Naar West Maryland

Bijtijds (nou ja, om negen uur) staan Rick en ik op. Pat zal mij rond het middaguur komen ophalen en ik heb nog het een en ander te doen. Rick haalt bij Starbucks ons gewoonlijke zondagse ontbijt, terwijl ik mijn spullen inpak.

We zullen veel buiten zijn en in een winters gebied, dus ik wil genoeg warme spullen meenemen. Pat kennende zouden we weleens uren op een plaats kunnen staan en dan wil ik mijn spieren niet laten verkleumen. Omdat ik altijd mijn enorme kussen mee moet op reis, lijkt het dus wel, of ik een paar weken van huis ga, in plaats van slechts twee nachten!

Na ons gezamenlijke ontbijt doe ik een paar Sports Active More Workouts routines. Buiten regent het pijpestelen en Rick laat Cosmo uit voor mij, zodat ik niet nat hoef te worden. Het aanzicht van het turquoise water en witte strand van het Wii programma maakt, dat ik me even echt in een tropisch oord waan (vooral ook, omdat Rick de verwarming idioot hoog heeft gezet, de temperatuur klopt dus wel!).

Als Pat net voor twaalven aankomt, sta ik helemaal klaar. We laden de bagage in de auto en gaan op pad. Het regent en is mistig, dus het is vermoeiend rijden op de interstate. In Hagerstown, na zo'n anderhalf uur, besluiten we een pauze te nemen en te gaan lunchen.

Toen we naar Whitetail gingen, zag ik op een van de interstateborden met restaurants in de omgeving "Barefoot Bernie's Bar and Grille" staan. Dat leek me toen al leuk, dus Pat en ik besluiten daar te gaan lunchen.

Het is een paar mijl van de interstate verwijderd, maar dan zien we door het grijze, grauwe weer "It's always weekend at Barefoot Bernie's" en er staat een grote plastic palmboom voor het restaurant. Binnen gaat het Caribische thema verder met levensgrote piraten in de lobby en meer plastic palmbomen binnen. Altijd leuk om zulke tentjes te ontdekken.

Het is er gezellig druk, want de footballwedstrijd tussen de Dallas Cowboys en Minnesota Vikings is gaande (de Vikings winnen ruim, hoor ik later). We zijn in Maryland, dus we "moeten" wel iets met crab eten. We kiezen beiden een kop Maryland crab soep, die lekker licht is. Ik neem daarbij de gestoomde garnalen en Pat de chicken fingers (gefrituurde kipfilet) en frietjes.

Voldaan zetten we onze rit voort. Het blijft regenen en naarmate we de bergen inrijden zitten we aan de toppen ook regelmatig in de wolken en hebben weinig zicht. Van de I-70 rijden we de I-68 op, die een "scenic byway" is. Met dit weer is er weinig te zien, maar de ijsafzetting op de rotsen aan weerszijden van de weg alleen al maken voor een interessant uitzicht.

We komen door het pittoreske stadje Cumberland en gaan dan pas echt de "bergen" in. Bij het plaatsje Accident (wie is daar ooit op gekomen?) gaan we de snelweg af. Gelukkig is hier een BP station, want de nood is inmiddels hoog bij mij. We worden vriendelijk verwelkomd en krijgen een kaart van de omgeving, die we goed kunnen gebruiken om onze natuurfotografie plekken te vinden.

Pat heeft de GPS ingesteld op Swallow Falls State Park en via allerlei kleine weggetjes komen we daar om half vijf aan. Dit park werkt via een "honor system" betaling, iedereen moet $2 (inwoners van Maryland) of $3 in de brievenbus doen om het te bezoeken. Ik betaal vandaag en Pat zal morgen betalen. Een kleine moeite om bij te dragen, $6 om zo'n natuurgebied te onderhouden.

Terwijl Pat zich aankleedt, loop ik alvast wat het pad op en voel meteen, dat het een ijsvlakte is. De dooi en regen van vandaag hebben daar weinig aan veranderd. Ik zegen mijn Yaktrax weer eens en doe ze onder mijn (nieuwe Sorel) sneeuwlaarzen.

Pat heeft wel laarzen met goede rubberzolen, maar ze glijdt en glibbert en moet haar statief als wandelstok gebruiken. Erger wordt het nog, als we een houten trap af moeten lopen, die bedekt is met ijs. Het is eigenlijk gewoon een ijsglijbaan naar beneden! Met mijn Yaktrax lukt het prima, maar Pat heeft erge moeite met afdalen. Uiteindelijk lukt het gelukkig met mijn hulp zonder vallen!

Dan hebben we ook wel een prachtig uitzicht! Een waterval naast ons, een muur van ijspegels tegenover ons en de snel stromende rivier met mistflarden voor ons. Ik weet nu al, dat ik al die pracht niet over zal kunnen brengen op de foto's. Met dit weinige licht plaats ik mijn fototoestel op het statief en experimenteer met verschillende sluitertijden. Geen idee of er een foto is gelukt, maar leuk is het wel.

Opeens wordt het snel donker en ik maak me zorgen om hoe Pat weer naar boven zal komen. We hebben wel zaklampen mee, maar willen toch voor het echt donker wordt, terug bij de auto zijn. Ik heb dan hier in de bossen toch ook wel wat angst voor de wilde dieren, die 's nachts actief worden.

Naar boven gaat het een stuk sneller, dan naar beneden, dus we zijn gauw heelhuids terug. Ik maak me een beetje zorgen om Pat, die morgen voor zonsopgang terug wil om foto's te maken. Fysiek red ik dat niet, ik moet eerst mijn spieren "wakker" maken, voor ik er opuit kan, vooral in deze kou. Men adviseert altijd met zijn tweeen eropuit te gaan, maar Pat staat erop, dat ze voorzichtig zal zijn. In ieder geval leen ik haar mijn Yaktrax.

De Comfort Inn, waar we zullen logeren, is gauw gevonden en we checken in. Vreemd genoeg heeft dit hotel geen lift en onze kamer ligt op de derde verdieping. We slepen onze bagage naar boven, wetend, dat het naar beneden gaan makkelijker zal zijn. Ik ben blij te zien, dat Pat ook flink wat bij zich heeft voor die paar nachten, terwijl zij geen enorm kussen heeft.

We frissen ons snel even op en gaan dan eten. De afgelopen twee jaar zijn Rick, de kinderen en ik hier geweest om te skien, dus ik ken het plaatsje een beetje. Ik stel het restaurant bij Wisp voor, want dat is echt erg lekker.

Het eerste jaar, dat we hier waren, werd er op zondag geen alcohol geserveerd. Vorig jaar mocht alcohol wel in het restaurant, maar niet in de bar. Ik ben dus verbaasd te zien, dat de bar helemaal vol zit vanochtend met bier drinkende mensen, die de football playoffs kijken. Kennelijk is dit geen "dry" county meer!

Het eten stelt niet teleur, zoals altijd is dit een goed restaurant. Ik bestel mosselen met een soja en jalapeno saus als voorafje. Geloof het of niet, maar dat is een prima combinatie! Ook mijn tonijnhoofdgerecht smaakt erg goed. Pat geniet ook van haar kip Wellington, hoewel dat er wel erg zwaar uitziet. Ze krijgt het ook bij lange na niet op! Het is wel vreemd hier te eten zonder de rest van mijn gezin!

Terug op de hotelkamer neemt Pat een douche en gaat dan slapen. Zij wil al om half zes op zijn om de zonsopgang bij de watervallen mee te maken. Eerlijk gezegd zou ik ook zo vroeg opstaan, als ik wist, dat er echt een zonsopgang te zien zou zijn. Maar er wordt regen en sneeuw voorspeld en verder bewolking, ik gok dus liever op een mooie zonsondergang, want in de loop van de dag moet het beter worden.

Pat verzekert me ervan, dat ze niets gevaarlijks zal ondernemen. Ik vind het wel een beetje eng, dat ze alleen gaat (al zou ik dat zelf ook gewoon doen, bedenk ik me). Hopelijk gaat het allemaal goed.

Er is geen tijd om de foto's op te laden, dus hopelijk lukt dat morgen, of anders thuis weer.

Van alles wat

Vrijdag

Oei, zeg! Dacht ik toch echt flink getraind te zijn, maar het skien was kennelijk een beweging, die ik niet gewend ben. Mijn heupen vooral voel ik flink bij het opstaan!

Maar goed, dat mag me er niet van weerhouden om naar de core training te gaan. Zodra ik naar buiten loop, valt me op, dat het zoveel warmer is! Het vriest een graad, maar dat voelt zoveel warmer, dan de afgelopen weken. Er wordt maar liefst 12 graden voorspeld voor vandaag, dus zullen we eindelijk echt sneeuw zien smelten!

Sharon is ook helemaal blij met het mooie weer. Ik merk toch wel, dat ik niet de enige ben, die niet van kou houdt. Het uur vliegt voorbij. Daarna doe ik nog twintig minuten op de stairmaster. Dan is het wel weer genoeg voor vandaag.

Als ik thuiskom, staat Katja klaar om naar de dermatoloog te gaan. Ze wil graag, dat ik meega, maar net als we de deur uitlopen gaat de telefoon. Het is Saskia, ze voelt zich misselijk en heeft hoofdpijn, of ik haar op kan komen halen. Op zulke momenten zou ik me wel graag even in tweeen willen kunnen splitsen!

Gauw zet ik Katja af bij de dokter en rijd dan naar Saskia's school. Gelukkig lijkt het met haar wel mee te vallen, ze is alleen ontzettend moe. Zij heeft hetzelfde, dat ik had als kind, dat ze misselijk wordt van moeheid. Katja is alweer klaar, als we terug bij de dermatoloog zijn. Het handjevol recepten, dat ze heeft gekregen, brengen we meteen naar Rite Aid.

Het is heerlijk weer en na de lunch ga ik de trampoline eens uitproberen. Poeh, dat springen is nog inspannend! Ik houd het maar een kwartiertje vol. Saskia krijgt haar beweging er goed mee. Iedere middag springt ze erop met een of meerdere vrienden en vriendinnen. Onze regel is niet meer dan twee tegelijk op de trampoline, wat ik eigenlijk nog een teveel vind.

Saskia heeft even geslapen en voelt zich alweer een stuk beter. We gaan even buiten voor het huis zitten lezen, want het voelt lenteachtig aan. Daarna ruim ik eindelijk de laatste Kerstlichtjes van het deck op. Met dit weer voel ik me helemaal opleven.

Katja moet babysitten, dus gaat niet mee eten op haar laatste avond thuis. De kinderen willen dolgraag naar Glory Days . Daar hebben ze allerlei spelletjes, die ze leuk vinden om te doen. Rick en ik vinden het prima, lekker dichtbij en goedkoop. Voor de verandering bestel ik een crabcake gerecht. De crabcakes hier zijn heerlijk!

Thuis treffen we Katja met haar schattige, bijna twee jaar oude oppaskindje. Saskia ontfermt zich ook meteen over haar. Intussen werkt Katja aan haar was, want ze wil morgen terug naar Blacksburg en heeft nog niets gepakt daarvoor.

Als Katja haar oppaskind weer thuis heeft gebracht, bespreken we onze Spring Break plannen. Oorspronkelijk was het plan, dat Katja met Leah en Raffi naar Los Angeles zou gaan. Katja had daar echter niet zoveel zin in en voelde zich een beetje gedwongen door de andere twee.

Rick spoort mij al een paar weken aan om een weekje ergens in een warm oord voor mezelf te boeken deze winter. Katja hoorde dat en een paar dagen geleden vertelde ze mij, dat ze liever met mij op reis zou gaan, dan met Leah en Raffi. Dat vond ik super, want ik zou wel alleen gaan, maar met iemand anders is het natuurlijk veel leuker. Bovendien vind ik het stiekem heel fijn, dat mijn dochter mijn gezelschap zo verkiest.

Nu was het alleen nog zaak om een betaalbare bestemming te vinden. In het Caribisch gebied is het hoogseizoen, dus alles is daar erg duur. Toen ging ik eens naar Mexico kijken en vond een spotgoedkope aanbieding naar Puerto Vallarta voor de vlucht en vijf nachten in het Fiesta Americana hotel daar. En zo gaan Katja en ik begin maart op een Mexicaans avontuur!

Als Kai aangenomen wordt bij VCU zullen alle drie de kinderen een verschillende week Spring Break hebben volgend jaar! Ik heb Kai al beloofd, dat hij en ik volgend jaar samen op pad gaan. Daar had hij wel oren naar!

Zaterdag

Er komt een enorm lagedrukgebied aan en dat voel ik goed. Ondanks, dat het vandaag mooi en niet zo koud weer wordt, voel ik iedere spier in mijn lichaam. Toch vreemd, dat het zo op de barometer reageert. Vaak voel ik me de dag voor het slechte weer erger, dan op de regendag zelf.

Op het weekend mis ik mijn sportroutine altijd. Doordeweeks heb ik toch een bepaald ritme, dat op zaterdag en zondag mist. Ik besluit het advies van de reumatologe op te volgen en naar buiten te gaan. Cosmo gaat met graagte mee en we lopen een goed uur door de buurt.

Opvallend is, hoeveel mensen er buiten bezig zijn. Met het koude weer zag je vrijwel niemand. De Kerstversieringen hangen nog bij veel huizen en men is druk bezig die op te ruimen. Op de sportvelden wordt gevoetbald en de speeltuinen zijn druk met schommelende kinderen. Heerlijk genieten van het warmere weer.

