And today is...Hug a Fisherman's Day

Al om zeven uur zijn we allebei klaar wakker, na een heerlijke nachtrust. We computeren nog wat in bed en drinken koffie. Petra decaf, want er is maar een gewone koffie bakje in de kamer. Ook blijken we maar heel weinig doeken te hebben, dus laten we een fooi achter voor de huishoudster met een briefje vol verzoeken.


We lopen naar het oude Naples, waar we gisteren aten en dan door naar het strand. Prachtig zacht wit zand strekt zich ver voor ons uit. Het is al aangenaam warm.

Aan de linker kant zien we een lange pier, waar het een drukte van jewelste is, dus we besluiten daarheen te gaan. Een heel stel mensen is allemaal witte kruizen in het zand aan het slaan, iemand anders is er bloemen bij aan het leggen en er staat een nieuws crew van NBC.


Het is vandaag Veteranendag en de kruizen hebben allemaal een naam erop. Het zijn de gesneuvelden van de oorlog in Irak. Erg indrukwekkend! De NBC nieuwsman vraagt ons, hoe we erover denken en natuurlijk zeggen we er van onder de indruk te zijn.

Via een trap komen we op de pier, waar allerlei vissers zitten. Gemiddelde leeftijd is weer ver over de vijftig. Opeens ziet Petra een dolfijn en slaakt een enthousiaste gil.

Een van de vissers, een octogenarian, zoals we ze hier noemen (tegen of over de tachtig), zegt, dat er niet gegild mag worden, want weten wij wel, wat het vandaag is? We gissen: Veteranendag (ik vond het al flink overdreven, dat we ook nog super stil zouden moeten zijn), zaterdag, 11 november... Maar nee, het is "Hug a Fisherman"'s Day, zo verklaart hij!

Ach, ondanks zijn grijsbehaarde borst, rug, um, eigenlijk alles, is het toch een vriendelijk oude man. Petra zet zich als eerste over haar inhibities heen en geeft hem een hug. Tja, dan kan ik toch niet achterblijven, dus ook maar een hug. Hij glundert!

Zijn vriend, ook al flink bejaard (maar hij heeft tenminste een shirt aan), staat er beteuterd bij te kijken. Dus hup, ook maar een hug voor hem, we hebben onze goede daad weer gedaan. Behaarde bejaarde vertelt nog, dat hij een of ander tapijt ontworpen heeft voor Nederland, om tegen te gaan, dat de palen zouden zinken bij de Delta werken. Of we het moeten geloven, weten we niet, maar we willen eigenlijk ook verder naar de dolfijnen kijken, dus knikken ja en amen.


De dolfijnen vissen erop los en komen telkens even boven. Ze op de foto of film vastleggen is heel erg moeilijk, maar we doen ons best.


Als je goed kijkt, zie je hem twee keer boven komen

Op de terugweg probeert onze visser er ook nog een hug voor een andere vriend uit te persen, maar onze hugs zijn op voor vandaag!

Over de straten lopen we terug en zien opeens een marktje. De Farmers Market is vandaag, allerlei standjes met fruit, groente, zelfgemaakte spulletjes en bakkerij dingetjes.


Speciaal voor Kai

Opeens zien we "Dutch Treats". He? Waarom zou iemand zijn standje nou zo noemen, dat moeten we van dichtbij bekijken. Er liggen inderdaad stroopwafels en speculaas (beiden zelfgemaakt). Tegen de jongen in het kraampje zegt Petra, dat we Nederlands zijn. "Ik ook", antwoordt hij. Hij blijkt hier stage te lopen en zijn tante is de bakster van alle lekkernijen, die ze verkopen. We praten even en nemen een foto, Dutch encounter nummer twee van deze vakantie.

Nu hebben we dorst en honger en gaan op zoek naar een cafeetje om te eten. We kiezen er een, die we op de heenweg al zagen met leuke grote parasols. Er is een tafeltje vrij, maar het moet nog schoongemaakt worden. Terwijl we geduldig wachten moeten we nog een paar oude dames wegjagen, die zich al bijna het tafeltje voor onze neus eigen maakten. "Sorry, ladies!"

We genieten van een heel lekker ontbijtje, Petra gebakken eieren (wilde eigenlijk scrambled, maar goed) met toast en fruit en ik een eggs benedict (zonder saus) met fruit. Een heerlijk glas vers geperste sinaasappelsap gaat er ook goed in.

Na het eten kopen we een heel stel kaarten en postzegels bij een speciaal postwinkeltje. Zonder het ons van tevoren te melden, brengt de man Petra 20 cent extra per postzegel in rekening. Maar ach, soms dient het gemak de mens en ze koopt ze gewoon, het postkantoor is vandaag vanwege Veteranendag toch gesloten.

In het hotel schrijft Petra eerst de kaarten en ik neem een douche. Daarna schrijf ik ook bij een deel van de kaarten iets en doucht zij.

Dan rijden we richting City Dock. Hier zullen we onze dolfijnen cruise gaan doen. We parkeren de auto en hebben nog een uur de tijd. We besluiten een hapje te gaan eten bij the Dock at Crayton Cove, een restaurant aan het water.

Veel trek hebben we nog niet na het ontbijt, dus ik bestel een paar crab rolletjes (soort loempia's gevuld met crab) en Petra een kleine salade. We vermaken ons met het gadeslaan van onze medegasten, die, hoe kan het ook anders, zeker twintig jaar ouder zijn, dan wij.

Om een uur of een lopen we naar het dok van de catamaran "Sweet Liberty", die ons mee zal nemen om dolfijnen te kijken, de Golf van Mexico op.

Terwijl we staan te wachten komt er een stel mensen met een huilende vrouw de pier op lopen. Petra en ik vragen ons af, waarom iemand, die zo in paniek raakt bij het zien van water, een boottochtje gaat maken. Maar, zo verontschuldigt ze zichzelf even later, het is enkel het lopen over de pier, waar ze van in paniek raakt. Het komt allemaal heel overdreven op me over, maar dat is misschien hard gereageerd.

We nemen plaats voorin de boot, met onze voeten op de netten. Al na een paar minuten varen zien we een paar dolfijnen vlak langs de kant zwemmen. Ook zien we een drietal bald eagles boven ons hoofd cirkelen. Mitch, de captain, vertelt op dat moment nog wel dingen.

Verder varen we langs de ongelooflijk grote en mooie huizen van Port Royal. Voor die huizen liggen boten, waar je ook zeer gerieflijk op zou kunnen wonen. Deze optrekjes zijn tussen de tien en veertig miljoen (!) dollar waard. Woorden schieten tekort voor de pracht en praal, waar we langs komen!






The Flaming Goddess (Petra, dus ;))



Na nog een paar dolfijnen te hebben gezien, varen we de Golf van Mexico op. Mitch ziet deze dieren niet, want die is heel irritant de hele tijd in gesprek met een van de gasten, die al vaker op de boot is geweest. Alsof we allemaal geinteresseerd zijn passeert zijn hele leven luidkeels de revue. We leren hoe dom hij was met zijn kapitaal en hoe zijn boot door de bliksem in vlammen opging. Van de "bekwame begeleiding door een erkende naturalist" komt nauwelijks iets.

Op de Golf van Mexico wordt het al gauw saai. De muziek, die op de boot speelt, is heel saaie instrumentale country en het gedreun van Mitch's stem maakt ons helemaal slaperig. Helaas zijn er ook geen dolfijnen te bekennen, tot het laatste moment, als ik er een vlak aan de kust zie. Ook die ontgaat Mitch echter.

Precies na twee uur zijn we terug bij het dok. Tom, de "oude getrouwe", die de hele weg Mitch's aandacht heeft opgeeist, vindt het nodig heel hard een paar keer te vragen "Is your tip jar still there, Mitch". Heel super irritant!! Petra en ik hadden al een tip bepaald, maar hierdoor wilden we hem eigenlijk al niet meer geven.

