans, is de lijst nu afgewerkt. Halleluyah!

Rick biedt aan om Katja verder te helpen met alles uitzoeken en inpakken en ik neem de gelegenheid waar om naar het zwembad te gaan. Even weg uit de inpakstress! Dat Leah en Janet er ook zo over dachten zie ik later, als zij het zwembad binnenlopen.

Het zwembadwater is koel, bijna te koel voor mij om erin te gaan. Maar het is heet buiten, dus ik doop mezelf toch onder. Dan ga ik tijdschriften lezen, de Vriendin en een uit Aruba meegebrachte Anoniem.

Opeens hoor ik iemand roepen "Hee, mevrouw Engle, hoe gaat het?". Zo vreemd, want eerst dringt het niet eens tot me door, dat het Nederlands is, dat ik hoor. Het is Sylvia.

Zij heeft deze maand een abonnement op ons zwembad en ik had al gekeken of ze er waren, maar ze niet gezien. We kletsen bij en Teddie komt ook even kijken. Als ik mijn Anoniem uit heb geef ik hem door aan Sylvia.

Om een uur of vijf ga ik weer huiswaarts. De minivan is inmiddels al vrijwel gevuld met al Katja's spullen. Haar kleding is ook uitgezocht en ze weet nu, wat ze morgen bij de mall nog nodig heeft. Als ik de auto zo zie is het echt een verhuizing, slik!

Met zijn vijven gaan we uit eten. We willen eerst naar P.F. Chang's, maar daar is een wachttijd tot kwart over acht! Katja's tweede keus is Sweet Ginger en daar kunnen we meteen terecht. Ik moet Saskia wel beloven, dat we, als Kai en Katja volgende week weg zijn, twee keer bij P.F. Chang's zullen gaan eten! Kai neemt Teriyaki kip en Saskia Kip Katsu, maar Rick, Katja en ik genieten van de sushi. Dat zal ik wel erg missen, mijn sushi buddy, al ben ik blij, dat Rick het inmiddels ook lekker vindt.

Thuis kijken we natuurlijk weer Olympische Spelen. We zien het Nederlandse team met roeien (acht) zilver winnen. Daarna is het duiken, ook een sport, die ik leuk vind om te kijken. De anderen (behalve Saskia) gaan naar de X Files film. Ik ben van plan vanavond eindelijk eens voor elf uur te gaan slapen!

PS: Een groot deel van gisteren heb ik besteed met het online zetten van mijn Aruba foto's. Van sommige onderwater vissen kon ik de naam niet vinden (Karin in Bonaire, als jij die weet?). Maar de foto's zijn hier te bekijken: foto's aan land, foto's onderwater, familie foto's

Meer college shopping

Saskia heeft nog steeds veel pijn vannacht en ik slaap daardoor ook slecht. Ik hoop toch zo, dat deze antibiotica gaan aanslaan! Het arme kind voelt zich miserabel en dat nu al bijna twee weken! Van de 23e tot de 30e is zij "enig kind" en ik neem me voor haar dan extra in de watten te leggen!

Het is super weer, als ik uiteindelijk (ik geef toe, half negen is op het moment het vroegst, dat ik mijn bed uitkruip) opsta. Felle zon, maar niet te warm en vochtig. Ik besluit daarom een interval te gaan doen.

Mijn nieuwe sportschoenen gaan aan, heel cool, ze zijn grijs met felblauw en de veters zijn ook blauw. Ik zie er zeer gecoordineerd uit, want ook mijn kleding is blauw: een felblauw met donderblauw topje en felblauw met donkerblauw geruit broekrokje.

Cosmo heeft zich alweer moegeblaft buiten, dus die wil vrijwel meteen weer terug naar huis. Ik stel mijn Garmin in op twee minuten hardlopen en twee minuten wandelen, dit vijftien keer (een uur, dus). Bij elkaar loop ik 5,5 mijl en ik heb echt het gevoel flink gesport te hebben.

Tot mijn verbazing is er bij thuiskomt nog verder niemand op (behalve Rick natuurlijk, die naar zijn werk is). Saskia wek ik als eerste, want die heeft haar medicijn nodig. Katja en Kai volgen al snel.

Mijn lijstje moet afgewerkt voor vandaag en ik begeef me naar Safeway. Hier koop ik twee kaarten, beiden voor mensen in onze cul de sac.

De vader van onze buurvrouw Lorraine is vorige week, na een lang gevecht met kanker, overleden. Heel moeilijk voor haar, want hij woonde bij hen en ze waren heel close. Wat is het toch altijd moeilijk om een rouwkaart met de juiste woorden te vinden! Er is ook zoveel keus!

Sommigen zijn te religieus, anderen hebben wel een mooie boodschap, maar naar mijn gevoel te belerend. Uiteindelijk kies ik er een, die simpelweg zegt: "Thinking of you with sympathy, although no words of sympathy can take away your sorrow, may memories of your loved one give you strength for each tomorrow".

De tweede kaart is heel anders, maar niet minder moeilijk om te kiezen. Aan de overkant woont een Mormoons gezin met zeven kinderen en een van de een na oudsten, deel van de (jongens)tweeling, gaat trouwen. Nu is dat natuurlijk op zich niets bijzonders, maar het aanstaande echtpaar kent elkaar sinds afgelopen november en ze zijn beiden onder de 25 jaar oud.

Zelfs het jongere zusje van achttien hoorde ik tegen Leah en Katja zeggen, dat het wel heel erg snel is, maar "Mormonen willen nu eenmaal graag met elkaar naar bed" (mag niet voor het huwelijk). Ze zei erbij, dat zijzelf niet zo zou zijn.

Daar sta ik weer, nu bij de "wedding" kaarten. De ene nog zoetsapperiger, dan de andere en allemaal net niet "goed". Natuurlijk zou ik gewoon willekeurig welke kaart kunnen uitkiezen, maar zo zit ik niet in elkaar. Als ik een kaart stuur of geef moet er ook wel iets instaan, waar ik me in kan vinden. De religieuze kaarten vallen dan ook al meteen af, net als degenen met een zoetsappig gedichtje erin.

Uiteindelijk kies ik maar een heel simpele kaart. Op de voorkant staat met als decoratie een goudkleurige taart "Best Wishes" (helemaal waar) en binnenin "May your marriage be a lifelong celebration of love" en dat hoop ik ook echt voor ze! Weer twee Hallmark kaarten verkocht.

Bij de naast de Safeway gelegen Starbucks haal ik een kalkoenborst met artisjokken sandwich en een ijskoffie. Bij het opruimen van mijn tas (soms toch erg nuttig) heb ik een oude Starbucks kaart gevonden, dus de lunch vandaag is "gratis".

Net op tijd voor Laura en haar massage ben ik weer terug. Laura geniet altijd zo van het zorgen voor onze katten, ik vind het dierbaar (geen "pun intended"). Ze is ook helemaal gek op Cosmo. En ze is een goede masseuse en werkt hard aan mijn heupen. Ook Saskia krijgt een "beurt", want haar nek en schouders doen ook weer pijn.

Na een uur tanden op elkaar van de pijn door de massage maak ik me klaar om verder te gaan met college shopping, zoals afgesproken met Katja. Alleen is madam in geen velden of wegen te bekennen en ze heeft niet laten weten, waar ze heen is!

Gelukkig voor haar komt Katja net als ik me op zit te vreten van ergernis en op het punt sta te zeggen, dat ik nergens meer heen ga, stralend binnenlopen met haar nieuwe huisdier. Ja, je leest het goed. Ze heeft een felblauwe Japanse vechtvis gekocht. Die zwemt nu in een kom met felroze steentjes en blauwe bloempjes en draagt de naam "Trojan" (niet geheel historisch georienteerd, ahem).

Als "Trojan" veilig weg van de katten is neergezet gaan we eindelijk op weg. De eerste stop is Bed, Bath and Beyond, waar we twee 20% kortingsbonnen op een produkt voor hebben. Gewapend met de lijst, die drie pagina's lang is, beginnen we. Al gauw wordt duidelijk, dat we niet de enige college shoppers zijn, Katja ziet twee bekenden en hun moeders. Bij het zien van hun volle wagentjes voel ik me al iets beter.

Eerlijkheidshalve zijn er maar weinig dingen, die Katja wil hebben, die niet compleet praktisch zijn. Een mini strijkijzertje, een droogrekje, een "dust buster"-tje voor kruimels e.d., een zaklantaarn, die zonder batterijen werkt, een schroevendraaierding, etc. etc. En alles past in een wagentje, wat niet van anderen gezegd kan worden.

Maar heel meisjesachtig wil ze ook zoveel mogelijk een kleur hebben. De prullenbak, hangers, het grote kussen en de lamp voor het bureau zijn allemaal turquoise. Katja wil haar deel van de kamer een Caribisch thema geven. Later spreek ik met Karin, die de enige moeder met een zoon, waarvan ik weet, dat hij naar Virginia Tech gaat, is. Niets van dit alles speelt bij hen. Maar Katja is wel slim, want zij realiseert zich, dat ze straks op een budget leeft, dus wil ze zoveel mogelijk van tevoren inslaan.

Intussen vermaak ik me toch wel met mijn dochter. Ze weet, wat ze wil, maar is toch ook erg onzeker. Onze volgende stop is de Container Store even verderop. Katja rijdt in haar kevertje en tot mijn verbazing past alles, wat we bij Bed, Bath and Beyond kochten achterin dat autootje!

Allebei vinden we de prijzen bij de Container Store idioot hoog! Wel kopen we er magnetisch plakband en haken, die op de muur plakken en er zonder sporen weer afkomen (hopen we althans). Ook kopen we een plastic bak voor onder het bed met een lade erin ($25, maar wel erg praktisch).