Meestal neem ik, als ik met Cosmo ga wandelen, een aantal plastic zakjes mee, voor het geval hij meerdere malen poept, al doet hij dat vrijwel nooit. Dit keer had ik er maar een mee en, jawel, hoor, daar kromt hij zijn rug voor de tweede keer! Het is langs een drukke weg en ik vind het altijd zo vies, als anderen niet achter hun hond aan opruimen (al gebeurt dat hier weinig), dus ik wil het niet laten liggen. Ik kijk om me heen en zie een man in zijn tuin aan het werk. Gelukkig is hij gaarne bereid een plastic zakje te geven. Voortaan toch maar weer meerdere zakjes in mijn jas proppen!

Omdat ze gisteravond niet mee kon uit eten, wil Katja graag met Rick en mij lunchen vandaag. Ze kiest het Indiase restaurant in Fairfax, Bombay Bistro, waar ze voor $10 een ontzettend lekker buffet hebben. Altijd als Katja thuis is, probeert ze alle verschillende ethnische cuisines, die ze maar kan. In Blacksburg krijgt ze die niet. Het enige, waar we dit keer niet aan toe zijn gekomen, is Ethiopisch.

Na heerlijk gegeten te hebben (en gezond, veel groentes en natuurlijk Tandoori kip bij het buffet), rijden we naar Ski Chalet. Daar laat Rick zijn ski's achter om geslepen te worden. Katja's skischoenen zijn om onverklaarbare redenen bovenop de teen kapot. Ze gaan ze proberen te maken, maar Katja is lid van het ski team bij Virginia Tech, dus heeft schoenen nodig. Gelukkig is het net uitverkoop en vindt ze een mooi paar Salomon schoenen voor onder de $200.

De rest van de middag besteden we met Katja helpen inpakken. Dat valt nog niet mee en het wordt passen en meten om alles in haar Kevertje te krijgen. Het is maar goed, dat er dit keer niemand met haar meerijdt! Pas om half zes nemen we afscheid en rijdt ze de cul de sac weer uit. Dit keer heb ik er geen moeite mee, want ze komt eind van de mand met ons skien.

Vanavond zijn we uitgenodigd bij Marcella en Kevin voor het afscheidsfeest voor Pat en Rob. Iedereen werd gevraagd een voorafje of een dessert mee te brengen en ik neem hummus met verschillende rauwkost mee. Ook heb ik aangeboden wat drank mee te brengen, omdat Marcella en ik oorspronkelijk samen het feest zouden geven, maar dat is er niet echt van gekomen. Met een fles rode en een fles witte wijn en een pak met twaalf Heineken flesjes gaan we er straks heen.

Gelukkig is het voor mij geen echt afscheid van Pat. Zij belde namelijk vanochtend, of ik zin had in een fotografieavontuur. Daar heb ik natuurlijk altijd oren naar. Pat bleek al een hotel geboekt te hebben voor morgen- en maandagavond in het westen van Maryland. Daar wil ze watervallen gaan fotograferen. Morgen gaan we dus samen op avontuur.

Ski middag

De afgelopen paar dagen heb ik Saskia om de zoveel minuten aangespoord alvast naar buiten te gaan om op tijd te zijn voor haar "lift" naar school. Telkens werd zij boos op mij, omdat mijn klok zogenaamd voorliep. Ze liet het iedere keer op de laatste minuut aankomen en ik was iedere dag opgelucht, dat ze niet terugkwam, omdat onze overbuurvrouw al was vertrokken. Vanochtend is het dus wel zover, Saskia gaat te laat naar buiten en haar ritje is vertrokken. Rick moet haar dus naar school brengen. Hopelijk is de les geleerd.

Een paar mensen vroegen, hoe laat de high school volgend jaar dan begint. Dat is tien voor half acht. De school is maar een kilometer of drie hiervandaan (via een heel drukke weg zonder voetgangerslichten), maar door het vele stoppen duurt het zolang. Wij hopen telkens, dat men de aanvangstijden later zal leggen. Dat is dit jaar gebeurd met de elementary en middle scholen, maar tot onze verbazing niet met de high school!

Rick, Katja en ik maken ons klaar om op weg te gaan. Skibroeken, handschoenen, zonnebrillen, ski's (in het geval van Rick en Katja) gaan de van in. We gaan namelijk skien. De Appalachen liggen hier maar iets meer dan een uur vandaan en er zijn tientallen ski oorden te vinden. Ik vergelijk het skien hier met het skien in bijvoorbeeld Sauerland. Het is niet hetzelfde, als de Alpen of de Rockies, maar toch zeker goed vermaak.

Om half tien gaan we op weg naar Whitetail in Pennsylvania. Hier zijn we nog nooit geweest, al ligt het slechts op anderhalf uur rijden hiervandaan. Natuurlijk hebben wij net weer "geluk". Een tanker is bij een van de afslagen van I-270, waar we langs moeten, in brand gevlogen. Gevolg is de sluiting van twee van de vijf banen van die weg. Zelfs om half elf staan we nog in een flinke file.

Gelukkig lost het verkeer gauw op en kunnen we verder. Al met al heeft het weinig tijd gekost, hoe dramatisch het ook klonk op de radio. Wij konden die vlammende tanker niet eens zien!

Zonder verder oponthoud komen we tegen twaalven bij het ski oord aan. Tot onze verbazing is het een flink stuk groter, dan Liberty, waar we vorig jaar heen gingen.

We kopen de dagkaartjes, met een vier uur kaartje krijgen we $5 korting. Later dan tien voor half vijf zullen we toch niet blijven. Katja en ik huren ski's, want de laarzen van Katja's eigen ski's deden haar gisteren zoveel pijn, dat ze ze niet weer aan wil doen. Rick heeft zijn eigen ski's en laarzen.

Voor we de pistes opgaan eten we lunch. Zoals vrijwel overal is de keuze in het restaurant beperkt tot hamburgers, chili, verschillende soorten soep en salades. Ik kies de chili in een brood met kaas en jalapenos. Rick en Katja kiezen een kaasburger met "curly" frietjes (waarvan ik er tot mijn schande ook een paar meesnaai).

Dan zijn we klaar voor de sneeuw. Ik heb pas in 2005 skien geleerd en ben als de dood voor gladheid. Ik moet dus altijd even mijn "ski"benen krijgen en hier hebben ze drie heel goede pistes daarvoor. Met een heuse lift worden we naar boven gebracht (meestal is het een kleedje of zo'n ding, dat je tussen je benen moet doen).

Voor mij is de sneeuw perfect! Het dooit licht en er is geen ijs. Na twee keer op en neer ben ik wel weer klaar voor meer uitdaging (ongetwijfeld tot opluchting van Rick en Katja, die beiden met gemak zwarte diamanten (de moeilijkste hellingen) skien).

We nemen de lange lift voor de makkelijkere hellingen naar boven, die tenminste vijf minuten duurt (langer, omdat hij telkens stopgezet wordt). "Snow Park" heet een van de twee groene hellingen hier. Nou, voor mij is die flink steil. Zelfs Rick geeft toe, dat ik het erg goed gedaan heb, als ik hijgend beneden bij de lift aankom. Hijgend, met ogen zo groot als schotels, dit is "green"?


Maar het is me gelukt, dus we gaan nog een keer. De tweede keer gaat beter, want ik weet, wat te verwachten, maar echt leuk vind ik het niet, als ik het gevoel heb geen controle over mijn snelheid te hebben. De sneeuw voelt wel heel fijn aan, het gebrek aan ijs is een groot voordeel (als dat er wel was geweest, had ik de hele middag de andere skiers gadegeslagen).

De derde keer proberen we de andere groene piste en die bevalt me een stuk beter. Na de eerste keer weet ik, dat dit mijn ding is. Ik spoor Rick en Katja aan de rest van de berg (met blauwe en zwarte hellingen) te gaan verkennen. Intussen vermaak ik me prima op de "Sidewinder". Ik ga er zo'n vier keer vanaf, soms zonder dat er iemand voor me of achter me is, heerlijk!

Dan zie ik Rick weer bij "mijn" lift. Katja kreeg pijn aan haar kuiten en wil eigenlijk niet verder. Ik heb enorme dorst, dus we besluiten even te pauseren. Het is pas kwart over drie, dus daarna kunnen we nog een paar keer op en neer. Ik ontdek hier SoBe, hun 0 calorieen "levenswater" met appel en perensmaak is ontzettend lekker!

Voor onze lifttickets verlopen gaan we nog twee keer naar boven. Katja negeert haar kuitpijnen, maar dit weekend zullen we voor nieuwe skilaarzen voor haar moeten gaan. Ze is op school lid van het ski team en het zou veel duurder zijn om iedere keer te huren.

Nu de zon achter de berg is verdwenen is het meteen een stuk kouder. De rest van de dag was het heerlijk skien, goede sneeuw, veel zon, staalblauwe lucht en aangename temperatuur. Nu krijg ik koude handen en voeten, dus het is precies op tijd om op te houden.

Voor we de terugweg aanvangen, kopen we nog warme drankjes bij de Starbucks daar. Ik neem een groene thee en de anderen lattes. Bij de BP haalt Rick benzine en dan gaan we huiswaarts. Dat gaat allemaal prima, tot we de Washington Beltway (ringweg) bereiken. Dan wordt het file rijden.

Morgenavond moet Katja babysitten, dus dit is haar laatste avond thuis voor het avondeten. Ze vraagt, of we bij Tequila Grande kunnen gaan eten. Daar zijn Kai en Saskia ook voor te vinden.

Zoals bij ieder Mexicaans restaurant hier, krijgen we een mandje met tortilla chips en een paar bakjes met salsa (die hier ontzettend vers en lekker is). Ik bestel de gegrilde gamba special en dat is geen verkeerde keuze! Saskia neemt een quesadilla, Kai carne assada en Rick en Katja fajita's. De bediening is ook ontzettend goed. Als je er langs rijdt, zou je waarschijnlijk nooit bij dit restaurant stoppen, maar het levert consistent goed eten (Howard Johnson's en Roy Rogers overleefden hier niet, maar dit restaurant wel al meer dan tien jaar!).


Zeldzame foto van ons drietal

Thuis zitten we allemaal in een kamer (ook ongewoon) met ieder een laptop op de schoot. Rick heeft niet officieel vrijgenomen vandaag, dus hij moet zijn werk emails e.d. bijwerken. Katja moet inpakken en Kai en Saskia doen huiswerk. Het maakt het voor mij makkelijker, dat Katja overmorgen weer vertrekt, om te weten, dat we haar aan het einde van de maand weer zullen zien. Ik voel me echt zo'n moederkloek, want ik ben eigenlijk het blijst, als het hele gezin bij elkaar is.

Met dit alles blijven de beelden uit Haiti ook binnenstromen. Twee zwaar getrainde teams van onze county zijn al in Haiti aanwezig. Wij hebben gisteren gegeven aan Mercy Corps, waarvan ik weet, dat ze al op het eiland aanwezig zijn. Miljoenen Amerikanen hebben hun mobieltjes gebruikt en de sms 90999 met de tekst HAITI verstuurd. Dat geeft $10 aan het Rode Kruis. Tot nu toe is er meer dan vier miljoen dollar verzameld op die manier. Ik vind de situatie eng en merk, dat de tranen hoog zitten bij ieder nieuwsbericht hierover. Dit was geen terrorist, maar de natuur. Eens te meer: Carpe diem!

Monumenten en ijs

Het Nederlandse avondje gisteren was weer erg gezellig. We toastten op het nieuwe jaar en het menu bestond uit een hartig stoofpotje (uit de crockpot van Lia), rode kool en salade en een heerlijke witte chocolade mousse toe. Vanwege mijn lichamelijke gesteldheid had ik Kai gevraagd me om negen uur op te halen, wat hij keurig deed. Toch handig, die rijdende tieners, ik zal het volgend jaar weer missen!

Daarna heb ik heerlijk geslapen en schrik om kwart over zeven wakker! Gelukkig is Saskia op tijd opgestaan, anders had ik haar naar school moeten brengen. Kai is geruisloos al vertrokken.

Katja heeft vandaag met een vriend afgesproken bij Wintergreen te gaan skien. Hij is daar skileraar en kan haar een gratis liftpas geven. Wintergreen ligt hier zo'n drie uur rijden vandaan, dus voor haar doen staat Katja vroeg op. Om half tien vertrekt ze naar Charlottesville om van daaruit met Jim mee te rijden naar het ski oord.

Zodra Katja weg is, rijd ik naar de sportschool. Daar doe ik gauw een intensief half uur op de stairmaster. Ik klets nog even met buurvrouw Jeanne over hoe haar zonen en Saskia zulke goede vrienden zijn en tot laat 's avonds op de trampoline staan. Dat blijkt een zeer populair ding te zijn!

Er worden eindelijk temperaturen boven nul voorspeld en ik heb besloten, dat ik er echt met Cosmo op uit moet. Niet alleen voor hem, maar ook, omdat buiten zijn mijn gemoed helpt. Ik heb het advies van mijn reumatologe om, weer of geen weer, tenminste een half uur per dag buiten te lopen, schandalig genegeerd de afgelopen weken.

Eerlijk gezegd is dat niet alleen om het weer. De buurt verveelt me en ik vind het vervelend, hoe Cosmo er iedere tuin met honden kent en blaft en trekt. Ik besluit dus eens ergens heel anders heen te gaan. Zonder echt te weten, waarheen dan, ga ik op weg richting Washington. Er zijn langs de rivier en in de stad allerlei wandelmogelijkheden.

Op de I-66 krijg ik een ingeving. Bij het Tidal Basin moet het nu heel rustig zijn. Er is daar een gratis parkeerplaats en ik kan de wandeling zo lang maken, als ik wil. Tot mijn verbazing staat de parkeerplaats toch vrij vol, maar er is nog een plekje voor ons.