Toch was het een erg leuke ervaring. De dolfijnen hebben we gezien, de huizen langs de kant zouden we zelf niet hebben gezien en het varen op een zeewaardige catamaran blijft een belevenis (wij hebben het ook een paar keer in Aruba gedaan). We zijn echter blij, dat we niet voor de vier uur durende vaart met schelpen zoeken erbij hebben gekozen. We merken deze week weer, dat we wel erg "two peas from a pod" zijn.

Het is voor vieren als we de boot afkomen. We besluiten dan ook de rest van Naples nog per auto te verkennen. We rijden door sjieke, super nette buurt, na sjieke, super nette buurt, het is hier werkelijk een speeltuin van de rijken!

Er zijn in dit gebied maar heel weinig winkels en we hebben dorst. Gelukkig zien we een mini martje. Daar kopen we Snapple iced tea voor mij en Sunkist voor Petra. De dame achter de kassa is om een praatje verlegen. Ze eet met smaak een Haagen Dazs dulce de leche ijslolly en raadt die van harte aan. Hij ziet er ook erg lekker uit, maar die maaltijd laten we toch maar achterwege.

Na nog bij de Publix gestopt te zijn voor wijn en Sominex (voor Petra op de terugweg) rijden we terug naar de Naples Pier, waar we min of meer de dag begonnen zijn. We komen net voor zonsondergang aan en genieten met een heel stel anderen zittend op het strand van een vrijwel perfecte zonsondergang.








We parkeren de auto bij het hotel en gaan ons gauw boven opfrissen. Dan wandelen we naar het restaurant "Riverwalk" aan het water, dat we vanochtend hebben ontdekt. Grappig genoeg is het van dezelfde eigenaar als het Dock restaurant van vanmiddag, maar het menu is anders.

We moeten even op een tafeltje wachten en krijgen een "beeper" mee. Er blijken allerlei leuke winkeltjes te zijn, hier en we kijken wat rond. Al heel gauw vibreert de beeper en kunnen we plaatsnemen aan een tafeltje vlakbij het water.

Vooraf bestellen we gefrituurde calamari, die heerlijk smaakt, want we hebben honger na zo'n hele dag buiten. Dan heeft Petra mahi-mahi met kokosnoot erop en ik tonijn met een wasabi korst. Het smaakt allemaal even lekker en de bediening is goed.

Het is ook heel lekker om naderhand weer naar het hotel te lopen. De temperatuur is voortreffelijk en de ligging van dit hotel ook. Iets om te onthouden, want het blijft toch altijd maar een gok in een onbekende stad.

Ringling mansion

Alweer heel vroeg hoor ik Petra bezig in de keuken, dus ik hijs mezelf ook maar uit bed. Er staat tenslotte weer van alles op het programma vandaag!

We drinken even gauw thee en lopen dan weer, via het Sheraton, richting Clearwater Beach. Dit keer kiezen we het Shephard restaurant aan het water. Hier adverteren ze met een buffet voor $7,95 en een blik daarop doet ons besluiten te blijven. Er ligt heerlijk vers fruit, waaronder onwerkelijk rode watermeloen en verse ananas!

We worden in een druk zaaltje gezet, waar een overspannen serveerder rondrent, al zeggend, dat hij zijn best doet, hij is maar alleen. Dat belooft niet veel goeds! Gelukkig komt de hostess ons vragen, wat we willen drinken en kunnen we dus aanvallen op het buffet.

Ook nemen we ons bestek mee naar buiten, er is een leuk terrasje, waar we vergezeld worden door twee Duitse dames (die later helaas wel gaan roken) en een heel statige, maar ook erg nieuwsgierige witte reiger (hij komt echt dichtbij!).


Filmpje

Het buffet is erg lekker, maar de drankjes laten maar op zich wachten, gelukkig heb ik nog een waterflesje mee. Met een droge keel eten vind ik vreselijk! Maar uiteindelijk krijgen we onze koffie en rekenen dan meteen ook maar af. Die vogel maakte de maaltijd echter helemaal, koffie of niet.

Terug in het apartement douchen we en pakken alles in en om half elf zitten we in de auto richting Sarasota. Maar eerst willen we weer proberen de Sephora te vinden, die er woensdag niet was. Ik heb lippenstift nodig en Petra lotion. Gelukkig vinden we hem wel in International Plaza en slagen goed.

We kijken dan nog even verder, krijgen een gratis snoepje bij See's Candies (nou ja, snoep, liever gezegd, want mijn lolly is zo groot, het zou me de hele dag duren hem op te zuigen!) en Petra vindt iets leuks voor Robin bij Aeropostale.

De rit naar Sarasota verloopt daarna voorspoedig onder leiding van de fantastische chauffeuse Petra (en ik lees (ook met behulp van MIO) kaart). We rijden onder anderen over de Sunshine Skyway, een enorm hoge tolbrug.

In Sarasota zien we meteen een gezellig winkelstraatje met restaurantjes en we besluiten te parkeren en wat te gaan eten. De keuze valt op het nogal Italiaans aandoende Cafe Epicure. We schuiven aan aan het laatste tafeltje buiten.

We bestellen beiden een salade, Petra eentje met gegrilde kip en die van mij is "tropisch": spinazie, bamboescheuten en avocado met grote stukken Parmezaanse kaas erop. Heerlijk! Echt een hapje gezond, hadden we even nodig na gisteravond.

We vragen aan de serveerder, waar we het Ringling Estate kunnen vinden, want we dachten, dat dat hier was, maar behalve een paar vrolijk gekleurde beelden is er geen teken van te vinden. Het blijkt nog een paar mijl verderop te zijn.

Na zijn aanwijzingen vinden we het al gauw. We kopen kaartjes voor de "basic tour", want voor een uitgebreide hebben we geen tijd of geduld. We beginnen in het eerste gebouw van het circus museum.

Hier zien we een heel grote maquette met geluid en zo af en toe een mini beeldschermpje van hoe groot een circus was in de jaren twintig en hoe men zich verplaatste. Onvoorstelbaar, wat een productie! Echt wel terecht "the greatest show on earth"! Ook heel leuk gedaan allemaal en ik moest lachen om het laatste gedeelte, waar onder de treinbrug een jochie zichzelf aan de haak heeft geslagen tijdens het vissen. Ik wil wedden, dat 99% van de bezoekers dat kleine detail mist.




In het volgende gebouw van hetzelfde museum zien we de pakken van circus artiesten, posters en foto's van verschillende bekende artiesten (waaronder Gunther, de leeuwentemmer, die ik zelf ook weleens in actie heb gezien). Ook kunnen we er wagons zien en er binnen kijken.




Wat een heel ander leven zien we hier voor ons! Al die duizenden mensen, die als circus artiesten van het ene naar het andere oord reisden. Een hard leven, een leven van glitter, maar ook van misere (moet toch wel?), ik vind het fascinerend.

Nog fascinerender vind ik het even later om het landgoed van John Ringling en zijn vrouw Mable te bekijken. Je krijgt echt het gevoel opeens op Piazza San Marco in Venetie te lopen! De Ringlings waren dol op Venetie en dat blijkt in alle details.






We krijgen bij de ingang een groen kaartje in onze hand gedrukt en we worden door een (naamloze, want haar kaartje was omgedraaid) klein blond vrouwtje rondgeleid. Ze spreekt echter heel duidelijk en vertelt van alles over het leven de Ringlings, laat in de jaren twintig, begin jaren dertig.

Alles in het huis is bedoeld om indruk te maken. Het is dan ook uitermate opulent, op het lelijke af (wat het dan in mijn ogen ook alweer bijna mooi maakt). Ook deze levens waren zo heel anders. De hele tijd op reis, want John was dan wel een rijke entrepeneur, maar zijn voornaamste baan was het zoeken naar circus acten voor het grootste circus ter wereld van hem en zijn broers.




