Het vriendje is er

De hele nacht heb ik flinke nek- en hoofdpijn gehad. Er is iets aan mijn reisrugzak, dat dat iedere keer weer veroorzaakt. Het is een heel goede rugzak, dus misschien is het gewoon het gewicht. Als die pijn 's nachts zo erg is vind mijn lichaam het nodig er alle spieren bij te betrekken, dus ik word veel stijver, dan gewoonlijk wakker.

Voor hij naar zijn werk gaat, smeert Rick er wat Mineral Ice op, waardoor het me nog een half uurtje lukt te slapen. Ik baal hier toch zo van! Vandaag zal ook een drukke dag worden, maar gelukkig heb ik alle drie de kinderen thuis om te helpen.

Ze zijn alle drie ook bijtijds op, want Katja verwacht vanavond haar vriendje, Seth, die uit Michigan hierheen komt rijden. Zij heeft hem in Ecuador ontmoet en in Aruba heeft ze iedere avond met hem geskypet. Duidelijk vindt ze hem heel erg leuk. Hij haar ook, dat hij er meer dan tien uur rijden voor over heeft om hier te komen.

De wassen draaien en we pakken zoveel mogelijk uit. De Nederlandse spulletjes hebben het allemaal heelhuids gehaald. De taxichauffeur gisteravond propte die tas tussen de anderen, dus ik vreesde het ergste, maar de schade is hooguit een paar gebroken Pepsels. De in Charlotte achtergebleven duiktas wordt gelukkig ook keurig langsgebracht.

Lang leve het internet weer eens. In Aruba gingen we allemaal achter de computer en bestelden bij Peapod boodschappen voor de komende week. Die worden om elf uur keurig bezorgd. Vooral met hoe ik me vandaag voel ben ik dankbaar geen enorme boodschappenrit te hoeven maken.

Saskia en ik gaan naar de sportschool om de calorieen van de vakantie eraf te werken. Niet, dat we idioot veel hebben gegeten, in ieder geval een heel stuk minder frietjes, dan andere jaren. Saskia at wel haar hele pannenkoek en genoot daarvan. Ik heb af en toe genoten van een dessert en, ondanks het snorkelen, wandelen en de Max Capacity, niet zoveel beweging als gewoonlijk gekregen.

Deze hele vakantie heeft mij gerustgesteld, dat zij geen eetstoornis heeft, maar gewoon nu op gewicht wil blijven. Ze is een pond aangekomen dus eigenlijk min of meer gelijk gebleven. Prima, ze heeft op de foto's ook gezien, dat ze er goed uitziet. Voor het eerst vindt ze het goed om haar foto's op Facebook te zien. Ik ben blij, dat ze een veel beter zelfbeeld heeft nu.

Na een half uur op de crosstrainer voel ik me een stuk beter. Saskia is trots, dat ze vijf kilometer heeft gelopen op de loopband. Zij rekt en strekt na afloop wat. Ik ga op een roller liggen, dat wil nog weleens goed helpen de knopen wat losser te maken. Ik voel me in ieder geval weer een beetje normaal, als we naar huis rijden.

Het is tijd om Cosmo op te halen. Dat is altijd mijn hoogtepunt van de eerste dag terug. Hij komt lekker ruikend na zijn gratis bad naar buiten en is natuurlijk enorm blij mij weer te zien. Zoals altijd is zijn "rapport" helemaal goed. Ze zijn dol op Cosmo bij de kennel! Het is ook zo'n lieverd.

Katja stelt voor vanavond bisonburgers voor. Seth houdt van burgers, maar heeft nog nooit bison gegeten. Ik haal de benodigdheden bij Whole Foods en voor mezelf een zalmburger. Die vind ik hier zo enorm lekker, dit keer is hij met zongedroogde tomaat en basilicum gekruid.

Voor de lunch haal ik dunne bagels bij Manhattan Bagel. We eten buiten op het deck, want het weer is werkelijk fantastisch mooi. Wat dat betreft is thuiskomen in de zomer hier helemaal geen straf. Het is net zo warm, als in Aruba. In de winter is dat natuurlijk een ander verhaal, maar daar denken we nog maar niet aan.

Nadat ik nog meer heb opgeruimd en uitgepakt, bonjouren de kinderen mij naar het zwembad. Zij zijn bezig met opruimen en ik kan verder toch niets doen, aangezien we maar een wasmachine en droger hebben. Ik laat het me geen tweede keer zeggen en loop met mijn zwemspullen naar de overkant.

Het is geen Aruba, maar wel lekker zomers. Het is best druk in het zwembad, in augustus komen er veel gezinnen, die lidmaatschappen huren. Ik zie er ook een paar bekenden uit de buurt en klets bij met hen. Het water is me net te koel om te zwemmen, maar erin staan kletsen is lekker koel.

Een buurvrouw heeft het eenjarige jochie van de collegekamergenote van haar dochter mee. Dat meisje woont voorlopig bij hen om verder geld te verdienen voor college, want haar ouders hebben haar het huis uitgezet.

Het ware verhaal weet je natuurlijk nooit. Katja kent het meisje en zegt, dat er waarschijnlijk meer meespeelt. Toch wel erg zwaar om op je 21ste al alleenstaande moeder te zijn en zo te horen werkt ze, ongeacht haar verleden, nu hard voor een goed leven voor haar en haar zoontje.

Na ook nog lekker wat uit Aruba meegenomen Nederlandse tijdschriften te hebben gelezen, ga ik met tegenzin huiswaarts. Katja wacht al de hele tijd met smart op Seth, die ze rond half vijf verwacht. Ik kan het niet maken voor haar om dan niet gedoucht en gekleed te zijn. Ik heb haar nog nooit zo nerveus gezien voor een vriendje!

Wachtend op de beloofde (misschien toekomstige schoon)zoon zet ik de laatste Aruba foto's op Facebook. Het is heerlijk buiten op het deck, al zijn de cicadeconcerten vrijwel oorverdovend! Dit jaar schijnt een van de grotere groepen cicades te zijn uitgekomen. Ik werd er vanochtend zelfs door gewekt.

Rick en Seth komen tegelijk aan. Seth is helemaal gaar van de lange tien uur durende rit, dat is duidelijk. En die wil Katja (of eigenlijk nog langer, want vanuit Blacksburg is het vier uur meer) 8 september ook gaan maken voor een weekend. Wij zijn het daar helemaal niet mee eens, dus de discussie daarover is nog niet klaar.

Seth is werkelijk een heel leuke jongen. Ik kan zien, waarom Katja tot hem is aangetrokken. Hij ziet er goed uit, maar het is vooral de manier, waarop hij overkomt. Gewoon een spontane jongen, die zich bij ons meteen op zijn gemak lijkt te voelen.

Tijdens het eten is het voor Rick vooral makkelijk met hem te praten, want Seth gaat naar Michigan State, waar Rick ook heenging. Het gesprek gaat vooral over dorms en professoren. De burgers gaan er ook allemaal goed in.

Dan moet Rick alweer afscheid nemen, want hij moet naar Norfolk voor een presentatie morgenochtend. Norfolk is ongeveer vier uur rijden hiervandaan. Natuurlijk is het helemaal niet leuk voor hem om zo snel na een reis alweer weg te moeten, maar gelukkig is het maar een nacht.

Tot zonsondergang zit ik buiten en dan heb ik opeens genoeg van het cicades en krekelgeluid. De natuur kan hier letterlijk oorverdovend zijn. Vanochtend moest Saskia de achterdeur dichtdoen om de tv te kunnen verstaan. Wel grappig, eigenlijk.

Katja en Seth gaan met een groep van Katja's vrienden uit. Saskia, Kai en ik kijken rare shows op TLC. Vrouwen, die niet weten, dat ze zwanger zijn, en daarna de meest idiote kinderfeestjes. De kinderen gaan naar bed en ik wacht tot Rick belt, maar wil ook gauw gaan slapen. Morgen weer een drukke dag, want de collegekinderen beginnen ook volgende week weer.

De foto's van de laatste twee dagen Aruba staan hier en hier.

Dag 9 en 10: Nog even zon, zand en snorkelen en dan afscheid van Aruba

Maandag

Het is alweer de laatste volle dag van deze vakantie. Rick en ik hebben onze wekker voor kwart voor acht gezet om er zoveel mogelijk uit te halen. Ik doe een Max Capacity training en pak dan alvast alles, wat ik niet meer nodig heb, in.

Met de kinderen hebben we afgesproken om negen uur bij Linda’s te gaan ontbijten. Hier serveren ze de lekkerste echt Hollandse pannenkoeken en ieder jaar gaan we er een keer heen. Ik bestel mijn favoriet met kaas, spek, appel en champignons. De anderen hebben iets andere combinaties, maar allemaal hebben we er kaas op. Die wordt er hier zo lekker bovenop gesmolten. Het smaakt zo ontzettend lekker! Jammer, dat mijn maag niet groter is, want ik kan nog niet de helft op zo op de vroege ochtend.

Om ons heen zitten een aantal Amerikaanse gezinnen en ik zie tot mijn genoegen, dat zij ook pannenkoeken met verschillende combinaties aan toppings hebben. Er staan ook omeletten e.d. op het menu, maar kennelijk wordt de echt Nederlandse pannenkoek door deze toeristen ook gewaardeerd. Ik zeg nog altijd, dat een ouderwets pannenkoekenhuis het in onze buurt vast goed zou doen.

Na het eten duiken we meteen het zwembad in. De meisjes gaan liggen lezen en Rick even naar boven. Kai en ik gaan een leuk balletje, dat over het water danst, naar elkaar gooien. Als Rick weer beneden is, gaan we de zee in en spelen een tijd met die bal. Ook Katja komt erbij, maar Saskia heeft een spannend boek.

Tegen enen beginnen we zin in een lichte lunch te krijgen. We hebben expres vrij vroeg ontbeten, want iedereen wilde vandaag ook nog naar Bugaloe. Dat is ons aller favoriete lunch restaurant. Andere jaren aten we de pannenkoek als brunch, maar we blijven dit jaar wat korter, dan anders op Aruba, en hebben nog een aantal dingen op het Bugaloe menu niet gehad. Katja en ik nemen allebei het broodje gerookte zalm, echt heerlijk!

Zoals altijd op de laatste dag hier wil ik graag bij Arashi gaan snorkelen. De kinderen hebben daar geen interesse in, maar Rick wil wel mee. Onderweg zegt Rick opeens, dat hij een groep “storks” ziet (ooievaars). Ik kijk rond, maar zie geen zwartwitte vogels met rode snavels. Ik heb ook nog nooit ooievaars op Aruba gezien en weet niet of dat zelfs kan, maar denk er verder niet bij na.

Het wordt een mooie snorkel. We zien een prachtige queen triggerfish, waar ik hopelijk heel mooie foto’s van heb genomen. Ook liggen er een paar gemeen uitziende schorpioenvissen. Die zijn zo goed gecamoufleerd, Rick stapt bijna op een van hen! Verder zijn er veel Franse engelvissen, een mooie gestippelde aal (of zeeslangetje?) en nog veel meer.

Helaas is het water hier om de een ofandere reden ook kouder, dan elders. Rick krijgt het daardoor al gauw koud en gaat op het strand liggen lezen. Ik houd het nog een half uurtje langer vol, maar krijg het dan ondanks mijn shorty, ook koud. Met tegenzin verlaat ik het gigantische aquarium, dat de Caribische Zee is.

Arashi is ook een mooi zandstrand met van dat zand, dat heel zacht is en waar je diep in wegzakt. We blijven nog eventjes genieten en rijden dan terug naar het hotelgebied. Onderweg zie ik opeens een hele groep flamingo’s in het water staan. Die bedoelde Rick met zijn “storks”. Hij beweert stellig, dat hij geen “storks” heeft gezegd, maar hoe zou ik dat nou van “flamingo’s” hebben gemaakt!? Maar ja, ht is niet opgenomen, dus niet te bewijzen.

Flamingo’s in het wild zijn ook een heel ongewoon iets op Aruba. Op Bonaire zijn er wel grote aantallen, maar hier hebben wij ze nog nooit gezien. Ik vraag Rick om te draaien, want hier wil ik een foto van. Helaas hebben die beesten daar minstens anderhalf uur gestaan en besluiten ze uitgerekend nu weg te vliegen. Ik ben ook niet snel genoeg om die vlucht op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik vraag me wel af, waar ze vandaan kwamen en of ze misschien toch meer op Aruba voorkomen, dan wij dachten.

Bij de Valero gooien we de huurauto vol. Rick moet weer met de sleutel het benzineklepje openen. Het zijn nooit de nieuwste auto’s, die ze hier op het eiland verhuren. Die auto’s krijgen het ook best zwaar te verduren met de vele ruige onverharde wegen. Misschien dus maar goed ook, want zo kijken ze niet op een krasje meer of minder.

We treffen Saskia nog steeds lezend in haar stoel aan. Zij wijst naar het strand, als ik vraag, waar Katja en Kai zijn. Die zijn daar aan het voetballen. Rick gaat meedoen. Mij niet gezien, dat geren op het warme zand. Ik zwem nog wat in de mooie turquoise zee, wat zal ik de kleuren hier weer missen. We hebben thuis ook mooie kleuren, vooral in de lente en herfst, maar natuurlijk weer heel anders, dan hier.



Daarna ga ik aan het zwembad mijn Nederlandse tijdschriften lezen. Ik heb er al een heel aantal uit en zal die voor de huishoudster achterlaten. Nederlandse tijdschriften worden door de Arubaanse medewerksters van het hotel erg gewaardeerd. Ik vind het jammer ze weg te gooien, want ik weet, dat er anders thuis genoeg interesse voor is, maar zo hoef ik dat extra gewicht ook niet mee terug te dragen.

Al te gauw is het tijd om ons klaar te maken voor het avondeten. Rick en ik gaan nog even naar de manager’s party, waar we vorige week de manager van het hotel spraken en via hem een gratis nacht kregen voor het airconditioning ongemak. Hij dacht toen nog, dat we onze hele vakantie slechte airco zouden hebben, maar vanaf woensdag werkte die weer volle kracht, gelukkig.