Gelukkig heb ik me, ondanks de optimistische voorspellingen, dik aangekleed, want het waait stevig bij het Basin! Dat maakt, dat het ver onder nul aanvoelt. Het uitzicht op het mooie Jefferson Memorial maakt dat echter helemaal goed. Cosmo ruikt aan ieder Kersenboompje, waardoor we niet echt opschieten, want daar staan daar hier honderden van, die in de lente prachtig roze bloeien.

Op het moment is dat moeilijk voor te stellen. Het Tidal Basin is voor een groot deel bevroren en waar dat niet zo is zwemmen tientallen Canadese ganzen. De meeuwen hebben de dokken van de zomerse fietsbootjes overgenomen, die nu ergens opgeslagen liggen.


Voor het Jefferson Memorial poseer ik Cosmo, die gewillig gaat zitten en op mijn "Diego!" ook leuk naar me kijkt. Aan de overkant van de straat ligt het George Mason memorial. Een meer dan levensgroot beeld van George zit er op een bankje.

Het lijkt mij zo leuk om Cosmo naast hem neer te zetten. Die heeft daar echter andere ideeen over. Hij vindt George helemaal niets en begint hard naar hem te blaffen. Een keer kijkt hij toevallig in mijn lens, dus een foto lukt. Hij moet niets van dat donkere beeld hebben!


We lopen verder en komen langs het Franklin D. Roosevelt memorial. Tot mijn verbazing staan er bordjes, dat het verboden is te eten of drinken, maar geen honden verboden bordje. Ik loop dus door het wijds opgezette monument, maar laat mijn oorspronkelijke idee om Cosmo naast FDR en zijn hondje, na de episode met George Mason, maar varen.

Al met al kom ik helemaal verfrist weer bij de van terug. Ik moet gewoon vaker naar de stad gaan, het voelt altijd als een minivakantie en geeft me weer positieve energie. Het is, zo midden op de dag, maar iets meer dan twintig minuten rijden, tenslotte.

Al de hele dag hoor ik op de nieuwsradio over de zware aardbeving in Haiti. Speciale reddingsploegen uit dit gebied zijn al op weg daarheen. Er wordt opgeroepen vooral geld te doneren. Dat ga ik meteen bij thuiskomst doen. Het voelt als veel te weinig, maar is in ieder geval iets.

Op de terugweg stop ik bij Trader Joe's om avondeten te kopen. Christine rijdt zelfs twee uur heen en terug naar Birmingham's of Nashville's Trader Joe's om hun mandarin orange chicken in te slaan. Ik wil nu eindelijk weleens weten, wat daar zo lekker aan is. Erbij gaan we broccoli (ik heb net ontdekt, dat Kai dat ook lekker vindt) en bruine rijst eten.

Aan de overkant haal ik bij Whole Foods Goodbelly voor Saskia. Dit is een andere Whole Foods, dan degene in Vienna, en minder goed gesorteerd. Ik kom hier eigenlijk nooit, al is de winkel ongeveer net zo ver bij ons vandaan. Het verschil tussen de twee winkels zo dicht bij elkaar vind ik wel opvallend. Ze zijn ongeveer even groot, dus daar kan het niet aan liggen.

Terwijl Saskia naar de chiropractor is, rijd ik naar het postkantoor. Met een bloglezeres heb ik geregeld, dat zij Yaktrax bij mij liet bezorgen, die ik nu doorstuur naar Nederland.

Tot mijn opluchting (ja, echt!) staat er een lange rij, dus ik moet zeker een kwartier wachten. Als ik ergens een hekel aan heb, is de wachtkamer bij de chiropractor. Ik ben helemaal voor vriendelijkheid en positieve energie, maar daar is het zo stroperig en onecht, dat het me mateloos ergert. Bovendien speelt er een diashow met rare uitspraken en ligt er een "opbeurend" bericht op iedere stoel. Te veel van het goede!

Als ik bij de chiropractor aankom, is Saskia helaas nog niet eens aan de beurt geweest. Brandon heeft vorige week een scan gedaan bij Saskia en is daar zeer tevreden over. Ze hoeft voortaan nog maar om de twee weken te komen. Hoera!!!

Ongeveer tegelijk met ons komt Rick ook thuis. Hij heeft een succesvolle reis gehad en een leuke tijd met zijn zus en zwager. Het is jammer, dat zij zover weg wonen, want we kunnen het allemaal goed met elkaar vinden. Denver is alleen net te ver om voor een lang weekend heen te rijden, zoals we met de andere familie kunnen doen.

De mandarin orange chicken gaat er bij de kinderen en mij goed in. Rick vindt het echter niet lekker. Zucht! Ik word daar wel moe van, hoor. Er is altijd wel iemand, die het niet lekker vindt. Maar ja, misschien komt dat gewoon met vijf verschillende smaken.

Inmiddels is het nieuwe American Idol seizoen begonnen. Het laatste met Simon Cowell en zonder hem ga ik er niets aan vinden. Hij is, naar mijn mening, de enige, die echt kijk heeft op de industrie.

Moeder-dochter middag

Als Rick weg is, zet ik nooit een wekker, want ik word altijd voor de kinderen op moeten wakker. Kai hoef ik nooit aan te sporen, die staat altijd keurig op tijd op en vertrekt ruim op tijd. Saskia laat het echter altijd op het laatste moment aankomen.

Nu rijdt ze tegenwoordig met een buurmeisje mee, dus hoeft ze niet zo vroeg op. Dat maakt het aanmerkelijk minder gestress! Ik kijk nu al tegen volgend jaar op, als Saskia al om kwart voor zeven bij de bushalte zal moeten zijn!

Na mijn ontbijt maak ik me klaar voor een ontmoeting met de stairmaster. Iemand suggereerde een tijdschrift te lezen tijdens het lopen. Dat ik daar zelf niet eerder op ben gekomen! De tijd gaat lekker snel en ik wil het tijdschrift uitlezen, dus klok zowaar een heel uur op de traploopmachine!

Net voor de schoonmaaksters mijn badkamer overnemen spring ik onder de douche. Katja is inmiddels ook klaar en we gaan er samen een gezellig middag van maken. Om te beginnen gaan we naar Katja's geliefde sushi restaurant, Sakana, voor de lunch. Daar worden we, zoals gewoonlijk, heel hartelijk ontvangen.

Het is weer het seizoen voor de "zoete garnalen", die met een gefrituurd kopje worden geserveerd. Die bestel ik en, na wat griezelen, probeert Katja ook een garnalenkopje. Zoals iedereen, die zich over het idee kan heenzetten, vindt ook zij het lekker.

Na een gezellige lunch rijd ik even langs Whole Foods. We hebben ons maandelijkse Nederlandse avondje en ik ben aan de beurt voor een voorafje. Ik heb besloten de olijfbar "aan te vallen" en kies gemarineerde champignons, verse mozzarella en drie verschillende soorten olijf. Daarbij snijd ik een stuk oude Goudse op en voila.

Katja en ik willen graag de film "Leap Year" zien en Rick heeft al te kennen gegeven daar niet in geinteresseerd te zijn. We besluiten hem dus vanmiddag met zijn tweeen te gaan kijken.

We zijn vroeg bij de mall en Katja zou Katja niet zijn, als ze niet "even" bij de sale van American Eagle wilde kijken. Ze past van alles aan, terwijl ik me erger aan de idioot harde muziek in de winkel. Ik snap best, dat deze winkel voor tieners en twens is en muziek hoort daarbij, maar zo hard, dat je eroverheen moet schreeuwen om je verstaanbaar te maken, blijf ik idioot vinden. In ieder geval slaagt Katja met twee truitjes, een hesje en een paar wanten, die allemaal inderdaad enorm afgeprijsd zijn.

Katja vraagt me, wat er mis is. Ik loop inderdaad vandaag met mijn ziel onder mijn arm, al probeer ik dat erg te verbergen. Ik kan het negatieve gevoel maar niet kwijtraken, hoezeer ik het samenzijn met mijn oudste ook fijn vind. We gaan naar Barnes and Noble en daar vindt Katja een paar boeken naar haar gading. Duidelijk is ze mijn mineurstemming niet gewend (wat me eigenlijk goed doet, dat betekent, dat ik eerdere stemmingen goed verborgen heb kunnen houden).

Katja stelt zelfs voor haar te knuffelen, precies daar bij de kassa. Dat brengt dan weer tranen in mijn ogen, want Katja is gewoonlijk niet bepaald knuffelig. Dat doe ik haar dus niet aan, maar ik vind het wel heel lief, dat ze het aanbiedt. Een film om mijn gedachten af te leiden is precies, wat ik nodig heb!

Omdat het midden op de middag is, hebben we vrijwel het hele theater voor onszelf. Na ieder een teil met Diet Coke te hebben gekocht (ik moet toch eens leren, dat ik geen "medium" nodig heb, ik krijg het nooit op!), kiezen we onze favoriete plek met een railing, zodat we onze voeten daarop kwijt kunnen.

De film is precies, wat we ervan verwachtten. Inderdaad wel een "chick flick", maar niet overdreven zoet, met veel humor en er is "chemistry" tussen de hoofdrolspelers. We denken erover deze zomer met onze Ierse vrienden mee naar Ierland te gaan en daar hebben Katja en ik na het zien van deze film helemaal zin in.

Thuis maak ik me gauw klaar en Katja brengt me naar Karin. Ik ben benieuwd, wat voor lekkers we vanavond weer voorgeschoteld zullen krijgen!

Ietsje warmer

Een positief aspect van deze koude (behalve, dat hopelijk veel muggenlarven doodvriezen) is, dat vrijwel iedere ochtend het zonnetje vrolijk schijnt. De sneeuw maakt het geheel nog wat lichter. Het maakt voor mij het opstaan een stuk makkelijker.

Vanochtend is geen uitzondering, ijskoud (-12) en zonnig. Rick en ik eten samen ontbijt en dan gaat hij inpakken voor zijn reis naar Denver. Ik ga gauw naar de core training, hopend op tijd terug te zijn voor Rick naar het vliegveld moet. Zijn vlucht zal om half een vertrekken en hij wil uiterlijk om tien uur weg, vanwege eventuele zwaardere veiligheidsmaatregelen.

Het duurt even, voor ik het warm krijg door de training! Dat terwijl er echt iets mis is met de thermostaat in die gymzaal, de verwarming staat er constant aan! Grappig genoeg hebben we het heel vaak over eten. Kennelijk maakt dat gewichten heffen hongerig.

Zonder na te kletsen haast ik me naar huis. Vroeger, toen de kinderen klein waren, vond ik het vooral in de winter heel zwaar, als Rick reisde. Nu vind ik het natuurlijk nog steeds niet gezellig, maar de kinderen zijn inmiddels meer compagnons, dan "werk" geworden. Ook reist Rick nu veel minder, vroeger was hij minstens drie dagen van iedere week op weg, soms meer.

Natuurlijk haalt mijn chaotische man de tien uur niet, maar een kwartiertje later nemen we dan toch afscheid. Het is leuk voor Rick om naar Denver te gaan, want hij kan vanavond en morgenavond zijn zus daar bezoeken.

Ondanks, dat het nog flink vriest, moet ik gewoon naar buiten in deze zonneschijn. Ik lijn Cosmo aan en we rijden naar het W&OD pad. Daar is het uitgestorven, we zijn alleen met vele vogeltjes, eekhoorns en ander ritselend spul, dat Cosmo telkens doet denken, dat hij erachteraan kan.

Het pad is tot mijn verbazing nog flink besneeuwd. Alleen op de zonnige plekken is het schoon. Het is dus even uitkijken, want veel van de sneeuw is helemaal ijs geworden. Cosmo lijkt overal herten te ruiken en staart telkens het bos in. We zien echter alleen een prachtige havik vlakbij, maar geen herten dit keer.


Na een uur zijn we terug bij de van. Thuis zie ik Katja's kevertje alweer staan. Zij had een oogartsafspraak vanochtend. Tijdens deze laatste week voor ze terug naar school gaat, gaat ze nog wat doktoren af.

Het is heel gezellig Katja deze week nog thuis te hebben. We nemen het ervan en gaan lunchen bij Pho Thang Long. Niets lekkerder, dan warme, pittige soep en jasmijnthee op zo'n koude dag.

Katja draagt mijn zonnebril, want haar pupillen zijn nog vergroot door het onderzoek bij de oogarts. Ik moet het wel horen, want ze vindt het een allerminst flatteuze bril. Tja, ik heb inderdaad gewoon de $15 zonnebrillen van de drugstores, want ik verlies ze veel te vaak.

Bij Michaels koopt Katja een fotolijstje om te versieren en een foto uit Egypte in te doen. Dit zal haar bedankje voor haar grandpa worden. Een leuk idee, vind ik. Zelf koop ik een paar Valentijns versieringen voor op de voordeuren.

Dan is het tijd voor CVS en daarna Safeway. Katja vroeg, of we konden gaan "inslaan" voor school en dat bedoelde ze letterlijk! Ze hoeft nu zeker een paar weken geen boodschappen te doen. Hoe het straks weer allemaal in dat kleine kevertje gaat passen zal me benieuwen!

Thuis gaat de open haard aan en Saskia en haar vriendinnen komen verkleumd binnen van de trampoline. Saskia verklaart, dat ze klaar is met kou en sneeuw, want zo kan ze niet echt van haar Kerstcadeau genieten.

Na het eten kijken we naar een dramatische aflevering van "The Bachelor". De meisjes kijken graag naar dit programma en ik vermaak me met alle drama. ABC maakt een heel punt van een zogenaamde affaire tussen een van de deelneemsters en een medewerker van de show. Hier is te lezen, dat dat met een korrel zout kan worden genomen. De hele show wordt steeds onaannemelijker op die manier. Maar goed, het maakt voor goede tv.

