Zaterdag
Het gezellige geluid van harde regen wekt me al vroeg. Eens te meer ben ik blij, dat Rick en ik gisteren zo van het mooie weer hebben genoten en draai me nog eens om. Pas na negenen rollen we ons bed uit.
Ondanks de plenzende regen ga ik met Cosmo hardlopen. Ik besluit het gewoonlijke vijf kilometer rondje door de buurt te nemen. We zijn al gauw helemaal doorweekt, maar ik loop lekker. Cosmo wil een paar keer terug, maar verder loopt hij ook gestaag mee. De regen maakt de lentekleuren nog intenser. De maples gloeien vlammend rood (ik vergeet altijd hoe kleurrijk die ook in de lente zijn) en andere bomen hebben het mooie prille lentegroen.
Na een snelle douche gaan Saskia en ik erop uit om een paar laatste Paasboodschappen te doen. Zij haalt me over om bij Chipotle lunch te gaan halen, maar daar staat de rij tot buiten de deur! In plaats daarvan gaan we naar Noodles & Company, wat ik toch lekkerder en gezonder vind.
Precies als we thuiskomen rijdt ook de van van Sears voor. Daar is onze nieuwe wasmachine! Die ziet er gewoon futuristisch uit met allerlei opties in LED. We hebben uiteindelijk, na Consumer Reports gelezen te hebben (met dank nog aan Bibi!) en goede ervaringen van vrienden ermee, voor de Kenmore Elite 4779 gekozen. Hij ziet er in ieder geval mooi uit, hopelijk werkt hij ook goed.
De oude wasmachine hebben Rick en ik vanochtend leeggeschept en die wordt voor $10 meegenomen. Na een eerste lege was om hem in te wijden, wordt de nieuwe machine meteen flink in gebruik genomen, want alle was van de reis ligt er nog. Heel handig van deze machine is, dat hij laat zien, hoe lang de was gaat duren. Een express was duurt een half uur, fijn voor als je snel even iets wilt wassen. Saskia grapt, dat we nu ook een mooie nieuwe droger nodig hebben, maar hopelijk duurt dat nog even!
Voor het avondeten hebben we afgesproken met Niall en Serena bij Maplewood Grill te gaan eten. Wij halen ze op en Niall strompelt naar de auto. Hij heeft half maart een botje van de zijkant van zijn voet gebroken en zal maandag horen, hoe het verder moet. Een operatie is nog een mogelijkheid, als het bot zich niet goed vast heeft gezet. Hopelijk voor hem valt het mee!
Het wordt een gezellig etentje. Dit restaurant is enorm verbeterd na hun modernisatie. Het was een stoffig oud Frans restaurant, waar voornamelijk oudere stamklanten kwamen. Nu is het interieur lekker modern, maar nog erg gezellig. Het menu is ook dusdanig verbeterd, dat het klanten trekt. Voorheen was een reservering niet nodig, maar nu wel. Fijn voor de eigenaar en zijn zoon, die er chef is.
Ook wij eten er weer erg smakelijk. Mijn enige opmerking zou zijn, dat mijn scallops een beetje verdwenen in de saus. Maar ik ben nu eenmaal niet zo dol op sausjes. Serena heeft hetzelfde gerecht en vindt het juist erg lekker zo.
Tijdens het eten hebben we het erover naar Ierland te gaan volgend jaar. Niall is niet alleen Iers, maar heeft ook een reisbureau hier, dat reizen naar Ierland verzorgt. Hij zou ons dolgraag zijn land willen laten zien, dus wie weet gaan we volgend jaar met hen naar Ierland op vakantie. Natuurlijk lijkt ons dat zeker wat, want we zijn er nog nooit geweest en we vinden Niall en Serena heel makkelijk in de omgang, iets wat voor een vakantie toch wel belangrijk is.
Rick en ik delen drie soorten creme brulee (vanille, chocola en Grand Marnier) als dessert en Niall en Serena een chocolade"reep" toetje. Ter ere van Pasen wordt het met een schattig fondant eendje en konijntje geserveerd. We blijven nog even lekker natafelen en zetten de Leogues dan weer thuis af.
Zondag
Onze laatste uitslaapdag voor de scholen weer beginnen, dus we nemen het ervan. Gelukkig zijn onze kinderen op de leeftijd, dat zij altijd nog langer blijven slapen, dan wij, zodat Rick en ik onze Paashaastaken in alle rust kunnen volbrengen.
Gisteren hebben we de mandjes met chocola al klaargemaakt. Ieder kind krijgt een chocolade konijntje, wat eitjes en een paar truffels. Rick heeft voor mij ook een kaart, een doosje van mijn favoriete truffels van Lake Champlain en een schattig klein eendje voor mijn verzameling. Elk jaar klaagt Rick weer, dat er hier geen banketbakkers zijn, waar je chocolade eieren gevuld met eitjes kunt krijgen. Tien jaar geleden waren we met Pasen in Nederland en kreeg ik er zoeen van hem.
De regen van gisteren is helemaal verdwenen en heeft een staalblauwe lucht achtergelaten. Meestal zijn we met Pasen weg of is het slecht weer, dus het is voor het eerst in lange tijd, dat we buiten eieren kunnen verstoppen. Saskia en Kai hebben allebei aangegeven, dat eieren zoeken voor hen nog steeds bij Pasen hoort.
Wij verstoppen de tien echte eieren en nog zes plastic eieren in de voortuin. De rest van de plastic eieren verstop ik in de eetkamer, living room en family room. Nu de kinderen ouder zijn hebben Rick en ik er plezier in de meeste eieren heel moeilijk te verstoppen. Zo duurt het even, voor ze allemaal gevonden zijn.
zaterdag, april 11, 2009
Over wasmachines, eieren zoeken en Bluebells
vrijdag, april 10, 2009
Baltimore
Tot mijn verrassing heeft Rick de hele week vrij genomen. We kunnen dus nog lekker uitslapen, ongestoord door de wekker of Cosmo. Die laatste begint namelijk, als de honden van de buren blaffen, ook te blaffen. En dat kan doordeweeks al zo vroeg als half zeven het geval zijn! We waren gisteravond helaas net te laat thuis om hem op te halen.
Het weerbericht voor vandaag klonk vreselijk, maar als ik wakker word zie ik toch een paar zonnestralen. Een waterig zonnetje door de sluierwolken, dat wel, maar beter, dan regen en onweer, zoals voorspeld. Rick en ik besluiten het uitpakken en opruimen nog even te laten liggen en samen naar Baltimore te gaan vandaag. We kunnen toch geen was doen.
Eerst bel ik Lauren, want die wil graag langskomen om baby Dane door ons te laten bewonderen. Lauren kennen we al heel lang, Saskia was bruidsmeisje voor haar, een paar jaar geleden. Zij en haar man Dan zijn zo blij met hun jochie, die op 8 januari werd geboren. Voor hem zijn ze door allerlei vruchtbaarheidsbehandelingen gegaan.
woensdag, april 08, 2009
Carolina Safari en terugreis
Woensdag
We staan op tijd op, want we hebben om half elf een jeep safari gereserveerd. Het is schitterend weer, maar berekoud! Er staat een felle wind en het strand is vrijwel leeg. Toch zet Rick door en gaat zijn twintig minuten looproutine doen. Mijn kuitspieren doen pijn van het op zand lopen en op Kai's schema staat een rustdag gepland, dus die neem ik ook maar.
Net als we van plan zijn naar beneden te gaan om te ontbijten, gaat mijn mobieltje. Het is de heel vriendelijke dame van Carolina Safari. Vanwege de kou willen ze pas om half een vertrekken. Dat vinden we prima, want we zagen er al niet naar uit in een open jeep te blauwbekken!
In de luwte van het balkon en de zon valt de temperatuur wel mee en Rick en ik gaan buiten lezen. De kinderen spelen samen Halo. Het is, zo te zien deze week, heel goed voor hun onderlinge relatie om zo een paar dagen alleen elkaar als kameraad te hebben.
We gaan een vroege lunch eten bij Sonic. Vooral de kinderen vinden dit een leuk fast food restaurant. Het is een drive in en doet een beetje jaren vijftig aan. Je parkeert je auto en bestelt. Het eten wordt vervolgens door een serveerder op rolschaatsen naar de auto gebracht.
Keurig om half een worden we gebeld, dat de jeep er is. Virgil Graham is onze gids. Hij is ook natuurfotograaf voor een aantal tijdschriften, dus ik hoop wat tips te krijgen van hem (geeft hij ook zo af en toe). Het is een joviale man met een enorm gevoel voor humor. Dat maakt de rondleiding voor de kinderen, die mee zijn, des te leuker. Behalve wij zijn er nog twee groepen mee, een gezin heeft drie kleine kinderen (de jongste is vijf) en er is een opa met zijn twee kleinzoons van ongeveer Saskia's leeftijd.
De jeep heeft wel plastic zijramen, maar verder is hij open. Ik ben dus blij met mijn windjack en Saskia heeft het in haar hoodie maar koud. Gelukkig warmt het gaandeweg wel iets op, maar zuidelijke temperaturen zijn dit niet te noemen!
Als eerste rijden we naar Murrell's Inlet, waar we gisteravond hebben gegeten. Kapitein John Murrell, een maat van de piraat Blackbeard, heeft deze inlet zijn naam gegeven. Hij lag hier op de loer voor niets vermoedende schepen, want de Golfstroom komt hier vlak langs.
Virgil vertelt smakelijk over de verschillende barriere-eilanden. Een ervan, Drunken Jack, is genoemd naar een andere piraat, die hier een schat ging begraven. Hij was zo dronken, dat hij in zijn eigen gegraven gat viel en overleed, volgende de overlevering.
De volgende stop is Huntington Beach State Park, genoemd naar dezelfde spoorwegmagnaat, als Huntington Beach, Californie, bijvoorbeeld. Diezelfde Huntington heeft hier voor zijn geliefde een replica van het Moorse kasteel op Gibraltar gebouwd. Dit Atalaya kasteel heeft dertig kamers en het stel woonde er in de zomers. Helaas kunnen we het niet bezoeken, want er is asbest en loodverf binnen en de gids vindt dat te gevaarlijk.
Terwijl we staan te luisteren zien Kai en ik een schattig klein Garter slangetje naar boven kruipen, een palmboom in. Daar zijn de kleintjes natuurlijk meer in geinteresseerd, dan Virgils verhaal. De moeder kan nog net voorkomen, dat de kleinste het slangetje van de boom trekt. Het pleit voor Virgil, dat hij direct omschakelt en iets over het slangetje vertelt.
