Yoga

Saskia heeft de hele nacht liggen hoesten en wordt wakker met koorts. Ze heeft ook geen stem, dus ik bel haar maar weer ziek. Deze verkoudheid heerst erg, want ik hoor veel mensen hoesten. Hopelijk helpt een dagje rust haar er bovenop te komen.

Na mijn wandeling met Cosmo ga ik naar Anytime Fitness. Ik wil de yoga daar weleens uitproberen. Het is alweer een aantal jaren geleden, dat ik dat in klasseverband deed, dus ik ben benieuwd. De lerares is of Indiaas of Pakistaans en erg goed! Mensen grappen weleens, dat yoga jezelf in een pretzel draaien is, en daar heeft het wel wat van weg.

Er zijn een aantal zeer moeilijke oefeningen bij, maar het meeste is heel goed strekken. Aan het einde van het uur volgt de verplichte vijf minuten helemaal ontspannen, waar ik dus helemaal niet goed in ben! Anderen vertellen dan weleens in slaap te vallen, maar ik kan het niet helpen te denken aan wat ik hierna ga doen. Ik hoop wel eens per week yoga te blijven doen (al zijn er gelijk volgende week al geen klassen). Het is wel erg goed voor de spieren.

Na de yoga ga ik nog even wat cardio en gewichten doen in de gymzaal. Daar zie ik ook de personal trainer Roger met zijn "Biggest Loser" klant, Stacey. Stacey ziet er werkelijk gewoon slank uit! Ik wens haar veel succes over twee weken. Zo te zien heeft ze zeker kans te winnen.

Wat ik me wel altijd afvraag met zo'n snel gewichtsverlies, als deze mensen hebben, is of ze het gewicht eraf houden. Ze hebben, als ze aan het programma beginnen, echt obesitas. Het lijkt me heel moeilijk (want ik weet zelf wat een gevecht het is) om na al die jaren verkeerde gewoontes zonder de constante steun, die ze nu genieten, door te gaan met gezond leven. Ik zou wel een follow up show willen zien en kijken, welke van de deelnemers van de afgelopen jaren nog steeds slank zijn.

Net als ik het huis binnenloop gaat de telefoon. Er staat "Unavailable" op de Caller ID en dat betekent meestal een telemarketer. Ik laat het antwoordapparaat het dus opnemen en hoor dan een stem, die ik al meer dan een jaar niet gehoord heb! Het is die van mijn jongste broer, Erik, in Nederland.

Gauw sprint ik naar de telefoon en neem nog op tijd op. Eindelijk lukt het eens bij te praten. Met het tijdsverschil en ons beider drukke leven liepen we elkaar voorheen telkens mis. Gelukkig gaat alles prima met hem en zijn gezin.

Het is heerlijk zonnig weer, niet te koud, dus ik besluit de decoraties voor het deck van zolder te halen. Cosmo gaat mee naar buiten en "helpt" door een rode strik te stelen en die aan flarden te trekken! Gelukkig heb ik er genoeg. Alles werkt wonder boven wonder nog en het ziet er weer vrolijk uit. Vooral 's avonds met de knipperende "sneeuwvlokken" en verlichte slingers.


Als avondeten bestellen we Italiaans van Joe's Place. Hun pizza komt altijd binnen het halve uur en ik verwacht Laura voor een massage.

Maar die laat op zich wachten en komt een uur later, dan afgesproken. Als er iemand een pechvogel is, is Laura het wel! Dit keer had ze een lekke band, die ze in de kou en het donker eerst moest verwisselen.

Omdat de massages mij altijd doodmoe maken leek het me goed ze 's avonds te krijgen. Maar waar ik niet op had gerekend, was, dat Laura ook doodmoe is. Volgens mij valt ze zelfs een paar keer half in slaap, want ze hangt helemaal op mij zonder te masseren. Soms vraag ik me af of ze dronken is, zo praat ze, maar ze geeft toe heel erg moe te zijn (op mijn vraag, of ze ok is).

Al met al vind ik deze avondmassage geen succes, dus we regelen de komende weken weer een massage in de middag. Hopelijk komt Laura wel veilig thuis, want ze moet nog een flink eind rijden.

Met zijn drietjes

Mijn favoriete versierde huis in Vienna Al heel vroeg vertrekt Rick richting vliegveld. Hij moet naar Seattle en zal vrijdagochtend met de "red eye" (nachtvlucht) weer terugkomen. Het valt me altijd weer op, hoe gewoon (verre) reizen voor het werk zijn hier. Mijn zus is deze week alleen, D is in San Francisco. Ik benijd haar niet, met kleintjes vond ik het altijd zwaar, als Rick op reis was. En Christine's Chuck is ook op reis. Gedeelde smart is halve smart, hoewel ik Ricks reizen nu niet zo moeilijk meer vind. Hij gaat niet zo vaak meer (vroeger iedere week twee tot vier dagen) en de kinderen zijn geen "werk" meer, maar gezelschap. De zon schijnt en gewoonlijk ga ik op dinsdag met Shelly lopen. Ik wacht dus op de hoek van onze straat (zij brengt meestal haar dochtertjes naar de preschool tegenover ons en is daarna klaar om te gaan). Maar Shelly komt niet. En dan bedenk ik me, dat ze nog in Arizona is voor Thanksgiving! Dan gaan Cosmo en ik er maar samen op uit. Ik zie Saskia's vroegere pianoleraar en zijn vrouw aan komen lopen met hun shelties, die zich altijd perfect gedragen. Cosmo gaat helemaal uit zijn dak! Of het is, omdat een hond hem gisteren aanviel, of omdat het dicht bij onze tuin is, weet ik niet. Hij is helemaal door het dolle! Eigenlijk wil ik gewoon, dat ze doorlopen. Maar de vrouw (ze zijn al wat ouder) besluit ons eens een les in hondentraining te geven. Ze blijven dus bewust staan met hun perfecte hondjes en ik probeer met alle macht Cosmo te kalmeren. Ik krijg er zo'n gevoel bij, dat ik ook had, als een van mijn kinderen zich misdroeg in de aanwezigheid van een moeder met perfecte kinderen. Uiteindelijk krijg ik Cosmo met heel wat snoepjes rustig. En dan volgt de preek, die ik allang ken. Cosmo's zwakke plek is andere honden, zeker in zijn eigen "gebied". Maar hij reageert nog sterker op deze shelties en niet op andere shelties. Zouden zij een bepaalde uitstraling hebben? Misschien doen ze Cosmo zich, net als hun baasjes mij, ongemakkelijk voelen. Eindelijk besluiten ze verder te gaan en ik loop in tegengestelde richting door. De hele verdere wandeling gedraagt Cosmo zich voorbeeldig, zelfs als er andere blaffende honden zijn. Hij kijkt me ook echt zo aan van "Zie je wel, dat ik het kan?". We lopen naar het zuidoostelijke gedeelte van Vienna (wij wonen in het zuidwesten van het stadje). De huizen in deze buurt zijn vrijwel allemaal bijzonder qua architectuur. Het ene huis ziet eruit, alsof het zo in New Orleans zou kunnen staan, met een dubbele veranda met fans buiten. Daartegenover staat een "chalet", die niet zou misstaan in Zwitserland. Na mijn douche rijd ik voor de tweede dag achtereen naar Sweet Ginger. Daar zitten vier dames van ons fitness groepje al aan de soep en salade (die gratis bij de maaltijden komen). Omdat ik hier gisteren met Katja ook al was, bestel ik Pad Thai, in plaats van sushi. Het wordt weer een heel gezellig uurtje, behalve Pat en ik zijn de anderen weer verschillende dames, dan de andere lunches. Zo leer ik iedereen net weer wat beter kennen. Na het eten gaan Pat en ik samen naar de Giant, die tegenover het restaurant ligt. Pat heeft een waslijst aan boodschappen, terwijl ik maar een paar dingen nodig heb. Ze klaagt, dat het zoveel werk is, en ik raad haar Peapod aan. Ik vind het heerlijk iedere week de grote boodschappen thuisbezorgd te krijgen en enkel voor de kleine benodigdheden naar de winkel te hoeven. Bovendien zijn er daarmee ook veel minder impulsinkopen. Michaels ligt naast de Giant en ik wil nieuwe Kerst voordeurversieringen. Daarvoor koop ik twee "Kerstboompjes" en miniatuur versieringen. Thuis versier ik de boompjes daarmee en hang ze aan de deur. Het ziet er leuk uit. Katja heeft bij haar vertrek een paar belangrijke dingen vergeten. Vorige keer was het haar bril, dit keer het electriciteitskoord van haar laptop en een belangrijke scheikunde cd. Die ga ik dus gauw versturen. Het is enorm druk bij het postkantoor in Vienna. Er zijn te weinig baliewerkers hier. Maar er heerst een gezellige sfeer onder de wachtenden (niet onder de Koreaanse medewerkers, waar maar nauwelijks een glimlach vanaf kan). Vrijwel iedereen verstuurt zijn Kerstcadeaus al. De dozen zijn soms enorm! Saskia heeft natuurlijk vriendinnen hier en Kai gaat gitaar spelen bij Charlie. Als we alle drie weer samen zijn, bemerkt Kai, dat het programma "Megaworld" op de Discovery Channel over Nederland gaat vandaag. We zien "drijvende" huizen, hoe de haven in Rotterdam werkt, de bloemenveiling en natuurlijk de Delta werken. Heel interessant! Het is best gezellig zo met zijn drietjes. Saskia kletst, tot Kais en mijn vermaak, nog wel via de webcam met Laura (die twee straten verderop woont!). Zij kan gewoon niet zonder vriendinnen! Het doet mij denken aan Spaceship Earth in Epcot in Orlando, voor degenen, die daar geweest zijn. Daar kletst een jongen, ik neem aan in Amerika, via webcam met een meisje, zo te zien in Japan. Dat was toen echt "de toekomst", die nu dus hier is.

Church Street Stroll

Vanaf vandaag begint de core training op maandag om kwart voor negen. Heerlijk, een half uurtje extra in bed, dat is na het weekend nooit weg. Als ik aankom krijg ik nog net de laatste bosu, de laatste gewichten (maar goed, dat ik als enige 15 ponders gebruik!) en de laatste mat!

Na mij komen er nog vijf mensen binnen. Het is heel knus, dit lokaal, maar echt wel te klein voor een groep van twaalf. De hoop is wel, dat er binnenkort een muur wordt weggehaald. Tot dan delen we gewichten en wisselen bosu's af. Het draagt wel bij tot de kameraderie, in ieder geval en is best gezellig.

Ondanks de gezelligheid werken we echt hard. Op een gegeven moment voel ik mijn benen gewoon trillen van inspanning en zegt Sharon: "Sorry, Petra". Kennelijk is het zichtbaar. Maar het voelt na afloop heerlijk.

In het gedeelte met de apparaten zie ik mijn buurvrouw Jeanne. Ik neem de fiets naast haar en we kletsen bij. Haar zonen Parker en Cameron zijn goede vrienden van Saskia. Parker heeft ook "verkering" met Saskia's vriendinnetje Alexandra, maar dat weet Jeanne niet.

Zij waant haar jongens nog helemaal onschuldige kinderen. Ik mag haar heel graag, maar Jeanne is heel, heel, heel preuts. Ze bespreekt dan ook bepaalde dingen niet met haar jongens, die hier al vanaf de kleutertijd open en bloot (mooie uitdrukking in dit geval) besproken zijn. Gevolg is, dat haar jongens zeer nieuwsgierig zijn op het gebied van meisjes en dergelijke. Maar het is niet aan mij om haar daarop attent te maken, dus vertel ik haar niet over de ontluikende "liefde".

Thuis help ik Katja met inpakken en dan gaan we samen lunchen. Haar keuze is Sweet Ginger. Het eten is heerlijk en de prijzen daar zijn zeer redelijk. Na het eten gaan we naar Starbucks, want het is World AIDS dag vandaag, en voor iedere koffie daar gekocht gaat er 5 cent naar AIDS onderzoek.

Net voor Katja vertrekt, lees ik mijn email en vind een berichtje, dat Bart Pietersen vanochtend is overleden. Al "ken" ik Bart en zijn familie alleen maar van zijn weblog, toch voelt het als een koude hand om mijn hart. De afgelopen maanden heb ik (en al zijn bloglezers en -lezeressen) virtueel meegeleefd. Wat een verdriet moet dat gezin doormaken. Het is onvoorstelbaar, onbegrijpelijk, oneerlijk en er zijn geen woorden voor, als iemand zo vroeg dit leven moet verlaten!

Dankbaar voor onze gezonde kinderen omhels ik Katja nog maar een paar keer extra, voor ze de weg opgaat. Na nog een laatste zwaai begint ze aan de zoveelste rit van vier uur naar Virginia Tech. Gelukkig is het weer vandaag goed (in tegenstelling tot gisteren) en het verkeer ook zeker beter. Vrienden van Katja deden er gistermiddag meer dan zeven uur over om terug te gaan. De zondag na Thanksgiving is traditioneel de drukste reisdag van het jaar.

Een beetje terneergeslagen blijf ik achter. Het nare nieuws over Bart treft me meer, dan ik zou denken, en het afscheid van Katja, al weet ik, dat ze over iets meer dan twee weken weer thuis komt, is toch weer moeilijker, dan ik verwachtte. Gelukkig komt Martine vrijwel meteen om te gaan wandelen. Precies de afleiding, die ik nodig heb!

We lopen een uur door Nottoway Park en Cosmo geniet ook duidelijk. We hebben van alles te bepraten en voor we het weten zijn we, met rozige wangen van de koude wind, weer terug. Heel gezellig is het, deze maandagmiddag wandelingen en lekker Nederlands kletsen.

Kai komt net uit de bus, als wij terugkomen, maar Saskia moet nablijven op school en zal de late bus nemen. Net als ik me zorgen begin te maken, omdat zij nog niet thuis is, gaat de telefoon.

Saskia belt in paniek, want voor de tweede keer nu is de buschauffeur onze stop voorbij gereden. Ze zit helemaal achterin de bus en mag niet naar voren lopen om hem erop te wijzen. Gelukkig woont een vriendinnetje aan het einde van de route en kan Saskia daarheen. Ik kan haar daar dan ophalen.

Intussen ben ik eigenlijk razend. De buschauffeurs krijgen een lijst van waar ze de kinderen moeten afzetten en deze man heeft nu al voor de tweede keer Saskia niet op haar stop afgezet! Terwijl de hele rest van de bus wel op zijn of haar plaats terecht komt. Boos bel ik Fairfax County Schools Transportation en degene aan de lijn vindt dat ook te gek. Ze belooft, dat een supervisor mij morgen terug zal bellen.

Gewoonlijk haal ik Saskia op van school, als ze na moet blijven, maar soms wil zij liever de bus nemen met haar vriendinnen. Dan moet ik er toch op kunnen vertrouwen, dat ze veilig wordt afgezet? Stel je voor, dat Rick en ik beiden zouden werken en dat er geen vriendinnetje aan het einde van de rit zou wonen!

Saskia is dan bijna 13, maar haar zomaar ergens afzetten kan toch echt niet. We wonen hier wel in stedelijk gebied, vrij veilig, maar toch. Het moge duidelijk zijn, dat ik me hier helemaal niet fijn bij voel! Maar goed, gelukkig kon ze bij haar vriendinnetje blijven en ik haal haar daar op.

Vanavond is het officiele begin van het Kerstseizoen in Vienna met de "Church Street Stroll". Vorig jaar zijn we er voor het eerst heen gegaan, maar toen was het werkelijk ijzig koud. Dit keer is het guur, koud genoeg voor sjaals en handschoenen, maar te doen.

Kai wil niet mee, dus gaan Rick, Saskia en ik erop uit. We vinden een goede parkeerplaats en lopen dan naar Church Street. Dit is de "historische" straat van Vienna. Alles is vrolijk verlicht en overal lopen mensen.

Al gauw vinden we Niall en zijn kinderen en begroeten een aantal andere bekenden. Maar we hebben honger, dus haasten ons naar Church Street Pizzeria. Hier wordt New York Style pizza geserveerd en de kinderen vooral zijn er dol op.

Het is druk, maar niet zo druk, als ik had gevreesd. Een van mijn fitness vriendinnen is er ook met haar gezin. En Saskia ziet een klasgenootje met haar familie, die net vertrekt. Wij krijgen hun tafel. Kennelijk waren we er net op een rustig moment, want na ons stroomt het vol.

Wat ik van de pizza heb geproefd was maar matig, maar Saskia zweert hoog en laag, dat we de pizza in de zaak zelf lekkerder zouden vinden. Ik moet toegeven, dat ze gelijk heeft. Het smaakt voortreffelijk! Knapperige korst, kaas, die draden trekt en verse groentes en champignons maken, dat iedere hap een delicatesse is.

Na het eten lopen we met Niall en de kinderen naar de Kerstboom, die net officieel is aangestoken. Onderweg worden marshmallows geroosterd en kunnen de kinderen verse popcorn krijgen. De pizza was voor mij genoeg eten, dus ik waag me er niet aan.

Bij het Freeman House zit Santa en een lange rij kinderen staat te wachten om hem te zien. Een kinderkoor zingt Kerstliedjes en verderop staat een groep volwassen "Carolers". Hier kom je echt in de Kerstsfeer!

Op de weg terug naar huis gaan we Church Street Cellars binnen. Hier kun je wijn proeven, maar op een bijzondere manier. Je krijgt een kaart en kiest de wijn, die je wilt proeven. Het zijn natuurlijk Amerikaanse maten, maar je kunt kiezen tussen 1 ounce, 3 ounces of 5 ounces (een vol glas). Er zijn acht witte wijnen, dan acht rode wijnen etc. om uit te kiezen. Je kiest de hoeveelheid en houd je glas er dan onder.

Rick vindt het er ook leuk, want ze hebben Belgisch bier. Vanavond houdt hij het bij een ounce rode wijn, omdat hij rijdt, maar we zullen hier zeker terugkeren. Ook al omdat er een lekker menu is met kleine hapjes, waar we met gemak een avondmaal van kunnen maken.

Recht boven dit restaurant ligt Anytime Fitness. Ook zij hebben een open house vanavond, dus ik laat aan Rick en Saskia zien, waar ik drie keer per week vertoef. Eigenlijk bijna net als het laten zien van een kantoor, maar dan anders.


Kai is thuisgebleven en we bestellen voor hem de mozzarella sticks van Nielsen's Frozen Custard. Saskia kiest ook een cake beslag custard als dessert. Rick en ik hebben genoeg aan onze Church Street Pizza.

Voldaan lopen we naar de van terug. Katja belt, dat ze eindelijk veilig terug is bij Virginia Tech. Ze gaat naar de basketbalwedstrijd (die "Tech" helaas verliest). En nu is de laatste maand van het jaar begonnen, een van mijn favoriete maanden van het jaar.

Sinterklaas gisteravond

Even een apart berichtje over gisteravond, anders wordt mijn verhaal van vandaag zo lang. Het was natuurlijk beregezellig!

We zijn begonnen met ons "traditionele" maaltje van tomatensoep en worstjes met brood. Daarna heb ik de Sinterklaas lekkernijen, die ik van KaasnCo had besteld, neergezet als "dessert". Er waren kruidnootjes, chocoladekruidnootjes, suikerbeestjes en marsepein. Boven bracht "de Sint" nog een chocoladeletter voor iedereen.


We hadden dus lootjes getrokken en iedereen moest een gedichtje bij het cadeautje schrijven. Kai had mij getrokken en een supergoed gedicht gemaakt! Hij heeft met behulp van vertalingsites, een Nederlandse rijm website en een woordenboek zijn gedicht helemaal in het Nederlands geschreven!

Niet alleen vond ik het knap, omdat hij nooit officieel Nederlands onderwijs heeft gehad, maar ook de inhoud vond ik ontzettend lief. Mijn stille knul van zestien kent zijn moeder toch beter, dan ik had gedacht. Bij het cadeautje, een dvd over golfen en een "candy cane" met t's, zat dit gedicht:
Hier komt dat tijd van het jaar,
Wanneer jullie zijn bij elkaar.
Het is tijd om cadeauen te gijven,
En in het warm te blijven.
Het is nu heel koud,
En Sint weet over jou levensbehoud.
In warm weer Sint ziet je buiten iedere dag,
Nu hebt hij een kleine vraag:
Wat doet Petra dan zo vaak?
Deze vraag is maar een bijzaak.
Als je bent niet in jou zomerjurk,
Sint weet, dat je vindt golfen leuk.
So, als je golft nog weer
Denk over dit advies een keer.
Sint hebt ook iets anders voor je,
Te helpen met de bal gaan een lange afstandje.

De anderen rijmden allemaal in het Engels, wat natuurlijk ook erg leuk was. Katja had Kai getrokken en gaf hem een cadeaubon voor de bioscoop en een voor een snack daar. Haar gedicht:
What a dude, what a guy
Sint found it hard to think of a gift for a boy like Kai
He looked hard and he looked wide
Until he remembered Kai's last Beetle ride,
He remembered he saw Transporters 3
And paid the $11 movie ticket fee.
Sint thinks that movie prices are expensive, which is pretty lame,
So this year he didn't find him a toy or game,
But a shiny piece of plastic to get Kai in the movies without a price,
Not even one for popcorn and a coke with extra ice.


Saskia had Rick getrokken en gaf hem de dvd van Jeff Dunham, die we na het pakjes openmaken hebben gekeken. We zijn allemaal fans van hem en zijn poppen. Saskia's rijmkunst:
Dear Rick,
I know you like electronics and such,
My gift isn't too little and it isn't too much,
A little disk that you can forever clutch.
This man is sunny,
with his puppets so funny.
Sint searched high and low for the Jack Black dvd all around,
Sadly it was nowhere to be found.
I thought you would enjoy this just take a seat,
Until next year! Sint and Zwarte Piet

Aan Katja, die op het moment van alles verliest, van sleutels tot credit cards, gaf Rick een nieuwe portemonnaie. In zijn gedicht plaagt "Sint" haar daar lekker mee (hee, dat rijmt!):
Sint hears of a young woman growing up fast,
She's enjoying college and creating a new past.
He's packed up his bag and a few Piet's too,
To celebrate an early Sinterklaas just for you!
Come on Katja, join the Piet parade,
If Sint's feeling generous, you've got it made!
Believe it or not Sint has spies everywhere,
Even in Blacksburg, he really does dare.
The Piets fit right in with their Maroon effect pants,
They check out our Katja, even her VT chants!
It's been reported that Katja is actually busy,
Between classes and boys she's nearly quite dizzy!
It seems that she is forgetful and often loses things,
It's almost as if her stuff has mischievous wings!
So thinking of this dilemma Sint thought for a while,
And he thought and he thought 'til he beamed with a smile,
Ik heb het, he said speaking Dutch like a pro,
I know what Katja needs when she's spending on the go.
So gathering Piets in tow he's off to Vienna,
And sneaking into the Court he hid behind the Sienna,
Now it's time to see what Sint has brought,
And if that idea was like you had thought.


Saskia met haar sneeuwman

En natuurlijk had ik Saskia getrokken. Aan haar gaf ik een Sneeuwman Webkinz. Mijn gedicht schreef ik half Engels, half Nederlands:
Saskia is ontzettend sociaal,
Dat weten Sint en zijn Pieten allemaal.
Every day the basement is full of girls and boys,
Who are definitely adept at making noise!
Ook op het internet is Saskia zeer actief,
En vindt zij vooral de Webkinz erg lief.
But Saskia is socially so busy,
That she sometimes has to finish her schoolwork in a tizzy!
Daar moet Saskia wel wat beter aan gaan werken,
Want Sint wil graag een betere organisatie van tijd bemerken.
But Sint also has come to realize,
That Saskia considers those furry web creatures quite a prize!
Daarom was hij zo blij met jouw lootje,
Zodat hij jou geven kan dit zachte cadeautje!

Al met al hebben veel gelachen met zijn allen. Ik ben blij, dat we besloten hebben het vervroegd te vieren met Katja erbij.


Na afloop moest Snickers de zak van Sinterklaas natuurlijk uitproberen

Kerstversieringen en Sint

Zaterdag

Het is schitterend weer, dus wil ik zoveel mogelijk buiten zijn. Als Mary Ellen belt, of ik een stuk wil gaan lopen, zeg ik dan ook volmondig "ja". Overal in de buurt zijn mensen bezig met het aanbrengen van Kerstversiering.

Om elf uur heb ik met Janet afgesproken een stuk te gaan fietsen. Morgen wordt slecht weer voorspeld en zij weet niet hoe laat Leah zal vertrekken, die morgen terug naar Virginia Tech gaat. Dus gaan we deze week op zaterdag.

Stilstaand in de zon is het heerlijk weer, maar zo fietsend ben ik toch blij, dat ik mijn skijack en handschoenen aanheb. Nu heb ik alleen maar koude tenen! We rijden weer tot Herndon, bij elkaar zo'n twintig mijl. Vorige week zagen we onderweg kuddes herten, vandaag zien we er niet een! Zo vreemd, het is dezelfde tijd van de dag en praktisch hetzelfde weer.

Na ongeveer twee uur zijn we terug en zie ik Rick al hard bezig in de tuin. Ik had gehoopt, dat de kinderen ook zouden helpen, maar die hebben andere plannen. Kai is naar een skateboardpark met vrienden en Saskia is met een groepje naar de speeltuin hier dichtbij.

Katja kijkt naar de football wedstrijd tussen Virginia Tech en University of Virginia, twee grote rivalen. Het wordt een spannende wedstrijd en ik ga zo af en toe naar binnen om mee te kijken. VT wint en gaat nu door naar de kampioenschappen. Go Hokies!

Buiten is het een gezellige boel, want ook onze naaste buren Chuck en Lorraine en twee huizen verderop Ross zijn aan het versieren. Rick zet de Kerstmuziek keihard aan, zodat zij het ook kunnen horen. De mannen staan op ladders op de "ijspegel" lichtjes aan te brengen, terwijl de vrouwen het "grond"werk doen.


Hard aan het werk onder het toeziend oog van Cosmo



Buurman Chuck hangt "ijspegels"

Dit jaar hebben we weer een sneeuwmannen thema. Helaas is een sneeuwmanversiering kapot, maar de rest staat erg leuk. Ook Santa's "landingsbaan" met blauwe lichtjes langs onze oprit ligt er weer. Tegen vieren voelen we onze ruggen en verklaren de voortuin versierd. Alleen moet Rick nog ijspegellichtjes boven de garage aanbrengen, maar dat zal volgende week wel gebeuren.

Katja moet werken en Saskia heeft een logeerpartij bij een nieuw vriendinnetje, dus Rick, Kai en ik zijn met zijn drieen voor het avondeten. Rick heeft enorme zin in steak, dus we gaan eens naar het Outback Steakhouse.

Kai rijdt ons bekwaam naar het centrum van Vienna. We zijn vroeg en hebben onze naam op de lijst gezet, maar moeten toch even wachten op een tafeltje. Onvoorstelbaar hoe populair dit restaurant altijd is!

Dat is ook wel terecht, want voor zo'n $18 krijg ik een perfect bereide filet mignon met blue cheese erop. Daarbij een gepofte zoete aardappel en gestoomde broccoli en ik heb een zeer gezonde maaltijd. Kai neemt baby back ribs en Rick ook een filet mignon, maar dan met horseradish erop. Ook de bediening is goed en snel, dus geen wonder, dat het restaurant vol zit.

Op de terugweg zien we, dat er inderdaad al heel wat huizen versierd zijn. In onze cul de sac hebben acht van de tien huizen al lichtjes op, de andere twee zullen ongetwijfeld volgen. Ik krijg regelmatig te horen, dat mensen speciaal naar ons pleintje rijden om de verlichting te bekijken. We hebben dus een reputatie hoog te houden!


Het resultaat van ons "werk"

Zondag

Het is maar goed, dat we het binnen versieren voor vandaag bewaard hebben, want de beloofde regen is inderdaad gearriveerd.

Eigenlijk had ik afgesproken met Mary Ellen om nog eens te gaan lopen. Maar zij belt, dat ze vergeten is, dat ze naar de kerk moeten vanochtend. Prima, want echt zin om er in dit vieze weer opuit te gaan, heb ik niet.

In plaats daarvan gaan Rick en ik naar Starbucks, waar het een drukte van jewelste is. Samen met Kai eten we thuis de meegebrachte broodjes op.

Omdat Cosmo in dit hondeweer wel uit moet, doen Rick en ik dat maar gauw samen. Door de bergen met bladeren langs de weg is de straat achter ons huis overstroomd. Een automobilist, die langsrijdt, ziet ons kennelijk niet lopen. Hij rijdt, vlak naast ons, door een diepe plas, waardoor we zeiknat worden! Bah!

Na maar gauw een warme douche te hebben genomen gaan we de zolder op. Het lijkt werkelijk gisteren, dat we de Kerstspullen opruimden. Wat is dit jaar omgevlogen!

Saskia en Katja moeten aan schoolprojecten werken. Katja voor haar "Leadership" vak en Saskia voor "Science". Zij moet verschillende soorten lippenstift met elkaar vergelijken en documenteren welke het langst zichtbaar blijft op de lippen. Natuurlijk heeft zij daarbij de hulp van een vriendinnetje nodig, dus komt Alexandra om proefkonijn te spelen.

Kai helpt mij mee door de Kerstboom voor in elkaar te zetten. Daarna tuigt hij hem ook voor mij op. Intussen breng ik de verlichte groene slingers en rode strikken aan op de trap en de ballustrade boven.


De trap



De boom

Als ik aan het versieren van de family room wil beginnen, zie ik, dat er van mijn candy cane versiering is gegeten! Even later zie ik ook op de "throw", die altijd op de bank ligt met Kerst, muizenkeuteltjes liggen! Misschien moeten we toch Snickers wat vaker op zolder laten jagen!


Ik blijf de vriendschap tussen Cosmo en de katten schattig vinden. Hier houden Sushi en Cosmo elkaar warm op Cosmo's "bed"

Al gauw ziet alles er weer warm en vrolijk verlicht uit. Alleen het deck achter is nog niet versierd, maar dat doe ik wel op de eerstvolgende droge dag.

Nu moet ik mijn dichtader gaan openen, want we gaan vanavond vervroegd Sinterklaas vieren. Zo kan Katja ook meedoen. We hebben lootjes getrokken en ik heb Saskia. Dus aan de rijm met mij, ik ben er nog niet uit of ik het in het Engels of Nederlands ga doen, waarschijnlijk een combinatie.

Black Friday

Geen uitslapen voor ons vanochtend, want de kinderen hebben een afspraak bij de kinderarts en mijn "core training" klas begint om negen uur. Katja moet ook nog eens om tien uur werken, dus die staat voor haar doen supervroeg onder de douche!

Meestal krijgen Rick en ik ook een griepprik tegelijk met de kinderen, maar die hebben we een paar weken geleden al op Ricks werk gehaald. Ik hoef dus niet mee, want Rick heeft galant aangeboden ze erheen te brengen.

Vroeger was dit een evenement, waar de meisjes met angst en beven naar uitzagen. Beiden hebben ze een naaldenfobie. Maar sinds vorig jaar krijgen ze "Flu Mist", een spray in hun neus en daarmee klaar. Dus ze huppelen als het ware met Rick mee (nou ja, ook weer overdreven, maar er is in ieder geval geen protest).

Terwijl iedereen zich naar de malls begeeft, rijd ik naar de fitness. Ik verwacht, dat er maar een paar mensen zullen opdagen en dat is ook zo. We zijn maar met zijn vieren en Sharon. Sharon vindt, dat ze gisteren teveel heeft gegeten en het wordt een flinke workout! Vooral mijn buikspieren protesteren, want die voel ik nog van mijn sessie met Roger op maandag!

Na het uur gewichtheffen ga ik nog een half uur op de elliptische machine. Het is veel drukker, dan gewoonlijk om deze tijd. Duidelijk zijn veel mensen op deze dag na Thanksgiving vrij en willen zij hun gisteren gegeten calorieen kwijt.

Bij thuiskomst zie ik Leah en Diego naar ons huis lopen. Cosmo komt ook al gelijk enthousiast naar beneden zetten. Terwijl de honden voor het huis spelen, vertelt Leah van haar nachtelijke avontuur van vandaag.

Leah had gelezen, dat de eerste persoon, die vanochtend Forever 21 bij Fair Oaks Mall binnenliep, een cadeaubon van $500 zou krijgen. En dan voor de volgende tien $100 etc. Daarvoor wilde ze wel vroeg op en al om 3 uur was ze bij de mall, die om 5 uur open zou gaan. J.C. Penney zou echter al om 4 uur opengaan en dus was daar een heel stel mensen heen gegaan om dichter bij Forever 21 te zijn, zo ook Leah.

Leah vertelt, dat het een gedrang van jewelste werd en dat ze tegen de glazen deuren van J.C. Penney werd geduwd. Om kwart voor vijf zagen ze al mensen in de mall lopen en toen was de menigte niet meer te houden. Ze (niet Leah) braken de deuren van J.C. Penney open en renden naar Forever 21.

Leah (die hardloopster is) was de vierde, die daar binnenliep, maar werd toen ernstig teleurgesteld. Het bleek meer een loterij te zijn: iedereen kreeg een coupon en met een munt moest je de "gewonnen" prijs openkrassen. Leah, die dacht $100 te krijgen, omdat ze de vierde klant was, kreeg een coupon van $20. Al met al toch een heel avontuur en ik denk, dat J.C.Penney niet bepaald blij was met hun gebroken deuren!

In het nieuws hoor ik, dat er nog veel ergere dingen zijn gebeurd vandaag met betrekking tot Black Friday. Zo werd een medewerker van een Walmart in New York omver gelopen door een winkelende menigte en overleed. En er was een schietpartij, waarschijnlijk tussen leden van een gang, in een Toys R Us in Californie. Je zult er toch met je kind aan het winkelen zijn! Zo doet de dag zijn naam wel eer aan!

Saskia gaat met Laura naar de mall, ook Fair Oaks, want om bij Tysons Corner te komen staan er files tot op de Beltway (de grote ringweg rond Washington)! Ook Rick en Kai trotseren de menigtes in die mall. Mij niet gezien, ik heb alles, wat ik daar nodig had, woensdag al gevonden.

Vorig jaar ben ik heel georganiseerd geweest en heb een lijstje met benodigdheden voor de Kerstversieringen op mijn kalender gezet. Daarmee gewapend ga ik naar Michael's. Daar zal het toch niet zo druk zijn?

Maar het zegt al wat, dat ik aan de andere kant van de parkeerplaats moet parkeren. En in de winkel is het een soort bijenkorf, heel ongewoon! Tot mijn verbazing zijn de schappen met Kerstlichtjes ook vrijwel leeg. Gelukkig heeft Rick vorige week al wat blauwe "Santa landingsbaan" lichtjes gekocht, want die zijn er niet meer bij deze winkel. Ook de witte lichtjes zijn uitverkocht.

Gauw werk ik mijn lijstje af. Er zijn wel goede koopjes. Zo zijn de Kerstkaarten halve prijs en de zijden Kerststerren voor voor het huis ook. Dit weekend kunnen we gaan versieren, een aantal buren heeft dat vandaag al gedaan. Onvoorstelbaar, dat het die tijd van het jaar alweer is!

Katja komt doodmoe terug uit haar werk. Het is heel druk geweest, ze hebben veel verkocht en ze is boos op haar managers. Die hadden geen complimentje over voor de mederwerksters, enkel kritiek. Maar het brengt geld binnen en niet iedereen heeft dit Kerstseizoen een baantje kunnen krijgen, dus Katja ondergaat het allemaal leidzaam.

Nu doe ik het "rondje" blogs en veel daarvan zijn blogs van Neder-Amerikanen. Grappig is, dat iedereen, ongeacht hoe lang men hier woont, of over Thanksgiving, of over Black Friday schrijft! En dan vaak met een foto van een kalkoen. Nederlanders integreren goed, dat is wel duidelijk!

Happy Thankgiving!

Wat is het toch, dat, als ik kan uitslapen, ik om half zeven klaarwakker ben? Terwijl ik gedurende de week juist wel uren in bed zou kunnen blijven? Dat gebeurt vanochtend dus weer. Rick, die gezegd had vroeg op te willen staan, ligt nog heerlijk te ronken. Ik doezel dus maar verder, maar om half acht staan we toch samen op.

Na samen een lekker Starbucks ontbijt te hebben genuttigd, begint Rick aan het feestmaal. We besluiten onze etenstijd rond vier uur te zetten. Saskia helpt mee uien snijden en stuffing maken.

Het is schitterend weer buiten en een zeer aangename temperatuur. Ik ga er dus met Cosmo op uit. Het is rustig in Vienna, het lijkt wel zondag. Alleen op de sportvelden vinden een paar footballwedstrijden plaats. En ik zie iemand op zijn dak bladeren harken!

De afgelopen tijd ben ik Cosmo weer hard aan het afleren zo wild te worden, als er honden in een tuin tegen hem beginnen te blaffen. Hij luistert goed met snoepjes en "Heel, leave it", ik wil hem dit echt afleren!

Thuis kijken we al snijdend en schillend naar de Macy's Thanksgiving Day Parade. Dat is ook zo'n Thanksgiving traditie met al zijn mooie grote ballonnen en praalwagens. Saskia verzucht, dat ze er ooit heen wil, voor ze dood gaat. Hopelijk heeft ze daar dan nog even de tijd voor!

Zelfs Katja is wakker en helpt mee met aardappelen schillen. Het is supergezellig zo met zijn vijven bezig te zijn. Dit is wat ik zo heerlijk vind aan Thanksgiving. Het is zo'n behaaglijke feestdag. Lekker samen bezig zijn en ontspannen, wat wil je nog meer?

Rond twaalf uur verschijnt Santa Claus op ons scherm in zijn mooie "koets" en dat is het einde van de parade, maar ook het officiele begin van het Kerstseizoen hier in de VS.

Rick haalt Kai en Saskia over de achtertuin te gaan harken en Cosmo "helpt" daarbij mee. Wij kijken, ook alweer traditioneel, naar de footballwedstrijd tussen de Detroit Lions en de Tennessee Titans. Het is een beetje een saaie wedstrijd, want Tennessee walst over Detroit heen en wint met 47-10. Ik kijk liever naar een spannender wedstrijd.


Als Rick de kalkoen heeft gevuld, doen we hem samen in een speciale plastic zak. Die zak helpt met sneller gaar worden en houdt de kalkoen ook lekker mals. Al gauw ruikt het hemels in huis!

Met onze Washington Post arriveerde vanochten een extra bijlage vol reclameblaadjes van allerlei winkels. Morgen is de grote koopdag, althans, dat hopen de winkelieren. Hun jaarlijkse omzet wordt voor een groot deel bepaald door het koopgedrag na Thanksgiving.

Om ideeen op te doen blader ik door de bladzijden met aantrekkelijk uitziende produkten voor idioot lage prijzen. Online doe ik wat bestellingen en merk, dat ook daar Thanksgiving kortingen te behalen zijn.

Met zijn allen maken we het feestmaal klaar om te serveren. Saskia maakt de puree, Katja de zoete aardappelen met marshmallows en het afbakbrood, Kai de boontjes en mais en ik de stuffings en dek de tafel. Rick ontfermt zich natuurlijk over de kalkoen.

Aan tafel toasten we op weer een gezellige Thanksgiving samen. Iedereen zegt, waar hij of zij dankbaar voor is. Kai zegt het eigenlijk het best: alles! We hebben heel veel om dankbaar voor te zijn en eigenlijk zouden we daar iedere dag bij stil moeten staan. Ik wil weer beginnen met iedere dag vijf dingen op te schrijven, waar ik dankbaar voor ben, dat helpt erg met het positieve in het leven te zien.


We smullen van de heerlijke maaltijd (al hoeft kalkoen van mij maar een keer per jaar), waarvoor Rick alle complimenten glunderend accepteert. Met zijn allen wassen we af en ik klop alvast de slagroom voor de pumpkin pie. Met het dessert wachten we altijd tot later op de avond.

Dan is het tijd voor een rondje "familie" opbellen, van Ricks kant althans. Mijn broer in Canada heeft in oktober al Thanksgiving gevierd en mijn zus en gezin vieren het bij vrienden. Ricks vader en zijn vriendin hebben ook bij buren gegeten, maar zijn nu thuis. Katja probeert hen uit te nodigen om hier tijdens de Kerstdagen of met Oud en Nieuw te komen, maar ze claimen al plannen te hebben (mijn schoonvader is zo iemand, die om 9 uur naar bed gaat op Oudejaarsavond).

Terwijl ik aan de telefoon zit, zie ik Cosmo met wat ik denk is zijn nieuwe botje. Bij nadere inspectie blijkt hij een kalkoenpoot gestolen te hebben! Nu zijn die botten niet goed voor honden, dus ik neem hem gauw weg. Als honden teleurgesteld kunnen kijken, doet Cosmo dat nu! Ik pluis dus het vlees eraf voor hem, hij heeft ook wel een Thanksgiving maaltje verdiend.

Straks gaan we lekker aan de pumpkin pie en als we daarna nog energie hebben met zijn allen een spel spelen. Anders wordt het bank hangen, de meisjes zijn bezig hun Kerstlijst samen te stellen. Al met al hebben we een heerlijk ontspannen feestdag achter de rug!

Het lange weekend is begonnen!

Jemig, wat een lawaai kan er buiten gemaakt worden, zeg! Nu we met de ramen open slapen 's nachts hebben we geen wekker meer nodig! Al om kwart over zes laten de achterburen hun beagle naar buiten, die prompt begint te blaffen. Cosmo hoort dat en wil er ook heen. Niet veel later beginnen de eerste tuinmannen al met bladeren blazen, wat een herrie! We zijn dus allemaal supervroeg op (behalve Katja).

Saskia protesteert wat over het naar school gaan, want de meeste van haar vriendinnen mogen thuisblijven. De school gaat vandaag twee uur vroeger uit voor Thanksgiving, maar ze accepteert mijn uitleg, dat ze al teveel verzuimd heeft en nu echt naar school moet.

Nadat Rick nog even naar zijn werk is vertrokken (zijn bedrijf sluit vandaag ook vroeg) ga ik er met Cosmo op uit. Ik heb een interval training op het programma staan: twee minuten lopen, twee minuten joggen. Die beweging heb ik hard nodig, maar ik heb er geen zin in!

Cosmo wel en dat helpt! Zijn hele lichaamstaal zegt: "Heerlijk, dit koele buiten zijn!". Ik neem het geijkte rondje, dat Mary Ellen en ik altijd lopen. Cosmo weet daar feilloos welke huizen honden hebben. Bij sommigen raakt hij helemaal buiten zichzelf: blaffen, trekken etc.

Vandaag besluit ik daar echt aan te gaan werken. Ik heb snoepjes mee voor hem en hij volgt netjes en blaft een stuk minder. Er is hoop, maar ik moet echt weer flink met hem gaan trainen, want hij loopt de kantjes eraf op het moment.

Thuis heb ik nog tijd om een half uur een gewichtenroutine te doen. Ik weet, dat ik me vanavond weer erg moe zal voelen, maar al deze beweging helpt enorm tegen de pijnen. Het is dus een afweging tussen pijn of vermoeidheid en dan kies ik liever het laatste.

In het kader van afsprakenweek moet Katja vandaag om kwart voor twaalf bij de gynecologe zijn. Het zal de afgelopen dagen duidelijk geworden zijn, dat er van ons beider kanten wat aanpassing nodig is om haar thuis te hebben. Herhaalde malen probeer ik haar te wekken, met slechts wat gegrom als resultaat. Ze bijt me toe niet van tevoren te hoeven douchen.

Om zelf op tijd klaar te zijn spring ik maar wel onder het warme water. Als er ooit iemand uitvindt, hoe je schoon kunt worden zonder al die poespas, zal ik ze eeuwig dankbaar zijn. Het ergste vind ik mijn haar drogen. Zo saai en het duurt zo lang! Maar met dagelijks sporten is dat ook een vrijwel dagelijks terugkerend kwaad.

Het is nu tien minuten voor we naar de dokter moeten en Katja's deur is nog gesloten. Ik moet toegeven, dat mijn anders zo engelachtige geduld (ahum) op is. Omdat ik haar nu zo weinig zie, wil ik helemaal niet boos worden op haar, maar ik vind het ook heel vervelend te laat te komen voor een afspraak!

Met vrijwel onmenselijke snelheid kleedt Katja zich aan en acht minuten voor de afspraak zitten we in de auto. Wonder boven wonder (vooral dankzij de afwezigheid van snelheidscontroles, ik houd me tot mijn schaamte niet geheel aan de limieten) komen we slechts twee minuten te laat bij de dokter aan.

Niemand, die dat hier vreemd vindt, want het verkeer zit nogal eens tegen. Katja vult de nodige formulieren weer in. Gisteren viel het ons al op bij de oogdokter, dat er andere collegestudenten waren, en ook hier zit de wachtkamer vol met moeders met tienerdochters. Kennelijk zijn wij niet de enige, die in deze week gauw allerlei afspraken hebben geboekt.

Gelukkig voor Katja is dit enkel een consult. Dr. Hersh vraagt hoe het allemaal gaat. Katja antwoordt "goed" en heeft verder geen vragen. We vertrekken met een nieuw recept, dat naar onze verzekeringsmaatschappij gestuurd moet worden. Ook krijgt Katja een paar "samples" mee, twee gratis maanden van de pil, omdat de vertegenwoordigster langs is geweest. Ik weet niet, of dat in Nederland gewoonlijk is nu, maar ik sta er altijd versteld van. dat medicijn is toch best duur.

Katja en ik delen een liefde voor Whole Foods sushi en zij vindt het bezoek aan de gynecologe aanleiding ons daarop te trakteren. Het neemt niet veel (lees niets) om mij daarvan te overtuigen.

Het is, net als gisteren, een gekkenhuis bij Whole Foods! Er zijn zelfs verkeersleiders op de parkeerplaats (die vrij nauw is voor een supermarkt).

Als we er nu toch zijn, kiezen we ook een paar extra gerechten uit voor morgen. We proeven de Southwestern cornbread stuffing en vinden die allebei erg lekker. Ik ben ook dol op spruitjes, die deel uitmaken van de geroosterde herfstgroentes. Wellicht zal ik de enige zijn, die dat morgen eet, maar ik wil ook wat kleur bij de maaltijd hebben.

Na de lunch en een douche vertrekt Katja met Leah en Raffi met de metro naar Washington. Daar gaan ze een video maken. Waarvan is me nog steeds een raadsel.

De andere drie zijn vanmiddag vroeg thuis voor Thanksgiving. Rick begint meteen aan zijn befaamde pumpkin pies. Ook spreken we met zijn zus, die weer in Breckenridge is, zoals wij ook vorig jaar met Thanksgiving. Helaas heeft ze een ski ongeluk gehad.

Een man is keihard op haar ingeskied en nu heeft ze haar sleutelbeen gebroken en waarschijnlijk een operatie nodig! Dit is de tweede keer, dat iemand anders haar ernstig heeft verwond tijdens het skien. De man, die op haar inskide (is dat een woord), ging gewoon verder! Onvoorstelbaar, toch? Ik moet zeggen, dat mij dat toch weer wat angstiger maakt om te gaan skien! Ik heb op mijn zesde mijn sleutelbeen gebroken en weet nu nog hoeveel pijn dat deed!

Als avondeten hebben we kipspiesjes van de grill. Rick trotseert de koude temperaturen (5 graden) en grilt buiten! Maar het smaakt allemaal heerlijk en het blijft gezellig om met zijn vijven te zijn. Morgen natuurlijk helemaal, Thanksgiving is een van mijn favoriete feestdagen! Het ruikt al heerlijk naar pumpkin pie (een aangeleerde smaak, moet ik toegeven).

We eindigen de dag met het kijken naar het interview van Barbara Walters met de Obama's. In het Amerikaans is er een uitdrukking: "It grows on me". Ik moet zeggen, dat die voor mij voor de Obama's geldt. Ik zie een tweede Kennedy familie het Witte Huis betreden. Laten we alsjeblieft allemaal hopen, dat datzelfde lot hen niet is beschoren! Barbara vroeg wel over de veiligheid, maar wat kan Barack daar nu op zeggen. Hij kan niet beter beschermd worden, dan nu...

Afsprakenweek

Nu Katja zover weg woont in college is het zaak om de belangrijke afspraken in de weken, dat ze thuis is, te maken. Zo heeft ze deze week een aantal doktersafspraken en natuurlijk een kappersafspraak.

Als eerste is de oogarts aan de beurt. Katja zou Katja niet zijn, als ze het niet op het allerlaatste paar contactlenzen had laten aankomen! De hoop is dus, dat ze haar sterkte op voorraad hebben! Gelukkig blijkt dat uiteindelijk wel het geval te zijn.

Met moeite krijg ik haar op tijd op om naar Fair Oaks Hospital, hier zo'n twintig minuten vandaan, te rijden. Geen wonder, als je gewend bent uit te slapen tot bij drieen is het om kwart over negen diep in de nacht, voor je gevoel!

Maar het lukt allemaal en we vinden zelfs nog meteen een parkeerplaats in de grote chaos bij dat ziekenhuis. Kennelijk groeit het hard, want er wordt van alles bijgebouwd!

Bij Northern Virginia Ophthalmologists is het niet druk. Katja is vrijwel meteen aan de beurt. Haar zicht is niet verslechterd, maar ze klaagt wel over rode ogen. De dokter stelt voor haar contactlensvloeistof te veranderen, omdat haar ogen daar waarschijnlijk gevoelig voor zijn geworden.

Katja krijgt een op hydrogeen peroxide gebaseerde vloeistof mee. Die moet in een speciaal doosje voor zes uur, zodat de peroxide geneutraliseerd kan worden. Ik ben benieuwd hoe dat gaat, want zo precies is Katja niet met haar lenzen!

Al met al duurt de afspraak veel langer, dan ik had gedacht. Ik bel Kirsten, met wie ik om elf uur zou gaan lopen, maar af. Om twaalf uur heb ik namelijk een afspraak met Mona en daartussenin heb ik maar net tijd om te douchen!

Tijd om met Cosmo te wandelen ontbreekt dus ook. Gelukkig vraagt Leah, of ze met hem en Diego eropuit mag. Dat komt prima uit!

Mona verft mijn haar, op mijn verzoek, iets donkerder en roodbruiner, dan de laatste keer. Ik vind het een heel mooie kleur nu! Het heeft een heel warme gloed. Ook Katja komt om haar haar te laten knippen, want in Blacksburg weet ze niet, wie goed knipt. Ze heeft een foto uit een tijdschrift mee van het kapsel, dat ze wil. Voor de verandering vertrekt ze dan ook zeer tevreden (meestal moet Katja erg aan een nieuw kapsel wennen).

Katja vertrekt met een groepje vrienden en vriendinnen naar haar oude school om een paar leraren op te zoeken. Ik heb nog niet geluncht en het is bijna twee uur, mijn maag knort luid! Gauw loop ik naar Whole Foods om wat sushi te eten. Het is maar goed, dat ik loop, want de parkeerplaats is een gekkenhuis daar! Iedereen is kennelijk al met Thanksgiving inkopen begonnen.

Thuis haalt Katja me over om te gaan shoppen. Ik heb best veel pijn en ben daardoor erg moe, maar stem toch uiteindelijk toe, want ik wil zoveel mogelijk tijd met haar doorbrengen. Eerst zouden we morgen gaan, wat mij beter uitkomt, maar dat is de enige dag, dat Leah, Raffi en Katja naar Washington kunnen. En nu ze zover weg wonen is de stad opeens heel interessant voor ze.

Tysons Corner is vrij rustig, dus dat is wel gunstig, want vanaf morgen zal het een stuk drukker worden. We vinden al gauw uit, dat de winkels de kortingen voor "Black Friday" (de naam voor de vrijdag na Thanksgiving) nu al geven!

Katja vindt een paar leuke truien bij American Eagle, de ene volle prijs, de tweede halve prijs. Het is bij Virginia Tech scherp kouder, dan hier, dus ze heeft meer warme kleding nodig.

Bij Madewell is ook een flinke "sale" gaande. Dit is een nieuwe winkel en tot mijn grote vreugde hebben ze broeken voor langere mensen. Katja slaagt met een leuke spijkerbroek, waarvoor ze ook nog eens 15% studentenkorting krijgt, en ik ga helemaal blij weg met een donkergrijze ribbroek. Eindelijk is er nog een keuze voor lang genoege broeken!

We lopen door de andere dameszaken, Ann Taylor Loft en Express, maar vinden er niets van onze gading.

Bij Macy's zijn de prijzen ook flink omlaag. Ik heb een riem nodig, maar zie nergens, dat ze afgeprijsd zijn. Ik vind een heel leuke Fossil riem, maar die is $44. Toch vind ik hem leuk genoeg en nog leuker, als hij bij het afrekenen halve prijs blijkt te zijn!

Als laatste kijken we nog bij The Limited, een winkel, waar ik vaak slaag. Ik ben al tijden op zoek naar een paar leuke rokken, maar kan telkens niets vinden. Hier zie ik meteen twee rokken (een ervan, de ander is hetzelfde model, andere stof), die precies "mijn" model zijn. Alles in de winkel is met 25% afgeprijsd, dat maakt de rokken minder dan $40!

Ook vind ik een zwart en een turquoise topje erbij, die erg leuk staan. Bovendien krijg je, als je meer dan $75 besteedt, een gratis pashima shawl, die gewoonlijk $39,50 kost! Ik kies natuurlijk turquoise, want dat is mijn lievelingskleur.

Helemaal tevreden keren we huiswaarts. Eigenlijk houd ik helemaal niet van "shoppen", het gaan winkelen om te winkelen. Maar als ik gericht naar iets op zoek ben en daar dan voor slaag is het wel een heerlijk gevoel!

Katja waardeert het zo, dat ik toch met haar meeging, dat ze Rick zegt, dat ik de beste moeder ooit ben. Waarop hij adrem vraagt: "Omdat ze een portemonnaie heeft?" Ha ha, gelukkig kan ze eerlijk zeggen, dat ze overal, behalve een trui, zelf voor heeft betaald.

Rick heeft een lekkere geroosterde kipmaaltijd mee van Chicken Out. We eten gezellig met zijn allen.

Dan stroomt het huis vol met college studenten. Wat dat betreft lijken Katja en Saskia erg op elkaar: beiden hebben een enorme vriendenkring. Na een uurtje vertrekt iedereen naar de bowling baan, inclusief Kai. Helaas voor Saskia moet ze van ons naar bed, want ze is de afgelopen tijd te snel moe.

Een ongewone maandag

Allereerst begin ik even met een paar antwoorden op commentaar op mijn blog van gisteren en eergisteren. Martin, ik heb inderdaad een "heated fleece vest" besteld. Ik ben heel benieuwd, nog bedankt voor de suggestie. En Margo, wat een ontzettend leuk compliment! Ik zag vroeger ook altijd tegen de tienertijd op, maar ik moet zeggen, ik vind tieners heel leuk. Ik geniet echt van deze tijd in hun leven (en het onze). Vandaag zou de core training voor het laatst om kwart over acht beginnen op maandag (volgende week wordt het kwart voor negen). Maar ik mag deze les van mezelf overslaan, omdat ik later vandaag een personal training afspraak heb met Roger. Die zal zo intensief zijn, dat ik mijn spieren maar beter niet van tevoren al kan vermoeien. Dat geeft me tijd om lekker te blijven liggen. Pas als de telefoon net na achten gaat en ik de stem van mijn zus hoor, kom ik in beweging. Mijn zus en ik kletsen lekker bij tot vierjarige N er genoeg van heeft. Het is alweer te lang geleden, dat ik hen gezien heb en voorlopig zit dat er niet in. S, de baby, is alweer 9 maanden en moet zo veranderd zijn! Hopelijk gaat het begin volgend jaar lukken een reisje naar het noorden te maken. Ook Christine belt. Zij is druk bezig met schrijven, want ze doet mee aan een wedstrijd. We hebben het over mijn reis daarheen eind februari. Ik zie daar naar uit, niet alleen om hen weer te zien, maar ook, omdat we dan een gedeelte van de VS gaan bekijken, waar ik nog nooit geweest ben. Terwijl ik met Christine aan de telefoon zit belt Roger, de personal trainer, er doorheen. Onze afspraak was voor elf uur, maar hij haalt dat niet, en vraagt, of ik ook om half een kan. Echt goed komt me dat niet uit, maar ik wil de afspraak zeker niet afzeggen, dus stem toe. Tevergeefs probeer ik Katja wakker te krijgen. Die maakt van haar vrije dagen gebruik door flink bij te slapen! Het is nog zonnig buiten, dus ik neem Cosmo mee voor een lekkere wandeling. Vreemd, hoe 9 graden opeens bijna warm kan aanvoelen! Het vervelende van de personal training tijd is, dat ik ervoor geen echte lunch kan eten. Dan krijg ik last van mijn maag tijdens de inspanning. Ik neem dus maar een lichte kop soep om toch iets in mijn maag te hebben. Na tien minuten opgewarmd te hebben op de elliptische machine zie ik Roger al op me wachten. Ik heb echt het gevoel met een beroemdheid te trainen. Niet alleen traint hij een stel van de tv show "The Biggest Loser" en komt hij daarmee in december op tv, maar hij is ook een vertegenwoordiger en model voor Under Armour. Met zijn gespierde lichaam kan ik me dat helemaal voorstellen! "You look good!", zegt hij, als hij me ziet. Volgens hem zie ik er gespierder uit, dan de laatste keer, zo'n maand geleden. Dat zou leuk zijn, dan werpen de extra trainingen hun vruchten af. Roger is ontzettend goed, hij haalt echt alles uit mij tijdens het halve uur, dat we trainen. Zulke personal trainers zijn er niet veel, de meesten zijn bang, dat ze teveel van me vragen. Maar dat geef ik zelf wel aan en Roger lijkt dat te weten. Het halve uur is zo voorbij en ik ben trots op mezelf om wat ik allemaal kan! Ik heb mijn eigen grenzen verlegd en hard gewerkt. Het heeft de pijnen in mijn nek en schouders ook goed geholpen, dus ik voel me super na afloop! Op mijn verlanglijst voor Kerst gaan een paar workouts met Roger! Een van de redenen, dat half een geen goede tijd was voor mij, is, dat ik om kwart over een heb afgesproken met Martine om te gaan lopen. Net op tijd daarvoor ben ik thuis. En Katja ligt nog te slapen... Martine en ik nemen Cosmo mee het Nottoway Park door. Martine werkt bij de preschool in de kerk tegenover ons en dus is het perfect om na haar werk hierheen te komen en te lopen. Zij is een van ons Nederlandse groepje, dat iedere maand samenkomt voor een etentje. Het wordt een gezellige wandeling. Martine is ook getrouwd met een Amerikaan en heeft in Senegal gewoond, waar ik als kind ook heb gewoond. Het gesprek verloopt gemakkelijk en voor we het weten hebben we er zeker vijf kilometer op zitten. Ik zie uit naar de komende maandagmiddagen! Om half drie ben ik weer thuis en Katja slaapt nog! Nu wordt het me toch te gortig en eindelijk komt er leven in de brouwerij. Leah komt ook even langs en vertrekt dan weer, want Katja heeft haar verteld, dat ze met mij gaat lunchen. "Om drie uur???", roept Leah terecht verbaasd. "Jaha!", roept Katja uit de badkamer. Dat is ook nieuws voor mij en ik vraag Katja om uitleg, als ze eindelijk de douche uitkomt. Ik heb zelf ook nog niet gedoucht en ik ga zeker niet zo naar een restaurant! Na wat overleg besluiten we naar Panera te gaan in Tysons Corner. Gauw douche ik en dan gaan we op weg. Ik neem mijn tweede kop soep vandaag, hun heel lekkere kip tortilla soep, en Katja als "ontbijt" een kop kippensoep met een halve sandwich. Het is gewoon gezellig zo even met mijn oudste, maar ik had het liever eerder vandaag gedaan! Katja vindt Leah en Raffi bij de mall en ik rijd terug naar huis. Daar tref ik Rick al vroeg thuis uit zijn werk. Het is al een tijdje Ricks "project" om BVN terug te krijgen op onze televisie. Hiervoor heeft hij nu een technicien hier, want BVN staat er telkens op de coordinaten van hun satelieten te veranderen. Het is grappig, hoe dit voor Rick belangrijker is, dan voor mij. Ik kijk mijn programma's wel via Uitzendinggemist.nl, maar Rick wil graag onvervalst Nederlands horen op tv. Ook voor de kinderen vindt hij dat belangrijk en daar kan ik wel inkomen. We kunnen dus vanaf vanavond weer journaals, Nova en andere praatprogramma's kijken, want veel meer is de programmering daar niet, helaas. Ik zou er veel blijer mee zijn, als ze ook schaatswedstrijden uit zouden zenden, om maar iets te noemen.

Twilight

Zaterdag

Er staat ons een koud, maar zonnig en droog, weekend te wachten. Mary Ellen belt, of ik zin heb om te gaan lopen. "Zin" is wat teveel gezegd, maar ik vind het wel leuk om weer met haar bij te kunnen kletsen.

Het is tegen het vriespunt en er waait een straffe wind. Mary Ellen heeft drie lagen aan, maar geen ervan zijn windbestendig. Ik bied haar een van mijn jasjes aan, maar daar wil ze niets van weten. Daar heeft ze niet veel later spijt van!

De wind waait door merg en been en Mary Ellen is veel te licht gekleed. De felle zon en donkerblauwe lucht zijn misleidend. Daardoor lijkt het veel warmer, dan het is. Toch maken we de klappertandend de vijf kilometer vol. Cosmo lijkt dit weer juist heerlijk te vinden, hij loopt moeiteloos voor ons uit en rolt met veel plezier in de bladerbergen langs de kant.

Thuis staat Saskia te popelen om naar de film Twilight te gaan. Eigenlijk wil ze alleen met Katja en twee vriendinnetjes gaan. Maar ik wil de film ook graag zien en Katja wil liever, dat ik mee ga. Zij heeft het boek ook niet gelezen en ziet het niet zo zitten alleen met drie grote fans van Stephenie Meyers.

Ruim op tijd arriveren we bij de bioscoop, denkend, dat het moeilijk zal zijn plaatsen te vinden. Maar er zijn meer dan tien voorstellingen vandaag, dus genoeg plek. Saskia, Laura en Samira gaan vooraan zitten, maar Katja wil liever niet zo dicht bij het scherm zitten. Wij gaan dus hogerop.

Het is me nog steeds niet gelukt het boek te lezen, maar al mijn vriendinnen zijn er lyrisch over. Katja en ik hebben dus geen idee, wat te verwachten. Voor de film begint zijn er altijd allerlei previews van toekomstige films. Daarbij zitten een heel stel heel enge films.

Een daarvan is "The Unborn". Daar zul je mij niet treffen! Waarom ze zoiets laten zien voor een film voor (jonge) tieners begint, is me een raadsel. De kinderen om ons heen waren duidelijk bang en dit was nog maar de preview!

Dan begint Twilight en ik moet zeggen, dat ik het, tot mijn verbazing, een superfilm vind! Ik zou er zo nog een keer heen willen. Het is een interessant, spannend verhaal met veel onverwachte wendingen, de hoofdpersonen hebben veel "chemistry" met elkaar en ik zit twee uur lang op het puntje van mijn stoel. Nu wil ik het boek helemaal lezen, want Saskia zegt, dat er (natuurlijk) heel veel uit weggelaten is.

Katja heeft al die tijd bij Virginia Tech haar geliefde eten sushi moeten ontberen. Dus gaan Rick, Katja en ik naar Sakana om daar aan de sushi bar verwend te worden door Ken met zijn speciale lekkernijen. Katja bestelt zoveel, dat ze het niet op kan, maar Rick en ik helpen graag mee. Na afloop maakt Ken nog een speciale zalm hapje voor ons. Wat dit restaurant zo leuk maakt is de persoonlijke connectie en het bij naam genoemd worden.

Alle drie de kinderen mogen vanavond hun schoen weer zetten. Katja is echt de smaakmaakster en de goede Sint heeft hun Sinterklaas Kapoentje vast gehoord, zo enthousiast werd het gezongen!

Zondag

Om de een of andere reden zijn Rick en ik vanochtend heel vroeg wakker. Hij staat op, maar mijn bed voelt gewoon nog zo heerlijk warm aan, ik blijf liggen. Het is vreselijk moeilijk om me aan die kokon van welbehagen te onttrekken!

Inmiddels heeft Rick al ontbijt gehaald bij Starbucks. Dat gaat er erg goed in, moet ik zeggen. En de koffie is lekker sterk.

Om elf uur heb ik afgesproken met Janet om te gaan fietsen. Katja hebben we niet zover kunnen krijgen, maar Leah gaat wel mee. Het wordt een koude bedoening, maar we zijn erop gekleed. We hebben alleen maar koude tenen, het kon erger.

Het weer is werkelijk prachtig en het is, ondanks de kou, vrij druk op het pad. Tot onze verbazing zien we hele groepen herten langs de kant. Op een gegeven moment steekt een stel vlak voor ons het pad over. Dit is heel ongewoon op het weekend, dan zie ik eigenlijk vrijwel nooit wilde dieren. Voor Leah en Janet is dit heel speciaal, want zij zijn niet zo vaak in de natuur.


Na twintig mijl zijn we weer thuis en ik maak gauw kippensoep om op te warmen. Saskia, Alexandra en Aoife zijn intussen druk bezig geweest met een zelfgemaakt Ouija bord. Grappig, hoe dat ze zo bezig houdt! Rick en Katja zijn naar de nieuwe Bond film en Kai oefent gitaar.

Na een snelle douche neem ik de meisjes mee naar Mary's huis. Daar zijn we uitgenodigd voor een spelletjesfeestje. Mary's schoonzus verkoopt Simply Fun spelletjes en Mary helpt haar daarbij door zo'n feestje te houden.

De spellen zijn echt erg leuk, maar kosten ook heel wat en wij hebben thuis al een kast vol spelletjes. Ik vind altijd, dat ik wel wat moet kopen (al wordt er altijd verzekerd, dat dat niet hoeft). Het is ook Kersttijd, dus ik vind een leuk spelletje voor mijn neefje en nichtje en laat dat naar hen sturen. Het is ook fijn bij te kletsen en de kinderen vermaken zich prima. Over twee weken ben ik bij een heel ander soort party uitgenodigd, maar daarover dan meer.

De zondagavond is rustig. De Redskins winnen, dus hebben nog steeds kans om verder te gaan. Katja hoeft niet zo lang te werken, als ze gevreesd had. Met zijn allen kijken we naar Amazing Race in Rusland.

Gezellig samenzijn

Kennelijk verwerkt Saskia wel een of ander virusje, want ze heeft vanochtend nog steeds wat last van haar ingewanden. Ik houd haar nog maar een dagje thuis van school.

Tijdens de core training werken we enorm aan onze buikspieren. De mijne trillen helemaal na afloop en dat wil wat zeggen! Het is buiten weer ijskoud, dus ik doe er nog een half uurtje elliptische machine achteraan. Ik realiseer me, dat het alweer bijna het einde van de maand is, dus boek voor volgende week de gratis personal training, die bij het lidmaatschap hoort. Dat is te waardevol om er geen gebruik van te maken (ik denk, dat het gros van de mensen dat dus niet doet!).

Bij Giant haal ik melk en mijn favoriete yoghurtjes en zoek ook weer wat om in de schoenen van de kinderen te doen. Die mogen ze iedere zaterdagavond zetten, maar ik vind het best moeilijk iets kleins te vinden om erin te doen. Uiteindelijk koopt deze "Sint" wat felgekleurde nagellak voor de meisjes en een doosje met "moppen" voor Kai.

Bij Amphora haal ik vervolgens Ricks cake op. Die ziet er werkelijk uit om zo aan te vallen. Later blijkt hij ook inderdaad zeer naar meer te smaken, maar goed, dat we niet zo vaak cake kopen, daar!

Saskia voelt zich inmiddels wat beter en heeft een non-fictie boek nodig voor Engels. Ik heb geen idee, wat een goede keuze is voor een zevende klasser, dus ik plaats die vraag op Facebook. Een heel aantal van mijn "friends" heeft kinderen in diezelfde leeftijdsgroep en er komen, terwijl ik Cosmo uitlaat, heel wat reacties! Toch handig, dat Facebook!

Bij Barnes and Noble gaan we op zoek naar een paar van de aangeraden titels, maar die kunnen Saskia toch niet echt bekoren. Of het onderwerp trekt haar niet, of het boek is te dik.

Het is belangrijk, dat ze zelf iets uitkiest, want ze is niet dol op lezen. Een boek moet haar dus wel een beetje aanspreken. Uiteindelijk valt haar keuze op "Yes Man", een boek, dat verfilmd wordt met Jim Carrey in de hoofdrol, zo blijkt. Het heeft bijna 300 bladzijden en moet voor 8 december uit. Dat gaat hopelijk lukken.

Katja slaapt letterlijk een gat in de dag en staat pas om kwart voor drie op! Die moet duidelijk even bijtanken van het harde studeren van de afgelopen week.

Met zijn allen gaan we Ricks officiele verjaarsdiner eten bij Rustico in Alexandria. We moeten even wachten op een tafeltje en Rick doet zich tegoed aan enkele van de meer dan 300 biersoorten, die ze hier hebben!!! Katja heeft beloofd terug te rijden, zodat Rick kan genieten. Hij is een enorme bierliefhebber.

Het wordt een gezellige maaltijd als volledig gezin. Het eten is lekker, de bediening goed en de prijzen redelijk. Ik geniet volop van het gesprek. Iedereen stelt Katja op de hoogte van zijn of haar reilen en zeilen de afgelopen weken en we krijgen natuurlijk ook heel wat verhalen van haar te horen.

Bekwaam rijdt Katja na afloop naar huis. Daar wacht een heel groepje vrienden haar al op. We krijgen grote hugs van Leah en Raffi en dan gaan ze de basement in voor een film. Heerlijk om ze weer (even) hier te hebben!

Richard Avedon tentoonstelling

Saskia wordt wakker met buikpijn en wil eigenlijk thuisblijven. Slechte moeder, die ik ben, overtuig ik haar er toch van naar school te gaan, want dit zou de derde donderdag achter elkaar zijn, dat ze niet zou gaan.

Ze is werkelijk uitgeput halverwege de week! Gisteravond ging ze om half zeven al naar bed en vanochtend voelt ze zich nog moe en niet lekker. Maar ze gaat gedwee met de schoolbus mee.

Net als ik op het punt sta naar Pilates te gaan, gaat de telefoon echter. Het is Saskia. Of ik haar op kan halen, want ze heeft buikpijn en hoofdpijn. Gauw rijd ik naar school en schrijf haar uit voor de dag.

Nog steeds heb ik het gevoel, dat het meer oververmoeidheid is, dan een virus. Ik bereid Saskia erop voor, dat we, als dit zo blijft, haar bloed gaan laten onderzoeken. Het feit, dat zij, die naalden niets vindt, daar niet tegen protesteert, zegt wel wat.

Na Saskia thuis te hebben afgezet, haast ik me naar Pilates les. Die is al begonnen, maar ik heb maar een paar minuten gemist. Wat me aan Pilates opvalt, is, dat het zoveel schouderwerk is. Of dat goed voor mij is, valt nog te bezien, maar voorlopig denk ik, dat sterkere schouderspieren weleens zouden kunnen helpen met de fibromyalgie.

Met Pat en een andere dame van de fitness, Emily, heb ik afgesproken naar Washington te gaan. Deze week is DC Fotoweek en daarvoor zijn er een aantal interessante tentoonstellingen van fotografen. Een daarvan is in het Corcoran museum: foto's van Richard Avedon.

We nemen de metro naar Farragut West, een "nostalgisch" station voor mij, want ik werkte vroeger in het gebouw boven de metro. Het is ijzig koud boven de grond, een straffe wind gaat door merg en been. Iedereen is ook heel winters gekleed, zo anders, dan vorig jaar rond deze tijd!

Het gebouw, waar het Corcoran in gehuisd is, stamt uit 1869 en wordt nu gerenoveerd. Maar daar merken we binnen niets van. We betalen de toegang en moeten een sticker op.


Het mooie Corcoran museum

Voor we de tentoonstelling gaan bekijken eten we lunch in het cafeetje in het museum. Dit blijkt een heerlijk menu te hebben! Ik had geen idee, dat je hier kon eten. Weer een leuk plekje erbij om lunch te eten in de stad.

We bestellen alle drie hetzelfde: "half and half". Vaak kun je soep en een halve sandwich bestellen en zo ook hier. De tomatensoep en het stokbroodje met gerookte kalkoen, brie en appel chutney smaakt voortreffelijk.

Boven beginnen we met het kijken naar de film van een lezing, die Richard Avedon hield in Geneve. Daarin legt hij uit, hoe hij met zijn "modellen" omging. Hij is bekend om zijn politiek getinte foto's en portretten van allerlei prominente figuren.

Zo langs de foto's lopend grappen Pat en ik, dat we maar blij zijn, dat hij geen foto's van ons heeft genomen. De portretten zijn vaak niet echt flatteus te noemen. Maar ik vind het een fascinerende tentoonstelling. Alle foto's hebben echt karakter, heel knap.

Als we alle foto's hebben bekeken lopen we nog een andere tentoonstelling in dit grote museum binnen: Europese landschappen. Hier hangen, behalve een Renoir en een Monet, ook een aantal Nederlandse landschappen van bekende meesters (Ruijsdael o.a.). Opvallend in die schilderijen, in vergelijking met de Engelse en Franse, vinden wij de enorme luchtpartijen. Grappig, hoe de Hollandse schilders daar zoveel aandacht aan besteedden, terwijl het bij de Engelsen en Fransen slechts een onbelangrijk detail was.

Net op tijd voor Laura's massage ben ik thuis. Ze masseert eerst Saskia en dan mij. Het lijkt Saskia wel te helpen, want ze heeft tot vandaag geen hoofdpijn gehad de afgelopen week.

Jarige Job Rick is intussen ook thuis. We vieren morgenavond zijn verjaardag "echt" met cake en dergelijke, zodat Katja er ook bij kan zijn. Maar vanavond gaan we wel lekker eten bij Clyde's.

Daar zie ik een kreeft van 1,25 pond op het menu voor slechts $18! Dat kan ik niet voorbij laten gaan! Met slab om smikkel ik ervan. Ook de anderen genieten van hun maal, dit blijft een erg goed restaurant.

We vertellen de serveerster, dat het Ricks verjaardag is en hij mag een dessert uitkiezen als cadeau. Dat gebeurt niet vaak meer in restaurants, dus Rick laat het zich geen tweede keer zeggen! Hij bestelt een "blondie", die met een kaarsje wordt gebracht. Wij zingen Happy Birthday voor hem en maken dan met zijn vieren gauw korte metten met het dessert!

Thuis pakt Rick zijn cadeautjes uit en dan is wachten op Katja's thuiskomst. We zijn allebei opgelucht als we om half tien de garagedeur open horen gaan. Rick en ik zijn er geen van beiden gerust op, als Katja in het donker dat eind rijdt. Maar ze is er weer en weet niet wat haar overkomt, als Rick en ik haar allebei flink knuffelen!

Er is er een jarig, hoera, hoera

En dat is hij, mijn allerliefste man:

Hump Day

Katja's poes Sushi heeft nu een tijdje bij haar "broer en zus" Meike en Snickers in de basement geslapen en dat lijkt goed te gaan. Maar gisteravond ging ze heel demonstratief tegen mij aanliggen in bed.

En dat blijft ze de hele nacht doen. Heerlijk, zo'n warm kattenlichaampje tegen me aan! Ze sliep ook de hele nacht, terwijl Meike en Snickers vroeg in de ochtend gaan miauwen. Ik vind het vanochtend zelfs moeilijk uit bed te komen, zo behaaglijk is het met mijn poezenkacheltje!

De Mineral Ice van gisteravond heeft gelukkig zijn werk goed gedaan. Pijnloos is teveel om te hopen in dit jaargetij, maar de overweldigende pijn van gisteren is een zeurende pijn geworden vandaag.

Dat het weer koud is, is zeker! Het vriest bij het opstaan flink. Maar na mijn Griekse yoghurt en een kop hete Starbucks koffie kleed ik me dik aan en ga er met Cosmo op uit. Ik besluit een interval te gaan doen. Met alle pijnen kan ik niet hardlopen of zelfs joggen, maar wel zo snel mogelijk wandelen en dat is ook goed voor de conditie.

De zon schijnt uitbundig en dan voel je goed, dat we hier op zo'n zuidelijke breedtegraad zitten (de hoogte van Rome). Ondanks de vrieskou voel ik de zons warmte. De lucht is ook van dat prachtige staalblauw.


Cosmo is helemaal gek op de bergen met bladeren

Dit keer neem ik wel mijn kleine fototoestelletje mee en besluit dezelfde route te nemen, als met Shelly. Ik neem foto's van de leuke huizen, maar de herten zijn dit keer niet aanwezig, helaas. Cosmo weet nog wel precies, waar ze waren, want hij begint helemaal te trekken daar.


Bijna vijf mijl lopen we en ik ben blij, dat mijn skijack ritsen in de oksels heeft, want halverwege krijg ik het, ondanks de vrieskou en wind, warm!

Omdat een heel stel van ons groepje vorige week niet kon, heeft Pat nog een lunch samen geregeld. Dit keer is het bij het Aziatische restaurant Sweet Ginger hier in Vienna. Alleen Pat en ik (die voor zoiets altijd te vinden is) zijn er voor de tweede keer.

Het wordt alweer erg gezellig, wat een leuke groep is dit toch! Een van de dames kent Katja goed, want haar dochter deed vorig jaar de Relay for Life met haar. En een ander kent Saskia. Dat vind ik zo leuk van Vienna, iedereen kent wel iemand, die ik ook ken.

Dit zal (bijna zou ik schrijven "helaas") geen wekelijkse gewoonte worden, maar we hopen toch eens per maand zo samen te gaan lunchen. Voor de zoveelste keer prijs ik mezelf zeer gelukkig met mijn keuze lid te worden van Anytime Fitness!

Na een paar uur gezellig kletsen breekt ons groepje op en ik rijd naar de overkant naar de Giant. Terwijl ik inkopen doe voor het avondeten (crockpot met kip en aardappelen), klets ik met mijn zus in Massachusetts. Altijd als ik met haar praat gaan mijn gedachten twaalf jaar terug in tijd. Toen waren mijn kinderen ongeveer zo oud, als de hare nu. Het is een vooral lichamelijk heel vermoeiende fase van het ouderschap.

De rest van de middag gaat op aan huishoudelijke taken. Morgenavond komt Katja thuis en dan wil ik die allemaal gedaan hebben, zodat ik leuke dingen met haar kan doen vrijdag. Ik zal dolblij zijn, als ze weer veilig de deur binnenloopt, want ik vind het maar niets, dat ze in het donker gaat rijden. Ik kan maar niet uit mijn hoofd krijgen, dat ze ongeveer de afstand van Amsterdam naar Parijs gaat rijden en dat was voor ons vroeger een flinke reis!

Saskia is zo moe als ze thuiskomt, dat ze, na het eten van een bak cereal met melk, om half zeven al gaat slapen. Kai, Rick en ik doen ons tegoed aan de crockpotmaaltijd. Dit keer heb ik de kip met augurkensap gecombineerd met "red skin potatoes". Dit zijn ook kleine aardappels, die niet geschild hoeven te worden. Ze zijn zoeter, dan krieltjes, maar niet minder lekker in dit recept.

Vanavond is de finale van America's Next Top Model in Amsterdam. Ik zal de uitslag niet vrijgeven, voor het geval er mensen meelezen, die achterlopen met die serie. Maar degene, die ik wilde, dat zou winnen, heeft ook gewonnen. Heel verdiend!

De eerste flurries

Het is maar goed, dat ik met Shelly heb afgesproken om te gaan wandelen. Met een temperatuur van -2 en een forse wind was ik, denk ik, anders niet buiten gekomen. Dat zou zonde geweest zijn, want het wordt, ondanks de kou, een mooie wandeling.

We nemen eens een andere route naar een buurt met veel bijzondere huizen. Ze zien er een beetje sprookjesachtig uit met torenkamers en verschillende felle kleuren. Helaas heb ik geen fototoestel mee, iets waar ik even later nog meer spijt van zal hebben.

De straat, waar we lopen, komt uit op het W&OD pad en we besluiten over het pad terug naar onze buurt te lopen. Weinig mensen trotseren de kou, dus het is er erg rustig. En zo komt het waarschijnlijk, dat er, midden in Vienna, een groot mannetjeshert vlak voor ons uit de struiken het pad op loopt.

Hij blijft even voor ons uit lopen, maar als Cosmo blaft, springt hij het struikgewas weer in. Dat is hier heel dicht, dus hij lijkt te blijven steken. We zien intussen, dat er nog een ander mannetje en vrouwtje lopen, niet ver van ons vandaan. Ze lijken bezorgd naar hun compagnon te kijken, die zich los probeert te maken.

Gelukkig lukt dat even later wel, want ik zag ons al proberen een hert te bevrijden. Dat gewei ziet er niet zo zacht uit! Cosmo wil er dolgraag achteraan en blijft maar omkijken, als wij verder lopen.

Na alle wind van de afgelopen dagen zijn vrijwel alle bladeren van de bomen. Enkel de maple voor ons huis en eentje achter zijn nog niet kaal. Onze tuin ligt dus vol met bladeren, het gras is er niet meer door te zien in de achtertuin. Ik pak de hark om er een begin in te maken, maar voel dan al zulke steken tussen mijn schouderbladeren, dat ik het maar niet waag. Dit zal dit weekend een taak voor Rick en de kinderen worden, vrees ik.

Helaas zet die schouderpijn zich door naar mijn nek en daarna hoofd. Als mijn hoofd eenmaal erge pijn doet, kan ik de pijn niet meer negeren. Eigenlijk wil ik dan niets liever dan mijn bed in kruipen, maar ik weet uit ervaring, dat dat niet helpt.

Buiten is het inmiddels gaan "flurrien". Een prachtuitdrukking vind ik dat altijd, het drukt zo precies uit, wat het is! De eerste sneeuwvlokjes van het seizoen dwarrelen langs mijn raam. Het blijft toch altijd een leuk gezicht! En het blijft niet liggen, hier althans, Katja schrijft, dat er in Blacksburg een laagje ligt.

DRAAKJE is de laatste tijd een beetje verwaarloosd. Hij heeft sinds onze reis naar Virginia Tech nog geen wasbeurt gehad en dat is nu hard nodig. Bij Mr. Wash kies ik voor de "Special" en die kost $24,50. Daarmee zou alles gedaan worden, wassen van binnen en buiten, in de was zetten, etc.

Een van de redenen, dat ik voor de dure was ga, is dat de van van voren vol zit met insektenlijkjes. Voor die prijs zou je dus denken een vlekkeloze auto terug te krijgen. Maar als de heren klaar zijn met wassen en droog maken zitten er nog net zoveel lijkjes op, als voorheen! Ik roep ze dus terug en dan wordt ieder lijkje er keurig stuk voor stuk door een van hen afgepoetst. Daar heb ik wel een tip voor over en die wordt met een grote glimlach ontvangen.

Met een lekker ruikende en glimmende van rijd ik huiswaarts. Zo heb ik tenminste iets voor elkaar gekregen vandaag! Veel ben ik niet meer waard en ik geef me er maar aan over.

Voor mijn verjaardag heb ik van mijn zus Merle's Door: Lessons of a Freethinking Dog gekregen. Nu heb ik eindelijk de tijd het te lezen en ik moet het aanbevelen aan eenieder, die van honden houdt! Het is een waargebeurd "verhaal" en zo goed beschreven, je blijft lezen.

Lui als ik ben wordt het vanavond een pizza avond. Vocelli heeft mijn favoriete pizza met spinazie en knoflook. Rick mag me vanavond met Mineral Ice insmeren (dit spulletje helpt fantastisch bij welke spierpijn dan ook!) en dan hoop ik, dat morgen de pijn een stuk minder zal zijn.

Koud!

Op het moment zegen ik mijn stoelverwarming in de van, want het vriest 4 graden als ik van huis vertrek. Ik wil die stoel eigenlijk mee naar binnen nemen, maar dat gaat natuurlijk niet. En de hele dag in de auto zitten schiet ook niet op.

Dit is de een na laatste week, dat onze core training op maandag om kwart over acht begint. Sharon heeft een wandelgroepje met moeders en babies en dat is na Thanksgiving afgelopen. Na Thanksgiving beginnen we om kwart voor negen en daar ben ik maar wat blij om!

Vooral onze schouders worden vandaag door Sharon onder handen genomen. Hier moet ik mee uitkijken, want teveel daarvan heeft averechtse resultaten. Als ik Sharon dat vertel geeft ze me heel goede alternatieve oefeningen. Ze weet echt wel, wat ze doet en heeft ook ervaring met anderen met fibromyalgie, vertelt ze. Goed om te weten!

Cosmo wacht ongeduldig op zijn wandeling, als ik thuis kom. Rillend loop ik met hem door de buurt. Ik heb me warm genoeg gekleed, maar toch lijk ik niet warm te kunnen blijven. Maar het is prachtig zonnig en de heel vette eekhoorns zijn druk bezig voorraden te verzamelen. Volgens velen wijst alles in de natuur op een strenge winter. We zullen zien.

November is in onze omgeving een maand vol verjaardagen. Ik ken zeker vijftien mensen, die jarig zijn deze maand, heel wat schorpioenen en boogschutters in onze kennissenkring, dus. De belangrijkste Schorpioen-jarige voor mij deze maand is echter Rick. Eind deze week viert hij zijn laatste verjaardag in zijn veertiger jaren en daar is natuurlijk cake voor nodig.

Nu hebben wij in Vienna het geluk een aantal goede banketbakkerijen te hebben. Rick is dol op chocola en de Amphora bakkerij heeft daar heel wat keuze in. Ik bestel een "four chocolate terrine" met pure, melk en witte chocolade mousse tussen de lagen cake. Meer chocolade kan bijna niet.

Bij Giant kies ik leuke kaarten uit voor donderdag. Of het aan mij ligt, of mijn Nederlandse achtergrond, maar ik ben niet opgegroeid met verjaarskaarten van het eigen gezin. Ik vind ze leuk, maar zonder kaart vind ik het cadeautje net zo leuk.

Hier krijg je bij elk cadeautje een verjaarskaart, wie het ook geeft. Dus ik geef er een aan Rick en de kinderen ook. Ik heb gemerkt (mag ook weleens na een kwart eeuw), dat die kaarten voor Amerikanen heel belangrijk zijn. Rick hecht er ook veel waarde aan, dus ik zoek zorgvuldig een paar leuke uit.

Als avondeten neem ik de ingredienten voor taco's mee. Dat is een lekker makkelijk maaltje, "comfort food" en iedereen vindt het lekker. Wat wil je nog meer?

Onderweg luister ik zoals altijd naar WTOP News en hoor, dat Obama de eerste president zal zijn, die een laptop meeneemt naar het Oval Office. Echt? Ook zal hij de eerste president zijn, die waarschijnlijk een Chief Technology Officer zal aanwijzen. Eindelijk een president, die met de tijden meegaat.

De tijd voor de kinderen thuiskomen uit school gaat op aan huishoudelijk werk. Op het moment haart Cosmo enorm uit en allerlei bladeren blijven in zijn vacht steken. Ik veeg me te pletter en aan het tapijt waag ik me niet eens, dat mogen de schoonmaaksters morgen doen. Daarna werk ik aan mijn foto's en leer meer over de belangrijke gebouwen in Washington. Hopelijk zal ik daar ooit toeristen over vertellen.

Saskia komt thuis en met haar een invasie van zevende klassers. Het Ouija bord is verslavend, alleen kan het meisje, dat het heeft niet komen. Dus wordt er via de telefoon ge-Ouija'd. Mijn hemel, wat kunnen een stel 12/13 jarigen een lawaai maken! Ik bonjour ze naar de basement met de opdracht hun huiswerk te gaan maken. Ook dat gebeurt met veel gegiechel, maar het is tenminste iets productiefs.

Grappig is te zien hoe Kai reageert. Hij neemt Cosmo en Diego voor een heel lange wandeling mee en vermijdt de meisjes met alle macht. Hij loopt compleet de andere kant uit, als hij ze aan ziet komen, met een zeer geergerd gezicht. Iets zegt me, dat dat over een paar jaar wel anders zal zijn.

Het avondeten gaat er bij iedereen goed in, gelukkig. We zijn allemaal moe en kijken naar comedies: Big Bang Theory, How I Met Your Mother, Two and a Half Men, Worst Week. De CBS "line up", allemaal zeer vermakelijk. En dan is het bedtijd, dit koude weer maakt moe!

Van zomer naar winter in een paar uur

Zaterdag

Om drie uur vannacht word ik gewekt door bliksem en donder! Als Cosmo om half acht naar buiten wil, voelt het gewoon als zomer aan, zo warm. Er is een hele dag regen voorspeld, maar de bewolking wisselt af met zon, waardoor het nog warmer wordt.

Katja heeft gisteren gebeld, dat ze haar autosleutel kwijt is. Onze hoop is, dat die ergens in haar kamer is verdwenen, want die sleutels zijn enorm duur om te reproduceren! Gelukkig heeft Rick deze zomer al zoiets voorzien en extra sleutels laten maken.

Rick en ik lopen samen met jarige Cosmo naar het postkantoor. Ik heb een lange broek en lange mouwen aan en heb daar spijt van! Het is zeker twintig graden en heel vochtig. Het waait heel hard en de wolken vliegen voorbij. Het is vreemd weer!
Bij thuiskomst ben ik dus niet verbaasd, dat de National Weather Service een tornado watch heeft afgeroepen.

Voor Cosmo's verjaardag nemen Kai en ik hem naar Petco. Kai rijdt erheen over een aantal 4-baanswegen. Hij doet het goed, ik hoef maar een keer mijn adem in te houden.

De auto voor ons gaat een parkeerplaats op en sommige Amerikanen zijn daar ergerlijk langzaam in. Kai voorziet dat niet en mist de auto maar net. Pff! Verder rijdt hij erg goed en vooral zijn gevoel voor ruimte, met parkeren en dergelijke, is erg goed.

Net als we bij de winkel aankomen, begint het te plenzen en ik heb geen paraplu mee. Gewoonlijk niet zo erg, maar we gaan vanavond uit, dus ik wil mijn haar droog houden. Gauw grijp ik de enorme "Delfts blauwe" Kruidvat tas, die Ineke me gestuurd heeft, en die houdt me droog. Die tas is sowieso heerlijk, laatst pasten al mijn boodschappen erin en dat was zoveel, dat ik het nauwelijks kon dragen!

Cosmo gedraagt zich in de winkel als een echte jarige, die niet weet, wat hij wil uit alle mooie dingen. Maar met Kai's hulp lukt het hem een keuze te maken (zie de foto's in het vorige blog). Met blije hond en blije zoon, die ook terug door de plenzende regen en keiharde wind rijdt, gaan we weer huiswaarts.

Gelukkig blijft het bij die regen en wind en is er van tornado's geen sprake. Het blijft ongewoon warm en wordt zelfs 25 graden!

Rick en ik hebben vanavond voor het eerst in lange tijd weer eens met Karin en Frank afgesproken. We gaan naar hun huis en rijden van daaruit met hen mee naar Reston. Frank reist veel en is gisteravond (!) thuisgekomen uit Kazachstan. De jetlag is absoluut niet merkbaar bij hem!

We hebben een reservering bij de nieuwe Franse bistro, Mon Ami Gabi. Hier krijgen we een leuk tafeltje met uitzicht over het hele restaurant. Het is echt opgezet als een bistro en het voornaamste gerecht is "Steak frites" op allerlei manieren klaargemaakt.

Na een voorafje van gerookte zalm gedeeld te hebben, bestellen de drie anderen inderdaad Steak Frites. Ikzelf ben meer een visliefhebster en de scallops met bloemkoolpuree en spinazie zijn voortreffelijk.

Als dessert neemt Rick een peer en appel "crumble", waar ik ook een paar hapjes van meeproef. Karin en Frank nemen ieder een van de heerlijke creme brulees.

Het wordt een gezellig diner, waarbij onze Virginia Tech kinderen regelmatig ter sprake komen. Hoe anders jongens zijn, dan meisjes, blijkt wel, als Karin en Frank nog niets weten van de gebeurtenissen van donderdagmiddag. Terwijl de dorm, die op slot ging, Jeroens dorm is.

Na het eten gaan we nog even bij Paul en Janet, hier drie deuren vandaan, langs. Janets zus Nancy is uit Massachusetts op bezoek en haar vriend is Nederlands. Janet had ons gisteravond uitgenodigd om langs te komen voor dessert.

Het wordt een leuk gesprek. Gert, de Nederlander, komt uit Amsterdam en we hebben het over de Sinterklaasviering, omdat de Sint natuurlijk vandaag in Nederland aankwam. Janet en Paul kennen onze traditie ook, omdat Leah daar regelmatig aan mee heeft gedaan door haar schoen bij ons thuis te zetten. Voor Janets moeder en Nancy is het echter nieuw.

Rick doet zich nog tegoed aan een stuk van de heerlijk uitziende vruchtencake van Whole Foods, maar ik kan daar echt geen ruimte voor vinden. Ik houd het bij de decaf koffie. Na een uurtje nemen we afscheid.

De kinderen mogen vanavond hun schoen zetten en zingen keurig "Sinterklaas Kapoentje" voor de open haard. Dat vereist "Sinterklaas", namelijk. Het is tevens het enige Sinterklaasliedje, waar ze alle woorden van kennen. Ik voel me vreemd ontroerd, als ik Kai's diepe stem het nogal verlegen hoor zingen. Hier staat een zestienjarige jongen, die vrij goed Nederlands spreekt, zonder er ooit gewoond te hebben. Sinterklaas hoort er voor hen net zo bij, als voor Nederlandse kinderen.

Zodra de kinderen naar bed zijn vul ik de schoenen. Van KaasnCo heb ik chocolade Sinterklaasjes besteld en ik heb voor ieder een tijdschrift gekocht. Saskia krijgt J-14 en Kai Gameworld.

Intussen waait de wind goed door de bomen, zoals het op de eerste avond van Sints aanwezigheid betaamt. Alleen betekent dat hier, dat de electriciteit uitgaat. Tot twee keer toe zitten we in het donker. Drie keer is scheepsrecht, vrezen we, maar dat blijft gelukkig uit!

Zondag

Om kwart voor zeven schrikken we wakker door een luide bonk buiten. Het waait enorm hard, dus we denken, dat er vlakbij een boom om is gevallen. Ook onze overburen kijken naar buiten, dus we weten, dat we het ons niet hebben verbeeld. Maar er is geen teken van omgevallen bomen in onze tuin, dus we slapen nog even verder.

Het is scherp kouder, dan gisterochtend, en met zijn vieren genieten we van een warm ontbijt. Kai en Saskia zijn blij met de inhoud van hun schoenen. Saskia helemaal, want er zit ook een Twilight poster in het tijdschrift. Zij vraagt, of ze vanavond haar schoen nog eens mag zetten. Ik antwoord, dat dat altijd mag, maar dat Sint alleen op zaterdag langs komt. Heerlijk, hoe zo'n bijna dertienjarige nog zo echt kind kan zijn.

Mary Ellen belt of ik zin heb om te gaan lopen. Nou, "zin" is teveel van het goede, het is maar een paar graden boven nul en waait keihard. Maar natuurlijk zeg ik "ja". We nemen eens een andere route en lopen zo meer dan vier mijl. Onderweg zien we Lauren en haar ouders langsrijden.

Saskia was een paar jaar geleden bruidsmeisje bij de bruiloft van Lauren en nu is Lauren 33 weken zwanger! Ze ziet er heel goed uit en we bespreken een "shower" voor haar. Ik vind het fantastisch voor haar, dat alles zo goed gaat, want ze heeft heel wat obstakels moeten overwinnen om zwanger te raken.

Thuis eet ik gauw lunch en maak me dan klaar voor mijn fietstocht met Janet. Zondagen worden zo wel heel actieve dagen, maar dat is juist goed voor mij, nu het kouder wordt.

Het waait nog flink, maar Janet en ik hebben ons warm aangekleed. We hebben van tevoren geen idee, hoe ver we zullen fietsen. Ondanks de wind gaat het lekker. We fietsen ook niet erg hard en dan kan ik het lang volhouden. En Janet ook, want we gaan verder dan vorige week dit keer. Na 2,5 uur lekker in de buitenlucht zijn we weer thuis, bijna veertig kilometer staat er op mijn GPS!

Rick is de hele dag al bezig om de sateliet voor de ontvangst van BVN goed te draaien. Ik houd mijn hart daarbij vast, want hij klimt met deze harde wind op het dak. Gelukkig hoort hij mijn bezorgdheid en zet zichzelf vast met een touw. Toch zal ik blij zijn, als hij klaar is.

In de basement hoor ik allerlei gegiechel, duidelijk is, dat Saskia een aantal vriend(inn)en op bezoek heeft. De bedoeling was, dat ze samen de brochure voor geschiedenis, die morgen ingeleverd moet worden, zouden maken. Dat is kennelijk gebeurd.

Nu heeft Alexandra haar Ouija bord meegenomen en wordt aan mij getoond, hoe het toch heus werkt. Saskia, Kaylee, Laura, Alexandra en Cameron (onze buurjongen, die een jaar hoger zit, dan de meisjes) zijn er helemaal van in de ban.

Verschillende "geesten" geven antwoorden op hun vragen. Het zijn tieners en bijna tieners, maar hier komt hun kinderlijkheid nog zo heerlijk naar voren. Ze zijn ervan overtuigd, dat ze ware antwoorden krijgen.

Na het avondeten kijken we naar 60 Minutes. Het is het eerste interview met Barack en Michelle Obama, nadat hij tot president is verkozen. Ik moet zeggen, dat ik hem erg zeker en rustig over vind komen.

Nu moet ik toegeven, dat ik ook Bush en zijn vrouw, Laura, altijd sympathiek vond tijdens zulke individuele interviews, maar de Obama's zijn zo "gewoon" en zeer begaan met hoe hun kinderen dit alles zullen ervaren. En Barack vindt het niet leuk, dat hij niet mee zo maar kan gaan wandelen. Dat wist hij van tevoren, geeft hij toe, maar het zal even duren voor hij eraan gewend is. Menselijk, dus. Ik hoop, dat hij een president wordt, die dicht bij het volk staat en daar lijkt het wel op.

Vanavond spelen de Washington Redskins tegen de Dallas Cowboys. Ik ben een Redskins fan, maar omringd met Cowboys fans (Rick (!), Christine, Chuck, Niall, Serena). Gelukkig gaat het er altijd vriendelijk aan toe met die rivaliteit. De "Skins" doen het tot nu toe goed, maar Dallas geeft zich niet makkelijk gegeven. Op het moment staat het 10-7 Washington, maar er is nog veel wedstrijd te gaan.

Al met al was het vandaag bijna twintig graden kouder, dan gisteren. In het weerbericht voor morgen en overmorgen wordt het "S" (sneeuw) woord zelfs genoemd. Niet ver ten westen van ons heeft het vandaag gesneeuwd.

Er is er een jarig!

En dat is hij (twee alweer!):


Verwend met de langste bully stick, die er is!



Helemaal blij met zijn cadeautjes



Deze tennisbal piept en is natuurlijk heel leuk om op te kauwen!



Probeer mijn nieuwe octopus eens van me af te pakken, als je durft!