Rustdag

Zondag is rustdag. In het minder kerkelijke Nederland kregen we dat meer mee, dan hier in de religieuze Verenigde Staten. Vroeger vond ik het de saaiste dag van de week.

Wij woonden in een klein dorp in midden Nederland. Het enige vertier was de wekelijkse boswandeling, waar ik een hekel aan had, want we liepen als eendjes achter elkaar aan op altijd weer hetzelfde aangelegde pad achter andere gezinnen aan. Zodra ik oud genoeg was om thuis te blijven, deed ik dat, weliswaar onder groot protest van mijn ouders, die het nodig vonden te "luchten".

Toen mijn familie naar de VS verhuisde en ik in Utrecht woonde, bleef ik als een van de weinigen tijdens de weekends over in Utrecht. De meesten van mijn medestudenten gingen in het weekend naar huis. Het waren de zondagen, waarop ik me het meest eenzaam voelde. De stad was uitgestorven en alles was dicht.

Nu ben ik helemaal niet iemand, die gaat winkelen om te winkelen, maar gewoon het feit, dat de mogelijkheid er is, maakt al een verschil. Hier wonen wij ook wel in een gebied, dat niet zo vreselijk religieus is. De meesten van onze vrienden hangen wel een godsdienst aan, maar gaan lang niet altijd naar de kerk. Elders in de VS zal "zondag" wel nog steeds als een "rustdag" voelen.

Enfin, dit alles om in te leiden, dat deze zondag een echte rustdag dreigt te worden. Rick vindt dat heerlijk, lekker in en rond het huis bezig zijn. Ik heb die rust echter niet in mij. Ik zie van alles, dat gedaan moet worden, maar met de pijnen heb ik ook minder energie en wat ik ervan heb, wil ik niet aan opruimen e.d. besteden.

Rick haalt, zoals de meeste zondagen, ontbijt bij Starbucks. Ik ben helemaal weg van hun eiwit met spinazie wrap! We ontbijten met zijn allen en dan vertrekt Kai naar Claudia voor zijn wiskundebijles. Hopelijk helpt het, want gisteren heeft hij zijn laatste collegeaanmelding weggestuurd. Nu is het afwachten, waar hij aangenomen zal worden. Rick en ik zitten daar meer over in, dan Kai, krijg ik zo het gevoel.

Het is te koud om buiten te sporten, maar ik wil beslist iets doen om mijn spieren op te warmen. Ik heb echter helemaal geen zin! Wii Sports Active to the rescue! De "More Workouts" is niet zo intensief, als het originele programma, maar het heeft een tropisch eiland als achtergrond. Op het moment is dat, wat ik wil zien. Ik doe de 6 weekse uitdaging routine en dan nog een kwartier. Het moet maar genoeg zijn voor vandaag (volgens Rick wil ik vaak teveel, hij heeft vast gelijk).

Intussen draait de ene na de andere was. Voor de lunch vouw ik heel wat weg. Onvoorstelbaar, wat vijf mensen in een week vuil maken! Saskia lijkt zo op haar zus! Een jaar geleden moesten we haar nog aansporen tot douchen, nu staat ze er zeker eens per dag onder en gebruikt dan ook meteen twee baddoeken!

Dan stelt Rick voor om naar de film te gaan. Katja en ik hebben daar meteen oren naar, de andere twee willen thuis blijven. Al weken willen we, Disney fans, dat we zijn, "The Princess and the Frog" zien. Die speelt om half drie bij AMC in Tysons.

Naief denken we, dat deze film na al die tijd wel weinig populair zal zijn. We hebben geluk met het vinden van een parkeerplaats, want het lijkt werkelijk wel Kersttijd, zo druk is het bij de mall! De wekelijkse boswandeling van vroeger is voor veel Amerikanen de wekelijkse gang naar de mall, kennelijk.

Bij een van de automaten koopt Rick de kaartjes en gaat in de rij staan voor popcorn en soda. Katja en ik gaan "vast" een zitplaats scoren. Tot onze verrassing zit de zaal vrijwel vol! De enige drie plaatsen naast elkaar zijn op de eerste rij. Noodgedwongen nemen we ze maar.

De film is het echter helemaal waard. Op en top klassiek Disney, compleet met ouder, die vroeg overlijdt. Leuk voor Katja en mij is, dat hij in New Orleans speelt, daar waren wij net afgelopen lente en na het zien van die film heb ik zin om weer te gaan. Leuk vind ik ook, dat dit echt een Amerikaanse film is. De andere tekenfilms zijn meestal niet in de VS gesitueerd.

Het verhaal is ook voor volwassenen leuk. Zo af en toe is er een grapje, dat kinderen vast niet begrijpen, maar volwassenen wel. Al met al is het heerlijk onschuldig Disney vermaak en betrap ik mijn bijna twintigjarige erop zo af en toe hardop te lachen, als de kleintjes ook lachen. Lief is het applaus van de kinderen aan het einde van de film.

Thuis begint Rick aan de laatste muur in Saskia's kamer. Die zal met schoolbordverf en magnetische verf bedekt worden. Daarna kunnen we eindelijk naar IKEA om de rest van Saskia's meubilair te kopen. Nu lijkt het wel een verhuizing met alle dozen met haar spullen. Langzaamaan dring ik tot haar door, vandaag gaf ze zelfs toe, dat ze wel van een paar pluche dieren afscheid zal moeten nemen. Als alles klaar is, is het resultaat hopelijk een gezellige tienerkamer.

Hieronder de links naar de foto's van Katja's Egyptische vakantie:
Album 1

Album 2

Feest en familiebezoek

Vrijdag

Gisteravond gingen we laat slapen na het kijken van alle foto's en filmpjes. Tot mijn verbazing schrik ik om zes uur wakker van het dichtslaan van een van de keukenkastjes. Dat kan nog geen kind zijn, dus moet Ricks vader al zo vroeg op zijn! Met een jet lag van zeven uur voelt het voor hem natuurlijk al vroeg in de middag.

Kai staat op om kwart over zes en gaat gewoon onder de douche. Ik draai me nog eens om, maar denk, dat de scholen dan wel op tijd zullen beginnen, want we hebben Kai gisteravond nog op het hart gedrukt om de Fairfax County Public Schools website bij het opstaan te bekijken.

Rick staat op om zijn vader gezelschap te houden en even later hoor ik hem tegen Saskia praten. Die juicht, dus ik vraag, wat er is. Er ligt toch zo'n vijf centimeter sneeuw en de scholen hebben een twee uur verlate start.

Vooral mensen, die het sneeuwerige weer in het noorden van dit land gewend zijn, maken daar altijd grapjes over. Maar ten eerste wordt hier nauwelijks geld opzij gezet voor strooien en/of sneeuwruimen en ten tweede is het enorm heuvelachtig, wat gevaarlijke glijpartijen tot gevolg kan hebben. Zelfs Ricks vader, die toch uit sneeuwerig West-Michigan komt, is hier voorzichtig, want hij weet hoe onbetrouwbaar de wegen kunnen zijn.

Mede daarom besluit mijn schoonvader al om zeven uur te vertrekken voor zijn lange rit naar huis. Wij weten niet beter, dan dat hij onderweg ergens zal overnachten, maar horen pas laat in de avond van hem. Hij heeft de hele 1400 km in een keer gereden! Die wilde echt graag naar huis!

Nadat we allemaal afscheid hebben genomen van Grandpa gaan Saskia en ik nog even terug naar bed. Katja heeft ook last van jet lag en is klaar wakker, hoogst ongewoon voor haar, zo vroeg. Kai heeft al gedoucht en Rick gaat X-Box met hem spelen (krijg je hem volgens mij ieder uur van de dag enthousiast voor). Tot mijn verbazing slaap ik ook echt nog een beetje, ondanks het achtergrond geluid van sneeuwruimende buren.

Door de late start van de scholen is de core training klas van vandaag afgelast. In plaats daarvan doe ik een Sports Active More Workouts routine. Met alweer een witte wereld buiten is de setting van een tropisch eiland zeer welkom! Wat zou ik nu graag dat witte strand en turquoise water zien en dan vooral de warmte, die dat ook brengt!

Rick heeft vandaag vrij genomen om meer tijd met Katja te kunnen doorbrengen. Hij moet volgende week namelijk op reis. Daarom wil hij graag met zijn drieen gaan lunchen. We zoeken een gezellig en vooral warm restaurant met dit koude weer. Rick kiest Mon Ami Gabi in Reston.

We vinden een parkeerplaats, maar Katja en ik kunnen er niet uit, want aan onze kant is er een van de inmiddels ijsbergen van sneeuw. We rennen praktisch naar het restaurant, zo koud is de harde wind. Het restaurant is, zoals Rick had gehoopt, lekker warm en gezellig.

Door het koude weer hebben we allemaal zin in soep. Er staan er drie op het menu: uiensoep (natuurlijk in een Frans restaurant), champignonsoep en prei- en aardappelsoep. We kunnen ook een "sampler" kiezen met minikopjes van alle drie. Dat laatste doen we alle drie.


De uiensoep op de foto is groter, dan in werkelijkheid

Verder neem ik de mosselen, die werkelijk de grootste zijn, die ik hier in de VS heb gezien! De anderen nemen sandwiches, die er ook erg lekker uitzien.

Thuis probeer ik vooral te rusten, want dit weer is funest voor mij. Ik kan niet met woorden beschrijven, hoe verschrikkelijk ik het vind! Ik voel me schuldig, want vandaag lukt het me niet echt aan mijn goede voornemen, dat de winter me niet zo down zal krijgen, te voldoen. Ik voel me huilerig door de pijn en erg vermoeid. Dat, terwijl de lunch toch erg gezellig was en we vanavond een leuk feest in het vooruitzicht hebben. Om daarvan te genieten dwing ik mezelf helemaal te ontspannen.

Saskia neemt Delaney mee naar huis. Niet bepaald het kind, dat "ontspanning" op haar voorhoofd heeft geschreven, al vind ik het een van haar leukste vriendinnetjes. De dames staan erop op de trampoline te gaan. Van mij moet die eerst sneeuwvrij gemaakt, dus nemen ze een bezem mee. Voor de trampoline schoon is, zijn ze al binnen, blauwbekkend (geen wonder, want met alleen sokken aan zijn je voeten al meteen bevroren op zo'n trampoline, natuurlijk).


Het ontspannen lukt me zo goed, dat ik, als het tijd wordt mijn galakleding aan te doen, bijna ingekakt ben. Uit moeten mijn lekker warme Noorse trui en spijkerbroek.

Jaloers zie ik toe, hoe Rick een lekker warme tuxedo aandoet. Ik doe een soort spinneweb van een panty aan met daarover een niet veel dikkere gala broek met valse diamanten aan weerszijden. Daarop een mouwloos (!) zilver en zwart topje en ik ben "aangekleed". Om van mijn mooie, maar zeer oncomfortabele schoenen nog niet eens te spreken. Waarom moeten vrouwen, om mooi te zijn, toch zo schaars gekleed gaan? Terwijl het voor mannen het omgekeerde is.


Al een paar jaar neemt het Microsoft "holiday" feest begin januari plaats. Iedereen vindt dat fijn, de feestdagen zijn druk genoeg en dan is er nog iets om naar uit te kijken naderhand. Ernaar uitkijken is zeker passend, want de feesten zijn ieder jaar weer extravagant.

Dit jaar wordt het in het Strathmore Music Center in Maryland gehouden. We geven onze auto aan de valet parkeerders en lopen dan rillend door de tunnel naar binnen.

Al gauw vinden we Doug en Scarlett, die mij gisteren via Facebook vroeg, wat ik zou dragen. Zij hebben al uitgevonden, dat er sushi zal worden geserveerd op de tafel het dichtst bij ons. We blijven daar wat hangen en inderdaad komt er een prachtige sushi "brug" met de lekkerste dingen! Ik ben de eerste, die ervan kan opscheppen! Later staat er een enorme rij, maar wij hebben gesmuld.


De mannen halen hamburgers, maar daar zijn Scarlett en ik niet in geinteresseerd. Boven is een Italiaans buffetje, waar we rauwe ham, verschillende groentes en wat mozzarella nemen. Dan hebben wij genoeg gegeten.

Er speelt een heel goede band en Rick en Doug gaan dansen. Ik word regelmatig gevraagd, maar gooi mijn onwil op mijn schoenen, die ook echt martelwerktuigen zijn. In werkelijkheid heb ik gewoon teveel pijn. Op andere feestjes dans ik graag, maar vanavond niet. Scarlett danst ook niet. Zij heeft soortgelijke lichamelijke problemen.

Als het tijd wordt voor het dessert vinden we lekkere profiterolles en canelloni. Dan zie ik ook het andere groepje van Ricks werk, dat ik ken. We kletsen gezellig bij, maar tegen elven kan ik echt niet meer. Rick vindt het prima om naar huis te gaan, gelukkig. Hij heeft met iedereen, die belangrijk is, gesproken. Doug en Scarlett vertrekken tegelijkertijd met ons.

Onderweg bespreken we, dat we dit een van de leukste feesten vonden. Vooral de bediening was heel erg goed! Helaas komen we om middernacht (!) nog in de file te staan op de Beltway. Op het moment worden vooral de gaten, die door het vriezen en dooien in het wegdek zijn ontstaan, gedicht.

Tegen enen zijn we thuis. Tot mijn verbazing is Saskia nog wakker, maar de andere kinderen, inclusief Delaney, slapen. Rick en ik gaan meteen plat, natuurlijk! Het was een superfeest, zoals altijd! Of eigenlijk, dit was van alle feesten het beste en dat zegt wat!