Vanavond is hij er niet, maar kletsen we met de food and beverage manager. Er zijn grote plannen om de restaurants hier te renoveren om meer competitie voor het hiernaast gelegen Radisson hotel te zijn. Dat zijn welkome woorden, want vooral het restaurant aan het strand hier heeft niet het niveau van een Westin. Deze manager heeft voorheen in het Boston en Fort Lauderdale Westin gewerkt en is vrij nieuw. Ik ben benieuwd wat voor veranderingen we volgend jaar zullen zien.

Onze dinerreservering vanavond is bij Passions. Dit restaurant ligt vlak naast de befaamde divi boom, die op zoveel foto’s van Aruba voorkomt. De zon gaat net onder, als wij aankomen, dus we nemen snel een paar zonsondergangfoto’s met de boom. Er zijn meer mensen, die dat willen doen, dus Rick werpt zich op als fotograaf van een drietal Amerikaanse paartjes.

De kinderen en ik gaan intussen onze tafel opzoeken. We zitten onder een palapa versierd met kerstlichtjes en hebben zicht op de zee. Het zand hier op Eagle Beach is zo mogelijk nog zachter, dan op Palm Beach. Een heel goede zanger zingt sfeervolle liedjes. Dit is een van mijn favoriete restaurants op het eiland, dat we vorig jaar pas ontdekten.

Het menu is zo lekker, dat ik moeite heb met kiezen. Uiteindelijk worden het weer twee hoofdgerechten, de Tunesische garnalen en de gerookte zalm met een ceviche van mosselen en andere vis. Saskia neemt een tomatensoep als voorafje, die zij zo lekker vindt, dat ik daar ook een kop van bestel. Daar krijg ik helemaal geen spijt van, de lekkerste tomatensoep, die ik ooit heb gegeten en dat zegt wat, want mijn opa’s speciale tomatensoep had tot nu toe die eer.

Na het voorgerecht moeten we lang wachten op het hoofdgerecht (lang niet zo lang als bij Soenchi’s, maar toch wel een half uur). De serveerder komt, zonder, dat wij iets hebben gezegd, want het gesprek is geanimeerd en dan merk je de (wacht)tijd niet zo, zijn excuses maken. Hij biedt een gratis rondje drankjes aan, wat we natuurlijk dankbaar aannemen.

Als het eten (waaronder mijn tomatensoep) komt, is het ook wel zo lekker, dat het gesprek stilvalt. Iedereen is zeer te spreken over hun gerechten. Rick en Katja hebben zelfs nog plaats voor een dessert! Ik neem een klein hapje van Ricks appeltaart, maar meer kan ik echt niet op!

Helemaal voldaan gaan we hotelwaarts. Kai en Saskia gaan inpakken, maar Katja en ik hebben nog chips van het casino om te verspelen. Rick gaat mee om te kijken (ik vraag hem herhaalde malen, of hij wil spelen, maar dat aanbod slaat hij af). Ik heb $25 en Katja $35 en we spelen er zeker een uur mee! Het is ook leuk, want de dealers zijn grappig en de spelers kletsen er ook op los. Helaas is het geluk vanavond niet met ons en tegen elven zijn we beiden “blut”. We hebben toch twee leuke avondjes spelen van onze inzet van $20 gehad in ieder geval.

Terug in de kamer gaan Rick en ik meteen naar bed, want ook morgenochtend willen we vroeg opstaan. Dan kunnen we nog even genieten, voor we het gedoe op het vliegveld moeten trotseren.

Dinsdag

Alweer om kwart voor acht gaat de wekker, maar ik heb, zoals wel vaker de laatste nacht hier, slecht geslapen. Rick staat om acht uur op, maar ik geef mezelf tot half negen om me niet naar te voelen vandaag. Ik werd om drie uur wakker en had last van mijn rechterbeen en kon de slaap niet meer vatten. Dat been is een beetje een zorg, want zowel mijn enkel, als mijn heup zijn daar niet happy in.

Op het balkon eten we samen ontbijt en dan gaat Rick inpakken. Ik ben al vrijwel klaar en wil, ook alweer traditie zo langzamerhand, nog even gaan snorkelen bij de rotspartij voor het hotel. Rick heeft de kinderen gewekt en in hun kamer ziet het eruit of er een bom in is afgegaan. Zij hebben dus nog heel wat op te ruimen. Ik ga dus alleen met mijn snorkelspullen op stap.

Deze rotspartij barst van het leven. Dat zou je zo van boven niet zeggen, want daar zie je alleen pelikanen zitten. Ik zie meteen een cow fish, die gauw wegzwemt. Ook heel veel Franse engelvissen, die wel heel nieuwsgierig zijn en dus makkelijk te fotograferen. Er zwemt een grote kleurige papegaaienvissen en een schol met vissen, waarvan ik de naam niet ken, lijkt de hele tijd met mij mee te zwemmen.

Na een kwartier heb ik het rondje om de rotsen gezwommen. Ik besluit nog eens te gaan en dan langzamer. Nu zie ik een pufferfish “los” zwemmen, die schuilen meestal onder rotsen. Daarna zie ik een grote kreeft me nieuwsgierig (denk ik dan) aankijken. Ik hoop nog steeds op een schildpad, die we hier een aantal jaren geleden ook zagen, maar die hoop blijft onvervuld. Wel zie ik nog een kleinere kreeft.

In een derde keer rondzwemmen heb ik geen zin, dus ik loop via het strand terug. Daar zie ik Rick in een van de stoelen liggen lezen. Ik was mijn spullen in het zwembad en leg ze te drogen. Dan ga ik met mijn tijdschrift in de stoel naast Rick liggen. Al gauw wordt het te heet en nemen we een duik in de koele zee. Helaas schrijdt de tijd ook voort, we zien de wijzers van de klok op het hotel richting “jullie moeten nu naar boven” gaan.

Na nog een duik in het zwembad om het zoute water af te wassen kunnen we er niet meer onderuit. Tijd om te douchen, de laatste dingen inpakken en dan de bellman bellen om alles op te halen. Terwijl Rick op die laatste wacht, ga ik met de kinderen naar Little Switzerland beneden. Daar hebben de meisjes leuke zilveren oorbellen gezien. Zelf kies ik een paar hoepels met dolfijnen, erg leuk.

De bagage is mee met de bellman en de oorbellen gekocht, dus we lopen met zijn allen nog een laatste keer naar Bugaloe voor een heel vroege lunch. We moeten uiterlijk twaalf uur naar het vliegveld vertrekken, dus vragen of er haast kan worden gemaakt. Dat kan en het eten staat binnen de kortste keren voor onze neus. De tosti Mediterranean voor Kai, Saskia en mij (broodje met rode pesto, tomaat, olijf en gesmolten kaas) en kaasburgers (met Goudse kaas) voor Rick en Katja.

We eten snel en nemen afscheid van Susan, de serveerster. Rick gaat alvast op weg om uit te checken en de meisjes zeggen Adolfo bij Unique Sports gedag. Dan halen we onze bagage op en laden het in een taxi. Rick rijdt intussen de huurauto terug naar het vliegveld.

De taxichauffeur vertelt me, dat hij flink om moet rijden, want Oranjestad zit dicht. Gauw bel ik Rick om hem te waarschuwen en gelukkig is dat op tijd. Zelfs met de omweg duurt het maar een minuut of twintig voor we bij het vliegveld aankomen. Ook Rick is het gelukt de opstopping te omzeilen en het inleveren van de huurauto ging heel snel. Net voor we de bagage kunnen inchecken, loopt hij ook binnen.

Eerst wil men ons drie tassen aanrekenen, maar, omdat Rick en ik United Premier zijn, kunnen we uiteindelijk alle zeven tassen gratis inchecken. We krijgen onze boarding passen en gaan dan naar het volgende obstakel: de Arubaanse paspoortcontrole. Dit is werkelijk het meest ergerlijke vliegveld om eindelijk naar de gate te komen. Er zijn allerlei leuke winkels onderweg, maar je weet nooit hoe lang de volgende controle gaat duren, dus geen tijd om te kijken.

Deze paspoortcontrole duurt een half uur. Daarna moeten we door een Arubaanse veiligheidscontrole. Die duurt nog eens tien minuten. Bij het zien van de Amerikaanse paspoortcontrole/douane rij zakt de moed ons in de schoenen. Het is dinsdag en de rij is ellenlang! Hoe moet dat in het weekend wel niet zijn, dan!

Het duurt dan ook bijna een uur voor we hier doorheen zijn. Braaf heb ik op het douaneformulier aangekruisd, dat we etenswaren meehebben, want je weet nooit, wanneer ze je tassen gaan doorzoeken en we hebben een hele tas met Nederlands spul mee. We hebben intussen nog maar een half uur voor onze vlucht vertrekt en die tas met eten moet ook doorzocht. Gelukkig gaat dat snel, want de man herinnert zich ons waarempel van een jaar geleden.

Onze bagage moeten we nu weer afstaan en omdat we zo laat zijn, wordt die gelukkig direct van ons afgenomen. Nu moeten we nog door een veiligheidscontrole (de Amerikaanse) en dan, met een kwartier voor vertrek over, sprinten we naar de gate, waar… iedereen nog gewoon zit te wachten. Het inkomende vliegtuig was een half uur te laat.

Rick en ik zien onze kans schoon en gaan toch nog even een Amstel Brightje drinken bij de Old Dutch Bar naast de gate. Bij het kleine Duty Free winkeltje zien we ook de lekker pittige papayasaus, die we bij diverse restaurants hebben gegeten en kopen die. Verder nemen we wat plakken Maaslander kaas mee voor onderweg en een stuk Goudse kaas met sambal.

Met een half uurtje vertraging verlaten we Aruba weer. Hopelijk komen we volgend jaar terug, dat zal dan de tiende keer achtereen zijn en dan komen we in aanmerking voor een foto in de krant, hi hi. Het blijft een heerlijk eiland en iedere vakantie is toch weer anders.

De vlucht verloopt voorspoedig, enkel wat flinke turbulentie boven Haiti. Alleen is er geen gewoon eten aan boord, enkel vette snacks. De lunch bij Bugaloe is allang weer verteerd, dus we kopen toch maar een paar snacks en zijn blij, dat we de Nederlandse kaas hebben om van te snacken. We zullen maar weinig tijd in Charlotte hebben, dus het is niet zeker, dat we daar tijd zullen hebben iets te kopen.

Gelukkig blijkt dat wel het geval. We hebben nogal wat tijd ingehaald en hebben een uur voor onze volgende vlucht. Rick, Katja en Kai kopen een mini pizza van Uno’s en Saskia en ik gaan op de gezondere toer met een salade van Wolfgang Puck Express. Terwijl ik die aan het eten ben, wordt er omgeroepen, dat we aan boord kunnen. Rick wil per se meteen instappen, want er wordt om vrijwilligers gevraagd omdat de vlucht overboekt is . Ik heb nog nooit zo snel mijn avondeten achterover geslagen!

Als enige van het gezin kom ik naast een vreemde te zitten. Er is voor alles een eerste keer, zo ook voor een hond aan mijn voeten, of althans die van mijn buurvrouw. Het is een Malteesje en hij is heel rustig. Zijn vrouwtje is op weg naar huis, zij studeert medicijnen in Sint Maarten. Dat is misschien ook nog iets voor Katja om te onderzoeken.

Ook deze vlucht verloopt vlot. Onderweg zien we een prachtige zonsondergang, het lijkt wel of de hemel in brand staat. We landen veilig op Washington Dulles en moeten dan lang op de bagage wachten. Wel komen onze tassen het eerst naar buiten, alleen ontbreekt de tas met duikspullen. We wachten tot het einde en de tas komt niet opdagen. Met nog drie anderen, allemaal internationale reizigers, doen we aangifte in het kantoortje van US Airways. Hopelijk komt de tas morgen, want de duikspullen zijn nogal kostbaar.

Met een Washington Flyer taxi worden we thuisgebracht. Daar worden we enthousiast begroet door drie zeer gezond uitziende katten. Duidelijk heeft ons buurmeisje goed voor ze gezorgd. We drinken nog even een drankje en zoeken dan onze bedden op. Morgen hard uitpakken en schoonmaken, want we krijgen ‘s avonds alweer een loge.

Excuses voor het niet persoonlijk reageren op de reacties van de afgelopen dagen. Ik heb ze allemaal gelezen, maar nog geen tijd gehad. Ik ga het morgen proberen, maar ik word eerlijk gezegd bij voorbaat al moe van het programma dan! Het is al na middernacht nu, dus ik ga gauw slapen.

Dag 8: Avontuurlijke rit naar de Natural Pool

Rick is kennelijk vannacht pas laat teruggekomen (later hoor ik om half drie), want hij blijft maar slapen. Ik sta om half negen zo stil mogelijk op en ga met mijn ontbijtje computeren op het balkon. Nog twee ochtenden mag ik van dit uitzicht genieten, dus dat doe ik dan ook volop.

Eigenlijk wilde ik vandaag weer een Max Capacity doen, maar dat zou Rick zeker wekken. Ik besluit dat dus maar tot morgen uit te stellen en meteen aan mijn wandeling langs Palm Beach te beginnen. Langs het pad loop ik richting de Marriott, vissersbootjes en kite surfers. Het pad loopt tot de Holiday Inn en daarna loop ik op het strand met mijn voeten in het water.

Het is zondag, dus de kite surfers zijn ruimschoots aanwezig. Zij zijn volgens mij vrijwel allemaal Nederlands. Ik zie een Nederlander lesgeven aan een Amerikaan en dan zie je, dat het allemaal zo simpel niet is, als de mannen, die flinke sprongen maken, het doen lijken. Ik vind het een superleuke sport om te kijken, dus blijf een tijdje staan.

Daarna loop ik de pier met de vissersbootjes op. Sommigen gaan net weg en anderen halen de vangst binnen. Het zijn allemaal kleurige bootjes met veelal meisjesnamen. Ik vraag me altijd af, naar wie die bootjes vernoemd zijn of dat de eigenaren die naam zo mooi vonden. Katrien is er een van en Triumfadora een andere, om eens twee tegenstellingen van gewoon en exotisch te noemen.