Is het niet schattig?
Vroeger heette dit strand Magnolia Beach. In 1893 werd het door een zware orkaan getroffen en het dorp, dat er stond, werd weggevaagd. Slechts een paar mensen overleefden de storm. Virgil vertelt over de tragedie, alsof hij de slachtoffers persoonlijk kende. Hij is werkelijk een bijzonder goede gids, ik maak mentale aantekeningen.
Langs de weg in dit park ligt aan de ene kant een zoetwatermeer en aan de andere kant een zoutwatervlakte. In het zoete water wonen Amerikaanse alligators. Ik leer weer wat nieuws, want dit is een andere soort, dan die in de Everglades in het zoute water wonen. We zien een paar mooie exemplaren langs de kant liggen.
Een ervan ligt vlakbij en Virgil vertelt van alles over deze diersoort. We leren onder anderen, dat ze een voet per jaar groeien en dat je zo dus kunt weten, hoe oud ze zijn. Verder eten ze dieren heel op, maar geven na verloop van tijd een soort haarbal over, maar dan met de botten, want die worden niet verteerd.
Terwijl hij vertelt, zie ik in de verte een bald eagle vissen. Wat zijn het toch een prachtdieren! Deze komt vlak boven ons overvliegen. Volgens de gids op weg naar zijn of haar nest, dat in de bomen aan de overkant ligt.
Met de vis in zijn poten!
Op weg naar de volgende stop vertelt Virgil over de "Gullah" taal, die in dit gebied werd en op sommige plaatsen nog wordt gesproken. De Afrikaanse slaven en hun nazaten spreken de taal vooral, maar ook de blanke kinderen leerden het van hun slavennannies. Het is wat de slaven, die niet officieel Engels leerden, van de taal van hun meesters maakten. Volgens Virgil heeft deze taal ervoor gezorgd, dat men in South Carolina, een van origine Britse colonie, een zuidelijk accent heeft.
De hele rondleiding lang spreekt hij regelmatig in Gullah tot hilariteit van de kinderen. Een keer wijst hij op een straatbord met een Gullah woord. Dit is alleen een gesproken taal en geen officieel geschreven taal, dus woorden worden gespeld, zoals ze klinken. Dit woord is "Wassamassaw" (what did the master see).
We rijden langs allemaal rijst plantages, waar tot 1913 rijst werd verbouwd. Daarna is de productie van South Carolina naar meer westelijke staten verhuisd, waar het makkelijker is de irrigatie onder controle te houden en de rijst te oogsten. De rijst, die daar verbouwd wordt, heet nog wel Carolina Long Grain rijst.
Bij de All Saints kerk stappen we uit en lopen het oude kerkhof op. Deze oude kerk werd in de negentiende eeuw zowel als kerk, als als gerechtshof gebruikt. Deze kerkgemeente bestaat al vanaf het begin van de achttiende eeuw. In het eeuwenoude kerkhof liggen allerlei belangrijke figuren in de geschiedenis van de "low country".
Ook hier groeit de blauwe regen in de bomen
Hoe oud deze begraafplaats is kun je ook aan de begroeiing zien. Er staat een honderden jaren oude eik, waar mos vanaf hangt. De bloeiende azaleas zijn volgens onze gids meer dan 250 jaar oud. Het is werkelijk een prachtige tuin. Op de grond vindt Kai een schattig klein doosschildpadje. Zo klein hebben we ze nog nooit gezien. Gauw zet Kai hem van het pad af, voor er iemand op trapt.
Veel van de belangrijke plantagefamilies, waar Virgil het eerder over had, liggen hier. Zo ook de Weston familie, waarvan een groot deel in de orkaan van 1893 overleed. Van de meeste slachtoffers zijn de lichamen nooit gevonden, maar wel van de Westons. Een slaaf, zo gaat het verhaal, had een visioen, dat ze vast waren komen te zitten in een hek. Inderdaad werden ze precies daar gevonden en konden dus hier begraven worden.
Een ander mooi verhaal is dat van Alice. Bij haar graf moeten we binnen de cirkel gaan staan. Er liggen bloemblaadjes en kaarsen, alsof er recentelijk een seance is gehouden.
De broer van Alice Flagg was een dokter en succesvolle plantagehouder. Alice werd verliefd op een jongen beneden haar stand en droeg diens ring stiekem om haar nek. Toen Alice ziek werd met TB vond haar broer de ring om haar nek en gooide hem weg. Alice overleed en volgens het verhaal doolt zij nog steeds rond op zoek naar haar ring. De reden voor de cirkel rond haar graf is, dat je haar geest kunt oproepen, die er dertien keer achteruit omheen te lopen. Kennelijk is ze al vaak opgeroepen, getuige de kale cirkel.
Net als bij ons in Virginia heeft South Carolina ook een rijke Burgeroorlog geschiedenis. Virgil laat ons het graf van twee broers zien. De ene vocht voor het Zuiden, dat ander voor het Noorden. Beiden sneuvelden en liggen nu naast elkaar begraven. Virgil refereert aan het lied "Two brothers". Maar dit zijn zeker niet de enige broers, die tegen elkaar vochten in die oorlog.
Virgil vertelt heel veel over de geschiedenis, wat de kinderen gewoonlijk zou vervelen. Maar deze man is gezegend met een smeuige vertelkunst, die de kinderen ook telkens erbij betrekt. Kai en Saskia luisteren geboeid en zelfs de kleintjes blijven rustig.
Om ons een echte rijstplantage te laten zien rijdt Virgil naar de Caledonia plantage. Behalve rijst werd hier ook indigo verbouwd en er werd terpentijn gewonnen uit de pijnbomen. Duidelijk aan de oude huizen te zien was dit een zeer rijk gebied.
De rijstvelden van de Caledonia plantage worden niet meer geoogst. Het is een vogelparadijs geworden, want South Carolina ligt precies halverwege de Noord-Zuid trekvogel route.
Zoals bij veel zuidelijke plantages heeft ook deze een prachtige oprijlaan met aan beide kanten oude eiken met het typische mos eraan. Helaas hebben we hier maar even tijd om te fotograferen, want ik had er wel een uur door kunnen brengen met plaatjes schieten.
De eikenlaan naar het plantagehuis
De rijstvelden
Als laatste doen we Pawleys Island aan, het zomerparadijs van de rijke plantagefamilies. Veel van de huizen dateren nog uit de laat achttiende eeuw en zijn gemaakt van cyprushout. Die mensen hadden een heerlijk leven, wat een luxe huizen en dat voor zo lang geleden!
Behalve de vakantiehuizen van veel van de mensen, waar Virgil ons over verteld heeft, zien we ook een Gullah kerkje. De slavenkwartieren staan in een aantal gevallen nog naast de huizen. Het is hier werkelijk prachtig, alweer jammer, dat we geen tijd mee hebben om uit te stappen.
Heel lange dokken lopen van de vakantiehuizen naar het water
De koek is weer op en Virgil zet ons een voor een bij onze hotels af. Ik ben dolblij, dat we deze safari hebben gedaan. Ik ben toch altijd benieuwd naar de geschiedenis van het gebied, dat we bezoeken, en daaraan is in dit gebied duidelijk geen gebrek! Maar ook de natuur is prachtig en we hebben allemaal van Virgils verhalen genoten. Hij krijgt dan ook een flinke fooi van Rick.
Op de hotelkamer rusten we even uit. Ik sms Katja B., die in Noord-Myrtle Beach op vakantie is. Het plan was om met elkaar te gaan midgetgolfen, maar zij zijn nog niet klaar met het Alligator Adventure park. We spreken af, dat Katja vanavond na het eten even naar ons hotel zal komen, als het niet te laat wordt.
Zoals in vrijwel elke strandplaats hier in de VS zijn er ook hier in Myrtle Beach talloze midgetgolfbanen. Allemaal hebben ze een ander thema, hoewel vrijwel overal watervallen stromen. We laten Saskia kiezen, welke ze vanmiddag wil doen, en dat wordt Captain Hook's. Ze vindt het doodshoofd, waar stoom uit komt, zo spannend.
We kunnen kiezen uit twee verschillende 18 holes routes, de "Lost Boys" of "Captain Hook". Wij kiezen de moeilijkere Lost Boys. Het kan gerust gezegd worden, dat we geen van vieren ooit Tiger Woods zullen worden. Na veel lachen en blunderen wint Rick uiteindelijk. Jammer, dat we in ons gebied maar weinig van dit soort banen hebben. Het blijft een leuk spel om als gezin te doen.
Helaas is het te laat om ook de Captain Hook's route te doen, dat had gratis gemogen. Maar het is etenstijd en de magen knorren. We besluiten een van de andere restaurants op Murrell's Inlet te gaan proberen. Het eerste restaurant heeft een wachttijd van meer dan een uur, maar bij Captain Dave's Dockside restaurant krijgen we zelfs een tafeltje aan het raam met uitzicht op het water.
We zijn verbaasd, dat het hier niet drukker is, want een driegangenmenu kost $20! Het eten is ook nog eens erg goed bereid. Als ik in het zuiden ben, wil ik altijd tenminste een keer grits eten. Deze vakantie heb ik het nog niet gehad, dus ik ben blij verrast, als het hier bij mijn eten blijkt te komen. Het is een soort griesmeel, dat zowel zoet als hartig wordt gegeten, vooral bij het ontbijt (ik vind het alleen hartig lekker).
Uitzicht vanuit het restaurant
Eenmaal op de hotelkamer wacht ik op een telefoontje van Katja, terwijl de anderen de hot tub ingaan. Helaas wordt het te laat voor Katja om nog te komen. Het is ook moeilijk coordineren, als je op vakantie bent. Hopelijk kan ze binnenkort weer onze kant opkomen. We hebben in ieder geval een gezellig telefoongesprek.
Terwijl we ons klaar maken om naar bed te gaan, wijst Rick naar de vloer en zegt: "Kijk, een vriendje!" Ik kijk en zie een enorme kakkerlak van zeker vijf centimeter wegschieten! Saskia wil nu niet meer slapen tot die weg is, dus we gaan op kakkerlakjacht.
Gelukkig komt het beest weer te voorschijn en het lukt Rick hem in een plastic zakje te vangen. Hij brengt hem naar beneden, zodat ze bij het hotel weten, dat er op de zevende verdieping kakkerlakken zijn. Met een gerust hart gaat Saskia slapen. Ik heb het hart niet haar te vertellen, dat die ene kakkerlak, die wij zien, waarschijnlijk deel is van een grote familie.
