Shopping day!

Petra en ik beginnen, terwijl de rest van onze gezinnen nog liggen te pitten, met een wandeling met Cosmo. Die lijkt nog fris en fruitig en we lopen naar Nottoway Park. Op de terugweg lopen we langs het hondenpark, maar het is zo warm, dat, behalve een bruisende Brittany, geen van de honden veel energie heeft. Cosmo ook niet, dus na een kwartiertje lopen we terug naar huis.

Cosmo heeft het heel erg warm en wil telkens niet verder. Ik besluit hem met deze hittegolf dan maar niet meer voor een lange wandeling mee te nemen. Hij heeft daar geen plezier van. Het wordt nog steeds meer dan 35 graden, Petra en Erik maken hier een flinke hittegolf mee.

Petra en ik zetten bij thuiskomst onze gewichten klaar in het schaduwrijke gedeelte van de achtertuin. Met behulp van het FitDeck en de Fitness tijdschriften, die ik heb verzameld, doen we zo een half uur allerlei spieroefeningen.

Het gaat best lekker, al worden we beiden geprikt door onzichtbare insekten. Ik ga zelf ook vaker buiten mijn routines afwerken, heerlijk! Voldaan springen we na al dit gezweet (de wandeling was ook al zweterig) onder de verfrissende douche.

Inmiddels is de rest ook klaar en gaan Rick en ik met de Schoontjes naar Wegmans. Deze supermarkt is enorm en we doen inkopen voor onze barbecue van morgenavond. Ook kopen Petra en Lisa vruchten voor hun ontbijtshakes.

Na een lekkere lunch daar van een baguette met kalkoenborst en jalapeno kaas (de anderen hebben een andere baguette en Petra een bruin broodje met tonijn salade) brengen we de boodschappen thuis.


De bakkerij, sushi bar en een van de vele lunchbars bij Wegmans

Daar treffen we Katja met een migraine aan. Heel vervelend voor haar en Rick blijft thuis om voor haar te zorgen. Kai en Saskia gaan met ons allemaal mee naar Tysons Corner. Met zijn zevenen rijden we in de Kia Sedona van, die Erik en Petra hebben gehuurd, naar de mall.

Daar slaagt iedereen goed. Al meteen vindt Robin een (wilde!) zwembroek bij Old Navy en ook Kai slaagt daar met twee paar jeans, want hij heeft gaten in al zijn broeken door het skateboarden.

Dan vinden Petra en Lisa een heel leuk jurkje (ook voor een leuk prijsje!) bij Papaya. De dames shoppen nog even verder voor kleding, terwijl de mannen de electronica zaken induiken. Die kopen DS spelletjes en dvd's.

Bij Delia's vindt Lisa een leuk rokje en Saskia vindt er haar "back to school outfit": een Where the Wild Things Are t-shirt en jeans.

Dan lopen we langs het Crocs standje en daar zien Petra en ik toch wel erg leuke slippers! Ze zijn wit en helemaal niet log (wat ik van de meeste Crocs wel vind). Net als twee jaar geleden lopen Petra en ik op dezelfde schoenen weg.

Lisa en Saskia zijn inmiddels Forever 21 ingedoken. Saskia vindt er niets, maar Lisa en Petra gaan voor een leuk rokje. De cassiere doet moeilijk over een Traveler's Cheque. Het schijnt dat het steeds moeilijker wordt om die als betalingsmiddel te gebruiken, heb ik ergens gelezen. Afgaand op deze dame is dat wel waar.

Als laatste doen we Barnes and Noble aan. Lisa en Petra kiezen een paar boeken en gebruiken mijn discount card, die vijftien procent geeft.

Katja voelt zich inmiddels wel wat beter, maar niet goed genoeg om mee uit eten te gaan. Rick gaat natuurlijk wel mee, dus moeten we voor het eerst met twee auto's, aangezien de vans maar zeven zitplaatsen hebben en wij met zijn achten zijn.

Saskia en ik gaan mee in de Sedona en Rick en Kai gaan in Ricks auto. Vanavond is het restaurant van keuze Gordon Biersch. We krijgen meteen een tafel en het eten is er weer erg lekker. Ik bestel twee voorafjes, een crab- en garnalensalade cocktail en hummus, bruschetta en knoflook met lekker brood. Precies goed.

Na het eten nemen we voorlopig afscheid van de mannen, die naar de Dark Knight gaan. Wij meiden hebben kaartjes voor Mamma Mia. Wat een leuke film is dat! Meryl Streep is super en Amanda Seyfried, die de dochter speelt, zingt ook erg goed. Maar verder kan niemand zingen! Zeker Pierce Brosnan niet! Maar dat maakt de film juist leuk, vind ik. We lachen wat af!

Na afloop moeten we nog zeker een half uur op de anderen wachten, dus we nemen een tafeltje aan de bar bij TGIFriday's met zicht op de bioscoop. We bestellen een drankje, dat nogal op zich laat wachten. Petra en ik krijgen ons drankje net als we de anderen uit hun film zien komen.

Als we thuis komen speelt Cosmo het nog klaar om een muisje te vangen. Gelukkig kan Rick het levend uit zijn bek krijgen! De rest van de avond lachen we om gekke YouTube filmpjes, waaronder "Zakje".

De memorials op de Mall

Om een uur of acht ben ik klaar wakker. Het is zo warm 's nachts op het moment, dat zelfs de fan en de airconditioning niet echt veel helpen. Beneden zie ik nog geen van onze gasten, maar als ik even later terug kom is Petra ook op.

Ook Lisa is al gauw van de partij. We drinken thee en koffie en eten ontbijt (Petra en Lisa een Pinacolada Herbalife shake, die Petra hierheen heeft laten sturen, en die alleen in de VS verkrijgbaar is).

Dan gaan Petra en ik naar het Community Center om van daaruit een lange wandeling op het W&OD pad te beginnen. De parkeerplaats staat vol (heel ongewoon), maar gelukkig gaat er net iemand weg. Iedereen zal wel van het mooie weer gebruik willen maken voor het te warm wordt.

We lopen vijf kilometer naar het westen en dan terug, voor een totaal van tien kilometer. Het is druk op het pad, maar ook weer niet zo, dat we niet lekker door kunnen lopen. Onderweg zien we een paar prachtige bluebirds en cardinaaltjes. Helaas ook een dode slang, vogel en kikker, overreden door de racefietsers, die ook gevaarlijk dicht langs ons suizen zo af en toe.

En dan opeens zie ik wat bewegen in het struikgewas. Het is een schattig jong hertje, witte stipjes op de vacht en al, die ons nieuwsgierig staat aan te kijken. Zo lief! Het staat maar een aantal meters van ons af, bijzonder.


Na iets meer dan een uur zijn we weer terug in Vienna. Gelukkig, want nu begint het wel heel erg warm te worden, ondanks het briesje. Dat brengt wel een beetje belangrijke koelte en zorgt er ook voor, dat het niet zo vochtig is, als voorspeld.

We kijken even rond bij de Farmer's Market, die iedere zaterdag bij de locomotief in Vienna plaatsvindt. Daar kopen we een zak super lekker ruikende perziken en een bakje gooseberries. Ik weet zeker, dat ik die in Nederland ook al eens gegeten heb, maar Petra kent ze niet. Terwijl ik dit schrijf komt de Nederlandse naam opeens in me op: kruisbessen.

Thuis vinden we iedereen wakker en aangekleed en trakteren op een perzik. Na een snelle douche gaan we (Rick en ik en de familie Schoon) naar Washington. Saskia is te moe van haar logeerpartij vannacht, Katja moet werken en Kai blijft liever thuis.

We parkeren de auto, na een grondige veiligheidsinspectie, onder het Reagan gebouw en lopen dan richting Washington Monument. We besluiten toch even te kijken of er nog tickets over zijn voor een rondleiding, maar daar zijn we te laat voor (niet verwonderlijk).


Na de nodige foto's bij het Washington Monument lopen we verder naar het World War II Memorial (Tweede Wereldoorlog monument).


Al zijn er veel mensen, het is er niet zo druk als ik op een zaterdag in juli zou verwachten. Misschien houdt de hitte mensen toch binnen, want het is inmiddels zeker 35 graden en in de zon bijna niet uit te houden, ware het niet, dat er zo af en toe een verkoelend briesje waait.


Mooi uitzicht en reflectie van het Lincoln Memorial vanaf een van de fonteinen

Van het altijd weer indrukwekkende World War II Memorial gaan we naar het Witte Huis. Dat bekijken we van de voor- en achterkant en dat is een hele wandeling, want rond het Witte Huis is alles afgezet. Vooral voor Lisa en Robin is dit allemaal bijzonder, want ze hebben het alleen nog maar op tv gezien. Petra en Erik zijn hier al eerder geweest.




Straathockey vlak voor het Witte Huis

Om het op een niet zo nette manier te zeggen zweten we inmiddels allemaal peentjes! Wat kan het warm zijn in de stad! We zijn allemaal klaar voor een koel drankje en lunch. Daarvoor strijken we neer bij Cosi, praktisch naast het Witte Huis.


Een van de vele kleurrijke hotdog en t-shirt standjes, die overal langs de stoep staan hier

We vinden meteen een tafeltje en Petra, Lisa en ik bestellen dezelfde mozzarella met vruchten en sla salade. Die smaakt heerlijk fris en we zijn weer helemaal opgefrist (hoewel er even een minder fris gebeuren was, toen Petra een vrouw haar kunstgebit zag afwassen in de wasbak van het toilet). Ach ja, we horen tientallen talen hier (waaronder heel wat Nederlands) en zijn er ook tientallen verschillende culturen, zullen we maar denken.

In de hitte zetten we onze tocht voort langs de monumenten. Het Vietnam Veteranen Memorial volgt. Een heel aantal mensen doen hier een stuk papier tegen de muur en "copieren" dan met een potlood de naam van een van de gevallenen. Wat ik me nu altijd afvraag is, wat ze daarna met dat papier doen. Voor mij zou een foto voldoende zijn, maar misschien heeft dat papier ook nog symbolische waarde. Wie zal het zeggen. Door alle duidelijk nog levende en tastbare rouw bij dit monument doet het mij altijd het meest.

Voor het Lincoln Memorial zien we een demonstratie tegen Scientology (de "religie" van o.a. John Travolta en Tom Cruise). Mensen zijn raar aangekleed, dragen maskers en het geheel ziet er wat sinister uit. Waarom je een snikhete zaterdagmiddag aan zoiets zou willen besteden is me een raadsel! Ze moeten wel erg sterk een afkeer hebben van die religie (die ik ook bizar vind, maar ieder zijn meug)!


Bovenin het Lincoln Memorial laat Lisa weten, dat ze inmiddels flinke blaren heeft opgelopen. Dat gebeurt inderdaad helaas in deze stad, want je loopt er, zonder het te merken, kilometers!

Rick biedt aan om de van te gaan halen, zodat wij de andere monumenten nog kunnen bezoeken. Teruglopen naar de parkeergarage is ongeveer net zo ver als doorlopen naar het Jefferson Memorial. We spreken dus af hem voor dat laatste memorial te ontmoeten.