Het zijn de kleuren hier op Aruba, waar ik zo enorm van kan genieten. Het moet de lichtval zijn of zo, maar alles is zo sprankelend. Je kunt niet anders, dan er vrolijk door worden.

Als ik het zwembad van het Westin binnenloop, komt Rick me al tegemoet. Hij heeft al een duik genomen. Ik heb het ook erg warm, dus spring er ook meteen even in. Het water is koel en verfrissend.

Boven kloppen we op de deur van de kinderen en een heel slaperige Saskia doet open. Het is elf uur en we hebben een programma voor vandaag, dus eruit met die luie lichamen! Nee, hoor, zo brachten we het niet, want de arme zielen "moesten" natuurlijk voor de meteoriden opblijven. Kai en Rick hebben er een gezien, Saskia geen.

Rick en ik gaan naar een Aziatisch supermarktje dichtbij om wat soda's en water te kopen voor onderweg straks. Ik zoek daar ook naar Katja's contactlens vloeistof, waarvan ze te weinig mee heeft. Die hebben ze niet, dus terug in het hotel koop ik een superduur flesje ervan bij de hotelwinkel. Maar ja, zonder kan ze niet, dus het moet maar.

Een half uur later (what else is new?) dan ik had gewild zijn we eindelijk op weg naar Oranjestad. Ik moet op dit eiland echt leren mijn stiptheid een beetje opzij te zetten, want de kinderen en Rick zijn dat gewoon niet en de meeste Arubanen (uitzonderingen daargelaten, natuurlijk) ook niet.

Eetcafe The Paddock is ons lunchrestaurant van vandaag. Hier gaan we "altijd" op zondag heen, omdat de winkels in Oranjestad dan gesloten zijn en je er makkelijk voor kunt parkeren. We kiezen een tafeltje op het terras (waar nu zand ligt, alsof het een strandje is) aan het water.

Meestal is de bediening hier heel langzaam, vandaar, dat we rijkelijk de tijd hebben ingerekend voor deze lunch. Vandaag valt het alles mee. We worden vriendelijk ontvangen en krijgen vooral tot Ricks genoegen hun Nederlandstalige menu aangereikt.

De drankjesbestelling wordt meteen genomen. Ik ga weer van een Amstel Bright genieten, het enige bier, dat ik echt heerlijk vind. Rick had vorig jaar hier een foto genomen van Saskia met een grote pul Heineken en wil die graag nog eens maken om te laten zien, hoezeer Saskia is veranderd qua uiterlijk. Helaas voor hem hebben ze echter geen Heineken tap bier meer. Dan wordt het maar een gewoon glas Heineken, want over die foto heeft hij het nu al weken. Saskia poseert gewillig met het glas bier.

Er staat zoveel lekkers op dit menu, dat ik het moeilijk kiezen vind. Rick, Kai en Saskia nemen allemaal een tosti Paddock met o.a. tomaat en ananas. Voor Katja wordt het het broodje kip shoarma en voor mij na rijp beraad het bruine broodje carpaccio (ossenhaas), wat zeer smakelijk is. Daarbij bestellen we ook wat patat, maar die komt bijna koud aan, dus ik eet er weinig van.

Na nog een paar gekke foto's met de boer, boerin en hun kind poppen voor het restaurant, gaan we op weg naar de Natural Pool. Of althans naar het huis van Madi's moeder bij het begin van de "weg" daarheen. Hier hebben we om half drie met Madi afgesproken. Madi doet rondleidingen op Aruba met haar speciaal aangepaste Jeep, want met een gewone auto of zelfs met 4WD is de weg naar de Pool bijna onmogelijk.

Net voor de afgesproken tijd van half drie komen we na wat verkeerde afslagen bij het felgroen geschilderde huisje aan. Madi's moeder staat in haar winkeltje, maar Madi is in geen velden of wegen te bekennen. Zij is bij de Conchi (Natural Pool), vertelt haar moeder. Zij belt Madi, die belooft ons te komen halen. De groep, waarmee ze nu is, bleef langer, dan ze had gedacht.

Prima, wij wachten wel in de schaduw en de welkome wind. Er lopen een aantal grappige ganzen op het erf en het is vermakelijk te zien hoe toeristen zich afvragen, hoe ze ooit naar die Natural Pool moeten komen van hieruit. Sommigen wagen hun gewone huurauto's eraan en keren niet veel later terug. Dat is gewoon onmogelijk, zelfs 4WD Jeeps hebben moeite, zullen we later meemaken.

We wachten en wachten en eindelijk zien we Madi's rode grote Jeep. Die zit vol toeristen, die zij eerst nog even naar hun auto moet brengen. Ongeveer een uur, nadat we hebben afgesproken, zitten we eindelijk in de Jeep. Madi verontschuldigt zich voor het oponthoud, als een groep langer duurt is haar hele schema van slag.

Madi is een van de meest vrolijke mensen, die ik ooit heb ontmoet, ondanks allerlei tegenslagen in haar leven. Ze spreekt perfect Engels, Nederlands en Spaans en natuurlijk Papiamento en heeft de kracht van een sterke man, zullen we later zien. Dit is het derde jaar, dat we met haar naar de Natural Pool gaan. Voorheen reed Rick zelf, maar dat is echt de hele tijd met het hart in de keel rijden!

We hebben een Jeep voor ons en een Jeep, die ons volgt, want Madi weet de weg. Halverwege krijgt Madi nota bene een lekke band. Dat zal ons weer overkomen, dit uurtje Natural Pool wordt zo wel de hele middag. Enfin, we zien het maar als een avontuur.

Gelukkig stoppen zowel de Jeep voor ons, als de Jeep achter ons om te helpen. Het probleem is het terrein hier. Rick, Madi (die werkelijk het gros zelf doet, wat een kracht voor een moeder van zes en grootmoeder van zeven!) en de vijf vriendelijke Colombianen krijgen de Jeep net niet hoog genoeg opgekrikt om de reserveband eraan te zetten.

Het is een mengelmoes van Spaans (dat Katja en ik in ieder geval verstaan), Engels en Nederlands, maar iedereen werkt samen. Uiteindelijk komt Rick met de oplossing: een steen op de krik, zodat die wat hoger gaat. Groot applaus volgt, als het wiel eindelijk past.

Zonder verder oponthoud komen we bijna twee uur later, dan verwacht, bij de Natural Pool aan. Dit is een natuurlijk zwembad aan de ruwe kust van Aruba. Duidelijk is het op zondag ook heel populair bij de plaatselijke bevolking, want het is er drukker, dan ooit. Heel eerlijk gezegd had ik deze vakantie wel zonder een bezoek hier gekund, maar vooral Katja en Kai wilden heel graag gaan.

We snorkelen wat en voeren de vissen wat van het brood, dat Madi ons heeft gegeven. Ik heb het al gauw gezien, want er zijn maar weinig kleurige vissen aanwezig. Het water voelt wel heerlijk aan, dus ik vermaak me met mensen kijken en dat is veel leuker, dan visjes kijken, hier.

Katja duikt een aantal keren van de rotsen, wat ik probeer te fotograferen. Rick houdt het snorkelen het langst vol. Saskia houdt mij gezelschap en Kai brengt meer tijd buiten het water, dan erin, door. Volgens mij is het meer het avontuur om hier te komen, dat hen trekt, dan de Natural Pool zelf.

Boven op de heuvel wacht Madi op ons. Ze heeft nog een paar mensen hierheen gebracht, waar wij nu weer op moeten wachten. Helaas volgen die haar instructies van opschieten niet op en komen maar niet naar boven. Uiteindelijk besluit ze ons dan maar terug te brengen en daarna hen weer op te halen. Het andere stel wilde ook nog naar het Andicuri strand, dus wij zijn stiekem blij, dat ze niet mee gaan.

Alweer rijden twee andere Jeeps achter ons aan, beiden huurauto's. Een ervan komt op een scherpe kei terecht en krijgt een gat in de benzinetank. De ander komt daardoor vast te zitten. Madi rijdt die laatste persoonlijk naar boven. De Jeep met de kapotte benzinetank is niet meer aan de praat te krijgen. Dan baal je wel, want geen enkel verhuurbedrijf laat een rit naar de Natural Pool toe!

Een Nederlands stel, dat met de kapotte Jeep meeliftte, komt nu met ons mee. Madi moet toch terug en zal de rest van de gestrande toeristen dan meenemen. Ze baalt er duidelijk wel van, dat ze weer terug moet. Die weg is niet zonder gevaren, zelfs niet voor haar speciale voertuig. Rick dacht eerder vanmiddag, dat het wel weer eens leuk zou zijn zelf te rijden. Daar kwam hij na de geperforeerde tank wel weer van terug.

Veilig weer terug bij het huis van de moeder van Madi nemen we hartelijk afscheid van haar. Als we volgend jaar weer gaan, gaan we zeker met haar. Ik wil die weg, als je het al zo kunt noemen, niet meer met een huurauto trotseren en ik ben blij, dat Rick nu ook heeft gezien, wat er kan gebeuren.

Het Nederlandse stel rijdt achter ons aan terug naar Oranjestad. Maar goed ook, want Rick kent het eiland inmiddels wel redelijk en er is een ongeluk op de meest logische route. Rick weet een andere weg en zonder verder oponthoud, maar met maar weinig tijd om ons klaar te maken voor het avondeten, komen we terug bij het hotel.

Vanavond heb ik gereserveerd bij een nieuw restaurant vlakbij, Amuse Bistro. Een restaurant met een Frans tintje en een Nederlandse chef, die ook bij de Flying Fishbone heeft gewerkt. We nemen de auto, want het is toch nog een flink stuk wandelen en er is parkeergelegenheid.

Onze tafel staat al klaar op het sfeervolle terras. Het menu is interessant, want van vrijwel alle gerechten kun je zowel een kleine als een volle portie bestellen. Precies wat ik leuk vind, dus, want van mij hoeven grote porties meestal niet.

Als voorgerecht bestellen Rick, Katja en ik alle drie de salade Nicoise. Die wordt leuk gepresenteerd en smaakt voortreffelijk. De anderen hebben wel volle porties voor hun hoofdgerecht gekozen. Mijn kleine portie hangar steak (lekker met een gekruide rijst en pittige saus) is echter niet heel veel kleiner, dan Ricks volle portie. Saskia heeft spijt, want het gerookte groentegerecht, dat zij heeft gekozen, bevat alleen courgette en aubergine en daar houdt zij niet van.

Een dessert maakt van veel goed. Katja en ik delen de brownie met rode wijn ijs. Dat laatste is niet onze favoriet, al krijgt het online veel goede recensies. Saskia's aardbeiendessert en Kai's creme brulee krijgen van beiden wel "two thumbs up".

Terug in het hotel gaan Katja en Rick nog een drankje drinken bij Bugaloe. Ik ben daar te moe voor en Kai en Saskia ook. We gaan vrij vroeg slapen, want willen morgen nog alles uit onze laatste volle dag hier halen. De tijd is weer omgevlogen!

Foto's van de Natural Pool vandaag staan hier.

PS: Dit blog is van zondag. Het blog van vandaag en dat van morgen ga ik in het vliegtuig schrijven. Ook de laatste foto's zullen waarschijnlijk pas woensdag verschijnen. Morgenmiddag vliegen we weer terug naar de States, ik zal dit eiland weer missen!

Dag 7: Vlinders, duinen en een speedboot

Rick staat al om kwart voor acht op en wekt de meisjes. Zij moeten om half negen bij de duikschool zijn. Ze gaan vanochtend duiken aan de zuidkust van het eiland en zullen tot zeker 13 uur weg zijn.

Door al het geloop en gedoe ben ik klaarwakker, als ze vertrekken. Ik blijf nog even liggen, maar dan heb ik mijn bed wel gezien. Kai slaapt nog, dus ik maak op mijn gemak ontbijt. De huishoudster heeft geen nieuwe koffie achtergelaten, dus ik gebruik mijn meegebrachte Starbucks Via. Die is ook lekker sterk. Als ontbijt neem ik twee 10 granen beschuit met Goudse kaas met tomaat en olijf erin.

Dit alles ga ik op het balkon zitten opeten. Ik zal nooit genoeg van dit uitzicht krijgen en zou het wel willen inpakken en mee naar huis nemen! De kleuren hier zijn zo intens. In de verte zie ik zeilboten oefenen voor de regatta van dit weekend.

Opeens heb ik enorme zin in een strandwandeling. Ik bel Kai om te vragen, of hij mee wil, maar dat is niet het geval. Met fototoestel mee loop ik eerst naar de kleurrijke stoelen bij het Phoenix Resort. Daar moet ik altijd meerdere foto's van nemen, ik vind ze zo Caribisch!

Daarna loop ik met mijn voeten in het water naar de Hyatt pier. Omdat Kai en ik nog verdere plannen hebben voor vanochtend, besluit ik morgenochtend helemaal naar de vissersbootjes te lopen. Dat heb ik deze vakantie pas een keer gedaan en toen had ik mijn SLR camera niet mee.

Kai is inmiddels ook klaar om te gaan en we rijden eerst naar de Aruba Butterfly Farm. Toen de kinderen jonger waren gingen we hier ieder jaar heen, maar nu zijn we er al een aantal jaren niet geweest. We kunnen meteen mee met een rondleiding, die ik onverwachts heel interessant vind.

We krijgen verschillende rupsen te zien, waaronder die van de Monarch vlinder, die in onze buurt veel voorkomt. Daar zien we een kastje met poppen (chrysalis). Ik wist dus echt niet, dat het enige wat rupsen en vlinders met elkaar gemeen hebben hun DNA is. Ook wist ik niet, dat vlinders letterlijk herboren worden, in het popstadium zijn ze feitelijk levenloos. En zo leren we nog meer interessante feitjes en zien de enorme rupsen van de Atlas mot.