Als we net het licht uit hebben gedaan, gaat de telefoon. Het is de receptionist van het hotel. Hij heeft met de manager gesproken en vanwege onze "bezoeker" hoeven we niet voor vannacht te betalen. Wauw, dat is nog eens service!
Donderdag
Kai heeft eigenlijk een loopje van vijf mijl op zijn programma staan voor vandaag, maar we besluiten dat te halveren om tijd te besparen. Natuurlijk is het vandaag op onze vertrekdag prachtig weer en een stuk warmer op het strand. Ik zal het lopen op het zand missen. Het is een uitdaging, zeker met de wind tegen, maar ook zo heerlijk om te doen!
Rick en Saskia hebben zich inmiddels aangekleed en we laten het hotel ontbijt voor wat het is. We hebben namelijk een paar Krispy Kremes ontdekt vlakbij en die hebben tot tien uur hun neon bord aan. Dat betekent, dat er warme donuts te krijgen zijn. Nu ben ik geen enorme donut fan, want ze zijn me meestal te zoet, maar voor een warme Krispy Kreme mag je me wakker maken!
Hapje voor smeltend hapje peuzel ik de mijne langzaam op. Alleen de traditionele "glazed" donuts zijn echt warm en dat is naar mijn mening de enige lekkere. Meer dan een hoef ik niet, maar de anderen proberen ook wat andere smaken. Het is maar goed, dat wij geen Krispy Kreme in onze buurt hebben, want de verleiding zou te groot zijn!
Bij het uitchecken laat de receptioniste me zien, hoe onze laatste nacht niet in rekening is gebracht. Ook zij heeft het over "onze bezoeker", kennelijk hebben ze liever niet, dat het woord "cockroach" op welke manier dan ook door andere gasten kan worden opgevangen. Het siert dit hotel wel, dat ze onze "vondst" zo serieus namen. Als we ooit terug naar Myrtle Beach gaan, zou ik zo weer in deze Hampton Inn logeren. De benedenverdieping is licht en overal kun je zitten met zicht op zee. Ook de zwembaden zijn mooi en brandschoon.
Netjes om kwart over elf rijden we weg. Het eerste stuk is over een South Carolina binnenweg, waar allerlei groente- en fruitstandjes langs staan. Die adverteren gekookte pinda's en die heb ik nog nooit gegeten. We stoppen bij eentje en ik koop er een zak van.
Iedereen probeert er eentje, maar ik ben de enige, die ze lekker vindt. Ze hebben dan ook een heel andere consistentie, dan geroosterde pinda's (die wel mijn voorkeur hebben). Gekookt lijken ze meer op kidneybonen.
We zijn echt in het zuiden, bij ons heten deze "sweet potatoes" ;)
Bij het verschrikkelijk kitsche South of the Border stoppen we. Rick wil hier (in Virginia illegale) vuurpijlen kopen. Ik vind dat altijd een beetje eng, maar hij belooft zich rustig te houden. Ik krijg altijd visioenen van Rick, die door de Vienna politie in de boeien wordt weggevoerd, betrapt op het afschieten van luchtvuurwerk.
Het is inmiddels alweer lunchtijd en we willen van deze reisdag ook nog iets gezelligs maken. We gaan dus op zoek naar een leuk wegrestaurant. Dat vinden we in Lumberton, North Carolina, een Texas Roadhouse. We eten er lekker en snel.
Van de uren in de auto zitten mijn spieren alweer helemaal vast. Zitten op en tegen een tennisbal helpt dan vaak wat. Aan de overkant van het restaurant bespeuren we een sportzaak. Vreemd genoeg verkopen ze geen tennisballen, dus ik kies maar een softbal. Ik kan daar zo van balen, heb ik na een vakantie een stuk minder pijn, doet zo'n autorit dat allemaal weer te niet.
Het is helemaal niet druk op de weg en we schieten goed op. Over de grens met Virginia rijdt Kai een half uur (op een learner's permit mag je alleen in je eigen staat rijden is ons verteld). Hij doet het goed. Interstate leren rijden is zeker belangrijk, als hij net als Katja een ver weg college kiest straks.
Inmiddels zijn we weer veilig thuis, toch altijd weer fijn. Op een afstand van 725 kilometer kan er veel mis gaan. Het waren een paar heerlijke dagen in Myrtle Beach. Ik ben blij, dat we die bestemming nu ook meegemaakt hebben.
dinsdag, april 07, 2009
"Believe It or Not!": het is koud!!
Omdat we de gordijnen niet dichthebben, zodat we honderd procent van ons uitzicht kunnen genieten en de zee kunnen horen, word ik alweer met zonsopgang wakker. Dit keer geen foto's, daar ben ik nog te moe voor. Maar dat het prachtig zonnig weer gaat worden, lijkt zeker.
Als we beneden komen voor het ontbijt zitten we te rillen in onze korte mouwen. Helaas is de temperatuur enorm gekelderd. Gelukkig heb ik voor we vertrokken het weerbericht bekeken en de benodigde warmere kleren meegenomen.
Kai's trainingschema laat een loopje van vier mijl zien vandaag en natuurlijk ga ik daarin mee. Boven kleden we ons warmer aan en dat is zeker niet voor niets! Het is ijzig koud op het strand en er staat een keiharde wind. De eerste twee mijl lopen we recht tegen de wind in. Goed om warm(er) te worden, maar heel zwaar! Ik ben blij als mijn Garmin 2 mijl aangeeft en we om kunnen keren!
Kai kan zeker lopen, zo af en toe lopen we op minder dan acht minuten per mijl! Met hem loop ik veel sneller, dan als ik alleen loop, dat is zeker. Maar ik voel wel, dat ik dertig jaar ouder ben, want zo af en toe moet ik echt even stoom terugnemen. We voltooien de vier mijl in precies 40 minuten, dus nette tien minuten mijlen. Als ik dat tempo vol kan houden ben ik zeer tevreden.
Inmiddels is de zon verdwenen, wat het nog kouder maakt. We besluiten naar het boulevardgedeelte van Myrtle Beach te gaan. De meeste strandplaatsen hier in de VS hebben een "boardwalk" met allerlei winkeltjes eraan, maar die valt hier erg tegen.
Als Ripley's er niet aanwezig was geweest, had het helemaal niets voorgesteld. Het is een blok met souvenirswinkels (vooral airbrush t-shirts, dat daar zo'n markt voor is!), Old Tyme Photo winkels en wat pizza en hot dog restaurants. Dit gedeelte van deze badplaats kan ons niet bekoren.
Hoeveel airbrush t-shirts verkopen ze eigenlijk?
Bij het Ripley's Believe It or Not museum staat een flinke rij, maar als we eenmaal binnen zijn valt het met de drukte erg mee. Dit "museum" hebben we al vaker bezocht in andere steden, maar we blijven ons verbazen over de interessante feiten. Hier wordt uitgebreid de "vloek" van Tutanchamon beschreven, die, volgens gelovers, al heel wat mensen het leven heeft gekost. Zo te lezen is het inderdaad wel allemaal erg toevallig.
Natuurlijk zijn er ook de nodige gedrochten: een kalf met twee poten op zijn rug, een man met vier irissen en een met een hoorn op zijn hoofd. En de langste man ter wereld, Robert Wadlow, staat ook in een hoek. Er speelt een filmpje met hem erin en ik vind het nu nog zielig. Je zult toch zo lang worden!
Al die rariteiten vind ik altijd weer fascinerend. Zo worden er in Japan lachfestivals gehouden. Het filmpje laat allerlei keurig geklede Japanners keihard lachend zien. Je moet er gewoon zelf van lachen. Die Ripley heeft wat gezien tijdens zijn reizen over de hele wereld!
Helaas zijn we na een uurtje door het museum heen. Onze hoofden zijn weer gevuld met allerlei nutteloze feiten en feitjes. Deze musea vind ik groot vermaak. We proberen Saskia nog over te halen ook het Haunted House te doen, maar dat lukt (naar verwacht) niet.
In de arcade spelen we even een bowling spelletje en Wheel of Fortune. Kai en Saskia krijgen daarmee ieder vijftig tickets, waarvoor ze prijsjes mogen uitkiezen. Grappig is het verschil: Kai kiest een ding voor alle vijftig tickets (snoep) en Saskia meerdere kleine dingetjes (ook snoep en een plastic "slinky").
Dit gedeelte van Myrtle Beach hebben we nu wel gezien en het is lunchtijd. Er zijn geen gezellige restaurantjes hier, dus we rijden een stukje langs de drukke strip. Daar zien we naast Dirty Don's, waar we zondag gegeten hebben, het restaurant Soho.
Dat ziet er gezellig uit en een blik op het menu laat eindelijk eens niet alleen gefrituurd spul zien! Meestal kan ik nog wel een salade met gegrilde kip op zo'n vet menu vinden, maar hier hebben ze sushi en andere gegrilde gerechten. Alles is ook nog eens onder de $10, dus helemaal goed.
We hebben geen spijt van onze keuze. De atmosfeer in het restaurant is heel gezellig, modern Japans aandoend (al staan er genoeg niet Japanse selecties op het menu). De bediening is vriendelijk en goed en het eten voortreffelijk. En dat allemaal voor minder dan $10 per persoon!
Eigenlijk staat er voor vanmiddag midget golf bij een van de vele leuke thema golfbanen op het programma. Er is er zelfs een met 36 holes! Maar het begint te regenen en het is onaangenaam koud met de harde wind. Geen van vieren hebben we zin om koste wat het kost te gaan spelen.
We besluiten terug te gaan naar het hotel. Daar wordt onze kamer net schoongemaakt, dus we gaan beneden lezen. Er is net gisteren een heel nieuw gedeelte geopend, waar comfortabele schommelstoelen staan met uitzich op zee. Daarin nestel ik me met een (gratis) kop thee van het hotel en voor ik het weet is er een uur voorbij, zo spannend is mijn boek.
De rest van de middag wil het weer maar niet opklaren en we hebben (gelukkig!) geen van allen zin kou te lijden. Zo brengen we een aantal lekker ontspannende uurtjes door op de hotelkamer. Kai en Rick hebben X-Box mee en spelen Halo. Saskia en ik bouwen mooie huizen voor de Sims. Voor dat spel heb ik nooit tijd, maar ik vind het altijd wel erg leuk om te doen.
Na een paar lekker ontspannende uurtjes rijden we naar Murrell's Inlet. Eigenlijk hadden we hier de zonsondergang willen zien (we zijn aan de oostkust, dus moet je binnenlands water hebben voor een zonsondergang). Het is nog steeds zwaarbewolkt, dus helaas geen zon te zien.