Met een strompelende Lisa (die zich erg sterk houdt en niet op blote voeten wil lopen) gaan we verder naar het Koreaanse monument. De uitdrukkingen op de gezichten van de standbeelden van de soldaten hier blijf ik treffend vinden. Je ziet er de enorme angst in, die ze gevoeld moeten hebben.


Langs het Tidal Basin met zijn kersenboompjes, die allang weer uitgebloeid zijn, wandelen we verder naar het Franklin D. Roosevelt Memorial. Heerlijk in de schaduw met allerlei fonteinen is dit een oase in de hete zomer. Het is er ook vrijwel uitgestorven, heel anders, dan de rest van de drukke Mall!

Onze laatste stop, maar niemand wil meer naar boven om dichter bij het standbeeld van Jefferson te komen, is het Jefferson Memorial. Dit gebouw is passend voor onze tweede president. Het doet wel wat denken aan het hoofdgebouw van de door hem gestichte University of Virginia.

Precies op tijd voor Rick staan we klaar en met de airco hard aan rijden we terug naar huis. Rick en ik zijn het erover eens, dat het lang geleden is, dat we het zo warm hadden in de stad!

Thuis doet iedereen meteen zwemkleding aan, behalve Robin, die met Kai X-Box blijft spelen. Bij het zwembad kopen we voor $25 een weekpas voor Petra, Erik en de kinderen en gaan dan lekker in het lauwe water dobberen. Heerlijk, na al dat gezweet downtown!

Saskia heeft vanavond alweer een logeer-verjaarspartijtje en rond vijf uur gaan we dus huiswaarts. Daar gaan Petra, Lisa en ik nog eens verder genieten van water in de hot tub. Die heeft een perfecte temperatuur en we ontspannen helemaal!

Katja, Leah, Matt en Robin spelen intussen binnen een spelletje tafeltennis. Robin heeft daar een paar jaar geleden les in gehad en hij en Leah winnen dus ruim van Katja en Matt. Leuk om te zien, hoe de tieners Robin meteen in hun midden opnemen en hij zich daar ook thuis voelt.

Saskia is dus uit logeren en Katja moet aan het werk, maar Kai gaat mee eten vanavond. Ik heb al om drie uur onze naam op de lijst gezet bij Artie's voor een tafel om zeven uur. Als we aankomen lijkt het beredruk, maar onze tafel staat meteen klaar.

Sam, onze serveerder, is heel attent! Onze drankjes worden constant bijgevuld en hij komt veelvuldig terug om te vragen of we nog iets nodig hebben. Rick maakt hem een compliment, want dat is een ding, waar we bij deze verder heel goede restaurantketen moeite mee hebben. Er is, wat ze noemen, team serveren en dat betekent soms, dat de rechterhand niet weet, wat de linkerhand doet. Zoals Sam het opvangt is super.

Ook het eten is voor iedereen lekker. Mijn tonijn (ik heb het eindelijk weer eens durven bestellen) is ook echt "seared" en komt op een bed van olijf, zongedroogde tomaten en champignons. Ook Petra smult van haar zalm. Lisa en Kai nemen de kipvingers en de mannen diverse vleesgerechten. Allemaal zijn we zeer tevreden!

Op de terugweg stoppen we bij CVS (de "onze" is 24 uur per dag geopend), want de dames Schoon hebben diverse cosmetica nodig. Omdat de muggen op het moment wel weer erg zijn, zoeken Rick en ik naar een alternatief voor Off! (al die deet is niet echt gezond). We vinden een lantaarn met een kaarsje en zetten dat thuis meteen op. Het werkt zo te zien heel goed, we hebben geen mug meer waargenomen!

Na nog wat geklets en gecomputer buiten zien we de Schoontjes moe worden. Rond tien uur gaan ze naar beneden om te gaan slapen. Ik schrijf nog even dit verhaaltje, maar ben ook klaar voor mijn bed. Die hitte maakt moe en zij hebben natuurlijk vandaag ook heel wat indrukken opgedaan (om van de jetlag niet eens te spreken)!

Dakota reisfoto's online

Dakotas 2008

(de hele foto's staan niet op de slideshow, een klik op de link onderaan brengt je naar het album)

Aftellen tot ons Nederlandse bezoek!

Gisterochtend hadden Mary Ellen en ik voorlopig onze laatste training met Marceleus. Ik schrijf voorlopig, omdat het erin zit, dat we in september op zaterdagen met hem gaan werken. We hebben besproken met hem, dat we serieus willen trainen, want sommige sessies werden kletspartijen en daar zit ik niet op te wachten. We zullen zien.

Na de training ben ik gauw naar Petco gegaan om Cosmo's eten aan te vullen. Gewoonlijk neem ik Cosmo dan graag mee, maar ik had nog andere dingen te doen en het is veel en veel te warm voor hem in de auto en ook buiten de winkels. Hij moest dus deze keer zijn luchtjes en snack daar missen.

Ineke is zo aardig geweest een aantal typisch Nederlandse boodschappentassen te kopen bij 't Kruidvat. Ze stuurt er mij een op en ik heb beloofd haar in ruil daarvoor een tijdschrift te sturen, want ik heb al een kwart eeuw geen Nederlandse rekening meer. Ik kan niet wachten om mijn Whole Foods tas te verruilen voor een "Delfts Blauwe" tas!

Bij de Rite Aid ging ik op zoek naar een van de tijdschriften, die ze noemde. Tot mijn verbazing hadden ze in het enorme tijdschriftenrek de toch heel populaire Ladies Home Journal niet. Het werd dus de Family Circle, wat ik zelf ook leuk vind en een abonnement op heb.

Op de terugweg ben ik meteen maar bij het postkantoor langsgegaan en heb het opgestuurd. Geen idee, wanneer ik daar anders tijd voor zou hebben de komende paar weken.

Bij Whole Foods haalde ik makkelijk worstjes, brood en tomatensoep voor het avondeten. Ze hebben er de heerlijkste kipworstjes. Mijn favorieten (en ook die van Katja) zijn die met spinazie en feta kaas. Klinkt heel vreemd, maar het smaakt naar meer!

Na de lunch ben ik gaan zwemmen, wat met dit weer echt de enige cardiobeweging is, waar ik me goed bij voel. Het is veel te warm om te lopen of zelfs te fietsen, tenzij je heel vroeg gaat en ik heb nog steeds erge moeite om voor half negen mijn bed uit te komen!

Bij de post zaten de aankondigingen van onze verzekering, dat ze voor Saskia's ziekenhuisbezoek hebben betaald. Onvoorstelbaar, wat een bedrag voor het ziekenhuis alleen: $12820! De verzekering betaalde daar ongeveer $8400 van, want ze hebben altijd een soort discount regeling met de ziekenhuizen.

Aan het einde van de middag had ik een afspraak met Thu en heb weer keurige nagels. De massagestoelen daar zijn zo lekker, dat ik de tijd helemaal vergat (ook omdat ik het Queen of Babble boek bijna uithad). Na een half uur waren mijn nagels wel heel goed droog in ieder geval!

Nu Christine ook ver weg woont willen we onze telefoonrekening verlagen. We hebben nu Verizon en die rekenen heel wat voor lange afstands gesprekken. Rick heeft nu op onze tweede lijn Vonage geinstalleerd, dat kost $25 per maand en gesprekken naar Nederland zijn nu ook gratis! Nu zullen veel mensen zeggen, dat ik ook Skype zou kunnen gebruiken, maar om de een of andere duistere reden krijg ik dat niet werkend op mijn computer.

Vanochtend merk ik tot mijn ontzetting, dat het koffiezetapparaat alle medewerking weigert! Een paar kopjes koffie zijn voor mij 's ochtends onontbeerlijk! En natuurlijk krijgen we nu ook gasten en dan kan ik geen koffie zetten. Die noodtoestand moet uiteraard opgelost worden!

Online zoek ik naar hetzelfde Black and Decker Space Saver apparaat, dat we nu hebben. Targets website is wat dat betreft heel handig, want je kunt kijken, of de winkels bij jou in de buurt het produkt voorradig hebben. Dat is het geval bij een Target in Fairfax, waar ik nog nooit geweest ben.

Meteen ga ik op weg om zeker te zijn, dat ze het inderdaad hebben. Onderweg stop ik bij Starbucks voor een ijskoffie en een sandwich. Getuige de rij, die er staat, zal deze winkel vast niet sluiten. Later hoor ik op de radio, dat er in Virginia maar vijf Starbucks winkels zullen sluiten, geen van allen in dit gebied. Hey, Northern Virginians need their cup of Java!

Bij de Target vind ik tot mijn grote vreugde nog een van de koffiezetapparaten! Hoera! Natuurlijk kan ik het niet laten om niet even bij de sportkleding te kijken. Daar vind ik een leuk skort en topje in felblauw en donkerblauw uiteraard!

Voldaan ga ik huiswaarts met onderweg nog een stop bij Total Wine om de lekkere Yellowtail rose te kopen. Het is altijd even zoeken in deze gigantische zaak. Onvoorstelbaar, wat een selectie wijnen ze hebben!!

Vanmiddag ga ik het zwembad maar weer onveilig maken en als het goed is, kunnen we Petra, Erik, Robin en Lisa aan het einde van de middag verwachten. We hebben enorm veel zin in hun bezoek!

The Lion King

Mijn ochtend begint al goed met een prachtig rood cardinaaltje hier op de rand van het raam, terwijl ik mijn koffie zit te drinken. Ik ben letterlijk een halve meter van hem verwijderd! Helaas vliegt hij zodra ik beweeg weer weg, want dat was een mooie foto geweest!

Als ik Cosmo meeneem voor een wandeling protesteert hij al voor we de cul de sac uitzijn. Het belooft dan ook een flink warm dagje te worden en ik laat mijn plan om te gaan hardlopen meteen varen.

In plaats daarvan pak ik de fiets en ga het W&OD pad op. Er staat een briesje en terwijl ik fiets is het goed te doen. Kennelijk hebben de herten het ook warm, want ik zie er een met zijn poten in het water staan en van de planten aan de kant eten. Ik stop voor wat foto's, maar dan voel ik ook meteen de hitte als een doek op me vallen, dus ik fiets gauw door. Gelukkig staan er om de zoveel mijl waterfonteinen, want ik heb mijn meegebrachte halve liter flesje zo op!


Bij de Safeway haal ik nieuwe Off!, want de tijgermuggen zijn alweer in grote getalen gesignaleerd. Er is net weer een studie uit, dat niets daar zo goed tegen beschermd als produkten met Deet, helaas.

Natuurlijk kan ik mijn bijna dagelijkse trek naar Whole Foods niet overslaan. Daar zie ik een nieuwe (althans voor mij) vruchtensoort: de "plumcot". De naam doet me denken, dat het een kruising tussen een pruim en een abrikoos is, beiden vruchten, waar ik dol op ben. Thuis probeer ik er meteen een en vind het erg lekker, een zachtzoete smaak.

Eigenlijk heb ik wel zin om na al het gezweet het zwembad in te duiken vanmiddag, maar dat komt er niet van. Kai wil naar een vriend aan de andere kant van Vienna gebracht worden om te gaan skateboarden. En Saskia heeft om drie uur een orthodontist afspraak.

Die laatste moet ik echter verzetten, want Saskia komt terug van Laura's huis met de mededeling, dat ze zich niet lekker voelt. Ze is misselijk, dus ik zend meteen een schietgebedje naar boven, dat het niets is. We hebben vanavond tickets voor het theater en daar hebben we al maanden naar uitgekeken! Gelukkig gaat de misselijkheid na even op de bank liggen weer helemaal over!

Met Katja vul ik nog een aantal van de benodigde Virginia Tech formulieren in. Nu alleen het inentingsformulier van de dokter terugkrijgen en dan zijn we er klaar voor.

Met zijn allen gaan we rond vijf uur netjes gekleed op weg naar het Kennedy Center. Rick heeft al ongeveer een half jaar geleden kaartjes gekocht voor de voorstelling van de Lion King hier.

We gaan zo vroeg, omdat je in dit gebied nooit weet, hoe druk het verkeer zal zijn. En inderdaad komen we kort in de file terecht. Dan, eenmaal bij het theater aangekomen, besluit Rick er toch nog niet te parkeren, want we willen eerst nog ergens eten (de restaurants in het Kennedy Center zitten vol, heeft Rick al van tevoren uitgevonden).

Dat komt ons duur te staan qua tijd, want er blijkt tijdens het spitsuur, geen afslag te zijn van de Rock Creek Parkway tot we bijna bij de dierentuin zijn! En dan komen we, teruggaand, in het drukke spitsverkeer terecht. Grrr!! We verliezen er een half uur mee voor een afstand van hooguit vijf kilometer!!!

Maar goed, niets aan te doen en we parkeren nu toch maar in de gigantische garage van het Kennedy Center. Dit is niet maar een theaterzaal, maar een heel complex met een aantal theaters en een concerthal. We kijken dan wel of we een taxi kunnen vinden naar Georgetown.

Eenmaal buiten gekomen rijdt er net een taxi weg, maar verder is er in geen velden of wegen een te bekennen. We zien wel, dat het Watergate hotel vlak naast het Kennedy Center ligt (we komen hier niet zo vaak, dat is wel duidelijk). Dat heeft natuurlijk ook restaurants.

We lopen naar het hotel en inderdaad zien we het 600 Restaurant. Onze vrees, dat een restaurant zo dicht bij het theater wel vol zal zitten, blijkt ongegrond. We krijgen meteen een tafel.

Het is een gezellig restaurant met een lekker menu. Ik houd het bij een paar voorafjes: de viscocktail, die heerlijk bereid is met garnalen, crab en kreeft, en de huissalade. Lekkere zomerse gerechten zijn het.

Door het oponthoud in het verkeer hebben we minder dan een uur om te eten, maar onze serveerder belooft, dat dat gaat lukken. En inderdaad, keurig om kwart over zeven lopen we het Kennedy Center binnen.


De vlaggen in de Hall of States

Onze voorstelling wordt in het prachtige Opera House gehouden. Nadat we onze drankjes voor de pauze hebben besteld (aan te raden, want de rijen zijn enorm tijdens de pauze) gaan we naar binnen.


We hebben supergoede zitplaatsen, rij M in "orchestra", dus zo'n acht rijen van het podium! Helaas mag er in deze zaal niet gefotografeerd worden, want hij is werkelijk heel mooi. Aan het plafond hangen crystallen lampen en alles is bekleed met donkerrood fluweel.

Van tevoren wist ik eigenlijk niet, wat ik van de Lion King moest verwachten. Wat we voorgeschoteld krijgen overtreft elke verwachting, die ik had kunnen hebben. Wat een creativiteit qua kostuums en wat een zangtalenten, ook van de 11-jarige jonge Simba en even oude jonge Nala. Het is allemaal enorme klasse en we genieten er alle vijf (zelfs Kai en dat zegt wat!) van.


Dit filmpje geeft een goede indruk (wij mochten niet filmen of fotograferen)

We vinden het allemaal jammer, dat er niet vaker Broadway musicals naar Washington komen. Getuige het feit, dat de voorstellingen altijd heel snel uitverkocht zijn, is er zeker animo voor!

Ze heeft haar Hokie paspoort! (Dag 2 introduktie)

De wekker in de hotelkamer loopt tien minuten voor en Rick had hem gezet (zich daar niet bewust van) voor half zeven. Oei, dat is even moeilijk, zo vroeg opstaan! Alweer valt het ons op, hoe snel we klaar zijn, als het alleen ons tweeen betreft. We douchen heel snel en ik had gisteravond mijn haar al gewassen, dus kan dat gewoon opsteken.

Klokslag zeven uur sluiten we de hotelkamerdeur achter ons, ons er inmiddels van verzekerd te hebben, dat Katja ook in het land der levenden is. Zij heeft vannacht dus in een dorm kamer geslapen en daar mochten ze (omdat ze mensen moesten leren kennen) pas na middernacht in.

Katja heeft slecht geslapen, want haar roomie was bang en deed de ramen dicht (op de vijfde verdieping, wie sluipt daar nu door het raam naar binnen?), waardoor het heel benauwd werd zonder airco. Vervelend, want het was vannacht lekker koel buiten, wij hebben ook met de ramen open geslapen, ongewoon half juli!

Bij Starbucks halen Rick en ik de nodige caffeine, voor mij in de vorm van een ijskoffie, want ik heb dorst en daar helpt hete koffie niet bij. Helaas verkoopt deze locatie geen warme ontbijt sandwiches en dus behelpen we ons maar met scones. Ik houd niet van die plakkerige zoete dingen voor het ontbijt, dus eet zo'n beetje de frambozen uit de mijne en dat is het (Rick hoort later tijdens de lezing mijn maag rommelen, hi hi).

Katja moet voor kwart voor acht haar sleutel inleveren, dus we parkeren dichtbij de dorm en helpen haar haar koffertje en fan naar beneden te nemen. Dit is een heel oude dorm en er is hoegenaamd geen atmosfeer.

Dat zal vast anders zijn, als de studenten er eenmaal wonen, maar ik denk, dat Katja in haar handjes mag klappen, dat zij in het Leadership programma is aangenomen! Die dorms zijn veel luxueuzer en ze hoeft de badkamer maar met vijf anderen te delen.

Samen rijden we naar het Math Emporium in de University Mall. Dit is het enige lesgedeelte van de universiteit, dat niet op campus ligt (wel redelijk op loopafstand en er is een shuttlebus).


Die "Hokiea" zien er soms zeer strijdbaar uit!

Dit is een grote ruimte met zo'n honderd laptops, waar de studenten hun wiskundelessen nemen. Alleen de eerste les is met een docent, daarna is de wiskunde een zelfstudie (al zijn er allerlei begeleiders aanwezig om te helpen met vragen). Zelf zou ik daar de grootste moeite mee hebben, want ik moet iets uitgelegd zien, maar Katja lijkt er niet door aangedaan, dus opper ik mijn twijfels maar niet. Laat dit maar helemaal haar ervaring worden.

We moeten er om klokslag acht uur zijn en een kordate dame (die Rick in zijn rug duwt tot zijn grote ergernis) commandeert Katja naar links en ons naar de lezing voor ouders achterin het Emporium. Het valt me op, dat er beduidend minder ouders zijn, dan gisteren, maar dat komt natuurlijk ook, omdat dit voor een beperktere groep studenten is.

Terwijl Katja met een adviseuse haar vakrooster bepaalt, luisteren Rick en ik naar nog meer informatie over haar eerste jaar bij Virginia Tech. Omdat Katja haar major wilde veranderen van International Studies naar Biologie en Biologie voorlopig (misschien maar tot begin september wordt ons nu verteld) vol is, is zij op het moment deel van de grote groep studenten in University Studies.

Gisteren hebben we al geleerd, dat je daar geen diploma in kunt halen en dat je na 60 volbrachte credit uren een major gekozen moet hebben. Duidelijk zal het Katja niet zo lang duren, want zij is vrijwel zeker van biologie.

Een heel groot verschil met Nederland (en misschien val ik in herhalingen met gisteren, maar ik ben te moe om dat na te lezen) zijn de algemene vakken, die iedere college student moet volbrengen. Dit wordt het CLE genoemd, oftewel Curriculum for Liberal Education.

De studenten moeten daarvoor in zeven categorieen tussen de 1 en 6 (afhankelijk van de categorie en hun major) credit uren volbrengen. De categorieen zijn (sorry, Engels, want van sommigen weet ik de vertaling niet): English writing; humanities (ideas, cultural traditions, values (ik denk hier geschiedenis e.d. bij)); society and human behavior (bijv. psychologie); science (biologie etc); quantitative reasoning (wiskunde); creativity en critical issues/global context (bijvoorbeeld een cursus, die Katja bijna had genomen over insekten en de mens (ze heeft haar rooster alweer veranderd sinds vanmorgen).

Er zijn wel honderd verschillende cursussen, die aan deze eisen voldoen en dus worden aan "onze" studenten enkel de cursussen voorgesteld, die op hun niveau worden gegeven. Je kunt aan het nummer van de cursus (over het algemeen) zien, wat het niveau is. In de 1000 zijn het freshman programma's, in de 2000 sophomore, 3000 junior en natuurlijk 4000 senior.

De studenten bepalen hun vakken helemaal zelf, ze krijgen alleen professioneel advies, maar hoeven daar niet naar te luisteren. Je moet, om te kunnen graduaten, een bepaald curriculum afmaken (natuurlijk afhankelijk van de major), maar als je nog geen major hebt wordt er aangeraden aan die algemene vakken zo snel mogelijk te voldoen.

Daarna wordt er verteld, dat de student minimaal een 2.0 GPA (grade point average) moet hebben voor het semester, anders gaat hij of zij op "academic probation". Als ze dan het tweede semester nog geen 2.0 hebben, krijgen ze hun eerste "suspension". Ze mogen dan een semester niet naar Virginia Tech. Daarna volgt er, indien het GPA nog steeds geen 2.0 is, een tweede suspension, wat een jaar geen VT betekent. En uiteindelijk, als de laatste kans niet lukt, volledig uitsluitsel van de universiteit.

De dean vertelt, dat zo'n 15 tot 20 procent van de eerstejaars hun eerste semester op academic probation eindigen. Dat is best veel, vind ik! Zij verklaart dat met het feit, dat de overschakeling van high school en thuis wonen naar college en op zichzelf wonen heel wat is, al denken veel studenten nu dat het niets is.

Persoonlijk denk ik wel, dat Katja er klaar voor is. Ik ken ouders, die iedere dag allerlei huiswerk met hun high schoolers maken en al het werk nakijken. Wij doen dat expres niet en Katja bedankte ons daar gisteren voor, want zij plant al jaren haar eigen agenda voor proefwerken e.d.

Gelukkig is er, als de student problemen heeft, gratis bijles in alle vakken. Ook krijgt iedereen een persoonlijke adviseur of adviseuse toegewezen, waar ze terecht kunnen met problemen en vragen. Die neemt zelf tenminste drie keer per semester contact op met de student, maar de student kan er altijd terecht.

Tijdens deze lezing merk ik, dat ik wel heel wat vragen heb. Die worden allemaal geduldig beantwoord. Dit hele systeem van credit uren is mij toch echt helemaal vreemd!

Het is nog voor negenen, als de computer software adviseur verder gaat. Dit is Ricks gebied, want Katja zal een nieuwe laptop nodig hebben voor ze bij VT begint. Dat laat ik natuurlijk helemaal aan hem over.

Dit praatje, over Microsoft licenses en welke bedrading etc. etc. vind ik dan ook het saaist van de hele orientatie! En het duurt maar voort en ik begin trek te krijgen (dit is wanneer Rick mijn maag hoort rommelen).

Tot mijn opluchting komt Katja naar ons toe om haar rooster te laten zien en tot onze schrik (nou ja, milde schrik natuurlijk dan) heeft zij maar liefst 18 credit uren! Terwijl er voor het eerste semester zo'n 15-16 uren maximum wordt geadviseerd (12 uren is minimum).

Rick heeft nu genoeg informatie over de computers, dus we gaan op zoek naar advies hierover. Katja is ervan overtuigd, dat ze het aankan, maar de dean, die we erover vragen, is het met ons eens, dat 18 credits wel veel is. Ze zegt wel, dat dit iets is, dat ze niet vaak ziet: ouders, die hun kind liever wat minder beladen met werk zien. Ze zegt, dat de meeste studenten juist zo min mogelijk op zich nemen en de ouders dan willen, dat ze zichzelf wat meer uitdagen.

Zo niet Katja, die al haar hele leven niet makkelijk voor zichzelf is. Toch brengt de dean haar wat aan het twijfelen en ze bespreken, dat ze nog tot zes weken na het begin van het semester heeft om een klas te laten vallen. Die klas zou dan de "Entomology" zijn, die met de insekten en de mensheid.

Met een tevreden Katja lopen we naar buiten. Bij de Easy Chair koffiewinkel (lekkerder dan Starbucks, vind ik) halen we een paar lattes. Die kalmeren mijn lege maag weer even. Het is pas tien uur en het voelt alsof we al meer dan een halve dag bezig zijn!

De volgende stap is Katja's Hokie paspoort ophalen. Hiervoor moeten we terug naar de campus (die trouwens wel heel erg groot is, als je er zo omheen rijdt of doorheen loopt, verdwalen is ook helemaal niet moeilijk!). Dit gaat heel makkelijk en ze krijgt ook meteen haar code om interlokaal te telefoneren. Dat kost 8 cent per minuut, maar lokale gesprekken zijn gratis.


Dit is zo'n mooie campus!



Burrus Hall (het hoofdgebouw) met daarvoor links het memorial voor de slachtoffers van vorig jaar

Het paspoort fungeert als haar pas voor van alles en nog wat. Het is haar sleutel voor haar dorm (hoewel de individuele kamers met een gewone sleutel open en dicht gaan). Ook krijgt ze zo haar eten in de restaurants op de campus. Er kan geld op gezet worden om bijvoorbeeld de wasautomaten te bedienen of met de bus te gaan. Verder zagen we, dat een heel aantal winkels in Blacksburg het Hokie Paspoort als een credit card accepteren. Een erg goed systeem dus, maar een kaart, die je niet wilt verliezen (een vervanging kost $15). Katja krijgt er dan ook een leuk hoesje voor.

In de Torgerson Hall wordt een technologie beursje gehouden. Hier worden de laptops getoond, die in de Virginia Tech Bookstore te koop zijn. Rick wil hier toch graag even naar toe. Het weer is alweer super, dus we lopen erheen over de campus. Dan merk je opeens de afstanden!

De Dell laptop, die Rick en Katja voor haar voor ogen hebben, verkoopt de bookstore niet. Maar Rick ziet wel een Fujitsu vertegenwoordiger, waarmee hij ook met Microsoft samenwerkt. Een kleine wereld is het weer! Ook Katja ziet zomaar een paar bekenden van haar high school.

Na even rondgekeken te hebben gaan we naar die bookstore op de campus. Hier zijn niet alleen boeken en schoolspullen te koop, maar er is ook een levensmiddelen afdeling. De ware reden, dat mensen echter naar een "bookstore" gaan, zijn de honderden produkten met het logo van de universiteit erop, die daar te koop zijn.

Je kunt het zo gek niet bedenken, van babyspullen tot hondenspullen, van keukengerei tot specerijen, van pennen tot sieraden! Alles is er met het Virginia Tech embleem of in de kleuren oranje en donkerrood of met de mascotte erop. Ik kies een blikje Virginia pinda's voor Shannons ouders. Die waren toch zomaar zo lief om Saskia voor twee nachten te huisvesten. Voor Shannon neem ik een "beanie" beertje mee in de kleuren van VT.


De "baby" afdeling, of althans een gedeelte daarvan



Hondenkoekjes en veel meer!

Rick vindt er een vaandel en een sticker voor zijn auto (die hij pas nadat we Katja naar school hebben gebracht, zal opplakken). Katja gaat volgens mij iedere dag hier op school met Virginia Tech dingen lopen. Ze krijgt hier ook weer een gratis VT t-shirt. Daarin is ze dan niet alleen, want overal lopen studenten in donkerrode of oranje dingen. De "spirit" is wel heel groot op deze school!

Inmiddels is het lunchtijd en we lopen naar Main Street. Daar gaan we Gillie's binnen, dat er erg gezellig uitziet met allemaal houten tafeltjes. Pas later realiseren we ons, dat het een vegetarisch restaurant is. Maar ze serveren wel vis, anders had Rick er niet gegeten.

Mijn gerecht, een crawfish (rivierkreeft) "burger" op kikkererwten brood met een superlekkere coleslaw, zou ik wel vaker kunnen eten! Ook Rick heeft goed gekozen met een quesadilla met gerookte zalm. Alleen Katja is niet weg van haar burrito.

Hier zullen we (helaas voor mij, want ik vind dit eten juist super) niet gauw terugkeren. Ondanks de heel goede universiteitskeuken heeft Blacksburg aan restaurants geen gebrek en ze zijn nog leuk ook. Ook is het een heel mooie omgeving, dus ik heb al met Katja afgesproken, dat ik een keer door de week kom. Wij gaan dan samen eten, maar overdag ga ik de natuur verkennen!

Na het eten lopen we de hele campus over op zoek naar de laatste vergadering over de Pre-Med benodigdheden. Dit blijkt alleen voor de studenten te zijn, dus Rick en ik wachten buiten op de stoep. Er is binnen ook een wachtruimte, maar weer zo lekker als vandaag, warm, zonnig en zonder vochtigheid, vind je hier niet zo vaak!


Deze Gargoyles vind ik wel heel leuk!



Meer campus foto's



Om kwart voor twee zijn de orientatiedagen voor Katja (en ons) dan officieel voorbij. We gaan nog even naar de andere winkel met Virginia Tech kleren en spullen, het Campus Emporium.

Hier vind ik een sportshirt voor mezelf, ik kan tenslotte nu niet meer alleen in een Duke shirt gezien worden! Ook voor Kai vinden we een leuk t-shirt en voor Saskia een sport korte broek. Rick kiest een t-shirt (hij draagt alleen college kleding als het zijn eigen of dat van een van zijn kinderen betreft) en Katja koopt een halve garderobe (of althans, zo lijkt het). Nu kan het nog, zal ze wel denken, want eenmaal op school heeft ze een strikt budget, waar alles van zal moeten worden betaald.

Heel belangrijk vind ik dat, want ik heb te vaak gezien, dat studenten op credit cards leefden en daarna een hoge schuld moesten afbetalen. Al kunnen wij wettelijk niet voorkomen, dat Katja zich inschrijft voor credit cards, hopen we haar wel voldoende te hebben gewaarschuwd. Ook zijn er geen credit card verkopers op de campus, dus hopelijk blijft Katja er ver van.

Rond half drie beginnen we aan de terugreis. Eerst tanken we nog even, want de benzine is hier zo'n dertig cent per gallon goedkoper, dan in ons gebied! Dat scheelt toch wel even een slok op een borrel!

De terugreis gaat heel vlot. Dit keer werkt het weer helemaal mee en de I-81 is gewoon een prachtige weg om te rijden met alle boerderijen met vee en rode schuren. Bij de Wendy's, waar we op de heenweg gestopt zijn, stoppen we weer. Katja rijdt bijzonder goed, moet ik zeggen. Ik merk, dat haar zelfvertrouwen met inhalen en weer terug invoegen toeneemt. Het is heel goed om haar deze ritten zelf te laten chaufferen, hoe oncomfortabel het ook is voor Rick en mij, want de kever is echt klein.

Met een bakje mandarijntjes (uit blik natuurlijk) voor mij en wat kip nuggets voor Katja en Diet Coke voor Rick zetten we de reis voort. Op de heenweg zagen we in deze richting heel wat files, maar nu zien we ze juist aan de overkant (gelukkig!). Rond half zeven rijden we onze oprit weer op. Katja heeft haar vuurdoop er prima vanaf gebracht!

We treffen Kai en Cosmo thuis en het huis in keurige staat. Kai is zelfs zijn beugel weer gaan dragen, die hij bij het opruimen (!) heeft gevonden. Onze zoon gaat niet allerlei leuks doen, als de kat van huis is, maar zijn kamer opruimen en gezond eten (want hij heeft het achtergelaten geld niet voor pizza o.i.d. gebruikt, maar salade met een Weight Watchers maaltijd gegeten). We staan met onze oren te klapperen!

Met de cadeautjes mee ga ik gauw Saskia ophalen. Die is volgens Liz, Shannons moeder, de ideale gast geweest. Het is duidelijk, dat Saskia ook een leuke tijd had en dat dit de vriendschap goed heeft gedaan. De pinda's en het beertje worden in dank ontvangen, maar natuurlijk "was het niet nodig geweest". Wat dat betreft verschillen de culturen dus niet. Bij de lezingen van Virginia Tech waren wel kinderen van Saskia's leeftijd aanwezig, maar die verveelden zich duidelijk rot. Dit was de beste oplossing en heel lief, dat ze haar zo opnamen in hun gezin, terwijl we elkaar helemaal niet zo goed kennen!

Ook hier is het weer heerlijk, de vochtigheid ontbreekt. Ik ga dus buiten zitten computeren, terwijl Rick en de kinderen in de hot tub gaan. Dan krijg ik een sms van Christine. Ze is vanmiddag door een onbekend (en ongezien) insekt gebeten en moest met spoed naar de kliniek. Ik bel haar gauw, maar gelukkig is alles goed. Doodeng, zo'n allergie en wat dat betreft is er in het zuiden meer, dan hier.

Het is net na tienen en ik ga alle indrukken van de afgelopen paar dagen eens laten bezinken. Katja heeft, zoals eerder geschreven, haar rooster alweer aangepast. De insekten cursus is weg en er is een biologie introduktie voor in de plaats. Nu moet ze wel een dag om 8 uur naar school, maar dat gaat vast lukken. En ze heeft zo "maar" 16 credits, zo ongeveer het maximum aangeraden voor eerstejaars.

En laat ik nu helemaal vergeten zijn te vermelden, dat ze al 16 credits heeft door haar goede resultaten in de AP cursussen. Dat betekent, dat ze nooit weer Engels hoeft te nemen. En in feite voor ons, dat een heel semester gratis is (je betaalt per semester, maar dat is tussen de 12 en 16 credit uren, dus als Katja zo doorgaat haalt ze haar BS in 3,5 jaar (niet te verwachten, maar het zou mooi zijn)).

Hokie spirit!

Daarvan hebben we vandaag een grote (over)dosis gehad! Jeetje, mijn hoofd tolt van de informatie! Ik zal proberen er een beetje een coherent verhaal van te maken, want ik weet niet eens zeker, of ik het zelf allemaal wel op een rijtje heb, nog!

Om half acht maak ik Katja wakker. Die wil nog douchen (wat een half uur (!) duurt) en haar haar doen. We moeten rond negen uur op de campus van Virginia Tech zijn en we denken ruim de tijd te hebben. Niet rekening houdend met onze tiener, die er voor deze speciale dag natuurlijk op en top uit moet zien.

Pas na half negen zitten we in het restaurantje beneden voor het ontbijt. Dat kost hier voor het buffet $8,95 en voor a la carte meestal $7,95. Aangezien ik nauwelijks van het buffet eet, denk ik tenminste een dollar te besparen, door twee "eggs sunny side up" te bestellen, met een halve muffin en wat vers fruit. Het zijn de kleine beetjes... (alleen vindt Rick het nu te lang duren, tja, ze smaken wel erg lekker).

Op de campus aangekomen worden we naar de parkeerplaats geleid. Duidelijk zijn we bij lange niet de laatsten, die aankomen, sommige mensen zijn vanochtend heel vroeg gaan rijden uit ons gebied, horen we. Met een shuttlebus worden we naar het studentencentrum gebracht. Daar worden we opgewacht door een heel enthousiast lid van het "Orientation team".


Zelfs de ambulance heeft een Hokie erop geschilderd!

De aankomende studenten moeten aan de rechterkant gaan staan en krijgen al hun informatie, terwijl de ouders naar links worden gestuurd. Wij moeten met zijn allen de Hokie spirit cheer doen. Ik ben met dat soort groepsdingen wat stiller, maar Rick kan boven iedereen uitgehoord worden. Toch grappig, want op normale toon ben ik de spraakzame en hij de stille.

Binnen moeten we formulieren invullen met onze prive informatie en is er informatie over van alles en nog wat, te maken met het leven op campus. Wij bekijken het op ons gemak en nemen de nodige brochures mee. Katja sms-t toch, dat ze nog lang niet klaar is.

Een grote vraag voor ons was, wat Katja allemaal nodig zou hebben voor haar dorm kamer. We zien een heel loft bed (hoogslaper) met allerlei accessoires te huur aangeboden. Maar we weten al, omdat ze in de Residence Leadership Community is opgenomen, in welk gebouw Katja terecht zal komen. Wij hebben geluk, want dat is, volgens de jongen aan wie we het vragen, de "Ritz Carlton" van alle dorms. Alles is daar al, behalve de combinatie magnetron/vriezer/ijskast! Dat scheelt even wat werk en geld! Hoera!

Het motto van deze universiteit is "Ut Prosim" ("dat ik mag dienen") en dat zie je overal terug. Iedereen werkt er hard aan om zoveel mogelijk informatie op een heel vriendelijke manier te geven. Geen vraag is te veel of te gek. Ik ben danig onder de indruk van het geheel (van deze hele school trouwens, die zo groot is als een kleine stad!).

Net als Katja weer boven komt met haar identificatie kaart om, begint de algemene introductie. We worden een balzaal in geleid, die versierd is met allerlei donkerrode en oranje ballonnen in het logo van Virginia Tech. Wat een werk moet dat geweest zijn!

Meer dan twee uur luisteren we naar verschillende sprekers en geen moment verveel ik me! Wat kunnen die mensen onderhoudend praten over soms toch best saaie onderwerpen.

Een paar feiten, die ik uit deze lezingen onthouden heb (er waren er veel en veel meer!): de Freshman klas dit jaar bestaat uit 5601 studenten. Die hebben gemiddeld een hoger GPA en SAT score, dan het jaar ervoor. Er waren 20.000 aanmeldingen voor dit schooljaar, wat ons extra trots op Katja maakt, dat zij werd aangenomen en niet alleen dat, maar ook nog in het Leadership programma!

Vijfenvijftig procent van de eerstejaars zijn jongens en dus vijfenveertig procent meisjes, wat een grote glimlach op Katja's gezicht produceert. Verder wordt er grote nadruk gelegd op het feit, dat dit een van de meest prominente research universiteiten van het hele land is en dat veel programma's in de nationale top tien worden gewaardeerd.

Niet in het minst (maar academisch niet belangrijk natuurlijk) het campus eten, dat door Princeton Review op nummer een werd gezet.

Academisch gezien wordt het architectuur programma aan deze universiteit als nummer een in Noord-Amerika gewaardeerd. En zo gaat men nog even door met nummers, het een nog indrukwekkender dan het ander, wij zijn in ieder geval heel blij voor Katja, dat ze hier mag studeren, want een goede school is het zeker.

Na een aantal uren met allerlei feiten, getallen en aanmoedigingen voor de studenten (begrijp me goed, het was op geen enkel moment een saai gedoe, maar ik ben wel blij weer op te mogen staan!) worden de studentenleiders op zeer vermakelijke wijze geintroduceerd. Ik, als toch vrij, hoe zal ik het zeggen, ingetogen Nederlandse vermaak me toch altijd weer om het ongegeneerde enthousiasme van de Amerikanen. Ook deze studenten staan te dansen en springen en gekke grollen te maken voor een totaal onbekend publiek. Soms zou ik zelf ook wel zo willen zijn!

De studenten (Katja zit in dezelfde groep 17 als Leah vorige week en weet dus al, wie haar leider is) gaan met hun groep mee om te lunchen en het middagprogramma af te draaien. Wij ouders hebben "vrij" tot 13 uur.

Rick en ik lopen de Main Street van het wel heel leuke plaatsje Blacksburg op. Die ligt vrijwel naast het gebouw, waar we onze lezingen hebben. Op die zwarte dag in april 2007, toen meer dan 30 mensen werden neergeschoten hier, hoorden we al, dat het hele stadje Virginia Tech is en omgekeerd en nu zien we dat met eigen ogen.


Bij de kapper krijg je kennelijk Hokie haar, of je dat wilt is te betwijfelen!



Een deel van het gezellige winkelstraatje

Alles is vrijwel oranje met donkerrood, tot en met de trappen van de Red Carpet Inn! Ook staan overal in het stadje leuk beschilderde Hokie vogels (de donkerrood met oranje kalkoen, die de sportmascotte is).

Rick en ik kijken even in het Campus Emporium, een enorme winkel met alleen maar Virginia Tech memorabilia. Ik denk, dat ik er het enige niet-VT onderwerp koop: een zonnebril. Zoals gewoonlijk ben ik die vergeten en het is vandaag voortreffelijk weer! De onweersbuien van gisteren hebben alle vochtigheid weggewassen, eigenlijk zonde om zoveel binnen te zitten.

Daarom kiezen we ook Boudreauxs voor onze lunch. Daar is een schaduwrijk terras op het dak, heel gezellig. De cuisine is van New Orleans, dus we bestellen muffuletta's. Heel lekkere broodjes met lekker veel beleg, ik heb mijn portie groente (want ik heb de mijne met paprika, broccoli, champignons en kaas) weer binnen.

We lopen terug naar de campus voor de middag lezingen en bellen eerst even Kai en Saskia om te zien hoe het gaat. Met beiden gaat het prima, gelukkig.

De volgende lezing wordt gegeven door mensen, die te maken hebben met het dagelijkse leven op de campus (studenten, counselors, verpleegsters etc.). Alles is voor mij natuurlijk nieuw, dus ik zit daar als een soort spons te proberen alle feiten in mijn brein op te slaan. Gelukkig hoeft dat niet en heeft Virginia Tech een zeer goede website, want het is simpelweg te veel informatie voor een dag! Later hoor ik andere ouders dat ook zeggen.

We krijgen een folder toegereikt, "Trek2Tech", met allerlei informatie over persoonlijke veiligheid, gezondheid, anti-drugs en -alcohol procedures (ik hoop echt, dat Katja voorzichtig is, want de boetes voor zelfs een keer betrapt worden met een blikje bier zijn niet mis, wat dat betreft is het wel heel anders, dan in Nederland). Er wordt over die zaken uitentreure gesproken.

Ook de campuspolitie komt aan het woord. Er zijn maar liefst 50 agenten, maar ja, het is dan ook een school met 26.000 mensen. Natuurlijk komen vanuit het publiek vragen over de veiligheid en wat er is veranderd sinds april 2007. Gelukkig heeft Virginia een aantal wetten erdoor gedrukt, die de Federale wetten overstemmen. Onze indruk is, dat deze campus nu een van de veiligste moet zijn, zonder een soort gevangenis te worden.

We krijgen informatie over de "Greek week", waarin alle Fraternities en Sororities hun leden werven. Die clubs hebben allemaal een naam met een aantal Griekse letters en doen, ondanks hun nogal slechte naam, eigenlijk heel veel goeds in de maatschappij. Bij Virginia Tech moet je, om er lid van te kunnen blijven, met alle vakken voldoende staan.

Met slechts vijf minuten pauze gaan we door naar de volgende sessie. Deze heet "Parents as Partners" en wordt voorgezeten door de Dean of Students en zijn medewerk(st)ers. Op het podium staan vijf schommelstoelen en er ligt een (pluche) hondje in een maand met water en voer. Duidelijk wordt hier een "net als thuis" idee voorgezet.

De office of the Dean of Students is dan ook echt zoiets. Als je je niet lekker voelt over iets, of je maakt je zorgen, of je kunt niet met iemand omgaan etc., dan ga je naar dat kantoor. Dat kantoor is (niet zonder reden ongetwijfeld) niet op de campus gehuisvest, maar in een gezellig huis net daarbuiten. Er is een open haard, schommelstoelen en niet in het minst de "puppy" voor de open haard (die op koude winterdagen ook echt aan gaat).

Ook als ouders is dit, moeten wij de Dean zelf geloven, onze steun en toeverlaat. Weten we niet waar te beginnen? Begin bij ons! Dat is de boodschap, die wij meekrijgen. Ze weten niet wat ze zich op de hals halen, ha ha ha!

Een navraag in het publiek toont aan, dat er vandaag mensen zijn, die hun vijfde kind naar college zien gaan! De dean vertelt, dat hij ooit iemand had, die zijn dertiende kind bracht. En nog had die man vragen. Ach ja, ieder kind is toch ook anders, zo verwonderlijk vind ik dat niet. Ik zal andere vragen hebben met Katja nu, dan straks met Kai en later met Saskia. Lijkt me niet, dat je met meer kinderen opeens alles weet.

De freshmen, zoals ik Katja's jaar voor het gemak noem, krijgen de eerste twee weken op school ook nog een "Hokie Hi". Een heel programma opgezet om elkaar te leren kennen. Wat ik uit deze introduktie haal is, dat de school zich bewust is van zijn grootte en er alles aan doet om de studenten zich niet verloren te doen voelen. Dat vind ik wel heel goed.

Om me heen kijkend naar de massa zou ik me wel zo voelen en als ik voorzichtig aan Katja vraag, of ze zich daar druk om maakt, zegt ze gepikeerd, dat ze er niet aan wil denken. Maar duidelijk is dat wel een belangrijk iets!

Nog een paar dingen, die blijven steken uit de eindeloze stroom van informatie: wij mogen de kinderen altijd op komen zoeken en credit cards worden ten zeerste ontraden en verkopers daarvan van de campus geweerd. Super!

Om kwart over drie zijn wij klaar en Katja komt een paar minuten later uit haar bijeenkomst. We lopen over de prachtige campus naar haar toekomstige dorm, Peddrew-Yates Hall. Haar leider heeft haar verteld, dat daar een help desk is en misschien kan ze een kamer zien. Dat laatste gaat niet lukken, maar het is wel een prachtige dorm! Wat een privilege voor Katja, maar ook een, waar ze hard voor heeft gewerkt.


Een groep leiders met Katja's dorm op de achtergrond



Katja's dorm

Voor degenen, die rond mijn tijd opgroeiden, dit geheel doet mij denken aan de boeken van Enid Blyton: De Dolle Tweeling en Pitty. Dat ging wel over boarding school, dus high school hier in de VS, maar er zijn duidelijke overeenkomsten, ook in de bouwstijl van de gebouwen, want zo had ik me die Engelse gebouwen ook altijd voorgesteld.

We lopen naar de parkeerplaats en halen Katja's bagage op. Zij gaat vannacht in een andere dorm logeren: West Ambler Johnston. Ze voelt zich daar een beetje ambivalent bij, want hier zijn twee van de moorden vorig jaar gepleegd. Ik zeg haar er niet aan te denken, maar het speelt toch in ons achterhoofd natuurlijk (en ik weet zeker in dat van de meeste mensen hier, het is nog te recent om in de vergetelheid te raken).

Rick rijdt ons tot dicht bij de dorm en dan gaan Katja en ik alles naar binnen brengen, terwijl hij de auto weer parkeert. Katja heeft een kamer (met iemand anders) op de vijfde verdieping en waar wij binnenkomen zien we geen lift. Dus dragen we haar koffer, een fan en toilettas (ja, een tiener heeft heel wat nodig voor twee nachten!) tien trappen (twee voor iedere verdieping) naar boven. En warm, dat het is! Ik heb gelijk mijn beweging gehad!


Het enorme stadion

Katja heeft het dan nog in haar hoofd, dat zij in kamer 5086 is, maar die is nergens te vinden. We zoeken dus het midden van het gebouw met de richtingaanwijzingen op. Ook daar is 5086 niet aanwezig. Een vlugge blik op de sleutel laat zien, dat het 5068 moet zijn, een kamer, waar we een paar minuten geleden voor stonden.

Gelukkig heeft Katja een gezond gevoel voor humor en de gift om met iedereen een conversatie aan te gaan, anders zou ik haar in dit labyrinth als verloren verklaren! In de kamer gooi ik meteen de ramen open. Het weer is veel koeler, dan het in deze tijd van het jaar kan zijn, gelukkig voor de meisjes! Katja heeft wel een fan mee, maar de natuurlijke bries helpt ook.




Luxe is het niet, maar goed genoeg
Katja is hier als eerste, dus eigent zich het onderste bed van het stapelbed toe. Het is een redelijke kamer. Er staat een stapelbed, twee bureaus, twee kledingkasten en een wastafel. Meer dan ze bij Villanova had vorige zomer. Ik help door Katja's bed op te maken, terwijl zij zich snel verkleed. Lang zal ze hier niet slapen, want ze mogen pas rond middernacht naar bed en moeten morgen om half zeven alweer op!

Samen lopen we weer naar het studentencentrum, waar we nog een bijeenkomst hebben. Wij dachten om kwart over vier en haasten ons dus. Maar een telefoontje naar Rick leert ons, dat het pas om kwart voor vijf is. We blazen dus even lekker buiten op een bankje uit. De omgeving hier is werkelijk prachtig! Ik zou mijn fiets wel mee willen nemen om een aantal van de trails te fietsen!

De laatste lezing gaat specifiek over "University Studies". Dit zijn alle mensen, die nog geen major hebben of die zich inschreven met een andere major, dan ze nu willen (zoals Katja, die zich met International Studies had ingeschreven, maar eigenlijk Biologie wil doen) of die te laat waren met inschrijven en hun major al vol was. Morgenochtend moeten al deze studenten hun vakken bepalen.


Katja op campus

Het systeem hier is zo heel anders, dan wat ik gewend ben. De dame, die deze lezing houdt, legt het allemaal uit. De studenten, die nog geen duidelijke major hebben doen voornamelijk algemene vakken, die nodig zijn om een diploma te krijgen. Dit is wezenlijk anders, dan het Nederlandse systeem, waarin je je meteen specialiseert.

Tot je 60 credits (1 studie uur = 1 credit en 12+ studie uren per semester = full time student, Katja wil er 16 hebben) bij elkaar hebt, heb je de tijd je "major" te kiezen, daarna moet je kiezen. Je krijgt je hele studententijd een academisch adviseur (wel nodig met een systeem, dat zo ingewikkeld is!) en daarmee bepaal je je academische loopbaan. Wel goed geregeld in ieder geval.

Om kwart over vijf zijn we klaar en gaan met shuttle bus mee om de auto op te halen. In Blacksburg parkeren we en gaan bij Poor Billy's eten. Van ons vorige bezoek hier weten we, dat die heerlijke sushi hebben. Precies wat we verdienen na zo'n drukke dag! En het is weer heel erg goed voorbereid, hier zullen we de komende jaren wel vaker te vinden zijn!


Mijn avondeten

We zijn allemaal moe en Rick en ik besl>uiten niet naar de avondbijeenkomsten voor de ouders te gaan. Die gaan over van alles en nog wat, maar wij hebben het eindpunt van opname van nieuwe informatie bereikt!

Katja daarentegen moet om zeven uur terug zijn, dus we zetten haar weer op campus af. Wij rijden door naar het Courtyard by Marriott en douchen en maken onszelf vast zoveel mogelijk klaar voor morgenochtend. Dan gaat de wekker al vroeg om Katja weer op te halen! Een ding moet gezegd, Blacksburg is een heel leuk stadje, waar we de komende vier jaar graag terugkomen (niet in de laatste plaats om onze dochter, natuurijk!).

De vuurdoop

Vandaag heb ik aan Katja en Rick de betekenis van die uitdrukking moeten uitleggen, want Katja heeft net zo'n vuurdoop gehad. Maar eerst begint deze dag zoals (bijna) iedere zomerse zondag.

Het is stralend weer en er staat een lekker briesje. Rick is al op, als ik beneden kom, want ik kan mijn boek alweer niet neerleggen. De "Queen of Babble" heeft me in haar greep!

Samen gaan we naar Starbucks. Degene, waar de intelligente barista's werken, eindelijk heeft Rick er ook genoeg van zijn bestelling duizend keer te moeten herhalen. Mijn ijskoffie met suikervrije caramelsiroop en magere melk wordt perfekt bereid. Ook de sandwiches smaken weer heel goed.

Thuis dwing ik mezelf tot een half uur met gewichten. De komende twee dagen zal ik waarschijnlijk weinig tot geen kans hebben om iets aan fitness te doen, dus moet het vandaag. Dankzij de vier heel goede Fitness routines, die ik verzameld heb, en het Fit Deck heb ik het gevoel mijn spieren flink uit te hebben gedaag.

Na afloop ben ik zo bezweet, dat ik eigenlijk wel het zwembad in wil duiken. Maar daar heb ik nu geen tijd voor, dus neem ik Cosmo mee voor een wandeling. Onderweg komen we Brody en zijn bazin tegen. Cosmo en Brody zijn in het hondenpark altijd goede vrienden, dus ik laat ze elkaar besnuffelen.

Dan begint Brody Cosmo toch zomaar opeens aan te vallen! De vlokken haar vliegen in het rond. Cosmo weet niet wat hem overkomt en Katherine en ik weten niet hoe gauw we de riemen (die natuurlijk in elkaar verward zijn) moeten ontwarren! Gelukkig heeft Cosmo zo'n dikke vacht en komt hij er met de schrik vanaf!

Thuis pakken we in en maak ik medische formulieren klaar voor Kai en Saskia. Als zij doktershulp nodig zouden hebben, zou de volwassene, die hen daarbij helpt, een toestemmingsformulier van ons nodig hebben. Gelukkig zijn die gemakkelijk online te vinden en af te drukken.

Na de lunch breng ik Saskia naar Shannons huis. Zij gaat daar twee nachtjes logeren. Shannons moeder, Liz, is een superaardig iemand en Saskia wordt als een lang verwachte gaste onthaald. Ik weet zeker, dat ze het hier duizendmaal beter naar de zin zal hebben, dan als ze alleen met Kai thuis zou moeten blijven (een telefoontje later op de dag bevestigt dat al).

Na Kai allerlei instructies gegeven te hebben en geknuffeld te hebben, want hij doet het toch maar, alleen thuisblijven, rijden we om klokslag 14 uur weg. Katja zal de hele weg rijden en dus vouwen Rick en ik ons in haar kevertje. De enorme tas met mijn speciale kussen erin neemt de vierde zitplaats in beslag.

Het gaat de eerste mijlen lekker. De interstate 66, door mooi glooiend en groen landschap, zit er voor ons gevoel zo op. Maar in de verte zien we angstaanjagend donkere luchten en als we de interstate 81 naar het zuiden opdraaien begint het al te spetteren.


Mooi vind ik die lagen heuvel



Katja vindt deze kruizen tegen de donkere lucht "ominous" en wilde dat ik dat hier zou schrijven

Dat spetteren gaat over in harde regen en dan in stortbuien. Het wordt zo erg, dat Katja geen hand voor ogen meer kan zien, doodeng! We volgen dus het voorbeeld van een heel aantal andere weggebruikers en stoppen in de berm met onze hazards aan (ik kan helemaal niet op het woord daarvoor in het Nederlands komen!).


Stilstaand hadden we iets beter zicht, dan rijdend!

Zodra het weer wat bedaard is gaan we verder. Maar tien minuten later komen we in zo mogelijk nog een ergere hoosbui terecht. Zo schieten de 255 mijlen naar Blacksburg niet erg op!

Katja doet het erg goed en leert heel veel, de vuurdoop dus! Erger dan dit weer kan haast niet, of het moet een sneeuw- of ijsstorm zijn (ook niet ondenkbaar, dat ze daar in dit gebied ooit in terecht zal komen). En het is goed, dat wij erbij zijn, want eng vindt ze het zeker. In ieder geval denk ik, dat ze nu weet, dat ze moet doen, waar zij zich veilig bij voelt en niet anderen, die harder rijden, blindelings volgen. Het bliksemt en dondert ook vervaarlijk, we hebben medelijden met de motorrijders, die we zien!

Nog een keer moeten we stoppen en dan wordt het precies als we even pauze willen nemen droog. Katja rijdt naar een Wendy's vlakbij JMU in Harrisonburg. Daar bestellen Rick en ik een kip snack wrap om te delen en Katja wat frietjes.

De onweersbuien drijven van west naar oost en wij rijden van noord naar zuid gelukkig. Het ergste weer is intussen oostelijk van ons gedreven, al regent het soms nog flink. De interstate 81 is hier erg mooi, we hebben uitzicht op bergen met eindeloze bossen.

Jack, van de Garmin GPS, stuurt ons te vroeg de interstate af. We komen op een kronkelig bergweggetje terecht, wat zo mooi is! Zo af en toe zien we een rustieke boerderij met de typische rode schuur en silo's. We zien glooiende velden met ronde hooibalen erop en als achtergrond de diepgroene heuvels. Ik ben weer helemaal verliefd op "mijn" staat!

Terwijl ik enthousiast opgeef over hoe mooi het hier is, voelt Rick zich achterin opeens niet lekker. Nu weten we, waar Saskia haar wagenziekte vandaan heeft! Gelukkig helpt een open raam hem voldoende.

Rond half zeven komen we bij ons hotel, het Courtyard by Marriott in Blacksburg, aan. Dit is een nieuw hotel en zo ruikt het ook. We moeten een verklaring ondertekenen, dat we niet in de kamer zullen roken, want dit hele hotel is non-smoking. Als we wel zouden roken (we zijn natuurlijk niet-rokers) zou het $250 kosten, oef!

Na wat opgefrist te hebben gaan we uit eten. Katja heeft een paar maanden geleden een heel leuk sandwich restaurant ontdekt: Macado's. Ze kan niet wachten ons dat te laten zien. En inderdaad is het een heel gezellig restaurant in de trant van de restaurants met van alles aan de muur en om naar te kijken. Hier staat zelfs een levensgrote King Kong en de kop van een T-Rex.

Wij krijgen een tafeltje boven met goed overzicht over alle memorabilia. Matthew is onze serveerder en dat is een vrolijk geheel. Katja ziet het meteen helemaal zitten hier te studeren, want hij is duidelijk ook een VT student. Het menu is een boek! Er zijn wel honderd verschillende sandwiches van A tot Z en dan kun je nog je eigen in elkaar zetten (wat Rick doet) en zijn er nog andere gerechten! Het duurt even, voor we onze keuzes hebben gemaakt.

Het eten is voortreffelijk! We bestellen een garnalen quesadilla vooraf om te delen en die is om je vingers bij af te likken. Als hoofdgerecht bestel ik een gepofte aardappel met kaas, gegrilde kip en allerlei groentes (ik ben niet zo'n brood liefhebster). Katja en Rick bestellen een van de enorme sandwiches, die er ook erg lekker uitzien. Een aanrader dus, dit restaurant!

Nu zitten op de zeer ruime hotelkamer naar de film "Forgetting Sarah Marshall" te kijken. Morgenochtend beginnen de introductiedagen van Virginia Tech met een afzonderlijk programma voor de studenten en voor de ouders. Ik ben benieuwd!

Wall-E

Eindelijk is vandaag onze kans om naar de nieuwe Disney-Pixar film "Wall-E" te gaan. Over deze film wordt gezegd, dat hij kans heeft op de Oscar voor beste film en dat het een tweede ET wordt. Het moet dus heel wat zijn!

Maar dat is pas later vanmiddag. Bijna iedere week bestellen we online boodschappen van Peapod. Je kiest dan een tijd, dat ze het komen bezorgen. Negen van de tien keren zijn ze veel te laat (al wordt daar wel netjes over opgebeld). Maar voor vandaag had Rick de tijd tussen 9 en 11 gezet en wat gaat er om een minuut voor negen? Juist, de Peapod bel!

Steunend en kreunend staat Rick op en ik, die toch al wakker was, spring dan ook maar uit bed. Goh, zegt de Peapod meneer, jullie zijn mijn grootste bestelling vandaag. Dat kan kloppen, want ik had eigenlijk een foto van de vriezer en ijskast moeten maken. Ik kan me niet voorstellen, dat die snel weer zo leeg zullen zijn, als nu!

Als de spullen allemaal opgeborgen zijn, eten we lekker buiten ontbijt. Alweer een zonnige en warme dag en Rick is vol goede moed om van alles in en rond het huis te doen.

Cosmo wil maar heel kort wandelen en ik verbeeld me, dat hij wat mank loopt. Dat kan natuurlijk ook mijn bezorgde "moeder" indruk zijn. Later in de tuin rent hij naar hartelust, namelijk.

We beginnen in de achtertuin, want die wordt overwoekerd door onkruid. Ook groeit er een boom in de tuin van de buren, die zij niet geplant hebben (maples en tulpenbomen groeien hier gewoon als onkruid en als je dat niet trekt heb je voor je het weet een enorme boom!).

Die overschaduwt het moestuintje, dat Rick in de lente gezaaid heeft, en hij heeft daar genoeg van, want niets groeit nu zo schaduwrijk is het. Hij zet dus de zaag in de takken, die over onze tuin hangen. De Nederlandse in mij vreest voor de wraak van de buren, maar Rick zegt (waarschijnlijk terecht), dat ze het niet eens door zullen hebben!

Terwijl ik het bindweed uit mijn rozenstruiken probeer te trekken word ik alweer tien keer gebeten door iets. Het zijn geen muggen, want er is geen blijvende bult, maar het jeukt als een gek! Lang houd ik het onkruidtrekken dus niet vol. Rick daarentegen heeft nergens last van, waar dat toch aan ligt?

Cosmo en Snickers liggen te slapen in een "bed", dat Cosmo kennelijk onder de taxus bosjes naast het huis heeft gegraven. Lekker in de schaduw liggen ze daar samen, een kostelijk gezicht. Helaas staat Cosmo net op als ik een foto wil maken, maar het geeft nog wel het idee.


De heren hebben hun eigen plekje



Geen wonder, dat ik hem soms niet kon vinden!

Na een snelle boterham met kalkoenborst en een kop gazpacho ga ik richting zwembad. Gisteren hoorde ik een man zeggen, dat hij iedere dag minstens een mijl zwemt en dat wil ik ook weleens proberen. Met banen van 25 meter reken ik uit, dat dat ongeveer 65 baantjes is.

Het water voelt aangenaam aan, niet te koud en niet te warm. Met afwisselende slagen zwem ik, dan weer op mijn rug, dan weer (mijn versie van) crawl, dan weer op mijn zij. Het gaat heel lekker en ik heb zelfs na veertig baantjes nog het gevoel heel lang door te kunnen gaan! Uiteindelijk worden het zeventig baantjes (1750 meter) in vijfenvijftig minuten en ik ben zeer tevreden over mezelf!

Het is al kwart voor twee en Petra had geschreven, dat ze om twee uur zou bellen. Ik ga dus gauw naar huis en neem de telefoon aan buiten in mijn bikini met druipend haar. We zien zo uit naar vrijdag, wanneer de familie Schoon hier neer zal strijken!!

Zodra ik de telefoon op heb gehangen begin ik met hun beddegoed te wassen. Ze zullen in de basement slapen. Petra en Erik natuurlijk in de logeerkamer en de kinderen op de queensize slaapsofa's in de recreation room en het theatertje.

Rick komt ook weer thuis van een van zijn shoppingtripjes, waarbij hij onder anderen nieuwe vissen voor de vijver heeft gekocht. Opeens vonden we vorige maand uit, dat er geen enkele vis meer in zwom! Aangezien we geen lijkjes hebben zien drijven en er nogal wat vissen in zaten, verdenken wij de reiger, die Kai hier een aantal weken geleden in de tuin zag, ervan hem leeg te hebben gevist. Hopelijk is het met bladeren aan de bomen minder duidelijk voor deze vogels!

Uiteindelijk zijn alleen Rick en ik geinteresseerd in de film. Of althans, Saskia ook, maar die wil Laura weer mee hebben en daar hebben wij geen zin in. Zij verkiest dus thuis te blijven. Kai vindt het een kinderfilm beneden zijn niveau en Katja, die plotseling toch niet hoeft te werken, gaat vissen met Matt (priorities, priorities!).

Zoals Rick zegt, als we naast elkaar in de bioscoop zitten: "We waren kinderen voor we kinderen hadden en zijn nog steeds kinderen nu onze kinderen dat niet meer zijn". Helemaal waar, want we genieten allebei van de film.

Er is ook nog een, nogal schrijnende, boodschap achter dit alles, want het gaat over een robot, Wall-E, die als enig (behalve een robot kakkerlak) "levend" iets is overgebleven op aarde. Zijn taak was en is, ondanks dat alle mensen vertrokken zijn, alle onafzienbare troep op te ruimen. Hij doet dat door torenhoge vuilnisflats te bouwen.

Hoe ze het voor elkaar hebben gekregen om een robot er zo menselijk uit te laten zien is me een raadsel! Het verhaal begint pas echt, als er een ruimteschip landt, dat een vrouwelijke robot ontlaadt, die, naar later blijkt, op zoek is naar plantenleven.

Wall-E valt voor "EVE", de "vrouwelijke" robot (alweer super knap, hoe ze een robot zonder duidelijke uiterlijke vrouwelijke kwaliteiten zo meisjesachtig kunnen laten zijn). Die blijkt echter nogal een driftkop.

Verder zal ik het verhaal niet weggeven, want er gebeurt van alles onverwachts. Het is werkelijk een superfilm met heel veel knappe details. Om niet te missen! Tip: blijf niet tot het laatst zitten, als de credits beginnen, want er komt niet meer. Dit is volgens mij de eerste film, die ik werkelijk tot het letterlijke einde heb gezien en nog wilde Rick niet echt weg!

Na afloop gaan we naar Gordon Biersch om te eten. Ze hebben een nieuw menu en Rick en ik bestellen het torentje met garnalen, crab, tomaten en advocado als voorafje. Dat is werkelijk heerlijk!

Dit is het seizoen van de salades en ik doe me tegoed aan een spinazie salade met gegrilde zalm. Ook die is erg lekker, al zitten er meer uien (niet mijn favoriet, maar wel Ricks, dus die is blij met mijn extra's) in dan spinazie, lijkt het.

Rick gaat nog even zoeken naar een korte broek, terwijl ik de Barnes and Noble induik. Wat een heerlijke winkel is dat toch!

Mijn doel is het laatste boek van de Queen of Babble serie van Meg Cabot, maar ik vind ook een paar andere (naar wat ik hoop) leuke boeken. The Rise and Fall of Yummy Mummy van Polly Williams ziet er ook leuk uit (ik ben in een "chick lit" bui op het moment).

Verder vind ik uit, dat Sophie Kinsella (van de Shopaholic serie) een pseudonym is en dat de ware naam van de schrijfster Madeleine Wickham is. Zij schrijft zo geestig onder Sophie Kinsella, dat ik de rest van haar boeken ook wel wil proberen. Dus neem ik "The Gatecrasher" mee, ik ben benieuwd. In ieder geval kan ik weer even vooruit!

Terwijl ik hier zit te genieten van het geluid van de waterval van de vijver is Rick nog hard bezig met zijn "taken". Waar hij de energie vandaan haalt? Deze zomeravonden mogen van mij eeuwig duren!

PS: Voor degenen, die over de vermeende brand vroegen. Wij hebben er niets meer over vernomen en Rick is nog langs het huis gereden en zag niets bijzonders. Hopelijk was het dus ook niets.

Eennalaatste training van Marceleus

Terwijl het cicade concert aanzwelt (mijn hemel, wat maken die insekten een lawaai, maar interessant is, dat ze, zodra het donker is, stil zijn) en de wolken roze kleuren door de zonsondergang, zit ik hier buiten te genieten. Waarom kan het niet altijd zomer zijn?

Rick antwoordt dan, dat we er dan niet zo van zouden genieten, maar hoe ouder ik word, hoe meer ik opzie tegen de koude van de winter! En dan hebben wij nog een korte winter, ik moet er niet aan denken in North of South Dakota te wonen dan! Toen ik in mei belde voor hotel reserveringen was er nog een sneeuwstorm gaande daar!

Gek genoeg merk ik het tijdsverschil van slechts twee uur nog best. Of misschien is het het late naar bed gaan van gisternacht. Ik heb in ieder geval moeite om op te staan en kruip er pas om negen uit.

Om half tien heb ik personal training en vind voor de verandering Marceleus en Mary Ellen al klaar om te beginnen! Het blijkt, dat Marceleus er al vroeger was om met een van Mary Ellens kinderen te werken.

Hun gezin is (in tegenstelling tot het onze, waar Kai en ik eigenlijk de enigen zijn) erg sportief. Mary Ellens oudste (15) zwemt competitie, haar middelste (13) doet baseball en zwemmen en haar jongste van zeven begint net met zwemmen.

Mary Ellen verwacht enorm veel van haar kinderen (ook academisch) en soms moet ik haar even terugfluiten. Ze vindt bijvoorbeeld, dat haar oudste dochter een buikje krijgt, terwijl het kind er prima uitziet en meer sport, dan wie ook. Eng vind ik dat, want een andere kennis hier deed dat ook en nu heeft haar achttienjarige dochter anorexia.

Het halve uur gaat snel voorbij. Als Mary Ellen mij vertelt, dat ze na volgende week met haar nieuwe baan begint, vertel ik Marceleus, dat ik dan ook ophoud met zijn trainingen. Echt verbaasd lijkt hij niet, maar wel teleurgesteld.

Hij grapt, dat hij het verloren heeft van het FitDeck en ik zeg maar niet, dat dat deels ook zo is. Maar ik zou me ook opgelaten voelen Mary Ellens basement te blijven gebruiken en onze basement kan niet, omdat Marceleus zwaar allergisch is voor katten. Nog een personal training sessie in het verschiet dus en dan zal ik het weer zelf moeten doen.

Het is zulk heerlijk weer, als ik terug naar huis fiets, dat ik Cosmo meteen aanlijn. Die gaat maar al te graag mee! Hij lijkt wel weer eens zin te hebben "zijn" buurt te bezoeken. We lopen door een klein stukje natuur in Southside park en genieten allebei.


Cosmo met zijn USA sjaaltje om, net voor ik het afdoe

Na de lunch maak ik me klaar om naar het zwembad te gaan. Katja klaagt over erge hoofdpijn en gaat op haar bed liggen. Ik maak me soms wel wat zorgen over hoeveel de meisjes last van hoofdpijn hebben. Op vakantie hadden beiden er ook problemen mee.

In het zwembad trek ik eerst twintig baantjes in het aangenaam koele water. Dit is werkelijk perfekt weer en we hebben tot nu toe een heerlijke zomer hier. De onaangename vochtigheid met temperaturen tegen de veertig graden is pas een paar dagen aanwezig geweest en dat is vrij ongewoon voor hier.

Vandaag wordt het zo'n 32 graden en de luchtvochtigheid is laag. Ik lees mijn Queen of Babble boek uit en ben blij, dat er nog een is in deze serie. Die Meg Cabot kan echt schrijven, heerlijk ontspannen lezen is het.

Bij de volgende pauze voor de kinderen om kwart voor drie trek ik nog eens twintig baantjes. Nu ik het met verschillende slagen afwissel gaat het een stuk sneller, moet ik zeggen. En ik heb het gevoel mijn spieren op verschillende manieren te gebruiken.

Om drie uur ga ik huiswaarts, want Laura had gezegd, dat ze rond half vier zou komen voor een massage. Maar om half vier belt ze van haar thuis, dat ze nu pas uit van haar kankeronderzoek thuiskwam. Ze is dus onderweg.

Laura's salaris is niet voldoende om ook ziektekostenverzekeringen te betalen en dus valt ze in deze county onder hun gratis voorzieningen. En van wat ze me daarover vertelt ben ik best onder de indruk. Neem nu deze kanker screening. Ze kreeg een complete checkup over haar hele lichaam, inclusief gratis mammogram, door specialisten (dermatoloog, gynecoloog, internist en meer). Het duurde een halve dag en gebeurt eens in de twee jaar.

Eerst begint Laura met Saskia, die alweer heel wat hoofdpijnen heeft gehad de afgelopen paar weken. Ze vindt dan ook een aantal enorme knopen in haar rug en nek. Arme Sas! Ik vind het zo naar voor haar, dat ze nu al deze problemen heeft!

Mijn massage is pijnlijk, maar de afgelopen tijd voel ik me redelijk goed en dat is ook aan de spieren te voelen. Er zijn een aantal keren, waarbij ik me moet verbijten, maar lang niet zo vaak als tijdens slechte weken.

Laura vertelt, dat ook zij merkt, dat mensen op hun geld gaan letten. Ze is een aantal klanten voorlopig althans kwijt. Helaas voor haar moet het voor mij ook een maand duren voor ik weer een massage kan hebben. In de tussentijd hebben we of gasten, of we zijn zelf op reis. Nog een reden, waarom ik zou willen, dat het altijd zomer was, eindelijk heb ik heel veel minder pijn (waarschijnlijk ook, omdat de onweersbuien verdwenen zijn op het moment).

Rick komt enthousiast thuis, want het is weer weekend. Hij wil Japans eten en Katja geeft een bestelling mee, want ze heeft nog steeds migraine. Kai is naar de film met een vriend en Saskia heeft een vriendinnetje te spelen (de kerngroep is op vakantie, dus we zijn nu aan de tweede laag bezig, al is deze Shannon een lief kind, dat ook met de Relay for Life meedeed).

Volgens Rick is er een nieuw Japans restaurant open in het centrum van Vienna (eindelijk, want al in de herfst kregen we er een coupon voor aangeboden!). Maar dat is "close, but no cigar". Dus gaan we weer naar Sakana.

Hier krijg ik ware omhelzingen, omdat ik een goede recensie heb geschreven over hen op Yelp.com. Maar die was alles gemeend en ook vanavond, terwijl het restaurant (gelukkig!) helemaal vol zit, is het allemaal weer perfect. We worden als oude vrienden onthaald en krijgen na al het lekkers een gratis bakje groene thee ijs (erg lekker!).

Op weg terug naar huis zien we vreemde rookwolken uit een, ogenschijnlijk onbewoond, huis komen. We blijven nog even kijken, maar het lijkt erg op brand. Rick belt 911 en moet allerlei vragen beantwoorden. Als hij eindelijk op kan hangen zeggen we allebei tegelijk, dat dat huis in de tussentijd al ontploft zou kunnen zijn! Na ook al een keer op "hold" te zijn geweest bij 911 heb ik daar niet zoveel vertrouwen meer in, helaas!

Helaas heeft Katja een echte migraine met overgeven en al. Het eten, dat we voor haar mee hebben genomen, gaat dus de ijskast in voor morgen. Hopelijk duurt dit niet lang, want we moeten ons voorbereiden op de introductiedagen van Virginia Tech maandag en dinsdag!

Weer terug van weggeweest

Hier zit ik dan weer lekker op het deck thuis met het watervalletje van de vijver op de achtergrond. Na de eindeloze prairies van vorige week is dit zo'n verschil en vind ik Virginia ook weer prachtig.

We hebben vanochtend flink uitgeslapen, tot kwart over tien zelfs! Rick en ik eten samen ontbijt buiten, het is heerlijk weer. Dan maakt Rick zich klaar voor zijn werk en ik lees nog even dingen op het internet.

Om half elf vraag ik aan Katja of ze nog moet douchen voor we naar de kaakchirurg gaan. Het antwoord is negatief en ze wil om elf uur opstaan voor haar afspraak om half twaalf. Boven hoor ik Rick gaande en denk, dat hij Katja al op heeft.

Om tien voor half twaalf roep ik Katja dus. Maar haar deur is nog dicht en ze blijkt nog te slapen!!! Als de wiedeweerga kleedt ze zich groggy aan en poetst haar tanden. Gelukkig is die praktijk maar een minuut of vijf rijden hiervandaan en komen we er slechts een paar minuten te laat aan.

Meteen worden we geholpen en we staan echt binnen vijf minuten weer buiten. Hij vraagt hoe het is gegaan en ik zeg, dat we haar heel erg aan banden moesten leggen. Oh, zegt Dr. Bonacci tegen Katja, sorry, dat je zo'n slechte ervaring had, hi hi! Ze moet wel met een spuitje met zout water spuiten in het gat, dat haar onderste verstandskies achterliet, anders gaat dat ontsteken. Katja kennende zal ze dat, bang voor een ontsteking als ze is, netjes doen.

Eenmaal weer buiten racen we naar Whole Foods. Een ding over het midden westen van het land is, dat het vooral om vlees gaat: steaks, runder of bizon, burgers etc. etc. Lekker voor een keer, maar wij zijn geen vleesmensen.

We halen dus gauw sushi voor de lunch. Ik ben bij de sushi bar al bekend en chef vraagt, waar ik was. Hij moet wel lachen als ik zeg, dat sushi na alle buffalo steaks en burgers mijn grote wens is en maakt heerlijke multigrain tonijn met komkommer en zalm met avocado sushi voor me klaar.

Thuis zijn de wasmachine en droogtrommel inmiddels hard bezig. Ik pak alles uit en veel gaat de was in, de rest op zijn plaats. Van de drop van Wendy en familie gekregen kan ik niet afblijven. Ik mis drop eigenlijk nooit, maar als we het dan krijgen is het niet te versmaden!

Na de lunch gaan Kai en ik Cosmo ophalen. Die komt helemaal schoongewassen (en flink verharend daardoor) naar buiten. Zo leuk om zo enthousiast begroet te worden! Mijn maatje is weer terug!

Hij gaat lief zitten, als ik het hem zeg, om zijn riem om te laten doen. Na een bad doen ze altijd een sjaaltje om en dit keer is het een "4 juli" sjaaltje met het Vrijheidsbeeld en de Amerikaanse vlag. Het staat hem goed!

Eigenlijk was ik van plan om te gaan zwemmen, maar het is super lekker weer en ik ben moe. Ik ga dus op het deck zitten computeren en geef mezelf vrij voor vandaag wat sporten betreft. Ik lees alle achterstallige blogs en fora en ben weer helemaal bij. Ook de laatste aflevering van de Bachelorette moest ik nog zien, het loopt allemaal zeer romantisch af.

Als avondeten bestellen we pizza van Vocelli. Lekker makkelijk, maar zonder rood vlees, waar ik weer even genoeg van heb, ik ben daar toch al nooit zo'n fan van (onze ijs- en vrieskasten zijn nog heel leeg, want de afgelopen weken hebben we geen tijd gehad in een normaal ritme te komen)! Het is nu half elf en ik zit nog buiten, na meer dan een uur met Annemarie gekletst te hebben. We wonen relatief dicht bij elkaar, maar zien elkaar weinig, dus als we dan aan de telefoon zitten is er ook superveel bij te kletsen!

Het is goed om weer terug te zijn in donkergroen Virginia met de lichtgevende vuurvliegjes en de zingende cardinaaltjes! Ik blijf erbij, dat onze staat zeer de moeite van een bezoek waard is, en een ieder is welkom!