Over een verlichte kathedraal en een ijsstorm

Zaterdag

Om de een of andere reden ben ik om zes uur al wakker. Dat wil ik helemaal niet en probeer verder te slapen, maar het lukt niet. 

Dan maar in bed lezen, maar een half uur later krijg ik teveel pijn en sta op. Ik laat Orion in de achtertuin, want het vriest 12 graden en het voelt met de wind als -19!

Voor mezelf zet ik een kop cinnamon dolce koffie met de Keurig en ik kook water voor Ricks thee. Hij komt niet veel later naar beneden. Als we onze drankjes ophebben gaan we de kou trotseren. 

Mijn broodje van Panera smaakt me weer bijzonder goed. Bij wijze van hoge uitzondering ruil ik vandaag de nitro brew in voor een Americano. Het is mij zelfs te koud voor een ijskoffie!

Rick loopt even de Giant in om te kijken of ze vandaag wel spinazie hebben. Katja belt, want Fiona wilde met mij spreken. Ze heeft tegenwoordig competitie van Nico, die het ook erg leuk vindt mij op Katja's telefoon te zien. Het zijn zulke schatjes!

De spinazie was er inderdaad en nu hebben we echt alles wat we maar nodig kunnen hebben voor de komende dagen. Gelukkig hebben we een gasfornuis dus we kunnen wel koken mocht de stroom uitvallen. 

Op weg naar huis rijden we langs de fontein bij de kerk, zodat ik wat foto's kan maken. Ik doe dat met gevaar voor eigen leven, want alles rond de fontein is een en al ijs. Het blijft fotogeniek. 

Rick gaat de garage opruimen zodat hij zijn auto er vannacht in kan zetten. Het zal fijn zijn om geen auto's sneeuwvrij te hoeven maken. Verder zorgt Rick dat de sneeuwblazer klaar is voor een ongetwijfeld drukke dag morgen. 

Mijn knie doet af en toe scherp pijn en ik draag er een kniebrace omheen. Ik durf dus niet heel hard op mijn elliptische machine te trappen. Ik vind een half uur genoeg, want dan begin ik pijn te krijgen. Hopelijk helpt het die brace te dragen en er ijs op te doen. Ik ben er op zijn zachtst gezegd niet blij mee. 

Tegen half twaalf heb ik stofgezogen en Rick kan zijn auto in de garage zetten. Tijd om proviand te gaan halen dus. Dat wordt pho met zalm voor mij. Het is twee halen een betalen dus ik heb morgen of overmorgen nog een keer pho, heerlijk! Rick heeft soep en een broodje van Panera. 

Na het eten moet ik van mezelf op de bank met ijs op mijn knie. Sinds ik uit Mexico terug ben krijg ik geen 5G meer op mijn telefoon. Ik bel AT&T, maar niets wat ze voorstellen werkt. Het is flink frustrerend, want voor Mexico werkte alles prima.

Als mijn ijs warm is geworden gaan we maar weer naar de winkel. Nu wordt er gezegd dat ik een nieuwe telefoon nodig heb, maar daar is Rick het niet mee eens. Hij gaat AT&T bellen en wachten tot hij een technisch persoon aan de lijn krijgt, die het probleem op kan lossen. 

We gaan al om half vijf naar Hawk & Griffin voor ons avondeten. We delen een Schots ei en dan neemt Rick de steak and ale pie en ik de kip tikka masala. Die is echt lekker! Ga ik vaker bestellen. 

Het vroege eten is omdat we om kwart over zes bij de Washington National Cathedral moeten zijn. Daar is een speciale lichtshow waar ik nog net kaartjes voor heb kunnen scoren. We zijn al jaren niet in de kathedraal geweest. 

Er is een parkeergarage aan de overkant en dat is fijn, want wandelen met mijn knie en in deze kou is niet lekker. We zijn vroeg en kunnen meteen door, ondanks dat onze kaartjes voor een half uur later zijn. 

Er zijn zes shows met muziek, die bij tijd en wijlen wat eng klinkt. De projecties zijn prachtig al lijkt er geen verhaal achter te zitten. We lopen door zes verschillende ruimtes en de laatste vinden we het allermooist. Dat is als het hele schip van de kathedraal wordt verlicht. We zijn heel blij dit gezien te hebben!