Mable's favoriete kleur was groen en dat komt dus ook overal in het huis terug. Het is allemaal erg pompeus. Het mooiste vond ik haar bedsprei, die helemaal van kant is gemaakt. Dat is kunstwerk en niet zo verguld en overdreven als alles in de rest van het huis. Begrijp me niet verkeerd, ik heb genoten van de rondleiding en me vergaapt aan de extravaganze. En in hun tijd was dit, wat ze moesten doen om met hun schouders boven de rest uit te steken. Wat een ander leven!


De ontbijtkamer



De officiele eetkamer



John Ringlings slaapkamer



Ze zijn al begonnen met Kerst versieringen

Vol met indrukken staan we weer buiten. Nu beginnen we aan de lange rit naar Naples. Petra rijdt weer en bekwaam. We rijden over Interstate 75, grappig voor mij, want in augustus reden we in Ohio op diezelfde Interstate een heel stuk noordelijker.

Na een saaie rit (gelukkig hebben we elkaar veel te vertellen!) rijden we rond half zeven Naples binnen. Wat een verrassing! Opeens bevinden we ons in een dolgezellig stadje met lichtjes overal. Schattige winkeltjes en restaurantjes zijn aan weerszijden van de weg te zien.

Voor we op zoek gaan naar het hotel parkeren we de auto. We vinden een heel gezellig restaurantje, Yabba Grill, waar we het laatste "Bistro" tafeltje krijgen. "Bistro" betekent, dat we op hoge barkrukjes zitten, prima natuurlijk.

De bediening is snel en goed en Petra bestelt zalm, ik Chileense zeebaars met wasabi erwten en allerlei lekkers eromheen. Na het slechte eten van gisteravond is dit alsof er een engeltje op mijn tong pist, zo lekker! Het is genieten!

Ons hotel blijkt maar even verderop te zijn en ik check met gemak in, terwijl Petra alvast de bagage uit de auto haalt. We krijgen een lekker grote kamer op de vierde verdieping en het internet werkt prima. All is well with the world (the world of Petra & Petra in any case).

Homosassa Springs

Na heerlijk geslapen te hebben, met de fan draaiend boven mijn hoofd (wij hebben er thuis ook een boven ons bed, dus ik was erg blij er hier ook een aan te treffen), word ik rond zeven uur wakker.

Even later hoor ik Petra ook bezig in de keuken en sta op. We gaan als eerste lopen, eerst naar de Sheraton, waar de voorbereidingen voor de Ironman competitie op zaterdag al in volle gang zijn. We nemen foto's van de stoere Ford SUV's, die er staan.


Aan het einde van dit strand heeeel in de verte is de zee!

Dan lopen we verder de brug over naar Clearwater Beach, waar we een heel lekker ontbijt eten, buiten op het terras bij Britts. Ik kies voor een eggs benedict zonder de Hollandaise saus.


Op de terugweg nemen we een kijkje in de tenten bij het Ironman gebeuren, die vol staan met allerlei sportspullen. Terwijl we daar staan te kletsen en te keuren en onze ogen uitkijken, zegt een man opeens "Hee, ook Nederlands!".

Het blijkt een stel uit Curacao te zijn. Hij gaat meedoen aan de competitie (en ziet eruit alsof hij dat ook heel goed zal kunnen!) en vraagt of wij dat ook gaan doen (blijkbaar zien we eruit alsof we zoiets enorms aankunnen, hi hi).


Zelf portret!

We kletsen even, hij maakt zich zorgen, want hij heeft geen wetsuit en het water hier is toch even wat koeler, dan in Curacao. We wensen hem veel succes en gaan dan verder.

Na een snelle douche installeren we de MIO (GPS systeem) in de auto, programmeren het op Homosassa en gaan rijden. Petra chauffeurt ons bekwaam over de US 19 naar het noorden.

Iedere keten in de VS is langs deze weg vertegenwoordigd en tientallen autodealers laten zien hoe groot de vlag wel kan zijn. Het lijkt wel een competitie! Ieder stoplicht lijkt wel rood te zijn, dus het schiet niet erg op.

Om een uur of een rijden we eindelijk Homosassa binnen en gaan op zoek naar een restaurant. We vinden "Some Place Nice", van buiten ziet het er matig uit, maar binnen heerst een gezellige sfeer. We zijn absoluut de jongsten hier, wat misschien het enthousiasme van de serveerder verklaart.

Het eten is lekker, vooral de huisgemaakte chips en we vermaken ons met het kijken naar al de ouderen hier. Bovendien valt mij erg op, dat er hier echt veel super-dikke mensen rondlopen. In ons gebied zie je dat veel minder. Dit restaurant is echt wat ze hier een "Mom and Pop place" noemen, erg leuk.

Met volle magen vragen we MIO ons naar het Homosassa Springs Wildlife Park te dirigeren. Bij het Visitor Center vinden we uit, dat we een bootje kunnen nemen naar het park.

Bill, alweer een gepensioneerde vrijwilliger, vaart ons bekwaam door de Pepper Creek. We zien een paar schildpadjes zwemmen, maar van al het andere wild, dat we volgens hem zouden kunnen zien (alligators, cougars en andere exotische dieren) is geen spoor te bekennen.

Dan zijn we bij het Wildlife Park en betalen entree ($9 minus mijn AAA korting). We lopen meteen naar het stukje, waar je manatees zou kunnen zien. Net als we een gids vragen, waar ze zijn, ziet Petra er eentje zwemmen.


Deze is schattig, hij (of zij) heeft een wortel te pakken en ligt daar heerlijk op te kauwen. Zo af en toe komt de snuit naar boven. Echt bijzonder om ze zo in het wild te zien.

We lopen verder en zien Lu, het nijlpaard. Dit park was vroeger een soort dierentuin en alle andere exotische dieren zijn verkocht, maar niemand wilde Lu. Dus woont zij nu tussen alle inheemse Floridiaanse dieren. Het is een schat met een grote grassnor. Het is leuk eens een nijlpaard op het droge bezig te zien, want in de National Zoo liggen ze altijd onderwater.


We zien (gekooide) beren en cougars en panthers en daarna een heel bad met prachtige flamingos. Nu ken ik die ook alleen maar in ruststand, op een poot met de kop in de veren. Maar deze flamingos zijn wakker en niet zo'n beetje ook! Er wordt flink gewassen, geruzied en gelopen. Machtig om te zien!


Ook de roofvogels zijn interessant, hoewel ik de adelaar met een vleugel wel erg zielig vind. Eerder vandaag zagen Petra en ik een prachtige adelaar rondcirkelen. Zijn witte staart en kop glinsterden in de zon, dat is zo'n machtig gezicht! En dit arme dier kan dat nooit meer doen. Maar goed, dat er zulke reddingsprogramma's zijn.

Na genoten te hebben van alle mooie dieren lopen we het gebouwtje weer uit. Daar zien we, dat we het laatste bootje gemist hebben! Gelukkig is er ook nog een tram, want we hebben geen idee hoe anders terug naar de parkeerplaats te komen.

Dit keer kiezen we de Suncoast Parkway terug, zonder stoplichten, want die waren constant rood op de heenweg. Dit is wel een tolweg, maar het blijkt de $3 helemaal waard, ongestoord kunnen we met 70 mijl per uur doorrijden.

Om een uur of zes komen we in Tarpon Springs aan. Dit is een plaatsje, waar veel Grieken zich gevestigd hebben. Het blauw-witte is meteen te herkennen en er speelt Griekse muziek.


We parkeren de auto en nemen dan een kijkje in het (gratis) sponsmuseum. De industrie is hier namelijk sponsvissen. In alle winkeltjes kun je verschillende sponzen kopen.


Buiten vind ik het inmiddels koud, dus ik koop een jasje met "Tarpon Springs" erop geborduurd. Niet fantastisch leuk, maar het houdt me warm. Al lopend zien we een winkeltje met Griekse wijnen. Hier kunnen we ook proeven en alle wijnen smaken even lekker.

We kiezen een witte en een rode om de komende dagen te delen. Dan gaan we op zoek naar een restaurant. De keuze valt op Hellas, waar een zeer vlotte Griek, Taki, ons bedient. Petra kiest een echt Grieks gerecht, maar dat klinkt mij te zwaar, dus ik denk er goed aan te doen een "broiled seafood platter" te kiezen.