We vinden Flo's Place meteen en ik waan me terug in New Orleans! Flo zelf is in 2005 overleden, helaas, want die kwam langs om toeristen te leren de koppen van de crawfish uit te zuigen. Gelukkig weet ik al hoe dat moet, want crawfish ga ik hier zeker eten!
We beginnen met Alligator Bites en Hush Puppies, beiden zeer zuidelijke gerechten (en nee, de hush puppies werden niet naar de honden gegooid, die waren om de honden niet te laten bedelen, ze mochten ze dus eten). Zoals bij vrijwel elk restaurant volgt dan een salade, die hier lekker is met verse, heel rode tomaat, worteltjes en ui. Daarna krijg ik een mandje vol met crawfish en dat is zo ongeveer het beste wat je me voor kan zetten. Superlekker, ik geniet van ieder miniatuur kreeftenstaartje.
Terwijl we kletsen luister ik ook naar het gesprek achter ons. Hoe kan het ook anders, die mannen zijn zeer luid! Een van hen zegt over een eekhoorn geruzied te hebben met "de vrouw". Ze hadden weinig tijd, maar een eekhoorn was voor hun huis aangereden en zijn vrouw wilde die grillen. Hij dacht, dat daar niet genoeg tijd voor was, maar uiteindelijk werd hij gedwongen de eekhoorn te eten. En "gosh darn it" het was nog lekker ook. Hm, misschien toch tijd om wat eekhoornlijfjes van de straat te schrapen en te grillen. Zeer inheems en vooral goedkoop!
De bediening is alweer super attent, daar hebben we deze vakantie absoluut geen klachten over. Als het aan mij lag gingen we morgen naar dit restaurant terug, maar jammer genoeg wil de rest dat niet (al hebben zij ook heerlijk gegeten). Ik neem me voor meer crawfish te gaan halen aan het waterfront in Washington!
We rijden nog even verder door Murrell's Inlet en zien een aantal supermooie huizen! Ook de andere restaurants hier zien er goed uit. Dit is kennelijk het rijkere deel van Myrtle Beach.
"Thuis" kijken we naar American Idol. Saskia en ik doen dat samen, de mannen zijn niet geinteresseerd. Saskia wil, dat Kris wint. Ik heb (nog) geen favoriet, maar ik denk, dat het wel een jongen gaat worden. De meisjes vind ik beduidend minder.
En zo is het alweer onze voorlaatste avond hier aan het strand. Hopelijk verbetert het weer morgen, al is gewoon het geluid van de zee al genoeg om mij in vakantiestemming te brengen. Tot dusver hebben we de perfecte mix van rondkijken en niets doen bereikt, vinden we.
Dat is wel het fijne aan deze bestemming, we hoeven niet per se constant op weg te zijn om alles te zien. Warmer weer was fijn geweest, maar zo is het ook prima. We genieten allemaal. Het is ook leuk te zien, hoe Kai en Saskia met elkaar omgaan. Thuis negeren ze elkaar, maar hier hebben ze samen flinke lol. Het vervult me met veel dankbaarheid.
maandag, april 06, 2009
Dierendag ;)
In tegenstelling tot gisteren is vanochtend de zon helaas niet te bekennen. Door Rick en de kinderen word ik naar beneden gestuurd om te kijken, of het ontbijt vanochtend enigszins eetbaar is. Vandaag is er een omelet met kaas ertussen, dat er veel lekkerder uitziet, dan het ei van gisteren. Bovendien loopt er iemand alles aan te vullen, wat opraakt (ook nodig, want het "restaurant" zit propvol).
Wij vinden buiten op de veranda een tafeltje en eten met zicht op zee ons maaltje. Het scheelt toch zo veertig dollar om gratis ontbijt te hebben, dus ik vind het belangrijk, dat we hier eten. De andere maaltijden zijn duur genoeg.
Kai heeft vandaag een "cross training" dag op zijn programma en gaat skateboarden in de parkeergarage (er wordt een "tweeling" hotel aan dit hotel gebouwd, dat nog niet open is, dus ruimte te over). Rick en Saskia moeten volgens hun trainingsprogramma eerst vijf minuten opwarmen, dan 90 seconden hardlopen, twee minuten wandelen, 90 seconden hardlopen en dat bij elkaar vijf keer.
Sharon, onze trainster, heeft ons opgedragen deze week geen gewichtsoefeningen te doen. Ze zegt, dat het goed is daar een week vrij van te nemen. Ik ga dus met Rick en Saskia mee en doe hun routine.
Dat wordt nog echt werken ook, want er staat een straffe zuidelijke wind. Heen ploeteren we daar tegenin. Terug is het natuurlijk makkelijk, maar ik maak de intervals uitdagend voor mij door mijn knieen hoog op te trekken. Ik ben supertrots op Rick en Saskia, die nu ook echt aan het trainen zijn. Rick heeft de Race for the Cure als doel (5km op 6 juni), Saskia is nog niet overtuigd, dat zij dat ook wil doen.
Boven douchen we allemaal, wat nogal wat tijd in beslag neemt. Als we klaar zijn om op pad te gaan, plenst het keihard! Het weerbericht is, dat het de hele dag zal regenen en onweren. We bedenken, wat we dan zullen gaan doen.
Om te beginnen rijden we richting Barefoot Landing. Onderweg trotseert Rick een stortbui om naar het bezoekerscentrum te gaan. Hier koopt hij kaartjes voor het aquarium met flinke korting en haalt wat couponboeken. Helaas zijn de meeste coupons eind vorige maand of begin deze maand verlopen.
Barefoot Landing is hier zo'n twintig kilometer vandaan. Het is een openlucht winkelcentrum met allerlei restaurants en winkels aan de Intracoastal Waterway, die helemaal door naar Florida loopt.
Het is inmiddels lunchtijd, dus we proberen River City Cafe. Het zit er wel vol, maar er komt niemand om ons een tafeltje te wijzen. Helemaal gecharmeerd van de atmosfeer zijn we ook niet, dus we besluiten een ander restaurant te zoeken.
Dat vinden we vrijwel meteen in TBonz. We krijgen een tafeltje met zicht op het water en een bijzonder attente serveerster (de bediening is hier tot nu toe trouwens echt geweldig!).
Mijn gegrilde tonijn salade is werkelijk buitenwerelds, zo goed! En dat voor $9,95, in ons gebied betaal je voor een salade met de helft van de tonijn zo $15! Ook de gerechten van de anderen zijn voortreffelijk. Het enige, wat iedere keer mist, is Katja. Rick heeft al een paar keer per ongeluk een tafel voor vijf personen gevraagd. Gelukkig laat dat madammeke nog wel flink van zich horen (vooral, omdat ze geld nodig heeft), zodat ze niet helemaal afwezig is.
Als we klaar zijn met de lunch is de lucht helemaal opgeklaard. De zon schijnt stralend en er staat een heel harde wind. Daarbij is het lekker warm, zo'n 23 graden. Wat een cadeautje, met de sombere voorspellingen dachten we de hele dag binnen door te moeten brengen. De bui van vanochtend is de enige regen, die we te zien krijgen.
Een van de dingen hier in Myrtle Beach, die mij en de kinderen vooral aantrekt, is T.I.G.E.R.S (The Institute of Greatly Endagered and Rare Species). Hier kun je een rondleiding doen, waarbij je allerlei dieren echt van heel dichtbij meemaakt. Dit lijkt ons fantastisch, maar het kost $189 per persoon. Dat is dus veel te veel met zijn vieren!
Het alternatief is een foto te laten nemen met baby tijger of aapje. Dat lijkt ons wel heel erg leuk! In een ver (ver!) verleden hielp ik bij de dierentuin in Amersfoort met de jonge dieren, dus ik vind het helemaal super. Maar de tijgers komen pas om drie uur terug, dat duurt nog een paar uur.
Intussen gaan wij naar het nabij gelegen Alligator Adventure. Dit is naar verluid een van de grootste reptielenparken in de Verenigde Staten. Aangezien we die in South Dakota hebben gemist, willen de kinderen en Rick hier graag heen. Zelf ben ik niet zo'n reptielenfan.
Het moet gezegd, dit is een interessant park. We betalen de $16,95 entree en worden meteen naar de reptielenshow geloodst. Hier horen we interessante dingen over Howard, de reuzeschildpad, Lizzie, de skink met de felblauwe tong en Tiny, de python. Terwijl het meisje over ze vertelt, mogen we ze ook allemaal aaien.
Na de show gaan we het slangenhuis in. Dat vind ik het interessantst. Misschien wel, omdat ik in Afrika heb gewoond en een paar van die reuzesoorten pythons in het echt heb gezien. De grootte van de slangen hier is imposant! Je kunt goed zien, dat sommigen tot de grootste en zwaarste (en gevaarlijkste) soorten ter wereld behoren.
Reptielenkameraadschap?
Buiten is het lekker warm en zonnig, perfect voor dit park, ik had niet verwacht, dat zoveel buiten zou zijn. Ik had dit voor een regenachtige dag ingepland, maar dat was geen goed idee geweest! In verschillende woongebieden zien we allerlei soorten alligators en krokodillen. Ik roep naar Rick, dat ik er geen idee van had, dat er zoveel verschillende soorten waren. Een oudere man verderop roept terug, dat hij precies hetzelfde wilde zeggen. Zo leuk, hoe mensen reageren, soms!
Na een goed uur zijn we uitgekeken en is het tijd om terug te gaan naar de tijgers. Vier volwassen tijgers (die elders wonen) zijn nu te bekijken. Ze liggen vrijwel allemaal lekker te slapen. De tijgers zijn bijna wit en met weinig strepen. Golden Tabby worden ze genoemd. Het zijn mooie dieren.
Wij gaan kijken, hoe we een tijgertje vast kunnen houden. Daar moet natuurlijk een foto bij, maar alle kosten gaan naar het onderhoud van de dieren. We kiezen ervoor om Kai en Saskia samen op de foto te laten gaan met ieder een tijgertje in de armen en dan Rick en ik samen met ieder een tijgertje.
De rij is niet lang (het is ook zeker niet goedkoop, maar we hebben het ervoor over). Kai en Saskia zijn als eersten aan de beurt en krijgen eerst een aap (Gibbon) om hun nek. Heel schattig!
