Over vrijdag

Nog steeds heb ik de vreemdste COVID dromen. Heel vaak over dat iedereen opeens weer gewoon doet, terwijl ik nog met een mondkapje rondloop en het virus nog rondwaart. 

Er zijn heel wat variaties op.  Mijn fantasie is kennelijk heel rijk in mijn dromenwereld. Het lijkt altijd helemaal echt tot ik wakker word en me er bijna niets van herinner.

Als ik Rick hoor opstaan draai ik me nog even om en opeens is het dan kwart voor acht. Het zal wel komen doordat het bewolkt is en daardoor donker in de kamer.

Mijn ontbijt bestaat wederom uit een gepocheerd ei, tomaat en mini paprika's. Rick doucht intussen en zo gaan we vroeger dan gewoonlijk op pad naar Starbucks. Onderweg doen we ook nog even een Pokemon Go raid en dan is het weer tijd voor Ricks conference calls.

Het is buiten wel lekker genoeg om op het deck mijn cardio te doen. Zo rondkijkend in de tuin beginnen bij sommige bomen de bladeren te verkleuren. Ook ben ik er vrijwel zeker van dat de kolibrietjes vertrokken zijn. 

Al een paar dagen heb ik geen mini vogeltje gezien. Ik bestel dus een zak met gewoon vogelvoer, zodat de spechtjes, cardinaaltjes en anderen straks weer vlakbij ons raam komen. Zo mis ik de kolibries minder.

Het maandelijkse fotografie thema is Schaduwen en Reflecties en ik besluit naar de grote vijver vlakbij ons te wandelen voor die weerspiegeling foto. Ik heb hier al een tijd niet gewandeld en het is een waar natuurgebied met allerlei wilde bloemen. Ik wist niet dat er zoveel herfstbloemen waren. Ze zijn fijn fotografie materiaal. 

De tijd is zo snel gegaan en ik haast me naar boven voor mijn douche. Dan gaan Rick en ik lunch halen in Vienna. Voor mij weer een steak and cheese Subway salade en Rick haalt zijn favoriete salade van Cava. 

De erfenis van mijn schoonvader is verdeeld en we vinden het een prima gelegenheid om het ruim dertien jaar oude DRAAKJE te vervangen. Ik communiceer via email en sms met de plaatselijke Nissan garage en volgende week zal mijn begeerde auto komen. Ik verklap nog even niet welke het precies is. 

Om vier uur hebben Rick en ik een afspraak bij de apotheek van Walgreens. We krijgen onze jaarlijkse griepprik. Alleen maakt het hebben van een afspraak kennelijk weinig uit. 

We moeten een half uur wachten voor we de naald in onze arm gestoken krijgen. Precies wat we wilden vermijden door een afspraak te maken. Enfin, we zijn er weer een jaar vanaf.

Het regent inmiddels een beetje en ik heb met Chris afgesproken om buiten te gaan eten bij Cafe Renaissance. We kijken het even aan en besluiten dan dat het prima is om buiten te eten zolang we droog zitten. Chris haalt me om zes uur op.

Saeed is heel blij ons te zien en bedankt mij enorm voor mijn filmpje van zijn Ierse koffie, die ik op een drukke Vienna Facebook groep over eten heb geplaatst. Hij vertelt dat er heel veel mensen zijn gekomen, die die Ierse koffie ook weleens wilden proberen. Natuurlijk ben ik heel blij hem meer klanten te hebben bezorgd.

Dat niet alleen, maar hij vond dat onze fooi vorige keer veel te veel was. Natuurlijk vonden Rick en ik dat niet, maar Saeed staat erop dat ons etentje vanavond voor zijn kosten is. Hij is dan ook onze ober. 

Maria (zoals Chris voortaan genoemd wil worden, ik moet er even aan wennen) en ik kiezen allebei de gazpacho en gevulde avocado als eten. Saeed brengt daar nog een drietal hapjes van hun voorafjes menu bij. 

Dan komt er een bord met pure chocolade mousse, frambozen en mini madeleine cakejes. Zo lekker! Natuurlijk moet Maria de Ierse koffie ook meemaken, want het is een heel gebeuren. Dit keer maak ik er een korter filmpje van. Zo kunnen jullie een gedeelte ervan zien. 

