Dag 4 Nederland: Over wandelen in Twente en heel belangrijke familietijd samen

Nog voor mijn Fitbit "Look alive!" roept ben ik wakker. Ik slaap hier heerlijk. Het bed is goed en het dekbed niet te dun en niet te dik. Nadat ik me klaar heb gemaakt voor de dag loop ik naar de overkant voor het ontbijt. Dat is weer zeer smakelijk. 

Kai schrijft dat zij even vers brood en beschuit bij de bakker gaan halen. Niet veel later zien we elkaar weer. We kletsen nog gezellig en nemen wat foto's en dan moet Raquel alweer naar het station. Het was kort maar krachtig. Ik ben dol op Raquel en vindt het moeilijk afscheid nemen. Het voelt als een eigen dochter. 

Aangezien er een boswandeling op het programma staat en ik daar niet op gekleed ben, ga ik even terug naar mijn kamer om me te verkleden. Kai wil nog graag naar de Albert Heijn en met de hond lopen we daar met zijn allen heen. De chocolade letters zijn er en we vinden alle letters die we zoeken. Verder neemt Kai hagelslag, tijgernootjes,, pindakaas en dropjes mee. We lopen terug naar huis om de spullen terug te brengen. 

Daarna gaat mijn broer naar het station om de anderen op te halen. Nu zijn we met zijn negenen, mijn broers, zus en ik, mijn schoonzus, Kai, mijn neefjes en de vriendin van een van de neven. 

Met twee auto's rijden we naar kasteel Twickel. Daar maken we een mooie wandeling. Het weer werkt alweer heel goed mee. 

Paddenstoelen zoeken

Na afloop gaan we naar De Zwaan in Delden. Daar vinden we een tafel open op het gezellige terras. We delen porties bitterballen en bestellen biertjes of in mijn en M's geval een wijntje. In het zonnetje is het goed toeven en er zijn zo een paar uur voorbij. 

Mijn broers en zus zijn hier voor mijn ouders, waar van alles mee gaande is. Ik heb lang gewacht met de beslissing om ook te gaan, maar ben nu zo blij dat ik er ben en de anderen laten duidelijk merken het ook heel fijn te vinden mij hier te hebben. 

Na het gezellige terrasje gaan we terug naar huis en daar is mijn nichtje haar vriend ook. Het is ook zo fijn dat zij allemaal elkaar nu beter leren kennen. Allemaal zo ver uit elkaar wonend is het bijzonder dat de neven en nichten sinds Katja's bruiloft contact hebben gehouden.

Voor het avondeten bestellen we Chinees. Voor ons overzeese familie is dit exotisch eten. De Chinese cuisine in Frankrijk, Canada en de VS is heel anders dan de Nederlandse. Ik smul vooral van de babi pangang en tjop tjoy.

We blijven nog lang natafelen met lekkere wijn uit mijn broers wijnkelder. We hebben diepe gesprekken, halen (soms wat mijn ouders betreft pijnlijke) herinneringen op en zijn vooral blij dat wij met zijn vieren en daardoor ook onze kinderen wel een sterke band hebben met elkaar.

Net na negenen nemen we allemaal afscheid. Morgen gaan Kai en ik naar Utrecht en langzaamaan zullen de anderen zich daar bij ons voegen voor het avondeten. 

Dag 3 Nederland: Over molens en een familie bijeenkomst

Om tien voor acht begint mijn Fitbit te trillen en geeft het berichtje : "Look alive!". Dat doe ik dan ook maar meteen. Na een snelle douche loop ik naar de overkant voor het ontbijt. Het heeft vannacht geregend, maar is nu droog. 

Het ontbijt smaakt me weer goed. Terwijl ik aan het eten ben meldt Kai dat iedereen bij mijn broer ook wakker is.  Het is een heel fijn weerzien met iedereen.

Het is alweer vier jaar geleden dat ik mijn broer, schoonzus en neefje heb gezien. We waren allemaal bijeen voor Katja's bruiloft. 