Dan komen de tijgertjes, een ervan is heel alert, de andere lijkt slaperig. De kinderen vinden het duidelijk fantastisch! De fotografe neemt heel snel een aantal foto's en dan mogen de tijgertjes even geknuffeld worden. Dat laatste is natuurlijk helemaal heerlijk en het duurt even, voor vooral Saskia haar tijgertje "opgeeft".
Nu is het de beurt van Rick en mij. Ik krijg hetzelfde wakkere tijgertje, als Saskia, en Rick Kai's nogal slaperige tijgertje. Wat een schatjes, deze een maand oude tijgertjes! Ook wij mogen ze, na het nemen van de foto's, uitgebreid knuffelen.
Dan krijgen ook Rick en ik een aapje om vast te houden. Deze soort is heel rustig of heel goed getraind. Na afloop mogen we ook daar even mee knuffelen. Allemaal vinden we dit zeer de moeite waard, al hadden we de dieren wel mee naar huis willen nemen.
De foto's zijn ok, niet superscherp, maar wat wil je met een fotografe zonder statief en snel snel om de dieren attent te houden. Maar het is wel een superherinnering. Ik denk, dat de kinderen deze ervaring niet snel zullen vergeten. Ook van de apenfoto's bestellen we er voor ieder een. Hoe vaak sta je tenslotte met een aapje op de foto?
Nu zijn we klaar met Barefoot Landing. Rick neemt nog een blik in House of Blues om te zien of het avondeten materiaal is. Dit centrum ligt ver van ons hotel en Rick bepaalt, dat het de moeite niet is daarvoor helemaal terug te rijden. We hebben ook al eerder bij House of Blues gegeten in andere steden.
Saskia klaagt over hoofdpijn en we hebben geen pijnstillers mee. We stoppen bij een CVS en Rick koopt er Advil. Het is inmiddels echt warm, zo'n 25 graden, maar wind raast door de palmbomen.
Saskia neemt de tabletten in en we rijden naar Broadway at the Beach. Rick is op zoek naar een sportbar om "zijn" Michigan State Spartans te zien spelen tegen de University of North Carolina Tarheels. Die vindt hij niet in deze mall, een "boardwalk", die rond een meertje loopt.
Eerder vandaag heeft Rick kaartjes gekocht voor het Ripley's Aquarium hier. Het is ons derde bezoek vandaag aan een soort dierentuin, zeg maar. Maar ook dit is weer heel anders.
Eerst bezoeken we een tentoonstelling over babies. Daar zien we haaieneieren en babies en zelfs kuikentjes. Daarna gaan we met een lopende band door een aquariumtunnel. Ik moet zeggen, heel mooi gedaan. De zandhaaien glijden over ons heen en zo ook een zwaardvis, waarvan er zeker drie in het aquarium zwemmen. Langzaam glijden we door de lange tunnel, het is zeker een unieke ervaring (alleen in Atlantis in de Bahamas hebben we zoiets in het klein meegemaakt).
Na die tunnel is er helaas niet veel meer. Je kunt horseshoe crabben (geen idee, hoe die in het Nederlands heten) aanraken en zo ook roggen. Verder nog wat kleinere aquaria, maar dit aquarium haalt niet bij de groten in de VS. En toch is de toegangsprijs niet veel minder. Natuurlijk is die tunnel wel heel uniek, daar zal het aan liggen.
Binnen het uur staan we weer buiten. We besluiten de cirkel van Broadway at the Beach te gaan lopen. Een groot gedeelte hiervan is een houten "boardwalk". Het is een gezellig geheel met allerlei leuke winkeltjes. Saskia is helemaal blij, als ze een David and Goliath vindt in de Stupid Factory. Daar koopt zij een pijama korte broek, die ze allang graag wil hebben.
We lopen rond het meer. Kinderen "lopen" in doorzichtige ballen op het water. Er is een winkel met alleen maar suikergoed, groter, dan een gewone Albert Heijn. Saai is het zeker niet, maar met de wind wordt het wel steeds kouder.
Vanavond wil Rick bij Margaritaville eten. Daar horen we, dat er voor binnen een wachttijd van anderhalf uur of langer is. Maar voor buiten is de wachttijd de helft of minder. Het voelt nog lekker buiten, dus we besluiten die laatste optie te nemen.
Wij krijgen meteen een tafel, gelukkig wat onder het afdak, want het waait behoorlijk. Zoals altijd hier is de bediening perfect. Rick en ik delen wat conch fritters, die heel lekker zijn. Daarna komt de gegrilde "jerk" zalm ook perfect en zeer pittig. Op gaat het niet, het is teveel natuurlijk.
Saskia heeft op weg naar het restaurant een flinke splinter in haar teen gekregen. Zij loopt op slippers en zo'n boardwalk is gemaakt van ruwe planken. Ze struikelde over een daarvan en een fiks stukje hout zit in haar teen.
De serveerster is heel behulpzaam. Ze brengt alcohol doekjes en extra servetten en Saskia werkt eraan de splinter eruit te krijgen. Ik heb al gezegd, dat ik hem er anders met een naald zo uit heb. Daar wil Saskia niets van horen en na veel gepierk heeft ze de splinter er zowaar uit!
Intussen wordt het flink kouder. Er werd onweer voorspeld, maar kennelijk brengt deze harde wind het koufront binnen. Rillend lopen we terug naar de auto. Toen het opeens lekker warm werd vandaag, hoopten we, dat de koelere temperaturen voor de komende dagen verkeerd voorspeld waren. Nu lijkt het toch wel die richting op te gaan.
In het hotel spelen Kai en Saskia op hun laptops. Rick vertrekt naar een van de sportbars hier dichtbij. Er zijn heel veel Michiganders hier, hij ontmoette er al een aantal bij het restaurant vanavond. Michigan is een grote underdog, maar ik heb Rick nog nooit zo enthousiast over een toernooi gezien. Hopelijk heeft hij een aantal andere "Spartans" gevonden bij Murphy's Law Bar. Helaas lijken de Spartans het niet te gaan halen tegen de Tarheels.
De vlaggen van UNC en MSU waaien samen bij Broadway at the Beach
Sport is hier altijd heel belangrijk en ik vind het wel leuk om Rick een enthousiast te zien. Daarentegen ben ik blij, dat hij niet zo iemand is, die iedere zondag thuis moet blijven om sport te kijken. Zo belangrijk als het voor veel Amerikanen is om naar de kerk te gaan op zondag, zo belangrijk is de zondagmiddag voor net zo'n grote, zo niet grotere, groep sportsfanaten. De ware couch potatoes, als je het mij vraagt, want die doen meestal zelf niets aan sport.
Maar goed, ik dwaal af. Ik hoop voor Rick, dat Michigan State wint, maar ik denk het niet. Inmiddels lig ik hier op bed, luisterend naar de branding van de Atlantische Oceaan en mijn ogen kan ik nauwelijks openhouden. Truste!
zaterdag, april 04, 2009
Myrtle Beach, South Carolina
Zaterdag
Iedere keer weer verbaas ik me erover, hoe, na een paar heel sombere bewolkte dagen, de lucht opeens helemaal schoongewassen lijkt de volgende dag. Zo ook vandaag en het staalblauwe doet de bloesems weer prachtig uitkomen. Met genoegen loop ik met Cosmo door de buurt.
Daarna brengt Rick Cosmo naar de kennel. Saskia gaat mee en Kai en ik gaan door met pakken. Ons doel om om half tien weg te gaan halen we bij lange niet. Nog even dit en nog even dat en voor we het weten is het kwart voor elf! De rit naar Myrtle Beach is 450 mijl, dus we hebben wat uurtjes voor de boeg.
Expres hebben we ons vertrek op zaterdag gezet, denkend, dat de meeste mensen op vrijdag al voor hun spring break zouden vertrekken. Genoeg blijken daar niet aan voldaan te hebben en uitgerekend dit drukke weekend kiest VDOT om de expresbanen van de I-95 opnieuw te gaan asfalteren! We komen dus meteen in een lange file terecht.
Op de GPS van mijn telefoon zie ik, dat het langzaamrijdend verkeer helemaal tot Fredericksburg doorgaat. We besluiten dus van de interstate af te gaan en de Route 1 te nemen, die er parallel aan loopt. Dat vind ik persoonlijk ook nog een veel leukere weg, want je ziet tenminste iets.
Nu schieten we beter op, maar al met al verliezen we toch een uur door de drukte. Bij Fredericksburg gaan we de I-95 weer op. Langs de weg bloeien de paarse redbuds, die een uur verder naar het noorden bij ons op het punt van uitkomen staan. Hoe verder we naar het zuiden rijden, hoe groener het wordt. Zo'n mooie kleur vind ik dat prille lentegroen altijd!
Bij Richmond halen we lunch. Rick en de kinderen nemen iets van Wendy's, maar ik heb aan de overkant een Subway ontdekt. Dat vind ik lekkerder, dus ik loop erheen om een gegrilde kipfilet sandwich te bestellen.
Eindelijk schieten we op en Rick trapt het gaspedaal eens flink in. Natuurlijk net, als er een politieauto afgedekt opgesteld snelheid aan het controleren is. En jawel, hoor, hij komt achter ons aan. Rick zweet peentjes, maar dan voegt de agent achter de van achter ons in en daar gaan de blauwe lichten voor aan. Poeh, door het oog van de naald ontsnapt!
Eindelijk, na vier uur, zijn we Virginia uit. We merken altijd weer op, wat een grote staat het toch is. In North Carolina ga ik achter het stuur en rijd tot we in South Carolina van de I-95 afgaan. Nu wordt het een mooie weg naar het strand, door kleine dorpjes. Langs de kant valt het ons op, dat blauwe regen als een onkruid om de bomen groeit. Die zijn hier kennelijk inheems. Het is een erg mooi gezicht, die paarse trossen.
Intussen luistert Rick via de satelliet naar de basketbalwedstrijd van Michigan State University tegen University of Connecticut. Michigan State is Ricks alma mater en hij heeft er speciaal zijn Spartans t-shirt voor aan. Gelukkig wint Michigan State na een spannende wedstrijd en speelt nu maandag in de finale van het NCAA toernooi tegen University of North Carolina.
Tegen zevenen bereiken we ons hotel, de Hampton Inn Oceanfront. We checken in en krijgen kamer 512. Terwijl we even op Rick wachten, hoor ik een van de medewerkers zeggen, dat het slot van de mensen in 512 niet werkt. He? Hoe weet hij dat nou, wij hebben het nog niet eens geprobeerd.