Na nog een cadeautje voor het aanstaande echtpaar morgenavond te hebben gekocht (een decoratief bakje, waarin je geraspte kaas, suiker of andere tafeldingetjes kunt bewaren) weten we (of althans ik) niet hoe gauw we een kassa moeten vinden. De dollarbiljetten krijgen hier letterlijk vleugels, althans in mijn verbeelding!

Alles past gelukkig nog in het kevertje en we rijden naar huis. We dragen alles naar onze "exercise kamer", die al flink vol staat. Hopelijk gaat het allemaal in de auto's passen op woensdag!

Rick heeft, als hij thuiskomt, zin om uit eten te gaan. Hij is natuurlijk de enige, voor wie de vakantie niet voortduurt. We kiezen voor Tequila Grande, want dat is snel. Katja neemt namelijk Matt, haar vriendje, vanavond mee uit go-carting voor zijn verjaardag.

Bij het restaurant herkent Katja de hostess en hugt haar. Jessica is volgend jaar een senior bij James Madison High School, waar Kai ook nog heen gaat. Grappiger is, als een van de serveerder Katja's ex-vriendje Gil van drie jaar geleden blijkt te zijn. Ze doen allebei hard hun best om elkaar niet te herkennen! Hi hi!

Het eten is prima en we zitten lekker buiten. Voor augustus is het op het moment werkelijk heerlijk weer. Andere jaren is het heel erg warm en vochtig, nu lekker, zo'n 26-29 graden met lage vochtigheid.

Tussen de bedrijven door werk ik aan mijn Aruba foto's, binnenkort staan ze allemaal online. De rest van de avond kijken we naar de Olympische Spelen, waaronder Dara Torres, de 41-jarige Amerikaanse zwemster. Zij is een fantastische athlete, maar ik erger me eraan hoe er wordt gedaan alsof 41 bejaard is. Duidelijk is Dara Torres niet bejaard en ik denk echt, dat andere veertigers met de goede training net zoveel zouden kunnen bereiken. Misschien heb ik mijn kop in het zand, maar bejaard voel ik me nog lang niet!

Terug in Virginia

Voor degenen, die ons verslag uit Aruba hebben gevolgd, zal dit niet als een verrassing komen, maar om tien over twee (ik heb weer een electronische klok! (mijn horloge heeft geen verlichting)) staat Saskia weer huilend voor ons bed. Haar oren doen zoveel pijn! Na een pijnstiller valt ze naast mijn bed weer in slaap.

Het eerste, dat ik dus bij het opstaan doe, is de kinderarts bellen. We kunnen pas om half vier terecht! Maar ja, iets is beter dan niets. Ik zorg, dat ik Katja ook gelijk mee kan nemen voor haar laatste Gardasil prik. Net op tijd voor college is ze daarmee klaar (expres gedaan door mij, want madam zou nooit zelf een injectie regelen, ze is als de dood voor naalden!).

Net als ik op het punt sta aan mijn gewichtenroutine te beginnen (inmiddels werken de wasmachine en droger al overuren en ben ik uitgepakt) belt Christine. Even uitstel van executie, want erg energiek voel ik me niet. We kletsen gezellig bij.

Gelukkig is Mallory's eerste week van school goed gegaan, want het is toch een hele overgang, die verhuizing, voor een dertienjarige. Mallory wordt in september veertien en is daarmee ook nog eens meer dan een jaar jonger, dan haar Alabamiaanse klasgenoten. Daar is de grens om met school te beginnen namelijk 31 augustus en hier in Virginia is het 30 september. Van staat naar staat is soms werkelijk net als verhuizen naar een ander land.

Als Christine ophangt kan ik niet meer onder de gewichtenroutine uit (natuurlijk helemaal zelf opgelegd, maar ik weet, dat als ik het niet doe, ik me niet lekker zal voelen). Alle spieren komen aan bod, terwijl Kai ongeduldig toekijkt. Hij wil Cosmo gaan halen, maar ik wil een half uur aan fitness geven. Gelukkig zijn de Olympische Spelen ook op tv, dus die geven Kai even afleiding.

Zodra ik de laatste gewichten neerleg zit Kai al in de auto. Ik vind het aandoenlijk om te zien, hoe hij Cosmo kennelijk heeft gemist. Net als ik, maar ik weet ook, dat als ik niet meteen mijn sportroutine doe, het er niet meer van komt. IJzeren discipline, waar ik soms wel onderuit zou willen, maar op dagen als vandaag heel erg nodig. Een lange vliegreis, zware bagage en gewoon vermoeidheid van het late aankomen zijn geen goede combinatie.

Cosmo is minstens zo blij om Kai en mij weer te zien. Hij heeft weer een (gratis) bad gehad en ziet er werkelijk prachtig en gezond uit. Toch herinnert hij zich zijn training, want als ik "Sit!" zeg, zit hij meteen. Duidelijk niet geheel vrijwillig, maar anders kan ik zijn halsband niet om doen.

Ook thuis (de meisjes zijn beiden weer in het land der levenden) wordt hij zeer enthousiast ontvangen. Wat een heerlijk beest is het toch! Hij vindt meteen zijn (heel vieze!) bal weer en die moet eindeloos de tuin in gegooid. Cosmo komt hem telkens terugbrengen.

Een nadeel van laat 's avonds van een reis terugkomen is, dat de hele ijskast leeg is. Er zijn wel wat ontbijtrepen, maar lunch niet. Ik ga gauw wat spullen halen bij Whole Foods.

Kai vindt hun kipnuggets (natuurlijk helemaal verantwoord en niet gefrituurd) lekker en Saskia hun pizzakussentjes (ook organisch etc. etc.). Over hoe gezond het eten van Whole Foods is hoeven we ons niet druk te maken. Katja en ik kiezen (natuurlijk) sushi en ik word al meteen herkend door de chef. Hij vraagt over onze vakantie en maakt een heerlijke multigrain roll met zalm en tonijn klaar voor me.

Thuis zit Leah aan de eettafel. Ze heeft Diego meegebracht en Cosmo en hij zijn dolblij elkaar weer te zien. Zo lief! Net twee kleuters!

De volgende uren vliegen voorbij met uitpakken, wassen en drogen. Katja werkt aan de lijst van benodigdheden voor haar verhuizing naar Virginia Tech volgende week. Bij het zien ervan krijg ik toch een licht paniek gevoel. Paul, Leahs vader, vertelde gisteren, dat alles al in hun basement klaarligt en Katja is nog niet eens begonnen!

Toch vind ik nog even tijd om buiten mijn meegebrachte "Mijn Geheim" tijdschrift te lezen. Terwijl ik daar zit met Cosmo aan mijn voeten hoor ik opeens gedonder. Nog even denk ik, dat het wat anders is, maar al gauw rommelt het vervaarlijk en ziet de lucht in het westen er donkergrijs uit. Oei, dat belooft noodweer, lijkt het. Maar tot onze grote verbazing krijgen we geen drup! Het gaat ten noorden van ons!

Intussen is het tijd om naar de kinderarts te gaan. Katja heeft al Emla (vind het wel leuk, dat de officiele website in het Zweeds is) op haar arm gesmeerd. Gelukkig voor haar is zij als eerste aan de beurt. Vanochtend was ze nog boos op mij, dat ze vandaag die prik moest krijgen en nu is ze blij, dat het achter de rug is.

Dan komt dr. Baugh binnen. Hij is een van de dokters, die al bij Katja's geboorte deel uitmaakte van deze enorm gegroeide praktijk. Super aardig en zeer bekwaam is hij. Hij ziet meteen, dat Saskia flinke pijn moet hebben. Haar oorontsteking aan de rechterkant is zo erg als het kan zijn, zegt hij.

De antibiotica uit Aruba, die toch niet mis waren (wij hebben dat merk ook al eerder gehad), hebben dus helemaal niets uitgehaald. Dr. Baugh kijkt naar Saskia's zomer en de antibiotica, die ze al heeft gehad. De ene bacteriele infectie na de andere heeft ze gehad en hij vreest, dat er nu een resistente bacterie zich in haar oor heeft gevestigd.

Hij schrijft Augmentin voor, maar liefst 875 milligram, en druppeltjes om te helpen met de pijn. Saskia heeft ook wat koorts, dus krijgt een dosis Tylenol (paracetamol) toegediend. Ik heb enorm met haar te doen, zoveel pijn en oorpijn is minstens zo erg als hoofdpijn!

Bij Rite Aid halen we de medicijnen op en neemt Katja de gelegenheid waar om alvast een heel aantal benodigdheden voor haar verblijf bij Virginia Tech te kopen. Persoonlijke produkten, wasspullen, verkoudheidsremedies, eerste hulp dingen etc. etc. Je staat er eigenlijk niet bij stil, wat er allemaal nodig is, als je kind uit huis gaat (maar we leren snel!).

Na meer dan anderhalf uur zijn we weer thuis. Saskia voelt zich duidelijk niet lekker. Hopelijk slaan deze medicijnen aan! Peapod komt met de nodige boodschappen en we bestellen eten van Sweet Ginger via Mr. Fast Man.

Misschien is het het doktersbezoek, of het alweer midden in de nacht wakker gemaakt worden, maar ik ben letterlijk pijnlijk moe. Geloof me, ik ben echt blij weer thuis te zijn. Ik geniet van het gezang van de krekels en de mooie vlinders, die nu op onze struiken neerstrijken.

De eekhoorntjes spelen in de tuin en onze huisdieren, niet alleen Cosmo, maar ook de katten, waarvan Meike op het moment lekker warm tegen me aan ligt, zijn weer schattig. Maar om onverklaarbare redenen (of niet helemaal, de barometer gaat op en neer met al het onweer hier, dat moet in het weekend beter worden) heb ik weer hoofdpijn en doen mijn heupen flinke pijn.