Helaas wordt dit als een zeer smakeloos, veel te ver doorgekookt, geheel geserveerd. Ik had me gewoon moeten houden bij wat ze goed doen: Griekse gerechten maken! Gelukkig heeft Petra te veel, dus ik proef toch nog wat ervan mee. Lesson learned, bestel de inheemse cuisine!

Om een uur of acht zijn we er weer en schrijven onze blogs, drinken een glaasje wijn en maken ons klaar om morgen naar Naples te rijden.

In Clearwater

Zoals altijd als ik weet, dat ik op een bepaalde tijd moet opstaan, ben ik al een uur van tevoren klaar wakker. Katja blijft thuis, want ze voelt zich niet lekker, ik neem afscheid van Kai en we zetten Saskia bij Aoife af, zodat ze samen naar school kunnen lopen.

Rick moet op tijd bij een vergadering zijn, dus hij zet mij ruim van te voren bij het vliegveld af. Ik ben er al tweeeneenhalf uur voor vertrek. Nadat ik mijn bagage aan de skycap (ideaal vind ik dat!) heb afgegeven en afscheid van Rick heb genomen loop ik naar de veiligheidspoortjes.

Het is woensdagochtend en ik heb het vliegveld nog nooit zo rustig gezien! Alweer vergeet ik de flesjes gel in mijn tas en alweer worden ze door de veiligheidsmensen niet opgemerkt!

Voor ik het weet zit ik bij de gate, waar ik probeer stroom voor mijn laptop te krijgen. Dat blijkt niet te werken, dus gaan we maar op de batterij. Maar met de T-Mobile Hotspot in het vliegveld zit ik meteen online.

Petra komt ook online en we kletsen even via MSN. Terwijl ik zit te typen gaat het alarm van de gate af. Een heel doordringend gepiep, tot grote schaamte van de flight attendant, die dat per ongeluk op haar geweten had. Na een tijdje wordt er omgeroepen, dat er iemand van security op weg is om het af te zetten en "I'm sorry we don't have better music for you!". Ha ha ha!

De stemming zit er gelijk in en met een vrolijke crew reizen we richting Tampa. Een van de mannen komt overduidelijk uit Boston, gezien zijn uitspraak van het woord "card" (kaahd). Een van de andere crewleden vertelt een anecdote van een collega van haar, die antwoordde, toen ze het over hun leeftijden hadden, dat ze "farty" was. Hilariteit alom!

We hebben goede wind mee en binnen de twee uur, een half uur te vroeg, landen we op Tampa airport. Mijn tassen komen ook al meteen van de band rollen en ik wacht op Petra. Die komt een twintig minuten later op me af en het is zo bijzonder elkaar hier zo weer te zien! Grote hugs!

We zoeken even naar de shuttle van Alamo, die al klaar staat. En na allerlei aanbiedingen van een SUV of een convertible houden we het bij de besproken full size. We kiezen een brons gekleurde Pontiac en mijn spullen passen er net in.

Op zoek naar Sephora rijden we naar de Westshore Plaza mall. Eerst moet er geluncht worden, dus we lopen naar de food court. Daar is een leuke keuze aan restaurantjes en wij kiezen het "gezonde" Evos: organische groentes en geen hormonen etc. in het vlees. Het smaakt dan ook voortreffelijk!

Sephora blijkt niet meer in deze mall te zitten, maar het bezoek is niet helemaal voor niets, want Petra vindt bij Lady Foot Locker haar loopschoenen voor stukken goedkoper, dan in Nederland.

Vlakbij deze mall staat het huis, waar Petra's tante en oom woonden, toen zij hier een jaar bij hen verbleef. We gaan eens kijken, hoe het daar nu uitziet. Het huis staat er nog, maar de buurt is veranderd. Het is dan ook al tweeentwintig jaar geleden, dat Petra hier woonde!

We rijden naar Clearwater en krijgen een pas voor de auto om te parkeren onder het apartementsgebouw van Petra's tante Olga. We slepen mijn bagage naar boven en ik maak kennis met een heel aardige en leuk uitziende oudere dame. Ik zou er wat voor geven om er zo uit te zien als ik 76 ben!

Gauw haal ik de cadeautjes tevoorschijn en geef ze aan Petra en haar tante: Virginiaanse wijn, Virginiaanse pinda's, wijnbedeltjes en voor Petra een humoristisch boek over hardlopers. Van haar krijg ik ook allerlei lekkers, twee Suske en Wiskes en een mooi boek.

Dan verkleden we ons snel in een korte broek en beginnen aan een lange strandwandeling. We vergapen ons aan de enorme strandhuizen! Wat een uitzicht hebben die! Hier gaan wij "retiren", bepalen we!









Met tante Olga gaan we lekker eten bij haar favoriete steakhouse, E&E's Steakout Grill. Het zit er vol groepjes oudere mensen, het is duidelijk, dat Florida inderdaad een geliefde staat is voor gepensioneerden.

Het eten is voortreffelijk! Mijn steak is helemaal "rare" (moeilijk voor een restaurant om goed te doen) en de crabcake is bijna alleen maar crab.

Tante Olga gaat morgenvroeg op reis, dus ligt al vroeg op bed. Petra en ik computeren wat. Morgen hebben we grootse plannen, dus stay tuned!

Een verhitte verkiezing

Het belooft een opwindende verkiezingsdag te worden, vandaag. Zullen de Democraten inderdaad zoveel winnen, dat het een grote klap in het gezicht van "Het Witte Huis" zal zijn? De kinderen hebben weer vrij, want vrijwel alle scholen zijn ingericht als stemlokalen.

Een van de hete races in het land vindt hier in Virginia plaats. Die tussen George Allen, de Republikein, die nu senator is, en Jim Webb, die ooit zelf Republikein was, maar nu als Democraat kandidaat staat. Ik ben helemaal niet politiekerig, sta erg in het midden, wat mijn denken betreft, maar dit vind ik allemaal wel heel interessant.

Om tien uur lopen Rick en ik ons stembureau binnen. Kennelijk is het toch hetzelfde gebleven. Later hoor ik, dat mensen zich geintimideerd voelden door de suggestie, dat hun stemlocatie veranderd was. Ik vraag me af, of zij ook per ongeluk 1-800, i.p.v. 1-866 hebben gedraaid. Dat was pas intimiderend!

Buiten proberen de Republikeinen en Democraten ons een al ingevuld stembiljet toe te spelen (met de voorkeuren van de partij, die ze vertegenwoordigen al aangekruisd, natuurlijk). Maar wij hebben ons eigen voorbeeld thuis al uitgebreid bestudeerd.

Dat laatste is het ook echt: "bestudeerd". Het Engels van sommige voorstellen is flink ingewikkeld en je moet het een paar keer lezen om echt te zien, wat er bedoeld wordt. Hoe alle immigranten, die minder kennis van het Engels hebben, dat doen, is me een raadsel!

Binnen wordt onze naam op een lijst opgezocht en we moeten ons adres zeggen. Achter degene, die onze naam opzoekt, zit een heel oude dame met een kaartje "Democratic Poll Watcher" om haar nek. Deze mensen zijn er om zeker te zijn, dat de verkiezingen eerlijk verlopen.

We krijgen een kaartje in onze hand geduwd en sluiten aan bij de rij wachtenden. Er zijn veel meer mensen, dan vorig jaar en het duurt even. Dan overhandig ik mijn kaartje aan een oude Indiaase man, die voor mij de stemcomputer activeert.

Wat ik voor me zie is dit (hier kun je ook de taal zien, die gebruikt wordt, "legaleze" (verzonnen woord voor te ingewikkeld Engels) zoals we dat hier noemen). Grappig vind ik altijd weer de optie van "Write In". Iedere keer bedenk ik me weer, dat het leuk zou zijn een kandidaat in te schrijven. Ik ken iemand, die, als hij niet kan kiezen, steevast zichzelf als kandidaat inschrijft.

