Over een wolkloze woensdag

Wat een verbetering ten opzichte van gisteren! De zon komt schijnend op en er is geen wolkje aan de lucht. Dat stemt al meteen veel vrolijker. Gelukkig voel ik me ook beter.

Rick heeft mijn koffie al klaar staan en ik maak mijn ontbijt van ei, tomaat en maitake en zwarte oesterzwammen. Ik ben er nog niet uit of ik die laatste echt lekker vind. Ze zijn een beetje taai. 

Eigenlijk zou ik vanochtend met mijn buurvrouw Mel gaan sporten, maar die zegt af omdat haar dochtertje naar de dokter moet. Dan begin ik maar aan mijn stappen, terwijl Rick zich klaarmaakt en heb er 3000 bijeen als hij beneden komt. Dat schiet al lekker op. 

Ricks auto heeft wat ijs op de ramen, maar gelukkig niet veel. Er zit ook rijp op de daken, het heeft duidelijk vannacht voor het eerst dit seizoen gevroren. Gelukkig is het niet zoals bij Ricks familie in Michigan, waar het gesneeuwd heeft. 

Na onze koffies gehaald te hebben en wat Pokemon Go te hebben gespeeld, gaat Rick aan het werk en ik naar boven. Ik heb besloten tenminste een half uur van mijn sporten op de grote elliptische machine daar te doen. Dat moet ik vaker doen, want het is leuker dan op de plaats hardlopen. 

Rond half twaalf rijd ik naar Herndon, want Riekje heeft me uitgenodigd bij haar te komen lunchen. Ik neem de Nederlandse spullen, die ik uit Michigan voor haar meebracht, mee en stel de GPS is op Riekje en Bob's adres. Het is ongeveer een half uur rijden. 

Ze wonen in een mooie buurt met prachtig gekleurde esdoorns. Daar moet ik natuurlijk een foto van maken, Dan word ik heel hartelijk ontvangen door Riekje en Bob. Bob gaat de lunch maken en Riekje en ik gaan in de woonkamer gezellig bijpraten. 

Als Bob het sein geeft dat de zalm klaar is gaan we aan tafel. Die is heel warm herfstachtig gedekt. Riekje heeft alle salade ingredienten in aparte bakjes gedaan. Een heel goed idee, zo kan iedereen zelf bepalen wat er in de salade komt. Ik houd bijvoorbeeld niet van rauwe rode ui, dus dat bakje sla ik over. Er is een heerlijke citroenvinaigrette bij en de zalm is perfect bereid. 

Het is erg gezellig en we drinken nog een mok thee. Dan is het al na tweeen en neem ik afscheid. Terug in Vienna maak ik ook nog wat herfstfoto's van de prachtige bomen. Het is nu wel op zijn hoogtepunt, ik hoop dat er nog iets over is als Kai en Raquel over tien dagen komen. 

Bij Whole Foods haal ik mini komkommertjes voor een salade vanavond. Dan ga ik huiswaarts en begin die salade te maken. Halverwege bedenk ik me dat ik helemaal vergeten ben de themafoto van vandaag te maken.

Het thema is Architectuur en ik vind dat de kerk aan de overkant wel interessante architectuur heeft. Ik loop er bibberend heen, want in de zon is het te doen, maar in de schaduw echt koud. Volgende week gaat het gelukkig weer opwarmen. 

Nu ik toch buiten ben, besluit ik de Halloween spullen al wat op te ruimen. Ik zet alles voor op de stoep dan kunnen we het dit weekend naar binnen halen. Ook Fairyville wordt ont-Halloweend. Het is nog te vroeg voor Kerst, een paar weken wachten daarvoor. 

Als Rick klaar is met zijn werk gaat hij naar de Giant om alvast in te kopen voor de Thanksgiving maaltijd. Er wordt gewaarschuwd dat er tekorten gaan komen. Nu reageert iedereen daarop natuurlijk door van alles te gaan hamsteren. 

Rick komt terug met de mededeling dat hij letterlijk de laatste kalkoen heeft gekocht. Verder was de pompoenmix voor zijn traditionele pompoentaart uitverkocht. Hopelijk vindt hij die nog ergens anders. De rest van zijn lijstje heeft Rick af kunnen werken. 

Riekje heeft me een heerlijk stuk Nederlandse kaas, direct uit Nederland, meegegeven. Rick en ik proberen het meteen en het is inderdaad superlekker! Dat stuk gaat wel op!

Voor ons avondeten hebben we mini spinazie en kaas quiches zonder korst. Die zijn zo ontzettend lekker op een koude dag. Ik heb de mini komkommersalade met yuzu ponzu saus erbij gemaakt. Ook dat is een goede combinatie.

Bij het schrijven van dit blog bedenk ik me hoeveel meer energie ik vandaag had vergeleken met gisteren. Het verbaast me altijd weer wat het weer met mijn lichaam doet. Gelukkig komt er binnen afzienbare tijd geen regen en blijf ik me hopelijk goed voelen. 