Zaterdag

Om kwart over negen gaat de telefoon, maar ik laat hem gaan, want ik ben nog niet klaar om te praten. Niet veel later hoor ik Saskia en Delaney op, dus is het ook tijd voor ons om op te staan.

Op het antwoordapparaat staat een berichtje van Mary Ellen, zij wil gaan lopen. Met dit ijzige weer en nog ijzigere wind is dat precies, wat ik nodig heb: een vriendin, die me ertoe dwingt naar buiten te gaan. Ik maak gauw een paar eieren in de magnetron en ben dan klaar om te gaan.

Het blijkt een stuk kouder, dan gedacht. Ik ben warm genoeg gekleed, maar Mary Ellen gaat terug naar huis om haar skijack aan te doen. Het is werkelijk onaangenaam, met harde wind, dus we lopen niet de voorgenomen 5 kilometer. Na een half uur houden we het voor gezien.

Na de lunch komt mijn zus op bezoek met haar jongste van bijna twee. Sasha is onderweg in slaap gevallen en blijft lekker in haar autostoeltje slapen. Rick is buiten bezig de lichtjes op te ruimen, dus houdt een oogje op haar. Wij kletsen gezellig bij.

Na een paar uur wordt Sasha (ik blijf Saskia typen!) wakker en warmt al gauw op. Ze lacht met Saskia, vindt Cosmo een heel leuk iets en is een goedlachse peuter. Wat zou ik graag willen, dat dit gezin dichterbij woonde! Die lekkere knuffeltjes, de twee anderen zijn nog in Massachusetts, maar natuurlijk ook mijn lieve zus en haar man. De afstand blijft moeilijk.


Tegen vijven nemen ze weer afscheid en gaat Saskia twee deuren verderop oppassen. Kai en Katja zijn thuis en Rick stelt voor samen ergens te gaan eten. Ik krijg het gevoel, dat hij ook door begint te hebben, dat zulke avonden, met de twee oudsten hier, zeldzaam zullen zijn. De keuze valt op Chef Geoff's, waar we nog de laatste tafel kunnen krijgen.

We delen hummus en pita's (Katja's favoriet, ze heeft er na Egypte nog geen genoeg van!) en mini Beef Wellingtons, die super lekker zijn. Ik bestel als hoofdgerecht soep en een tonijn "napoleon". Alles is even goed bereid en gepresenteerd. Het is alleen koud in het restaurant, iedereen houdt zijn of haar jas aan. Dat vind ik zo vreemd! Je zou denken, dat je dan als management de verwarming hoger zet.

Katja gaat eropuit met Leah (net terug van St. Lucia, ook al zo'n temperatuursschok!) en Raffi. Kai rijdt naar de mall om een film te kijken met vriend Charlie. Rick en ik zijn dus alleen thuis, want Saskia past tot na elven nog op. Tijd voor spelletjes, dus, ik verdwijn nu naar de basement!

Weer veilig thuis

Midden in de nacht maakt Saskia me wakker. Ze heeft weer zo'n erge hoofdpijn. Het is voor het eerst in lange tijd, dat ze daar 's nachts last van heeft. De dokter heeft haar opgedragen een hoofdpijndagboek bij te houden, maar in de Kerstvakantie heeft ze geen hoofdpijn gehad. Na Advil en te zijn ingesmeerd met Mineral Ice, gaat ze proberen verder te slapen.

Gelukkig heeft het allemaal geholpen, want we willen niet weer in het patroon van iedere donderdag ziek melden vervallen. Saskia is een beetje misselijk bij het opstaan, maar een bak Cheerios verhelpt dat en ze vertrekt op tijd naar school.

Al bibberend begeef ik me op weg naar de fitness. De donderdagklas was, toen ik lid werd, een Pilates klas. Erg saai vond ik het, maar ja, met kletsen ging de tijd toch wel snel. Al gauw bleek, dat ik niet de enige was, die het saai vond, en deden we de helft van de tijd gewichten en de andere helft Pilates. Met het nieuwe jaar heeft Sharon het rooster ook meteen veranderd en er een interval klas van gemaakt.

Dat zullen we weten! We moeten een step neerleggen. Ik doe er nog enthousiast twee blokken onder ook, ik moet nu toch eens leren het mezelf nooit zwaarder te maken, dan de aerobics instructrice! Daarbij gewichten en een medicine ball (bal van, in mijn geval, 2 kg) en dan beginnen we.

Wauw, na een uur heb ik echt het gevoel flink bezig te zijn geweest! Volgende keer doe ik maar een blok onder de step, twee was te moeilijk. Wat een verbetering is deze training! Ik heb, als ik dan moet bewegen, ook graag, dat ik echt wat calorieen verbrand en dat gebeurde vandaag zeker!

Thuis lijn ik Cosmo aan voor zijn wandeling. Volgens het weerbericht zou het minder waaien en in de "upper 30's" worden (rond de 3 graden). Mijn Weatherbug zegt echter, dat het -2 is en toch nog flink waait. Ik kleed me dus dik aan, maar mijn gezicht wordt toch nog zo koud, dat ik er hoofdpijn van krijg, bah!

Morgenavond hebben we het Kerstfeest van Ricks werk en laten er uitgerekend nu twee van mijn nagels afbreken! Gelukkig maakt Thu ze weer helemaal netjes en lakt de rest van mijn nagels opnieuw. Nu kan ik met nette handen naar het feest.

In hetzelfde winkelcentrum ga ik naar Microcenter. Ik ben al jaren een Paint Shop Pro gebruikster, maar sinds ik Windows 7 heb, duurt het minstens een minuut om een foto op te slaan met dat programma. Ik heb al uren aan de telefoon doorgebracht met Corel, maar er lijkt geen oplossing voor. Met alle foto's, die ik te bewerken heb, is dat enorm frustrerend.

Pat heeft Photoshop Elements en dat heb ik bij haar eens gebruikt. Daarmee kun je ongeveer dezelfde dingen doen, als met Paint Shop Pro en ik vond het makkelijker uit te vogelen.

Gisteren kreeg ik van Rick, na mijn zoveelste klaagzang over hoe lang het duurt met foto's, eindelijk het groene licht om Photoshop Elements aan te schaffen. Microcenter heeft het programma gebundeld met Premiere, Adobe's videoprogramma. Dat heb ik eigenlijk niet nodig, maar ach, wie weet komt het nog eens van pas.

Nu ik hier toch ben kan ik het niet helpen mezelf op de Vietnamese vissoep te trakteren van Pho Thang Long. Met dit koude weer is die helemaal lekker! Het restaurant zit, zoals altijd, helemaal vol. Het is, wat we hier noemen, een "Hole in the wall", zonder enige atmosfeer, maar hun eten is bijzonder goed.

Thuis begin ik meteen met de installatie van Photoshop Elements. Ik hoop er wat mee te kunnen spelen, maar het duurt heel lang. Laura komt voor een massage en doet weer heel goed haar best op mijn rug, au!

Saskia heeft een chiropractor afspraak om kwart over vier, maar Laura was weer laat, dus ik lig nog op de massagetafel. Gelukkig kan Kai haar meenemen. Dat ga ik volgend jaar weer missen, zo'n rijdende tiener!

Rick komt vroeg thuis en maakt zijn befaamde omeletten. Hij is daar echt een meester in. Hij maakt een heel dunne "pannenkoek" omelet en daarin gaan ham, kaas, champignons, paprika, ui en salsa. Het smaakt allemaal weer super lekker.

Terwijl we aan het afwassen zijn, belt Katja op, dat ze zijn geland. Ze vindt het maar niets, dat wij nog niet op weg zijn, maar ik heb genoeg ervaring met internationale vluchten en Dulles, dat ik weet, dat het wel even zal duren, voor ze door de douane zijn. Grappig genoeg is Rick bang, dat ze al op ons zullen staan wachten.

Twintig minuten later staan we te wachten bij het internationale gedeelte. Op de monitor zien we, dat er zes vluchten in de douaneruimte zijn. Zoals ik Rick al verteld had, moeten we nog zeker drie kwartier wachten voor we Katja en Ricks vader eindelijk zien komen.

Zij zijn nog allerminst moe, dus we gaan thuis meteen foto's kijken. Dat gaat alleen op de grote tv in de basement en er zijn er veel! Ze hebben het fantastisch gehad, geen ruzie (wat best bijzonder is, gezien de korte lont van mijn schoonvader (zoals hij zelf regelmatig te berde brengt)) en heel veel aanzoeken voor Katja. Ze hadden zelfs stalkers! Zodra de foto's op Facebook staan, zal ik er hier ook een link van neerzetten.

Het sneeuwt nu, maar niet noemenswaardig, dus ik denk, dat Saskia en Kai's wens om tenminste een late start te hebben morgen niet door zal gaan. Mijn schoonvader is van plan al vroeg op weg te gaan terug naar Michigan. Dit is een ervaring, die Katja nooit zal worden afgenomen. Deze zomer is het hopelijk Kai's beurt en Saskia hoopt, dat haar Grandpa over vier jaar nog gezond genoeg zal zijn om met haar op pad te gaan.

IJzige watervallen

Na een nacht vol dromen over een tropisch eiland met palmen en turquoise water word ik toch wel heel teleurgesteld wakker. Het enige goede aan dit koude weer is, dat ik er heel lekker bij slaap. In de zomer is het vaak zo warm 's nachts. Mijn spieren protesteren echter verschrikkelijk! Iedere ochtend moet ik de aanvechting om maar gewoon te blijven liggen overwinnen.

Het duurt vandaag ook wel even, voor ik klaar ben om te gaan bewegen. Pas tegen tienen rijd ik naar Anytime. Daar doe ik een langzaam half uur interval op de stairmaster, dat helpt de spieren wat los te krijgen, gelukkig.

Eigenlijk wil ik gewoon warm binnen blijven, maar ik weet ook, dat stilzitten de pijnen alleen zal verergeren. Bovendien voel ik me schuldig tegenover Cosmo, die al een week geen lekkere natuurwandeling heeft gehad. Ik kleed me dus warm aan, veel laagjes, ook een dubbele broek, en rijd richting Great Falls. Als het te koud is, kan ik altijd terug naar de auto, bedenk ik me.

Dezelfde oude Park Ranger als gewoonlijk begroet me vriendelijk bij de ingang. Hij biedt me al geen kaartje meer aan, want ik ben duidelijk een oudgediende hier. Bij het uitstappen hoor ik, zoals altijd, het water al razen. Cosmo is helemaal blij en ruikt ieder struikje en zelfs de oude sneeuw.

Bij het eerste uitkijkpunt zien we de ijsafzetting op de rotsen. De watervallen zijn op hun mooist, niet te vol, maar ook geen druppeltjes, zoals soms in droge tijden. Voor Kerst heb ik een ND (Neutral Density) filter gekregen en ik probeer die uit. "Helaas" is het te zonnig om hem te gebruiken, waar ik hem voor wilde, namelijk het water "stop" zetten. Toch produceert hij mooi foto's met interessante lichtval.


Na alle drie de uitkijkpunten bezocht te hebben, loop ik riching het adelaarsnest. Kennelijk heb ik me goed genoeg aangekleed, want koud heb ik het, ondanks de harde wind, helemaal niet. Anderen wagen zich vandaag niet aan dit park, we komen maar een andere wandelaar tegen.

Vlak langs het pad staat een reiger in een wak in het ijs. Die moet koude tenen hebben! Allerlei watervogels zwemmen in de rivier, die hier te snel stroomt om bevroren te zijn, dichterbij Washington zit hij potdicht. Behalve de "gewone" eenden en ganzen is er ook een soort, die ik niet vaak zie, de "ring necked duck".


De adelaars zijn niet "thuis" en ik begin het nu koud te krijgen. Tijd om terug naar de auto te gaan. Zoals altijd ben ik blij, dat ik mezelf ertoe heb gezet om te gaan. In de stille natuur rondlopen helpt altijd. Het geeft ook zo'n "eeuwig" gevoel, dat er altijd wel een "morgen" is, hopelijk minder pijnlijk, dan vandaag.


Op de terugweg ga ik langs de Giant om avondeten voor vandaag en morgen te halen. Daarvoor heb ik onder anderen geraspte kaas nodig. Deze supermarkt is net uitgebreid en ik moet gewoon een foto van alle zakjes geraspte kaas maken!

Er zijn drie merken, waaronder het huismerk. Die hebben cheddar, mozzarella, Parmezaanse kaas, Monterey Jack en mengsels daarvan geraspt (Mexicaanse melange, Italiaanse melange etc.). Daarbij minder vette en vetloze variaties van dat alles. Bij elkaar is het een muur van geraspte kaas, terwijl ik me uit Nederland alleen geraspte Goudse en Parmezaanse kaas herinner. Dat is misschien inmiddels ook anders.


Voor Kerst heb ik een cadeaubon voor Starbucks gekregen, daar haal ik een ijs groene thee en een mozzarella met tomaat sandwich. Ik heb enorme trek, dus ik eet het gauw in de auto op. Het is dan ook al bijna twee uur, ik blijf altijd langer bij Great Falls, dan ik verwacht.

Om in beweging te blijven doe ik thuis Wii Fit Plus. De nieuwe balansspelletjes daarop zijn erg leuk. Saskia en Shannon hebben op de trampoline gesprongen en willen daarna ook op de Wii. Het is leuk zo met zijn drieen. Shannon vind ik een van Saskia's leukste vriendinnetjes. De anderen zouden het niets vinden, als ik meespeel, maar Shannon vindt het juist leuk. Haar moeder, die haar op komt halen, is ook ontzettend aardig.