Als ik een manier zou vinden om die pijnen te elimineren zou mijn leven echt perfect zijn! Zonder die manier is het, zoals we hier zeggen, natuurlijk nog steeds "Pretty Darn Good!" En wie leidt nu een perfect leven? Tijd om lekker naar de Olympische Spelen te kijken!

Aruba weblog

Onze Aruba avonturen zijn hier te volgen: http://aruba2008nl.blogspot.com/

Inpakdag

De ochtend begint voor mij met een gewichtenroutine. Het FitDeck gaat wel mee naar Aruba, maar of ik het ook zal doen? In ieder geval ben ik wel van plan om gewichten te doen in hun kleine gymzaaltje en Leah is ook zeer fitness gericht, dus ik heb vast een compagnon!

Christine en Mallory vertrekken naar vrienden en ik maak Saskia wakker. Die blijkt tot 3 uur vannacht met Mallory op de computer gespeeld te hebben en is dus doodmoe. Maar we moeten om half elf naar de dokter. Haar pukkeltjes zijn weer meer.

We zien dokter Weinstein, die al zolang als wij bij die kliniek komen (vanaf Katja's geboorte) ons gezin kent. Hij vindt het heel leuk om ons weer te zien en vraagt ook naar de andere kinderen.

Hij bekijkt Saskia's huid en constateert impatigo (een staphiylokokken infectie). Ze krijgt er een zalfje voor en als het verergert krijgen we ook een recept mee voor tabletten, zodat we in Aruba niet naar de dokter hoeven.

Bij Rite Aid krijgen we de medicijnen en nog een aantal dingen voor op reis. Ook Saskia neemt kleine flesjes shampoo en conditioner mee en een baby tandpasta. Dat scheelt zoveel plaats in de bagage!

Het is inmiddels alweer lunchtijd en ik zie mijn voornemen om te gaan zwemmen letterlijk in het water vallen. Ja, ik weet het, je kunt ook met regen zwemmen, maar dan heb ik er gewoon geen zin in. Positief aan de warme regen is, dat Kai niet gaat skateboarden. Een jongen is onze buurt heeft zich net ernstig aan zijn been verwond daarmee en ik wil dat er niets tussen onze reis morgen kan komen!

We hebben vrijwel niets te eten meer in huis, dus ik vraag Saskia, waar ze lunch wil halen. Zonder aarzeling zegt ze: Manhattan Bagel! Zij vindt daar de bagel met scallion cream cheese zo lekker. Ik heb al tijden geen bagel gegeten en smul van mijn favoriet: een bruine bagel met cream cheese, gerookte zalm, tomaat en uien. Mmmmm!!

De Volkswagen garage belt, dat Katja's auto eindelijk klaar is. De speakers waren stuk (heel belangrijk voor een tiener natuurlijk) en er was een lampje aan. Weer ettelijke honderden dollars armer verlaten we de garage. Nu kan Katja in ieder geval veilig naar Virginia Tech rijden.

Tussen het inpakken door wordt me ook nog door Katja, Leah en de derde high school graduate in onze cul de sac, Laura, gevraagd of ik foto's van hen drieen wil nemen. Die worden erg leuk. Laura begint half augustus als freshman bij Brigham Young University in Salt Lake City.


Terwijl Christine Mallory afzet bij nog een vriendinnetje ga ik Cosmo wegbrengen naar de kennel. Misschien verbeeld ik het me, maar hij kijkt nog even zielig om, als ze hem meenemen. Toch weet ik, dat ze heel lief met hem zijn daar en hij krijgt iedere dag twee flinke wandelingen. Maar dat is het enige nadeel aan vakantie vind ik: Cosmo die dagen niet zien.

Christine en ik hebben een afspraak om onze nagels te laten doen. Zij komt later, omdat Mallory's vriendinnetje maar niet op kwam dagen. Maar "T" doet goed haar best, eerst met mij en dan met Christine. Met mooi gelakte vingers en tenen gaan we beiden tevreden huiswaarts.

Al voor het avondeten zijn we vrijwel klaar met inpakken. We bestellen eten via Mr. Fastman van het Griekse restaurant Amphora. Het weer is inmiddels helemaal opgeknapt, dus we kunnen buiten eten.

Morgen brengen Leahs ouders ons naar het vliegveld. We zullen rond half zeven vertrekken, dus vanavond al afscheid van Christine en Mallory nemen. Die twee blijven nog tot zaterdagochtend hier, zodat ze een theaterproduktie kunnen bijwonen.

De volgende update volgt hopelijk uit Aruba, waar ik waarschijnlijk, vanwege Blogger.com's rare Spam regels, een nieuw blog voor zal aanmaken.

Woensdag alweer!

Nog voor we ontbeten hebben en koffie hebben gedronken beginnen Christine en ik de dag met een wandeling van vijf kilometer. Het is heel erg warm en vochtig en we laten ons plan om ook gedeeltelijk hard te lopen varen. Christine heeft sinds haar verhuizing naar Huntsville weinig aan sport gedaan, dus zij moet er toch weer even inkomen.

Onderweg vertelt ze over hun leven daar in Alabama. Het is werkelijk heel anders, dan hier. Huntsville is relatief klein en de mentaliteit is er heel zuidelijk (wat zowel goed als minder is, natuurlijk). De mensen zijn er erg gastvrij en ze hebben een leuke buurt zo te horen. Nadeel vindt Christine de conservatief Christelijke sfeer, die er hangt. Bij haar dokter in de wachtkamer speelde bijvoorbeeld alleen Christelijke muziek.

Maar over het algemeen is ze positief over hun nieuwe leven. Ze hebben een prachtig alleenstaand huis aan een cul de sac met een grote tuin. Veel beter, dan het rijhuis, dat ze hier hadden.

Na de wandeling ga ik er nog even (met de nadruk op even, want met deze hitte wil hij absoluut niet ver) met Cosmo op uit. Christine neemt Mallory mee naar de orthodontist, de ware reden van haar bezoek hier.

De hoop is, dat Mallory in oktober haar beugel af mag. Ze komen in augustus en oktober dan nog terug hier. Maar na de afspraak van vandaag lijkt het erop, dat het toch langer zal gaan duren. Christine rekent er al op, dat ze in december en wellicht ook nog in februari de reis nog eens zullen maken.

Stiekem vind ik dat natuurlijk heel leuk! Vooral als de december reis rond Sinterklaas valt, zouden we dan toch nog een keer samen kunnen vieren? Maar goed, het is beter niet op de dingen vooruit te lopen.

Katja moet vandaag terug voor een drie maandelijkse "check up" bij de gynecologe. Ze wil per se, dat ik met haar meega en dat vind ik wel fijn. Tenslotte is Katja nu voor de wet volwassen en het is nog even wennen, dat ze overal zelf voor mag tekenen en wij in feite geen zeggenschap meer over haar hebben.

Ook bij Virginia Tech was dat opvallend, de studenten moeten ervoor tekenen als ze hun ouders toestaan hun cijfers te weten. Anders mogen wij, al betalen we ons blauw aan de school, niet weten hoe onze kinderen er academisch voorstaan.

Dr. Hersh praat met Katja over hoe het gaat en het gaat goed. Alleen heeft Katja de afgelopen maanden vaker migraines gehad, dan voorheen. Dat baart de dokter zorgen, dus geeft ze haar een andere pil. Online lees ik allerlei negatieve reviews over deze dokter en ik kan me er wat bij voorstellen. Ze is nogal abrupt en duldt niet veel vragen. Hoe lang we bij haar blijven valt te bezien.

Na de doktersafspraak rijden Katja en ik naar Hudson Trail Outfitters. Katja heeft hard een nieuwe toilettas nodig en hier kopen we dezelfde als ik heb, maar in een andere kleur. Die heeft heel veel ruimte, maar vouwt heel compact op.

Dan stoppen we bij CVS om reisshampoo en conditioner e.d. te halen. Ik vind er ook mijn merk reistandpasta, deodorant en hairspray, heel handig! Dat scheelt toch weer veel ruimte in de bagage, waarvan we al meer dan genoeg zullen hebben!

Als laatste stoppen we bij Whole Foods. Ik heb Sam-E en vitamines nodig en we halen er ook gelijk maar lunch voor ons beiden.

Thuis treffen we een zeer ontdane Christine en Mallory aan. Mallory's school begint volgende week woensdag al (het zuiden houdt eerder op en begint ook weer een stuk eerder). Chuck heeft dus vandaag haar rooster opgehaald en dat klopt helemaal niet.

Natuurlijk is dit Mallory's begin op een helemaal nieuwe school en wil Christine, dat die ervaring goed is. Na heel wat heen en weer gebel en een boze Mallory, die nu vindt, dat haar leven "sucks" (zo begrijpelijk, het is ook even niet iets zo'n verandering!) eindigt alles gelukkig goed. Mallory krijgt het rooster, waar ze op gehoopt had. Nu is het enige vervelende, dat ze geen fijne locker heeft, maar dat valt te overzien.

Mijn heupen zitten muurvast, dus ik ga tijdens alle schooltelefoongesprekken even baantjes trekken in het zwembad. Dat helpt mijn spieren enorm! Na veertig baantjes vind ik het genoeg en voel ik me een stuk beter. Het water is dan ook van een supertemperatuur! Ik wilde wel, dat ik een binnenbad wist met relatief warm water, dan zou ik 's winters doorzwemmen. Maar degenen, die ik ken, zijn allemaal net te koud voor mijn spieren, helaas.

Als ik thuiskom zijn Christine, Mallory en Saskia vertrokken. Kai weet niet, waar ze heen zijn, maar Christine heeft een berichtje op het antwoordapparaat achtergelaten. Ze heeft mijn dochter gekidnapt en de meisjes meegenomen naar Noodles & Company voor de lunch. Saskia laat zich dat natuurlijk geen tweede keer zeggen!

Boven doe ik de laatste was en begin alvast met wat te pakken. Vrijdagochtend vroeg zal snel hier zijn! Ik krijg nog bijna een rolling, want ik vind de paspoorten niet in de kluis! Het blijkt, dat Rick ze in de andere kluis heeft gestopt. Zonder paspoorten zullen we niet ver komen!

Christine gaat Mallory naar een surprise party voor een vriendinnetje brengen en gaat daarna bij vrienden eten. Ik besteed de rest van de middag met lezen in mijn boek, dat nu erg leuk is, en computeren. Het zou voor veel mensen te warm zijn, maar ik vind het juist heerlijk. Het doet mijn spieren zoveel goed die warmte!

Saskia komt uit het zwembad terug met allemaal pukkeltjes op haar buik en rug met gele kopjes erop. Rick neemt haar na het avondeten mee naar de urgent care kliniek, maar die is helaas net gesloten. Dat wordt dus morgen nog even gauw een gang naar de kinderarts, want ik heb geen zin om in Aruba een dokter te moeten bezoeken!

Een paar superdrukke (maar leuke) dagen

Maandag

Midden in de nacht werd ik wakker door Katja's kat Sushi en was ik niet blij, toen Katja om kwart over twee nog buiten was! We moeten namelijk vanochtend vroeg Sushi wegbrengen naar de dierenarts om haar gebit te laten schoonmaken.

Nu hebben wij dit nooit eerder bij een van onze katten laten doen, maar een paar weken geleden zagen we opeens, dat een van Sushi's hoektanden af is gebroken. De rest van haar gebit zag er ook erg uit en online las ik, dat een kat daar ongemerkt veel pijn van kan hebben. En dat vind ik natuurlijk heel zielig.

Nog voor Christine en ik op weg gaan voor ons loopje belt de dierenarts. Ze heeft nog twee kiezen gevonden, die op het punt staan af te breken, en vraagt toestemming die te trekken. Ze vertelt, dat Sushi daardoor flinke kiespijn moet hebben en dus heb ik niet echt een keuze. Ik verwacht vanavond wel te schrikken van de rekening, maar ja, dit is natuurlijk wel Katja's heel geliefde poes.

Christine en ik lopen bijna zes mijl door een lekker koel Vienna. Het onweer van gisteravond heeft alle vochtigheid weggewassen en het is maar zo'n tweeentwintig graden. Heerlijk gewoon!

Christine gaat Mallory naar een vriendinnetje brengen en ik bel Saskia's middle school op. Ondanks, dat het midden in de zomervakantie is, beginnen we toch al aan het nieuwe schooljaar te denken.

Saskia's vakken kregen we een paar weken geleden in de bus en we verbaasden ons (vooral Saskia zelf) erover, dat ze helemaal geen honors vakken heeft. Op de middle school hier zijn drie niveaus voor elk vak: GT (Gifted and Talented, maar daar moeten de kinderen op de basisschool ook al in hebben gezeten), honors en gewoon (regular).

Nu hebben we Saskia een paar jaar geleden laten testen en daarbij scoorde ze heel hoog voor taalvaardigheid. Voor deze honors plaatsing kijkt de middle school echter naar de staatstesten, die in het laatste basisschooljaar zijn gemaakt.

Saskia wil dolgraag honors Engels doen en weet ook zeker, dat ze dat zal kunnen (ik ben het daarmee eens). Ik bel dus de counselor van haar nieuwe school en die kijkt naar haar resultaten van de staatstest en die zijn net niet goed genoeg om in honors geplaatst te worden.

De counselor vraagt, hoe haar Engelse vaardigheid is en hoe goed ze kan schrijven. Als eerste vertel ik haar, dat Saskia tweetalig is, want dat telt ook. Daarbij komt, dat haar opstellen herhaalde malen eruit zijn gelicht om voor te lezen, het laatst tijdens haar graduation.

Tot mijn verbazing ervaar ik dit gesprek als heel positief. Ik heb weleens andere gesprekken met de Thoreau counselors gehad, toen Katja in de achtste klas dolgraag Spaans wilde doen. Dat heb ik toen ook doorgedreven en Katja deed het prima. Saskia wil dit zelf dolgraag, dus zal ze er, haar kennende, ook extra hard voor werken.

Naar aanleiding van mijn informatie over Saskia zegt de counselor opeens, dat ze net zes studenten van gewoon Engels naar honors Engels aan het overhevelen is. En Saskia kan een van die zes zijn. Mijn strebertje is in de zevende hemel! Nu maar hopen, dat het haar toch niet tegen gaat vallen. Ik vind het wel goed, dat ze zichzelf zo wil uitdagen.

Na de lunch neem ik mijn kroost alle drie mee naar Lofty Salon. Mona knipt Kai lekker kort, hijzelf vraagt daarom (nog steeds geen buzz cut, dat zou ook zonde zijn van zijn mooie haar, maar voor hem toch wel een kort jongenshoofd).

Katja is daarna aan de beurt en tot mijn verbazing vertelt ze Mona, dat ze een stuk korter wil. Die ziet dat helemaal zitten en knipt Katja's haar te kort naar haar zin (schouderlengte), maar het staat haar fantastisch! Wat kan een kapsel toch veel doen voor een gezicht! Katja ziet er werkelijk als een model uit (en nee, ik mag geen foto nemen, dat moet tot Aruba wachten).

Ook Saskia gaat een stuk korter, maar behoudt nog min of meer hetzelfde kapsel. Mona is echt een goede kapster. Ze ziet meteen wat goed staat bij iemand. Katja moet gewoon een paar keer van vriendinnen horen, dat ze er super uitziet en dan is zij ook blij (dat gebeurt gelukkig al vrijwel meteen als Leah haar nieuwe kapsel ziet).

Net op tijd zijn we terug voor Saskia's afspraak bij de orthodontist. Ze neemt dit keer blauwe elastiekjes voor haar ondergebit en haar bovengebit ziet er weer wit uit (de draad van de beugel wordt al gauw geel door allerlei kleurstoffen in voedsel).

Met Christine en Mallory vertrekken we naar Tysons Corner. We beginnen bij Old Navy, waar ik sokken voor Kai koop.

Dan laten we de meisjes "los" en gaan zelf samen verder. We hebben allebei ondergoed nodig en slagen goed bij Victoria's Secret. Ik heb een coupon voor een gratis onderbroek (die zijn duur in deze winkel!) en $10 korting op een bh. Dat scheelt weer wat, want deze zaak is bepaald niet goedkoop! Maar hun spullen zijn van prima kwaliteit en gaan dus lang mee.

Bij Ann Taylor Loft vind ik een heel leuk rok en top stelletje. De hoofdkleur is blauwgroen, die mij heel erg goed staat. Ook Christine slaagt goed met dingen in de uitverkoop, waaronder de gestreepte bermuda, die ik ook heb! Het is wel duidelijk, dat we vrijwel dezelfde smaak hebben.

Saskia's Adidas slippers zijn stuk en ze heeft echt nieuwe nodig. We gaan eerst bij Payless kijken en daar slaag ik met een leuk paar witte sandalen, maar Saskia vindt er niets. Bij het Crocs standje beneden ziet ze gelukkig wel een paar slippers, die haar perfect passen. Saskia heeft heel brede voeten en het is moeilijk daar iets voor te vinden.

Terwijl Mallory en Christine Saskia helpen met een jurkje bij Forever 21, loop ik gauw naar Barnes and Noble.

Kai heeft eindelijk uitgevonden uit welke boeken hij moet kiezen om voor het begin van het schooljaar te lezen. Ik moet zeggen, ze zijn afschuwelijk! Hoe denken ze op deze manier kinderen geinteresseerd in lezen te krijgen?

Eentje gaat over een meisje, dat zwanger wordt, niets voor een zestienjarige jongen. De tweede gaat over een man, die tijdens de prohibition hoeren vermoordde. Op zich een interessant verhaal, althans, als ik de man, die me de boeken helpt vinden, moet geloven, maar voor een zestienjarige? En bovendien heeft het boek meer dan 500 pagina's! Dus wordt het de laatste: A lesson before dying. Het goede nieuws is, dat het minder dan 300 pagina's heeft. Wat ben ik blij klaar te zijn met verplichte boeken om te lezen!!!

Thuis treffen we chaos (aka Rick) aan. Hij heeft tienduizend dingen te doen, waaronder het ophalen van Sushi, want op de een of andere manier heeft hij Katja vrij gegeven te doen en laten wat ze wil. Maar de tuinmensen zijn er en Rick kan niet weg.

Het is al na zevenen en Sushi moet voor acht uur opgehaald, dus ik offer me op. Ik krijg werkelijk een rolling als ik de rekening zie! Bijna vijfhonderd dollar kostte dit! Meer dan een tandarts voor mensen kost, dat is zeker!

Sushi krijgt antibiotica mee die een keer per dag moet worden gegeven voor twee weken. Oeps, probleempje! Wij gaan vrijdag op vakantie en Laura komt om de andere dag voor de katten zorgen. Ik bel de dierenarts terug en laat een berichtje achter, hopend, dat daar een kortere oplossing voor is.

Eindelijk kunnen Christine en ik op weg voor ons etentje samen. Rick zorgt, dat de kinderen te eten krijgen. Wij gaan naar de Lebanese Taverna.

Het wordt een heerlijke maaltijd. We bestellen vijf "mezze"s: gerolde druivenbladeren, m'saka (met aubergine), lamsgehaktballetjes in yoghurtsaus, kip shawarma en lekkere worstjes in een tomatensaus. Daarbij zijn de flessen wijn halve prijs vanavond en natuurlijk delen we er eentje.

Thuis kletsen we op het deck nog wat na en dan is ook deze drukke dag weer ten einde.

Dinsdag

Rick heeft zijn wekker voor kwart over zes gezet, want hij heeft speciale vergaderingen deze week. Ik doezel nog verder en heb van die rare, heel realistische dromen. Als ik Mallory en Christine beneden hoor sta ik met moeite op.

Christine brengt Mallory naar een vriendinnetje, wiens moeder de meisjes mee naar de dierentuin zal nemen. Intussen doe ik een half uur lang mijn gewichtenroutine.

Als Christine terugkomt gaan we, na onze douches natuurlijk, richting metro. Christine wil graag de sfeer van downtown Washington weer proeven. En voor mij verveelt de stad gewoon nooit, dus ik ga graag mee.

In de stad is het warm, maar goed uit te houden, vooral in de schaduw. In plaats van musea in te gaan besluiten we door de mooie tuinen te lopen. De meeste toeristen hebben geen idee, dat deze bestaan, want die lopen van museum naar museum en van monument naar monument. Maar tussen de gebouwen liggen de mooiste stukjes natuur!


De Smithsonian vlag in bloemen

Bij een van de tuinen ruikt het ontzettend lekker. Een hovenierster is er bezig en vertelt, dat dat de venkelplant is, die ze net onderhanden heeft genomen. Ze grapt erbij, dat ze graag zou zeggen, dat zijzelf het is, die zo lekker ruikt. Opeens realiseer ik me, hoeveel mensen er bij het Smithsonian Instituut werken om zulke tuinen te onderhouden, de musea mooi te houden etc. etc. Die James Smithson heeft echt heel wat voor elkaar gekregen!


Een oase in de drukke stad

Door de beeldentuin van het Hirschhorn museum lopen we verder. Daar staat een boom met allemaal witte kaartjes eraan. Dichterbij gekomen blijkt het een wensboom te zijn. Christine en ik schrijven ook een wens op een kaartje en hangen hem eraan.

Daarna lezen we een aantal van de wensen. Die varieren van "Ik wou, dat ik een pony mocht" tot "ik wou, dat ik mijn vader vaker zag" tot "Ik wou, dat mijn moeder niet dood zou gaan aan kanker". Sommigen zijn heel algemeen (net als de mijne, ik bedenk me, dat ik gewoon gelukkig ben en dus geen specifieke wensen heb), anderen heel specifiek. Best indrukwekkend, die honderden wensen van mensen van over de hele wereld, want een aantal is in andere talen en andere alfabetten. Alle wensen schijnen op een gegeven moment in Finland verzameld te worden.


Wij lopen verder en zien een somber bronzen standbeeld van de burgers van Calais door Auguste Rodin. Even verderop een schelpenvisser van Willem de Kooning, die van oorsprong Nederlands is. Best indrukwekkende kunst allemaal, maar wij hebben het al snel gezien.


De magen spreken en we lopen naar het American Indian Museum, waar onze tassen zowat binnenste buiten worden gekeerd. Deze veiligheidsmeneer neemt zijn baan heel erg serieus! Ieder hoekje van mijn wel heel kleine tas wordt geinspecteerd!

Het cafe, Mitsitam, waar we al vaak heerlijk hebben gegeten, blijkt een soort mierennest van toeristen te zijn. Ik ben bereid me aan te passen. Het is tenslotte Christine's bezoek hier. Maar ik ben opgelucht, als zij aangeeft liever ergens anders heen te gaan!

We lopen de Mall over naar de National Gallery of Art. Hier weten we het Garden Cafe met gewoonlijk een heerlijk buffet. Op het moment is er een tentoonstelling over Afghanistan en het buffet is Afghaans eten. Perfect voor Christine, want er zit niets uit de zee bij.

We genieten van de exotische gerechten. Vooral de spinazie met rabarber en knoflook vind ik super! Het is, voor dit cafe, best druk, er zijn op het moment heel veel toeristen in de stad.

Een bejaard stel staat voor ons op te scheppen en Christine zou Christine niet zijn, als ze geen praatje begon. Het blijkt, dat ze in Afghanistan hebben gewoond en het eten weer eens wilden proeven. Ze zijn hierheen gereden vanuit Raleigh, North Carolina, om de tentoonstelling en het eten mee te maken.

Na ons helemaal tegoed te hebben gedaan aan al het lekkers besluiten we nog even de Afghanistan tentoonstelling te gaan bekijken. Die is in het Oost gebouw van de NGA, waar de moderne kunst gehuisvest is (al kun je deze tentoonstelling allerminst modern noemen).

Vol bewondering kijken we naar de rijkdommen, die bewaard zijn gebleven na alle oorlogen en gevechten, die in Afghanistan hebben plaatsgevonden. Vooral het goud, dat in de graven werd gevonden is indrukwekkend in zijn details. Ooit was dit een verfijnde cultuur en vooral de Taliban heeft daar veel van kapot gemaakt. Het is allemaal zeer interessant.


Door de hitte lopen we terug naar de metro en naar huis. Het zwembad lonkt wel, maar Christine moet vanavond nog uit en ik heb van alles te doen. Bij Rite Aid haal ik mijn medicijn op en dan gaan Katja en ik met Sushi naar de dierenarts. Gelukkig kan die een antibiotica prik krijgen, zodat er niet twee weken lang iemand hoeft te komen om haar medicijn toe te dienen!

Christine gaat naar haar vriendinnen, Rick heeft een diner van zijn werk, dus de kinderen en ik bestellen eten van Neighbors. Die hebben heerlijke biefstuk spiesjes en Katja en ik smullen ervan.

Petra belt, dat ze in Orlando zijn aangekomen. Ze zitten in een prachtige villa met eigen zwembad, maar hebben geen internet. In ieder geval genieten ze met volle teugen en dat is het belangrijkst!

Ook wij genieten met volle teugen. De tijd vliegt! Onvoorstelbaar, dat het al eind juli is!

De volgende gasten zijn gearriveerd!

Rick belt op van de kampeerplaats en vertelt, dat ze maar zeer matig geslapen hebben. Hij vond het niet nodig luchtmatrassen mee te nemen en had dus iedere wortel onder zijn slaapzak gevoeld. Ook waren de buren erg lawaaierig en was het broeierig warm. Allemaal redenen voor mij om van kamperen af te zien, want ik heb heerlijk geslapen! Ik denk, dat de kampeerders zelf er ook weer even van genezen zijn.

Mary Ellen komt en we gaan voor een vijf kilometer lang loopje. Het is drukkend warm, maar we besluiten toch de heuvels af hard te lopen. Mary Ellens baan is meteen al flink druk, vertelt ze. Ze heeft dan ook de hele week geen tijd gehad voor fitness, iets wat ze erg mist. Dat kan ik me goed voorstellen!

Christine belt, dat ze verwacht rond twee uur hier te zijn. Ze hebben het helemaal naar Salem, Virginia gehaald gisteravond (acht uur rijden vanuit Huntsville). Gauw maak ik me klaar om wat baantjes te gaan trekken. Ik heb het zo warm van het lopen, dat het water voortreffelijk aanvoelt. De twintig baantjes zijn zo getrokken!

Als ik thuiskom vertelt Rick, dat Christine heeft gebeld, dat ze een uur winst hebben gemaakt, en er binnen het kwartier zullen zijn! Wat is het weer fijn om haar en Mallory te zien! Ze blijven tot zaterdag logeren.

Inmiddels rommelt het ook vervaarlijk in de verte en voor we het weten is er een "severe thunderstorm warning". Het flitst, plenst en gaat flink tekeer! Ik ben net op tijd gaan zwemmen en Christine en Mallory zijn opgelucht, dat ze niet door dit noodweer hoeven te rijden!

Terwijl wij bijkletsen gaat Rick naar Whole Foods om spullen voor de barbecue van vanavond te halen. De middag vliegt voorbij, er is zoveel bij te kletsen! De zon komt weer te voorschijn en de luchtvochtigheid is veel minder. We zitten dus allemaal heerlijk buiten, iets wat Christine en Mallory missen in het zuiden, want het is er daar te warm voor meestal.

Rick grilt de lekkere kipspiesjes, terwijl Christine en ik de salades maken en de maiskolven koken. Het is weer een smulmaaltijd! En natuurlijk kunnen de kinderen het na afloop niet laten om weer marshmallows te roosteren en s'mores te maken!

Na het eten kijken we met zijn allen naar National Treasure II, the Book of Secrets. Die had ik al een keer gezien, maar nu we in het Black Hills gebied zijn geweest, is het leuk de delen, die daar spelen nog eens te zien.

Meer Nederlands bezoek

Zou het ooit vervelen om met zonnig weer wakker te worden? Ik denk het niet! Rick en ik eten samen ontbijt buiten en bespreken de dag. Dit is de enige dag zonder logees, dus onze kans om ons verder klaar te maken voor onze vakantie en Katja's gang naar college.

Eerst ga ik buiten in de tuin een gewichtenroutine doen. Dit bevalt me echt prima met het gezang van de cicades om me heen. Alleen moet ik me wel volspuiten met Off!, want de muggen weten me zo vroeg al goed te vinden. Het halve uur is zo voorbij en alle spieren zijn aan bod gekomen.

Intussen trekt Rick wat onkruid in de tuin, maar dat lukt niet echt. Er is gewoon veel te veel! Uren werk en dus geeft hij op. Gelukkig is het meeste onkruid nog best mooi ook.

Tijdens de vorige vakantie is Katja's koffertje stuk gegaan. Bij Macy's vinden we een leuk groen koffertje, waar zo te zien heel wat in past. En dat is wel nodig voor onze tiener!

Op de terugweg gaan we naar de enorme Super Giant, die recentelijk dichtbij ons in Oakton is geopend. Jeetje, wat is dit ook weer een gigantische supermarkt! Rick, Kai en Saskia gaan vanavond kamperen en daarvoor haalt Rick hamburgers, hot dogs en s'mores om te grillen.

Na de lunch gaan Rick en ik even zwemmen. Rick heeft onderwater hulzen voor onze Canon toestelletjes gekocht, zodat we in Aruba de vissen goed vast kunnen leggen op de foto. We testen de hulzen in het zwembad en ze werken prima. De foto's zijn veel helderder, dan die we met onze oude onderwatercamera maakten.

Rick vertrekt naar de camping om de tent op te zetten en ik rijd naar de metro. Cosmo gaat ook even mee, die vindt het heerlijk in de auto. Daar zie ik Marcel van het Alles Amerika forum en zijn vriend Vinnie al snel aan komen lopen.

We gaan met een drankje op het deck zitten en het gesprek is heel geanimeerd. Vinnie komt uit New York en is van Italiaanse afkomst en we hebben het over de verschillende afkomsten van de Amerikanen. Het is erg gezellig!

Een paar uur zijn zo voorbij en dan is Rick terug en staan Kai en Saskia te springen om naar de camping te gaan. Ik breng Marcel en Vinnie dus weer naar de metro en dan volgen Katja en ik Ricks auto naar Lake Fairfax Park.

In dit park ligt ook een klein waterpark, de Water Mine, maar helaas voor Kai en Saskia is dat uitgerekend vanmiddag dicht vanwege stroomuitval! De kampeerplek is werkelijk idyllisch te noemen. De tent staat midden in het bos, vlak naast een beekje en rotsen om op te klimmen.






Kai en Saskia klimmen meteen naar boven

Katja heeft vanavond met vrienden afgesproken en ik kan met mijn fibromyalgie niet meer kamperen, dus wij rijden weer terug naar Vienna. Daar eten we samen bij Sakana. We zijn de enige gasten daar en krijgen, behalve de sushi, die we besteld hebben, nog een paar gratis lekkere hapjes van sushi chef Ken.

Thuis gaat Katja de basement in met een groepje vrienden en vriendinnen om films te kijken. Ik installeer me met mijn laptop buiten op het deck, waar de temperatuur zeer aangenaam is. Ik zoek eens op uitzendinggemist.nl of er nog een leuke Nederlandse serie te zien is en stuit op "Nu we er toch zijn". Een vermakelijke onzin show, moet ik zeggen.

Afscheid

Voor het laatst vanochtend gaan Petra en ik het fietstochtje over het W&OD pad maken. Er zullen mensen zijn, die zich afvragen, of dat niet gaat vervelen, telkens hetzelfde stukje. Maar het is zo'n prachtig stukje afwisselende natuur en vrijwel altijd zijn er dieren te zien. Natuurlijk zijn er ettelijke andere paden, maar deze is makkelijk te bereiken van ons huis en er zijn weinig kruisingen.

Het is alsof de herten weten, dat dit Petra's voorlopig laatste ritje hier is. Ze laten zich in grote getalen zien. Een paar staan langs de kant te eten en een moeder met bambi steekt het pad over. En dan zien we nog een moederhert met schattige gestippelde bambi. De fietsers voor ons wijzen ze telkens aan.

En dan is het moment toch echt aangebroken om afscheid te nemen. De tranen prikken, maar ik laat ze niet tevoorschijn komen, want dan is het einde zoek. Wat was het een leuke week en wat ging die weer supersnel voorbij. Gauw moeten we bedenken, wanneer we elkaar weer zullen kunnen zien!

Nu is het opeens stil in huis! De wasmachine draait en ik ga met Katja naar Starbucks voor een iced coffee en sandwich.

Thuis leggen we de laatste hand aan benodigdheden voor Virginia Tech. Eindelijk hebben we het inentingsformulier terug van de dokter en ik bestel de "microfridge" voor Katja's dormkamer. In minder dan een maand zal ze daar wonen, een vreemd gevoel.

Petra heeft haar boek hier uitgelezen en vond het zo leuk, dat ik er ook meteen in begin. En inderdaad, het leest lekker weg! Intussen spelen Saskia, Laura en Kaylee in de hot tub. Het is nog steeds super lekker weer!

Om half vier heb ik een afspraak met Mona. Mijn haren moeten, voor we naar Aruba gaan, nog even een beurt hebben. Nadat Mona de kleur op mijn haar heeft aangebracht, krijg ik een heerlijk glaasje witte wijn en een stuk superlekkere pistache baklava. Ik voel me helemaal in de watten gelegd!

Rick en ik maken vanavond een date avond en gaan bij Jaipur eten. Daar is het druk, we moeten voor het eerst op een tafeltje wachten. Het eten daar is dan ook echt heel erg goed.

Thuis op het deck bel ik Mary Ellen, die haar eerste week terug aan het werk er alweer op heeft zitten. Ze vertelt, dat het een hele aanpassing is, weer. Dat kan ik me voorstellen!

En dan belt Petra, dat ze veilig in Charleston, South Carolina, zijn aangekomen. Ik ben heel benieuwd, wat ze in die buurt allemaal gaan bekijken!

Alweer de laatste dag!

De storm van gisteravond heeft, zoals gewoonlijk, de lucht weer helemaal schoongewassen. Het is stralend weer, een stukje koeler en helemaal geen luchtvochtigheid.

Petra en ik nemen de gelegenheid waar om een fietstochtje te maken. Het is super fietsweer, niet te warm en met een lekker briesje. Veel dieren zien we vandaag niet, alleen een prachtige bluebird en het gewoonlijk kleine grut: eekhoorns en cardinalen. Binnenkort moet ik echt mijn fiets laten maken, want hij weigert regelmatig om te schakelen, waardoor ik in de zwaarste versnelling de heuvel op moet!

Thuis treffen we de rest van de Schoontjes ook helemaal paraat aan. Na een snelle douche gaan we op weg naar Fairfax Corner. Daar winkelen we wat in het Europees aandoende winkelcentrum.

Morgen gaan Erik en Petra en de kinderen naar het zuiden rijden. Ze stoppen dan nog een paar dagen onderweg voor ze in Florida aan zullen komen. Daarvoor halen we met mijn AAA kaart gratis kaarten en tourboeken uit de automaat bij het AAA kantoor.

Dan kijken we rond in de enorme REI winkel. Daar hebben ze zoveel sportdingen, die ik graag zou willen hebben, maar de prijzen zijn flink. Wel vindt Petra er een Camelbak, waar iemand in Nederland haar om gevraagd had.

Bij Ann Taylor Loft gaan wij dames naar binnen, terwijl de heren op een bankje buiten wachten. Om onverklaarbare redenen ben ik twee van mijn favoriete topjes kwijt, dus ik wil kijken of ik hier een nieuwe kan vinden. Ik slaag met een grijze bermuda (50% korting!) en een groen topje.

Als we bij Lucy komen parkeert Petra de mannen weer op een bankje en gaan wij kijken of ze nog wat leuks hebben. Lisa wordt helemaal enthousiast, als ze een paar Reef slippers vindt voor slechts $5!

Uitgewinkeld rijden we naar een benzinestation, waar ik Erik laat zien, hoe het tanken hier allemaal in zijn werk gaat. Daarna gaan we naar de enorme Whole Foods in Fairfax om lunch te eten.

Direct bij binnenkomst mogen we gele kiwi's proeven. Heerlijk! Niet zo zuur als de groene versie. We kopen er dus meteen een aantal van. Al proevend van allerlei lekkernijen lopen we de winkel door.

Petra en ik weten al, wat we willen eten als lunch: sushi! We bestellen half zalm, half tonijn met de multi grain rijst. En we nemen er een soya rol met avocado en komkommer bij. Het is weer smullen geblazen! Erik, Robin en Lisa doen zich tegoed aan een mix van de vele salades, die deze Whole Foods te bieden heeft.

Na de lunch rijden we naar Washington en de Memorial Bridge over. Ons doel is Arlington National Cemetery, waar we al meteen parkeerplaats vinden. We lopen de heuvel op naar het graf van de John F. Kennedy en Jackie Kennedy-Onassis. Zoals altijd is het weer indrukwekkend in zijn soberheid.

Langs het graf van Robert Kennedy, zo mogelijk nog soberder, lopen we naar beneden naar het graf van de onbekende soldaat. Hier willen we de ceremonie van de wisseling van de wacht zien en hoeven daarop maar een paar minuten te wachten.


De inspectie is minutieus!

We staan recht naast de geweersinspectie, want dat vind ik altijd het interessantst om te zien. Hoe precies de commandant nagaat, dat er geen stofje op zit en dat alles exact zo is als het hoort. Het is een proces van een paar minuten! En altijd vraag ik me af, wat er zou gebeuren, als hij iets verkeerds opmerkt.


Details van het uniform van de commandant

Het Arlington House, het huis, waar Generaal Lee voor de Burgeroorlog woonde, wordt op het moment gerenoveerd en er staan geen meubels in. We laten dat dus maar voor wat het is.

Via de George Washington Memorial Parkway rijden we terug naar Vienna. Daar stoppen we bij de Giant voor wat sappen en andere benodigdheden. Bij de Self Checkout rekenen we af.

Thuis gaan we lekker buiten zitten lezen en computeren. Dit weer is meer zoals het gewoonlijk in september is, dan in midden juli, zo zonder de vochtigheid. We moeten er dus even van genieten.

Vanavond is dus alweer de laatste avond voor de familie Schoon verder naar het zuiden reist. Wat is de week omgevlogen!

Als afscheidsmaal gaan we naar de Elephant and Castle in Washington. Iedereen smult er van het lekkere "pub" eten.

De zon is tijdens het eten ondergegaan en we rijden een rondje "monumenten bij avond". Bij het Capitool stappen we uit om foto's te nemen van de perfecte reflectie in de Reflecting Pool. De andere monumenten zien we vanuit de auto.




Een moedereend bewaakt haar kroost bij de Reflecting Pool

Thuis gaat Robin met Katja en haar vrienden en vriendinnen mee naar Wendy's. Hij kan het heel goed met dat groepje vinden en ze gaan contact houden via Facebook. Erg leuk, dat het zo goed klikte met alle kinderen! Dat is toch altijd weer even afwachten.

Wij kijken de film "Definitely Maybe" en gaan dan moe van alweer een drukke dag naar bed.

Het mooie gebouwen rondje

Al om half acht sta ik op en spring onder de douche, want we willen vandaag een rondleiding in het Capitool doen en daar moet je, zeker in de zomer, vroeg voor zijn, wil je nog kaartjes krijgen.

Eenmaal beneden zijn Erik en Petra ook op, maar Robin en Lisa liggen nog te slapen. Die gaan vandaag niet mee. Ook onze kinderen (met uitzondering van Katja, die al om zeven uur moest babysitten) verkiezen hun bed boven een bezoek aan de stad.

Met zijn drieen gaan we dus op weg (Rick moet gewoon werken deze week) en ik parkeer de van op Claudia's oprit. Er worden zware onweersbuien voorspeld voor vanmiddag, dus het leek me beter niet te ver te hoeven lopen bij terugkomst. Ook hebben we de paraplu's mee, dus zijn er helemaal op voorbereid.

De trein staat al klaar en om vijf voor half negen vertrekken we. Zo'n veertig minuten later stappen we uit bij het Federal Center SW station en nemen de lange roltrap naar boven. Het is drukkend warm in de stad.

We lopen gauw naar het Capitool en sluiten aan in de kaartjesrij. Van een medewerker horen we al, dat er pas na half een rondleidingen worden gegeven, omdat er een of andere functie is vanochtend. Gelukkig kunnen er heel wat mensen naar binnen, iedere vijf minuten een groep. Wij krijgen kaartjes voor 13:40, dus mooi net na de lunch.


Iedereen heeft zin in koffie en ik weet een Starbucks op de 7th Street (later zie ik, dat er dichterbij ook eentje is, goed om te onthouden voor een volgende keer). Dat is even lopen, maar een leuke wandeling, want we komen onder anderen langs de Canadese ambassade en het pas geopende Newseum.

Petra en Erik genieten van een capuccino en ik neem een ijskoffie met caramelsiroop. Weer helemaal wakker lopen we terug naar het Supreme Court gebouw. Helaas staat dat gedeeltelijk in de steigers en ook de rondleiding is vanwege de verbouwing afgelast.


Dat geeft ons dan meer dan genoeg tijd om de ernaast gelegen Library of Congress te bekijken. We hoeven maar tien minuten te wachten voor de volgende rondleiding begint. Aan het begin wordt nu een heel leuk en informatief filmpje getoond, dat ik ook nog nooit gezien had.

Daarna worden we in groepen onderverdeeld, want er zijn heel wat deelnemers! Wij krijgen Michael als gids, die een zeer onderhoudend spreker blijkt te zijn. Meestal heb ik moeite mijn aandacht bij het verhaal te houden hier, want er is zoveel te vertellen over de geschiedenis van de bibliotheek en sommige docenten doen dat op een zeer saaie manier.


Zo niet Michael, hij doorspekt zijn verhaal met anecdotes en vertelt heel beeldend. Zelfs de kinderen in de groep luisteren aandachtig. We beginnen beneden met de algemene geschiedenis, gaan dan naar de poetenkamer en grote hal, waar hij over de kunst in het gebouw spreekt.


Iedere keer leer ik weer wat nieuws en dat is de reden, waarom ik het leuk blijf vinden deze rondleidingen mee te maken. Dit keer is een feitje, dat blijft steken, dat de namen van alle schrijvers, poeten, filosofen etc. in het gebouw vereeuwigd, die van mannen zijn, met uitzondering van een naam.

En dat is de poete Sappho. Haar naam staat op plafond van de poetenkamer. Volgens Michael is dat per ongeluk. Sappho schreef namelijk lyrisch over andere vrouwen en degenen, die bepaalden welke dichters' namen hier in het mozaiek kwamen, dachten per abuis, dat Sappho daarom een mannelijk dichter was. Oeps!

Als laatste krijgen we de grote leeszaal te zien. Het lijkt me heel gaaf om een keer daar in te mogen. Volgens de gids moet je voor een kaart slechts een rijbewijs en een onderwerp, dat je wilt onderzoeken, hebben. Hij vertelt, dat het meest onderzochte onderwerp familie geschiedenis is.

Na ruim een uur is de rondleiding voorbij en rommelen onze magen. We lopen naar het American Indian Museum en gaan daar bij het cafe Mitsitam eten. Petra en Erik kiezen allebei een pulled buffalo sandwich, terwijl ik me tegoed doe aan een kop koude avocadosoep, die als fluweel zo zacht is, en een ceviche van garnalen en inktvis.

Dan haasten we ons Capitol Hill op, want het is bijna tijd voor onze rondleiding. Daarvoor moeten we eerst nog bijna een half uur wachten, voor we door de veiligheidscontrole mogen. Een kauwgomkauwende politieagent instrueert ons, dat er beslist niets te eten of drinken mee het gebouw in mag. Bij ontvangst van ons kaartje zat een hele lijst met wat wel en niet mag. En toch moet een eigenwijze dame vragen, of ze ook haar dure flesje water niet mee mag nemen. Duh!

Langs de achterkant van het gebouw lopen we naar de blauwe vlag, waar onze rondleiding dan eindelijk zal beginnen. Hier krijgen we (alweer nieuw sinds de laatste keer, dat ik hier was) allemaal een koptelefoon aangereikt. Op die manier kunnen we onze gids goed verstaan. Een hele verbetering, want voorheen moest je, als het zo druk was als nu, echt dicht bij de gids staan om het verhaal nog een beetje te kunnen volgen.

Ook hier krijgen we een leukere gids, dan andere keren. Deze dame weet leuk te vertellen en betrekt ook mensen in de groep in haar verhaal. Ook vertelt zij eindelijk wat over een paar van de minder bekende standbeelden, die in de oude senaatskamer staan.

Iedere staat mag twee standbeelden in het Capitool hebben staan. De staten bepalen, wie dat zijn. Het verbaast me nog altijd, dat Virginia Robert E. Lee als een van de standbeelden heeft. Dat was tenslotte op de keeper beschouwd een Zuidelijke generaal, hoe belangrijk ook in de geschiedenis.


De koepel van binnen



De apotheose van George Washington is de schildering in het midden

Net na drieen zijn we klaar met de rondleiding en hebben we weer genoeg informatie en indrukken in ons opgenomen. Terwijl we teruglopen naar de metro begint het nog even keihard te plenzen, dus hebben we de paraplu's toch niet voor niets meegesjouwd.

Terug in Vienna is het helemaal droog en schijnt er zelfs een waterig zonnetje. De kinderen hebben zich prima vermaakt met zijn allen. Het is goed, dat ze niet mee waren, want er was ruimschoots gelegenheid om zich te vervelen. Zo met zijn drieen was het precies goed.

Het is een stuk afgekoeld en heerlijk buitenzit weer. Dat doen we dan ook voor het avondeten. Even lekker ontspannen!

Het eten vanavond is bij California Pizza Kitchen. Alle negen gaan we erheen en moeten even wachten op een tafeltje. Het wordt alweer erg gezellig en de pizza's (de mijne is kip tandoori met mango en Rick neemt dezelfde) ultralekker. Alleen de bediening laat wat te wensen over, het "B" woord komt in ons op, als we het over deze serveerster hebben. Ze krijgt dan ook een afgemeten 15% fooi.

Rick, Erik, Katja en Robin hebben nog zin in een film en gaan naar Hellboy II. Petra en ik rijden met Lisa, Kai en Saskia terug naar huis. We zien al voor we weggaan de donkere wolken samenpakken en tegen de tijd, dat we onze straat inrijden, komt de regen met bakken naar beneden.

Even buiten lopen en we zouden allemaal doorweekt zijn, dus ik maak de beslissing in de garage te parkeren. Als ik Rick daar telefonisch van op de hoogte stel, schrikt hij, want zijn zonnedak in zijn auto staat nog half open. Gelukkig offert Kai zich op om het dicht te doen en komt kleddernat weer binnen.

De stroom gaat een paar keer uit, maar komt gelukkig na zo'n tien minuten alweer aan. We kijken "Baby Borrowers" op tv, precies net als "Baby te huur" op BNN in Nederland. En net zo onderhoudend.

Voor Petra's verhaal over hun tijd hier, kun je hier terecht.

Een beer!

Petra en ik beginnen de dag met nog een gewichtenroutine in de tuin. Het is drukkend warm en we transpireren wat af! Cosmo komt zo af en toe kijken, wat we in "zijn" tuin aan het uitstukken zijn. Het halve uur is snel voorbij en als we opkijken zien we een vervaarlijk donkere lucht!

Binnen zijn de anderen zich ook klaar aan het maken voor de avonturen van vandaag. Niet lang nadat Petra en ik binnen zijn barst het onweer los. Dit was niet voorspeld, maar gelukkig zijn onze plannen voor vandaag niet heel weersafhankelijk.

Het regent nog licht als we rond kwart voor elf op weg gaan. Kai en Saskia gaan dit keer ook mee, dus we vertrekken met een volle Kia van. Katja blijft als enige thuis, want die moet misschien werken.

Via de interstate 66 rijden we naar Front Royal. Onze eerste stop zijn de Skyline Caverns. Door het pittoreske oude stadje rijden we erheen.

De parkeerplaats is vrijwel leeg. Binnen kopen we de tickets en horen, dat de volgende rondleiding over een kwartier begint. We nemen een kopje gratis koffie, dat niet eens als thee smaakt, maar best lekker is.

Sean wordt onze gids, ik schat hem op een jaar of twintig. Petra en ik hebben deze rondleiding twee jaar geleden ook gedaan en Sean maakt dezelfde "corny" grapjes, als de vrouwelijke gids, die wij destijds hadden. Alleen hoeven we gelukkig niet naar het religieuze gedoe bij de "adelaar" te luisteren, zoals toen. Misschien hebben ze daar klachten over gehad? Mogen we hopen? We staan helemaal klaar om ons te onderwerpen aan het gebed en dan gebeurt het niet. Petra en ik zijn helemaal opgelucht en de anderen hebben geen idee, waar we het over hebben. Zeer vermakelijk.


Grot reflecties



Deze grot blijft mijn favoriet in dit gebied. In andere grotten zijn er misschien mooiere formaties, maar de reflecties in de "meertjes" vind ik prachtig. En de grote attractie hier zijn natuurlijk de "anthodites", bloemachtige spierwitte formaties. Deze "bloemen" zijn toverachtig mooi en komen maar in heel weinig grotten voor en in deze grot zijn er de meeste ter wereld.




Ook de kinderen vinden het duidelijk interessant. Ik hoor Saskia opeens niet meer klagen over haar vermoeidheid. Voor haar is het vele jaren geleden, dat ze in deze grot was, dus helemaal nieuw. Kai is er al vaker geweest, maar is altijd in dit soort dingen geinteresseerd. Voor Lisa en Robin is het natuurlijk helemaal nieuw.

We bedanken Sean voor zijn corny jokes met een goede fooi en gaan dan op zoek naar lunch. Die vinden we bij de Subway in Front Royal. De broodjes gaan er heel goed in!

Als onze magen weer gevuld zijn rijden we naar de ingang van het Shenandoah National Park. Het is de bedoeling, dat we de Skyline Drive gaan rijden tot de eerste uitgang. Ik laat weer mijn America the Beautiful pas zien en we besparen daarmee $15 entree.

Het is heel erg rustig in het park vandaag, het stilst, dat ik het gezien heb. Als we naar binnen rijden merk ik op tegen Erik en Petra, dat iedereen hier altijd beren ziet, maar wij, na vele malen hier geweest te zijn, nog nooit!

We stoppen bij alle uitkijkpunten en genieten van het diepgroene park. Het weer is na het onweer super mooi geworden, knalblauwe lucht, warm en weinig vochtigheid. Wild zien we niet, helaas. Maar net als we willen stoppen om een stukje op het Appalachian trail (het langste wandelpad in de VS) te lopen, zien we een gestopte auto en mensen met fototoestellen. Dat betekent meestal een dier.


Als ik het bos in kijk, zie ik daar toch echt een beer lopen! Even denk ik nog het verkeerd gezien te hebben, maar als we omdraaien zien we inderdaad een zwarte beer op zijn of haar gemak rondlopen. We kunnen nog net een paar foto's schieten voor hij ons zijn rug toekeert en verder het bos inloopt.


Onvoorstelbaar! Ik heb tijdens talloze bezoeken aan dit park in de vijfentwintig jaar, dat ik hier woon, nog nooit een beer gezien en nu zo heel dicht bij de weg! Fantastisch!

Opgewonden rijden we verder en stoppen bij de volgende parkeerplaats. Erik, Petra en ik lopen een stukje op het Appalachian trail en komen een groepje jongens met rugzakken tegen. Duidelijke trekkers, maar er is geen volwassene bij en ze zijn niet ouder dan vijftien! We nemen maar aan, dat er een ouder ergens op hen wacht.

Net als we weer verder willen rijden staat er een auto uit New Jersey recht voor ons stil. Al gauw zien we waarom: een beer (wellicht dezelfde als eerder) loopt op zijn gemak over de weg. Hij gaat eens even op het stenen muurtje hangen om het uitzicht te bewonderen en sjokt dan weer op zijn dooie gemak de weg op. Pas als er een tegenliggende auto aankomt rent hij de bossen weer in.




Wij zijn nu in heel wat nationale parken geweest en hebben in Yellowstone beren gezien. Maar die waren lang niet zo dichtbij als deze! Helaas heb ik vandaag natuurlijk mijn SLR camera niet mee, maar ook mijn kleine toestelletje doet het goed.

Vol van deze bijzondere ontmoeting rijden we het park uit. Via de mooie 211, door glooiend landschap, langs historische plaatsjes en wijngaarden, bereiken we Warrenton. Hier bezoeken we de wijngaard Pearmund Cellars.


Dit is een van mijn favorieten in dit gebied. De weg erheen is mooi, je rijdt tussen de wijnranken door. De mensen zijn heel vriendelijk en, natuurlijk het belangrijkst, de wijnen zijn er lekker.

Petra, Erik en ik doen een proeverij van acht wijnen. Erik en ik vinden ze allemaal lekker, de een wat meer dan de ander, natuurlijk. Petra houdt eigenlijk alleen van zoete witte wijn. En dat is hun Riesling, waarvan we dan ook twee flessen meenemen.

De kinderen vermaken zich intussen met de lieve honden. Na de proeverij kijken we nog wat verder rond bij de wijnvaten en nemen buiten nog wat foto's van de mooie wijngaard.


Dan rijden we terug naar huis. Daar wachten we tot Rick thuis komt. De keuze voor het avondeten is gevallen op de Cheesecake Factory.

Daar kunnen we met zijn negenen zo aan tafel. We bestellen een aantal voorafjes en die zijn eigenlijk al bijna genoeg! Maar ook de hoofdgerechten gaan er nog allemaal heel goed in. Dit is zo'n restaurant, waar ik bijna altijd hetzelfde bestel: de Luau salade zonder vinaigrette. Ook vandaag is die weer super lekker!

Rick neemt vier van de vijf kinderen (Lisa blijft thuis) mee bowlen en de rest van ons kijkt tv. We kijken America's Got Talent, altijd onderhoudend. Morgen is er weer een druk schema!

Great Falls en Alexandria

Alweer valt de warmte als een deken op me, als ik de achterdeur open. De cicades zijn al aan hun gezang begonnen. Rick is al weg, want die had een vroege vergadering en Petra is al op.

We maken ons klaar voor een fietstochtje, helmen op, water mee. En dan fietsen we door Vienna naar het W&OD pad. Daar is het een stuk rustiger, dan zaterdag, en we fietsen lekker door.

Opeens zegt Petra, dat ze een grote schildpad zag. We fietsen een stukje terug en zien dan iets, dat volgens mij vrij zeldzaam is hier: parende Eastern Box Turtles (doosschildpadden). Die dierensoort is namelijk bedreigd. Het zijn zulke mooie diertjes, vooral het mannetje is mooi gekleurd.


Terwijl we fietsen is het heel aangenaam, maar stoppen kan niet te lang, want dan breekt het zweet ons uit. Op de terugweg zien we ook nog een jonge vos wegschieten, die schrok, toen hij ons zag, helaas.

Thuis zijn Erik, Lisa en Robin ook klaar en kunnen we al gauw op weg naar Great Falls. Het is met dit weer zaak vroeg te zijn, want in de zon is het al gauw niet om uit te houden!

Het is ook bij Great Falls heel rustig. De rivier staat laag en de watervallen zijn minder gezwollen, dan ik ze voor het laatst zag, maar nog steeds erg mooi en indrukwekkend. We genieten van de natuurpracht en van de vele vissende reigers, waarvan we er een paar een vis zien vangen.


Dan wandelen we een stuk van het rivierpad langs de ruines van het oude Patowmack Canal. In het bos is het aangenaam, schaduwrijk en er staat een zacht briesje. Na zo'n anderhalf uur zijn we terug bij de auto.

Via de Washington Beltway rijden we naar Old Town Alexandria. Daar parkeren we onder de City Hall. Recht tegenover de Gadsby Tavern stappen we naar buiten. Hier, waar George Washington ook dineerde (de taverne dateert uit 1785), willen we gaan lunchen.


Deze open haard is 's winters gezellig aan

Een spraakzame herbergier (althans zo zullen we hem maar noemen, hij is heel geinteresseerd in Nederland, komt zelf uit New York) wijst ons naar ons tafeltje. Ze hebben er heerlijke sandwiches en we smullen allemaal.

Na het eten lopen we nog even door de hoofdstraat en gaan zo af en toe een snuisterijenwinkeltje in. Bij de Virginia Company koopt Petra een doosje Virginia peanuts.

Dan hebben we weer meer dan genoeg van het in de hitte lopen. Wat is dat vermoeiend! Het zwembad lonkt! Via de George Washington Memorial Parkway leidt ik Erik weer terug naar Vienna.

Iedereen verkleedt zich snel en binnen het half uur liggen we te dobberen. Gelukkig zijn we meteen gegaan, want een uur later wordt er omgeroepen, dat het zwembad dichtgaat voor wedstrijden. Wij hebben onze verkoeling in ieder geval gehad.

Rick is inmiddels al thuis uit zijn werk en we bereiden een barbecue met hamburgers en hot dogs voor. Een lekkere zomerse komkommer en tomatensalade erbij en corn on the cob (maiskolven) en smullen maar! Leah komt ook eten en oefent haar Nederlands nog wat verder.

Als toetje maken we s'mores (geroosterde marshmallows en Hershey melkchocolade gesandwicht tussen twee Graham crackers). Ook die gaan er bij iedereen bijzonder goed in!

De rest van de avond genieten we op het deck van het zomerse weer. Rick is bezig met de monteur op onze nieuwe hd satelietschijf van Directv. Die man is hier om kwart voor tien nog aan het werk!

Robin, Katja en Kai gaan nog bij Raffi tafeltennis spelen en biljarten. Erg leuk, zoals Robin meedoet met de tieners hier.