Over een druilerige dinsdag

Oef, het is echt moeilijk opstaan vanochtend, zelfs Alexa's vrolijke Disney deuntje helpt niet. Het is donker en regenachtig en het liefst zou ik vandaag overslaan. Maar nog voor achten ben ik toch beneden.

We gaan vroeger dan gewoonlijk naar Starbucks, want ik heb geen ontbijt. Ik was er natuurlijk niet voor de markt zondag, maar die bleek ook gecanceld te zijn. 

Er was een terreurdreiging voor drukkere gebieden in onze county, waardoor veel (Halloween) evenementen werden afgelast. Gelukkig is er niets gebeurd. 

Met onze koffies en mijn egg bites rijden we terug naar huis. Ik begin meteen aan mijn stappen en Rick gaat zich klaarmaken voor zijn werk. Hij heeft deze week een virtuele conventie. Hopelijk wordt die ooit weer in persoon, want ik mis de reisjes naar leuke plaatsen voor Ricks conventies.

De virtuele lunch met Judith gaat deze week niet door, dus geen Subway salade dit keer. Het regent niet alleen, maar is ook opeens flink koud met maar negen graden. Dat vraagt om pho en ik laat het bezorgen. Het is altijd weer een heerlijke lunch op nare dagen, want ik heb ook flinke last van mijn fibromyalgie. 

Na het eten ga ik naar de Safeway om wijn te halen, ik probeer eens een nieuwe sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland, Wonderland. 

Dan rijd ik door naar de H Mart. Hier koop ik paddestoelen voor mijn ontbijt en een bakje met gebakken anchovis, die zijn altijd zo lekker. Ik kijk hier altijd mijn ogen uit!

Al die visballen! Maar de zalm en tonijn zien er goed uit. 

Allerlei snacks, ik zou willen dat sambal goreng kentang ertussen zat

Na die spullen thuisgebracht te hebben, rijd ik Vienna in. De herfstkleuren zijn nu schitterend en het lijkt wel of de regen de kleuren nog dieper maakt. Ik trotseer de druppels en loop naar wat mooie bomen om foto's te maken. 

Zo kom ik langzamerhand bij Greenheart aan. Tot mijn verbazing en een beetje ergernis zijn er geen Rooster sappen meer. Ik stuur het bedrijf een Facebook berichtje, want ik ben bang dat ze dat sap niet meer maken. 

Dat is niet het geval wordt mij verzekerd. Vienna blijkt heel veel van dat bepaalde sap te houden. Ze beloven meer flessen te bezorgen. 

Als laatste haal ik tomaten voor mijn ontbijt bij Whole Foods. Mijn brein staat er niet naar om aan avondeten te denken, teveel pijn. 

Intussen bel ik met Christine over dingen, die ons bezig houden. Dat zijn er nogal wat en ik ben al lang en breed thuis voor we afscheid nemen.

Thuis gaan de kaarsen aan en lummel ik wat. Als Rick klaar is met zijn werk stelt hij voor naar Pazzo Pomodoro te gaan. Daar vinden we nog net een paar stoelen aan de gezellige bar. Het is zo fijn dat dit weer kan! Met de derde prik voelen we ons extra beschermd. 

We delen een plankje met prosciutto en verschillende Italiaanse kazen. Dan heeft Rick de zwaardvis special en ik neem de kabeljauw met tomaat, kappertjes en olijven. 

Erg lekker allemaal en het is koolhydraatarm. Ik ga daar weer meer op letten, het is te makkelijk om om zoals gisteren toch even af te wijken van het dieet. 

Thuis blijkt dat de satelliet harde schijf eruit ligt. Misschien maar goed ook, want ik heb geen zin om naar de uitslagen van de verkiezingen voor gouverneur van Virginia te kijken. Ik heb zo'n vermoeden dat de Republikein gaat winnen. 

Dat willen wij helemaal niet, maar voor onze mentale gezondheid is het beter dat maar te accepteren. Ik ben blij dat wij op het moment geen kinderen in Virginia hebben wonen. 

Rick en ik zullen er weinig last van hebben (egoistisch, maar waar) en in Virginia kunnen gouverneurs niet herkozen worden. We zullen zien. 

Ook in New Jersey wordt een nieuwe gouverneur verkozen. Katja en Kevin gingen met Fiona stemmen. 

De uitkomst van die verkiezingen zijn ook spannend. Ik snap het niet, zijn mensen zo snel vergeten hoe erg Trump voor dit land was? Een stem voor een Republikein is op  het moment een stem voor Trump. Onvoorstelbaar dat die man zo'n invloed heeft en heel eng! Enfin, ik ga er maar niet teveel aan denken anders slaap ik niet goed. 