Inderdaad wil Saeed niets weten van betalen, maar we mogen wel een fooi achterlaten. Dat doen we dan ook, hoewel die waarschijnlijk nog niet de helft van de maaltijd bedraagt. Zo aardig! 

Maria brengt me thuis waar Rick me blij ontvangt. Hij heeft Mexicaans gegeten van het nieuwe restaurant Mama Tigre. Rick weet dat ik niet dol ben op Mexicaans dus zag zijn kans schoon.  

En zo is het alweer weekend! We hebben niet heel veel plannen dus zullen zien hoe het zich ontwikkelt. Allemaal een heel fijn weekend gewenst!

Over donderdag

Helaas is de mooie zonneschijn van de afgelopen dagen verdwenen. Wij hebben de bewolking van de noordelijke kant van tropische storm Beta. Het is dit jaar enorm actief met tropische systemen. De namen zijn allemaal opgebruikt en nu zijn we aan het Griekse alfabet begonnen. 

Gelukkig is het wel droog en na mijn ontbijt doe ik vast wat stappen op het deck. Na een kleine onderbreking om koffies te halen met Rick ga ik verder en heb mijn tienduizend stappen bij elkaar voor ik naar personal training vertrek.

Sharon heeft weer een intensief half uur voor me in elkaar gezet. Al kletsend gaat het snel voorbij. We praten over het naderende Halloween. Niemand weet nog hoe dat er dit jaar uit gaat zien. Is Trick or Treating wel of niet veilig? Het antwoord is natuurlijk weer: hangt ervan af. We zullen zien. 

Sharon heeft haar veranda leuk herfstachtig gemaakt. Ik vind de kussens enig. Jammer, dat wij niet zo'n veranda hebben voor het huis. We hebben wel een bankje in het gras, maar die kussens zijn niet regen bestendig. 

Op de terugweg fiets ik via een omweg naar huis. De eerste bomen zijn aan het verkleuren. In een tuin hebben ze het hele jaar door een zwarte uitsnede van Bigfoot staan. Aangezien niemand die ooit in het echt heeft gezien is hij volgens hen de kampioen in social distancing. 

In een van de tuinen is het heel druk met hommels. Ze lijken wel dronken van de bloemen, zo langzaam bewegen ze. Zo kan ik er een aantal mooie foto's van maken. 

Als ik thuiskom is het tijd om te douchen en lunch te halen. Als ik terugkom met mijn Subway salade begroet Orion me zoals gewoonlijk met zijn uiltje in zijn bek. Daarna legt hij die aan mijn voeten. Zo schattig vind ik dat altijd!

Terwijl ik zit te eten hoor ik een enorme klap. Rick komt ook kijken wat dat was en alle buren komen voor hun huis uit. Dat was een flinke explosie! Chuck hoort van zijn achterbuurman dat zij geen stroom hebben. Het blijkt een transformator te zijn. Ik heb nog zelden zo'n ontploffing gehoord. 

Over de middag kan ik kort zijn. Ik heb pijn, waarschijnlijk door de storm ten zuiden van ons. Ik installeer me in mijn hangmat stoel met de verwarmingslamp op me. Zo lees ik een spannende mystery uit en voel me heerlijk ontspannen. Misschien is het de warmte van de lamp, maar mijn pijnen zijn ook een stuk minder als ik weer naar binnen ga.

Rick is het gras voor aan het maaien en als hij daarmee klaar is bereiden we ons voor op het wekelijkse virtuele happy hour met Chuck en Christine. Zoals altijd is het uur zo voorbij. Het is echt net alsof we bij elkaar op bezoek zijn. Wat een uitvinding is video bellen toch!

Voor ons avondeten halen we van twee verschillende restaurants. Rick heeft zin in Grieks, maar we aten gisteren al Turks dus ik heb liever Japans (sowieso altijd). Ik probeer Sushi Yoshi wat klandizie te geven, maar dat hebben ze kennelijk niet nodig. De wachttijd is veertig minuten en ik heb geen zin in zo lang wachten. Bij Red Galanga is de sashimi ook heel goed en dat is in de helft van de tijd klaar.