Na het stemmen gaat Rick naar zijn werk en ik moet Katja naar Old Navy brengen. Daar moet ze tot 16 uur "trainen", maar het blijkt uiteindelijk gewoon een werkdag voor haar.

Saskia en Tabatha willen bij ons thuis komen spelen, dus ik haal hen op. Daarna kom ik eindelijk toe aan mijn beweging van vandaag. Er wordt regen voorspeld, maar het is nog droog en ik wil echt naar buiten. Ik besluit te gaan fietsen, vijf mijl uit en vijf mijl terug. Het is heerlijk! Na drie kwartier ben ik weer terug met een gevoel van voldoening, dat ik "iets" gedaan heb.

De rest van de middag besteed ik aan inpakken. Als ik Kai naar football training breng, regent het inmiddels. Het is vreemd met dit weer een koffer vol zomerkleding in te pakken!

Rond vier uur rijd ik eerst even naar AAA om een Florida Tourbook op te halen. Daar staan vaak nog leuke suggesties voor bezienswaardigheden en restaurants in.

Katja is klaar met werken en Kai met trainen. Katja heeft vanavond voor het eerst weer bijles voor algebra en dan gaan we met zijn allen eten bij Glory Days. Dit is de ene avond, die Katja vrij heeft, en ze mist het uitgaan met ons. Bij deze dus.

Gedurende de avond zal ik nog proberen wat uitslagen te posten en daarna zal de volgende update uit Florida komen!

Teacher's Workday

Dit weekend is voor ons een vierdaags weekend, want vrijdag was het eerste kwartaal op school voorbij en dus hebben de leerkrachten twee "Teacher's Workdays" nodig om de rapporten voor te bereiden.

Rick blijft thuis om te werken aan alle electronica, die door een erg onweer deze zomer, nog steeds niet goed werken. Gelukkig krijgen we het leeuwendeel door de verzekering vergoed, want de uiteindelijke rekening is bijna $5000! Maar nu kunnen we weer in alle kamers muziek luisteren, is de temperatuur weer op de thermostaat te lezen en doen alle cameras het weer overal. Daar valt toch wat voor te zeggen, want als je het opeens niet meer hebt, blijkt hoe gewend je al bent aan al die gemakken!

Christine en ik gaan lopen in haar buurt. Al zijn er al heel wat bladeren gevallen, de kleuren zijn nog fantastisch! Ik word er helemaal blij van, die diepe schakeringen van geel, oranje en rood. Met het lage, minder scherpe, herfstlicht krijg ik er Monet neigingen van! Geen wonder, dat mensen dit alles willen schilderen.

Er is bij het Europees aandoende shopping center, Fairfax Corner, zo'n tweeeneenhalve mijl lopen van Christine's huis een nieuwe winkel geopend, waar sportkleding wordt verkocht.

"Lucy" is niet zomaar een sportkledingwinkel, echter, hun kleding is bovendien nog eens modieus. Wij zijn dus heel benieuwd en lopen er naartoe. We worden heel enthousiast ontvangen en zien meteen een heel stel leuke spullen! En een heel groot pluspunt: ze hebben extra lange broeken voor mensen, die 1 meter 75 of langer zijn (ik dus). Al mijn lange sportbroeken zijn hoog water! Jammer, dat deze winkel geen filialen in Florida heeft, want Petra zou het er vast ook erg leuk vinden.

Laura komt om me een massage te "geven". Het is als vanouds hard, ze heeft vast extra energie, want ze is vandaag gehypnotiseerd. Laura probeert al jaren te stoppen met roken, maar niets helpt. Nu heeft ze zich tot de hypnose gewend. Ze klaagt na de massage over ontwenningsverschijnselen. Ik ben heel skeptisch over dit soort dingen, het lijkt mij complete psychologische stierestront (zoals we dat hier noemen, hi hi).

Katja moet bij Old Navy allerlei papierwerk invullen en Saskia en Tabatha zien hun kans schoon om samen bij de mall te gaan shoppen.

Intussen ga ik verder met mijn opdracht voor de PSP cursus: een poster maken met een foto als achtergrond, vijf foto's op de voorgrond en tekst met de speciale effekten, die we hebben geleerd. Het resultaat:


Rick en ik gaan naar de jaarlijkse conferentie met Saskia's juf, Mrs. Esterson. Die is erg positief over haar, gelukkig! Ze moet alleen meer schrijven, nu maakt Saskia zich daar snel vanaf. Dat verbaast me, want meestal vindt ze creatieve verhalen schrijven leuk. We denken, dat het is, omdat ze graag leest en dat mag, als ze klaar is.

Verder is Mrs. Esterson zeer over haar te spreken. Ze blijft maar herhalen, hoe behulpzaam Saskia is en inderdaad is het een kind, dat graag mensen helpt. Hopelijk blijft het zo goed gaan, want dit is weer een oudere leerkracht en bij de vorige hadden we een vreselijk jaar.

De dames komen blij terug van de mall, met een aantal nieuwe truitjes. Saskia gaat bij Tabatha logeren, Katja en Angelo spelen gitaar, Kai is aan het werk aan zijn projekt voor Art (hij heeft echt talent!) en Rick en ik genieten van een rustige avond. Nog minder dan 48 uur en dan sta ik zomaar op het poederwitte strand van de Floridiaanse Golfkust. Net heb ik met Petra gesproken, die al van de heerlijke temperaturen daar geniet.


Kai's meesterwerk

PS. Marie-Anne, hartstikke leuk, dat je schreef, ik kan niet wachten meer te horen over hoe het jullie gaat! Ik heb je ge-emaild, maar de mail kwam terug, kun je mij je email adres sturen? Het mijne is Petra@wildetravels.com.

Van alles en nog wat

Zaterdag

Het blijft bijna winters koud dit weekend, ondanks felle zonneschijn. Om de een of andere reden is de zon het, die de stemming maakt, onafhankelijk van de temperatuur. Gauw doe ik boven een nieuwe fitness routine en wat gewichten.

Daarna begin ik aan het afwerken van de lijst voor "Florida". Dit is zo vreemd voor ons! De laatste keer, dat ik zonder man en kinderen op reis ging was in 1994. Mijn geliefde oma wist, dat ze aan het sterven was, en ik wilde afscheid nemen. We hadden het geld niet om alle vier te gaan. Naderhand plakte ik er nog een paar dagen Londen aan, waar mijn destijds beste vriendin woonde (Marie Anne, als je hier nog leest, waar ben je?). Twaalf jaar later, dus... Saskia heeft er nu al moeite mee, maar Rick is heel capabel.

Ik weet dus, dat Rick het allemaal prima aan kan, en ga vrolijk verder met voorbereiden. Ik maak wijnbedeltjes, voor Petra en haar tante (geen geheim, denk ik).

Kai's haar is nu zo lang, dat we al een tijdje geen ogen meer hebben gezien, dus neem ik hem mee naar Mona. Zij kan er niet over uit hoe mooi ze mijn foto's vindt en wil graag, dat ik nog een keer kom en foto's neem van de gedeeltes van de salon, die de vorige keer te druk waren. We spreken voor 21 november af.

Kai's haar wordt goed geknipt (al is hij er nooit meteen blij mee). Ik hoef niets te betalen, want volgende keer bespreken we, hoe mijn tijd met fotograferen overeenkomt met haar tijd met knippen en dergelijke. Het is een ouderwets principe, dat hier "bartering" wordt genoemd: de een geeft een service, de ander betaalt met de service, die hij of zij kan geven. Het zal goed werken.

Na de haarknipbeurt gaan we naar Whole Foods. We komen hier vrijwel nooit in het weekend, maar het is een gezellige boel: een jazz kwartetje speelt, je kunt van alles proeven en er is ook wijn proeverij.

Na Whole Foods is het bijna twee uur en Katja zou om twee uur klaar zijn met haar werk. Kai en ik staan voor Michael's, denkend, dat Katja ieder moment naar buiten zal komen. Twintig minuten later bel ik Katja's mobieltje en ze is nog niet klaar.