Over kwaliteitstijd met Katja en Fiona en dan weer huiswaarts

Rick en ik zijn beiden rond zevenen wakker. Ik, omdat Katie weer naar Orion gaat en ik op haar berichtjes wacht, en Rick, omdat hij kennelijk automatisch wakker werd. 

We maken ons snel klaar en brengen de bagage alvast naar de auto. Rick heeft later op de ochtend de hotelkamer nog nodig voor een vergadering.

We gaan dit keer naar een andere Starbucks drive thru en die heeft alles wat we willen hebben. Rick bestelt daar ook zijn ontbijt, maar Katja en ik zijn dol op de Buttered Biscuit. Ons ontbijt komt dus daar vandaan. 

Fiona is klaarwakker als we aankomen en Rick, die al ontbeten heeft, ontfermt zich over haar. Katja en ik smullen van onze ontbijten. Het mijne is met krab en ik moest extra betalen, omdat krab op het moment zo duur is. Er is heel veel krab, dus de moeite waard. 

Al snel krijgt Fiona weer honger en ik geef haar een flesje. Ze lijkt in slaap te vallen, maar dat lukt net niet. Rick vertrekt naar zijn vergadering en Katja en ik proberen Fiona in slaap te krijgen. Dat gaat moeizaam in diens schommel. 

Dit is Katja's laatste week voor ze terug aan het werk gaat. Zij wil Fiona laten wennen ook in haar ledikant haar ochtend en middag slaapjes te doen. Dat zal ook makkelijker zijn voor Kevin vanaf volgende week. 

Volgende maandag neemt Kevin het roer over voor 12 weken. Katja is erg blij met haar nieuwe baan, maar het is natuurlijk wel weer een grote verandering. 

Voor Amerikaanse begrippen heeft Katja een heel lang zwangerschapsverlof gehad, maar hoe lang ook, je baby weer voor uren verlaten is niet mis.

Na een paar uur is Rick weer terug en Fiona wordt wakker. Ik neem de gelegenheid waar allerlei foto's van haar te maken. Ze vertelt ons van alles en is in een goede bui. Fiona is ook op de leeftijd dat ze snel afgeleid is tijdens het eten. 

Terwijl Katja Fiona haar flesje geeft is ze meer geinteresseerd in Rick en mij. Dat flesje gaat dus maar mee als we gaan lunchen. 

Daarvoor gaan we net als zaterdag naar de Marina Grille. Er staat een fikse wind en ons oorspronkelijke plan om naar La Dolce Vita te gaan laten we varen. Fiona heeft een hekel aan wind. 

We krijgen een tafel op het overdekte terras dat verder helemaal open is, maar beschermd van de wind. Rick bestelt de vissandwich, Katja tonijn taco's en ik dezelfde salade met avocado, bacon, ei en kaas als zaterdag. 

Het wordt gezellig en ik zou zo graag willen blijven. Ik weet dat Katja ons ook liever dichtbij zou hebben, dus ik zeg niets over dat verlangen. 

Gelukkig hebben alle drie de kinderen hun ouderlijk huis om af en toe weer even in de vertrouwde omgeving "kind" te zijn. Ik ben heel blij dat wij hen dat kunnen bieden. Ik heb nooit een echt "thuis" gehad vroeger en Rick ook niet. 

Op weg naar huis valt Fiona in slaap in haar autostoeltje. Ik werp me op bij haar te blijven in de auto. Katja gaat kolven en Rick laat Django uit en doet dan Zorro en zijn enorme automatische kattebak in onze auto. 

Als alles klaar is moet Katja even flink huilen om Zorro. Kevin heeft altijd al een raar mentaal iets met katten, maar voorheen tolereerde hij Zorro. 

Dit keer niet en werd het teveel spanning in haar huwelijk voor Katja daardoor en nu nemen wij Zorro weer mee. Hopelijk voor Katja kan hij na Kevins vaderschapsverlof toch terugkomen. In ieder geval weet ze dat Zorro bij ons in goede handen is. 

Na dit emotionele afscheid verloopt de weg naar huis redelijk zonder problemen. Waze leidt ons bekwaam langs de files en we stoppen even om te plassen en wat water te kopen bij de Maryland House plaza. 

Mooie herfstkleuren

Delaware Memorial Bridge

De Mormoonse tempel is altijd een teken dat we niet ver van huis zijn

Eenmaal terug in Vienna brengen we Zorro thuis en laten Orion uit en geven hem eten. Dan gaan we naar de Hawk & Griffin pub. 

We delen de vishapjes en dan hebben we ieder een steak & stout pie. Die is erg lekker en het is gewoon leuk zo vlakbij even een hapje te gaan eten. 

Het is vandaag Allerheiligen, of All Saints Day. In Mexico is dat een deel van het Dia de los Muertos feest. Wij besluiten dat ook te vieren door Coco te kijken in ons bioscoopje. Zo'n leuke tekenfilm en het perfecte einde van deze dag.