Dag 14 Europa: Laatste dag Parijs, Louvre en avondtour

Rick is al vroeg uit de veren en gaat Starbucks halen.  Intussen douche ik zodat we op tijd klaar zullen zijn.  Als Rick terugkomt moet ik lachen, want de Starbucks barista heeft "Wik" als naam op de bekers geschreven. Zo klinkt Ricks naam natuurlijk ook voor een Fransman.

We lopen richting het Louvre en er tegenover nemen we plaats onder de verwarmingslamp van een cafe.  Het is inmiddels al routine, croissant (en dit keer een voor mij overbodig half stokbroodje), jus d'orange en cafe au lait.  Het smaakt weer prima.

Met onze museumpassen kunnen we de rij bij de ingang omzeilen en de speciale veiligheidscontrole daarvoor doen.  Dan doen we onze jassen in de heel handige kluisjes en zoeken eerst de Mona Lisa op.

Onderweg moeten we af en toe lachen om de verschrikkelijk gruwelijke dingen, die de Italianen in de Renaissance schilderden!  Een vrouw met het hoofd van een man op een bord, duidelijk dode of stervende mensen en meer, wie wil zoiets nu aan de muur hebben hangen?

Deze hoofden van groentes geschilderd zijn dan weer echt grappig

We zien ook nog een paar andere Leonardo da Vinci's, wat een schilder was die man toch, zijn tijd ver vooruit.  Bij de Mona Lisa is het nog rustig en we maken er wat foto's.  Later ziet Rick dat zijn foto niet scherp was en we gaan terug.  Nu staan er opeens drommen Aziaten voor, we waren net op tijd om er nog in alle rust naar te kunnen kijken.

Wij gaan verder op zoek naar de slaven van Michelangelo.  Dat is nog niet makkelijk in dit doolhof maar we zien er een aantal prachtige zalen door. Duidelijk was dit een paleis voor het een museum werd.

De slaven zijn volgens mijn kleine reisgidsje van Rick Steve de mooiste beelden van naakte mannen, die Michelangelo gemaakt heeft.  Ik vind ze in ieder geval heel mooi, Rick is er minder van gecharmeerd.  Ik ben gewoon gefascineerd door Italiaanse Renaissance beeldhouwers en schilders, een van de redenen dat ik Italiaans heb gestudeerd.

Het volgende beroemde beeld is natuurlijk de Venus van Milo.  Ook daar moeten we even naar zoeken.  Ik vind haar, in tegenstelling tot de Mona Lisa, die ik eigenlijk iedere keer weer vind tegenvallen, erg mooi en onvoorstelbaar dat ze zo bewaard is gebleven.

Intussen loopt het museum vol en begin ik me te ergeren aan de massa's.  We lopen nog door de gangen met Romeinse beelden en dan is het weer genoeg geweest.  We bestellen nog een Cola Light bij het cafe aan de uitgang en halen dan onze jassen weer op.

Het was vanochtend bewolkt, maar nu komt de zon weer tevoorschijn.  We hebben enorm met het weer hier in Parijs geboft!  We lopen naar de Opera en kijken waar de avondtour vanavond van zal vertrekken. 

Dit is ook een enorme winkelbuurt langs en rond de Boulevard Haussman.  Gisteren ging de rits van mijn twaalf jaar oude donzen jasje stuk en vanavond gaan we een dubbeldekker tour maken in de kou.  Ik moet dus een nieuwe jas vinden.  Printemps lijkt me daar veel te duur voor, maar ik hoop bij Galeries Lafayette te slagen.

Eerst worden we naar de derde verdieping gestuurd als ik het de vriendelijke verwelkomster vraag.  Maar daar zijn de prijzen schrikbarend, wat wil je ook met de beroemde ontwerpers' namen, die we er zien.  Gelukkig valt het een verdieping lager stukken mee.

Als eerste zie ik een jas van Guess, die ik leuk vind en onder de 200 euro is een beter iets.  Echter, de zakken van die jas zijn heel ondiep en ik wil altijd handschoenen mee kunnen dragen.  We lopen rond en ik probeer nog een paar, maar iedere keer zijn het zakken waar ik nog niet eens mijn hand in kan doen.

Bijna geef ik de moed op als ik opeens een erg leuke jas van het Galleries Lafayette huismerk zie.  Perfect, lekker warm, leuke accenten en diep genoege zakken, die wordt het.  Ik doe hem meteen aan en probeer buiten mijn oude jas aan een van de vele bedelaars te geven.  Alleen zie ik er nu natuurlijk net geen, dan hang ik hem maar aan een paal, wie weet heeft iemand er wat aan ondanks de stukke rits.