Kai en ik besluiten dan maar verder te gaan met onze plannen. Ik rijd naar de Freeman Store, want ik wil wat typisch Virginia produkten meenemen. Nu woon ik al meer dan twintig jaar in dit gebied en ik ben nog nooit in dit winkeltje, gesitueerd aan de historische straat in Vienna, geweest.

Van tevoren heb ik gebeld om uit te vinden of ze pinda's hebben. Ik laat Kai in de auto wachten. Ik loop op de witte, oud uitziende deur af, en bij het openen waan ik me meteen vijftig jaar terug. Er staan snoepjes op de toonbank, 25 cent per "gomdrop", alles is donker hout en er zijn allerlei produkten, die met dit gebied te maken hebben.

De dame achter de toonbank is zelf een antiek. Ik mag een Virginia pinda proberen en zie ook allerlei leuke "Vienna" souvenirs. Dit moet ik onthouden! Achter die oude deur houdt zich een heel leuk winkeltje schuil!


Mijn volgende stop is Bikes@Vienna. Petra heeft me gevraagd een gel zadel mee te nemen. Helaas heeft John, de eigenaar van deze shop, er geen over. Hij verontschuldigt zich en hoopt, dat ik toch terug zal komen. Natuurlijk!

Net als ik de auto in stap gaat mijn mobieltje, eindelijk is Katja klaar! We halen haar op en Taco Bell taco's voor haar lunch (ligt precies op de weg terug). Even verderop stop ik bij Spokes Etc. en vind daar het gel zadel. Hopelijk is het, wat Petra verwachtte.

Zo loop ik voor op mijn lijstje, want de helft hiervan zou ik morgen gaan doen! Katja gaat uit met vrienden en Angelo en Kai, Saskia, Rick en ik gaan naar de mall.

Onze keus viel op Pauli Moto's, maar het blijkt, dat dit restaurant voor zeker twee weken dicht is, terwijl ze hun keuken verbouwen. Tevens hebben we de mall nog nooit zo druk gezien! Rick zet ons af en moet zoeken naar een parkeerplaats.

Bij Coastal Flats krijgen we te horen, dat we minstens twee uur zullen moeten wachten, maar gelukkig heeft Rick een kaart van Gordon Biersch. Met deze kaart krijgen we de eerstvolgende open tafel.

Terwijl Rick en Kai wachten gaan Saskia en ik naar Barnes and Noble. Ronduit mijn favoriete winkel zou ik hier uren door kunnen brengen, maar we vinden, waar we naar zoeken en een paar minuten later vinden we Kai en Rick ook terug.

De steak en friet smaakt fantastisch bij Gordon Biersch. Rick neemt Kai en Saskia op een "tour" van de mini-brouwerij. Thuis kijken we naar de football wedstrijd tussen Virginia Tech en Miami, die VT met 17-10 wint.

Zondag

We houden het lekker rustig vanochtend. De kinderen slapen allemaal uit en Rick ook. Ik sta vrij vroeg op.

Christine belt al vroeg en ik heb een goed gesprek met haar. Zij is een van de weinigen, die echt begrijpt, hoe moeilijk de relaties tussen ouders en kinderen kunnen liggen en soms is het moeilijk om mijn kinderen uit te leggen, dat hun grootouders niet zijn, wat we hopen. Zonder in details te treden, zijn mijn ouders er gewoon niet voor mijn kinderen en vooral Kai heeft het daar moeilijk mee. Voor mij is dat vooral een probleem, want ik weet nu, na zoveel jaren, dat je mensen niet verandert, hoe graag je ook zou willen. Maar hoe leg je dat aan een 14-jarige uit?

Mary Ellen komt om kwart voor elf om te gaan hardlopen. Zij woont praktisch tegenover ons, maar werkt volle (en meer) dagen. Ze loopt lekker hard, ondanks, dat ze een stuk kleiner is dan ik. Ze verklaart het als "een paard, dat de schuur ruikt". In ieder geval hoop ik vaker met haar te gaan lopen, want ze loopt snel en het is duizend keer leuker met iemand anders!

Thuis douche ik gauw en ga dan mijn nagels laten doen. Dat staat nog als laatste "must do" op mijn lijst, voor ik op reis ga. Ik heb al helemaal geen nagellak meer op mijn teennagels en natuurlijk kan ik zo niet in sandalen in Florida!
Bij thuiskomst zijn mijn nagels weer prachtig rood, vingers en tenen. Ik ben er klaar voor!

De rest van de middag besteed ik aan mijn cursus, terwijl Rick allerlei huis dingen klaart. Tabatha komt spelen, maar zij is eigenlijk ziek en als Saskia om een logeerpartij vraagt, besluiten we dat dat geen goed idee is.

Katja gaat werken bij Michael's (ze heeft het deze laatste twee weken enorm druk!). De rest van ons gezin gaat naar Flushed Away.

De film is heel leuk, vooral als je met kinderen gaat. Maar er zijn genoeg "inside jokes" om het ook voor volwassenen interessant te houden.

Na afloop gaan we bij Outback Steakhouse eten. We moeten een twintig minuten wachten, maar dan is het eten ook heel erg goed en de bediening ook. Katja sms-t haar voorkeur naar Rick en we nemen dat mee naar huis.

De kinderen hebben morgen en overmorgen ook nog vrij, dus Leah komt logeren en Saskia probeerde een logeerpartij met Tabatha, maar die voelde zich niet lekker.

Ergens vind ik, dat ik me nog uit moet laten over het wereldnieuws, zoals de ter dood veroordeling van Saddam Hussein. Maar daar heb ik geen zin in, het leven hier neemt genoeg van mijn aandacht.

De open haard is aan!

Zat ik twee dagen geleden nog met temperaturen van 25 graden op het deck te computeren, nu zit ik met twee paar sokken en het haardvuur aan dit blog te schrijven! Het is maar liefst twintig graden kouder dan 48 uur geleden!

En onze lichamen zijn er (nog) niet aan gewend. Aoife is dit weekend naar Miami voor een bruiloft en dus mag ik Saskia naar school vergezellen. Voor het eerst dit seizoen gaan de winterjas en handschoenen aan! Zoals altijd loop ik de langere route terug en vergaap me weer aan de felgekleurde gigantische maples, waar ik onderdoor loop.

Thuis tintelen mijn vingertoppen en ik heb een heel koude neus. Brrr! Dit is even heel erg wennen! De warme herfstkleuren geven helaas kwa temperatuur geen hitte af.


Meer van ons uitzicht, dit op de achtertuin van de buren, vanuit onze eetkamer



Het schuurtje van de achterburen met de vlammend rode Japanse Maple

Christine komt en we gaan voor de 5,5 mijl route, waarbij we snelwandelen en iedere heuvel afrennen. Dat laatste is ook goed om warm te blijven, want er staat een snijdende wind. Ik bedenk me, dat ik de afgelopen vijf dagen bij elkaar meer dan een marathon heb gelopen! Rick grapt, dat ik nu dan maar moet gaan trainen om er een in drie uur te lopen, zoals de winnares van de Marine Corps Marathon zondag!

Als we bijna thuis zijn, merk ik, dat mijn mobieltje weg is! Oh jee, vast onderweg gevallen en op de bladeren heb ik het niet gehoord. Dat is balen, want ik wil hem natuurlijk niet kwijt.

Het beste lijkt me, om op de fiets het hele traject, dat we hebben gelopen (gelukkig herinner ik me de route, want soms slingeren we maar wat), te gaan afzoeken. Stom als ik ben, vergeet ik mijn handschoenen echter en mijn handen worden door en door koud! Ook had ik best een sjaal kunnen gebruiken.

Miserabel rijd ik dus langzaam door de straten van Vienna, speurend op de stoep en in het gras. Naarmate ik dichter bij huis kom, zakt de moed me steeds meer in de schoenen. Er valt geen telefoon te bespeuren!