Als Rick thuiskomt, begin ik aan het avondeten. Iedereen vindt het lekker, wat altijd lekker rustig is. Ik dank Thai Kitchen en A Taste of Thai voor ons heerlijke diner.

De in de "spicy peanut bake" gewentelde kippenborsten smaken voortreffelijk. Het vlees is lekker mals, helemaal niet droog. Daarbij hebben we bruine rijst met de pindasaus, die veel weg heeft van de Indonesische variatie. Als groente gekookte worteltjes, die zelfs Saskia lekker vindt. Al met al een succes bij iedereen, wat in dit gezin hoogst ongewoon is.

Vanavond kijken we naar "The Middle", "Modern Family" en "Cougartown", alle drie goede nieuwe sitcoms!

Hieronder een filmpje over fibromyalgie, dat goed uitlegt, hoe het is om met de chronische pijnen en vermoeidheid te leven. Ik heb geluk, want de heel slechte dagen zijn tegenwoordig in de minderheid, al is de pijn vrijwel nooit weg.

Toen ik pas de diagnose kreeg, lag ik iedere winter maandenlang in bed. Ik weet nu, dat de pijnen heel vervelend zijn, maar dat het me niet zal schaden er doorheen te bijten (let wel, dit ben ik, anderen met fibromyalgie hebben ook andere gezondheidsproblemen), dus dwing ik mezelf dingen te ondernemen. Zoals Rick altijd zegt, je kunt thuiszitten met pijn of leuke dingen doen, die misschien je aandacht van de pijnen afleiden. In ieder geval vind ik veel herkenning in onderstaand filmpje:

"Real Housewives"

Brrrr, brrr en nog eens brrrr!!! Wat zou ik graag een beer zijn nu en lekker in mijn warme hol blijven slapen. Het is wel niet zo koud, als de afgelopen paar dagen, maar nu staat er weer een nare wind, die door merg en been gaat.

Rick gaat voor het eerst in meer dan twee weken weer naar zijn werk. De stairmaster roept mijn naam weer eens en ik ga er een half uur op. Het is druk bij Anytime en zoals altijd zijn er een paar bekenden uit onze buurt. Na de stairmaster ga ik nog een twintig minuten op de elliptische machine en klets met Bets. Grappig toch, hoe zo'n sportschool ook een sociale ontmoetingsplaats kan zijn. Precies wat ik vorig jaar zocht.

Thuis maak ik me snel klaar, want Julie komt me ophalen voor de lunch. Julie heb ik vorige maand ontmoet tijdens mijn eerste "meetup" van de Fairfax Ladies Travel Club. Deze lunch wordt door een andere meetup groep georganiseerd, waar Julie toevallig ook lid van is.

Voor ons beiden is het de eerste keer, dat we iets met de "Real Housewives of Northern Virginia" gaan doen. Toen ik de naam van de groep zag, moest ik wel even grinniken. Die is duidelijk een parodie op de "Real Housewives" serie op Bravo. Geen idee, of dat ook in Nederland bekend is, maar ik bedacht me, dat iemand, die een groep zo noemt, wel gevoel voor humor moet hebben.

De lunch is bij de Cheesecake Factory in Fair Oaks Mall en onderweg kletsen Julie en ik gezellig bij.

Zo'n tien minuten voor de afgesproken tijd komen we aan en zoeken naar een parkeerplaats zo dicht mogelijk bij de ingang. Helaas zijn die er niet, dus we moeten wel door de kou. Gewoonlijk parkeer ik zo ver mogelijk weg om nog een extra wandeling te maken, maar met dit weer dus bij voorkeur niet.

Natuurlijk hebben we geen idee, wie de anderen zijn, die zullen komen lunchen. We vragen bij de host stand of er een reservering is, maar dat is niet het geval. Wel kan de host ons een paar andere dames wijzen, die hetzelfde vroegen. We maken kennis met Molly en Sandy en kletsen over onze huisdieren, want Molly en Sandy hebben (tot mijn verbazing, waarom weet ik niet) geen kinderen.

Al gauw komt Renee en dan Judy, voor wie het ook de eerste keer is. Er zouden, volgens de website, tien mensen komen, dus we vragen of er een tafel voor ons kan worden opgezet. Dat is gelukkig geen probleem, want dit restaurant kan flink vollopen. Het verbaasde ons dan ook, dat de organisatrice geen reservering heeft gemaakt.

Voor we plaatsnemen komen Holly, Pat (die dit alles heeft georganiseerd) en Page ook. Nummer tien komt niet opdagen, maar ik vind negen vrouwen al een hele opkomst! Het wordt een erg gezellige maaltijd. Ik klets vooral met Renee, Molly, Sandy en Julie en we vinden heel wat om over te praten.

Grappig is, dat vrijwel iedereen een salade bestelt. Ik ook, want verder vind ik het menu van dit restaurant nogal zwaar. Cheesecake Factory heeft salades onder de 590 calorieen en daarvan vind ik de "spicy chicken" erg lekker. Nog steeds is het een flinke portie, die ik bij lange niet opkrijg.

Om half twee nemen we weer afscheid en Julie en ik zijn het erover eens, dat dit ook een erg leuke groep is. Mijn theorie is, dat mensen, die zo via het internet contacten zoeken, heel sociaal moeten zijn. Anders doe je die moeite toch niet.

Een paar van de anderen vandaag waren ook nieuw en hun voornemen voor het nieuwe jaar was meer mensen te ontmoeten. Ik was verbaasd te horen, dat de meesten het moeilijk vinden blijvende vriendschappen te sluiten in dit gebied, omdat zovelen hier maar tijdelijk wonen. Al heb ik een aantal heel goede vriendinnen hier, dat gevoel herken ik ook. En ik maar denken, dat het kwam, omdat ik niet Amerikaans van geboorte ben.

Julie zet me weer thuis af, net als Kai uit school komt. Omdat Leah naar St. Lucia is, moet Kai deze week Diego weer uitlaten. Ik voel me met dit weer schuldig tegenover Cosmo, want ik kom het liefst zo min mogelijk buiten. Dit weekend en gisteren heeft Rick met hem gewandeld, maar nu vraag ik Kai Cosmo ook mee te nemen. Hij vindt het moeilijk met twee honden, maar doet het gelukkig toch. Cosmo komt helemaal blij terug. Morgen moet ik van mezelf met hem de natuur in!

Vorige week zei Rick, dat mijn haar er aan de bovenkant vreemd licht uitzag. Niet grijs, maar meer blondachtig. Dat was mij ook al opgevallen, maar ik dacht, dat ik het me verbeeldde. Ik belde Mona op en die was het ermee eens, dat de kleur niet had "gegrepen". Vanmiddag doet ze het gratis over, wat ik fijn vind, want op vrijdag is het grote jaarlijkse feest van Ricks werk en dan wil ik er optimaal uitzien!

Op de terugweg ga ik langs Whole Foods. We hebben geen melk meer en ik neem avondeten mee. Rick en de kinderen zijn dol op hun meatloaf en ik op hun zalm. Daarbij eten we de in de oven gebakken chipotle zoete aardappel"frietjes" en spinazie. Die frietjes zijn onvoorstelbaar lekker! Zelfs Rick, die niet van zoete aardappelen houdt, vindt deze heerlijk.


(zeldzame) lieve foto van Saskia en Cosmo

Vanavond begint een nieuw seizoen van The Biggest Loser. Dit keer zijn de deelnemers en -neemsters zwaarder, dan ooit. De zwaarste weegt 526 Amerikaanse ponden! Ik moet zeggen, dat ik niemand ken in deze omgeving, die meer dan "gewoon" dik is en zelfs daarvan maar een paar.

Eigenlijk kijken wij er waarschijnlijk door soortgelijke ogen naar, als de meeste Nederlanders. Zulke extreme gewichten zijn onbekend voor ons, maar wel (kennelijk) erg aanwezig in dit land. Het hele "Biggest Loser" concept is natuurlijk ook uitgebreid tot fitness dvd's en spelletjes en meer. Wie weet koop ik degene voor de Wii nog eens, die van Jillian Michaels, een van de trainers, vond ik vreselijk.

Terracotta Soldaten

Al om zes uur hoor ik Saskia aan de gang in de badkamer. Ze wil op tijd op school zijn en er is een routine bijgekomen: haar al steile haar nog steiler maken met haar voor Kerst gekregen tang. Het vriest keihard en Saskia heeft haar winterjas op school gelaten, dus Rick rijdt haar even naar de busstop. Vroeger was die praktisch tegenover ons huis, maar door de bezuinigingen is het nu een flink stuk lopen weg.

Rick heeft vandaag nog vrij genomen en na mijn Sports Active routine vertrekken we naar Washington. Net als we de stad binnenrijden zien we drie helicopters naderen. Ik merk op, dat het de familie Obama weleens zou kunnen zijn, die terugkomen van hun vakantie in Hawaii.

En jawel, een van de drie helicopters landt voor het Witte Huis (de rest vliegt verder) en we zien in de verte de kinderen uitstappen, terwijl we voor een rood licht wachten. Ik heb de president al vaker zien landen (een keer Clinton en een keer Bush), maar dit is voor Rick de eerste keer.

Door de stad rijden we richting Dupont Circle. We hebben kaartjes voor het National Geographic Museum, waar de tentoonstelling van de terracotta soldaten uit China is. Eerst willen we gaan lunchen en Dupont Circle telt talloze restaurants.

Onderweg komen we langs de Australische ambassade en hun Kerstverlichting maakt me aan het lachen. Het is een surfer verkleed als Santa, die wordt voortgetrokken door verlichte kangeroes. Heerlijk Aussie!

Het is alweer berekoud met een harde wind. Ik kan me de laatste keer, dat de temperatuur meer dan drie dagen achter elkaar niet boven het vriespunt uitkwam, niet herinneren! We hebben al eerder bij Bistrot du Coin gegeten en kiezen daar nu weer voor.


Het is een warm en gezellig typisch Frans bistrootje, de glazen zijn zelfs van Duralex en het bedienend personeel is Franstalig. We beginnen met een wilde paddestoelensoep met prei en aardappel, die zo lekker is, dat ik hier dagelijks zou komen, als het niet zo ver weg was! Ik bestel een Provencaalse pot met mosselen (heerlijk!) en Rick de konijnenragout (die hem te zwaar is). Dit restaurant is een aanrader, als je in Washington redelijk geprijsd Frans wilt eten en lekkere wijn en bier erbij wilt hebben.




Onze kaartjes voor de Terracottaleger tentoonstelling zijn voor half twee. Rond kwart over een zijn we er en vinden zowaar een parkeerplaats langs de weg recht tegenover het National Geographic museum. Dat is heel bijzonder in deze stad!


We sluiten aan in de rij en blauwbekken tien minuten voor we naar binnen mogen. Er wordt tot mijn teleurstelling omgeroepen, dat er niet gefotografeerd mag worden. De tentoonstelling beslaat twee zalen en is zeer interessant. We leren van alles over de Qin dynasty en de eerste keizer. Heel bijzonder, dit enorme kleien leger, nu wil ik naar China om het in het echt te zien! Dat zal echter nog wel even duren, vrees ik.


Met de namaak "warrior" op de foto

Na iets meer dan een uur hebben we alles bekeken. Net voor de parkeermeter verloopt zijn we terug bij de van. Zonder oponthoud rijden we naar Tysons Corner, waar we kaartjes voor Avatar 3D kopen. Ik ben er niet zeker van, dat ik deze film leuk zal vinden, maar ben nieuwsgierig geworden door alle positieve reacties van mensen om ons heen.

We hebben nog drie kwartier voor de film begint en ik heb nieuwe, waterdichte sneeuwlaarzen nog. Snel lopen we naar L.L.Bean. Wat ik vreesde wordt echter bewaarheid, want ik zag elders alweer bikini's te koop: er is nog precies een paar laarzen over. Weliswaar, wonder boven wonder, mijn maat, maar net zo onpraktisch, als de laarzen, die ik nu heb. Ik besluit toch maar online iets te bestellen.

Bij de bioscoop kopen we soda's en popcorn (voornamelijk voor Rick, ik neem een paar handjes). We zijn vroeg genoeg in de zaal om onze favoriete plaatsen te claimen (met railings om onze jassen en voeten op kwijt te raken). Ondanks het vroege uur zit de zaal toch flink vol.

In het begin vraag ik me af, wat er nu zo speciaal is aan deze film, maar al heel gauw heeft het verhaal, of liever gezegd de speciale effecten, me in zijn greep. Het is maar zelden, dat ik een film van meer dan twee uur zonder rusteloos te worden uitkijk. Bij Lord of the Rings bijvoorbeeld, hoe goed en mooi ook, moest ik tussendoor toch even uit de zaal. Van deze film wil ik geen minuut missen!

Wat een kunstwerk, sprookje, prachtige cinematografie was het! Ik kan me voorstellen, dat er mensen zijn, die twee keer gaan. Als die gelegenheid zich voor mij voordoet, zal ik geen nee zeggen!

Helemaal tevreden na een superleuke dag samen rijden we naar huis. Dat Rick deze eerste schooldag van het nieuwe jaar vrij neemt, is al een paar jaar "traditie" en we genieten iedere keer weer van deze "gestolen" dag samen. Vandaag was geen uitzondering.

De open haard gaat weer lekker aan. We bestellen pizza en eten die al filmkijkend op. We beginnen met "What happens in Vegas", daarna "27 Dresses" en als laatste "He's not that into you". Lang leve Starz en HBO!

IJzig eerste weekend van het jaar

Zaterdag

De wind huilt om het huis en het is ijskoud in onze kamer, als ik wakker word. Gelukkig loopt Sushi, Katja's poes, los rond, terwijl zij op reis is en komt zij mij even opwarmen.

Sushi is een heel mooi, maar ook heel lief poesje. Ze is de enige van onze drie katten, die 's nachts rustig is. Ik geniet er even van, dat ze zo af en toe op mijn bed komt liggen, want natuurlijk is ze gewoonlijk helemaal van Katja.


Sushi

Vroeger als kind droomde ik altijd van een eigen poes, die dan iedere nacht op mijn bed zou slapen en een hond in zijn mand in mijn kamer. Dat had ik gezien in Bij Kiki Thuis, een Gouden Boekje, dat mijn oma me vaak voorlas.

Al gauw vond ik uit, dat de meeste poezen toch echt nachtdieren zijn. Meike en Snickers, onze twee "Tuxedo's", beginnen halverwege de nacht vervelend te doen. Met dingen spelen, over je hoofd lopen, miauwen, noem maar op. Miep, onze vorige kat, was net zo en Romeo, mijn allereerste eigen witte kater (met groene ogen) ook. Sushi lijkt dus echt een uitzondering.

Maar goed, eigenlijk zou ik geen mensenkind willen zijn vandaag, maar een beer. Het liefst zou ik me in mijn hol terugtrekken en slapen tot de eerste lentedag. Dit vriesweer is me veel en veel te koud en mijn spieren protesteren heftig.

Beneden heeft Rick een lekker warme kop koffie voor me klaarstaan. Tijdens het ontbijt bespreken we, dat we vandaag de Kerstspullen binnen op gaan ruimen. Toegegeven, Rick weet, dat ik dat gewoon gedaan wil hebben en hij gaat erin mee. We kunnen de open haard niet gebruiken, zolang de Kerstboom ernaast staat, en met dit weer willen we ook het vuur aanhebben.

Voor we beginnen, doe ik een uur EA Sports Active More Workouts. Wauw, ik vind de "gewone" Sports Active al zo goed, maar deze is nog beter. Er zijn nieuwe activiteiten en de achtergrond is, vooral vandaag heerlijk om bij te fantaseren, een tropisch eiland. Wat zou ik daar nu graag in werkelijkheid zijn, maar virtueel geeft het me ook al een vrolijk gevoel.

Inmiddels zijn Kai en Saskia ook beneden en met vereende krachten ruimen we de Kerstspullen binnen op. Vooral de grote Kerstboom is een heel werk. Rick staat erop, dat alle Hallmark versieringen in hun oorspronkelijke doosjes worden gedaan (als het aan mij lag, zouden we ze gewoon netjes inpakken). Met de jaren hebben we er zoveel vergaard, dat dat heel wat tijd neemt.

Na een paar uur zijn we klaar om de boom naar buiten te dragen. Bij de Kerstboomboerderij kregen we een enorme zak om eromheen te doen, maar zelfs die is nog te nauw voor deze dikke boom! Uiteindelijk lukt het hem er gedeeltelijk omheen te krijgen en leiden Kai en ik Rick naar de voordeur.

Op zulke momenten zegenen we het feit, dat we een dubbele voordeur hebben, want het zou een heel werk zijn geweest deze boom door een enkele deur te proppen. Met een zucht van verlichting deponeert Rick hem op de berg sneeuw voor ons huis. Deze boom heeft, net als de boom van vorig jaar, zijn naalden erg goed vastgehouden. Deze boomsoort, de Schotse pijnboom, zal het dus voorlopig voor ons worden.

Als lunch snacken we nog wat van de lekkere hapjes, die van Oud en Nieuw over zijn. Kai probeert op mijn aandringen een stukje gerookte zalm. Mijn analytische zoon vraagt, of ik weleens een stuk verbrand plastic heb geroken. Natuurlijk heb ik dat! Kai vindt de zalm daarnaar smaken. Interessante vergelijking, ik houd de zalm dan verder maar voor mezelf!

De family room ziet er nu wel weer erg kaal uit. Ik haal de winterdecoraties dus gauw van zolder. Het rood van de Valentijnskaarsen en bordjes en de vrolijke sneeuwpopkussens, -doosjes en -kaarsen geven het geheel weer een gezellige sfeer. Tijdens het winterseizoen vond ik het altijd moeilijk de kamer gezellig te maken, maar ik geloof, dat het me nu wel is gelukt.


Blij om weer ruimte te hebben

Aan het begin van de Kerstvakantie hadden we met Niall en Serena afgesproken "een" avond samen te gaan eten en naar de bioscoop te gaan. Toen leek het nog zoveel tijd, deze twee weken, maar opeens zijn we op de een na laatste avond van de vakantie beland!

Dik aangekleed vanwege het op zijn minst gezegd gure weer, halen Rick en ik Serena en Niall op. We gaan eten bij Cafe de Luxe, waar zij nog nooit zijn geweest. Zoals altijd is het eten voortreffelijk. Ik kan het niet laten en bestel de tonijn mignon, die zoals altijd zo zacht is, dat hij met een vork te "snijden" is! Ook de anderen smullen.

We hadden kunnen weten, dat met zulk koud weer (het vriest inmiddels 9 graden, met de wind voelt het als -17) de mall een grote trekpleister zou zijn. We hebben onze les echter nog steeds niet geleerd!

De parkeergarages zijn, een kwartier voor de aanvang van onze film, een grote file! Rick besluit de valet parking uit te proberen, maar daar staat ook een bord, dat het terrein vol is. Gelukkig praat Niall als Brugman en overtuigt de valet medewerker ervan onze van voor de mall te parkeren. Die drukt ons op het hart voor tienen terug te zijn, anders kunnen we de van pas morgenochtend weer ophalen. Dat zal er nog om spannen met de lengte van onze film!

Opgelucht, dat we de van kwijt zijn en de kaartjes van tevoren online gekocht hebben (de voorstelling is natuurlijk uitverkocht), lopen we de bioscoop binnen. We moeten wel genoegen nemen met de eerste rij, maar vinden de laatste vier plaatsen naast elkaar.

Sherlock Holmes is extra donker en intensief gezien van zo dicht bij het scherm. Ik voel mijn nek naderhand enorm, maar heb ademloos gekeken. Ik wist niet zeker, of dit wel een film voor mij zou zijn, dus het was een aangename verrassing. Ook Serena vond hem erg goed en zij houdt gewoonlijk absoluut niet van geweld.

Als ik aan Sherlock Holmes denk, denk ik aan een oudere Britse chaotische man en ik dacht niet, dat Robert Downey Jr. aan dat beeld zou kunnen voldoen. Hij is echter een heel overtuigende Sherlock. Deze film krijgt van mij two thumbs up!

Rillend, want de mall is, nu die gesloten en leger is, ook kil, lopen we naar de van terug. We halen het net voor tienen en hij staat nog steeds voor. Het kon eigenlijk allemaal niet beter in elkaar gepast hebben, maar we nemen ons voor een volgende keer toch wat meer armslag te nemen.

Zondag

De laatste dag van de Kerstvakantie begint al net zo miserabel koud, of eigenlijk nog erger. Als we om tien uur opstaan waait het gigantisch hard en zie ik, dat het "wind advisory" tot vanavond is uitgesteld. Op het nieuws zien we, dat duizenden mensen zonder stroom zitten. Gelukkig horen wij daar niet bij, want het vriest 11 graden en door de wind voelt het als -20. Ik heb nu al meer dan genoeg van de winter!

Rick heeft de overgebleven dranken van Oud en Nieuw op het deck laten staan, om ze koud te houden. Hij verwachtte niet, dat alcohol zou bevriezen, maar dus wel! Een van de "champagne"flessen is erdoor geknapt en Cosmo likt de champagne op. Dat lijkt ons niet goed voor hem, dus Rick gooit er kokend heet water overheen, wat binnen de vijf minuten bevriest! Zulk weer is hier dus echt heel erg ongewoon!!

Dapper, als hij is, waagt Rick zich toch naar Starbucks. Koud als het is, moeten de sandwiches thuis opgewarmd worden. Ik neem me voor mijn zus, die in een kouder klimaat woont en er ook niet van houdt, voortaan met veel sympathie aan te horen.

Het is te koud om buiten te gaan sporten en in naar de gym gaan heb ik ook geen zin. De Wii brengt dus weer uitkomst. Dit keer probeer ik eerst een half uur de steproutine van de nieuwe Sports Active en die is veel intensiever, dan die van de Wii Fit. Daarna doe ik nog een voornamelijk cardio routine, die zijn nieuw bij dit programma.

Na een uur heb ik weer genoeg gezweet en ga gauw douchen, voor ik het weer koud krijg. Ik doe een van mijn Noorse Dale truien aan, warmer heb ik niet. Heb ik al geschreven, hoe verschrikkelijk ik dit weer vind? Ik ben er nog niet over uit, of ik een week regen, of deze kou erger vind. Qua pijnen zijn ze gelijk, maar nu schijnt de zon tenminste, dat is een pluspunt.

Saskia heeft, om haar goede voornemen om meer te sporten voort te zetten, wel wat sportkleding nodig. Daartoe rijden we naar Target ("Tarjay" zeggen velen, zodat het nog als wat sjieks klinkt).

Dit keer kies ik degene in Reston, want het verkeer op de interstates is verschrikkelijk. Ik weet niet, of jullie dat in Nederland ook doen, maar ik rijd liever wat verder zonder files, dan dichterbij, als ik zeker weet, dat ik in langzaam rijdend verkeer terecht kom en er langer over zal doen.

Kennelijk is het overal druk dit weekend, want ook Target is zeer populair. We vinden leuke sportkleding en hardloopschoenen van Champion voor bespottelijke prijzen voor Saskia. Ik koop ook nog gauw even een nieuwe sportbroek. Nu ze eindelijk "Tall" hebben hier, is het een stuk goedkoper geworden voor mij.

Thuis gaat meteen het haardvuur aan, dat is wel het makkelijke van gas. Kai en ik spelen Wii Sports Resort en proberen het boogschieten (waar ik nog redelijk in ben), wakeboarding en jetskien. Met die laatste twee laat Kai zijn expertise zien. Ik denk het nog redelijk te doen, maar ben gewoon een oude knar, waar het op zulk soort spelletjes aankomt.


Niet alleen mensen zijn blij met de warmte


Het ziet er zo simpel uit, maar ik beweeg de controles dan weer net niet op de juiste manier. In ieder geval de kans voor Kai en Saskia om om hun klunzige moeder te lachen. Gelukkig kan ik ze uitdagen tot een fikse Sports Active workout en daar hebben ze niet van terug, ha!

In de hoop en tegen beter weten in, dat ze hun laatste wedstrijd van het seizoen kunnen winnen, kijken Rick en ik naar de Washington Redskins tegen de San Diego Chargers. Het lijkt er, tot anderhalve minuut voor het einde, op, dat een wonder gaat geschieden, en dan scoort San Diego een touchdown. Ik ben een mooi weer fan, dus moet nodig een ander team, dan de Redskins vinden, om "voor" te zijn!

Zoals ieder jaar willen Rick en de kinderen graag gaan skien tijdens het laatste weekend van januari, wanneer Kai en Saskia vier dagen vrij zullen hebben. Ik zou liever naar een warm oord gaan, maar als het dan koud moet, wil ik ook graag naar een leuke bestemming binnen rijafstand.

De afgelopen twee jaar zijn we naar Wisp geweest. Dat is een erg leuk resort, maar er is maar een restaurant en ik heb het er nu wel even gezien.

Mijn favoriet hier is Snowshoe. Dat is wel zo'n vijf uur rijden, maar heeft voor mij het meest de "echte" ski en apres ski atmosfeer. Voordeel is dan ook, dat het voor Katja maar drie uur rijden is, dus zal zij ons wellicht tenminste gedeeltelijk kunnen vergezellen.

De prijs is natuurlijk wel van belang en bij Snowshoe hebben we geleerd, dat we alleen in de Mountain Lodge willen logeren. Verder weg van de berg hebben we een aantal jaren geleden een slechte ervaring gehad.

De eerste prijsopgaaf, die ik krijg, voor vijf personen en dus twee slaapkamers is idioot duur. Dan bedenk ik me, dat we het best met een slaapkamer, een uitklapbank en een opblaasbaar bed kunnen doen en dan is het opeens maar $100 meer, dan bij Wisp. De beslissing is snel genomen: we gaan weer naar Snowshoe. Opeens heb ik zin in dat koude weekend!

De dame, die ik aan de lijn krijg om te reserveren, is supervriendelijk! Het lijkt wel, of we elkaar kennen, we hebben zo een heel gesprek over onze kinderen over de telefoon. Ze laat ook weten, dat het bij Snowshoe nu zo koud is, dat ze bang zijn, dat hun auto niet zal starten. Het is er -25 en waait keihard. Hopelijk krijgen wij iets milder weer, al was het er de vorige keren ook bitterkoud. Zaak voor Saskia en mij om de goede kleding te kopen, de anderen hebben prima ski- en snowboardkleding.

Rick haalt eten van Plaka Grill en dan willen we ontspannen tv kijken. Maar zondagavond betekent drama (tenzij je dol bent op football). Desperate Housewives, waar allerlei dingen misgaan, en dan Brothers and Sisters (is die in Nederland?), waar ik toch altijd weer ingezogen word. Morgen weer vroeg opstaan, maar Rick heeft nog een dagje vrij!

Gelukkig Nieuwjaar!

Oudejaarsdag

Via LittleDutchGirl.com heb ik drie pakken oliebollen besteld. Om de een of andere reden wordt hier tegenwoordig Atlanta en niet Koopmans mix verkocht, mijn Canadese broer verbaasde zich daar ook al over.

