Modern ongemak

Mijn rug, schouders en nek voelen een stuk losser vanochtend. Het is de pijn van de massages wel waard, want het werkt tenminste een paar dagen. Ik heb werkelijk alle soorten massages geprobeerd (of althans een groot gedeelte), maar Shiatsu (daarvan kreeg ik zelfs blauwe plekken naderhand!) en deep tissue zijn de enigen, die echt verschil maken. Helaas zijn beiden ook echt afzien, maar dat heb ik er wel voor over.

Het is alweer saai weer, mistig en regenachtig. Zoals Sharon, die onze core training klas leidt, opmerkt: "Ik ben klaar voor juni". Hoe "gezellig" je het ook kunt maken tijdens deze miezerige, donkere dagen, het kan mij niet echt charmeren. Ik maak er het beste van, maar ik voel me in dit seizoen altijd een beetje depressief. Het is harder werk om iedere dag weer het goede in het leven te zien. Van anderen hoor ik hetzelfde, gelukkig, anders zou ik acuut hulp gaan zoeken.

Bloglezeres Annebep opperde Cesar of Mensendieck therapie voor Saskia, maar daar heb ik hier nog nooit van gehoord. Ik bedenk me, dat een groep vrouwen, die lichamelijke beweging hoog in het vaandel hebben, hier vast wat van weten. Iedereen luistert geinteresseerd, maar niemand heeft van een van beide therapieen gehoord. Mensendieck verwachtte ik ook niet, maar Cesar misschien? Wellicht is het hier in de VS bekend onder een andere naam, als iemand die weet, hoor ik het graag.

Na de core training ga ik de elliptische machine op. Ik zie, dat Sharon ook nog een stuk gaat lopen op de lopende band. De rest van de dames vertrekt. Voor mij is deze cardio training vooral op dagen als deze belangrijk, want het helpt mijn gemoed beter, dan een gewichtentraining. Als het weer zo is als vandaag ben ik helaas meer bezig met hoe ik hem zo goed mogelijk lichamelijk en geestelijk doorkom, dan wat dan ook.

De sportschool ligt in het centrum van Vienna. Dat maakt het makkelijk om na het sporten het stadje in te gaan voor boodschappen (niet echt presentabel, maar goed). Aoife's verjaarspartijtje, natuurlijk overnacht, is vanavond. Saskia heeft me geinstrueerd, dat zij graag een Sneeuwman Webkinz zou krijgen.

Bij Party Mania vind ik de sneeuwman en een leuke kaart. Wetend, dat Saskia die ook leuk vindt, koop ik ook gelijk een tweede sneeuwman. Tenslotte hebben we in de nabije toekomst Sinterklaas, haar verjaardag en Kerstmis! Zij is eigenlijk nog ons laatste "kind" en ziet ook helemaal uit naar al die cadeaugelegenheden.

De volgende stop is Giant. Bij het naar binnen gaan geef ik mijn kleingeld aan de rinkelende Salvation Army man met zijn rode keteltje. Dit is iets, wat je bij veel supermarkten terugvindt. Dat belletje hoort eigenlijk wel bij Kerst hier. Ik heb ook wel te doen met degenen, die daar de hele dag staan te rinkelen.

Binnen koop ik onder anderen baking soda om mijn tanden mee te poetsen. Volgens mijn mondhygieniste helpt dat de aanslag van koffie e.d. eraf te halen. Ik moet in december terug, dus tijd om het eens te proberen. Ik ben helemaal onder de indruk, mijn gebit ziet er meteen weer helemaal goed uit!

Terug naar de Giant, op mijn lijstje staan ook kleinigheidjes voor in de Sint schoen morgen. Dat valt niet mee, want we hebben met oudere kinderen te maken, maar het lukt wel. Ook neem ik weer een stel van de Griekse yoghurtjes mee. Dat merk blijft populair, er is nauwelijks iets van over. De inkoper van Giant vraagt zich vast af waarom, ik ben ervan overtuigd, dat ons gymgroepje er debet aan is, hi hi.

Omdat het weer zo slecht is en ik me niet lekker voel heb ik me voorgenomen rustig te gaan internetten. Maar als ik thuis kom blijkt het internet niet te werken. Nadat Rick me via de telefoon allerlei stappen doet ondernemen met onze server, blijkt, dat het aan onze provider ligt.

Na een telefoontje daarheen hoor ik, dat er problemen zijn in het gebied rond Washington. Ik wacht dus maar geduldig af. Maar een paar uur later ben ik nog niet online en het geautomatiseerde berichtje zegt nu niets meer over Washington. Dus nu wacht ik op een live persoon.

Na bijna drie kwartier op "hold" te hebben gezeten krijg ik "John" aan de lijn. Ik leg ons probleem uit. Hij kijkt niet eens naar onze gegevens en beweert, dat ze dachten, dat de lijn gemaakt was, maar die ging meteen weer down. Hoe lang het nog gaat duren, weet hij niet. Dus ik wacht maar weer, balend, want ik had zoveel kunnen doen vanmiddag.

Om vijf uur wordt het me te gortig. Weer bel ik om te kijken, of er al enige vordering is, want dit duurt wel erg lang. Onze provider, Speakeasy, heeft vrijwel nooit problemen en als die er wel zijn worden ze snel en netjes opgelost.

Dit keer krijg ik Trey te spreken. Die kijkt (gelukkig) wel naar onze gegevens en merkt op, dat wij niet eens deel maakten van het probleem, dat eerder in dit gebied speelde! Vakkundig leidt hij me door de stappen, die genomen moeten worden om weer online te komen. Dat werkt meteen!

Grrr, heb ik daar voor niets de hele middag aan verpest! Natuurlijk is het een enorm luxe"probleem", een middagje geen internet en gewoonlijk zou het me niet zoveel kunnen schelen. Maar ik had me nu voorgenomen een middagje te computeren en dan is het niet leuk.

Saskia gaat naar haar zoveelste verjaarslogeerpartijtje. Dit keer is het bij Aoife. Dit is kennelijk de leeftijd voor de grote logeerpartijen, want ook hier komen elf meisjes slapen.

En zo zijn Rick, Kai en ik weer samen voor het avondeten. Rick is nog steeds op een speurtocht naar nieuwe restaurants en hij heeft Eciti Cafe gevonden. Het blijkt een goede vondst: het menu is origineel en de prijzen zeer redelijk. Ik bestel de lekkerste wilde paddestoelen salade met geitenkaas en knoflook, die ik ooit heb gegeten! Er zitten vier verschillende paddestoelen in, waaronder cantharellen, waar ik dol op ben.

Thuis kijken we naar Super *M*anny. Eerst dacht ik, dat het verkeerd geschreven stond, maar het is een mannelijke nanny. Ik moet zeggen, dat ik hem zeer goed vind omgaan met het gezin. Ik ben benieuwd of hier meer afleveringen van komen. Weer eens heel wat anders, dan Nanny Jo!

Schrik bij Virginia Tech

Donderdag is Pilates dag en Sharon gaat er hard tegenaan! Sommige van de oefeningen vind ik een uitdaging om goed te doen. Een voorbeeld daarvan is op je zij liggen, leunend op je elleboog, andere arm omhoog, heupen van de grond en dan het bovenste been oplichten. Ik heb een vrij goede balans, maar dat is echt gewoon moeilijk!

Als het uur voorbij is plenst het van de regen, dus ik besluit een half uur op de elliptische machine erbij te doen. Rick heeft, toen het nog droog was, Cosmo al uitgelaten, dus dat hoef ik in dit rotweer gelukkig niet te doen. Ik blijf het heerlijk vinden, dat iedere machine bij Anytime Fitness zijn eigen tv schermpje heeft. Zo gaan de dertig minuten zo voorbij.

Thuis neem ik Cosmo toch nog maar even mee voor een wandeling. Op zo'n regenachtige dag kan hij niet de tuin in, waar hij meestal veel van zijn energie kwijtraakt. Het is een koude regen en harde wind en een paraplu heeft geen nut. We zijn dus beiden doorweekt als we terugkomen.

Gauw spring ik onder een warme douche en maak me klaar voor lunch. Drie van dames uit ons sportgroepje zijn deze maand jarig en dat gaan we vieren met een lunch. Marcella is zelfs vandaag jarig, dus ik vis een grappige verjaarskaart uit mijn collectie. Voor zo'n onverwachte gelegenheid is het handig wat kaarten bij de hand te hebben.

Als restaurant is Artie's uitgekozen en ik weet uit ervaring, dat daar maar weinig tafels voor meer dan vier personen zijn. Ik heb dus aangeboden, zodra het restaurant opent om 11:30 uur, te bellen om onze naam op hun lijst te zetten. Om drie minuten over half twaalf bel ik op en dan al is hun wachttijd voor een tafel voor zes 70 tot 80 minuten! Onvoorstelbaar!

Marcella en Pat komen me ophalen en de andere drie wachten al bij het restaurant. Opvallend is, dat iedereen zijn paraplu buiten bij de ingang laat liggen om die nattigheid niet mee naar binnen te nemen. Daar zitten hele mooie bij! Daar moet ik natuurlijk even een foto van nemen, de mijne is de Iejoor paraplu helemaal links (aan de andere kant van de ingang liggen nog zo'n twintig paraplu's).


Als ik zeg, dat je in Nederland niet gauw persoonlijke eigendommen buiten laat liggen, vertelt Pat, dat ze heeft gehoord, dat je in Nederland elkaars fietsen mag pakken. Nu ben ik al best lang weg uit Nederland, maar ik dacht toch echt, dat iemand anders' fiets pakken nog steeds stelen is daar.

Gauw vertel ik ze, dat dat zeker niet de bedoeling is! Stel je voor, dat ze naar Nederland zouden gaan en denken, dat het prima is om willekeurig welke fiets mee te nemen. Maar dat een buitenlander, die in Nederland is geweest, die indruk zou krijgen, vind ik, na zelf enkele malen het slachtoffer van fietsendiefstal te zijn geweest, niet zo verwonderlijk.

De lunch wordt dolgezellig. We lachen wat af! Vooral met Rosie, een wat oudere Colombiaanse, die ook nog eens de schoonzus van mijn Spaanse leraar blijkt te zijn. Kleine wereld! Ik kan er gewoon niet over uit, dat ik dit groepje gevonden heb! Het is precies, waar ik naar zocht, toen ik lid werd van het fitness centrum!

Ook het eten is, zoals altijd bij dit restaurant, super. Iedereen, behalve Pat, die de forel bestelt, neemt de gegrilde kipsalade. Vooraf bestellen enkelen een heerlijke crabdip. Omdat we hier zijn om verjaardagen te vieren komt er ook een stuk pompoencheesecake op tafel, met drie brandende kaarsjes erin. De jarigen blazen die uit en we proeven het alle zes. Meestal ben ik niet dol op pompoengerechten, maar dit is erg lekker.

Marcella zet me thuis af en dan zie ik een MSN berichtje van Katja: "Did dad tell you about the insanity here?" Gauw schrijf ik terug van niet. Het blijkt, dat rond kwart voor een een aantal studenten schoten dachten te horen. Natuurlijk reageert men daar juist bij Virginia Tech zeer serieus op.

Matts (Katja's vriendje) dorm werd onder "lock down" geplaatst, niemand mocht er meer in of uit. En de rest van de campus werd op de hoogte gesteld. Katja was bang, vooral omdat ze zag hoe nerveus haar scheikunde professor was (die natuurlijk 16 april 2007 van dichtbij mee heeft gemaakt).

De professor scheidde de meisjes van de jongens en de meisjes moesten in het midden van het lokaal staan, de jongens aan de buitenkant. Rick en ik vinden dat achteraf wat vreemd, tenslotte zijn jongens niet meer bestend tegen kogels, dan meisjes.

Net als Katja en ik MSN'en mogen ze van de politie terug naar hun dorm. Ook de dorm, die op lockdown zat, gaat weer open. Er is gelukkig geen teken van vuurwapens of schoten gevonden. Wel hebben ze een "nailgun" (spijkerpistool?) gevonden, dat waarschijnlijk op de een of andere manier door een paar jongens tot ontploffing is gebracht. Die jongens worden nu gezocht, want hoe komen ze aan die apparatuur?