Daarna lopen we wat rond en ik probeer te fotograferen, maar de meeste vlinders zijn erg fladderig. Het is hier ook heel erg warm en vochtig, ideaal voor de vlinders, maar Kai vooral heeft er al gauw genoeg van. Ik vond het al bijzonder, dat hij hierheen wilde, dus protesteer niet, als hij weer naar buiten wil.

Katja herinnerde zich favoriete oorbellen uit dit winkeltje en heeft gevraagd, of ik die weer voor haar kan kopen. Ze hebben twee soorten betaalbare oorbellen en heel dure oorbellen gemaakt van vlindervleugels. Die laatsten zijn heel uniek, maar meer dan $100, dus dat laat ik maar gaan. Ik neem een paar van ieder van de goedkope stelletjes mee, een voor Saskia en een voor Katja.

De huurauto heeft benzine nodig, dus ik rijd naar de Valero in Noord. Dit is voor mij de eerste keer benzine tanken in Aruba. Als ik naast de pomp sta, trek ik aan het knopje, dat de benzinetank moet openen. Er gebeurt niets. Ik trek nog een paar keer en de tank blijft hermetisch gesloten. Als die niet opengaat kan er niet getankt worden.

Even overvalt me een gevoel van paniek, moet ik Amigo op gaan bellen om hierheen te komen? Met mijn vingers bereid ik niets. Dan besluit ik er een kleine kras op te wagen en mijn sleutel te gebruiken. Voila, het klepje springt open. Phew!

Binnen betaal ik $40 aan benzine en ga dan tanken. Het gaat snel, binnen de kortste keren ben ik bij de 40 en de pomp gaat nog door. Bij (wat ik denk) $55 ga ik toch maar even naar binnen, want ik heb niet zoveel cash bij me. Muts die ik ben had ik niet door, dat het Antilliaanse guldens zijn en ik kan dus tot 70 gulden doortanken. Enfin, avontuur ook weer goed afgelopen.

Kai gaf gisteren aan graag naar de duinen bij de California vuurtoren te gaan. Daar rijden we heen en ik maak eerst wat foto's van bij de vuurtoren. Daarna ga ik de geasfalteerde weg af en parkeer de auto vlak naast de duinen.

We lopen er een stuk doorheen, opeens helemaal alleen op de wereld. Hier zo lopend kan ik me wel voorstellen, dat je ongemerkt iemand kunt vermoorden en doen verdwijnen op dit eiland, zoals nu misschien weer met die vrouw uit Maryland is gebeurd. Er zijn miljoenen toeristen, maar ook plekken, die vrijwel compleet uitgestorven zijn.

Mijn maag begint te rommelen en we gaan terug naar Palm Beach. Lopend langs het strand komen we de kokosnootman tegen. Bij hem kun je een verse kokosnoot kopen, die hij voor je openmaakt en het water erin met een speciale machine ijskoud maakt. Dan krijg je de kokosnoot met twee rietjes erin. Kai en ik nemen er allebei een, heel erg lekker is het.

Al drinkend lopen we naar Bugaloe. We nemen een van de tafeltjes met een bank en Saartje weet onze drankbestelling al, een Amstel Bright voor mij en water voor ons beiden. Ik drink gewoonlijk vrijwel nooit bier, maar Amstel Bright vind ik erg lekker.

Niet veel later komt de duikboot terug. Rick laat me een speer met twee koraalduivels eraan zien (dank aan Lauren en Karin voor de juiste Nederlandse benaming van deze in meerdere opzichten gevaarlijke vissen). Saskia heeft maar een duik gedaan, want Rick was haar wetsuit vergeten en ze kreeg het tijdens de eerste duik door een door koud, het arme kind.

Net heb ik mijn email gelezen en ik heb minder goed nieuws voor Saskia. Het rumoer, dat er komend jaar geen Duits zal worden onderwezen op haar school, blijkt waar. Zo spoedig mogelijk moet ze nu een keuze maken tussen Spaans en Latijn. Het wordt de laatste, wat mij betreft een goede keus, want ik heb heel veel aan mijn Latijnse lessen gehad. Gauw stuur ik de counselor een email, zodat Saskia niet buiten de boot valt.

De lunch is, zoals altijd, heerlijk. Ik neem een broodje met tonijnsalade en inhaleer dat bijna, zoveel trek had ik! Hopelijk lukt het om nog een keer, voor we huiswaarts gaan, hier te eten. Het blijft onze favoriete lunchplek, het eten is lekker en gevarieerd, de bediening leuk en aardig en de prijzen zeer redelijk.

Na onszelf opnieuw te hebben ingesmeerd gaan we voor het volgende avontuur van vandaag. Rick heeft al heel lang een motorbootje willen huren en we zagen eergisteren, dat we dat bij het Aruba Water Sports Center kunnen doen. Saskia wil liever bij het zwembad blijven lezen, dus we gaan er met de twee oudsten heen.

Een vriendelijke Nederlander (hier werken volgens mij vrijwel alleen Nederlanders) helpt ons. We huren het bootje voor een uur en krijgen instructies over hoe ver we mogen gaan. Dit is voor ons de eerste keer, dat we zelf een speedboot gaan besturen.

We krijgen een grijze dinghy speedboot. Als we allemaal ingestapt zijn, krijgt Rick kort instructies over hoe die werkt en een radio indien we in de problemen raken. Voor ik het weet racen we langs Palm Beach! Het is echt leuk!

We mogen helemaal tot het Pedernales wrak en de hele lengte van Palm Beach, dus van het Phoenix Resort tot het Marriott hotel. Na eerst even flink snel te hebben gevaren, mindert Rick vaart, zodat we naar schildpadden kunnen speuren. Al vrij snel zien we er een. Dat blijf ik hier zo leuk vinden, dan zie je opeens een bruine vlek op het water en daarna een kopje er bovenuit.

Rick geeft het stuur over aan Kai, die nog een schildpad vindt. Deze blijft langer boven water, hopelijk heeft Rick er een foto van kunnen maken. Mijn doel van dit bootritje is in ieder geval bereikt. Als ik ze dan niet snorkelend zie, vind ik het toch erg leuk een schildpad zo adem te zien halen aan het oppervlak. Na de zeezoogdieren zijn schildpadden mijn favoriete zeedieren.

Na Kai neemt Katja haar beurt en dat zullen we weten. Mijn hemel, die scheurt over het water! En een lol, dat ze heeft! Ik vind het niet prettig, want we worden flink heen en weer gebonkt en geschud en dat doet mij pijn. Gelukkig bindt ze na mijn protest een beetje in, al is het duidelijk tegen haar zin.

Eerst was ik niet van plan ook zelf de boot te besturen, maar bedenk me dan, dat dat ook een van die dingen is, die je "gedaan moet hebben". Ik trek dus ook de stoute schoenen aan en het lukt me, wel met een veel mindere snelheid dan Katja, wonder boven wonder goed.

Helaas zit het uur er alweer op en ik geef het stuur over aan Rick om de boot weer veilig aan te meren. We verzuchten, dat we zo'n boot wel zouden willen huren om op de Potomac en Chesapeake Bay mee te varen. Het is Rick nog niet gelukt een bedrijf te vinden, die zulke bootjes voor een dag verhuurt.

Bij het zwembad treffen we Saskia al lezend aan. Er speelt een live steel band, wat het Caribisch gevoel natuurlijk versterkt. Het is happy hour en Katja en ik maken daar gebruik van. Rick, Katja en Kai gaan met een bal spelen in het zwembad. Ik neem een ligstoel en de nieuwste Margriet en ben helemaal gelukkig.

Al snel is het tijd om naar boven te gaan, want we eten vanavond bij een "zonsondergang" restaurant. In Aruba zijn er twee soorten restaurants, namelijk. "Zonsondergang" en "Na zonsondergang", de eersten zijn aan het water of zelfs op het strand, dan tweede groep aan land. Wij proberen het af te wisselen (en soms, zoals gisteravond, komen we na zonsondergang bij een restaurant aan het water aan).

Enfin, bij Pincho's willen we de zonsondergang meemaken. We krijgen de beste tafel daarvoor, alleen is het nogal heiig en blijven de spectaculaire kleuren van eerder deze week uit. Het eten is wel weer voortreffelijk.

Als voorafje bestel ik de ceviche van garnalen, erg verfrissend. Met Katja deel ik de Pincho's salade met bonen en ananas, o.a. Dat eten Saskia en Rick als voorgerecht. Mijn hoofdgerecht is de beste zalm, die ik ooit heb gegeten. Helemaal perfect bereid (niet helemaal doorbakken) en ik krijg er een heel pittige papaya saus (van Hot Delight) bij.

Rick, Katja en Kai willen nog graag naar de show in het Westin hotel, dus we nemen geen dessert (niet, dat ik daar plaats voor had). Saskia en ik gaan liever relaxen op de kamer, maar de anderen gaan goocheltrucs kijken. De show duurt maar iets meer dan een uur, want om kwart over tien is Rick weer terug. Ze hebben zich vermaakt, maar hij vond het eigenlijk erg veel geld voor niet veel soeps ($40 per persoon). Dan was die motorboot het geld dubbel en dwars waard!

Rick is dus terug in de kamer, maar niet voor lang. Kai en Saskia hebben hem overgehaald meteoriden te gaan kijken bij de vuurtoren. Daar is het erg donker en heb je goed zicht. Gisternacht was het hoogtepunt, maar vanavond zijn ze nog te zien. Ik zou wel willen, dat ik zo laat op kon blijven, maar dat lukt me echt niet.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 6: De Palm Eiland

Deze gaat te boek als de Arubaanse vakantie, waarin ik niet al om half acht of acht uur probeer iedereen uit bed te krijgen. Om de een of andere reden voel ik me deze keer in Aruba heel ontspannen. Ik hoef niet per se voor negenen een power walk te gaan doen. Ik denk, dat ook meewerkt, dat we zo aan de warmte zijn gewend, dat het hier niet bijster heet aanvoelt.

Rick en ik doen onze Max Capacity training en eten dan ontbijt op het balkon. Het is erg bewolkt en aan de kant van het eiland, waar we vandaag heen willen, ziet het er zelfs dreigend uit. We besluiten toch een snelle wandeling naar Eagle Beach te gaan maken.

Door de bewolking is het lang niet zo warm, als gewoonlijk. Ik ben vergeten water mee te nemen, maar mis dat eigenlijk niet eens zo erg. We lopen tot aan de befaamde divi divi boom aan het begin van Eagle Beach. Daar staat een Nederlands gezin foto's te nemen, dus we wachten even.

Daarna is het onze beurt om te fotograferen. Ik vraag aan Rick in het Engels, of hij ook op de foto wil en een van de Nederlandse dames denkt, dat ik het tegen haar heb. Zij antwoordt in het Engels, dat ze al foto's hebben gemaakt. Ik zeg snel, ook weer in het Engels, dat ik het tegen mijn man had.

Heel vriendelijk vraagt zij daarop, of we willen, dat ze een foto van ons beiden maakt. Dat willen wij natuurlijk graag. Raar is wel, dat Rick en ik allebei Nederlands spreken, maar nu durf ik dat niet meer te laten merken.

Ze vindt het duidelijk moeilijk om Engels te spreken en neemt toch de moeite. Rick zegt nog wel "dank je wel", maar die heeft gelukkig een Amerikaans accent. We vergelijken het met als Rick Nederlands probeert te spreken in Nederland en dan meteen in het Engels antwoord krijgt. Wat is nu wijsheid? We realiseren ons beiden, dat het juist vriendelijkheid kan zijn om iemand in zijn of haar eigen taal te antwoorden, al doen zij hun best om die van jou te spreken.

Terug bij het hotel duikt Rick even in het zwembad, maar dat is mij veel te koud! Hoe doen ze dat? Gisteravond was het nog de temperatuur van badwater (mijn temperatuur dus!) en nu, brrrr!!! Dat lukt ons buurtzwembad niet om zo af te koelen.

Boven zijn de kinderen al klaar om te gaan en wij pakken onze spullen voor De Palm Island ook gauw in. Toch nog een half uur achter op schema gaan we op weg. Vorig jaar hadden we een tube met visvoer en we kunnen ons niet herinneren, waar we die hadden gekocht.

We stoppen even bij Aqua Windie's, maar daar verkopen ze uit principe geen visvoer. Ik had dat kunnen weten. De Palm Island is wel een uitzondering, want de vissen daar hebben eigenlijk geen ander eten. Elders voeren wij de vissen ook niet, maar daar is het letterlijk zwemmen in een aquarium.

De weg naar het eiland lijkt versperd, maar Rick rijdt om de versperring heen en zo komen we zonder problemen aan. De toegangsprijs voor zelfs maar een halve dag voor vijf personen is even flink slikken! Maar liefst $80 kunnen we neertellen per persoon, oei!

Met een bootje en de bestuurder, die er al jaren is, worden we naar het eiland gebracht. Toen we hier 9 jaar geleden voor het eerst kwamen was er lekker eten en kon je mooi met de blauwe papegaaienvissen (en andere mooie vissen) snorkelen. Je kon ook lekker je gang gaan en zo ver weg zwemmen, als je wilde.

Nu is er een waterpark, je kunt massages boeken, er zijn twee restaurants en nog veel meer. Wij beginnen met eten, want alles in inbegrepen. Het eten is goed, maar er zou wat meer gezond spul op het menu mogen staan. Bij het buffet vindt Saskia alleen maar groentes, want verder is bijna alles gefrituurd. In het andere restaurant haal ik een hamburger voor haar voor proteines.

Zelf houd ik het bij de tonijnsalade op een broodje en de tomaten, komkommer en eisalade. Ik probeer wel de broodpudding, maar die vind ik niet lekker. Een groot bord met watermeloen en ananas voldoet als dessert.

De enige reden, dat ik zo graag naar dit eiland wil, is het spectaculaire snorkelen. Kennelijk maakt duiken blase, want alleen Rick en Kai zijn daar ook in geinteresseerd. De meisjes vermaken zich met een bal naar elkaar gooien en in het waterpark, wat er ook leuk en kleurig uitziet, maar niet mijn ding is.