Waarom zijn dit soort draagbare gemakken toch zo onmisbaar geworden, dat ik hem zelfs aan mijn riem met waterflesjes draag? Om de kleine mogelijkheid, dat een kind of Rick me zal bellen met een noodgeval, natuurlijk. Maar nog niet zo heel lang geleden, had dat toch moeten wachten, tot ik thuis kwam. En waarom heb ik het ding zo nonchalant aan die riem gehangen, natuurlijk schud hij er zo af! Ik ben heel kwaad op mezelf!

Thuis bel ik meteen Rick op, die me aanhoort en dan zegt, dat hij er best boos over is. Nou ja, zeg! Ik wil meteen in een tirade overgaan, meneer is zelf geen onbekende met electronica verliezen, als hij begint te lachen.

Hij blijkt al van het verlies af te weten, want een slimme buur heeft mijn telefoon gevonden en het laatst gebelde nummer gedraaid. Dat bleek gelukkig Ricks mobieltje te zijn. De telefoon is al in de eerste 500 meter van ons huis van mijn riem gevallen, blijkt! En dat terwijl ik dacht hem zo goed bevestigd te hebben.

Gauw loop ik naar het huis van Roger, die mij de telefoon meteen overhandigt. Hij claimt net als Colombo te hebben gedacht met het bellen van het laatste nummer. Nou dat is pas een oude show, die keken wij toen we nog in Nederland woonden!

Nadat ik hem uitvoerig heb bedankt, maken we nog een gezellig praatje. Hij is gepensioneerd en heeft achter zijn huis een houtbewerkplaats, waar hij meubelen repareert om aan minder bedeelden te geven.

Hij doet dit onder anderen voor de Committee for Helping Others hier in Vienna. Van deze organisatie had ik nog nooit gehoord, maar zal er nu spullen aan gaan geven.

Thuis probeer ik met alle macht warm te worden. Dat lukt even tijdens een hete douche, maar verder zit ik de hele middag te rillen, zelfs met het vuur aan! Nu kan ik al helemaal niet wachten op de warme Floridiaanse temperaturen!

Terwijl Saskia en ik van de warmte van de haard genieten gaat de telefoon. Zoals zo vaak tijdens het verkiezingsseizoen is het een politieke vrijwilligster. Ze klinkt als een oudere vrouw en wil weten of ik voor Jim Webb ga stemmen. Toevallig is dat het geval en we hebben een gezellig gesprek over de huidige politiek in Virginia. We zijn het erover eens, dat er verandering nodig is.

Dan pauseert ze even en zegt: "Ik zie net, dat jullie district een vlaggetje erbij heeft, dat jullie stemlocatie zou kunnen veranderen". Oh? Nu is dat wel vaker gebeurd, dus ik vraag hoe ik uit kan vinden, waar we dan heen zullen moeten. Ze geeft me een nummer: 1-866-MY VOTE1 (hier in de VS zijn ze erg van het letter gebruik in telefoonnummers, stomvervelend, vind ik, maar je onthoudt wel makkelijker, natuurlijk).

Als de vriendelijke dame van de lijn is, besluit ik dat nummer eens te bellen. In mijn gedachten draai ik een 800 nummer (meestal de code voor gratis nummers). Waarschijnlijk is het daarom, dat ik in plaats van 1-866 1-800 intoets.

Vol verwachting om te horen, waar ik moet gaan stemmen, heb ik niet eens meteen door, dat ik op een sekslijn beland ben! Pas als ik een nogal diepe hese stem iets hoor zeggen over "penis" valt het kwartje! Alsof ik me gebrand heb, gooi ik de hoorn erop. Hopelijk kostte dit niets, want soms zijn die lijnen flink duur! Maar meer dan een minuut kan het niet geweest zijn. Jeetje, nu heb ik ook ooit in mijn leven een sekslijn gebeld. Eens moet de eerste keer zijn, ha ha ha!

Een telefoontje naar het juiste telefoonnummer maakt me niets wijzer. Onze stemlocatie kan veranderd worden, zegt de geautomatiseerde stem. Nou ja, zo ver weg is het allemaal niet, dus we vinden het dinsdag wel uit. Toch vraag ik me af, of de 1-866-MY VOTE1 mensen weten, dat als je 1-800 intoetst politiek ver van je gedachten zal zijn.

Katja gaat op een date met Angelo, Kai logeren bij een vriendje en Saskia wil niet met ons mee uit eten. Rick en ik hebben dus een gezellige "date" bij de Lebanese Taverna. Niets haalt bij hun knoflooksaus!!!

Vlammenzee!

Ok, maar eens een heel dramatische titel, anders wordt het zo saai! Maar ik kan er niet over uit! De bomen zijn zo vlammend gekleurd, rijdend door Vienna lijken ze wel in brand te staan! Ik zou er bijna voor in de auto blijven zitten (en let ook niet goed op de weg, foei! Ik mis bijna een stopbord, gelukkig staat er niemand).


Videootje (lang, duurt even om te laden) van de straat, die naar ons huis loopt

Dit alles gebeurt op weg naar Whole Foods, waar ik Kirsten zal ontmoeten om te gaan lopen. Ik ben er keurig om tien uur en er is nog geen teken van Kirsten. Ik ga toch maar de auto uit en wachten voor de winkel.

Oef, dat valt tegen! Keiharde, ijskoude wind blaast als ik in de schaduw sta. Ik verplaats me dus naar het enige kleine zonnige plekje, maar dat was nu ook net, waar de Whole Foods medewerker zijn lege dozen neer wilde zetten. En lege dozen + wind = dozen vliegen. Ik besteed mijn tijd dus met me beschermen tegen enorme dozen, maar warmer is het wel.

Even later maakt de medewerker in zijn gebroken Engels zijn excuses en neemt de dozen mee naar binnen. Ik denk er nog over te protesteren, want ze stonden precies zo, dat ze me beschermden tegen de wind.

Net als ik me af begin te vragen, of ik onze afspraak verkeerd heb onthouden, rijdt Kirsten om kwart over tien de parkeerplaats op. Ze had besloten de van te laten wassen en was daarom laat. Ik ben intussen al een halve ijspegel, maar niet getreurd.

We lopen toch op een goed tempo de 10 kilometer op het W&OD pad. Hier zijn de bomen al flink kaal en dat betekent, dat we de vogels weer goed zien. Felblauwe Blue Jays en Bluebirds en knalrode Cardinaaltjes. Zij zullen de enige kleuren in de wintergrijsheid zijn, vrolijke vlekjes tussen de grijsheid.

Als ik de cul de sac weer binnen rijd, is het een bedrijvigheid van jewelste. Verizon graaft in onze tuinen om een of andere zeer geavanceerde kabel neer te leggen. Mijn enige hoop is, dat er naderhand geen spoor meer van te zien is (en dat lijkt het geval te zijn).

Eigenlijk had ik op Saskia's school moeten meehelpen met Artsmart om een uur, maar ik loop achter met mijn fotografiecursus. Dus ik email, dat ik het vandaag niet ga halen. Gelukkig zijn we dit jaar met zijn drieen, zodat ik niet het gevoel heb iemand er alleen voor op te laten draaien. Na jaren in dit programma, moet ik gewoon zo af en toe kunnen zeggen, dat ik niet kan. Het ging vandaag over Grant Wood, wel een leuk onderwerp, zoals altijd.

Maar oh, het schuldgevoel! Waarom hebben wij (ik wil erbij schrijven "vrouwen") zo gauw een schuldgevoel? De keuze tussen een uur in de klas staan kijken naar kinderen, die creeren of mijn eigen creativiteit de gang laten gaan om bij te blijven met mijn cursus? Ben ik nu heel egoistisch, als ik dat laatste dit keer kies? Rick vindt van niet, Kirsten vindt van niet, Saskia lijkt er niet door aangedaan, waarom knaagt het dan toch aan me? Ik had eigenlijk... (Herkenbaar? Of helemaal niet?)