Wij hebben inmiddels trek in lunch en gaan de brasserie tegen over de Galeries Lafayette binnen.  Restaurant of bar vraagt een serveerder.  Wij antwoorden restaurant, denkend dat dat is om te eten en bar om te drinken.  Maar nee, als we enkel een broodje willen is dat in het bar gedeelte.  Prima en we nemen er plaats.

De prijzen zijn redelijk na wat we eerder bij de cafe's dichter bij de Opera zagen.  Ik bestel een groentesoep en een gerookte zalm club sandwich met daarbij een glas rose.  Rick neemt de quiche lorraine en een klein biertje. 

Voor hij het weet wordt er een halve liter bier voor hem gezet.  Ik vertel de ober in het Frans dat Rick om een klein biertje vroeg.  Niet veel later krijgt hij een kwart liter voorgezet.  De soep is erg lekker en Ricks quiche lorraine ook, alleen wordt mij een ham en kaas club sandwich gebracht.

Even overweeg ik het maar te accepteren, maar ik heb toch echt de saumon fume besteld en die nog op het menu aangewezen.  De ober is duidelijk geergerd en begint een tegenstribbeling, maar weerhoudt zich daar toch maar van.  Met excuses krijg ik even later het juiste broodje.

Hopelijk hebben ze er niet op gespuugd, maar ja, wat niet weet wat niet deert.  Het smaakt mij erg goed.  Na de lunch lopen we naar 13 Rue Auber, het hoofdkantoor van L'Open Tour.  Gisteren hebben we dus voor een avondtour betaald, die we niet gebruikt hebben.  De chauffeur zei dat die kaartjes niet voor vanavond gebruikt konden worden  en Rick wil de Amerikaan uithangen, die dat niet begrepen heeft.

Allemaal goed en wel, maar er is maar een medewerkster en de familie waar zij mee bezig is wil van alles en nog wat.  Ik zie onze tijd in Parijs wegtikken en ga buiten op straat van de atmosfeer genieten, in plaats van het gillende kind binnen aan te moeten horen. 

Het was het uiteindelijk toch allemaal waard, want Rick heeft de kaartjes van gisteravond omgezet naar vanavond gekregen.  Dat is heel fijn want bespaard ons meer dan vijftig euro!  Blij stappen we in een taxi naar de Hotel de Ville waar we op een van de dagbussen gaan wachten.  Onze kaartjes zijn nog steeds geldig dus daar moeten we gebruik van maken.

De geijkte bezienswaardigheden hebben we wel gezien en Montmartre ook dus we kiezen de blauwe lijn, die langs Place de la Bastille en de meer moderne buurten van de stad gaat.  We komen o.a. langs de bibliotheek, de Jardin des Plantes en Bercy. 

Het nieuwe maandthema voor november is "kleuren", deze vond ik wel leuk

Rick en ik zijn het erover eens dat dit bedrijf onderweg veel te veel muziek heeft en de "gidsen" maar weinig vertellen.  Het is een beetje teleurstellend, maar volgens mij heeft geen enkel dubbeldekker bedrijf hier live gidsen.  Dat is in Washington wel anders.

Verkleumd stappen we bij ons beginpunt weer uit en lopen terug naar het hotel.  Daar pakt Rick nog zijn verdere dingen in en ik werk wat foto's en blog bij.  Als we daar klaar mee zijn is het tijd om een taxi terug naar L'Open Tour te nemen.

We zijn er te vroeg dus we nemen plaats aan een tafeltje van het Cafe Opera.  Ik neem een kir chardonnay en Rick een glaasje port.  Naast ons rookt iedereen een uur in de wind.  Ik weet niet of het maar onze verbeelding is, maar het lijkt wel alsof vrijwel iedereen in Parijs rookt!  In ons gebied zie je dat helemaal niet.

Keurig op het afgesproken tijdstip van zes uur zijn we aanwezig voor onze bustour.  Alleen hebben de chauffeur en de manager mot zo te horen.  Het wordt kwart over zes (zou vertrektijd moeten zijn) en nog zitten we niet in de bus.  Eindelijk mogen we aan boord, maar dan zien we de man nog een sigaret roken en weer naar binnen gaan. 

Niet veel later rent een andere man gehaast de bus in en we gaan op weg.  Even schiet het door mijn hoofd dat we gekaapt zouden kunnen zijn, zo vreemd allemaal!  Maar gelukkig, we krijgen kerstmuziek te horen en af en toe een verhaal over wat we zien.