Op weg naar huis staat er iedere zoveel meter een knipperend waarschuwingsbord om vooral morgen en ook maandag thuis te blijven. Alles is morgen gesloten. We gaan het zien, wie weet valt het mee. 

Zondag

We worden wakker met een flink pak sneeuw en het sneeuwt nog. Ik maak mijn gewoonlijke paddenstoelen ontbijt en Rick een broodje. Tegen de tijd dat we klaar zijn met eten zit er ijsregen tussen de sneeuw. Naarmate de ochtend vordert wordt het alleen ijsregen.

Onze buurman Chuck heeft de sneeuwblazer al gebruikt en Rick is nummer twee op de lijst. Dit ding is al zeker tien jaar oud. Gelukkig werkt hij nog prima, want met het ijs erop sneeuw ruimen is enorm zwaar. 

Als Rick klaar is gebruikt buurvrouw Mel de sneeuwblazer en dan worden met vereende krachten de opritten van twee buren, die niet thuis zijn, schoongemaakt. Het is altijd heel gezellig aan het pleintje als er sneeuw geruimd moet worden. 

Intussen doe ik drie kwartier op de elliptische machine. Ik weet in ieder geval dat de kniepijn het gewricht zelf niet is, want het trappen op de machine doet helemaal geen pijn. Sowieso lijkt het vandaag wat beter, misschien helpen de ibuprofen en het ijs. 

Vienna is altijd heel snel met hun sneeuwschuivers

De vogeltjes zijn blij met hun eten

Na het sporten kleed ik me heel warm aan. Ik heb een sherpa broek en meerdere sherpa truien. Warm blijven helpt met de pijnen, maar vandaag is door de lage druk een pijndag. Toch ga ik even naar buiten om wat foto's te maken in de voortuin. 

Op het deck meet ik met een lineaal hoeveel sneeuw en ijs er ligt. Dat is 18 centimeter en met dit schrijven zijn daar nog zo'n vijf centimeters ijs op gevallen. Mijn eekhoorntje, waarvan de hoed vanochtend nog zichtbaar was, is nu bedolven. 

Hier kun je de ijsregen op zien spatten

Een roos in de sneeuw

Als Rick verkleumd binnenkomt maakt hij hete chocolademelk voor zichzelf. Ik maak koffie met kaneelpoeder en dankzij Fiona heb ik slagroom om daarop te spuiten. De ijsregen valt zo hard dat Rick na dit drankje nog een keer met de sneeuwblazer over onze oprit en stoep moet. 

Voor mijn lunch heb ik de pho van gisteren. Wat een heerlijke traktatie is dat. Rick maakt soep en een broodje voor zichzelf. Het is gezellig binnen en we zeggen tegen elkaar dat we blij zijn een verwarmd huis te hebben, want het is nog steeds -8 buiten. 

Na het eten buigen we ons over de puzzel. Het moeilijkste stuk daarvan moet nog gedaan. Hopelijk krijgen we hem deze week af, want ik heb wel zin in een niet-kerstpuzzel. Maar het schiet goed op.

Opeens is het wel erg koud in huis en we horen de verwarming niet. De thermostaat staat op 22 graden, maar dat is het zeker niet in huis. We proberen de verwarming aan de praat te krijgen, maar niets lukt. Het zal toch niet dat hij er uitgerekend nu na 26 jaar de brui aan geeft???

We hebben een draagbaar kacheltje en dat haal ik naar beneden. Verder zet ik de open haard aan. Even polsen bij de buren en van hen kunnen we ook een kacheltje lenen. En dan probeert Rick nog een ding op hoop van zegen en dat werkt! De verwarming slaat weer aan, hoera!

De rest van de middag lees ik in een behaaglijk warm huis mijn boek. Rick moet er nog een keer met de sneeuwblazer op uit. Het ijsregent nog als het donker wordt. De hoop is dat het niet in ijzel overgaat. De ijsregen heeft alle sneeuw van de bomen geregend. Geen kans op mooie sneeuwfoto's van deze storm dus. 

Ons avondeten wordt koolhydraatarme spaghetti met Zweedse gehaktballetjes van IKEA en heel veel groente in de saus. Het smaakt heerlijk en is een goed einde van dit winterweekend. 

Allemaal een heel fijne week gewenst!