Bij de winkel hier vind ik de tube met visseneten, die we vorig jaar ook hadden. Ik doe braaf een zwemvest aan en ga met visseneten en camera het water in. Ik heb de tube nog niet eens opengemaakt en ik heb al een schare vissen, waaronder de blauwe papegaaienvissen, om me heen. Duidelijk herkennen ze deze lekkernij.

Het neemt wat voeten in de aarde om de tube ook open te krijgen en dan kan het fotograferen beginnen. Ik word werkelijk belaagd door vissen, sommigen bijten (letterlijk, want ze hebben "tanden") in mijn handen. Ik vermaak me zo urenlang. Behalve papegaaienvissen zie ik ook een barracuda en andere interessante zeedieren, waarvan ik alleen de Engelse namen ken (ik geef het op de Nederlandse namen te gissen, want duidelijk heb ik het dan meteen mis).

Tegen vieren loopt het al, als de batterij van de camera leeg is. Met tegenzin ga ik het water uit, wetend, dat dit het weer is voor tenminste een jaar. Rick komt me enthousiast tegemoet. Hij gaat een airbrush tattoe laten zetten. Dat lijkt mij en de meisjes ook wel wat. Kai hoeft niet, want die heeft al een echte tattoe.

Heel lief heeft Kai al een feetje voor mij uitgekozen, inderdaad precies mijn smaak. Rick neemt een hagedis op de binnenkant van zijn arm, Katja een schildpad net boven haar lies en Saskia een dolfijn op haar enkel. Mijn feetje gaat ook op mijn enkel. Als ik ooit (betwijfel het, maar je weet nooit) een echte tattoe zou nemen, zou dat het worden. Katja heeft foto's genomen, dus hopelijk plaatst ze die spoedig op Facebook.

Met de boot van vijf uur gaan we terug naar het vaste land. Het was weer een heerlijke middag, maar of we die enorme prijs volgend jaar weer willen uitgeven, weet ik niet. Ik geniet heel erg van het snorkelen hier, maar het eten is niet super en de prijs evenaart zo ongeveer een dag bij Disney!

Op de terugweg gaan we naar Super Food om daar alles, wat we mee terug naar de VS willen nemen, in te slaan. Iedere keer denk ik, dat dat wel mee gaat vallen, om met verbazing naar de volle kar te kijken. Ik vergeet altijd, dat Rick en de kinderen ook hun favorieten hebben.

Wat gaat er dan mee, zullen jullie je afvragen. Een hele tas met Pickwick thee, die Rick, Katja en Saskia lekker vinden. Chocolade pasta en Calve pindakaas voor Kai en Tijgernootjes en Kaas Pepsels voor mij. Oh, en verschillende smaken Slankie, ook voor mij. Chocomel, koekjes, sambal en nog meer, in ieder geval genoeg, dat we toch weer een extra tas zullen moeten inschakelen.

We haasten ons terug en ik verzet onze restaurant reservering met een half uur. Gauw maken we ons klaar en zien de zon ondergaan in de wolken vanavond. De eerste niet zo mooie zonsondergang deze vakantie, je kunt het slechter treffen.

Bij Marandi worden we door Kumi als oude bekenden onthaald. Wij "kennen" hem al van Le Dome, een restaurant, dat helaas alweer een aantal jaren dicht is. Hij herinnert zich ons ook en trakteert Rick, Katja, Kai en mij op een Bellini ocktail. Champagne met perziklikeur en perzik, overal op het menu in Italie, maar ik drink het voor het eerst op Aruba.

Het eten wordt heerlijk. Ik bestel twee voorgerechten, zoals wel vaker. Eerst de gerookte zalm met crabsalade en daarna als "hoofdgerecht" de tonijn op twee manieren (tataki en carpaccio) voorbereid. Het is precies genoeg. De tournedos van Rick en Saskia is zo zacht als boter. Katja's tonijngerecht is ook lekker en Kai heeft de vegetarische brie tempura en geniet daar van.

Allemaal willen we wel de kletskoppen als dessert. We delen drie porties met zijn vijven. Die koekjes zijn zo lekker! Het is smullen geblazen (het wordt met amandelen, saus en vanille ijs geserveerd). Zoals altijd is een maaltijd bij Marandi genieten.

Katja moet nog een of ander online examen doen vanavond, dus geen casino dit keer. Kai en Saskia beramen zich nog of ze gaan opstaan voor de meteoriden vannacht. Wij hopen van niet, want Saskia moet al vroeg weer present zijn voor het duiken morgenochtend. Wat heb ik trouwens genoten vandaag, ik wou, dat ik de tijd stil kon zetten!

Foto's van vandaag (en sommige van gisteren) staan hier.

Dag 5: Snorkeldesnorkel

Vanochtend staan we "vroeg" op, om half negen "al" (de rest van de dagen werd het telkens negen uur). Rick en de meisjes gaan duiken bij het Pedernales wrak en ik ga mee als snorkelaar. Kai heeft daar weer geen zin in, helaas. De duik is ook geen uitdaging voor de anderen, maar ik vind het snorkelen daar zo mooi, dus boekten ze het voor mijn plezier. Hoewel, toen ik de meisjes gisteren nog de optie gaf hem af te zegggen, wilden ze toch maar al te graag gaan.

De airco werkte vannacht zowaar. Veel eerder, dan de manager had gezegd en hij zei ook, dat hij weer halve kracht zou gaan werken na een dag. Tot nu toe genieten we dus maar van de extra koelte. Ik sliep er meteen een stuk beter door. Het is niet eens de temperatuur, maar het klamme, dat door de airconditioning wordt tegengegaan.

We eten ontbijt op het balkon en zien, dat het cruiseschip er vandaag is. IN de zomer komen er maar twee cruiseschepen per week naar dit eiland, in de winter zijn dat er veel meer. In ieder geval hebben wij wel geleerd ver van Oranjestad te blijven, als die schepen er zijn. Dan is het een drukte van jewelste! Zo'n schip lijkt wel altijd enorm in vergelijking met een relatief klein eiland.

De meisjes en Rick gaan inchecken bij Unique Sports. Deze duik is ook voor mensen, die het duiken eens willen proberen, want het is er vrij ondiep. Daardoor zit de boot flink vol. Tot mijn genoegen is er nog een vrouw uit Massachusetts, die ook gaat snorkelen, terwijl haar gezinsleden duiken, en een andere vrouw uit Colorado, die op de boot blijft wachten op haar man. Het zijn gezellige mensen en we kletsen wat af. Helaas krijg ik de dame uit Colorado niet zover ook het water in te gaan.

Gelukkig zijn wij hier bij Pedernales de enige boot. De commerciele snorkeltrips gaan hier niet heen, terwijl het veel mooier snorkelen is, dat bij het Antilla wrak. De andere snorkeler blijft volgens mij maar heel kort in het water, want ik zie haar niet.

Het ondiepe punt van het wrak is makkelijk te vinden. Hier groeien mooie koralen op en wemelt het van de vissen. Ieder jaar zie ik er ook een relatief groot aantal koningin engelvissen, de reden, dat ik het hier zo mooi vind. Om te beginnen zie ik er geen, maar dan heb ik ook zo'n "wauw!" reactie, als er eentje uit het diepe naar boven komt.

Rick is zo lief geweest mij zijn fototoestel te laten gebruiken, dus ik fotogafeer erop los. Deze prachtige geel met blauwe vissen zijn nogal schichtig, maar op een gegeven moment zie ik er zelfs vier tegelijk.

Al te gauw naar mijn smaak komen de eerste duikers alweer naar boven. Tijd om naar de boot terug te zwemmen voor mij. Daar vertelt de Coloradoriaanse mij, dat ze een schildpad vlakbij de boot zagen. Die heb ik helaas niet gezien. Ook vertelt ze, dat er gisteren op Eagle Beach een schildpaddennest uit is gekomen. Ooit hoop ik dat eens te zien.

De duikers hebben lekker gedoken, maar niets bijzonders gezien. Ook hebben ze "mijn" engelvissen niet gezien. Ik denk eigenlijk, dat deze plek mooier is om te snorkelen, dan om te duiken. Iedere keer zie ik weer allerlei moois en zij maar weinig. Hoewel, een van de duikinstructeurs zag wel een leeuwenvis, die hier helemaal niet welkom is. Helaas lukte het hem niet hem te doden.

Terug aan de pier komt Kai ons al tegemoet lopen. We nemen een tafeltje bij Bugaloe en bestellen lunch. We zijn al "oude" bekenden van Saartje en Myrthe, die daar serveren, dus dat is altijd gezellig. Mijn broodje gezond smaakt prima en de bitterbal, die ik van Kai mag proeven, ook.

Na de lunch gaan de meisjes naar het zwembad. Kai heeft natuurlijk wel zin om eens iets anders te doen, want hij heeft zijn middag daar doorgebracht. Rick brengt ons tweeen dus naar Arashi, waar we gaan snorkelen.

Rick wil nog even naar Windie's en informatie inwinnen over een nieuw te bouwen complex hier. Hij droomt nog altijd van een tweede huis op Aruba. Ik zie dat niet zo zitten. Als we dan aan een tweede huis denken, heb ik dat liever in Florida, want daar kunnen we heen rijden.

Kai en ik zien van alles moois. Arashi is mijn favoriete snorkelplek, al hebben we de laatste jaren geen schildpadden meer gezien hier. We zien wel een (kleine) mureen en andere prachtige vissen, waarvan ik de Nederlandse namen niet ken (peacock flounder en queen triggerfish, bijvoorbeeld).

Kai krijgt het na een uurtje koud en gaat terug naar het strand. Inderdaad is het water hier om de een of andere reden koeler, dan elders. Ik heb een "shorty" aan, dus houd het langer uit. Rick komt me vlak na Kai's terugzwemmen gezelschap houden. Na zo'n half uur wordt het mij echter ook te koud, dus we zwemmen terug.

We treffen de meisjes bij het zwembad en Rick en de kinderen gaan met een bal spelen. Ik geef mijn al gelezen Libelles aan Evelyn bij de baddoekenhut. Daar maak ik een paar medewerksters van het hotel heel blij mee. Dan plant ik mezelf op een ligstoel en ga verder Nederlandse tijdschriften lezen.

Katja en Saskia hebben vanavond een nachtduik, dus moeten op tijd naar boven om hun spullen te halen. Rick en Kai gaan mee, maar ik blijf lekker lezen en wacht tot zij weer beneden komen. Dan lopen we met zijn allen naar Gilligan's, waar de meisjes gaan eten voor hun duik.

Rick, Kai en ik lopen door naar Piet's Bar op de pier van het Hyatt hotel. Hier kennen we Luz en worden alweer als langverloren vrienden door deze Colombiaanse begroet. Iedereen is hier zo aardig en blij ons weer te zien, dat is de grote aantrekkingskracht van dit eiland.

We kletsen bij en bestellen drankjes en een portie patat oorlog. Die maken ze hier ontzettend lekker en was "Piet"'s favoriet. Piet komt volgens mij al jaren niet meer hier, maar het blijft zijn bar. Dit is het enige Nederlandse aan de Hyatt. Een reden, waarom wij er niet logeren of dineren, want ze hebben enkel Amerikaans eten, niet eens Goudse kaas, wat de andere hotels wel hebben.

Na het drankje en de patat nemen we afscheid van Luz en lopen terug. We zien de meisjes nog en wensen ze een leuke duik toe. In de kamer maken we ons klaar en alweer zien we een spectaculaire zonsondergang. Rick gaat een drankje drinken bij Cafe de Pijp, terwijl Kai en ik in de kamer relaxen. Rick sms-t me meteen, dat ze geen Drop Shot hebben. Dan hoef ik daar niet heen, ha ha.

Kai en ik vertrekken om half acht en lopen naar Salt and Pepper. Bij dit leuke tapas restaurant heeft Rick inmiddels al een tafeltje. We bestellen allerlei lekkers, waaronder carpaccio (een enorm bord, dat we nauwelijks opkunnen met zijn drieen!), bruschetta, gefrituurde brie met een sausje, olijven, piri piri kip (mijn favoriet) en meer. Het smaakt allemaal even lekker en is, in vergelijking met andere restaurants hier, spotgoedkoop.

Na de gezellige maaltijd koopt Kai een zonnebril in een van de souvenirswinkels. Daarna wil Rick nog even in de hoedenwinkel kijken en past allerlei hoeden. Hij wil er duidelijk een kopen, maar ik zie er geen, die echt bij hem past. We nemen foto's, zodat we kunnen vergelijken.

De meisjes zijn inmiddels terug van hun duik. Ze hebben veel gezien, waaronder een paar schildpadden. Ik benijd hen wel en hoop er deze vakantie no meer te zien, dan de twee op weg naar de Antilla. Na de zeezoogdieren vind ik schildpadden de leukste zeedieren.

Als Katja klaar is gaan we met zijn vieren naar het casino. We beginnen met Let It Ride, maar daar hebben we geen succes. Wij zijn kleine gokkers en twintig dollar per person moet ermee doen. Met Black Jack hebben Katja en ik meer succes, terwijl Rick en Kai toekijken.

Een van de dealers herkent ons van vorig jaar en verwelkomt ons terug, leuk! Rick en Kai hebben minder succes, dus we gaan met verlies terug naar boven. We zetten altijd weinig is, zo is het gewoon een leuk spel, zoals Rick altijd zegt. Hopelijk lukt het een andere avond te proberen op winst te komen.

Foto's van gisteren staan hier.

Dag 4: Oranjestad en wilde golven

Hoezeer ik mezelf ook toespreek om echt eens wat vroeger op te staan, het lukt me niet er voor negenen uit te gaan. Ach, het is ook vakantie, zullen we maar denken.

Rick en ik beginnen de dag met Max Capacity training. Daarna doe ik ook nog een pyramide van 20 squats, 30 lunges, 40 toe touches, 50 seconden squat tegen de muur, 100 seconden jumping jacks en terug aftellen. Dit alles wel met de mooie Caribische zee in zicht. Ik moet eigenlijk ook meer cardio doen, maar ik heb geen zin in de sportkamer.