Het absolute hoogtepunt van deze koude en over het algemeen absoluut niet de moeite waard rit is de Eiffel Toren.  Daar stoppen we herhaalde malen en aanschouwen het mooie lichtspel dat om de zoveel tijd plaatsvindt. Verder vind ik dit een miserabele rit, ijskoud en de hele tijd in een file. Je betaalt eigenlijk om de Eiffel Toren en Notre Dame verlicht te zien.

Dichtbij de Notre Dame gaan Rick en ik naar beneden (wij zijn de helft van het gezelschap in de bus!).  Ik vraag de chauffeur of hij ons dichtbij de Notre Dame, die we gisteren al verlicht hebben gefotografeerd, kan afzetten.  Dat is geen probleem en we stappen vlakbij het Quartier Latin uit.

Bibberend lopen we de gezellige straatjes door.  Bij Le Bourbon paait de eigenaar me met een gratis glas wijn.  Rick wilde ook heel graag een crepe met zalm als voorafje en die zie ik hier op het menu.  De bediening is super vriendelijk!

De serveerder moet lachen als ik zeg "nous sommes froids" en ik realiseer meteen mijn fout, in het Frans en Nederlands, duh, is het werkwoord hebben in plaats van zijn, een serieus anglicisme dus.  Ik grap er met hem over en hij hoort aan mijn accent in het Frans dat ik Nederlands ben.  Ok, dat vind ik nu echt knap (en ben stiekem blij dat het nog steeds geen Amerikaans accent is).

Het eten is heerlijk.  Ik neem de kikkerbilletjes als voorafje, dit keer met tomatensaus. Rick neemt dus die crepe met zalm, ook erg lekker. Dan hebben we allebei weer de kaasfondue, want die krijgen we gewoon niet zo in onze omgeving!  Ik heb de Belgische met bier, Rick de traditionele en we delen.  Het is weer smullen en een van onze goedkoopste avondmaaltijden in Parijs.

Dan is mijn energie op.  We nemen een taxi terug naar het hotel en Rick gaat er nog even op uit voor een dessert.  Bijna alles is weer ingepakt en morgenvroeg gaan we naar het vliegveld. Ik zal het missen mijn talen te kunnen spreken, vooral Frans.  We hebben genoten deze weken, maar ik kan ook niet wachten mijn hondenbabies en dochters weer te zien!

Dag 13 Europa: Allerheiligen, maar wij merken er weinig van

Alweer is ons doel om voor het open gaan in de rij te staan om naar boven te gaan. Dit keer in de torens van de Notre Dame.  We lopen erheen en eten dichtbij de kathedraal het geijkte ontbijt, althans voor mij, croissant, jus d'orange en cafe au lait. Rick neemt er dit keer een ham en kaas ontbijt bij.

Dan sluiten we ons aan in de rij voor de torens.  Er staat al een korte rij zelfs een half uur voor opening.  We worden om kwart voor tien getrakteerd op een kwartier durend belconcert van de kerk.  Wat klinkt dat mooi en indrukwekkend!

Ondanks dat we vrij voorin de rij staan duurt het toch een half uurtje voor we daadwerkelijk naar boven mogen.  En wat is het daar mooi!  Ik tel de stappen, 290 voor het eerste niveau (en vergeet dan prompt helemaal naar boven te tellen, maar ik las meer dan 400).

Het leuke hier is dat de gargoyles op de voorgrond staan met typisch Parijse achtergronden, inclusief Eiffel Toren. We fotograferen erop los, lopen de belkamer in en worden dan gemaand verder naar boven te gaan.

Daar hebben we op zich nog beter uitzicht, maar de gargoyles ontbreken en die maakten het voor mij.  Toch blijven we tot we weer netjes maar streng worden gemaand naar beneden te gaan.  De binnenkant van de kerk hebben we gisteren al gedaan dus we lopen verder.

Volgende stop is de prachtige Sainte Chapelle.  Deze kerk is in slechts zes jaar gebouwd en de muren dienen vooral om de schitterende gebrandschilderde ramen te ondersteunen.  Van buiten ziet het er niet uit, maar binnen is het een genot.  Onbeschrijflijke kleuren en ook niet goed op foto's over te brengen.

Dan lopen we naar de Conciergerie.  Hier werden de gevangenen gehouden voor ze naar de guillotine werden gebracht.  Ook Marie Antoinette bracht hier 76 dagen door voor ook zij onthoofd werd op de Place de la Concorde door wat in de volksmond "monsieur Paris" werd genoemd. We zien waar zij haar laatste dagen doorbracht en hoe het er toeging in deze gevangenis. Het is interessant, maar ik had er meer van verwacht.