We bespreken de dag, want Raquel is alleen vandaag hier. We besluiten om de trein naar Deventer te nemen. Mijn schoonzus brengt ons naar het station. De intercity naar Deventer komt al snel.

Raquel wilde heel graag een molen zien. Eenmaal in Deventer nemen we een taxi naar de Bolwerksmolen. Daar krijgen we een super interessante rondleiding van Cornelis van Loon. 

De mensen hier zijn allemaal vrijwilligers. Cornelis vertelt allerlei weetjes over dit meesterwerk. Dat iemand deze manier van zagen uitvond is bewonderenswaardig. 

We hebben het geluk de molen aan het werk te zien. Nu kan dat elektrisch (pas sinds 1991), maar vroeger was het een gevaarlijk vak. 

Door de droogte zit er geen water in het  meertje waar de stammen in moeten drijven

Omdat er misschien onweer in de omgeving is worden de wieken stil gezet. Dat is heel fijn voor ons want nu mogen we tot helemaal in de top van de molen klimmen. Zo hoog ben ik nog nooit in een molen geweest. 

Al met al duurt de rondleiding bijna anderhalf uur. Het was de perfecte manier om Raquel een Nederlandse molen te laten zien en we bedanken Cornelis van harte. 

Niet veel later komt mijn neef ons ophalen. We gaan met mijn oom en tante, nicht en verdere familie rijsttafel eten bij Batavia in Arnhem. 

Koetjes in de wei! 

Omdat de A50 afgesloten is worden we helemaal rondgeleid en daardoor komen we een half uur te laat in Arnhem. Mijn oom en tante hadden hetzelfde probleem en we komen hen op weg naar het restaurant tegen. 

We zijn met zijn dertienen en het wordt heel gezellig. De jongeren praten geanimeerd met elkaar en mijn broer, zus en ik hebben fijn de tijd om bij te praten met mijn oom, tante en nicht. 

We nemen dan ook pas om half vier afscheid. Kai, Raquel en ik lopen naar het station en nemen de trein terug naar Deventer. Dit keer gaan we het centrum verkennen. Dat is heel mooi en langs de oude huizen lopen we naar een groot plein. Daar wordt markt gehouden en ik zie een viskraam. 

Raquel heeft nog nooit een haring op, weet ik. Wat ik niet wist is dat Kai er ook nooit een heeft gegeten. Hij vond ze vroeger niet lekker. Dit keer worden ze wel met smaak gegeten. Ik koop ook nog een ons Hollandse garnalen, die we samen delen. 

Daarna gaan we de winkelstraatjes bekijken. Ik loop een boekhandel binnen voor Suske en Wiske's, maar helaas hebben ze er maar een. Hopelijk lukt het me de komende dagen er meer te vinden. 

Terwijl we daar rondlopen laat Kai zien dat de familie van mijn vader eeuwenlang uit Deventer kwam. Dit soort dingen heb ik nooit geweten, want er werd vroeger maar weinig over stamboom verteld. Wellicht wist men er ook niet zoveel vanaf. 

Eigenlijk heb ik al teveel gevraagd van mijn voet dus we zoeken een terrasje op de markt op. Bij Sjampetter bestellen we een portie bitterballen en ieder de Overijsselse mosterdsoep. Die bitterballen zijn erg lekker, maar we vinden de mosterdsoep erg zuur. Elders heb ik het veel romiger gegeten.

We lopen terug naar het station en wachten op de trein naar Hengelo. Die van acht uur rijdt niet, maar tien voor half negen wel. Moe, maar voldaan komen we terug in Hengelo, waar mijn neef ons opwacht en terug naar huis brengt. 

Kai en Raquel komen nog even mee om mijn hotelkamer te zien en dan nemen we afscheid tot morgen. Raquels trein gaat rond half elf, dus we zullen nog een paar uurtjes met haar hebben. Het was een drukke maar prachtige dag en Raquel heeft heel wat Nederlandse dingen meegemaakt en gegeten.