Als we boven komen, hoor ik stemmen in kamer 512. Voorzichtig klop ik op de deur en een vrouw opent die. Duidelijk is er een vergissing gemaakt en Rick gaat beneden verhaal halen. De vrouw en haar man zijn erg vriendelijk en vertellen, dat ze uit Michigan komen. Ze zijn ook de basketbalwedstrijd aan het kijken. Rick komt maar niet terug, dus ik besluit met de kinderen naar beneden te gaan.
Daar vertelt de baliemedewerker, dat Rick al naar onze kamer is gegaan, 720. Hij kijkt mij aan, alsof ik niet helemaal goed bij ben. Dan laat ik mijn envelopje met sleutels zien en daar staat toch echt 512 op. Om veiligheidsredenen wordt hier je kamernummer meestal niet hardop gezegd, dus ik ging helemaal af op dat nummertje. Vol verontschuldigingen programmeert hij de sleutels opnieuw en kunnen we eindelijk naar de juiste kamer.
Daar hebben we schitterend uitzicht op de oceaan, maar de magen rommelen, dus we gaan gauw op zoek naar een restaurant. In de gids zie ik, dat er een "restaurant row" is, dus daar moeten we zeker wat kunnen vinden. Ik had er alleen niet op gerekend, dat we er meer dan tien mijl voor zouden moeten rijden! Natuurlijk zijn er dichterbij ook heel veel restaurants.
Maar goed, we zijn op weg en gaan er dus maar heen. Veel stelt die "rij" niet voor, maar Cagney's ziet er wel leuk uit. Dat blijkt een goede keus te zijn. De bediening is enorm vriendelijk en het eten prima.
Met de balkondeuren open gaan we bij het geluid van de branding slapen. Dat is wel een voordeel van in een koelere tijd hier zijn. In de zomer zou het te warm en vochtig zijn om de deuren open te houden.
Zondag
Om tien over half zeven word ik wakker en zie een mooi oranjeachtige kleur aan de horizon. De zon komt op! Ik stap, stil om de anderen niet te storen, uit bed en pak mijn fototoestel. Tot mijn verbazing staat Rick ook op.
Samen kijken we op het balkon naar een prachtige zonsopgang. Er zijn al opvallend veel mensen op het strand en aan de temperatuur zo vroeg te voelen zal het een lekkere dag worden. Als de zon boven de horizon is, gaan we nog even terug naar bed.
De zon komt net boven de horizon uit
Een paar uur later staan we op en gaan beneden ontbijt eten. Meestal hebben de Hampton Inns een erg lekker gratis ontbijt. Vooral vorige zomer in Rapid City, South Dakota, was het heel goed. Hier is het beduidend minder.
De gebakken eieren zijn zemen lappen, Rick krijgt ze niet eens door de keel. Ik vind het met een getoaste Engelse muffin nog wel gaan. Ook de "robuste" koffie is niet bepaald sterk te noemen, terwijl die dat in de andere hotels wel is. Maar ach, het is gratis en het vult de magen.
Na het eten maken Kai en ik ons klaar om te gaan hardlopen. Kai volgt een trainingsprogramma voor de tien mijl en daar staat voor vandaag een afstand van zes mijl op. Ik ga daar graag in mee.
Rick en Saskia gaan naar een van de enorme strandspullenzaken. We verbazen ons erover, hoeveel er hier van zijn en hoe groot ze zijn! Hoe die allemaal overleven? We zijn niet georganiseerd geweest met inpakken. Daardoor zijn we zonnebrandcreme vergeten. Bovendien heeft Rick zijn toiletspullen en een korte broek vergeten. Volgende keer moeten we toch maar weer van lijstjes werken.
Kai en ik lopen in zuidelijke richting. Het voelt vreemd, op zand hardlopen. Het zand hier is een stuk lichter van kleur, dan in Virginia Beach, waar het bijna geel te noemen is. Het is ook fijner van korrel. Ik ben een beetje bang, dat ik Kai niet bij zal kunnen houden. Die is niet alleen in goede vorm, maar heeft inmiddels ook flink langere benen, dan ik. Gelukkig valt dat alles mee.
We lopen heen drie mijl naar het zuiden met een lekker fris windje tegen. Ik heb mijn Garmin GPS om, die ons precies laat weten, hoe ver we hebben gelopen. Aan ons tempo zie ik, dat we tussen de tien en elf minuten per mijl lopen.
Op een gegeven moment komen we bij een smal kanaal. Er is geen andere manier om over te steken, dan door het water. Dat wordt met natte voeten verder lopen. Ik vrees blaren, maar dat wordt gelukkig niet bewaarheid.
We lopen onder twee pieren door, waar allerlei vissers hun hengels hebben uitgegooid. De tweede pier is het begin van het Myrtle Beach State Park. Hier hebben de hotels plaatsgemaakt voor duinen. Kennelijk zijn er veel schelpen te vinden, want een heel aantal mensen loopt voorovergebogen te zoeken.
Na drie mijl maken we rechtsomkeerts. De wind hebben we nu in de rug, wat ons tempo verhoogt. Ik zie verbaasd, dat we soms op een tempo van 8,5 minuten per mijl lopen! Maar het gebrek aan wind heeft ook het verkoelende effect ervan weggenomen. Nu voelen we, hoe warm en vochtig het is!
We hebben geen water mee en zijn heel dorstig. Kai stelt voor om bij de pier te gaan kijken of er drinkfonteinen zijn. We zien er geen, dus lopen het winkeltje binnen. Als we om wat water vragen, wijst de man ons op de drinkfontein aan de andere kant van de winkel. Gelukkig! Ik maak ook gelijk mijn gezicht even nat.
Grappig is, dat deze temperaturen later in de zomer koel aan zullen voelen. We zijn er nu gewoon nog niet aan gewend. Onze eindtijd is, ondanks de stop, een uur en vijf minuten. Daar ben ik blij mee en Kai ook. Voor hem was het toch even anders buiten te lopen, in plaats van op de lopende band.
Als ik vraag, of ik veel te langzaam voor hem ging, ontkent hij dat. Maar hij geeft ruiterlijk toe, dat hij op enkele stukken wel wat voor mij heeft ingehouden. Ik heb erg op mijn hartslag gelet en ben, als ik anaerobisch dreigde te gaan, ietwat langzamer gaan lopen.
Rick en Saskia liggen al aan het zwembad. Kai en ik verkleden ons snel in onze badpakken. Na het warme hardlopen hebben we wel zin in een koele duik. Er zijn vijf zwembaden (waarvan een overdekt) en twee overdekte hot tubs. Twee van de zwembaden zijn "lazy rivers", waarin je, hangend op een grote band, met een stroom meedrijft.
Het water van een ervan is te koud, maar de andere is heerlijk! We dobberen en kletsen lekker ontspannen. Dan verhuizen we naar een van de hot tubs. De warmte en de harde stralen water op mijn rug doen wonderen voor mijn spierpijn. Intussen lezen we door foldertjes, wat we de komende dagen graag willen gaan doen. Het weerbericht voor de komende dagen ziet er niet strandvriendelijk uit, dus dit is onze ene echte stranddag.
Voor we het weten is het tijd om ons klaar te maken voor de lunch. Rick en de kinderen willen graag naar Planet Hollywood. Zoals in andere steden is ook dit restaurant gehuisvest in een enorme aardbol.
Via een trap naar boven en dan een trap naar beneden komen we in het gezellige eetgedeelte aan. Rondom staan costuums en andere dingen uit verschillende films. Dat blijft een leuke trekpleister aan deze restaurants. Er is genoeg te zien om de lange, lange wachttijd tot je je eten krijgt te overbruggen.
Het eten laat dus lang op zich wachten, maar de bediening is aardig en onze drankjes worden regelmatig aangevuld. Als het eenmaal komt, smaakt mijn Southwestern salade erg lekker. Alleen was dat het enige op het menu, dat me aanstond. Met al het gefrituurde eten is anders een "lichte" lunch niet mogelijk!
Helaas is het, als we weer buitenstaan, helemaal bewolkt. De temperatuur is wel aangenaam, dus willen we terug naar het strand. Rick en Saskia gaan in zwempak, maar dat is mij te koud.
Terwijl we de frisbee heen en weer gooien, loopt er een stel voorbij met een miniatuur Cosmo! Echt waar, zo ziet Zoe (zoals ze blijkt te heten) eruit! Het is een mini Australian Shepherd met vrijwel precies dezelfde kleuring, als Cosmo, inclusief het blauwe en bruine oog.
We raken aan de praat, eerst over de honden en dan blijken ze ook nog eens Noord-Virginians te zijn, zoals wij. Ook voor hen is dit de eerste keer hier en ze zijn er nog niet zo van gecharmeerd. Er lopen hier nogal wat louche uitziende types rond, dat is waar.
Ze vergelijken het hier met Virginia Beach en ik moet toegeven, dat ik Virginia Beach in ieder geval gezelliger vind, dan wat we tot nu toe van Myrtle Beach hebben gezien. Maar dat is nog weinig, dus een echte mening erover heb ik nog niet. Het wordt in ieder geval een leuk gesprek.
Rick en Saskia gaan nog in de hot tub, maar ik heb zin om te lezen. Ik nestel me in een van de schommelstoelen op ons balkonnetje en geniet van het uitzicht en de rust. We zijn zo echt op vakantie, niets hoeft, iedereen geniet. Heerlijk!
Ons balkonnetje met uitzicht
Voor het avondeten hebben Rick en ik zin in oesters en vis. We rijden naar het Sea Captain's House, waar je ook zicht hebt op de oceaan. Er zijn hier verbazingwekkend weinig restaurants, waar dat het geval is, jammer genoeg. Maar kennelijk wil iedereen uitzicht op het water, want de wachttijd bedraagt veertig minuten.
Dat duurt ons te lang. Onze tweede keus was Dirty Don's Oyster Bar en een telefoontje daarheen leert, dat er geen wachttijd is. Dit is een echte "seafood shack". Een gezellig restaurant met houten tafels, een keukenrol als servetten en mandjes met verse vis. De oesters zijn enorm en lekker!
Bij ons hoofdgerecht krijgen we hush puppies. Daar ben ik dol op en ze blijken uit dit gebied te komen. Het zijn gefrituurde maisballetjes. Ik heb me altijd afgevraagd, waar de naam vandaan komt. Het verhaal hier gaat, dat de balletjes gebruikt werden om de honden stil te houden, vandaar "Hush, puppies". Ze zijn een typish Zuidelijk Amerikaans gerecht en zeker de moeite waard om te proberen.