Intussen komen er allerlei leuke foto's van Katja en Saskia langs. Ze zijn samen appels gaan plukken om een veganistische taart mee te bakken. Erg leuk en goed voor hun relatie om zonder iemand anders gewoon zussen te zijn. 

Het eten smaakt prima en dan ga ik kookshows kijken. Ik ben alweer moe, eerst denk ik van het niets doen, maar dan vergeet ik dat ik vanochtend flink wat beweging heb gehad.  

Over de eerste dag van de herfst

Rick is heel vroeg opgestaan voor een van zijn conferentie lezingen, die om half zeven begon. Ik heb hem niet gehoord en sta op mijn gewoonlijke tijd op. Ik tref Rick op de bank en hij meldt dat mijn nitro brew in de ijskast staat. Hij had zijn koffie te hard nodig om op mij te wachten. 

Het is lekker genoeg in de zon om buiten te ontbijten. Het gepocheerde ei met tomaat en mini paprikaatjes geeft me weer de energie om aan de dag te beginnen. 

Doordat we niet naar Starbucks gaan ben ik al om tien uur klaar met mijn tienduizend stappen. Het is weer een schitterende dag en ik besluit een blokje om door de buurt te gaan lopen. Nu zijn de blokken hier nogal groot dus voor ik het weet heb ik er bijna vijf kilometer opzitten. 

De Halloween- en herfstversieringen beginnen te komen. Ik kom langs een van de bizarre huizen in onze buurt. Vermoedelijk wonen er Aziaten, getuige de leeuwenbeelden aan weerszijden van de voordeur.  Verder staan er heel wat borden in de tuinen, gelukkig de meesten voor Biden/Harris.  

Tegen twaalven ben ik weer thuis. Rick maakte zijn lunch al, want hij at super vroeg ontbijt. Ik ga de bloemkoolrijst bowl van Zoe's Kitchen halen. Ik bestel er dit keer een garnalenspiesje bij in plaats van de zalm, ook heel erg lekker. Orion blijkt van courgette te houden, ik dus niet, althans niet in dikke plakken gesneden (wel in spaghetti vorm). 

Na de lunch rijd ik naar de Safeway voor wijn en sake. Gisteren is op die parkeerplaats de "Pumpkin Patch" open gegaan. Hier verkopen ze vele soorten en maten pompoenen en allerlei kleuren chrysanten. Die laatsten staan nog niet in bloei, maar de pompoenen maken dat helemaal goed met hun kleuren. 

Rick en ik gaan samen over een paar weken onze grote pompoenen uitzoeken en vandaag laat ik het bij een kleine witte pompoen. Ik hoop die later te versieren. Het is even zoeken welke pompoentjes schoon zijn en ik koop een perfecte. 

Thuis lonkt de hangmat weer. Het is 27 graden en ik ga in de schaduw liggen. Als mijn boek uit is loopt het al tegen vijven! Ik maak mijn groentesap drankje en geniet daarvan, wachtend tot Rick klaar is met zijn werk.

We zijn vanavond voor happy hour uitgenodigd bij onze vrienden Lois en Jim. Ik had eerst een Zoom happy hour voorgesteld, maar Lois deed het liever in persoon in hun achtertuin, gepaste afstand houdend. We hebben onze eigen drankjes mee.

Lois heeft alles perfect opgesteld. We hebben ieder een tafel, zodat er meer dan genoeg afstand is. Lois brengt lekkernijen met een mondkapje op en wij houden dat ook op zolang we geen zes voet van elkaar kunnen zijn. Het wordt erg gezellig en wij besluiten net als hen een propaan lamp voor buiten aan te schaffen. Zo kunnen wij dit soort dingen met kouder wordend weer ook doen. 

Voor we het weten is het na zevenen en we nemen afscheid. Rick en ik bestellen Turks eten van Istanbul Blue. Voor mij de "sigaar" bladerdeegrolletjes met feta en de lever met groentes. Zo lekker allemaal, ik hoop dat dit restaurant het haalt, want het wordt vaak vergeten. Ik zal het in onze Foodies groep zetten, hopelijk lokt dat wat klanten. 