Na het ontbijt zet ik drie kommen beslag in een licht verwarmde oven om te laten rijzen. Intussen doe ik een Wii Sports Active routine, mede om me wat minder schuldig te voelen over alle calorieen, die ik de komende 24 uur tot me zal nemen!

Het deeg rijst enorm, er zitten grote gaten in, dus ik verwacht lekker luchtige oliebollen. Omdat het buiten ijzelt, ga ik ze dit jaar in de garage bakken. Ik installeer me op een stoel en laat de eerste "bol" in de olie vallen en... niets! Het zal toch niet, dat onze frituurpan het uitgerekend vandaag begeeft?

In paniek roep ik Rick, die er ook niets van snapt. Er lijkt een lichtje aan te zijn, maar dat blijkt bij nader onderzoek de laser voor het parkeren van de auto's. Een ander stopcontact helpt ook niet. Net als we het op willen geven, bedenk ik me, dat er weleens een stop doorgeslagen zou kunnen zijn. En jawel, hoor! Met een zucht van verlichting zie ik het opwarmlampje aangaan. Oliebollen zijn een deel van de attractie van ons feest vanavond en ik had ze dan wel op het fornuis kunnen bakken, maar dat stinkt zo.

Als de olie eenmaal op is gewarmd, begin ik met bakken. Leah komt me gezelschap houden, terwijl Cosmo en Diego buiten spelen. De tieners hebben de Kerstvakantie van hun leven, Katja met haar reis naar Egypte en Leah vertrekt de tweede januari naar St. Lucia! Wij, arme ouders, blijven maar in de ijskou achter, want de voorspelling voor volgende week ziet er weer winters uit.

Na 66 oliebollen gebakken te hebben (op het pak staat 25 per pak, maar zoveel haal ik er nooit), beginnen we aan de lekkere hapjes voor vanavond. Vroeger maakten mijn opa en oma altijd een buffet met salades en hors d'oeuvres, wat we na het vuurwerk aten. Die traditie heb ik altijd heel leuk gevonden en zetten wij dus nog steeds voort.


Een heel Hollands plaatje hier in Virginia

Op het menu staan onder anderen een zalm-, crab- en hamsalade (met de overgebleven ham van Kerst), gerookte zalm, prikkertjes met tomaten met mozzarella balletjes, dadels met cream cheese, Goudse kaas met ananas, worstjes met mandarijnenpartjes, meloen met rauwe ham, pita's met hummus, tapenade en tzatziki, crostini met bruschetta en grote garnalen. Pas tegen vijven zijn de schalen opgemaakt en is het gelukkig koud genoeg om ze buiten op het deck te zetten.

Gauw spring ik onder de douche, want mijn vriendin Ann uit Philadelphia kan ieder moment bellen om opgehaald te worden bij de metro. Haar oudste dochter, Meghan, Katja's vriendin, heeft een bruiloft in Washington vanavond en Ann wilde niet, dat zij alleen reisde. Kevin, Anns man, is in Pennsylvania met de twee jongsten, dus Ann zou op Oudejaarsavond helemaal alleen zijn. Meghan vond dat niet leuk voor haar en regelde daarom een paar dagen geleden, dat haar moeder vanavond bij ons zou komen logeren.

Als ik wegrijd naar de metro zie ik, dat het opeens plenst! Ann staat al te wachten en thuis brengen we met vereende krachten de schalen naar de garage. Gelukkig is het meeste droog gebleven, alleen mijn met ketchup zorgvuldig aangebrachte 2010 op de zalmsalade is doorgelopen door de druk van het water op het plastic. Nou, ik schraap het er zo goed als het kan vanaf en schrijf het er weer op. De garagedeur gaat op een kier, niet genoeg, dat een kat er doorheen zou kunnen, maar ik check met al die vis toch regelmatig.

Omdat we ook al oliebollen snoepen en om middernacht een hele maaltijd krijgen, houden we het avondeten op Oudejaarsdag altijd heel simpel: worstjes met brood en tomatensoep. Gelukkig vindt Ann mijn kippenworstjes met rode paprika en knoflook lekker, want gisteren wist ik nog niet, dat ze al zo vroeg zou komen.

We hebben de gasten na 21 uur besteld en alles staat klaar. De kinderen en Rick gaan beneden X-Box spelen en Ann en ik kletsen bij, terwijl we een marathon van 30 Rock kijken. Eigenlijk had ik die serie nog nooit gezien en ik ben aangenaam verrast. Binnenkort op Hulu.com maar eens de andere afleveringen kijken (dat zullen er aardig wat zijn, dit is hun tweede seizoen).

Tegen half tien komen de eerste gasten binnendruppelen en om half elf is het een drukte van jewelste. Een van onze buurvrouwen had gevraagd, of ze vrienden, die recentelijk uit Belgie terug waren gekomen, mee mocht nemen. Het kwartje viel niet bij mij, maar die vrienden blijk ik toevallig te kennen en Ann ook. Het zijn Ann en Kevins vroegere buren! Heel leuk voor Ann, natuurlijk, dat zij er zijn. Ze hebben elkaar al jaren niet meer gezien.

Het worden een geanimeerde paar uur en de oliebollen vinden, vooral bij de kinderen, gretig aftrek. Om kwart voor twaalf helpen een aantal mannen Rick de champagneflessen te ontkurken (eigenlijk zou ik "mousserende wijn" moeten schrijven, want echte champagne is het natuurlijk niet). Samen met buurvrouw Lorraine zet ik de schotels met lekkers klaar.


Klaar voor de toast

Net op tijd voor het aftellen is alles gereed en heeft iedereen een glas om te toasten in handen, voor de kinderen is er cider. Hardop wordt er afgeteld en dan is het tijd elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik word een beetje emotioneel van al die hartelijk gemeende "Happy New Year!" omhelzingen. We hebben zo'n geluk met zoveel leuke mensen in de buurt!


Aftellen en dan "Happy New Year!"

David, die dol is op vuurwerk en Rick een pakket illegaal vuurwerk voor zijn verjaardag gaf (alleen grondvuurwerk is hier in Virginia toegestaan), stuurde me vanochtend al een email over hoeveel vuurwerk er zou zijn. Hij heeft een enorme voorraad, namelijk.

Hij en Rick kunnen niet wachten eraan te beginnen, gelukkig is het inmiddels droog. Ook buurman Matt heeft nog vuurwerk over van 4 juli en doet mee. Ze worden bij het afschieten geholpen door Kai en Davids zonen John en Matt. De tienerjongens vinden het prachtig, dat ze nu oud genoeg zijn, de jongens onder de zestien staan te popelen om ook aan te mogen steken. Wat dat toch is met jongens? Ik vind vuurwerk maar eng, maar wel erg mooi en het hoort gewoon bij Oud en Nieuw.

David heeft toch wel een heel stel vuurpijlen mee. Mooi, maar Mary (zijn vrouw) en ik zweten wel peentjes, dat de politie niet toevallig langsrijdt! Als finale krijgen we een stuk vuurwerk te zien, dat bijna kan competeren met het professionele vuurwerk van Vienna!


We hebben alle buren uitgenodigd, dus die kijken allemaal mee, samen met anderen uit de buurt. Maar een bewoner van de cul de sac achter ons was minder gecharmeerd van de klappen en komt bij de mannen, die de troep aan het opruimen zijn, klagen. Volgend jaar zullen we het helaas toch wat minder moeten doen, zodat we geen problemen krijgen. We waren trouwens niet de enigen, die vuurwerk afstaken, in de straten om ons heen hoorden we het hier en daar ook.

Dan is het tijd voor het buffet, waar gelukkig met veel smaak van wordt gegeten. We hebben veel minder eten over, dan vorig jaar. Niall en Lorraine blijven nog even nakletsen en Lorraine helpt mij de tafel opruimen. Saskia's vriendinnetjes Delaney en Aoife blijven ook logeren. Om half drie gaan overal de lichten uit en kunnen we weer terugzien op een fijn uiteinde van het jaar 2009!


Nieuwjaarsdag

Zo laat naar bed gaan, gaat mij niet in de koude kleren zitten. Als ik Rick dus al om half tien op hoor staan, draai ik me nog eens om en nog maar eens. Pas om elf uur voel ik me genoeg uitgerust om op te staan. Dat zou weleens een record kunnen zijn voor mij, maar ik voel me dan ook niet meer zo dodelijk vermoeid.

Ann zit beneden helemaal klaarwakker te lezen. Rick heeft haar ook al van thee voorzien. Als ontbijt maak ik, op Anns verzoek, toast met pindakaas. Ik houd het bij enkel toast, want wij gaan straks, zoals ieder jaar, uitgebreid brunchen.

Katja is online en vertelt, dat ze vandaag naar de pyramiden van Giza zijn geweest. Mijn schoonvader heeft ook al een aantal aanbiedingen voor Katja gekregen, schijnt het. In ieder geval hebben ze het heerlijk samen, al schijnt Katja mijn schoonvader nogal af te peigeren. Middernacht hebben ze gisteravond niet gehaald, maar ze moesten dan ook om half zeven op voor hun excursie. Katja heeft wel op een kameel gezeten, maar mocht er van Ricks vader, van wat ik begreep, niet een ritje mee maken.

Dit jaar zal onze brunch bij het Fairmont hotel in Washington zijn. We kleden ons netjes aan en gaan op weg. Toevallig moet Ann naast het hotel zijn, dus we nemen haar ook mee naar Washington. Voor de deur nemen we afscheid en maken een van onze goede voornemens voor 2010 om nu eindelijk eens samen die dag New York te doen, die al maanden in de pen zit.

Na in de lobby het zeer uitgebreidde gingerbread stadje met treinstation en schaatsvijver te hebben bewonderd, kunnen we plaatsnemen in het sfeervolle restaurant. De brunch is weer heerlijk!


Er zijn verschillende schaaldieren en salades met vis, gepresenteerd in martiniglazen. Allerlei andere salades met lokale paddestoelen, zoete aardappel en meer zijn ook stijlvol gepresenteerd. Er zijn warme gerechten, verschillende kazen en sushi en andere Aziatische hapjes. Om van de mooie desserts nog niet te spreken. Het smaakt allemaal verrukkelijk!


Naast ons zit een gezin met kleine kinderen, die het moeilijk vinden zo lang te tafelen. Ik vergelijk ze met onze tieners, die inmiddels gezellige gesprekspartners aan tafel zijn en lekker de tijd nemen om van alles te genieten. We hebben hen van baby af aan meegenomen naar onze Nieuwjaarsbrunches. Het is dus ook een traditie, die er voor hen echt bijhoort.

Thuis maken we de pakjes, die "Baby New Year", zoals ieder jaar, onder de boom heeft achtergelaten, open. Saskia krijgt de nieuwste Baby Blues, die ik stiekem al half heb gelezen. Met Zits is dat mijn favoriete strip (en de hare ook). Kai krijgt een muziekstand en Rick een boek om de Rubik kubus op te lossen (hoe iemand daar een heel boek over kan schrijven is me een raadsel!).

Vol verwachting open ik mijn pakje. Er is namelijk nog een ding, dat ik heel graag wilde hebben, maar niet met Kerst kreeg. Om te beginnen lijkt de vorm van het pakje niet overeen te komen met die wens, maar als ik het papier eraf trek, word ik helemaal blij. Het is de Wii EA Sports Active More Workouts!! Ik kan niet wachten er morgen een routine van te doen! Even terzijde, ik vond de trainers altijd al zo'n Canadees accent hebben en nu zie ik, dat het spel door EA Canada wordt uitgegeven, grappig.

De mooie kleren gaan weer uit en maken plaats voor onze fleece pijama's. Rick en ik wassen de champagneglazen en schalen van gisteravond, waarbij ik het klaarspeel een van de glazen zo uit mijn hand te laten glijden! Gisteravond heeft Rick er ook een gebroken, dus het wordt tijd een paar nieuwe bij te bestellen.

De rest van de dag hangen we lekker voor de tv. Ik ben zo blij, dat we nog twee dagen hebben om bij te komen, want als 1 januari op een doordeweekse dag valt, moeten de kinderen altijd de tweede alweer naar school.

We bespreken, of we goede voornemens hebben. Voor Kai wordt 2010 natuurlijk een belangrijk jaar met zijn high school graduation en vertrek naar college. Zijn voornemen is dan ook logisch: voldoendes voor wiskunde en Engels.

Saskia wil graag meer gaan bewegen en gezonder eten (ze is nogal dol op koolhydraten). De trampoline zal daarbij al helpen, maar we gaan ook een lidmaatschap bij Anytime voor haar proberen.

Rick vindt zijn leven perfect, zoals het is. Ik het mijne ook wel, maar neem me toch een paar dingen voor. Zo wil ik Microsoft's Expressionweb leren, zodat ik een website kan bouwen om mijn rondleidingen te adverteren.

Ook wil ik me in de wintermaanden minder depri voelen door de pijnen, die de kou brengt. Daartoe neem ik me voor iedere dag iets leuks te gaan doen. Dat kan iets kleins zijn, zoals een wandeling in de natuur met Cosmo, of groter, zoals een toeristisch uitje. Hiermee ben ik vorig jaar al begonnen, maar het is me toen minder goed gelukt, dan gehoopt. Deze winter dus een tweede kans. Mijn voornemen dus: (nog) meer plezier in het leven hebben.

Hoe zit dat met jullie? Hebben jullie goede voornemens voor 2010 of doen jullie daar niet aan? Ik hoop, dat iedereen een heel fijne jaarwisseling had en nogmaals al het goede voor 2010!