Terug in het hotel spelen de andere drie op de meegebrachte X-Box en ik ga na het schrijven van dit blog verder lezen in mijn boek.
vrijdag, april 03, 2009
Ter ziele, helaas
Als ik bij het stoplicht sta te wachten, op weg naar de sportschool, zie ik opeens een rare flits. Vrijwel onmiddelijk volgt zo'n harde donderklap, dat de van ervan schudt! Het begint zo hard te regenen, dat zelfs de snelste stand van de ruitenwissers niet helpt!
Gelukkig kan ik overdekt parkeren en naar binnen lopen, want anders was ik doorweekt geweest! Dat vind ik nog steeds een vreemd iets, die enorme onweersbuien vroeg in de ochtend. Ik kan me in Nederland niet herinneren ooit 's ochtends onweer gehoord te hebben. Ik weet nog, dat we de eerste keer hier met open mond het spektakel vanuit ons hotelkamerraam gadesloegen.
De meeste mensen zijn al weg voor spring break, dus we zijn maar met zijn vieren in de core training. Mijn buurvrouw Bets doet ook mee dit keer, gewoonlijk werkt ze op vrijdag. We hebben een interessant gesprek over Europese expats en immigranten.
Sharon trainde een paar dagen geleden een paar expat Britse vrouwen. Kennelijk bekleden hun mannen hoge posities, want ze wonen in landhuizen met personeel en alles. Maar wat Sharon niet leuk vond, was dat ze alles, wat Amerikaans is, afkraakten.
Dat is iets, wat sommige mensen, die hierheen verhuizen, inderdaad doen. Het is mij ook weleens opgevallen met Nederlanders. Mijn theorie is, dat men verwacht hier min of meer dezelfde maatschappij als "thuis" aan te treffen of de maatschappij in ieder geval denkt te kennen van films en tv. Als dat niet zo blijkt te zijn, gaan sommigen alles negatief met het thuisland vergelijken. Wanneer je bijvoorbeeld naar China verhuist, verwacht je al, dat je leven beduidend anders zal zijn. Ik denk (is mijn redenering, niet verder onderbouwd), dat je dan eerder bereid bent de verschillen te aanvaarden.
Hoe dan ook vind ik het niet netjes om tegen iemand van je gastland te gaan klagen over hoe slecht alles is in vergelijking met je thuisland. Doe dat met andere landgenoten. Bets, die ook een aantal keren in Europa heeft gewoond, is het daar helemaal mee eens.
Natuurlijk zijn er dingen anders en minder goed, maar omgekeerd zijn er in vrijwel ieder land ook dingen te vinden, die beter zijn, dan in het thuisland. De kunst is, daar zijn we het over eens, je juist op die dingen te concentreren en de rest te accepteren als uitdagingen, die nu eenmaal bij wonen in het buitenland horen.
Na de training ga ik nog een half uur op de elliptische machine, onderwijl naar de Daily Show kijkend. Zoals altijd lig ik dubbel en probeer maar niet te hard te lachen. Jon Stewarts gezichtsuitdrukkingen zijn geweldig.
Deze aflevering van gisteravond gaat over het protocol omtrent omgang met Koningin Elizabeth. Vooral omdat Michelle Obama een faux pas maakte, door haar arm om de schouder van de koningin te leggen. Conclusie van de Daily Show: Queen Elizabeth is giftig, daarom mag je haar nauwelijks aanraken. Op de site kun je het stukje zien onder "The Poisonous Queen".
Het is vakantie en slecht weer, dus waar willen Amerikaanse tienermeisjes dan naartoe? Juist, de mall. Ik zet Saskia en Samira af bij een druk Tysons Corner. Ze gaan shoppen en naar de film (Knowing, die Saskia doodeng vindt). Samira's vader zal ze om een uur of vijf weer ophalen.
Dan begint het wachten op de wasmachine monteur. Die zal tussen een en vijf uur komen. Ik bedenk me, dat ik wel erg veel was heb om allemaal vanavond bij Janet te doen. Gelukkig tref ik andere buurvrouw Jeanne thuis en mag ik daar de was van de kinderen doen. Ik ben dan wel erg blij met onze buren, want ik weet zeker, dat ik bij alle negen had kunnen aankloppen voor een wasbeurt.
Intussen is het waarempel zonnig en flink warm geworden. Ik besluit de wachttijd te veraangenamen door voor het huis te gaan lezen. Het boek, dat ik gisteren heb gekocht, raad ik van harte aan aan mensen, die van Indiana Jones-achtige verhalen houden. Het zit vol actie, vol geschiedenis en leest vlot weg.
Aangezien de monteur pas later komt, zeg ik de chiropractor af. De laatste scan wordt nu naar volgende vrijdag verzet. Ik was er liever vanaf geweest, maar ze hebben geen latere openingen.
Mike, monteur van A&E, komt om vier uur en is een heel vriendelijke man. Hij heeft maar een half oor nodig om de diagnose te stellen: de pomp is stuk. Deze machine is elf jaar oud en de kosten voor reparatie zullen tussen de $400 en $1000 liggen (afhankelijk van wat hij nog meer zou vinden).
Dat wordt dus een nieuwe machine en ik doe meteen een poll op Facebook over welk merk en model mensen daar hebben. Tijdens de vakantie gaan we uitzoeken welke we willen en zodra we terug zijn moet die gekocht worden. Wel balen, maar we hadden ook een schimmelprobleem met deze machine, dus ik zie ernaar uit een model te krijgen, waar dat niet meer het geval is.
Zodra Paul, Janets man, thuis is, kan ik er terecht met de tweede lading was. Een voordeel van Amerikaanse wasmachines is, dat een wasbeurt maar een half uur tot drie kwartier duurt. Voor we gaan eten kan ik hem alweer ophalen.
Rick en ik gaan onze spring break beginnen met sushi bij Sakana. Daar zit het vol en er zijn ook heel wat meeneembestellingen. De twee sushi chefs werken zich te pletter! Het is fijn te zien, dat het zo goed gaat met dit restaurant, maar we moeten wel lang wachten op ons eten erdoor. We krijgen een gratis bakje met lekkere edamame om alvast wat in onze maag te hebben.
Na het eten is het inpakken geblazen. We willen morgenochtend zo snel mogelijk op weg naar Myrtle Beach, South Carolina!
donderdag, april 02, 2009
Miezerdagje
Gisteren had ik er al zo'n vermoeden van, toen er nog water in de wasmachine stond na het wassen. Vanochtend wordt mijn vermoeden bewaarheid: de wasmachine heeft het begeven. When it rains, it pours!
Gelukkig kan er morgen al meteen een mechanicien komen, maar het ding is tien jaar oud. Er zijn twee scenarios: of hij zal de benodigde onderdelen niet voorradig hebben, of de reparatie zal meer kosten, dan een nieuwe machine.
Stiekem hoop ik op het laatste, want dit is niet de fijnste wasmachine. Het is een Europees model, dus met de deur voorop en niet bovenop, de Neptune van Maytag. Destijds de creme de la creme van wasmachines, zogenaamd. Maar er zijn allerlei problemen met dit model, zelfs een hele class action rechtszaak.
Het vervelendste eraan vind ik, dat het rubber rond de deur nooit droog wordt en daardoor gaat beschimmelen met de nare lucht vandien. Dat rubber is al herhaalde malen vervangen, maar het probleem niet opgelost. Op de kosten zitten we echter niet te wachten, natuurlijk.
Buiten miezert het, maar is niet koud. Gisteravond heb ik Katja, Kai en mijzelf aangemeld voor de Army Ten Miler begin oktober. Kai is al met trainen begonnen, dus ik ga er ook aan. En wel buiten, Cosmo en ik zullen niet smelten.
Alleen heb ik vaak het idee, dat Cosmo zich doodverveelt tijdens wandelingen door de bekende buurt. Langs het W&OD pad zijn allerlei interessant luchtjes, neem ik aan, dus gaan we daar lopen.
Het pad is heel stil, we komen slechts een paar andere die hard joggers tegen. Ik loop 2,5 mijl naar het westen, een mijl joggend, een minuut gewoon lopend. Dat gaat goed. Cosmo wil niet verder en loopt op een gegeven moment achter mij. Ik vraag me af, of hij met dit weer last heeft van zijn ziekte van Lyme, want zo'n jonge hond zou toch met gemak vier kilometer moeten kunnen lopen.
Voor mij gaat het steeds beter, de laatste paar mijlen krijg ik een betere tijd, dan de eerste. Met 55,5 minuten zitten de vijf mijl (acht kilometer) erop en weet ik, dat ik in ieder geval de helft van de race nu al kan lopen.
Uitlopend speel ik wat met mijn kleine cameraatje, dit vind ik wel een leuke
Kleddernat, maar voldaan rijd ik terug naar huis. Cosmo gaat meteen slapen, die heeft even genoeg beweging gehad. Jammer, dat het zo grijs is, want de bloesems zijn nu op hun hoogtepunt. De volgende lichting komt echter al in de knop: een later bloeiende kersensoort, de redbud en de dogwoods zijn ook al aan het uitlopen.
Motregen maakt de viooltjes wel erg mooi met de druppelpareltjes
Al een week of zo loop ik rond met grote twijfels over de chiropractor. Ik heb er gewoon geen goed gevoel bij en ga er met tegenzin heen, omdat het telkens meer pijn doet, dan helpt. En gisteren vond ik het helemaal niets. Ik neem een beslissing en bel Brandon om te zeggen, dat ik stop met de behandelingen. Ze helpen Saskia, maar mij niet.
Brandon waardeert mijn eerlijkheid en vraagt alleen of ik nog een laatste scan wil laten doen. Prima. Ik voel me zo opgelucht na deze beslissing, dat ik weet, dat het de juiste is. Omdat de massages nu eenmaal wel helpen, al betaalt de verzekering daar niet aan mee, ga ik die weer vaker hebben. Daar voel ik me ook goed bij, want de slechte economie raakt Laura flink, vertelde ze gisteren.
Voor volgende week heb ik eten voor Cosmo nodig, want ik wil niet, dat hij het kenneleten krijgt. Niet dat dat slecht is, maar hij is er niet aan gewend. Bij Petsmart koop ik een zak met Eukanuba en een zak met botjes. Ook daarvan wil ik, dat hij er iedere dag een krijgt in de kennel. Op die manier blijft zijn gebit schoon en heeft hij wat te doen. Al weet ik, dat Cosmo er goed wordt verzorgd, ik zou hem liever meenemen op vakantie. Maar daar wil Rick helaas niets van horen.