Intussen is Saskia bij Katja en Kevin. Katja stuurt een leuke foto van hun tweeen. Ze eten vanavond Ethiopisch met elkaar. Ik vind het heel fijn dat de zusjes het zo goed met elkaar kunnen vinden. Ze hebben allerlei plannen samen. 

Over dinsdag

Het was nog zo'n koude nacht en ik ben blij dat ik mijn pyjama met lange broek en lang mouwen aan had. Dit is heel ongewoon voor ons in deze tijd van het jaar en gelukkig zal het de komende nachten weer een stuk warmer zijn. 

Aan de uitbundige zon zie je de temperatuur niet af en gelukkig zal die ook voor lekkere temperaturen van 22 graden zorgen. Het is me wel te koud om ontbijt buiten te eten dus ik nuttig mijn gepocheerde ei met tomaat en mini paprika's binnen. 

Rick en ik maken vervolgens ons dagelijkse ritje naar de Starbucks in Vienna. Dit is een gezellig ritueel tijdens de coronatijd geworden. Zo hebben we even tijd samen voor Rick aan het werk gaat en we spelen onderweg wat Pokemon Go. 

Rick heeft deze week weer een virtuele conferentie, die gewoonlijk in Orlando wordt gehouden. Hij vindt het moeilijk, want tijdens zo'n gewone conferentie heb je nog weleens even pauze om van de ene naar de andere zaal te lopen. Tijdens deze virtuele conferentie volgen de lezingen elkaar zonder oponthoud op. Heel vermoeiend, zo'n hele dag in de stoel, vindt Rick.

Na mijn tienduizend stappen bijeen te hebben gehaald, haal ik de herfstspullen voor binnen van zolder. De zomerdingen gaan tegelijkertijd naar boven. Ik vind het altijd weer erg gezellig met de warme kleuren van de herfst. 

Intussen heb ik ons kleine IKEA kastje dat nu vervangen is door een hogere boekenkast op Facebook te koop gezet. Zoals iedere keer zijn er meteen geinteresseerden en nog voor twaalven is het verkocht en opgehaald. Ik krijg echt de neiging van alles te koop te gaan zetten wat ik overbodig vind, maar daar is Rick het niet mee eens. 

Voor mijn lunch haal ik een salade van Subway en maak me dan klaar voor de wekelijkse virtuele lunch met Judith. Alleen heb ik dit keer mijn eten al op als Judith belt. Het is koud in Maine en Judith is binnen, ik zit in de zon in de achtertuin. Voor we het weten loopt het bij tweeen en nemen we afscheid tot volgende week.

Mijn nieuwe Fitflop schoenen zijn aangekomen. Fitflops lopen heerlijk en ik had nieuwe nodig, maar was mijn maat vergeten. Gelukkig heb ik maat 9 besteld en die past perfect. Ik schrijf die hier nu op, zodat ik het later weer op kan zoeken. 

Mijn boek en Orion gaan mee de achtertuin in en ik lees een paar uur in de hangmat. Tegen half vijf ligt de achtertuin in de schaduw en dan wordt het te koel. Ik moet zeggen dat ik heel blij ben dat de muggen vrijwel weg zijn, dat is dan wel weer een voordeel van de koude nachten. Het is fijn de hangmat zoveel te kunnen gebruiken op het moment. 

Als snack bak ik de maitake paddenstoelen, die ik zondag op de markt kocht. Die ga ik vaker koper, heerlijk zijn ze met wat olijfolie, zout en peper. Rick houdt alleen maar van champignons, maar ik vind het leuk en lekker de exotische paddenstoelen te proberen. Ik heb nu een mix van verschillende soorten besteld om zondag op te halen op de markt. 

Voor ons avondeten grilt Rick karbonades en daarbij hebben we Indiase saag (spinazie) met champignons over bloemkoolrijst. Het is weer eens wat anders en een zeer smakelijk maal.

Gisteravond laat hebben we een huisje in de Outer Banks geboekt voor de eerste week in oktober. Orion mag weer mee. We zien ernaar uit, al zal het waarschijnlijk geen weer meer zijn om op het strand te zitten. Hoewel, je weet nooit. 

 

Over een zonovergoten maandag

Oei, dat was koud vannacht! Ik had gelukkig lange mouwen aan, maar miste eigenlijk ook een lange broek. Het is dan ook maar zeven graden als ik om half acht beneden kom. Rick is al even op en heeft mijn koffie klaar. Ik pocheer een ei en snijd een heel stel groentes in stukjes erbij. 

Zoals gewoonlijk halen we koffies van Starbucks als Rick klaar is voor zijn werkdag. Rick en Nick, de barista bij Starbucks, grappen dat ik zelfs met het koudste weer nog de koude nitro brew bestel. Tja, gewone koffie drink ik thuis wel, die nitro brew kan ik zelf niet maken. 

De elliptische machine wacht boven weer geduldig. Ik merk dat het toch wel een grotere inspanning is dan op de plaats hardlopen. Ook heb ik mijn stappen sneller bijeen. Ik voel mijn benen na afloop dus ik moet er weer even aan wennen. 

Na zo'n uur sporten ben ik enorm bezweet en dat lijkt me niet lekker fietsen met dit koudere weer. Ik foehn mijn haar en doe droge kleding aan. Nu valt het met een jas aan wel mee op de fiets. Ik ben dolblij met mijn zaterdag geinstalleerde spiegeltje, zodat ik naderende auto's zie komen in plaats van alleen horen. 

Sharon heeft een pittig half uur klaar voor mij. Ik moet dan ook zeggen dat mijn spieren als pudding aanvoelen als we klaar zijn. Ik denk dat er vanmiddag niet heel veel beweging meer gaat volgen!

Thuis ga ik dan ook tot lunchtijd voor het huis in de zon zitten uitrusten. Ik kijk hoe de schattige Libanese buurkinderen buiten spelen. Ze spreken een mengeling van Frans, Arabisch en Engels. Ze beginnen ook langzamerhand met de andere Amerikaanse leeftijdgenoten aan ons pleintje te spelen. Kinderen hoeven elkaars taal niet te spreken om plezier te hebben samen. 

Voor mijn lunch heb ik zin in een slabladeren wrap van The Italian Gourmet. Rick heeft zijn eigen salade. Voor het huis is het in de zon heerlijk zitten en eten. Ik vind die wrap met verschillende Italiaanse charcuterie en provolone super lekker. 

Met dit weer moet ik gewoon ergens de natuur in. Ik overweeg Great Falls, maar ik ben zo moe en Meadowlark Gardens heeft allerlei plekjes, waar je rustig kunt zitten om van de natuur te genieten. Ik zie zo een paar zeearenden vissen en ik denk dat te filmen. Jammer genoeg moet ik op de verkeerde knop hebben gedrukt. Jullie moeten dus maar van mij aannemen dat dat een bijzonder gezicht was. 

Met mijn kristallen bol maak ik ook een paar foto's. Verder is het gewoon zo'n mooi park! Het is altijd weer genieten van de uitzichten. Ik besteed er een paar uur en ga dan huiswaarts. 

Om de een of andere reden voel ik me vanmiddag uitgeput en ik besluit de hangmat weer op te zoeken. Ik waan me bijna op vakantie in onze eigen achtertuin zo. Orion komt me natuurlijk ook gezelschap houden. 

Rick werkt vanavond wat langer dus als hij klaar is beginnen we aan het avondeten. Ik maak zalm met de kruiden, die we vorige week van de markt meenamen. Die zijn erg lekker! We hebben er spinazie en bloemkool tots bij. 

Voor hij naar bed ging appte ik ook even met Kai. Hij en Raquel zijn in Cassis voor een paar dagen. Prachtige omgeving, ik benijd ze dat ze zo door Frankrijk kunnen reizen. Ik moet toegeven ook wel even een traantje weg te hebben gepinkt vanwege het uitzichtloze met betrekking tot elkaar weer kunnen zien. Maar ooit zal het toch weer kunnen, hoop ik!

Katja's ziekenhuis had een tijdje helemaal geen coronavirus patienten, maar zij merkt dat er ook weer meer gevallen binnenkomen. Ik vrees voor de herfst en winter. Ik probeer heel hard van dag op dag te leven, maar op sommige dagen lukt dat minder.