Inmiddels is het al bij twaalven.  We wilden eigenlijk vanochtend nog Musee D'Orsay bekijken, maar dat was duidelijk te ambitieus.  We gaan op zoek naar een lunchrestaurant wat we bij de Pont Neuf (die eigenlijk de oudste brug in de stad is) vinden bij Cafe du Pont Neuf.

We eten weer lekker buiten, want de weersberichten hadden het mis, het is vandaag ook mooi zonnig.  Rick neemt groentesoep en een ham en kaas baguette.  Ik heb de baguette Auvergnat met Cantal kaas en gerookte ham.  We hebben weer niets over het eten te klagen.

Saskia is inmiddels ook wakker en zegt geen stroom te hebben.  Rick bedenkt zich dat hij sinds augustus geen rekening van het electriciteitsbedrijf voor hun appartement heeft gehad.  We denken dus dat daarom de stroom is uitgezet (later blijkt de hele buurt zonder stroom te zitten).

Rick haast zich na het eten terug naar het hotel om dit op te lossen.  Ik wacht eindeloos op de rekening. De ober vindt mij duidelijk niet meer belangrijk, ik zou op mijn hoofd kunnen gaan staan en hij zou me nog niet zien (wat vind  ik het Amerikaanse systeem dat ze die rekening meteen brengen toch fijn!).  Net als ik overweeg eens te zien wat hij doet als ik gewoon wegloop (na ettelijke "pardon, monsieur"'s) komt die magische rekening opeens.

Na afgerekend te hebben loop ik naar Musee d'Orsay.  Dit in een oud treinstation gehuisde museum is een van mijn favorieten, want ik ben dol op Impressionisme.  Met de museumpas waarvan we de prijs al ruim eruit hebben kan ik via een speciale ingang naar binnen.

Daar is het snikheet!  Is het in de VS vaak te koud in gebouwen, ik vind het hier in Parijs vooral veel te warm overal.  Wetend dat Rick ook onderweg hierheen is houd ik het op de benedenverdieping tot hij komt.  Ik voel me uitgedroogd en ga op zoek naar het café. 

Het is lunchtijd dus ik wacht geduldig in de rij.  Als ik eindelijk aan de beurt ben voor mijn flesje water wordt me verteld dat ik die halve liter in het cafe op moet drinken.  De Francaise achter mij, die ook alleen maar water koopt, is het daar net als ik niet mee eens, mengt zich in de discussie en voila, ik bevind tussen twee Franse kemphanen.  "Comme vous voulez!", eindigt de medewerkster het. 

Wij beiden besluiten dat dat betekent dat we met flesje water weg kunnen.  We hebben namelijk allerlei mensen met waters gezien in het museum.  Samen vluchten we weg en gaan dan verschillende richtingen op.  Eigenlijk heel vermakelijk, ik voel me net een stout kind.

Rick is inmiddels gearriveerd en we gaan naar de vijfde verdieping met alle impressionisten.  Monet, Renoir, Manet en Degas en meer, het zijn mijn favoriete schilders.  Ook kunnen we hier van achter een van de klokken fotograferen en we hebben mooi uitzicht op de Sacre Coeur in de verte.

Op de tweede verdieping zouden we nog van Gogh en anderen willen zien, maar het gros daar is afgesloten.  We zien wel een heel mooie balzaal, maar geen schilderijen. Als laatste bekijken we de teleurstellende hoeveelheid Toulouse-Lautrec schilderijen.  Hij fascineert me altijd.  Al met al toch een prachtig museum al is het te warm en zijn we allebei blij weer buiten te staan.

Tegenover het museum zien we een L'Open Tour stop.  We willen graag een bus tour doen en dan vanavond ook een in het donker.  Er komt net een bus aan en ik ben klaar om kaartjes te kopen.  Het is kwart over drie en de chauffeur raadt aan tot vier uur te wachten.  Daarna is ons kaartje ook morgen nog geldig.

Dat is een goede tip dus we gaan eerst in een leuk cafe wat drinken.  Ik heb zoveel dorst en een groot biertje lest dat prima.  Rick houdt zich in en neemt een Cola Zero. De bieren in Parijs vindt hij over het algemeen niet zo bijzonder.

Tegen vieren lopen we weer naar de busstop en de bus komt weer net aan.  Deze chauffeur vertelt ons dat de avondbus om kwart voor negen zal vertrekken vanavond.  Oei, wel heel laat, maar we kopen toch maar kaartjes.  Ik vind het ook vreemd want hun brochures zeggen dat op 1 november het schema verandert en de avondbus om kwart over zes gaat.

