Over spoken, kerstbomen en gebouwen

Zaterdag

Met moeite zing ik het in bed uit tot half acht. Gelukkig is Rick ook wakker en we staan meteen maar op. Het is fijn om zo vroeg aan de dag te beginnen, want we hebben nogal wat te doen. 

Na Orions wandeling gaan we dan ook meteen op pad. Na onze koffies en egg bites van Starbucks te hebben gehaald rijden we naar de paarse glasbak. Van daaruit is de markt in Vienna aan de beurt. 

Helaas zijn er nog maar een paar weken over voor deze markt. Negentwintig oktober zal de laatste dag zijn. Je kunt merken dat het groeiseizoen qua groente en fruit ten einde aan het komen is. Toch vind ik nog drie lekker rode tomaten en we nemen een dozijn eieren mee. 

a

Thuis frissen we ons snel op en gaan dan op weg naar het westen naar de Moose Apple kerstboomboerderij. Daar gaan we onze kerstboom alvast uitzoeken en een aanbetaling doen om hem de vrijdag na Thanksgiving om te komen hakken. 

Ondanks dat we vroeg zijn en het vorig weekend slecht weer was zijn er toch al heel wat bomen bezet en versierd. Mensen doen dat om hun boom makkelijker terug te vinden. In de auto heb ik van lint een strik gemaakt, die aan de top van onze boom zal komen te hangen. 

Het duurt niet lang voor we de ideale boom hebben gevonden. Hij is meer dan twee meter hoog en rondom mooi vol. Het is net als de afgelopen jaren een Douglas fir. Die houdt zijn naalden lang. 

We doen de meegebrachte Halloween versieringen in de boom en tellen in welke rij hij staat. Intussen belt Kai ons allen voor een video call. Leuk, dan kunnen de kinderen de boom meteen zien. Rick gaat de aanbetaling doen en dan praten we op de terugweg nog gezellig met zijn vijven. 

Er is een speciale verkiezing vandaag, want er is een zetel vrijgekomen in het Virginia Huis van Afgevaardigden. Mark Keam, die ons vertegenwoordigde, is voor Biden gaan werken. Nu kunnen we kiezen tussen twee kandidaten, een man en een vrouw. Ik stem natuurlijk op de vrouw en Rick blijkt hetzelfde gedaan te hebben. 

We zijn niet de enigen, die gaan stemmen. Eigenlijk hebben we nog nooit zo'n goede opkomst gezien voor een plaatselijke verkiezing. Een aantal van onze vrienden zijn er ook en we praten even bij. 

We hebben dit alles al gedaan en het is pas kwart over twaalf! We gaan naar The Boro om daar lunch te halen. Rick gaat een kabob halen bij Tasty Kabob en mijn keuze is natuurlijk een poke bowl van Poki DC. 

Thuis smullen we van onze lunch en dan gaat Rick de Halloween spullen van zolder halen. Al gauw ziet de tuin er weer spookachtig uit. Alleen doen, zoals ieder jaar een paar snoeren lichtjes het niet. Als Rick het gras heeft gemaaid komen daar ook nog een paar dingen op te liggen. 

We besluiten naar Home Depot te gaan voor paarse lichtjes. Ik heb mijn voeten al teveel gebruikt, dus Rick gaat ze kopen. Hij komt terug met een skelet van een grote hond dat heel eng klinkt. Hij past goed bij onze "kat". 

Als laatste gaat Rick wat paddenstoelen en yoghurt drank voor mij halen bij de H Mart. Dan vinden we dat we vandaag genoeg hebben gedaan en gaan een paar uurtjes niets doen. Of althans, Rick gaat X Box spelen en ik doe mijn breinspelletjes. 

Met dit koele herfstweer hebben we enorme zin in Indiaas eten. Gelukkig hebben we Jaipur vlakbij waar we als goede vrienden worden begroet. Het restaurant heeft een warme atmosfeer met roze en rode tinten (Jaipur is de roze stad) en allerlei Indiase kunst. 

We bestellen dingen van de tandoori grill en ik heb er knappige spinazie bij en Rick de gekookte spinazie. Het is heerlijk, maar veel te veel. We nemen doggy bags mee naar huis voor Ricks lunch de komende week. 

Op weg naar huis zien we een prachtige volle maan opkomen. In de schemering branden de Halloween lichtjes. Dat is altijd weer zo gezellig! Het blijft een van mijn favoriete feestdagen hier. 