In ieder geval gebruik ik de gewonnen uren waar ik ze voor had bestemd. De opdracht van de cursus is het ontwerpen van een business card en een briefpapier voor "mijn" bedrijf. Als ik dan toch zo'n opdracht heb, besluit ik ook maar eens een sprong in de toekomst te maken. Het lijkt me fantastisch om Nederlandstalige rondleidingen in Washington en omstreken te bieden, tegen betaling dan, uiteraard. Hoe of wat heb ik nog niet uitgewerkt, maar de business card en het briefpapier heb ik nu alvast, dat is al een stap!



Briefpapier




Business card

Rick komt vroeg thuis. Kai speelt vanavond uit, bij Thomas Jefferson High School for Science and Technology. Dit is een zogenaamde magnet school. De standaard om erin te komen is heel hoog.

Om te beginnen wil ik meegaan, maar het is buiten zo koud en er staat een straffe wind, dat ik mezelf eens terug fluit. Het is gewoon niet goed voor mijn spieren om zo koud te worden (en Rick mailt later, dat hij, ondanks dikke lagen kleding en deken, zit te rillen). Moeilijk vind ik het wel, want ik vind football leuk om te kijken en waarschijnlijk is het volgende week, als ik in Florida ben, Kai's laatste wedstrijd.

In ieder geval winnen de Warhawks, al is het met 24-20. Ze zijn dus nu 5-2 (5 gewonnen, 2 verloren). Volgende week is de laatste wedstrijd en of ze dan voor een of ander kampioenschap doorgaan weten alleen de ingewijden. Nergens valt na te gaan, wat de standings zijn.

Twee keer vandaag heb ik dus mezelf voorop gezet ten nadele van een activiteit van een van de kinderen. Ik voel me er niet trots op en toch weet ik, dat het zo beter was voor mij. Wat een tweestrijd! De kinderen hebben er niets van, waarom houdt het mij dan toch bezig, dat "had moeten"?

1001

Nee, niet de 1001 Nachten van Sheherazade, maar 1001 stukjes geschreven in dit weblog! Arjen feliciteerde me gisteren al met de duizendste (dank je, Arjen!). Mooi gedaan, het duizendste stukje op Halloween nacht. Zou daar ook symboliek aan vast zitten? Ik heb in ieder geval heel wat woorden het web op gezonden in deze drie jaren!

Voor deze Allerheiligen dag genieten we alweer van buitengewoon warme temperaturen. Dit is echt wat men "Indian Summer" noemt: een warme periode na de eerste nachtvorst.

De bomen naast en rond ons huis zijn nu echt op hun hoogtepunt van verkleuring. Het is een genot om naar buiten te kijken, vooral met de diepblauwe lucht op de achtergrond.


Ons uitzicht (panorama van het deck)

Om lekker buiten te zijn en de Heiligen niet verder te beledigen, besluit ik de Halloween versieringen op te gaan ruimen. Ik heb er hetzelfde gevoel bij, als ieder jaar na Kerstmis. Een beetje nostalgisch, dat het weer voorbij is, maar ook wel weer netjes, zo'n schone stoep.

Mijn langmouwige sportshirt is veel te warm, merk ik, dus voor Christine komt verkleed ik me gauw in korte mouwen. Wie had dat gedacht, op 1 november! En dat denk ik daarna nog herhaalde malen gedurende de dag, want het wordt maar liefst 25 graden!

Christine en ik lopen, met een omweg, zodat we er een goede afstand op hebben zitten, naar Noodles and Company. Hier zoeken we een tafeltje buiten op het terras. Christine kiest voor de Indonesische pasta met pindasaus (uit ervaring weet ik, dat die lekker is, al is er niets echt Indonesisch aan). Zelf ga ik voor de volkoren fettucini met kip en broccoli. Genietend zitten we even later buiten in het zonnetje, wat een luxe!

Als ik om een uur of een weer thuis ben, besluit ik toch echt wel naar buiten te gaan. Ik moet aan mijn PSP cursus werken, dus de laptop gaat mee. Wat een uitvinding, dat wireless internet!

Wel word ik telkens afgeleid door mijn uitzicht. Het diepe oranje van de maple boom voor me kan ik niet negeren. Binnenkort vallen die duizenden blaadjes en zal ik straat weer kunnen zien, dus die kleurenpracht moet ik in me opnemen en er zeker drie maanden op teren.


Mijn favoriete boom in de tuin

Katja komt thuis en neemt meteen de van om naar haar stage te gaan. Iedere dag, sinds ze haar rijbewijs heeft, heeft ze wel een reden gehad om de auto mee te nemen. Ik begin uit te zien naar de tijd, dat ze haar eigen auto heeft, want het wordt zo een heel getouwtrek telkens.

Na alweer een nieuw crockpot recept, dat door iedereen lekker wordt gevonden, hebben we een "stilte voor de storm" rustige avond (morgenavond is er weer van alles gaande).

Trick or Treat!

Na de hele middag lekker in de zon te hebben zitten lezen, begin ik om een uur of vijf aan de Trick or Treat voorbereidingen. Eerst help ik Katja met haar pompoen. Zij heeft net bij Michael's verteld, dat ze er weggaat over twee weken (je moet een ontslag twee weken van tevoren laten weten). Over twee weken begint ze dan bij Old Navy.

Gisteravond had ze natuurlijk geen tijd voor haar pompoen en nu heeft ze een vrij ingewikkeld patroon van een spin uitgekozen. Maar als hij dan eenmaal klaar is, is hij ook cool!




Angelo komt Katja ophalen, ze gaan Trick or Treaten voor Unicef. Katja is nog steeds verkleed als een construction worker met haar kleine hemdje, dus die zal het wel koud krijgen, al is het de warmste avond in oktober.

Buiten zet ik alle geluiden aan: ons schattige paarse spookje, de gillende matten en de enge spookgeluiden. Rick is laat en hij haalt Kai ook gelijk op van zijn training. Ik bestel pizza van Pizza Hut en de eerste schattige kleine Trick or Treaters staan al aan de deur. Kai vertrekt naar Michaels huis om daar met nog twee andere vrienden enge films te gaan kijken.

Intussen staat de telefoon roodgloeiend, er wordt druk geregeld tussen Tabatha, Aoife en Saskia en om zeven uur staat iedereen voor de deur. Rick en ik zijn inmiddels omgetoverd in Jack Skellington en Sally uit de film "The Nightmare before Christmas". Ik ben blij, dat het buiten warm is, want mijn costuum is niet bepaald warm!






Na de nodige foto's gaan Kelli (Tabatha's moeder), Rick en ik op weg met Aoife, Tabatha, Saskia en Hadley, Tabatha's broertje. Hadley gaat er gelijk als een wervelwind vandoor en rent de hele twee uur ver voor de meisjes uit.

Er wordt serieus ge-Trick or Treat, vrijwel alle huizen langs de route, die we lopen, hebben hun voordeur licht aan, wat betekent, dat ze snoep hebben. Het merendeel is ook tenminste met wat uitgesneden pompoenen versiert en bij een aantal zijn de versieringen fantastisch goed!




Langzamerhand raken de kussenslopen van de dames en de heer flink vol en het wordt al laat. Bij elkaar lopen we zeker twee mijl, de straten op en neer. Rick en ik krijgen ook heel wat snoep, omdat we verkleed zijn. We zijn overigens niet de enige verklede ouders. We zien nog een heks, de tovenaar van de Lord of the Rings en een heel stel vaders in football uniform.

Als we net voor negenen weer thuis zijn, kijkt Saskia terug op zeer geslaagde Halloween. Ze zit met haar hoofd in de kussensloop haar snoep te tellen en categoriseren. Katja en Angelo komen thuis en zijn wat teleurgesteld, Tysons Corner deed niet veel aan Halloween (al was er wel Trick or Treat voor de kleintjes tot 20 uur) en ze hebben helaas niet veel opgehaald voor hun goede doel.

Een paar filmpjes (in een ervan kun je Saskia goed haar mengelmoesje Nederlands-Engels horen praten):