Tijdens de (overigens ijskoude, vooral voor Rick) rit bel ik voor de zekerheid en dan blijkt dat het niet kwart voor negen, maar kwart voor tien is dat de avondbus gaat vanavond. En de brochures zijn niet correct, het verandert morgen, 2 november.

Dat is ons beiden veel te laat!  Geld terugkrijgen van de chauffeur is geen optie dus we moeten het maar zo laten.  Hopelijk lukt morgen de tocht om zes uur, veel redelijker!

We rillen nog tot we vlakbij de Notre Dame zijn.  Daar stappen we uit en nemen eerst een aantal prachtige foto's van de verlichte kathedraal.  Dan lopen we naar een souvenirswinkel waar Rick een baret koopt en ook een goede extra tas om mee te nemen ziet.  Hij wil die na het eten kopen.

We lopen het Quartier Latin weer in en zien inderdaad veel gyro restaurantjes, zoals mijn Rick Steve's (aanrader, trouwens) gids zei. Maar er zijn nog steeds veel authentieke Franse restaurants.  Le Vingt is er een van.

Daar vragen we een tafeltje en we bestellen beiden de cuisse de grenouilles (je kunt toch niet in Frankrijk zijn en hun equivalent van "chicken wings" niet bestellen!).  Rick vindt het te moeilijk eten vanwege de vele botjes. Ik geniet van ieder hapje.

Dan hebben we beiden fondue.  Rick met vlees in olie, fondue bourgignonne, en ik hetzelfde als gisteren, kaas met champignons.  Veel lekkerder dan gisteren is het, hoewel ik dat al lekker vond. Ook Rick is zeer tevreden.

Na afloop nemen we een taxi terug naar het hotel. Dan bedenkt Rick dat hij vergeten is die zo belangrijke extra tas te kopen.  Hij gaat terug en niet veel later (gezien de afstand) komt hij terug met de tas. Nog een heerlijke dag Parijs wacht ons en ik ga slapen!

Foto's van de afgelopen dagen staan hier en hier

Dag 12 Europa: Een schitterende dag in Parijs!

Gisteren stond er zo'n enorme rij bij de Eiffeltoren dat we besloten het vanochtend vroeg nog eens te proberen.  We staan dus bijtijds op en lopen de buurt in om een ontbijtrestaurant te vinden.  Dat lukt bij Sarah Bernhardt.  Daar heb ik weer een croissant met cafe au lait en jus d'orange. Rick neemt twee croissants.

Dan nemen we de taxi die tegenover het restaurant geparkeerd staat. Die brengt ons linea recta naar de Eiffeltoren.  We komen er net na negenen aan en er staat al een rij voor de veiligheidscontrole.  Dat gaat snel en eenmaal binnen sluiten we aan in de rij voor de lift.

Naar boven lopen wil ik mijn knieen niet aandoen en gaat ook langzamer. Rick wil heel graag helemaal naar de top.  Ik heb van alles gelezen over uren wachten dus ik heb daar een hard hoofd in. Precies om half tien gaan de kassa's open en een kwartiertje later hebben wij onze kaartjes.

We nemen de lift naar de tweede verdieping waarvandaan we meteen naar de rij voor de lift naar de top aansluiten.  We kunnen nota bene meteen mee!  Wij hadden een anderhalf uur limiet gezet voor onszelf maar dat is dus niet nodig.

Het is weer prachtig weer dus het uitzicht is fantastisch!  We nemen allerlei foto's en vragen of mensen ook ons op foto willen zetten.  Dat lukt goed met een Engels gezin, wij nemen hun foto, zij de onze. Maar onze foto's lukken om de een of andere reden niet.

 

 

 

Niet veel later komt er een Duits stel langs en de man wil ons wel op de foto zetten.  Dat wordt een leuke foto.  Dan bieden we aan ook van hen een foto te nemen, maar hij zegt nee.  Zijn partner vindt echter wel leuk dus we fotograferen hen ook.

Op een gegeven moment vinden we dat we genoeg foto's hebben genomen.  We nemen de lift naar het middelste platform en kijken daar nog wat rond.  Het eerste platform slaan we over en anderhalf uur nadat we aankwamen staan we weer beneden.  Deze toren is echt een wonder door Gustav Eiffel ontworpen (voor deze toren werd gebouwd was het Washington Monument het hoogste gebouw ter wereld, kleine plaatselijke trivia).

Wij lopen langs de Seine naar de Notre Dame.  Hoe dichter we daarbij komen, hoe meer standjes met posters, kaarten en boeken er langs de rivier zijn.  We nemen daar ook foto's van, want het past zo in de het Parijse beeld. Ik kijk op mijn kaart en zie dat Le Lutece aangeraden wordt als restaurant in deze buurt.

 

We nemen plaats aan een tafeltje op hun terras, want het is zonnig en een graad of zestien. We nemen beiden de croques Provencal, een Franse tosti.  Die is wel wat anders dan de Nederlandse, want de kaas is er bovenop gesmolten. Het smaakt opperbest!

Rick heeft op de een of andere manier nog plaats voor een chocolade eclair.  Hij vindt die bij Maison Pradier.  Ik neem er ook een paar hapjes van, heerlijk! Gewoonlijk houd ik niet van eclairs of zo, maar deze wel! Hij is dan ook tot beste in Parijs uitverkozen.

We lopen naar de Notre Dame en maken de nodige foto's.  Ook gaan we weer door de veiligheidscontrole, die hier nu overal is.  Wij vinden dat prima, zijn er in de VS al vele jaren aan gewend. 

 

 

De kerk is zo bijzonder van binnen, enorm groot en alweer het gros tussen de 12e en de 13e eeuw gebouwd.  Ik ben wel verbaasd dat alle gebrandschilderde ramen uit de 19e eeuw stammen.  Daarvoor was al het glas kleurloos.

Eigenlijk willen we nu ook meteen de torens beklimmen, maar de ellenlange rij weerhoudt ons er weer van. Hopelijk gaat dat morgenochtend dan lukken. We willen de gargoyles zeker van dichtbij verkennen.

Onze wandeltocht zet zich voort naar Montmartre.  Onderweg komen we op de Rue de Rivoli en ik weet dat hier vlakbij Pandora wordt verkocht. Het is even zoeken, want in een warenhuis, maar niet veel later loop ik met een mooie Eiffeltoren bedel naar buiten.

Door de Marais, een heel drukke winkelbuurt lopen we naar de Rue Montmartre. Van daaruit werken we ons langzaam een weg omhoog naar de Sacre Coeur. Alleen vinden mijn knieen en voeten dat geen goed idee.

Hoe verder we komen, hoe meer pijn ik heb. Rick vindt het nodig dat we bij een cafeetje gaan uitrusten. Uiteindelijk doen we dat bij Le Studio Cafe aan de voet van de Sacre Coeur.  We bestellen een paar "biertjes", die in enorme omvang komen! Wel verdiend na die klim en pijn!

Alleen ligt de Sacre Coeur nog heel wat hoger en ik moet me vermannen die trappen nog te lopen. Volgens de Ierse pub bijna bovenaan meer dan 200 treden!  Eenmaal bovenaan sluiten we aan in de rij om de kerk binnen te gaan.  Ook hier weer een veiligheidscontrole en dan kunnen we deze kerk bewonderen.

We nemen de nodige foto's en dan ook van het uitzicht over de stad, helaas niet met de Eiffeltoren.  We lopen iets  naar beneden naar Place du Tertre en dat vind ik altijd zo romantisch. Veel mensen laten hun portret of karikatuur hier doen en het is leuk de kunstenaars bezig te zien. 

Er zijn, behalve de onechte Moulin Rouge, nog twee 18e eeuwse molens te bezichtigen. Na wat zoeken vinden we de La Galette molen.  De andere wordt kennelijk gerestaureerd, want is niet zichtbaar.

Wij lopen naar beneden naar de Moulin Rouge. Rick en ik overwegen even erheen te gaan, maar we hebben niet de juiste kleding mee en eerlijk gezegd hoeft het van mij ook niet zo. Een volgende keer misschien weer eens.

Lopen doet mij inmiddels flink pijn, maar Rick bedenkt opeens dat we geld nodig hebben. Dat betekent weer dezelfde heuvel op, die we net liepen, want daar had hij geldautomaten gezien.  Waarom zei hij dat niet eerder? Omdat er daklozen naast lagen is het antwoord. Diezelfde daklozen vertellen ons dat beide geld automaten buiten werking zijn, zucht.

Al is er een metro daar,  ik kan geen stap meer verzetten en we vinden een taxi. Die zet ons weer vlakbij ons hotel af. We frissen ons wat op en nemen dan een taxi naar het Quartier Latin.  Daar nemen we plaats bij Le Latin waar de eigenaar ons herkent van vanmiddag en ons daarom een glaasje kir met witte wijn geeft, een lekker aperitif.

Er staan hier allerlei fondues op het menu en ik kies de kaas met champignons.  Die wordt met aardappelen, brood en wat charcuterie geserveerd.  Om toch ook wat groentes te hebben bestel ik er een groentesoep en salade bij.  Rick heeft de chateaubriand en we genieten weer van het lekkers.

Eigenlijk wilden we de Notre Dame nog verlicht fotograferen maar daar heeft zelfs Rick geen puf meer voor.  Terug in het hotel gaan de voeten dan ook meteen omhoog en zullen we het niet laat maken.

De wifi werkt hier minder en het kost me teveel tijd foto's in dit blog te laden. Voor meer foto's van vandaag kun je hier terecht.

Dag 11 Europa: Parijs met prachtige blauwe luchten

Vannacht is, zoals al mijn Europese lezers weten, de klok een uur terug gezet.  Voor ons heel fijn, want we zijn om half acht al uit de veren.  Rick gaat koffies halen bij Starbucks (vindt hij leuk om te doen in het buitenland) en ik was eens mijn haar wat ik in Epernay niet deed omdat ze een irritante haardroger hadden.

Als Rick ook klaar is lopen we naar buiten om een restaurant voor het ontbijt te vinden.  Dat neemt even, maar dan vinden we Cafe Benjamin aan de Rue de Rivoli.  We nemen plaats aan een tafeltje buiten, want het is heerlijk weer.

Voor mij is een cafe au lait, jus d'orange en een croissant genoeg.  Rick neemt er ook nog een crepe met Nutella en banaan bij.  Ik neem er ook een hapje van, maar het is me veel te zoet.  Rick loopt dan naar de auto om de laatste spullen eruit te halen en ik reken af.

Op weg terug naar het hotel speel ik even Pokemon Go.  Het is echter heel vreemd, want er zijn alleen Ghastly en Haunter om te vangen.  Later vind ik uit dat dat voor Halloween is.  Ik krijg er zo wel meer punten bij, maar wil zo graag de Europese Pokemon vangen en die is er dus niet vandaag en waarschijnlijk morgen ook niet.

Wat ik leuk blijf vinden aan het spel zijn de Pokestops.  Die zijn meestal niet gewoon gebouwen of zo, maar grappige dingen, die je gewoonlijk niet opvallen.  Er is ergens op een muur zomaar een Sesamstraat figuur geschilderd en dat is een Pokestop.  Of een mozaiek, of weggestopt figuur, zo kan ik het "hoofd in een raam" nergens vinden.

In een klein supermarktje koop ik een paar flesjes vinaigrette.  Dan heb ik die maar alvast, misschien dat ik later nog meer vind.  Ik houd niet zo van de Amerikaanse dressings, maar een beetje vinaigrette is altijd heerlijk.

Vrijwel tegelijkertijd komen Rick en ik terug bij de kamer.  Hij heeft niet veel meer uit de auto gehaald en we lopen terug naar de garage.  Het kost 40 euro voor de overnachting, terwijl in het hotel 24 euro stond.  Nou ja, niets aan te doen, het is maar een nacht.

Zonder problemen rijden we naar Rue de la Paix, vlakbij de luxe Place Vendome.  Daar is het dichtstbijzijnde Sixt filiaal.  Tien minuten later zijn we auto vrij en beginnen aan het lopen door de stad. 

We lopen door Place Vendome langs alle dure winkels.  Dan de Jardin de Tuileries in waar we een hele groep kinderen en volwassenen in Halloween kostuums zien.  We horen allerlei talen dus duidelijk een internationale groep.  Voor mij voelt het wat vreemd om Halloween helemaal niet te vieren, voor het eerst in 33 jaar.

Hier is ook de Orangerie waar de waterlelies van Monet te bezichtigen zijn.  Rick en ik besluiten een museumpas te kopen, want we zijn van plan nog een heel aantal andere bezienswaardigheden te bezoeken. De waterlelies had ik nog nooit gezien en ik vind ze prachtig! 

Eenmaal weer buiten lopen we de brug over de Seine over en langs de Invalides richting Eiffel toren.  Daar hopen we naar boven te gaan, maar we zien het einde van de rij niet eens!  Het is al na twaalven en we hebben geen zin om uren in de rij te staan.  Ik heb sowieso niet zo'n behoefte naar boven te gaan, maar Rick wil morgenochtend vroeg weer proberen. 

Vlakbij hebben we een paar leuke brasseries gezien en nemen plaats op het terras in de zon van Le Champs de Mars.  We bestellen beiden een salade, die van mij met gerookte ham en toastjes met geitenkaas en Rick neemt de Amerikaans aandoende club salade.  Het smaakt ons prima en ik zou hier zo de hele middag kunnen zitten.

Maar dat gaat niet door, het graf van Napoleon in Les Invalides is onze volgende stop.  Met onze museumpas Erg indrukwekkend en ik ben hier vast al eerder geweest, want ik herken de schilderingen. Maar de enorme sarcofaag en beelden rond de tombe herinner ik me niet.