Zondag

Gisteravond ben ik vergeten Alexa uit te zetten en om half acht klinkt het vrolijke deuntje "We don't talk about Bruno". Het komt me wel goed uit, want dan heb ik ruim de tijd om me klaar te maken voor de rondleiding van vanochtend. 

Na Orion uitgelaten te hebben gaan we de koffies en egg bites van Starbucks halen. Rick krijgt de verkeerde koffie mee, een latte met soja melk. Daar moet hij echt niets van hebben, dus we gaan terug in de rij. 

Daardoor is het later dan verwacht als we thuis komen. Ik maak me snel klaar en om kwart voor negen rijden we richting DC. Mijn rondleiding begint pas om tien uur, maar er is een heel grote hardlooprace, de Army Ten Miler, gaande. Hierdoor zijn een aantal bruggen de stad in geblokkeerd. 

Gelukkig gaan we met maar een beetje oponthoud via de Roosevelt brug de stad in. Helaas is mijn gewoonlijke pit stop bij het Smithsonian kasteel nu ook niet mogelijk. In plaats daarvan ga ik een cafe in Chinatown binnen. 

Daarna zet Rick me af bij de grote Neptunus fontein voor de Library of Congress. Daar wacht ik op mijn groepje van vandaag. Voor het eerst dit jaar zijn het Belgen, D. en zijn ouders W. en R. D. woont in North Carolina en alle drie zijn ze nog nooit in Washington geweest. 

Vandaag hebben ze de rondleiding langs de beroemde gebouwen geboekt. Morgen zouden ze dan de monumenten doen, maar dat hebben ze afgezegd. Daar ben ik niet geheel rouwig om, want voor mijn voet is twee rondleidingen achter elkaar niet goed. 

Afijn, na de Library of Congress lopen we naar het Hooggerechtshof. Daar zijn de hekken weggehaald en kunnen we het mooie klassieke gebouw in al zijn glorie bewonderen. Het ziet er ouder uit dan het is, in 1935 gebouwd. 

We lopen via het Capitool naar Pennsylvania Avenue. Het heeft vannacht wat gevroren, maar nu is de temperatuur een aangename veertien graden. De lucht kan ook niet blauwer, zo mooi. 

We bezichtigen het Marine monument en lopen dan 7th Street op in de richting van de Chinese boog. Ook die staat er met de staalblauwe lucht prachtig bij. R. houdt veel van fotograferen en klikt erop los. Het is ook echt een fotogenieke stad. 

Op de weg terug naar Pennsylvania Avenue komen we langs het oudste kerkje in Washington. Daarna is het druk bij Ford's Theater, vooral om het huis waar Lincoln is overleden binnen te gaan. Ook bij het Hard Rock Cafe staat er een rij. Kennelijk is de toeristentijd nog niet voorbij. 

Na het oerlelijke FBI gebouw bewonderd te hebben zijn we terug op Pennsylvania Avenue. Daar lopen we langs het Waldorf Astoria hotel wat tot voor kort het Trump hotel was. Het stadhuis van Washington is een mooi gebouw en langzaamaan komen we bij het Eerste Wereldoorlog monument aan. 

Dat zegt Belgen meer dan Nederlanders, merk ik. Hun land heeft natuurlijk flink geleden onder die oorlog. Ze kunnen op de kaart met alle gevechten aanwijzen waar hun woonplaats ligt. 

Om tien over twaalf is de rondleiding afgelopen. Gewoonlijk zou ik ook het Witte Huis bekijken, maar daar zouden we morgen beginnen. Dat gaat nu dus niet door, maar ja, ik ben stiekem blij dat ik die heuvel niet op hoefde. 

Rick is vlakbij en haalt me al snel op. We besluiten onderweg onze lunch op te halen van Roll Play Grill. Ik bestel mijn favoriete pho en Rick hun "magnum" rollen, vlees en vis met groentes in rijstpapier gerold. 

Na het eten ga ik even rusten en lezen. Rick wil van alles in de tuin doen dat hij vorig weekend vanwege de regen niet kon doen. Dat houdt het maaien van de voortuin in, maar ook het snoeien van de magnolia voor het huis. 

Die is flink hoog en ik houd mijn hart vast met Rick op de ladder met alleen de boom als houvast. Gelukkig gaat het allemaal goed, want zelfs de buurman verklaart Rick voor gek. 

Als Rick klaar is voor een pauze gaan we boodschappen doen. Bij de Giant kopen we benodigdheden voor ontbijt en lunch en daarna bij Whole Foods ook nog wat spullen. We zijn nu in ieder geval voor ontbijt en lunch voorzien. 

Helaas besluit Rick nog door te gaan met snoeien. Hij gaat steeds hoger en ik houd mijn hart vast. Eindelijk zijn de takken gesnoeid en Rick nog staande. Als ik heel eerlijk ben moet ik toegeven dat dat snoeien hard nodig was. 

Voor ons avondeten gaan we naar Pazzo Pomodoro. Daar zien we Michael en wat andere oude bekenden, die altijd aan de bar daar zitten. Het gesprek gaat over Clarity. Dat restaurant was tot voor kort een van de beste in Noord Virginia. Nu is het gesloten en iedereen, die er werkte, is nu ergens anders. Zo jammer! 

Rick en ik delen een lekker bord met antipasto. Dan neemt hij de gevulde kip en ik de aubergine parmezaan. Die laatste wordt eerst vrijwel koud bezorgd en ik stuur hem terug. Dan krijg ik de perfecte versie terug en smul ervan. 

Het is een lekkere afsluiting van een druk, maar leuk weekend. Ik had me voorbereid op morgen nog een rondleiding, maar vind het ook prima dat die niet doorgaat. Nu heb ik er alleen volgende dinsdag nog een en dat is waarschijnlijk de laatste dit jaar. Het waren er niet zoveel als gewoonlijk, maar het toerisme is duidelijk terug. 

Allemaal een heel fijne week gewenst!

Over nog Indian Summer dag

Het lijkt wel of ik dit keer meer last van het tijdsverschil deze kant op heb, dan andersom. In Nederland was ik vrij snel in het ritme en vannacht was ik om tien over half vier helemaal wakker. Gelukkig lukte het weer in slaap te komen, maar na zessen niet meer. 

Om Rick niet te storen blijf ik tot zeven uur wat op mijn telefoon lezen, maar dan sta ik stilletjes op. Ik mag dan stil proberen te doen, Orion vindt dat absoluut niet nodig. 

Die gaat zich uitstrekken en op het kleed rollen. Zijn penningen klingelen en hij bromt er gelukzalig bij. Ik moet wel een beetje lachen, want Rick is daardoor natuurlijk meteen op. 

Na Orions wandeling gaan we direct op pad naar de Starbucks. Ze hebben geen egg white bites, dus dan maar de boerenkool met champignons variatie. Die is ook erg lekker. 

Omdat we zo vroeg zijn nemen we ook ruim de tijd om Pokemon Go te spelen. Ik vergat het telkens in Nederland, maar heb wel genoeg "cadeautjes" mee om Rick er een aantal te geven. De eerste is van Koning Willem Alexander ergens in Utrecht. 

Thuis doe ik een uur cardio op mijn mini elliptische machine. Tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben en gedoucht heb is het 22 graden en heerlijk zonnig. Tijd om naar buiten te gaan. 

Aangezien ik mijn voet deze dagen zoveel mogelijk wil ontzien blijf ik dicht bij huis. Ik geniet van de vlinders op onze buddleia en de bloeiende chrysanten van de buren. Ook zoek ik naar een maandthema foto "Perspectief" en vind die net om de hoek. 

Rick heeft een training sessie, die om twaalf uur begint. We halen daarom vroeg lunch van Subway. Ik laat me de salade goed smaken voor het huis in de zon. Zulke warme dagen in oktober zijn ware cadeautjes.

Na het eten ga ik op ons vlinderbankje voor het huis o.a. mijn meegebrachte Suske en Wiske's lezen. Ik mag er van mezelf maar twee per dag lezen, anders zijn ze in een middag uit. 

Rick en ik willen morgen naar de kerstboomboerderij om alvast onze kerstboom uit te zoeken. Om die te onderscheiden van anderen gaan we versieringen kopen. Er zijn al kerstversieringen, maar die zijn veel duurder dan de Halloween slingers en linten. Die laatsten gaan dus mee. 

Het is zo lekker buiten en we willen op een terrasje gaan eten. Natuurlijk hebben we daarvoor heel wat competitie. We kiezen uiteindelijk Parc de Ville, want hun dakterras is zo gezellig. We delen wat gerookte zalm en een garnalen cocktail en drinken een glaasje wijn.

Daarna gaan we naar de bar binnen. Daar bestel ik een uiensoep zonder brood en de escargots. Helaas hebben ze die laatsten veranderd en ik vind ze zo minder. Er zijn teveel champignons en het is vissen naar de slakken. Rick smult van zijn stoofvlees gerecht. Het is een goede authentieke Franse bistro, maar ik zou willen dat ze de escargots weer op de ouderwetse manier zouden serveren. 

Thuis gaan de voeten omhoog en mijn Below Deck show aan. Ik ben nog steeds doodmoe na ongeveer vier uur, tien uur Nederlandse tijd. Hopelijk gaat dat de komende dagen beter, want ik heb zondag een rondleiding. 

Gisteren had Fiona haar eerste schoolfoto's. Duidelijk wist ze niet wat ze ervan moest denken en men kreeg haar niet aan het lachen. Toch vinden wij het schattige foto's, zo serieus!

Over een dagje bijtanken

Om zes uur was ik eigenlijk al helemaal wakker, maar ik blijf tot Rick om zeven uur opstaat liggen. We drinken koffie en thee en dan laat Rick Orion even uit. Ik heb geen ontbijt in huis en Rick heeft ook wel zin in een broodje met ei. 

We gaan op weg en als Rick van de Starbucks app wil bestellen blijken ze geen enkel broodje meer te hebben. Gelukkig zijn mijn egg bites wel in voorraad. Rick haalt zijn ontbijt dan maar van de Wendy's drive thru aan de overkant. 

Het is dus nog vroeg als ik aan mijn cardio begin. Ik merk dat de drukke week en de lange reisdag  me niet in de koude kleren zijn gaan zitten. Mijn energie ontbreekt en ik heb ontzettend veel pijn. Zo vervelend dat ik geen ibuprofen mag, want paracetamol helpt helemaal niet. 

Na drie kwartier houd ik het sporten voor gezien. Ik ga boven uitpakken. Gelukkig zijn alle meegebrachte spullen goed overgekomen. Rick is blij met zijn Pickwick thee en de Sinterklaas lekkernijen gaan de kast in tot Thanksgiving. 

Van Marion kreeg ik o.a. een Delfts blauw "ei" om perfect eieren mee te koken. Ik ben daar zo blij mee, ik heb dat al heel lang gewild. Ik kan niet wachten het uit te proberen!

Verfrist van mijn douche ga ik verder tot lunchtijd voor het huis in de zon zitten. Het is heerlijk weer met een graad of 24. De zon is zelfs te warm. Rick vertelde dat het hier de afgelopen zes dagen heeft geregend en mijn buurman roept me toe dat ik de zon heb meegebracht. 

Voor de lunch halen we onze gewoonlijke salades. Die van mij van Subway en die van Rick van Cava, voor het huis eten we ze op. Het is wel goed om weer even een berg groente in me te krijgen. 

Omdat het dit weekend slecht weer was is er nog niet veel voor Halloween versierd. Onderstaande tuin is wel leuk, maar verder gaat het waarschijnlijk allemaal dit weekend gebeuren. Rick en ik zijn dat althans ook van plan. 

In Vienna valt me de vlammend rode boom bij een van de benzinestations met ook veel rood op. Er is nog niet veel herfstkleur te zien, maar sommige esdoorns kleuren vaak vroeger. 

Bij Safeway haal ik een "aperitivo" plankje met olijven, kaas en salami voor ons happy hour vanavond. Daarna rijd ik weer even naar de Pumpkin Patch. Daar bloeien de chrysanten en zijn leuk gekleurde pepertjes een fotogeniek onderwerp. 

De rest van de middag lees ik mijn meegebrachte Suske en Wiske's, Margrieten en Libelle's. Rond vier uur besluit ik wat te gaan bubbelen in de hot tub. Ik heb dat met de spierpijnen hard nodig. Ik lees een Libelle en als ik eruit kom voel ik me een stuk beter. 

Rick worstelt met zijn nieuwe tapbier en morst heel wat. Alles is weer op tijd opgedweild als we aan ons happy hour met Chuck en Christine beginnen. Zoals altijd wordt het super gezellig en vliegt het uur voorbij. We zien dat we dit happy hour al bijna twee en een half jaar volhouden, we zijn op 23 april 2020 begonnen en willen er nog lang mee doorgaan. 

Chuck vraagt traditiegetrouw wat we voor ons avondeten gaan bestellen. Voor mij wordt dat Vietnamees en Rick Perzisch. Lani van Viet Aroma is altijd zo aardig en weet mijn bestelling al. De loempiaatjes en gegrild vlees en groente in rijstpapier zijn altijd weer heerlijk. 

De jet lag speelt me enorm parten, meer nog dan gisteren. Het liefst wil ik meteen naar bed, maar ga het weer proberen uit te zingen tot negen uur. 

Over de terugreis

Mijn wekker is gezet voor vijf uur, maar ik ben om tien voor vijf klaarwakker en sta dus maar op. Dat is maar goed ook, want om de een of andere reden gaan zowel mijn Fitbit als mijn telefoon wekkers niet af. 

Een kwartiertje later heb ik gedoucht en alles weer ingepakt. Ik ben heel dankbaar voor dat karretje van gisteravond. 

Beneden check ik uit en loop dan naar de vertrekhal. Daar neem ik plaats in de gelukkig nog korte Priority rij. Ik gebruik mijn tas als stoel en dat gaat goed, behalve als mijn hele karretje omvalt. 

Gelukkig is het dan al tijd om in te checken. Als dat gebeurd is word ik naar "Assistance" zo'n tien meter verderop gestuurd. Daar komt al gauw een rolstoel, die me door de paspoort- en veiligheidscontrole brengt. 

Uiteindelijk word ik naar Lounge 41, de Aspire lounge, gebracht. Daar is een simpel ontbijt en heerlijke koffie om de tijd door te komen. Rick zou zich hier helemaal thuis voelen met alle keuzes aan Pickwick thee. Eerlijk gezegd valt de lounge tegen. Het is allemaal oud en weinig gelegenheid om elektronica op te laden. 

Veel eerder dan ik dacht wordt mijn naam opgeroepen om naar de gate te gaan. Samen met de wat knorrige Engelsman, die ik al bij de check in ontmoette, word ik in een karretje naar de gate gebracht. 

Die Engelsman blijkt heel vriendelijk te zijn. Hij verwacht enkel heel goede service voor zijn dure ticket. Ik vind zelf dat we heel bekwaam opgevangen worden. Niets dan lof voor de medewerkers van Schiphol wat mij betreft. 

Bij de gate nemen we plaats op de stoelen voor mensen, die assistentie nodig hebben om aan boord te gaan. Als het eindelijk tijd is om aan boord te gaan is het nogal chaotisch, maar dan zit ik eindelijk in mijn stoel 4A. Ik heb vanwege toch veel pijn van alle stress en aan mijn voet een upgrade gevraagd en gekregen. 

Een laatste blik op Nederland voor nu

We vertrekken om 11 uur in plaats van kwart over negen, maar er wordt nog ontbijt geserveerd. Gelukkig is de kip burrito meer een lunch en het kaasplankje erna is erg lekker. 

Na het eten vermaak ik me met kijken naar shows, Margrieten (die ik van Marion kreeg) lezen en wat computeren. De vlucht gaat snel en voor ik het weet staat er een hamburger voor mijn neus. Die smaakt goed en de pure Belgische chocolade brownie nog beter. De bediening op deze vlucht is super vriendelijk en attent. 

De zeven en een half uur gaan dan ook echt snel voorbij en we landen rond een uur op Newark Airport. Als ik het vliegtuig uitkom is er echter geen rolstoel te bekennen. Gek, in Chicago, Schiphol en Dulles was dat perfect geregeld. 

Als er een dame met rolstoel langs komt vraag ik of zij mij kan brengen. Gelukkig is dat het geval, want het is weer heel wat lopen en in de rij staan. Met mijn Global Entry en TSA Pre ben ik al snel door alles heen. Ik word naar de gate gebracht en dan is het nog zo'n 45 minuten voor we gaan boarden.

De vlucht naar Dulles duurt maar drie kwartier en hier staat wel een rolstoel klaar voor mij. Ik word naar de baggage claim gebracht en daar staat Rick ons al op te wachten. Mijn tas komt vrij snel en in de rolstoel word ik naar de auto gebracht. 

Rick geeft de beste man een fooi en dan zijn we op weg naar huis. Het is heerlijk weer, volgens Rick voor het eerst in zes dagen. Eindelijk is Ian vertrokken en de komende dagen wordt het rustig herfstweer. Ik lijk telkens het mooie weer wel mee te nemen, in Nederland ook al. 

We bestellen sushi van Yama en ik probeer hard om wakker te blijven. Ik wil niet eerder dan negen uur gaan slapen, maar of dat me lukt weet ik niet. Ik gaap er nu al op los.