We hebben nog niets van de manager of zijn medewerkers gehoord over de compensatie voor ons ongemak. Na het ontbijt bel ik dus eens met zijn secretaresse. Ik zeg, dat ik begrijp, dat hij het druk heeft en ons dus misschien is vergeten. Dat blijkt niet het geval (wat ik echt bijzonder vind, want die man heeft wel meer aan zijn hoofd en schreef enkel onze kamernummers op een kaartje). Hij heeft aan het hoofd van de reserveringen gevraagd ons op te bellen.

Dat gebeurt nog geen vijf minuten later. Ze verontschuldigt zich voor de mindere omstandigheden en wil ons, als Starwood Gold leden, graag tegemoet komen. Ze biedt twee gratis nachten aan (voor iedere kamer een) en daar zijn wij zeker tevreden mee.

Op weg naar de auto zien we Carlos in de lobby. Hij zorgde alle jaren, dat we hier kwamen, voor de vogels, vooral kakatoes, en de kinderen waren de meeste ochtenden hier aanwezig om ze vast te houden en te knuffelen. De vogels kenden hen duidelijk ook. Groot was de teleurstelling bij aankomst, toen alleen "Fiona" de kakatoe er nog was, vooral bij Saskia, die al vanaf haar tiende door dit hotel een kakatoe wil.

Opeens dit jaar heeft het hotelmanagement helaas besloten alle vogels elders onder te brengen. Een paar gingen naar het Radisson hotel hiernaast en anderen naar particulieren.

Carlos vertelt, dat Shrek, de mannelijke kakatoe, is gestolen en Fiona, die nu alleen over is en die wij gisteren aaiden, morgen ook naar een ander tehuis gaat. Hij vindt het duidelijk ook jammer, vooral omdat hij in een appartement woont en dus geen plaats heeft voor een van zijn gevederde vriendjes. Hij vindt het duidelijk wel erg leuk ons weer te zien en dat is wederzijds.

Vandaag staat (even, want veel hebben we er niet te zoeken) shoppen in Oranjestad op het programma. Eerst stoppen we bij de Super Food, waar Rick een koelbox, ijs en drankjes koopt. Ik heb veel te weinig zonnebrandcremes meegenomen, dus koop daarvan nog wat extra's. Alleen hebben ze de sprays, die ik liever heb, niet. Gelukkig heb ik me in het hotel al ingesmeerd.

Op weg van het vliegveld zagen we, dat er een nieuwe Bruna winkel is. Gisteren ging Rick daar kijken en kwam helemaal enthousiast terug, want die winkel is 90% Nederlandstalig. Daar moet ik natuurlijk heen!

Tot mijn grote genoegen hebben ze een heel aantal Suske en Wiskes, die ik nog niet heb en een aantal Jan, Jans en de Kinderen. Die gaan al meteen mee. Aangestoken door Kai wil Katja ook graag een Nederlands boek gaan lezen. Dat wordt Sylvia Wittemans avonturen hier in de VS. Ik denk, dat dat Katja wel zal aanspreken, omdat Sylvia niet ver bij ons vandaan woonde. Ik ben benieuwd.

Kai wil een National Geographic en beiden willen een Nederlands-Engels woordenboek voor op school. Thuis hebben we alleen Engels-Nederlands. Saskia ziet niets van haar gading, misschien moet zij nog wat ouder worden, voor het Nederlands voor haar belangrijk wordt. Of misschien gebeurt dat ook nooit. Wij hebben het altijd aangeboden en gesproken, het is nu aan hen om het te onderhouden.

Rick en ik kiezen nog een nieuwe verjaardagskalender voor onze badkamer uit. Die naast mijn spiegel (we hebben er maar liefst drie hangen!) is wel heel erg oud. Het wordt er een met Franciens katten. Ik twijfelde nog even over Loesje, maar ik vind de spreuken daarin minder leuk, dan Loesje gewoonlijk is.

Met een volle en zware (moeten we straks in de koffers mee uitkijken) tas lopen we weer naar buiten. Op naar Oranjestad, waar we geluk hebben en meteen een parkeerplaats vinden. We kijken wat rond op het marktje aan het water en Rick en ik kopen er ieder een pet. Ik word compleet gek van mijn haar met de wind op dit eiland en met zo'n pet gaat het beter.

De kinderen willen graag eerst gaan lunchen. Iguana Joe's is iedere vakantie weer een must voor ons. Het is druk, maar we krijgen meteen een tafel. Ik kan het niet laten en bestel, zoals ieder jaar, de keshi yena. Kai ook en de anderen nemen verschillende wraps, die er ook erg lekker uitzien.

Na de lunch gaan we naar de juwelier, waar we al jaren komen, Gemani. Jay herkent ons meteen. Rick wil graag, dat ik iets uitzoek voor mijn vijftigste verjaardag, want hij weet, dat we hier echt heel goede prijzen krijgen. Dat bleek wel, toen ik een armband verloor en onze verzekering die voor dezelfde prijs wilde laten namaken en dat niet kon.

Saffier is mijn geboortesteen en voor die verjaardag vind ik het symbolisch om iets met die steen uit te kiezen. Al een tijdje vind ik de sieraden met saffieren in verschillende kleuren (een soort regenboog) mooi. Ik kies een paar hangende oorbellen met rode, roze, gele, blauwe en groene saffiertjes. Ze verkopen hier alleen natuurlijke edelstenen, wat het nog bijzonderder maakt. Ik ga daar over een maand (slik!) erg blij mee zijn.

De meisjes kijken ook nog naar oorbellen of hangertjes, maar zij zijn toch nog meer van het zilver. Ze zijn wel, net als ik, eksters, dus we zullen vast nog vraag krijgen voor oorbellen van Little Switzerland beneden.

Het is warm in de stad en we hebben verder niets op ons lijstje staan, dus besluiten genoeg gewinkeld te hebben. Voor vanmiddag staat een bezoek aan het Andicuri strand op het programma. Ik neem de Aruba kaart er eens bij en denk Rick goede aanwijzingen te geven. Zelfs het verkeersbord bij de afslag zegt "Andicuri". Bewegwijzering en het soort weg op de kaart aangegeven kan nog weleens een probleem opleveren op dit eiland.

Zo ook nu, de weg is een tijdje lang goed begaanbaar en dan zijn er allerlei zijtakken, die allemaal uitlopen op iets, dat geen "weg" genoemd mag worden. Met een 4WD, zoals voorgaande jaren, hadden we het erop gewaagd, maar nu hebben we een gewone auto, die dat niet gaat halen.

Dan maar terug en het van de andere kant proberen. Op de kaart staat daar maar een klein stukje slechte weg. Nou, dat lijkt toch echt een flink stuk en ik zweet peentjes! De rotsen steken uit en er zijn diepe geulen, ik vrees voor onze banden en Rick ook. Hij maneuvreert ons bekwaam naar beneden en we komen, wonder boven wonder, heelhuids bij Andicuri aan.

We bevinden ons hier aan de ruige kust van Aruba. Hier geen kalm turquoise met blauw water, maar flinke golven, die tegen de rotsen opspatten. Het is een prachtig zandstrand met aan weerszijden rotspartijen, waardoor het redelijk veilig is om te zwemmen.

We smeren ons in en gaan dan het water in. Ik blijf in de branding, want het zoute water doet mijn ogen pijn. De anderen springen en duiken in de golven. Als een harde golf Saskia's oor pijndoet, heeft zij er genoeg van. Ook Katja is er al snel klaar mee. Kai en Rick daarentegen kunnen geen genoeg krijgen van het wilde water.

De meisjes vervelen zich al snel en willen terug naar het hotel. Mij kan het niet zoveel schelen. Ik vind het lekker in het water en ook erg fijn, dat Kai ook eens echt geniet. Hij duikt niet, houdt niet van winkelen en dit is zijn plezier. De meisjes zijn het duidelijk niet met mij en Rick, die met Kai in de golven blijft spelen, eens en vinden, dat meeste stemmen gelden. Alleen ben ik een neutrale stem, dus is het nog gelijkspel.

Als de mannen uitgespeeld zijn, rijden we terug naar het hotel. De kinderen gaan naar het zwembad en Rick en ik brengen de spullen naar boven. Eenmaal terug in het zwembad zijn de kinderen in geen velden of wegen te bekennen.

Wij gaan in een ligstoel liggen kletsen, ons afvragend, wat er in die korte tijd met ons drietal is gebeurd. Die vraag wordt al gauw beantwoord, als we Kai op hun balkon zien. Hij kijkt niet onze kant op, dus ons gezwaai is voor niets. De stoelen zijn wel erg lekker en het briesje ook, dus we blijven nog even liggen.

Eenmaal weer boven komt de zonsondergang alweer dichtbij. Die wil ik hier nooit missen, dus ik maak me gauw klaar. Net op tijd sta ik weer op het balkon en alweer is hij heel mooi! Thuis hebben we ook heel mooie zonsondergangen, maar dan zitten er altijd lelijke gebouwen in de weg.

Net als gisteren is er wat bewolking en lijkt de lucht wel in brand te staan. Rick en ik fotograferen erop los en dan moeten we ons haasten voor onze reservering bij Soenchi (Papiamento voor "zoentje"). Dat is het laatste haasten van vandaag, want we belanden hier in een restaurant, waar, zoals ik later online zo mooi lees, de bediening zo snel is, als een gletscher.

Het menu hier is $35 prix fixe voor drie gangen. Voor sommige gerechten moet je wat bijbetalen. De voorafjes gaan vrij snel. Katja en ik hebben de "agrumi", een salade met wahoo vis en garnaal (het is er een) en naar verluid o.a. advocado. Die laatste is Katja's grote favoriet, maar nergens te bekennen in de salade. Ach, kan gebeuren, hij is lekker en leuk gepresenteerd. Ook de anderen zijn tevreden.

En dan begint het wachten en meer wachten en lege glazen en niemand, die meer komt vragen of we nog iets willen. Om ons heen zien we hetzelfde, wachtende families met kinderen, die ongeduldig worden, en stelletjes, die zelfs na zoveel tijd zijn uitgekletst. Wij vermaken ons met Duitse woorden raden op Kai's telefoon.

Na anderhalf uur vraag ik toch eens voorzichtig, of ons eten nog lang op zich zal laten wachten. Nee, hoor, het komt zo, wordt me verzekerd door de nogal norse serveerster. "Zo" duurt nog minstens een kwartier, maar dan zien we eindelijk onze borden verschijnen.

Tot mijn enorme teleurstelling heb ik echter aardappelpuree bij mijn tonijn in plaats van de exotische puree, waar onder anderen wortels in voorkwamen, die op het menu werd beschreven. Ik houd niet van aardappelpuree en vind het altijd heel ergerlijk, als men niet de moeite neemt de klant op de hoogte te stellen, voor men een substitutie maakt. Ik had zonder enige twijfel iets anders besteld.

Wetend, dat de serveerster hier niets aan kan doen, vraag ik naar de manager. Die komt inderdaad na verloop van tijd haar excuses maken, want de keuken had fout gehandeld. Ze hadden geen wortels meer en dus mocht ik het met aardappelpuree doen.

De heel jonge "manager" (dit restaurant is van een Nederlands stel en ik verbaas me over hun keuze aan personeel) zit er duidelijk mee verlegen en ik wil het niet moeilijker voor haar maken. Ze vraagt, hoe ze het goed kan maken en ik noem maar wat, mijn glas wijn gratis? Haar gezicht licht op, dat kan ze doen!

Gelukkig zijn na mijn opmerkingen de desserts vrijwel meteen klaar. Die zijn lekker, maar na dit alles was de rekening niet heel veel minder, dan die van gisteren bij de Flying Fishbone en dan heeft dit restaurant toch nog veel te groeien, vooral aan de servicekant.

De Amerikaan naast ons, die al 28 jaar naar Aruba komt en volgens zijn zeggen voor het eerst echt teleurgesteld was, zei het goed: "The food is tasty, but the service sucks". En ja, op dit eiland, vooral aan deze kant, moeten ze het wel voornamelijk van de Amerikaanse klanten hebben. Rick verbaast er zich altijd over, dat Nederlanders meestal zo mondig zijn, maar in restaurants zich maar alles gelegen lijken te laten liggen (de "echt Nederlandse" restaurants hebben hier heel in het algemeen de slechtste bediening). Dat is juist omgekeerd in de VS.

Door deze ellenlange maaltijd laten we onze casino plannen varen. Hopelijk gaat dat morgen lukken. Het lijkt waarempel koeler in de kamer vanavond, dus ik zoek snel mijn bed op.

Foto's volgen later, want het internet werkt vanavond niet mee.

Dag 3: Snorkelen en eten met onze voeten in het zand

Als ik wakker word, denk ik iemand op onze bank te zien liggen. Maar het lijken alleen lakens te zijn, dus ik draai mee nog eens om. Door de fan was het gelukkig een stuk betere nacht, al voelt alles nog wel klam aan. Tegen negenen staan Rick en ik op.

We gaan met onze computers op het balkon zitten, want daar is het internet het sterkst. Het is ook leuk met uitzicht op zee en het eiland. Nog steeds heb ik niets door. Rick vraagt, of ik onze loge heb gezien. Dus toch.

Het blijkt, dat de meisjes op hun computer met hun vriendjes kletsten en geen rekening hielden met het feit, dat Kai wilde slapen. Ergens na enen werd Rick gewekt door gebons op de deur. Of Kai op onze bank mocht slapen. Gelukkig hebben we de suite met een slaapbank, dus dat kon. Ook had Kai geluk, dat Rick wakker werd, want ik ben straal door al het lawaai heengeslapen!

We maken ontbijt en koffie en besluiten dan te gaan snorkelen bij de rotspartij vlakbij het hotel. Zoals gewoonlijk is het hier vol leven. We zien vlindervisjes, koevissen, zeesterren en veel meer. We zwemmen twee keer rond en het is weer genieten. Ik denk niet, dat snorkelen mij ooit zou gaan vervelen!

Het loopt al tegen twaalven als we de zee uitkomen. Nog is er geen teken van de meisjes. Net als ik ze wil gaan halen, komen ze aanlopen. Duidelijk zijn ze deze vakantie meer vriendinnen en niet meer zo erg heel grote zus en klein zusje. Saskia begint dezelfde interesses, als Katja te krijgen. Het blijft leuk om te zien hoe goed ons drietal (meestal) met elkaar kan opschieten.

Katja, Saskia en Rick maken hun duikspullen klaar en Kai en ik lopen vast naar Gilligan's bij het Radisson hotel. Daar eten we altijd minstens een keer per vakantie lunch. Na een tijdje volgen de anderen ook.

Zij hebben wel haast, want moeten om twee uur al bij de duikschool aanwezig zijn. Gelukkig komt het eten heel snel. Katja en ik hebben allebei de pita met tonijnsalade en die is erg lekker. Rick vindt dit restaurant zo lekker, omdat ze Goudse kaas hebben. Hij neemt dan ook een burger met Goudse kaas. Kai kiest de groupersandwich en Saskia de Caribische salade, alles ziet er even lekker uit.

Keurig op tijd komen we bij de duikschool aan. Ze gaan vanmiddag bij het Antilla scheepswrak duiken en ik ga mee als snorkeler. Kai heeft dit keer geen zin en gaat zichzelf een paar uur vermaken. Inderdaad is het bij de scheepswrakken meestal minder mooi snorkelen, dan vlak langs de kust, maar ik vind de bootrit ook al leuk.

Saskia is een beetje nerveus, want ze heeft natuurlijk nog maar weinig gedoken. Katja is inmiddels een pro, die wil eigenlijk wel door voor dive master, maar die cursus is hier superduur. Rick zit er zo'n beetje tussenin. Ze duiken al jaren met Unique Sports, dus kennen vrijwel alle dive masters daar. Dat maakt het wel erg gezellig op de boot.

Alex, die de boot bestuurt, is ook een "oude bekende". Hij heeft Rick zelfs beloofd op zaterdagochtend voor het eerst in twee jaar weer te gaan duiken. Ik ben benieuwd, want hij zei ook, dat hij misschien met mij zou gaan snorkelen vandaag, zodat ik niet alleen zou zijn (kan mij niets schelen) en dat gebeurde ook niet.

Onderweg naar Antilla, een Duits schip, dat tijdens de Tweede Wereldoorlog door haar kapitein is gezonken, zie ik twee schildpadden aan het wateroppervlak om adem te halen. Ieder jaar wil ik tenminste een schildpad hier zien en nu gebeurt dat al op de tweede dag. Hopelijk volgen er meer.

Er zijn dit keer maar weinig duikers mee en maar een dive master. Een Nederlands gezin van vier, twee dames uit New Jersey en wij, veel minder, dan wij gewoon zijn. Als iedereen ondergedoken is, spring ik in het water. Ik baal een beetje, want er liggen twee boten met snorkelers vlak o het wrak. Meestal gaan we hier 's ochtends heen, wanneer het rustiger is.

Al gauw moet ik Kai gelijk geven. Het wrak ligt veelal te diep om veel te zien en waar het wel bijna aan het oppervlak ligt, zijn de boten voor anker gegaan. Gelukkig gaan die al snel weer weg en heb ik even het rijk alleen. Even, want terwijl ik het mooiste stuk aan het bewonderen ben, hoor ik opeens "excuse me!". Ik kijk op en zie het "piratenschip" Jolly Pirates vol met feestvierders vrijwel bovenop me! Het scheelt een haar of ik was overvaren! Grrrrr!!!

Gauw zwem ik terug richting onze duikboot. Die enorme boten liggen me te dichtbij, ik vind het eng. Dan zie ik opeens een van de New Jersey dames naar boven komen. Zij is een beginnende duikster en raakte de rest van de groep kwijt. Ik wijs haar onze duikboot, want er liggen verschillende bedrijven hier voor anker.

Intussen vertoont mijn onderwater camera dezelfde fratsen, als vorig jaar, terwijl ik hem na de vakantie meteen naar Olympus heb gestuurd. Ik kan wel foto's maken, maar het schermpje werkt niet, waardoor ik niet zie, hoe de foto is gelukt en geen van de menu's kan zien. Heel vervelend, want nu is de garantie waarschijnlijk op.

Eigenlijk heb ik het wel gezien en klim weer de boot in. Daar klets ik wat met Alex en de vrouw uit New Jersey, die erg aardig is. Al gauw komen de duikers ook weer boven, Rick als laatste. Op de terugweg zie ik helaas geen schildpadden meer.

Terug in het hotel doucht Rick en gaat dan naar Oranjestad. Onze telefoons hebben geen data, terwijl de nieuwe simkaarten dat wel zouden moeten hebben. Gelukkig wordt hij goed geholpen en werkt alles nu naar wens. Deze simkaarten schijnen overal in het Caribisch gebied te werken, dus dat is heel handig.

Intussen regel ik, dat we zondag met Madi naar de Natural Pool gaan. Rick en ik dachten dat dit jaar over te slaan, maar dat werd met luid protest van de kinderen begroet. Het is ook altijd wel weer een avontuur en iets, wat we tot nu toe ieder jaar hebben gedaan.

Beneden spring ik nog even in het zwembad, maar dan is het alweer tijd om ons klaar te maken voor het avondeten. Vanavond hebben we een reservering bij de Flying Fishbone in Savaneta. Dit restaurant is het verst van ons hotel, maar een favoriet van allemaal.

Het restaurant ligt op een strandje, sommige tafeltjes staan zelfs in het water. We krijgen een rekje om onze schoenen aan te hangen, zodat we met blote voeten in het zand zitten. Dit keer krijgen we een mooie tafel dicht bij de kant van de zonsondergang.

Als we allemaal zitten kijk ik naar rechts en ik geloof mijn ogen niet, maar daar zit mijn reumatologe, de flamboyante Poolse, met haar gezin! Zij herkent mij ook en zwaait en roept "Kleine wereld, he?". Zeg dat wel!

De zonsondergang is werkelijk spectaculair en we kunnen eigenlijk niet ophouden met foto's maken. Tot de heerlijke voorafjes worden bezorgd, dan is het even heel stil, want we smullen. Mijn diner bestaat uit twee voorafjes. Als eerste een crabsalade met appel, die erg lekker is. Daarna, met het hoofdgerecht van de anderen, een schotel met vis (crab, zalm, tonijn en garnalen). Alles smaakt even lekker.

De anderen vinden hun keuzes ook erg goed bereid. We staan versteld, als Saskia de scallops (kokkels?) met spinazie en Parmezaanse kaas besteld. Een jaar geleden zou ze gegruweld hebben bij de gedachte aan vis en spinazie alleen al. Nu vindt ze het heerlijk. Zou smaak dan toch ook iets psychologisch zijn? Hoewel, ze probeerde Kai's gerookte zalm en vond dat verschrikkelijk, terwijl ze het lekker wilde vinden.

Het enige nadeel aan dit restaurant blijft toch wel de attentheid van de bediening. Er zijn op het eiland restaurants, die goedkoper zijn en superbediening hebben. Ik moet drie keer vragen om een glas wijn en dat wordt eindelijk pas bezorgd, nadat ik mijn eten al op heb. Rick laat het maar zitten, als zijn diet Coke er ook maar niet aankomt.

Katja en Saskia hebben enorm goede herinneringen aan de chocolade mousse hier, dus we bestellen daar drie van om te delen met zijn vijven. Nou, ik heb nog nooit een dessert zo snel op zien gaan. Ik heb er zelf ook een aantal happen van genomen en inderdaad, zo lekker krijg je het niet vaak, zo niet nooit!

We hebben weer genoten en voldaan rijden we terug naar het hotel. Daar vraag ik om een fan voor de kamer van de kinderen, want die vinden het toch ook wel erg warm. Die wordt gelukkig vrijwel meteen geleverd. Ik wacht nog op woord van de manager of we korting krijgen. Iets zegt me, dat dat niet zomaar gaat gebeuren.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 2: Lekker luieren

Na een rusteloze nacht, waarin ik herhaalde malen dacht van de vochtigheid uit bed te zullen drijven, maak ik het mijn prioriteit nummer een om een fan te scoren! Pas om negen uur voel ik me uitgerust genoeg om op te staan en Rick, die eveneens niet lekker heeft geslapen, volgt al snel.

We laten de kinderen nog wat slapen en ik maak een kop Starbucks koffie. Aruba mag dan (nog) geen Starbucks hebben, het hotel heeft hun koffie wel. Dan wekken we de kinderen, omdat we anders bang zijn het ontbijt te zullen missen.

Rick gaat proberen de credit card, waar onze reservering op staat, te veranderen. Het is de kaart, die hij wilde gebruiken, omdat ze niet extra rekenen voor internationale aankopen, maar met het hotel erop zit hij aan zijn limiet.

De kinderen en ik gaan alvast een tafeltje regelen bij het restaurant aan het strand. Alleen blijkt dat geen ontbijt meer te serveren, al zeggen de bordjes, dat het om 7 uur open zou gaan. Dat betekent, dat we aan het (dure) buffet vastzitten. Ach, een keer in de vakantie is dat wel ok.

Rick is nog niet terug, dus ik ga hem de verandering van plannen mededelen. Hij is nog aan de balie bezig en ik vraag de receptioniste daarachter of we niet wat geld terugkrijgen vanwege de ongerieflijke nacht. Ze zegt er $100 per kamer af te kunnen halen. Voor nu is dat ok, maar als het voortduurt wil ik toch wel een grotere korting.

Het buffet is werkelijk heerlijk! Ik smul van de gerookte zalm, de verse Goudse kaas en vooral de papaya. Ook de anderen genieten. Er zijn op maat gemaakte omeletten, allerlei warme gerechten, verschillende soorten vleeswaren en heel veel vers fruit. Te duur om iedere ochtend te doen, maar zijn geld wel waard.

Na het eten doen Rick, Kai en ik een Max Capacity training. Ik heb weer last van mijn enkel en de volgende fase is vooral veel springen. Dat durf ik niet aan, dus doe de eerste fase over. Dat raadt de schrijver toch aan, als je je niet sterk genoeg voelt. Ik merk wel, dat ik nu veel meer repetities van de verschillende oefeningen kan doen. Ik ben dus wel sterker geworden.

Saskia wil ook haar beweging, maar heeft geen zin om naar de sportkamer van het hotel te gaan. Ik stel voor een wandeling langs het strand te maken en daar is zij voor te vinden. We lopen meer dan vijf kilometer en het is hartstikke leuk zo met mijn jongste. Ze vertelt me allerlei dingen over haar leven en vindt het zelf duidelijk ook heerlijk hier op Aruba. Wat een andere tiener, dan in Italie, zien we hier!

De anderen hebben wat gezwommen intussen, maar zijn terug op de kamers. We gaan meteen op weg naar Super Food om boodschappen te doen. Dit is niet de goede tijd van de dag om te gaan, want we hebben allemaal alweer trek. Deze supermarkt ligt vol Nederlandse produkten.

Vooral de kaas- en vleeswarenafdeling moet ik altijd helemaal bekijken, al koop ik er niets van. Ik help vandaag een Amerikaans stel verschillende soorten ham te kiezen. Zij kunnen er niet wijs uit.

Er zijn dan ook wel tien soorten, sommigen bekend (zoals de Virginia baked ham), maar dingen als achterham en schouderham zeggen ze niets. Ik vertaal voor ze en ze nemen drie soorten mee. Voor de grap probeer ik Kai over te halen paardenrookvlees in plaats van ham voor zijn ontbijt te nemen. Dat lukt niet, in de VS is het verkopen van paardenvlees taboe.

We vinden allerlei lekkers, alleen geen borrelnootjes, waar ik op had gehoopt. Hopelijk is de volgende keer de boot aangekomen. In het hotel leggen we alles gauw in de ijskasten en gaan dan lunchen bij Bugaloe. Hun menu is zo lekker, hier kunnen we wel iedere dag eten (en de prijzen zijn heel redelijk).

Tijdens het eten (ik heb hun Mediterranean grilled cheese en Kai ook, een stokbroodje met pesto, olijf, tomaat en kaas, jammie!) kijken Rick en de meisjes het duikschema na. Onderwijl komen ook een aantal mensen van Unique Sports langs, die zij al jaren kennen. Dat is het leuke aan telkens naar dezelfde plaats teruggaan, je leert de mensen kennen en wordt als langverloren vrienden weer terug ontvangen.

Na het eten gaan we naar de balie van Unique Sports om de duiken te reserveren. Dit jaar zal er minder gedoken worden, want we zijn korter op het eiland, dan "gewoonlijk". Morgen is de eerste duik en ik zal meegaan als snorkeler.

Nu kan ik echt niet wachten in het water te gaan! Het loopt al tegen drieen en ik voel me vreselijk vies na het sporten van vanochtend. Rick gaat Oranjestad in om een sim kaart voor onze telefoons te vinden en de kinderen en ik gaan zwembadwaarts.

Intussen werk ik aan mijn doel van vandaag: een fan voor onze kamer. Ik heb housekeeping al gebeld en vertel ook aan de Facebook vertegenwoordiger van het Westin, dat wij er echt wel een willen hebben. Ik moet zeggen, dat die laatste echt fantastisch is. Aan hem hebben we ook deze mooi hoog gelegen kamers te danken.

We zwemmen wat en lezen wat, ik ook lekker in het zwembad. Op een gegeven moment komt er een medewerker langs met waterijsjes, lekker! Dit is het luie leven! Tegen vijven begin ik me echt af te vragen, wat er met Rick is gebeurd, dus ga naar boven.

Daar tref ik hem gelukkig heelhuids (ik krijg dan rare visioenen, dat er iets met hem gebeurd is, vreemd, ik weet het). Het verkrijgen van de sim was nogal een onderneming en daarna had hij nog meer pech. Nu wacht hij op de IT persoon van het hotel, want Rick is de enige hier, die geen aansluiting op hun internet krijgt.

Edgar, de IT persoon, komt binnen en zegt meteen: "Oh, de fan is er". Ik antwoord: "Ja, dankzij de Facebook vertegenwoordiger." Waarop hij zegt: "Dat ben ik!". Zo grappig! Ik correspondeer dus al een paar weken met hem en hij heeft ons tot dusver zeker goed geholpen! Hij krijgt ook Ricks internet aan de praat, dus Edgar is onze held deze vakantie!

Rick en ik gaan nog even naar beneden, waar hij in het zwembad met een bal met Kai speelt. Ik heb vandaag nog niet in zee gezwommen, dus ga daar lekker relaxen. Ik kijk ook altijd mijn ogen uit naar de mensen, die hier lopen. Veel Amerikanen, maar de afgelopen paar jaar ook steeds meer Nederlanders en Zuid-Amerikanen. Ook de Arubanen zelf lijken steeds meer aanwezig te zijn.

Tegen zessen gaan we terug naar boven. Rick en ik maken ons klaar voor de wekelijkse cocktailparty met het management van het hotel. Wij hebben hier nu zes jaar (vijf jaar achtereen) gelogeerd en nog nooit zo'n party bijgewoond. Met het airconditioning probleem wil ik vooral de general manager Richard Roy spreken. Het is natuurlijk ook leuk om gratis drankjes en lekkernijen te krijgen, daar niet van.

De kinderen hebben natuurlijk nul komma nul interesse om mee te gaan, dus we gaan met zijn tweeen naar beneden. Daar is de party al helemaal aan de gang. We moeten een kaartje invullen met ons commentaar en doen dat beiden.

Rick, eeuwig de vriendelijke, rept met geen woord over de airconditioning. Ik, na wat aardige opmerkingen, natuurlijk wel. Ik lees sommige andere commentaren en die zijn allerminst aardig. Natuurlijk is dit niet onze eerste ervaring met Aruba of zelfs een Caribisch eiland. Het is sowieso niet als in de VS. Je leert je verwachtingen bij te stellen, maar als je als twintiger op je huwelijksreis bent en zo'n airco valt uit, dan is dat nog veel meer balen.

Nadat we onze drankjes hebben gekregen (voor Rick een Aruba Ariba, die er veel zoeter uitziet, dan ik lekker zou vinden), maken we kennis met Richard Roy. Het is een aardige Amerikaan, die ons helemaal uitlegt, wat nu het probleem is met de airconditioning. Vriendelijke glimlach en al, maar ik ben niet van gisteren. Ik wil weten, hoe wij gecompenseerd gaan worden voor het ongemak. Hij merkt duidelijk, dat ik het meen (veel van dit soort dingen meegemaakt als reisagente) en schrijft onze kamernummers op. Bij het afscheidnemen belooft hij spoedig contact op te nemen. We zullen zien.

Net op tijd voor de zonsondergang staan Rick en ik op het strand. Het is een mooie vanavond, geen wolken aan de horizon. Een groene flits, die je dan zou moeten zien, zie ik in ieder geval niet. We fotograferen wat en gaan dan terug naar boven.

De kinderen staan al klaar en we rijden naar Papiamento. Er zijn een aantal restaurants, waar we vanaf het eerste jaar hier altijd heen zijn gegaan en dit is daar een van. Het eerste jaar zaten we binnen in de oude cunucu, maar nu hebben we geleerd van tevoren te reserveren.

We krijgen een tafel dichtbij het zwembad en genieten weer van de gezellige atmosfeer van dit restaurant. Er is live muziek en de bediening is zeer attent. De anderen nemen een voorafje, maar ik beloof Kai enkel met zijn "keshi yena" te helpen, want ik heb al een paar hapjes op tijdenss de receptie. Keshi Yena is een Arubaans gerecht, dat erg lekker, maar ook heel zwaar is.

Wat ik als hoofdgerecht zou kiezen, wist ik al voor we hier heengingen. De "Mermaid", namelijk, wat gegrilde wahoo filet is en gegrilde gamba's op een sizzelende steen met een heel pittige papayasaus erbij. Die laatste maakt het gerecht echt! Voor we ons eten krijgen komt er ook nog een Caesar's salad, erg lekker.

Iedereen heeft van zijn eten genoten. We krijgen nog een doekje om onze handen te reinigen en dan betalen we, want een dessert gaat er zeker niet meer in. We rijden terug naar het hotel, waar de kinderen afscheid nemen voor de nacht. Rick is nu nog bezig om onze sims te laten werken met het internet. Voor mij is dat wel belangrijk, want ik kan online niet makkelijk emails lezen. Nu ik potentiele aanvragen voor rondleidingen kan krijgen is email niet meer alleen voor de grap.

Het is in ieder geval vanavond een stuk beter, dan gisteren, toen we geen fan hadden. Die geef ik niet meer terug, vooral nu we weten, dat dit probleem met de airco waarschijnlijk onze hele vakantie zal duren! Ik vraag me serieus af, hoeveel klanten men hierdoor gaat verliezen.

Negatieve kritiek reist sneller, dan het licht, weet ik van in de service industrie werken. Enkel een brief met excuses van de manager zal zeker niet genoeg zijn voor het gros van de klanten hier. Op de Facebook pagina van het Westin werd mij al gevraagd, hoe ik zo positief kon zijn. Tja, we zijn op vakantie, het is even vervelend, maar we gaan onze leuke tijd hier er ook niet door laten bepalen!

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 1: Gearriveerd op de "Happy Island"

Aruba blog

Om vier uur gaat Ricks wekker en we staan meteen naast ons bed. Onvoorstelbaar hoe klaar wakker je kunt zijn, als je op een leuke reis gaat! Ook Saskia komt meteen haar kamer uit. Zij blijkt helemaal niet geslapen te hebben. Katja en Kai doen er ietsje langer over, maar ook zij zijn al gauw klaar.

Voor Katja en mij maak ik een pot koffie. Die moeten we snel opdrinken, want de voor kwart voor vijf bestelde taxichauffeur staat er om half vijf al. We hebben zes enorme tassen en handbagage, dus ik heb om een grote taxi van de Washington Flyer gevraagd. Het is een minivan en alles past er goed in.

Zonder oponthoud komen we bij Dulles Airport aan. We vliegen met US Airways, maar onze Premier status bij United geeft ons hier ook voorrang. Binnen de kortste keren zijn we ingecheckt. De veiligheidscontrole duurt vreemd lang. De TSA agent checkt iedereens identiteitsbewijs tergend langzaam. Ik piep drie keer, als ik door het poortje loop. Uiteindelijk blijkt de boosdoener mijn gouden armband te zijn. Die draag ik al jaren en hij heeft nog nooit eerder het poortje doen piepen.

Onze gate, Z7, ligt in de hoofdterminal, dus achteraf gezien hadden we wel wat later van huis kunnen vertrekken. We halen ontbijt bij Subway naast de gate. Het is werkelijk de lekkerste English muffin met ei, kaas, ham en tomaat, die ik ooit heb gegeten! Ik moet me inhouden om er geen tweede van te kopen.

Vijf minuten voor op schema vertrekken we. We vliegen met een US Airways Express vlucht naar Charlotte, North Carolina. Maar liefst veertig minuten vroeger, dan op het schema stond, landen we daar. Ongekend voor zo’n korte vlucht om zoveel tijd in te halen!

Bij de Starbucks halen Rick en ik een koffie. De kinderen lopen alvast door naar de gate. Daar zit het al vol met o.a. stelletjes op huwelijksreis. Aruba is daar een populaire bestemming voor. Bij een van de winkeltjes koop ik een Fiber One reep, want mijn maag knort. Had ik toch die tweede muffin moeten eten!

We boarden lekker vroeg en ook dit vliegtuig vertrekt voor op schema. Zoals altijd krijgen we een “Destination Aruba” tijdschrift aangereikt. Heerlijk om te lezen en alvast weer al die leuke plekjes te zien. Na de immigratieformulieren te hebben ingevuld wordt er lunch rondgebracht. Ik kies de Mediterranese salade, die waarempel erg lekker en vers is.

De vlucht verloopt rustig, althans voor ons. Twee rijen voor ons zit een peuter, die aan een stuk door gilt. Arme ouders! Na zo’n drieeneenhalf uur zien we Aruba in de verte liggen. We zitten aan de goede kant (A) om ons hotel in de verte te zien liggen. Iets vroeger, dan gepland, landen we op ons favoriete eiland.

De kinderen en ik sluiten aan in de korte rij voor Arubanen en mensen met een Nederlands paspoort, terwijl Rick in de veel langere rij met Amerikanen gaat staan. Alleen werkt onze beambte wel heel erg langzaam! Rick is er zelfs nog eerder doorheen, dan wij!

Voordeel daarvan is, dat alle bagage er al is. De kinderen en ik laden die op karretjes, terwijl Rick de auto gaat huren bij Amigo. We hebben er dit keer voor gekozen een “gewone” auto te huren (in plaats van een 4WD) bij een bedrijf op het vliegveld. Omdat ik ook ga rijden, moet ik er ook heen om mijn rijbewijs te laten zien. De kinderen passen intussen op de bagage.

Omdat al die tassen zeker niet in de Mitsubishi gaan passen, zal een van ons de auto naar het hotel rijden en de ander met de kinderen en bagage een taxi nemen. Ik krijg de eer de auto te nemen. Ik geniet er weer erg van de vertrouwde plekjes te zien en omdat het zondag is, is Oranjestad heel rustig. Ik ben dus zo bij het hotel.

Daar begin ik met inchecken, als Rick en de kinderen ook net binnenkomen. Helaas zijn onze kamers nog niet klaar. Wel krijgen we alvast een brief van de manager met excuses, dat de airconditioning niet goed werkt. Dat blijkt later een eufemisme te zijn, helaas.

Wij laten onze bagage bij de bellman achter en gaan dan maar meteen naar Bugaloe om de eerste Balachi’s en Amstel Brights te proeven. Heel leuk worden we hier herkend door Myrthe, die we ook vorig jaar regelmatig als serveerster hadden. We hebben ook wel trek. Rick, Katja en Kai bestellen zelfs een sandwich. Ik houd het bij een frikandel speciaal en ieder klein hapje smaakt voortreffelijk. Nederlandse junkfood, ha ha!

Terug in het hotel krijgen we de sleutels. Rick en ik hebben een junior suite, die maar iets duurder per nacht was, dan de gewone king size. We hebben een zithoek en een bureau erbij. Ons uitzicht is het eiland en de kant, waar de zon ondergaat, tot mijn genoegen. Door het airco probleem is alles wel supervochtig. Het tapijt voelt zelfs nat aan.

We kleden ons gauw in badkleding en springen dan beneden het zwembad in. Lekker afkoelen, het water is hier koeler, dan in ons zwembad thuis! Teleurstelling is wel, dat de vogels, waar vooral de meisjes zo dol op zijn, er niet meer zijn. Ze hadden teveel stress en zijn naar particuliere huizen gegaan.

Even later gaan we in de zee liggen luieren en zien een Indiase bruiloft aan het strand. Vooral Saskia heeft al een paar keer aangegeven hier graag te willen trouwen. De bruid bij deze bruiloft is helemaal in het rood gekleed. Het ziet er zeker niet als een traditionele ceremonie uit, maar iedereen is heel mooi gekleed.

Na nog even in het zwembad te hebben gelezen, gaan we naar boven. Rick doucht en ik ga het balkon op om de zonsondergang te zien. Dat is een van de attracties van Aruba en vanavond werkt het weer erg mee. Een grote oranje bal gaat naar beneden en dan is de eerste avond hier een feit.

Vorig jaar heeft Carlos ons werkelijk een fantastische vakantie bezorgd door ons gratis een prachtige suite te geven. Om hem daarvoor te bedanken heb ik een doos Virginia pinda’s en een fles wijn uit Williamsburg meegenomen. Die willen Rick en ik hem samen gaan overhandigen.

Alleen blijkt niet alleen de airco problemen te hebben, maar de liften ook. We wachten meer dan een kwartier en dan stopt eindelijk een (al volle) lift. Rick en een andere man passen er niet meer in, want de computerstem van de lift zegt, dat hij te vol is. Ik ga dus maar alleen naar beneden, Rick en de kinderen zullen later volgen.

Bij de balie zie ik Carlos niet, maar net als ik wil vragen, waar hij is, komt hij naar buiten lopen. Ik bedank hem weer voor de suite van vorig jaar en overhandig hem de zak met lekkernijen. Dat had hij duidelijk absoluut niet verwacht en hij is er heel blij mee. Leuk, want ik vond het heel wat om zomaar zo’n suite voor bijna twee weken te krijgen!

Nu is het wachten op Rick en de kinderen en dat duurt even. Ik zie lange rijen bij de liften en het blijkt, dat een ervan niet werkt. Hopelijk wordt dat snel verholpen, want trappen lopen vanaf of naar de 17e verdieping is nogal een uitdaging (al zal ik dat ‘s ochtends sneller doen, dan op mijn hoge hak sandalen vanavond).

Als iedereen eindelijk beneden is, lopen we naar Café Rembrandt. Hier krijgen we een tafeltje buiten en de leuke bediening is verward of ze nu Nederlands of Engels met ons moeten spreken. We doen ons tegoed aan hun bruschetta als voorafje. Dat gaat er heel goed in, kan ik wel zeggen.

Rick en Katja bestellen nasi goreng, die er wel erg lekker uitziet. Ik heb meer zin in kipsate en Kai in de grouper. Saskia neemt de gyro sandwich. De andere vier krijgen hun gerechten, maar er is een probleem met het mijne. Die is aan een andere tafel gegeven en moet opnieuw gemaakt. Als verzoening krijg ik een gratis glas wijn aangeboden, waar ik nooit nee tegen zeg, natuurlijk. Als de sate eindelijk komt, smaakt die ook weer heel lekker.

Terug in het hotel is onze kamer wel erg warm en vochtig. We vragen om een fan, maar die zijn allemaal al uitgeleend. Ik hoorde van Carlos, dat dit het merendeel van onze vakantie kan gaan duren. We zullen zien, maar deze kamers zijn niet goedkoop en als dit voortduurt verwachten wij toch wel meer in de vorm van financiele teruggave, dan een simpele brief van de manager.

De foto's van vandaag staan hier.