We slaken dus een zucht van verlichting. Ik moet toegeven, dat een koude hand mijn hart greep, toen Katja schreef, dat er geschoten was. Alle herinneringen aan 16 april 2007 kwamen terug en nu zat mijn eigen kind daar. In ieder geval heeft dit hele geval de universiteit de kans gegeven hun nieuwe communicatiesysteem uit te proberen en dat bleek maar goed ook, want een deel daarvan functioneerde niet goed.

Als ik me er eenmaal van heb overtuigd, dat Katja helemaal veilig is, ga ik naar de nagelsalon. "T" maakt mijn nagels weer helemaal netjes. Ik vind het heel fijn als mijn handen er verzorgd uitzien. Ik heb verdikte knokkels door arthrose en verzorgde nagels maken, dat mijn handen er minder lelijk uitzien.

Rick komt thuis en we eten alweer een nieuw recept uit de crockpot. Dit keer is het kip met worteltjes, selderij, uitjes en aardappels. Daaroverheen gaat een blikje met champignonsoep en twee eetlepels boter. Het is niet mijn favoriet, ik heb liever iets kruidigers. Maar Rick, Saskia en Kai vinden het wel lekker en sambal maakt veel goed voor mij.

Voor het eerst ooit komt Laura 's avonds om een massage te geven. Eigenlijk bevalt me dat prima, want meestal heb ik na zo'n massage geen energie over. Ze begint met Saskia, die ook vanavond weer hoofdpijn heeft. We zijn het erover eens, dat Saskia geen goede houding heeft. Hopelijk kan een fysiotherapeut (waar ik vandaag een berichtje heb achtergelaten) daarmee helpen.

Zelf lig ik zo af en toe te creperen tijdens de massage! Mijn heupen zitten vast, maar mijn rug is het allerergst. Soms kan ik niet eens ademhalen, zoveel pijn doet het, als Laura haar ellebogen erin zet. Maar hopelijk zal ik er morgen de vruchten van plukken. Dit weer helpt ook absoluut niet mee! Maar ik weiger me eraan over te geven, mind over body!

Ansel Adams en Georgia O'Keeffe

Saskia heeft vannacht weer erg hoofdpijn gehad. Hoezeer zij er ook tegen protesteert, ik ga op zoek naar een fysiotherapeut. Ze kan niet eens per week een aantal uren school missen hierdoor.

Want dat gebeurt weer vanochtend. Ze heeft welgeteld twee uur geslapen en voelt zich dus misselijk van moeheid. Ik heb vreselijk met haar te doen en de dokter wuifde vorige week mijn zorgen hierom weg. Een fysiotherapeut lijkt me dus de volgende stap.

Met Cosmo ga ik een intervalloopje doen. Het is bewolkt, maar droog, en niet zo koud als gisterochtend, gelukkig. Het gaat lekker, in 35 minuten leg ik vijf kilometer af. Geen wereldtijd, maar er komt ook slecht weer aan en het lopen doet me pijn, zeker in het begin. Ik ben altijd jaloers op mensen, die pijnloos kunnen lopen. Mij helpt het de pijn verminderen, maar helemaal weg gaat die op het moment niet.

Saskia is inmiddels klaar om naar school te gaan en ik zet haar daar af. Eigenlijk wilde ik thuis ook nog een gewichtenroutine gaan doen, maar ik kan mezelf er niet toe zetten. Teveel spieren protesteren vandaag en bewegen is belangrijk, maar soms maakt gewichtheffen alles net iets erger.

In plaats daarvan maak ik me klaar voor een fotografiemiddag met Pat in Washington. Zij komt mij om half een halen en met de metro gaan we naar Metro Center. We gaan dit keer een ander deel van de stad verkennen, maar eerst willen we gaan lunchen.

Pat woont nog niet zo lang in dit gebied, dus dit keer ben ik de gids voor een Amerikaanse. Een van mijn favoriete restaurants in deze buurt is Zaytinya en daar is zij ook wel voor te vinden. Dit is een Midden-Oosters restaurant met een vooral Libanese keuken, waar je kleine gerechten bestelt, "mezze" genoemd.

We krijgen een tafeltje dichtbij het gezellige haardvuur. Helaas zie ik op het menu, dat mijn favoriete salade er niet meer op staat. Maar ach, dan moet ik maar wat nieuws proberen. Pat bestelt kippensoep en zalm en ik een salade en zalm. Zoals altijd is het superlekker! Dit restaurant is zeker een aanrader, want het is ook niet duur.

Na het eten beginnen we aan het verkennen van deze buurt. Als Pat de National Portrait Gallery ziet, herinnert ze zich, dat daar een Ansel Adams en Georgia O'Keeffe tentoonstelling is. Daar ben ik ook zeer in geinteresseerd, dus we gaan naar binnen.


De National Portrait Gallery

Zelfs na al die jaren hier vind ik het nog steeds bijzonder om zomaar een museum in te lopen. Dit is een Smithsonian museum en dus gratis. Tot onze verbazing worden zelfs onze tassen niet gecontroleerd, iets dat bij de Smithsonian musea op de Mall wel gebeurt.

De tentoonstelling is prachtig! Duidelijk hebben de twee artiesten tijd met elkaar doorgebracht. Soms heeft O'Keeffe precies hetzelfde als geschilderd, als Adams gefotografeerd heeft. Het is echt genieten deze kunst en geeft ons allebei weer inspiratie om zelf foto's te nemen.

We lopen na afloop nog even door een ander gedeelte van het museum. We kijken naar wat heel fel geschilderde schilderijen met Bijbelse voorstellingen, die mij niet kunnen bekoren. Dan zien we een heel aantal onderwerpen, gemaakt uit enkel zilver- en goudkleurige aluminiumfolie. Wat een werk en hoe kom je erop? Maar het staat in een nationaal museum, niet mis voor een artiest!


Allemaal folie!


Wij hebben genoeg gezien en gaan de waterkoude buiten weer in. In deze buurt staan een aantal mooie kerken. Wij fotograferen de buitenkant van een ervan en willen eigenlijk ook naar binnen. Maar geen van de deuren heeft hendels! We lopen dus maar door.




Detail op een gebouw



Lijnen in architectuur



Subway in het Chinees

Nu lopen we Chinatown binnen, de namen van alle bedrijven, zoals Subway en Starbucks, zijn ook in het Chinees geschreven. Een blok hiervandaan zien we de Chinese boog, de "Friendship Archway".


De boog over de straat

Dit is de grootste boog in de wereld buiten China en hij is in 1986 opgericht. Van dichtbij wordt duidelijk, dat hij wel een likje verf kan gebruiken. Dit is weer een voordeel van het samen zijn met een andere "fotografe". Dit is de eerste keer in vele keren, dat ik de boog heb gezien, dat ik hem echt kan inspecteren en proberen te fotograferen.

Meer boogfoto's:


De tijd begint inmiddels te dringen en we lopen terug naar het Federal Triangle metro station. Onderweg duikt Pat opeens een winkel in om haar fototoestel in haar tas te stoppen. Ze voelt zich niet veilig, als ze openlijk ermee rondloopt. Misschien is het omdat ik al 25 jaar bij dag en nacht in deze stad ronddwaal, maar onveilig voel ik me hier absoluut niet.

De metrorit gaat snel voorbij, aan gesprekstof geen gebrek. Pat zet me thuis af, waar Saskia nog niet is, die komt met de late bus uit school. Kai en Michael kijken een zeer grappige show op tv, zo te horen. En het huis ruikt heerlijk, want de crockpot staat te pruttelen.

We eten vanavond "Cowboy Grub" uit een van mijn crockpotkookboeken. Inderdaad een echt Amerikaans recept: draadjesvlees (stew beef in de supermarkt hier), hashbrowns (geraspte aardappels), gesnipperde ui en barbecue saus. Daarbij asperges en worteltjes en het gaat er bij iedereen goed in. Ik vind het elke keer weer leuk iets nieuws in de crockpot te proberen en vooral als de rest het ook lekker vindt!

Veteran's Day

11/11 Is hier in de VS "Veterans Day", een dag, waarop de veteranen van alle oorlogen geeerd worden. Dat wordt hier in Washington DC "gevierd" met kransleggingen, o.a. bij Arlington National Cemetery en het Vietnam Veteranen Monument.

Bij dat laatste komen ieder jaar ook een heel aantal veteranen uit die oorlog om te herdenken. Ik ben er een keer (toevallig) geweest en dat was zeer indrukwekkend. Die mensen moeten nog dagelijks met de angsten van toen leven.

Ook is het vandaag toevallig negentig jaar geleden, dat de Eerste Wereldoorlog eindigde. Ook daar hebben we in DC een aantal monumenten voor, maar niet zo groot, als voor de andere oorlogen.

Nieuwsgierig zoek ik het eens op en er zijn nog 10 veteranen uit de Eerste (!) Wereldoorlog in leven. De oudste is 112 jaar oud! Vooral als je bedenkt, dat mijn opa dit jaar 107 zou zijn en die is al 22 jaar geleden overleden, op 86-jarige leeftijd.

Terug naar het heden is het om het vriespunt, als ik naar buiten ga met Cosmo. Voor het eerst dit seizoen heb ik mijn skijack en handschoenen aan. Shelly komt me ook dik ingepakt tegemoet. We besluiten weer naar Nottoway Park te gaan.

Natuurlijk ruikt Cosmo het hondenpark en tot onze verbazing zijn er dit keer een paar honden aanwezig. Cosmo heeft deze uitlaat van energie vandaag kennelijk erg nodig, want ik heb hem nog nooit zo zien rennen hier. Er is een tien maanden oud Golden Retriever puppy, die maar al te graag meerent.

Als Cosmo uitgeraasd lijkt, roep ik hem bij me en tot mijn grote verbazing komt hij meteen en zit netjes recht voor me, zodat ik zijn riem aan kan doen. De afgelopen week was hij zeer ongehoorzaam en rende telkens het huis uit en luisterde niet, als ik "Come!" riep. Dus ben ik weer meer gaan trainen met hem en laten zien, dat ik toch echt de baas ben, en kennelijk werpt dat zijn vruchten af.

In mijn crockpot kookboek zoek ik een paar lekkere makkelijke, maar vooral nieuwe, recepten uit voor morgen en overmorgen. Alle recepten in dit boek hebben 7 ingredienten of minder en alles, wat ik er tot nu toe uit heb gemaakt, was zeer smakelijk.

Met mijn boodschappenlijstje en Cosmo, die al bij het opengaan van de zijdeuren de van inspringt, rijd ik naar Giant. Deze supermarkt is erg bezig met lagere prijzen en overal staan op de prijskaartjes vergelijkingen met competerende supermarkten. Het lijkt te werken, want het is drukker, dan ik het gezien heb op dinsdagochtend.

Behalve de avondmaaltijd benodigdheden staan er ook kniekousen (ja, bij de supermarkt!) en Griekse yoghurt op mijn lijstje. Daarom ben ik speciaal naar Giant gegaan, want alleen daar is het merk yoghurt te koop, dat ik lekker vind.

Cosmo kijkt zijn ogen uit in de auto en zit voorin, ooit nemen we hem op een langere reis mee, want hij vindt het heerlijk om mee te rijden. Ik heb opeens een enorme trek in pasta om op te warmen en Noodles & Company is vlakbij. Geen goede combinatie, want ik word er als een magneet heengetrokken.

In hetzelfde complex zit ook een Starbucks en daar bestel ik koffie met suikervrije caramel siroop en wat gestoomde melk, mijn tegenwoordige drankje daar. De "barrista" vraagt, of ik een paar minuten kan wachten, want de koffie wordt net gemaakt. Natuurlijk kan dat!

Als ik wil betalen, zegt hij, dat het niets kost. Dat snap ik niet, maar een gratis kop koffie gaat er nog beter in, natuurlijk. Ik wacht en zie, dat er nog iemand wachtte op een "gewone" kop koffie. Die man komt ook naar de kassa om te betalen, maar krijgt te horen, dat het gratis is. Dan legt de barrista uit, dat dat het beleid van Starbucks is: nooit op een kop koffie hoeven wachten. Is dat wel het geval, dan is die kop gratis. Mooi meegenomen!

Net op het nieuws heb ik gehoord, dat ook Starbucks de slechte economische omstandigheden voelt (logisch natuurlijk, het is veel goedkoper thuis een kop koffie te brouwen, behalve als je het gratis krijgt, zoals vandaag). In dit filiaal zou je dat niet zeggen, want het zit bomvol en er staat een rij om te bestellen.

Bij Noodles is het "krek hetzelfde": een lange rij voor ik aan de beurt ben. Ik bestel dit keer een Bangkok curry met kip. Er zitten lekker veel groentes bij, wat ik bij andere gerechten daar nogal eens mis.

Terug bij de van zie ik Cosmo achterin, terwijl hij meestal voorin alles zit te bekijken. Hij likkebaardt ook lekker en ik vrees, dat hij het vlees voor morgen en overmorgen in de boodschappentas heeft gevonden! Ik open de deur met vrees en zie dan een helemaal uitgelikt yoghurtbakje liggen. Hij heeft zich tegoed gedaan een van mijn yoghurtjes, met perzik onderin. Er is niets van over, maar ik ben opgelucht, want vreesde voor het vlees. Ik had er ook helemaal niet bij nagedacht, dat zijn neus natuurlijk te gast zou gaan. Weer wat geleerd!

Onderweg naar huis hoor ik op de radio, dat de American Humanist Association een reclame campagne gaat houden. Die zal op de metrobussen te zien zijn vanaf volgende week. Het is een controversiele campagne in het religieuze Amerika: een Santa Claus met de woorden: "Why believe in a god? Just be good for goodness' sakes." Dat laatste komt ook uit een bekend Kerstliedje hier (Santa Claus is coming to town). Ik vind de gedachte erachter heel goed, maar ben benieuwd, hoe het ontvangen zal worden. Dit is geen super christelijk gebied, er zijn veel verschillende religies, maar atheisme of agnostisch (ik) is nog steeds controversieel.

Met rasse schreden naderen de feestdagen en ik realiseer me, dat Sinterklaas over maar iets meer dan drie weken komt! Onvoorstelbaar, hoe dit jaar ook voorbij vliegt, maar dat zeg ik tegenwoordig ieder jaar.

We hebben een brochure van KaasnCo.com gekregen en die verkopen pure chocoladeletters. Rick vooral is daar dol op. Om de juiste letters te krijgen, moet je je bestelling inbellen. Vorig jaar was het een ramp met AllThingsDutch.com, hoe aardig die mensen ook zijn. Het blijft toch wel leuk om je eigen initiaal in chocolade te krijgen en geen "W", omdat dat de laatst overgebleven letter bleek.

Met KaasnCo heb ik heel goede ervaringen, dus ik stel een bestellingslijstje samen en bel op. Eigenlijk had ik verder moeten vragen, wie deze mensen zijn, want ik word in onvervalst Nederlands begroet. Efficienter heb ik nog nooit een bestelling gedaan. Mijn gegevens hebben ze al, dus ik hoef alleen mijn lijstje op te lezen. Chocolade letters, marsepein, chocolade Sint en Piet, suikerbeestjes, non-pareil Kerstkransjes en natuurlijk oliebollenmix staan erop. Zeker aan te raden, dit internet bedrijf met Nederlandse produkten, het hele telefoongesprek duurt vijf minuten!

Vanmiddag besteed ik vooral aan het lezen over de verschillende monumenten hier in Washington. Als ik rondleidingen wil geven, moet ik toch meer weten, dan op het moment. Nou, ik kan trots vertellen, dat ik heel wat meer over het Washington Monument weet, dan de gemiddelde persoon, nu. Er is zoveel te leren over deze stad, ik heb hernieuwd respect voor de gidsen op de verschillende rondleidingen.

Als avondeten eten we eindelijk de pasta maaltijd van vorige week. Rick en ik smullen van de met kip en prosciutto gevulde pasta "zakjes" en pittige saus. De kinderen hebben kaas tortellini met gewone tomatensaus. Daarbij eten we spinazie, want dat is een groente, die tenminste iedereen lekker vindt.

Op tv kijken we "The Biggest Loser" en ik zie weer het stel, dat ik iedere keer met Roger zie werken bij Anytime Fitness. Helaas wint de vrouw daarvan net niet de uitdaging om terug te komen op tv. Maar zo te zien hebben ze heel wat gewicht verloren met zijn tweeen!

Moe!

Om half vijf hoor ik Cosmo hard hijgen aan Ricks kant van het bed, maar Rick beweegt zich niet. Ik sta dus maar op en laat hem naar buiten. De laatste tijd zeurt Cosmo steeds vaker midden in de nacht en ik heb geen idee waarom. Als het zo door blijft gaan, ga ik hem laten nakijken bij de dierenarts.

Als ik opsta ben ik al doodmoe hierdoor en mijn spieren werken niet mee. Ik ben blij, dat om kwart over acht de core training begint. Eens te meer ben ik superdankbaar voor mijn DRAAKJE, want die heeft stoelverwarming. Wat een luxe op zo'n koude ochtend!

De zon schijnt gelukkig ook uitbundig en na de fitness neem ik Cosmo mee voor een lange wandeling. Het waait flink en dat maakt het guur, maar de zon maakt veel goed. Cosmo vermaakt zich prima met het rollen in de bergen met bladeren. Overal om ons heen horen we de blazers, want dit weekend hebben vrijwel alle bomen hun bladeren verloren. Er is nog wel zo af en toe felle kleur te zien, maar deze herfstperiode duurde veel korter, dan vorig jaar, helaas.

Na het drukke weekend moet ik vandaag even pas op de plaats maken van mezelf. Ik heb me voorgenomen te gaan werken aan de Nederlandse beschrijving van verschillende wandelingen door de stad Washington en in de omgeving. Vandaag doe ik het oostelijke gedeelte van de Mall. Het is maar een wandeling van een paar kilometer, maar daar is al zoveel over te leren en schrijven.

Rick wil vanavond graag naar de film, Madagascar 2. Om dat te halen moet ik even een siesta doen, die herhaaldelijk wordt onderbroken door Cosmo, die onze buurhond hoort blaffen.

Kai (die tekenfilms niet leuk vindt) en Saskia (die hem al gezien heeft) willen niet mee naar de film, dus het wordt een onverwachte "date" avond voor Rick en mij. We zijn veel te vroeg bij de bioscoop, omdat Rick de tijd verkeerd had gelezen online. Om de tijd te doden drinken we een wijntje aan de bar van TGI Friday's ertegenover.

Met een kleine popcorn ($4,75!!! daar verdient de bioscoop dus zijn geld) gaan we de film kijken. Die is werkelijk zeer vermakelijk voor een tekenfilm. Er zitten genoeg verborgen grapjes in voor volwassenen om het voor alle leeftijdsgroepen leuk te houden.

Rick wil al tijden het restaurant Monterey Bay Fish Grotto in Tysons II proberen. Dit is gesitueerd in een gebouw, waar in de muur een electronisch lint met alle aandelen voorbij komt.

We krijgen een tafeltje aan het raam, naast een grote groep zakenmannen. Duidelijk is dit een restaurant gericht op zakenlieden, want her en der zitten er zulke groepen en nauwelijks "individuele" mensen, zoals wij.

De prijzen zijn ook heel wat hoger, dan we verwachtten, maar nu weggaan zou vreemd zijn. We kiezen dus allebei een van de goedkopere gerechten. De serveerder noemt nog een waslijst van specials op, onvoorstelbaar, dat hij zich die allemaal zonder hulp herinnert! Maar wij kiezen van het menu.

De bediening is voortreffelijk en, ondanks dat ik pijnlijk moe ben (Rick merkt zelfs op, dat ik "uit elkaar aan het vallen" ben, hi hi), het is echt een gezellige en speciale maaltijd. De brochette met gamba's en scallops, die ik bestel, heeft een teriyaki smaak en komt met champignons, paprika, ui en zucchini. Het is een zeer smakelijke maaltijd.

Toch denk ik, dat dit een "eens, maar nooit weer" restaurant was voor ons. Het is te stijf en te duur voor onze smaak. Veel gerechten, die op het menu staan, kun je elders voor zeker $10 minder krijgen, dus dat is het niet waard.

Mijn ridder haalt me voor het restaurant weer op, zodat ik geen kou hoef te lijden. We zijn het erover eens, dat zulke avondjes uit samen heel speciaal zijn. Mijn leven is met Rick zoveel avontuurlijker, dan het anders zou zijn! Ik ben blij, dat hij ook altijd open is voor allerlei nieuws!

Bij thuiskomst wacht me nog een grote verrassing: een doosje met banketbakkersborstplaat uit Nederland. Het komt van An en Paul. Mensen, die we nooit ontmoet hebben, maar met wie we de afgelopen maanden intens hebben meegeleefd. An vond in mei uit, dat ze slokdarmkanker had en met veel moeite werd er geopereerd. An is een vechtster, want de weg terug was heel zwaar en duurde vele weken! Haar dochter hield ons (gelukkig!) ondertussen op de hoogte.

Het feit, dat ik nu een doosje met lekkers en een kaart van haar ontvang, vervult me met grote dankbaarheid. Wat heerlijk, dat de medische wereld hier zo succesvol heeft kunnen zijn! An, als je dit leest, heel hartelijk bedankt en je bent een kanjer!

Een sociaal weekend

Zaterdag

Na lekker uitgeslapen te hebben spreek ik met Mary Ellen af om tien uur ons geijkte rondje van vijf kilometer te gaan lopen. We hebben elkaar alweer een paar weken niet gezien, dus meer dan genoeg om bij te kletsen.

Kai en Lindsay zitten in dezelfde klas met Algebra 2 Honors en hebben er allebei moeite mee. Of dit in Nederland tegenwoordig ook kan, weet ik niet, maar Lindsay zit in de tiende klas en Kai in de elfde. Met alle vakken kan het zijn, dat je met hogere of lagere klassers terecht komt, behalve met Engels. In ieder geval bespreken we de opties voor de kinderen, want Algebra 2 Honors geeft zelfs de sterkste wiskunde leerlingen problemen.

Rick is intussen helemaal in zijn element: een heel weekend voor hem zonder verplichtingen. Hij is lekker bezig in en rond het huis. Wel nodig ook, zeker in de tuin, want de bomen zijn opeens vrijwel kaal gewaaid en het gras niet meer zichtbaar onder de bladeren. Het is een grappig gezicht, want de andere buren zijn ook aan het harken of blazen en het zijn alleen de mannen. Ik vind harken leuk, maar het geeft me problemen met mijn schouders en nek, dus ik doe het niet vaak.

Na de lunch komt Jan, Leah's moeder, en samen rijden we naar het Community Center. Daar is een Holiday Bazaar gaande en het leek me wel leuk daar eens te gaan kijken. Er zijn twee grote zalen ingericht met allerlei standjes. Veel verkopen (al dan niet zelfgemaakte) sieraden, anderen dips voor chips e.d. in allerlei smaken, verschillende soorten thee, zelfgemaakte sjaals etc.

Een van de dingen, die me altijd opvallen bij dit soort shows is de hoge kwaliteit van de zelfgemaakte spullen! Prachtige vazen staan er, handige slings om babies in te dragen, bestek is origineel versierd met stenen en ijzerdraad, wijnflessen zijn zo gesmolten, dat ze, met etiket en al, kaasplankjes worden. Erg leuk allemaal!

We lopen overal langs en Janet vindt een mooie zilveren hanger aan een leren kettinkje, die "vastberadendheid" betekent in het Peruviaans. Alleen kost hij $40 en dat vindt ze te gortig. Met moeite krijgt ze er $10 vanaf, als ze de leren ketting er niet bij koopt. Maar ze heeft kanker overleefd en vindt iets met zo'n betekenis bijzonder genoeg.

Zelf denk ik niets te vinden, maar Jan stelt voor nog een keer rond te lopen. En dan zien we een kleine tafel met mooie zilveren sieraden, die ons de eerste ronde ontgaan zijn. Bijzonder hieraan is, dat de dames, die ze verkopen, een deel van hun opbrengst aan de Gal to Gal Foundation schenken. Deze organisatie werkt hard voor meer onderzoek, medicijnen en ondersteuning voor vrouwen, die state IV borstkanker hebben (hoe dat in Nederland heet, weet ik niet, maar het betekent, dat er uitzaaiingen naar andere organen zijn).