Na de Twilight serie heb ik wel weer zin in een spannend boek. Na een lekkere Havana burrito van California Tortilla loop ik Barnes and Noble binnen.
De winkel is warm en gezellig en ik ben niet de enige, die hier toevlucht zoekt uit het grijze weer. Overal zitten mensen te lezen, al dan niet onder het genot van een Starbucks koffie, die in deze winkel wordt verkocht. Ik heb zin in een spannend boek en zie Rosetta Key van William Dietrich, dat goed klinkt.
Veel boeken klinken goed en dan begin ik erin en is het toch niet, wat ik verwachtte. Ik zie een lekkere stoel vrij en zijg erin neer (letterlijk, want hier hebben meer mensen gezeten, dus de veren zijn niet meer, wat ze geweest zijn). Er speelt een rustig klassiek muziekje en ik ben al gauw in het boek. Na vijf hoofdstukken ruk ik me los. Dit boek is eigenlijk de tweede in een serie, maar het eerste deel is niet voorradig. Het valt echter ook heel goed op zichzelf te lezen.
Helemaal ontspannen, want dat doet zo'n anderhalf uur lezen wel voor me, rijd ik terug naar huis. Daar staat een berichtje op het antwoordapparaat van de dierenarts. Meike en Snickers testten negatief voor wormen. De katten lijken vandaag ook een stuk tevredener. Wie weet was het dus toevallig tegelijkertijd de anaalklier (bedankt, anoniem).
Met dit weer smaakt de barbecue kip uit de crockpot heerlijk. Daarbij hebben we zowel aardappelpuree (voor Rick en Saskia), als zoete aardappelpuree (voor Kai en mij) en erwtjes en worteltjes. Een avondmaal, dat iedereen lekker vindt.
Kai en Saskia hebben nu "spring break" tot de dag na Pasen. Saskia maakt er gelijk gebruik van door een logeerpartij op te zetten bij Samira. Prima, want Samira heeft hier al een paar keer achter elkaar gelogeerd.
Voor het waarschijnlijke geval, dat de wasmachine morgen niet gemaakt kan worden, bel ik Jan om te vragen of ik die van haar kan gebruiken morgenavond. Gelukkig kan dat, want je zult altijd zien, dat zo'n ding twee dagen voor een reis de geest geeft. Hopelijk is het iets eenvoudigs en werkt hij morgenavond weer!
woensdag, april 01, 2009
Dierenarts deel 3
Wat ben ik blij, dat ik gisteren naar Washington ben gegaan! De dag daagt grijs en dreigend vandaag. Er wordt allerlei regen voorspeld, maar het is vooralsnog droog. De weersvoorspellers blijven maar zeggen, dat we de regen nodig hebben. Laat die dan ook maar komen, in plaats van nutteloze saaie bewolking.
Sharon geeft vanochtend haar laatste woensdag core training helaas. Ik vind het juist zo fijn om drie keer per week "gratis" training te krijgen. Maar volgende week is het spring break hier. Daarna begint Sharons "wandelwagen" klas, een groepje nieuwbakken moeders, die met wandelwagen en baby een loopprogramma krijgen van haar. Dat was er echt niet, toen ik kleintjes had, wat een goed idee!
Na afloop doen Mai Lan en ik nog een half uur op de elliptische machine. Zij is leuk om mee te praten. Haar man zit in de luchtmacht en ze hebben over de hele wereld gewoond. Mai Lan heeft er meer van gezien dan ik en ik heb toch best veel gezien. Bovendien is haar moeder Vietnamees, dus ook zij is tweetalig.
Het dierenartsenverhaal is nog niet afgelopen. Meike en Snickers, onze zwartwitte broer en zus, zijn vandaag jarig, ze worden acht. Een erg leuke verjaardag krijgen ze niet. Een paar dagen geleden zag Rick Meike sleetje rijden op het tapijt met haar achterwerk. Dat is niet iets, dat je een poes gauw ziet doen, maar we dachten er verder niet over na, vooral ook niet, omdat zij niet verder ziek was en Sushi wel.
Maar toen zag ik Snickers gisteren hetzelfde doen. Dat zette ons wel aan het denken, maar we wilden toch ons hoofd in het zand steken, geen zin in nog meer dierenartsenrekeningen.
Als ik terugkom van de sportschool zie ik Meike echter moeilijk doen voor ze gaat liggen. Ik kijk onder haar staart en dat ziet er vies uit. Geen worm te bekennen, maar dat vermoeden krijg ik nu toch wel. Met het oog op onze reis volgende week zit er niets anders op, dan de dierenarts te bellen, zucht!
Daar blijkt, dat Meike ook hard een hondsdolheidsinenting moet hebben. We zijn illegaal bezig, want die moeten voor de wet bij alle honden, katten en fretten geldig zijn hier in Virginia. Ok, doe die prik er ook maar bij dan. En natuurlijk een poeponderzoek a $40 en wil ik ook de distemper en leukemie prikken updaten? Nou, als we toch bezig zijn, vooruit maar.
Snickers heeft hetzelfde nodig, dus ik geef me er maar aan over, dat we weer een paar honderd kwijt zullen zijn. Ik probeer mezelf te sussen met de gedachte, dat dit de eerste keer in tenminste drie jaar is, dat we zoveel naar de dierenarts moeten.
Nu wil ik de katten ook meteen onderzocht hebben, maar ze hebben geen openingen voor twee katten tegelijk. Gelukkig heeft het meisje een idee. Ik kan de katten afzetten en dan kijkt een dokter er tussendoor naar en daarna kan ik ze dan weer ophalen. Ideaal!
Zo gezegd zo gedaan en een kwartier later loop ik met twee jarige, miauwende tien pond wegende (zwaar zijn bewegende tien ponders!) katten binnen. Ik maak duidelijk, dat ik niets extra wil betalen, dan het doktersbezoek, de prikken en het poeponderzoek. Ik zie er zo weer $100 aan iets, wat ze "nodig" hebben, opgaan anders!
Niet lang nadat ik weer thuis ben, belt de dierenarts. Ze kan geen wormen vinden, maar dat zegt niet alles. Ze denkt, dat het misschien hun anal gland (geen idee, hoe dat in het Nederlands heet) is, dus die gaan ze leegmaken.
Voor ik het kan zeggen geeft ze toe, dat het wel erg toevallig is, dat ze daar tegelijkertijd last van krijgen. Maar ja, ze zijn ook even oud, dus wie weet. Het is wel de makkelijkste oplossing. Dit is een aardige arts en ik neem de gelegenheid waar om meer vragen te stellen, ook over Cosmo, die ze allemaal naar genoegen beantwoordt.
Na een snelle lunch kan ik ook meteen de katten weer ophalen. Al sinds Saskia haar kamer heeft opgeruimd (lees: leeggemaakt) liggen er zakken met spullen om naar de Thrift Store te brengen achterin de van.
Die Thrift Store is ligt op de terugweg van de dierenarts en die zakken moeten weg zijn voor we op reis gaan. Meike en Snickers vinden het maar niets, maar ik vind het een goed gebruik van mijn tijd en benzine om ze nu af te gaan leveren. Ik krijg een ontvangstbon mee, die we zelf kunnen invullen voor de belasting, makkelijker kan het niet.
Laura komt voor mijn maandelijkse massage, die is zo hard nodig, dat ik nog meer aan de chiropractor ga twijfelen. Laura merkt ook op, dat mijn spieren er erger aan toe zijn, dan voorheen. Ze vertrekt met onze sleutel, want ze zal volgende week voor de katten zorgen. Gelukkig zullen alle medicijnen dan gegeven zijn en zullen ze alle drie hopelijk gezond zijn.
Bij de chiropractor vat ik de koe bij horens en vertel Brandon, dat ik, als het zo doorgaat, na de 24 behandelingen niet verder zal gaan met chiropractie. Om $150 per week uit eigen zak te gaan betalen wil ik toch wel heel erg opmerkelijke verbetering zien. Hij bedankt me voor mijn eerlijkheid en zegt erover te gaan denken.
De vorige keer, dat ik chiropractie probeerde, werd ik er meer dan een jaar in meegezogen, telkens met erge hoofdpijn en rugpijn na de behandelingen. Ik had gehoopt, dat dit een andere ervaring zou zijn, na het succes met Saskia te zien. Brandon zegt ook, dat de behandelingen me nu echt niet meer pijn zouden moeten bezorgen. Dit keer gebruikt hij een of ander op mijn rug en nek tikkend apparaatje voor de manipulatie, dat mijn brein moet wijzen mijn ruggegraat recht te trekken.
Verder vind ik het een beetje te voodoo-achtig worden. Nu zijn mijn ingewanden, waar ik nooit problemen mee heb, opeens de reden voor al mijn problemen. Vooral omdat dit hiervoor nooit ter sprake kwam, bekruipt me nu het ongemakkelijke gevoel, dat Brandon mij koste wat het kost als patiente wil behouden. Enfin, we zullen zien, wat de komende weken brengen, maar het moet spectaculair zijn, wil ik zoveel geld per week gaan betalen.
Deze 1 april heb ik niet genoeg fantasie gehad om een grap uit te halen. Saskia en haar vriendinnetjes hebben op bruin papier mini marshmallows gelijmd. Dat moest eruit zien, alsof iemand een beker chocolademelk met marshmallows op het bureau van de leraren had omgegooid. Tot Saskia's teleurstelling trapt maar een lerares erin en dat is, omdat ze geen bril droeg.
Online vind ik ook een aantal heel erg leuke vondsten. Met een ervan heb ik Rick nog even. Die wil dolgraag de ruimte in en deze aanbieding is niet te versmaden natuurlijk.
Ook Thinkgeek.com kan er wat van. Hun hele homepage staat vol met interessante en zeer ongelooflijke produkten. Zo kun je nu Squeez Bacon kopen, handig voor Kai's sandwich club. Nog beter een "portal t-shirt", de mogelijkheden zijn eindeloos.
Hopelijk zijn die links morgen nog geldig. Ook YouTube speelt mee. Als je op sommige videos klikt, krijg je alles op zijn kop te zien. De uitleg vind je hier.
Op het Fox netwerk wordt vanavond tijdens iedere reclame een aprilgrap met een Fox show getoond. Een ervan is Gordon Ramsey, die zich voorbereidt op zijn show. Hij haalt de deksel van een gerecht en daar is het hoofd van zijn medespeler, die April Fools! roept. Ha ha, hij schrok echt! Maar hij kan het ook waarderen, leuk!
Tot slot een filmpje van de kersenbloesems, dat hopelijk de pracht ervan nog beter laat zien:
