Dag 1 Puerto Vallarta: over rotsen, strand en heerlijk eten

Als ik om half zeven wakker word zit Rick al te lezen. Hij heeft niet zo goed geslapen vanwege de matras. Gelukkig heb ik daar helemaal geen last van gehad. 

Het is nog donker als we een half uurtje later naar het ontbijtbuffet lopen. We krijgen een tafel met zicht op het strand en zien het zo langzaam licht worden. Het buffet heeft alles wat we ons maar kunnen wensen, inclusief gerookte zalm. Dat maakt het altijd net iets luxueuzer voor mij. 

Na het eten lopen we het strand op en zien een visser bezig zijn net uit te gooien. Er ligt een aangespoelde tropische vis op het strand, iets wat we ook niet dagelijks zien. 

We maken ons klaar voor de dag en gaan dan op weg. Als eerste stellen we de GPS in op Los Arcos. Dit zijn rotsen waarin een boog is gesleten. In het vroege ochtendlicht is het een mooi gezicht. 

Ietsje verderop stoppen we bij een benzinestation. Ik moet weer eens naar de wc, maar dat kost 5 pesos. We hebben alleen nog helemaal geen kleingeld. Een aardige Mexicaan wil me die geven, maar een vrouw komt net met de sleutel aanlopen en laat me binnen. Gelukkig, want nu moet ik heel erg nodig! 

In de OXXO kopen we een paar snacks zodat we voortaan wel munten hebben. Het valt me op dat hier op chips e.d. staat dat er teveel vet, calorieën, suiker of zout inzit. 

Onze volgende stop is Mismaloya. We bekijken de baai met heel veel vissersbootjes van boven en rijden dan naar het strand. 

Het is hier zo kleurrijk, heerlijk! En het is 28 graden terwijl het thuis maar net boven het vriespunt is en sneeuwt! 

Langs de kust rijden we terug naar Puerto Vallarta waar we de auto in een zijstraatje parkeren. We kijken heel goed rond of we "no estacionamento" bordjes zien, maar dat is niet het geval. 

De Malecon is hier de grote boulevard. Er zijn staan allerlei standbeelden, sommigen echt. We gaan naar een toeristeninformatie en krijgen daar ideeën voor lunch restaurants. 

We besluiten naar Casa Traditional te gaan. Dat ligt vlakbij de prachtige kerk. Het restaurant is nog niet open als we er aankomen. Dan gaan we wel eerst de kerk bekijken. Het is zondag en er gaat duidelijk een mis beginnen. De hele kerk zit vol. 

We blijven even staan om foto's te maken en dan komt de priester met zijn entourage binnen net als ik naar buiten loop. Hij stopt en ik krijg een hand en een vriendelijke begroeting.  Duidelijk is iedereen welkom in zijn kerk. 

Aan de overkant is Casa Tradicional nu wel open. Het is een ontzettend leuk restaurant met heerlijk eten! Mijn ceviche en aguachile zijn erg lekker en Rick heeft een molcajete, typisch voor dit gebied. Het was mij te zwaar voor middageten, maar als ik het nog eens zie ga ik het als avondeten bestellen. 

Na het eten gaat Rick op zoek naar T-shirts. Hij is vergeten die mee te nemen en draagt ze vooral bij het zwembad graag. Veel T-shirts hebben plaatjes waar Rick niet in gezien zou willen worden. Ik vraag me altijd af wie die grove dingen kopen. Gelukkig heeft een winkel wel leuke shirts en nog goedkoop ook. 

Tijd om terug naar de auto te lopen. Die staat op Calle Corona weten we. We komen aan waar we beiden dachten dat de auto was, maar hij is er niet! 

Er staat een vrij groot niet parkeren bord dus we vragen ons af hoe we dat gemist hebben. Er is geen telefoonnummer, hoe moeten we uitvinden waar de auto heen is gesleept? 

Lichtelijk in paniek gaan we het restaurant een paar deuren verderop binnen. De man achter de bar vindt het heel erg voor ons. Hij belt de politie en na een tijdje blijkt dat er vandaag geen auto's weggesleept zijn. Hoe kan dat nou? 

Rick probeert nog een keer zijn sleutel en de man roept uit dat hij de autolichten ziet! Hij blijkt een blok hoger de heuvel op te staan! Wat een opluchting is dat! We voelen ons natuurlijk wel een beetje lullig dat die man zoveel moeite heeft gedaan. Hij wimpelt dat allemaal af en we rijden blij weg. 

Terug in het hotel trekken we onze badkleding aan en zoeken een paar stoelen in de schaduw aan het zwembad op. Het water voelt heerlijk aan en het is genieten ondanks de keiharde muziek. Het strand is best mooi, maar er is niemand in het water. Waarschijnlijk omdat het flink koud is. 

Wel genoeg verkopers op het strand

We lezen wat en drinken een alcoholvrije bloody Mary. Dan douchen we en kleden ons aan voor het avondeten. Dan gaan we naar beneden om een taxi naar ons restaurant te nemen. 

Dat is La Palapa op het strand van Los Muertos. We krijgen een tafel op het zand met zicht op de ondergaande zon. Als voorafje delen we de enchilada's met mole saus. Dat is een niet zoete chocolade saus, heel lekker. 

Als hoofdgerecht neem ik de zeebaars, die met rauwe bloemkool en gegrilde worteltjes en courgette in een groene saus wordt geserveerd. De rauwe bloemkool is een beetje vreemd, maar toch ook lekker. Rick heeft de biefstuk, die hij erg goed bereid vindt. 

Het restaurant was een goede keuze. We hebben beiden gesmuld en de locatie kon bijna niet beter. Het was dus een goede afsluiting van een heel leuke eerste dag hier. Een taxi brengt ons terug naar het hotel en op de kamer luisteren we naar de piano muziek van beneden. 

De verlichte pier