Omdat Jan al twee keer borstkanker heeft gehad is dit een doel naar haar hart. Ze hebben ook echt originele zilveren sieraden en een stuk goedkoper (sic!) dan bij andere standjes. Ik koop dan ook met graagte een ketting met hanger en een paar oorbellen. Ook Jan vindt er een mooie ketting, een hanger en een paar oorbellen.


Voor het goede doel, maar ik zal ze ook met graagte dragen!

Ondanks, dat we geen cadeautjes voor anderen hebben gekocht, maar voor onszelf, vertrekken we toch tevreden. Wat een goed idee zo'n foundation, want er schijnt maar weinig geld naar kankerpatienten, die in een later stadium van hun ziekte zijn, te gaan.

De middag is inmiddels ver gevorderd en Rick en Saskia zijn net terug van de mall met een cadeautje voor Laura, die vandaag 13 wordt. Saskia grijpt haar logeerspullen bij elkaar en ik zet haar af bij het partijtje. Natuurlijk is het een logeerpartij, zoals alle verjaarspartijtjes op deze leeftijd. Laura's broer Michael ontvlucht het huis vol meiden en komt vannacht bij Kai logeren.

Niall en Serena komen Rick en mij ophalen. Wij trakteren hen vanavond op een etentje, omdat ze tijdens onze reis naar San Diego voor Saskia gezorgd hebben. Als restaurant hebben we Sea Pearl uitgekozen.

Dit nieuwe restaurant beviel ons een paar weken geleden prima en ook vanavond zijn er absoluut geen klachten. Rick en ik delen het enorme "voorafje" van gerookte zalm, terwijl Serena een salade met citrusvruchten besteld en Niall de calamari. Alles smaakt even voortreffelijk en de bediening is zeer attent.

Ook de hoofdgerechten (voor mij sea scallops (kokkels?) met puree en salade) en de desserts (Rick en ik delen een appeltaartje, zo lekker heb ik het nog nooit gegeten!) zijn perfect. Het eten is er exquisiet, maar de prijzen zijn zeer redelijk.

Niall zet ons weer thuis af en ik praat op MSN met Katja. Zij heeft de relatie met haar vriendje Matt, die een half jaar heeft geduurd, verbroken. Heel jammer, want ik dacht, dat ze heel goed bij elkaar pasten. Maar ja, niets aan te doen, ik weet uit mijn eigen ervaring, dat een ouder buiten zulke dingen moet blijven en enkel steun kan bieden.

Ook vertelt Katja, dat haar kamergenote MRSA, de zogenaamde "ziekenhuisbacterie", heeft op haar been. Ze heeft er antibiotica voor, maar daar is ze allergisch voor. Rick en ik maken ons wel ongerust hierover, want over MRSA hebben we het afgelopen jaar allerlei verontrustende berichten gehoord, tot het overlijden van een lerares aan toe.

Op mijn vraag, of de schooldokter, die de infectie heeft geconstateerd, hen ook informatie heeft gegeven om te voorkomen, dat zij het ook krijgen, antwoordt Katja negatief. Zes achttienjarigen in een suite lijken mij niet de meest hygienische personen, dus ik druk Katja vooral op het hart haar handen vaak te wassen.

Zondag

Zoals vrijwel iedere zondagochtend vertrekt Rick naar Starbucks om ons ontbijt te halen. Het is nog steeds niet duidelijk, of de sandwiches ook daadwerkelijk aan het einde van het jaar zullen verdwijnen, want er worden ook telkens nieuwe toegevoegd.

Hopelijk is dat een goed teken en zullen wij nog lang van onze reduced fat turkey bacon, low fat cheese en egg sandwiches kunnen genieten. Ik kan niet beschrijven, wat ik er nu zo lekker aan vind, maar dat ik ze thuis niet zou kunnen namaken, weet ik zeker.

Om half tien heb ik afgesproken met Mary, die prompt op tijd met haar twee honden voor de deur staat. Maddie (haar volle naam Madra betekent hond in het Iers) is een zes maanden oud Bernese berghond, die nu al groter is, dan Cosmo! Katie is een ongeveer achtjarige zwarte labrador, die dit wandelen eigenlijk maar een zeer matig idee vindt.

Mary is nu niet bepaald de grootste vrouw, die je je kunt bedenken, integendeel, dus de combinatie van haar met die twee honden is zeker grappig. Maddie trekt en Katie wil niet, dus Mary wordt zo keurig in balans gehouden. Het wordt een gezellige wandeling, Cosmo vindt Maddie erg leuk en loopt netjes naast haar. Ik zou ze zo samen een slee zien trekken!

Helaas heeft Mary slecht nieuws over hun gezin. Haar man werkt al jaren bij meubelbedrijven als manager en heeft al een aantal tegenslagen geincasseerd. Nu dacht hij bij een nieuw bedrijf een filiaal in Annapolis te kunnen gaan openen, maar door de economische situatie is daar niet genoeg geld voor. Hij is dus helaas weer ontslagen (interessant vind ik, dat het Engels daar twee, nee zelfs drie, woorden voor heeft: "fired" = op staande voet ontslagen, "laid off" = ontslagen, omdat er niet genoeg werk is en "furloughed" = tijdelijk zonder werk, met behoud van baan.)

Gelukkig werkt Mary voor de EPA en die zal zeker onder president Obama blijven bestaan en hopelijk zelfs uitgebreid worden. Alleen is het voor Davids ego natuurlijk een grote klap en is de hoop, dat hij, ondanks de negatieve economie, toch snel iets anders vindt. Meubilair is zijn passie, dus een andere branche wil hij liever niet.

Thuis bel ik het gezondheidscentrum van Virginia Tech. Katja hoeft dit niet te weten, maar Rick en ik willen toch zeker zijn, dat er niet iets over het hoofd wordt gezien. Ik word vriendelijk te woord gestaan door de receptionisten en binnen het uur (op zondag!) belt de verpleegster, die dienst heeft, terug.

Zij neemt er alle tijd voor om ons gerust te stellen. Veel van wat ze vertelt weet ik wel, maar je wordt toch opgejut door de media, zonder het te willen. In ieder geval is ook haar advies gezonde hygiene, genoeg slaap (nogal wat voor een college student, als ik het zo hoor) en een gezond dieet. Gerustgesteld bedanken we haar voor haar tijd en vooral voor het snelle terugbellen op het weekend!

Het is alweer heerlijk zonnig weer, hoewel niet zo warm als de afgelopen paar dagen. Maar dan merk ik pas hoe de zon, die hier op de hoogte van Rome staat, meewerkt in de temperatuur. Terwijl Diego en Cosmo buiten spelen (zie foto's) en Rick bladeren blaast, lees ik gauw mijn boek uit. Het was een leuk boek, maar niet bijzonder. Als ik Cosmo achterna ren merkt onze buurman terecht op, dat het bijzonder is om op 9 november op blote voeten te kunnen lopen (doe ik nogal graag).


Rick brengt Kai naar Claudia voor bijles voor Algebra 2. Claudia geeft bijles in wis- en natuurkunde en verdient zo een lekker centje bij. Wij geven ons geld liever aan haar, dan aan een totaal onbekende. Kennelijk gaat het goed, want Claudia vindt, dat Kai gauw begrijpt en Kai vindt, dat hij een en ander ook gauw begrepen heeft. Hopelijk helpt het hem met zijn cijfers.

Intussen gaan Janet en ik weer op weg voor een lange fietstocht. Het weer is ongeveer hetzelfde als vorige week: wolken en zon en zo'n veertien graden. We besluiten dit keer tenminste twintig mijl te fietsen (36 km). Dat is ongeveer tot het centrum van Herndon. Daar kijken we even rond en bedenken, dat het leuk zou zijn hier eens te lunchen en dan terug te fietsen.


Downtown Herndon

Bij mijn thuiskomst begroet Rick me met "goed nieuws!". Ik kan me er niets bij bedenken, dus vraag, wat dat dan is. Katja heeft vannacht Matt erg gemist en nu zijn ze weer bij elkaar. Heerlijk, toch, zo'n tiener? Matt is dol op haar, dus neemt haar zo terug. Hoeveel van dit soort moment zullen nog volgen?

Saskia gaat na haar bezoek aan de mall ook nog bij Shannon huiswerk maken en eten, dus voor de zoveelste keer zijn Kai, Rick en ik samen. Een van de favoriete restaurants van de "mannen" is Hard Times Cafe en daar heb ik ook wel zin in. Hun gerechten kosten allemaal onder de $10 en mijn Texas chili (als ik een recept had zou ik het vaak maken) salade vind ik heerlijk. Lekker eten hoeft zeker niet duur te zijn, dat toont dit restaurant wel aan.

Om te zeggen, dat ik genoten heb van dit weekend is een understatement. Ik prijs mezelf heel gelukkig met zoveel goede en leuke contacten! It's the spice of life!

Fotografie buddy

What a difference a day makes! De zeer intensieve massage van gisteren maakt, dat mijn spieren beurs aanvoelen, maar de nare fibromyalgiepijn is een stuk minder. Wellicht helpt daarbij ook, dat het eindelijk weer zonnig is en vooral warm!

Met Cosmo loop en jog ik vijf mijl door een herfstachtige buurt. Ik neem expres een andere weg, dan normaal, zodat hij niet de hele tijd vervelend doet bij tuinen met honden. Ook wil ik er zoveel mogelijk heuvels in hebben en Cottage Street is enorm heuvelachtig. Er is nog wel veel kleur, maar veel bomen zijn ook al kaal. Ik kan er niet over uit hoeveel vroeger dat is, dan vorig jaar, toen er in december nog bladeren aan onze maples zaten!

Na een snelle douche loop ik het kwartiertje naar de metro, waar de trein al klaar staat. Buiten het spitsuur gaat hij eens in het kwartier, dus ik heb geluk! Iets meer dan een half uur later stap ik bij Federal Center SW uit.

In Washington is het nog warmer, dan thuis, zeker 24 graden, dus ik ben blij, dat ik korte mouwen aan heb. Het is bij twaalven en ik heb om half twee met Pat afgesproken, die vanochtend hier in Washington een fotografiecursus heeft. Tijd genoeg dus, om lekker te gaan lunchen bij Mitsitam in het American Indian Museum.

Daar is het beredruk, kennelijk heeft de financiele crisis nog geen invloed op het toerisme naar Washington! Er zijn weer allerlei bijzondere gerechten te verkrijgen. Vooral de mince meat pie met hertevlees lijkt me heerlijk, maar daar wordt net een nieuwe van gebakken en dat duurt nog even. Dan kies ik "maar" weer de overheerlijke zalm met bessensaus, spruitjes en een salade van wilde champignons en zeewier (klinkt raar, maar is verrukkelijk).

Het is allemaal veel te snel weer op, al heb ik zo langzaam mogelijk gegeten om ervan te genieten. Ik loop de warmte weer in naar het Smithsonian station, waar ik Pat zal ontmoeten. Onderweg kijk ik mijn ogen uit naar alle verschillende mensen, die voorbij komen.

Een ware cowboy uit Wyoming met een cowboyhoed en een Wyoming sticker op zijn bagage is zo te zien op weg naar zijn hotel. De kleurige standjes langs de weg bieden allerlei DC souvenirs aan. Een zwerver met een lange grijze baard is bezig zijn spullen te ordenen. En in de carousel draaien lachende kinderen een rondje, terwijl hun ouders proberen ze te fotograferen. Joggers vliegen links en rechts langs me heen. Dit is de reden, dat ik van de stad houd, dat dynamische.


Cowboy uit Wyoming



Kleurige standjes

Veel te vroeg kom ik bij de metrostop aan, maar ik vind een plekje op een bankje en ga verder met mensen kijken. Washington doet meer en meer aan het wegwijs maken van toeristen. Zo staan er drie mannen, die kaarten uitdelen aan mensen, die het station uitkomen. Duidelijk is, dat ze voor fooien werken en ze zijn vrij agressief in hun "verkoop", waardoor ze ook mensen "vangen", die helemaal geen informatie willen. Dat zit niet lekker bij sommigen en ze krijgen dan ook regelmatig een geergerde reactie.

Pat komt om half twee aan en ze heeft nog niet geluncht. We duiken dus snel het Smithsonian Castle in, waar zij een niet erg smakelijk uitziende Cesar Salad koopt. Ik houd het bij een appel. We besluiten volgende keer samen ergens, waar er lekkerder eten is, te gaan lunchen. Ik veronderstelde, dat Pat al zou hebben gegeten, omdat half twee best laat is, anders had ik vandaag ook wel gewacht.

Na het eten beginnen we aan onze fototocht. Pat heeft een doel voor zichzelf gezet om zoveel mogelijk letters van het alfabet te vinden in dingen. Leuk! Ik help graag mee. Het is nog zeker niet eenvoudig, maar we vinden o.a. een N, V, W, X, Z en C.

Voor het Smithsonian Castle ligt een prachtige tuin. Ik wil graag proberen nog wat foto's te maken voor mijn cursus, vooral macro's. De rozen zijn een warm geel en het licht erop perfect. Ook zijn er verschillende bladeren, die interessante macro's zouden maken.


De macro's

Als we uitgemacro'd zijn lopen we naar de beeldentuin van het Hirshhorn Museum. Dit ronde museum huist allerlei heel moderne kunst en in de tuin staan beelden van o.a. Rodin. Het is heel erg leuk om met een andere fotografe op stap te zijn. We wijzen elkaar verschillende dingen aan en ik vind het grappig, hoe Pat weer heel andere dingen ziet, dan ik.


De beelden

Via de Mall lopen we naar het Capitool en zien dan de "Tents of Hope". Driehonderd heel kleurige tenten met "Peace, Hope, Love" en andere spreuken staan op het gras voor het Capitool. De actie is bedoeld om aandacht te vestigen op de vreselijke omstandigheden in Darfur. De vele kleurige, veelal door kinderen beschilderde, tenten maken dankbare fotoobjecten en we lopen er even rond.


Bij het Capitool is het een drukte van jewelste. Er is ook duidelijk al begonnen aan de voorbereidingen voor de inauguratie van Obama op 20 januari. Dat is zo'n groots gebeuren, ieder vrij moment moet eraan gewerkt worden, lijkt me. Ik hoorde op de radio, dat de politie die dag versterking krijgt van 93 andere steden in de VS om bij elkaar 8000 agenten op de been te hebben!


Op weg naar de metro lopen we nog even de Botanic Garden in. Pat woont pas twee jaar in dit gebied, dus veel is nog nieuw voor haar, waaronder deze mooie tuinen. In het hoofdgedeelte staan bekende gebouwen van Washington opgesteld: het Capitool, Jefferson Memorial, Lincoln Memorial, Supreme Court en het gebouw van de Botanische Tuin zelf. Het bijzondere aan deze gebouwen is, dat ze helemaal tot in de details zijn nagemaakt uit helemaal natuurlijke dingen (takjes, blaadjes, zaadjes etc.). Heel, heel knap is het!


In de stad zijn de eekhoorntjes minder schuw, dan hier

Om een uur of vier stappen we de metro weer in, waar we zowaar meteen een zitplaats krijgen. Daarna zet Pat mij thuis af, waar ik Saskia met maar liefst vijf vriendinnetjes aantref! Niet, dat ik nee had gezegd, maar ik herinner Saskia er maar weer eens aan, dat ik eerst gebeld wil worden, voor er iemand komt spelen.

Met Aoife's ouders en het hele groepje vertrekt Saskia even later naar de high school footballwedstrijd. Rick belt, dat hij onderweg naar huis vlakbij een Dogfish Head Alehouse heeft ontdekt, waar hij graag wil gaan eten. Kai wil ook wel mee.

Het is er heel gezellig, echt een "pub" gevoel en dat vinden meerdere mensen, dus we moeten even op een tafeltje wachten. Deze pub is helemaal rookvrij, wat hier in Virginia nog niet overal zo is. Zo te zien geeft dat echter totaal geen problemen met de omzet, zo druk is het. Het wachten is de moeite waard, want het eten is goed en helemaal niet duur.

Na al het wandelen in de warme zon ben ik zowaar wat verbrand vandaag. Heerlijk, zo'n zomerse dag ertussendoor in begin november. Vooral als we op de radio horen, dat er in Deadwood, South Dakota, waar we deze zomer nog waren, meer dan een meter sneeuw is gevallen!

Hondenmijlpaal

Saskia had gistermiddag en vannacht weer een erge hoofdpijn en is doodmoe als de wekker gaat. Ik bel de school om te zeggen, dat ze later zal komen. Gelukkig komt Laura vanmiddag, zodat ze Saskia ook kan masseren. Ik vind het echt erg, dat Sas al op zo'n jonge leeftijd deze spierproblemen heeft. Waar ze vandaan komen is een raadsel. Haar houding is nagekeken en is prima, het is puur spanningshoofdpijn, maar ze functioneert verder prima op school.

Midden in de nacht word ik wakker met een gevoel alsof er messen tussen mijn schouderbladen steken. Al meer dan een week heb ik hier last van en de gewoonlijke truukjes met tennisballen en dergelijke lijken niets uit te halen.

Des te blijer ben ik, dat donderdag nu Pilates dag is. Het hele groepje is weer aanwezig. Een probleempje is, dat de klassen steeds populairder worden en het lokaal te klein is. De lessen zijn dus erg gezellig, hutje mutje op elkaar. Er wordt aan gewerkt, een muur zal worden verwijderd. Aan de andere kant zal dat intieme "koffie"klets gevoel dan misschien ook verdwenen zijn.

Sharon geeft dit keer heel moeilijke oefeningen, vooral veel met onze schouders. Natuurlijk is Pilates heel goed voor de buikspieren, die de rugspieren ook weer helpen. Maar later op de middag hoor ik van Laura, dat die schouderoefeningen precies de reden kunnen zijn, dat de spieren daar nu erger aanvoelen, dan zij ooit bij mij heeft gevoeld. Zucht! Toch ga ik ermee door, misschien moeten mijn spieren gewoon sterker worden, mijn schouders en nek zijn altijd mijn zwakte geweest.

Saskia staat thuis al klaar en ik breng haar naar school. Ze lijkt gelukkig een stuk uitgeruster. Net als ik de garage binnenrijd, komt Kirsten aanrijden. Samen lopen we door de met bladeren bedekte straten van de buurt. Op bepaalde plekken liggen ze heel diep, want het heeft vannacht flink gewaaid, waardoor een heel aantal bomen nu helaas kaal zijn.


Toch nog wat herfstkleur



Dit is veel vroeger, dan vorig jaar, toen er begin december nog bladeren aan de bomen zaten! Maar vooral in onze cul de sac is het nu echt prachtig met de feloranje maples en de felgele hoge bomen achter de huizen.


Het is wel lekker om erin te rollen natuurlijk!

De wandeling kan vandaag helaas niet zo lang zijn, want ik moet om kwart voor twaalf in Reston zijn. Op Ricks kantoor worden gratis griepprikken gegeven en daar willen wij profijt van nemen.

Andere jaren kregen we de prik tegelijk met de kinderen bij de kinderarts, maar die vragen er $40 voor, die de verzekering niet betaalt. Natuurlijk zouden we naar de supermarkt of drugstore kunnen gaan, dat is goedkoper, maar ik kan mezelf er gewoon niet toe brengen om tussen het boodschappen doen door een prik te halen!

Twee verpleegsters zitten met spuiten te wachten. We vullen een formulier in en nemen dan plaats naast ze. Ik moet zeggen, dat de prik pijn doet, al laat ik dat niet merken. De verpleegsters bij de kinderarts prikten vrijwel gevoelloos. Maar ach, het is de $40 waard en gedaan.

Rick en ik nemen de gelegenheid waar om gezellig even samen te gaan lunchen. Reston Town Center, waar hij werkt, heeft heel wat restaurants. Wij proberen de American Taproom. Ondanks de relatief warme temperaturen buiten is het druilerig, dus het gezellig brandende haardvuur maakt het gezellig.

Gelukkig is de service snel en de zalmsalade met asperge, feta en prosciutto smaakt erg lekker. We genieten van het samen zijn en hebben van alles te bespreken. Al te gauw is het tijd voor Rick om terug te gaan, want hij heeft om half twee een afspraak.

Nu ben ik even dankbaar voor mijn GPS, want ik heb de dichtstbijzijnde Petsmart of Petco nodig. De filialen, die ik ken, zijn ver weg van Reston.

Petco blijkt het dichtstbij te zijn. Ik heb vooral eten voor Cosmo nodig. En dit is een mijlpaal: voor het eerst koop ik Eukanuba voor volwassen honden van meer dan 50 lbs. Hiervoor kreeg Cosmo nog puppy eten, maar hij wordt 15 november alweer twee.

Het is raar, maar ik voel er even een vleugje nostalgie bij, net als toen de kinderen van ledikant naar volwassen bed gingen, bijvoorbeeld. Rick vindt dat maar belachelijk, maar Cosmo is echt een beetje mijn vierde kind.

Behalve het eten koop ik ook, alweer, een riem. Zijn ijzeren riem van nu is maar zo'n anderhalve meter lang en dat vind ik wel erg kort. De medewerkster van Petco raadt een koordriem aan en zegt, dat ik hem terug kan brengen, als Cosmo er doorheen bijt. Ook kan een bezoek aan de dierenwinkel niet zonder botjes voor meneer mee te nemen, dit keer met pindakaassmaak.

Bij de Exxon haal ik benzine. Het is werkelijk onvoorstelbaar, hoe de prijzen van benzine de afgelopen maanden gekelderd zijn. De economie is slecht, maar de benzineprijzen absoluut niet! Ik betaal $2,35 per gallon (bijna 4 liter) bij dit station. Nog geen jaar geleden was dat $4.

Na nog een recept voor mijn schildkliermedicijn te hebben opgehaald bij Rite Aid, begroet een heel blije Cosmo me weer thuis. Hij haalt geen kattekwaad (wat een rare uitdrukking, als je het over een hond hebt!) uit, als ik weg ben, maar leuk vindt hij het volgens mij ook weer niet. Zodra ik er ben, krijg ik zijn "bal" aangeboden, een vies modderig vod inmiddels. Ook dat doet me aan de kinderen denken, hoe viezer, hoe dierbaarder.

Laura arriveert met haar lang verwachte massagetafel. Mensen hebben het over een massage "krijgen", voor mij is een betere uitdrukkingen "een massage ondergaan". Het voelt soms of Laura mijn rug breekt en ik voel de spieren onder haar druk wegspringen. Het is echt erg! Wat daar nu weer de reden voor is? Ik had gehoopt de massages permanent te kunnen verminderen tot eens per maand om de kosten te drukken. Alles zit echter zo vast, dat we voorlopig maar weer even teruggaan naar eens per week, zucht!

Ook bij Saskia vindt Laura heel wat triggerpoints (weet het Nederlandse woord daarvoor niet). Het helpt Saskia wel duidelijk heel goed, want die voelt zich vanavond super.

Een kennis met fibromyalgie kwam net terug uit Curacao en schreef, hoe heerlijk het was om vrijwel pijnloos te zijn. Ook realiseerde ze zich, hoe vermoeiend het hebben van pijn is. Ik herken dat helemaal, in Aruba voel ik me ook vrijwel normaal en opeens kan ik zoveel meer aan!

Na de griepprik en de massage van vandaag is mijn energie op. Ik heb nog geluk, want ik ben, behalve de pijnen van de fibromyalgie en langzame schildklier, gezond. Anderen met deze autoimmuun aandoening hebben nog zoveel meer bijkomende problemen. Als ik soms de verhalen lees, wat een myserie! Gelukkig is er wel onderzoek gaande naar de oorzaak van de pijnen en dit onderzoek kwam recentelijk uit. Hopelijk helpt dat ook weer de zoektocht naar nieuwe medicijnen.

Rick komt thuis met heerlijke sushi, precies waar ik zin in had! Hoe hij het toch weet? De pasta maaltijd, die ik gepland had, blijft dus nog even in de ijskast. Op tv is Gordon Ramsey's heel vermakelijke (vinden wij) "Kitchen Nightmares".

De eerste dag van een "nieuw" Amerika

Het is een korte nacht geweest, niet goed voor mijn gestel. Dat wist ik echter van tevoren en ik had niets van gisteravond willen missen! Wat een historische avond om mee te mogen maken was het.

Op het plaatselijke nieuws zie ik, dat er na de uitslag een spontaan feest ontstond in de straten van Washington. Drommen mensen dansten en riepen "Yes we can". Er werd vuurwerk afgestoken en de vreugde is van de gezichten af te lezen. Prachtig! Dat is bij mijn weten nog nooit gebeurd na een presidentsverkiezing!

Voor het eerst in lange, lange tijd zijn alle Washington Posts binnen drie kwartier uitverkocht! Mensen wachtten uren in de rij voor een krant. De Post moest extra kranten drukken. Gelukkig hebben wij een abonnement, dus de krant lag vanochtend keurig op de oprit. Als iemand nog een Washington Post van vandaag wil? Op Ebay verkopen ze voor $26!

Terwijl ik mijn gewichtenroutine doe, kijk ik naar CNN en zie de reacties uit de hele wereld op de verkiezing van de eerste zwarte president van de Verenigde Staten. Hij heeft ook niet met een paar stemmen gewonnen, maar met miljoenen stemmen over McCain (meer dan 7 miljoen).

Net vind ik uit, dat Obama maar een maand en zes dagen ouder is, dan ik. Het zal leuk zijn weer een jonger gezin in het Witte Huis te hebben. Michelle Obama komt op mij zeer sterk en sympathiek over. En, zoals we allemaal gisteren hebben kunnen horen, er zal ook weer een Witte Huis hond komen. Voor ons weer meer kans om ze buiten te zien spelen.

Behalve kiezen voor personen voor President, Goeverneur, Senaat en Huis van Afgevaardigden, stemden de kiezers in veel staten ook nog voor andere belangrijke dingen. Wij hadden slechts een lokale vraag over de parken in deze county, maar elders waren er veel gewichtiger vragen.

Buitenlanders realiseren zich vaak niet, dat de VS een federatie van vrijwel autonome staten is. Die staten vinden te veel inmenging van de federale regering maar niets. Iedere staat heeft zijn eigen grondwet en congres en supreme court en maakt zijn eigen (vooral sociale) wetten. Inmenging van de federale regering in de affaires van de staten wordt maar met veel moeite toegestaan.

De federale regering is er o.a. voor de verdediging van het land, de financiele regering van het land en het overzien van de veiligheid van dingen als voedsel, medicijnen etc., wat het hele land aangaat. Slechts een heel enkele keer zit daar een wet bij, die het sociale leven beinvloedt (abortus legaal, geen alcohol onder 21 (hoewel er stemmen opgaan om dat naar 18 terug te brengen)).

Zo kan het gebeuren, dat in Michigan gisteren een wet werd aangenomen om marijuana voor medische problemen toe te staan en in de staat Washington euthanasie legaal wordt nu (in bepaalde situaties). Beide dingen zijn federaal illegaal.

In Arkansas (als ik het goed heb) is er daarentegen gestemd om homoseksuele stellen niet toe te staan te adopeteren. En met een grote stap terug heeft Californie gestemd om het homohuwelijk niet toe te laten.

Het hangt er dus maar net vanaf in welke staat je woont, hoe het sociaal is geregeld. Het is wel echt een democratie op staatsniveau: je krijgt een vraag op je stembiljet en je stemt of je het ermee eens bent of niet. Meeste stemmen gelden. Hier een artikel, waarin de verschillende zaken op de stembiljetten van de staten worden besproken.

Vorige week heb ik met Pat afgesproken om foto's in de natuur te gaan nemen. Helaas werkt het weer niet mee en we veranderen onze plannen. Ik neem mijn laptop mee naar haar huis. Pat woont letterlijk drie minuten rijden bij ons vandaan in een mooi nieuw huis.

Onder het genot van een kop thee bekijken we elkaars foto's en kletsen erop los. Haar dochters zijn een jaar jonger, dan Katja en twee jaar jonger, dan Kai. De oudste gaat dus ook volgend jaar naar college. Voor we het weten is het half een.

We spreken af vrijdagmiddag in Washington te gaan fotograferen. Het weer moet dan eindelijk weer eens wat minder somber zijn. Wat een verschil is dat altijd tussen oktober en november. Oktober is zonnig en droog en november veel bewolking en vochtig, bah!

De late nacht van gisteren maakt, dat ik doodmoe ben, dus na de lunch zoek ik mijn bed op. Saskia, die ook laat is opgebleven, komt thuis met zware hoofdpijn. Het arme kind voelt zich vreselijk. Ze wil zelfs niet eten, want ze is ook misselijk. Vroeger voelde ik me ook zo na te weinig slaap. Helaas voor haar aardt ze lichamelijk heel erg naar mij.

Het is vreemd, hoe de wereld na gisteren opeens zo veranderd lijkt. Hoe dan ook lijkt er weer hoop te zijn. De wereld als geheel heeft zeer positief op de verkiezing van Obama gereageerd en dat geeft in ieder geval hoop, dat het aanzien van Amerika in het buitenland anders zal worden. Ik ben heel benieuwd wat de nieuwe administratie ervan gaat bakken!

Election Day

Een historische dag wordt vandaag en de eerste beelden, die ik zie, zijn van het gezin Obama, live in hun stemhokjes. Ik kan me niet herinneren in voorgaande jaren kandidaten in het stembureau bezig te zien. Hooguit zag je ze van verre zwaaiend naar de verslaggevers bij het naar binnen gaan. Het kan natuurlijk, dat ik iets gemist heb, maar de verslaggevers van CNN doen ook voorkomen, dat dit iets unieks is.

Het weer is niet perfekt hier in Virginia, al is het bij ons slechts bewolkt, maar droog. Beelden uit de hoofdstad Richmond laten lange rijen mensen met paraplu's zien.

Saskia heeft een vreemde uitslag onder haar arm, die erger wordt, dus om half tien kunnen we bij de dokter terecht. Onderweg rijden we langs het stembureau, waar ik later ga stemmen, en daar is het zo te zien heel rustig.

Iedereen, die we tegenkomen, heeft een "I voted" stickertje op, inclusief de dokter. Dit is een aardige, oudere kinderarts, die een ervaren blik op Saskia's uitslag werpt en gelukkig concludeert, dat het een irritatie is. Hij schrijft een ingewikkelde concoctie uit als recept om erop te smeren en waarschuwt al, dat niet iedere apotheker zal weten, hoe het te maken.

Het is nog steeds droog, maar dit weer is niet bevorderlijk voor mijn spieren. Om ze los te krijgen neem ik Cosmo mee voor een lange wandeling. Daarbij komen we langs twee andere stembureaus, waar het "gezellig" druk is, maar waar geen lange rijen staan.


Een enorm Obama spandoek boven de voordeur van Sal de loodgieter



Een fietsende Obama supporter



Het stembureau bij het Community Center

Samen met Saskia(onder de 15 mogen kinderen mee het stemhokje in), die het zeer interessant vindt allemaal, rijd ik om een uur of elf naar het stembureau (een lagere school hier in de buurt). Daar vind ik meteen een parkeerplaats. Ik krijg een foldertje in de handen gedrukt met mijn "voter rights" erin. Ook drukt de dame me op het hart met hen te komen praten, als er een probleem was bij het stemmen.

Gauw lezen we de lange lijst regels, die bij de ingang hangen, en lopen dan naar binnen. Er is maar een persoon voor mij, tot mijn verbazing. Ik moet mijn rijbewijs laten zien en mijn adres geven en krijg daarna een geel kaartje. Op het lijstje van de tellers zie ik, dat er vandaag al meer dan 800 stemmers zijn geweest. Als ik me goed herinner is dat flink veel voor dit stembureau.

Dit jaar mag ik kiezen tussen een papieren stembiljet en electronisch stemmen
en kies het laatste. Saskia had liever electronisch gestemd, want dan had zij de "Vote" knop ingedrukt, maar met papier is er altijd een bewijs van mijn stem en volgend jaar gaat Virginia toch weer helemaal op papier over.


Ons stembureau



De lap met regels

Voorzichtig, zodat niet per ongeluk het verkeerde hokje zwart maak, vul ik het biljet in. Saskia vraagt, waarom er nog vier partijen met kandidaten op het biljet staan. Dat zijn de Independent Party, Libertarian Party, Green Party en Independent Green Party. Helaas hebben die partijen geen schijn van kans, want het lijkt me fijn om meer te kiezen te hebben.

Behalve stemmen voor president, senator en afgevaardigde in het Congres, staat er ook een vraag op het biljet: of Fairfax County geld moet lenen of vrijmaken voor het bouwen van nieuwe parken en het onderhoud daarvan. Daarop vul ik van harte "Yes" in!

Als ik het stembiljet naar behoren heb ingevuld moet ik het gele kaartje aan een beambte afgeven en mijn stembiljet in een optische scanner doen. Die zou
het weer uitgespugen, als ik iets niet goed heb gedaan, maar dat
gebeurt gelukkig niet. Als laatste krijgen Saskia en ik een stickertje
met "I voted" erop.

Diverse bedrijven bieden vandaag gratis drankjes of lekkernijen aan, als
je zo'n stickertje hebt. Saskia en ik gaan dus naar Starbucks voor mijn gratis kop koffie en zij doet zich tegoed aan een hazelnoot hete chocolade. Gelukkig is er geen Krispy Kreme in onze buurt, anders zou ik me niet kunnen weerhouden om een gratis stervormige donut met rood, wit, blauwe sprinkles te halen. En vanavond schept Ben&Jerry's bolletjes ijs, maar ook daarvan hebben we er geen nabij. Beter voor mijn lijn is dat wel, in ieder geval! Ook al deze gratis lekkernijen kan ik me van voorgaande jaren niet herinneren.

Bij Safeway kan de apotheker niet wijs uit het recept voor Saskia. Ik voorzie, dat dit bij de meeste drugstores het geval zal zijn, dus vraag hem, of hij weet, waar ik het wel kan laten mixen. Hij verwijst me naar Vienna Rexall. Gelukkig lijkt men er daar helemaal niet verward door. Alleen kan het pas na zessen ophalen, waardoor Saskia er vandaag nog weinig profijt van kan hebben. Maar het is niet anders.

Vandaag is het ook de eerste keer in haar leven, dat Katja mag gaan stemmen. Om vier uur bel ik haar om te kijken, hoe het was, maar ze is net op weg. Om kwart voor zes bel ik nog eens, nu moet ze toch klaar zijn. Maar nee, de rij, waarin ze staat duurt zeker twee uur en ze hebben net de Hokie Pokie (Virginia Techs mascotte is de Hokie) gedaan in de rij. De stemming zit er in ieder geval in!

De rest van deze verkiezingsdag gaan we doorbrengen bij onze vrienden Mary en David. Het lijkt me heel leuk om de uitslagen, die langzaam binnen zullen komen, met zeer Democratisch denkende Amerikanen te kijken. En morgenochtend zullen we dan, na een "strijd" van twee jaar, talloze moddergooiende reclamespotjes en eindeloos veel ergerlijke "robocalls", weten, wie onze nieuwe president wordt.

PS:

We zijn terug van een super gezellig feestje hier in de buurt. Mary, mijn vriendin, grote Obama fan, had allerlei "blauwe" drankjes en hapjes (de Democratische kleur is blauw). Blauwe wijnflessen, Blue Moon bier, bosbessen, er zijn blauwe tortilla chips en allerlei ander lekkers.

In het begin ziet het er wat angstig uit voor Virginia. McCain leidt lange tijd met 57 tegen 43%. Zouden de polls het toch helemaal mis hebben gehad? De spanning stijgt, maar staat na staat gaat naar Obama. Als Ohio met 20 electorale stemmen ook voorspeld wordt naar Obama te gaan is iedereen in ons gezelschap buitengewoon opgewonden. Het is nu vrijwel onmogelijk voor McCain om het nog in te halen.

De champagne flessen gaan open, appel cider voor de kinderen en er wordt getoast op Obama. Het is een gezellig feestje en Rick heeft een speciaal programma met staten, die je kunt kleuren, op zijn tablet pc. De kinderen zijn er druk mee om bij te houden, hoeveel meer electorale stemmen Obama nodig heeft om te winnen.

Om een uur of tien gaan we naar huis en kijken thuis verder. Als Virginia ook blauw (Democratisch) kleurt ben ik helemaal blij. Zoals eerder geschreven ben ik een onafhankelijke, maar dit is geschiedenis, die geschreven wordt, en wij maken het van dichtbij mee en hebben ertoe bijgedragen. De laatste keer, dat Virginia Democratisch stemde was 44 jaar geleden!

We horen McCain zijn supporters toespreken met een fantastische speech. Hij lijkt gehuild te hebben en ook Sarah Palin heeft tranen in haar ogen. Niemand zal McCain ervan kunnen betichten er niet alles aan te hebben gedaan om te winnen, hij was zelfs vandaag nog campagne aan het voeren. Maar zijn toespraak is heel goed en hij wenst Obama het allerbeste.

Op het moment, dat ik dit schrijf is het hier kwart voor twaalf en het wachten is op Obama voor zijn toespraak. Eigenlijk wil ik die wel graag meemaken, want dit is levende geschiedenis. Maar of ik wakker blijf?

Teacher Work Day

Dit weekend is voor de scholen een vier daags weekend. Vandaag zijn de scholen gesloten voor een "teacher work day", zodat de leerkrachten de rapporten kunnen samenstellen en vergaderen. Morgen is het natuurlijk verkiezingsdag en de scholen hier in Fairfax County worden als stembureaus gebruikt.

Kai en Saskia slapen dus lekker uit, maar Rick en ik staan vroeg op. Ik ben blij met het extra uur van gisteren, want nu voelt het niet zo vroeg en het is licht! Dat maakt opstaan toch een heel stuk makkelijker.

Na een uur core training haast ik me naar huis, douche en ga naar Spaans. Dit is de laatste les van dit kwartaal en ik schrijf me gelijk ook weer in voor het tweede gedeelte in januari. Ik vind echt, dat ik heel wat heb geleerd, en ik vind dat Senor Diaz heel goed les geeft.

Tijdens de les sms't Saskia me, dat ze zin in macaroni met kaas van Noodles & Company heeft. Ik heb inmiddels ook flinke trek en zin in hun pasta, dus ik schrijf terug, dat dat goed is.

Noodles is zo'n restaurant, waar je heen gaat, als je een slechte dag hebt. Het is er vrolijk en de pasta's zijn goedkoop en lekker. Ik bestel de Indonesian Peanut Sautee met kip. Stiekem zou ik ook graag macaroni met kaas willen, want die is verrukkelijk bij dit restaurant! Maar mijn gerecht is ook heerlijk, lekker pittig met veel groentes.

Na de lunch vertrekken Saskia en ik naar Tysons Corner. De mall is al helemaal voor de Kerst versierd! Gelukkig horen we nog geen Kerstmuziek, want dat zou me toch te gortig zijn!

Saskia heeft de afgelopen maanden hard gespaard en opgepast en nu genoeg geld bij elkaar om een paar Ugg laarzen te kopen. Helaas voor haar is de beige kleur, die ze graag wilde, nergens meer voorradig. Bij Nordstrom probeert ze grijze aan, maar vindt die kleur niet leuk. De keuze valt uiteindelijk op een paar lichtbruine bij Lord & Taylor.


Een trotse Saskia in Uggs

Zelf ben ik op zoek naar een lange broek. Ik heb de grootste moeite leuke, modieuze broeken te vinden, die lang genoeg zijn. De zaken in Tysons Corner, die "long length" of "tall" verkopen, zijn op een hand te tellen. Heel frustrerend!

Bij Dockers vind ik wel de simpele zwarte broek, waar ik naar zocht. Niets bijzonders, gewoon recht toe recht aan zwart. Saai, dus, maar aan te kleden met leuke topjes. Hij is in ieder geval lang genoeg.

Saskia kijkt bij Delia's, waar we $30 korting krijgen met een "frekwente shopper" kaart van $20 en $10, omdat Saskia een trui aan probeert, die ze niet eens leuk vindt. Rare promoties heeft deze zaak soms. Maar Saskia koopt een broek van $50 voor $20, dat is natuurlijk nooit weg.

Mijn kruistocht om een leuke broek te vinden zet zich voort. De Gap heeft niets, The Limited ook niet en de broeken van Express staan me helemaal niet goed.

Gelukkig zie ik dan Lucy. Dit is een zaak met sportieve kleding en ik vind er twee broeken. Een sportbroek, want die zijn ook altijd te kort voor mij, waardoor ik de halve dag met hoog water loop. En de andere is leuk voor de hele dag. Daarbij nog een paar topjes en dan is het meisje in mij toch weer tevreden.

Met een in haar nieuwe Uggs huppelende Saskia loop ik terug naar de auto. Haar mond staat niet stil, want er is van alles gaande in haar tienerleventje. Op de terugweg vallen Saskia zelfs de vlammende herfstkleuren op. De maples zijn felgeel en -rood. Het is bewolkt, maar de kleuren daardoor diep. Iedere fotograaf zal je vertellen, dat de kleuren met bewolkt weer intenser zijn. Ik probeer wat foto's door het autoraam te nemen, maar die brengen het geheel niet echt over.


Thuis kijk ik naar Life and Cooking op RTL Gemist. Michelle, die hier in 2006 logeerde, was daar zondag te gast om te spreken over hoe zij al op haar dertiende wist, dat ze homoseksueel is. Het is erg leuk om haar en haar vader (die ik vorig jaar heb ontmoet) en haar moeder en vriendin te zien. De laatste twee heb ik wel op foto's, maar nooit in persoon ontmoet. Heel bijzonder om hen zo op tv te zien!

Op deze vooravond van een heel spannende verkiezingsdag kijken we naar een speciale uitzending van Saturday Night Live. Even wat humor voor de serieuze dag morgen. Rick en ik hebben ons stembiljet al afgedrukt en weten beiden onze stemmen, dit keer allebei hetzelfde. Maar ook als dat niet zo is, zijn we net als dit paar.

Veel schrijf ik in dit blog niet over politiek. Ik houd niet van politieke discussies en het is over het algemeen ook niet mijn interesse. Maar deze presidentsverkiezingen vind ik wel heel belangrijk en ik heb me er ruimschoots in verdiept en nagedacht over wie voor mij de beste president zou zijn.

Om te proberen uit te leggen, hoe ik deze verkiezingen beleef, heb ik het stukje hieronder geschreven. Ik vind dit verreweg de spannendste verkiezingen, die ik heb meegemaakt. Vooral ook omdat de nieuwe president, ongeacht wie er morgen wint, te maken zal hebben met ongekende wereldwijde problemen.

Mijn stem staat vast, die gaat naar Obama en de andere Democraten op mijn stembiljet (ik ben helemaal voor Mark Warner en Gerry Connelly). Maar ik ben over het algemeen een "swing voter". M.a.w. ik stem niet a priori de ene of de andere partij.

Nu hebben wij "onafhankelijken" geluk in Virginia, want we hoeven onze affiniteit niet officieel te verklaren. We mogen dus in zowel de Democratische als de Republikeinse voorverkiezingen meedoen, maar niet in beiden. Ik heb dit jaar meegedaan in de Democratische voorverkiezingen en was daarbij een erge Hillary Clinton fan. Dat zij heeft verloren zit nog steeds niet lekker en daarin ben ik niet de enige.

Maar nu Obama de Democratische kandidaat is, met Biden als running mate en grote naam fans als Warren Buffett en Colin Powell, en McCain Palin als running mate heeft gekozen, die zo ongeveer staat voor het omgekeerde van alles, waar ik voor en tegen ben, is mijn keuze gemaakt.

Van harte? Nee. Aan de andere kant lijkt mij de eerste zwarte, jongere president van de VS wel spannend. Mijn beste vriendin is het helemaal niet met mij eens en engageert mij constant in eindeloze McCain loftuitingen. Ik kan niet wachten tot het 5 november is. Ik houd niet van politieke conversaties en vrijwel ieder telefoontje met haar gaat daarover en wel om mij te overtuigen, dat Obama de duivel is.

Maar goed, ik blijf ervan overtuigd, dat Obama de betere keuze is. En dan zie ik een reclamespotje van het McCain kamp: Zou je je kind toevertrouwen aan iemand, die nog nooit voor kinderen heeft gezorgd? Zou je een vliegtuig overleveren aan iemand, die nog nooit een vliegtuig heeft gevlogen? Ik moet toegeven, het doet me wat. Het maakt me onzeker.

Maar dan bedenk ik me: hoeveel landen heeft McCain bestuurd? Geeft zijn lange tijd in de senaat hem zoveel meer praktische kennis? Wat hebben zijn ervaringen in de Vietnam oorlog mentaal met hem gedaan, gezien de vele problemen, die veel Vietnam veteranen hebben? Ook allerlei onzekerheden, maar ik weet zeker, dat zo'n reclame anderen ernstig aan het denken zet.

Daarom denk ik, dat niemand nu kan voorspellen, wie de president zal zijn op 5 november. Ik hoop, dat Obama met grote voorsprongen wint, zodat er geen herhaling van 2000 zal zijn. Maar een deel van mij vreest dinsdagavond. Hoe zal het onze toekomst bepalen en hoe zullen de markten reageren en hoe zal de wereld reageren. Dat is wat deze verkiezingen zo historisch en spannend maakt.

Kings Dominion en fietstocht

Zaterdag

Al om half acht worden we gewekt door een stel heel lawaaierige meisjes. Gelukkig heeft Saskia ze goed onder de duim en we horen haar hen streng toespreken, dat ze stil moeten zijn en moeten helpen met opruimen. Ze zou een goede drill sergeant zijn!

Toch vraag ik me af, wat dertienjarige meisjes bezielt om zoveel lawaai te gaan maken, terwijl ze weten, dat er nog mensen liggen te slapen! Van kleintjes kun je niet verwachten, dat ze daaraan denken, maar op deze leeftijd vind ik toch wel.

De novembermaand begint bijna zomers, met temperaturen van ver in de twintig voorspeld. Dit hele seizoen zijn we er niet toe gekomen om een pretpark in de omgeving te bezoeken en daar hebben we wel zin in. Online zie ik, dat Busch Gardens helaas al dicht is, maar Kings Dominion is vandaag voor het laatst open.

Kai wil niet mee, die is te moe van de week, dus die kan op Cosmo passen. Maar Saskia is helemaal blij en vraagt haar vriendinnetje Kaylee mee. De ouders van de kinderen, die hier gelogeerd hebben, zijn geinstrueerd hun kroost voor negen uur op te halen, zodat wij op tijd weg kunnen.

De kaartjes voor Kings Dominion koop ik met korting online en probeer te af te drukken. Natuurlijk besluit onze printer uitgerekend nu alle medewerking. Het duurt Rick even voor hij hem aan de praat krijgt, waardoor we later vertrekken, dan we wilden.

Op de radio horen we van allerlei files, vanwege herfstkleuren toeristen en een rally voor McCain in Springfield. We rijden dus een binnenweg om niet vast te komen te staan. Gelukkig is daar heel weinig verkeer, dus veel tijd verliezen we er niet mee.

Eenmaal op de interstate 95 gaat het lekker snel. De anders zo saaie weg, omdat er alleen maar groene bomen langs staan, is nu schitterend met de felle herfstkleuren. Al gauw komt de "Eiffeltoren" van Kings Dominion in zicht.

We hebben geen idee, wat te verwachten qua drukte. Weten veel mensen, dat dit het enige pretpark is, dat nog open is? Of neemt men aan, dat alles nu wel gesloten zal zijn. De parkeerplaats is vrij leeg, dus wij nemen aanvankelijk het laatste aan.

We besluiten als eerste een hapje te gaan eten, zodat we de rest van de tijd aan de attracties kunnen besteden. We kiezen een soort namaak Bubba Gump restaurant met ook zeer namaak Bubba Gump eten. Maar goed, het vult de maag, waarmee dan ook alles is gezegd.

De meisjes popelen om in de achtbanen te gaan, dus we beginnen met de Anaconda. Dit is de eerste achtbaan, die Saskia ooit deed vorig jaar. Hij is al vrij oud en daardoor ook nogal schokkerig. Rick en ik zijn het erover eens, dat dit minste achtbaan is in dit park.

Ernaast ligt een grappige attractie, Backlot Stunt Coaster. Het is een soort achtbaantje, maar jongere kinderen kunnen hier in. Je gaat dan in Cooper Mini autootjes door allerlei Californische "stunten". Rick heeft deze attractie nog nooit gedaan en vindt hem ook erg leuk.

Dan is de beurt aan de Volcano, mijn favoriete achtbaan hier. Je wordt keihard de "vulkaan" ingeschoten en natuurlijk ga je regelmatig over de kop. Mijn enige klacht hier is, dat je voor je het weet weer beneden staat. De meisjes genieten met volle teugen. Toch grappig, hoe Saskia zo maar opeens haar angst voor achtbanen verloor vorig jaar.

Na afloop kunnen we een video kopen van ons Volcano avontuur. Dat ziet er echt heel leuk uit, want Rick en ik lachen de hele tijd. Maar het is ons te duur, dus we laten het gaan.

Naast de Volcano ligt de Avalanche. De meisjes gaan voor Rick en mij naar boven in het Canada bobsleetje. Dit is de eerste attractie, die ik ooit in Kings Dominion deed en ik vind hem nog steeds erg leuk en origineel. Het is een gesimuleerde bobsleebaan, die je afgaat.

De rijen voor de attracties zijn lekker kort en we doen er zo een heel stel achter elkaar. Het weer is werkelijk onvoorstelbaar mooi voor 1 november. Ik loop in korte mouwen door het park en Rick heeft spijt van zijn lange mouwen.

We gaan nog gauw even in de nieuwe achtbaan, de Dominator, die lekker lang duurt. Het is de langste bodemloze achtbaan in de wereld en heeft de grootste cirkel, waarin je over de kop gaat. Ik vind hem fantastisch! Ook hier staat weer een vrij korte rij.

Dan heeft Rick het toch echt gehad met zijn warme kleding en gaat even terug naar de auto om die weg te brengen. De meisjes en ik gaan intussen in de hoge schommels, lekker zwaaien boven het park. Ernaast liggen de botsautootjes, waarin Saskia en Kaylee dikke pret hebben. Daarin ga ik niet, want ik kan dat niet hebben met mijn nek (bij de achtbanen kan ik mijn hoofd "vastzetten" en dat kan hier niet).

Inmiddels is het halverwege de middag en de meisjes hebben trek. Ze willen graag een funnelcake en we vragen er drie vorkjes bij. Ik wil namelijk ook wel een paar hapjes van die voor mij onbekende lekkernij proberen.

Het is een soort oliebollendeeg in draadjes getrokken en gefrituurd. Daarbovenop aardbeiensaus en slagroom, er is genoeg voor meer dan drie mensen (en dan te bedenken, dat sommigen zo'n ding alleen opeten!). Het is lekker, maar na een paar happen heb ik genoeg. Ook Kaylee en Saskia kunnen samen de rest niet op.

Nu scheiden onze wegen zich even, want Rick en ik willen op de staande achtbaan, de Shockwave en de meisjes vinden die eng. Zij gaan het Nickelodeon deel van het park verkennen. Rick en ik zitten (of liever staan) net in de achtbaan, als er wordt aangekondigd, dat er een probleem is, waardoor de achtbaan voor onbeperkte tijd buiten werking is. Helaas, want ik vind het altijd heel speciaal om staand over de kop te gaan.

We treffen de meisjes weer bij de Scrambler, maar Rick en ik doen liever de ernaast gelegen Crypt. Rick is hier al eerder in geweest, maar ik durfde toen niet. Nu wil ik het wel proberen, al ziet het er nog steeds eng uit. Het is een gigantische schommel en op het hoogtepunt word je vijf keer achter elkaar over de kop geslingerd. Gek genoeg vind ik het lang niet zo eng, als het eruit ziet.

Langzamerhand wordt het steeds drukker in het park en ik begin moe te worden. De meisjes willen nog een keer in de Anaconda, maar ook daarvoor staat er nu een lange rij. Opeens kan ik niet meer. Dit gebeurt me wel vaker, in het Engels zeggen we dan "hit the wall", een onzichtbare muur, die niet te overkomen is.

Saskia is teleurgesteld, dat we niet voor de Halloween festiviteiten, die om 19 uur beginnen, blijven. Maar Rick is gelukkig ook moe en ik kan me geen betere plaats bedenken, dan mijn stoel in de auto.


Het park is intussen afgeladen vol met mensen, die nog een laatste avond willen griezelen voor deze Halloween ook weer verleden tijd is. Ook daarom wil ik weg, want ik heb een hekel aan menigtes. De meisjes kijken nog in de souvenirswinkels, maar vinden niets en dan rijden we huiswaarts.

De terugreis verloopt ogenschijnlijk vlotter, dan de heenreis. We halen Kai op van huis en gaan met zijn allen bij Chili's eten. Kaylee blijft nog eens logeren, maar dat is prima, want het is een heel lief en bescheiden meisje. Zelf liggen we er ook al vroeg in, blij, dat we deze laatste "zomerse" dag ook op een zomerse manier hebben besteed.

Zondag

Vandaag, of liever vannacht, zijn wij een uur teruggegaan in de tijd. We verschillen nu dus weer gewoon zes uur met Nederland (vroeger). Voordeel is, dat Rick en ik verfrist om half negen opstaan.

Zoals vrijwel iedere zondag halen we ontbijt en koffie bij Starbucks. Het einde van het jaar nadert en Rick informeert of het waar is, dat ze daarna met hun warme sandwiches zullen stoppen. De medewerkster weet het (natuurlijk) niet, maar zegt wel, dat ze constant van beleid veranderen. In de afgelopen maanden zijn ook nieuwe warme broodjes geintroduceerd, dus wie weet blijft onze favoriete sandwich ook bestaan.

Ondanks het koufront, dat vannacht gepasseerd is, zonder neerslag, maar met koelere temperaturen, is het lekker weer. Rick en ik nemen Cosmo mee voor een lange wandeling en zoals altijd laat ik Rick bepalen, waar we heen gaan. Hij vindt mijn routes namelijk altijd saai.

Dit keer lopen we langs de grote vijver naar Oakton High School. We lopen helemaal om die grote school heen. Mannen hebben toch echt een andere smaak, want ik vind dit doodsaai, maar goed. We zien het hockeyteam oefenen en Cosmo ontmoet een golden retriever vriendinnetje.

Terug lopen we een stukje door Nottoway Park en komen daar Claudia tegen op haar ochtendwandeling. Ik denk niet, dat Claudia had verwacht bekenden tegen te komen, gezien haar kledij, of het kan haar niets schelen.

Sinds ik naar de VS ben verhuisd ben ik absoluut meer ontspannen, wat betreft de kleding, die ik in het openbaar draag, geworden. Vroeger in Nederland ging ik het huis niet uit in mijn "plunje". Het geheel moest modieus zijn. Nu loop ik gerust meer dan een halve dag in mijn sportkleding rond, ongewassen (ja, bah vies!) en zonder make up. Maar ik zie er (vind ik zelf dan) best appetijtelijk uit, ondanks dat. Mijn sportkleding is best flatteus en ik heb make up op en alles.

Maar Claudia, en zij is absoluut niet de enige, loopt er zelfs voor mijn fatsoen zeer bij elkaar geraapt bij. Dat terwijl ze een figuur en uiterlijk heeft met bijna vijftig, waar menig tiener jaloers op zou zijn. Ze heeft een soort creme op haar gezicht, die haar het voorkomen van een geest geeft. Daarbij draagt ze een bevlekte felblauwe jogging broek met daarop een overgeefgroene (vergeef de beschrijving) trui en daaroverheen een vaalgrijze "hoodie". Ze loopt op sloffen van Adidas, die haar er als een oud vrouwtje uit doen zien.

Het is zo'n aantrekkelijke vrouw, maar deze kleding verhult dat compleet. Ik ben meestal niet zo van de "fashion police", maar ik sta er versteld van, dat ze zo naar buiten gaat. Kennelijk heb ik toch nog teveel Nederlands in me, want het kan de meeste Amerikanen niets schelen, hoe ze eruit zien in hun vrije tijd. Rick haalt, als we na een gezellig gesprek afscheid hebben genomen van Claudia, dan ook zijn schouders op, als ik er een opmerking over maak.

Maar ja, Rick trekt ook zijn t-shirts met gaten aan direct na zijn werk. Alleen mijn klachten, dat het oneerlijk is, dat al zijn collega's en klanten hem op zijn best zien en dat ik het ook leuk vind hem aantrekkelijk gekleed te zien, zorgen ervoor, dat hij er tenminste presentabel uitziet.

Voor ik het doe voorkomen, dat de hele Amerikaanse bevolking geen gevoel voor mode heeft, moet ik zeggen, dat een heel aantal van mijn vriendinnen zich zeer modieus kleedt, Claudia incluis. Maar Amerikanen zijn volgens mij wel meer bereid om zich "relaxed" te kleden in wat zij nu eenmaal lekker vinden zitten. En dat soort "het kan me niet schelen, wat anderen dan van mij denken" mentaliteit vind ik weer heel bewonderenswaardig. Ik maak me zelf nog te druk om wat anderen denken.

Thuis is het tijd om de Halloweenspullen op te ruimen. Gewoonlijk moet ik dat alleen doen, maar nu is iedereen vrij en helpen Rick, Saskia en Kaylee goed mee. Wat een verschil, binnen het halve uur is alles opgeruimd en Kai brengt het allemaal terug naar de zolder. Op naar de volgende feestdag: Thanksgiving.

Na de lunch ga ik naar de buren twee huizen verderop. Janet, Leah's moeder, en ik hebben afgesproken een stuk te gaan fietsen. Ik kan het altijd heel goed met Janet vinden, maar zij is slechthorend en daardoor volgens mij wat afstandelijk. Ze is bang mensen niet te verstaan, die dat dan niet begrijpen.

De laatste keer, dat we elkaar zagen in Blacksburg, hadden we daar een goed gesprek over. Ik vind het echt niet erg om tien keer te herhalen, wat ik zei, zodat zij het verstaat. Het is dus erg leuk, dat Janet eergisteren opbelde om te vragen of ik zin had in een fietstocht.

We rijden het W&OD pad op naar het westen en ons doel is een uur heen en een uur terug. Het is koeler dan gisteren, maar schitterend herfstweer. De bomen langs het pad zijn volop in kleur en soms stoppen we even om het in ons op te nemen.




Onderweg gaat het converseren prima. Heel af en toe zegt Janet, dat ze me niet verstaat, maar lang niet zo vaak, als ik had gedacht. Na ongeveer twee uur en zestien mijl zijn we weer thuis. Het ging zo lekker, dat we besluiten dit ieder weekend te doen, zolang het weer het toelaat.

Rick is inmiddels de hele dag weer lekker bezig in huis. Kaylee neemt na een marathon logeerpartij van twee nachten afscheid. Kai en Saskia hebben morgen (werkdag voor de leerkrachten) en dinsdag (verkiezingsdag) ook nog vrij, dus het is een lekker lang weekend.

Vlakbij ons is een heel nieuw winkelcentrumpje geopend met daarin een paar restaurants. Mijn oog viel op The Four Sisters, een Vietnamees restaurant. Al sinds ik als kind in Senegal woonde en er (door de Franse invloed) heel wat Vietnamees at, ben ik dol op die cuisine.

Rick haal ik met gemak over, maar de kinderen volgen met tegenzin. Kai rijdt bekwaam naar het restaurant. Zijn controle over de auto is erg goed, maar hij moet nog elementaire regels leren. Bijvoorbeeld, dat rechtdoorgaand verkeer voorrang heeft, daarmee ging hij vanavond bijna de mist in.

Als we het restaurant binnenlopen denk ik even, dat er geen tafels vrij zullen zijn, zo vol zit het op zondagavond! Dat moet een goed restaurant zijn, vooral ook, omdat het merendeel van de klanten Vietnamees is.

Maar we krijgen meteen een tafeltje en een boek als menu! We bestellen wat voorafjes, die voortreffelijk smaken. De kinderen zijn gek op de verse "limeade", Kai wil daar wel een tweede van!

Ook de hoofdgerechten zijn voortreffelijk. Ik had er wel tien kunnen kiezen van het uitgebreide menu, maar soft shell crab is mijn favoriet. Die komt op een lekker frisse salade en ik maak mijn eigen "dipsaus" van limoen, zout en peper. Het is om je vingers bij af te likken! Wij hebben geluk zo'n goede Vietnamees vlakbij ons te hebben!