We lopen de prachtige Alexandre III brug over, volgens mijn leuke kaart een van de mooiste bruggen ter wereld.  Langs het Grand Palais (gebouwd voor de 1889 Wereldtentoonstelling en net als de Eiffeltoren nooit weggehaald) en Petit Palais, iets later gebouwd, lopen we naar de Champs Elysees.

Het eerste stuk is net als de National Mall in Washington, waarmee ik het vaak vergelijk, groen.  Daarna komen we natuurlijk tussen de vele winkels terecht.  We moeten beiden plassen en vinden een PointWC.

We hebben werkelijk nog nooit zoiets gezien!  We moeten 2 euro per persoon betalen en er zijn allerlei dingen, zoals gekleurde toiletpapierrollen, bijzondere brillen etc. te koop. Het behang is gekleurde toiletpapierrollen!  

Mijn bril wordt voor me schoongemaakt en dan mag ik plaatsnemen. Gelukkig mag ik verder mijn behoefte alleen doen!  Rick voelt zich achtergesteld, want er was niets bijzonders aan de mannen wc en het ontgaat hem waarom hij meer dan $2 moest betalen. Grappig vind ik dat wij beiden aan muntgeld denken als minder dan een dollar.  Dat is met de euro natuurlijk niet het geval.

We lopen verder naar de Arc de Triomphe, die we van alle kanten fotograferen.  We nemen de ondergrondse tunnel naar het midden en sluiten eerst in de rij voor kaartjes aan. Dan zie ik dat we met onze passen zo door kunnen.  Niet alleen dat, we hebben zelfs een speciale ingang.  Daar ga ik beter op letten voortaan!

Via veel treden komen we eindelijk boven aan.  Ik negeer lekker mijn knieen. Met af en toe een tablet ibuprofen voel ik slechts een beetje pijn.  Boven hebben we prachtig uitzicht over de stad.  De Sacre Coeur en de Eiffeltoren zijn goed te fotograferen en we genieten van het vrij heldere weer.

Eenmaal weer beneden ben ik echt uitgeteld.  Rick gaat naar Orange om een nieuwe simkaart te kopen.  Hij is eindelijk ook overtuigd van het feit dat dat beter is dan telkens een buitenlandse sim op te laden. 

Terwijl hij dat doet neem ik plaats in de brasserie, Chez Clement, ernaast.  Ik bestel een glas champagne terwijl ik op Rick wacht.  Daarbij krijg ik een bordje pretzels, ik eet er een paar, maar ze zijn niet vers.

Als Rick met simkaart bij mij komt zitten bestel ik nog een champagne en hij een biertje. Dan toasten we officieel op de verloving van onze oudste.  De hele dag hebben we een blije Katja op onze Facebook chat gehad. Ik weet dat veel mensen het niet meer doen, maar ik herinner me dat mijn verloving ook een van de belangrijkste dagen in mijn leven was.

We hebben beiden inmiddels meer dan 20000 stappen gelopen en kunnen niet meer terug wandelen.  Ik heb al veel te veel van mijn knie gevergd.  We nemen dus een taxi terug naar het hotel.  De chauffeur weet precies waar hij ons af moet zetten dus helemaal goed.

Nadat we onze fototoestellen e.d. terug in de kamer hebben gelegd zijn we klaar om te gaan eten.  Ik vraag bij de receptie nog even na welk restaurant met visgerechten zij gisteravond aan mensen voor ons aanraadden.

Het blijkt Au Chien Qui Fume te zijn. We krijgen een kaartje mee wat ons een aperitif van de bar geeft (kir vin blanc). Erg lekker.  Dan nemen wij het menu Brazil, een voorafje en hoofdgerecht.  Ik neem de escargots, heerlijk, en de dorade, ook zeer smakelijk.  Rick heeft de gerookte zalm en de lamskoteletten.  Een goed restaurant, dat is het zeker, maar de atmosfeer van gisteravond ontbreekt wat.

Terug in het hotel moet ik mijn benen rust gunnen. Rick gaat er nog wel op uit en komt terug met hilarische verhalen over hoe hij Frans probeert te spreken en de Fransen dat verkeerd interpreteren. Volgens mij zei hij tegen een serveerster dan hij een fee is. Ik lig er nu nog dubbel om, maar hij probeert tenminste!

We hebben een fantastische dag gehad en hopelijk is het morgen weer zulk mooi weer.  Parijs blijft een van mijn favoriete steden. Gelukkig hebben we nog drie dagen hier.

Meer foto's hier