Over een bezoek aan de orthopeed

Het enige wat wel fijn is van de koude nachten is dat ik heerlijk slaap. Mijn slaapscores van Fitbit zijn telkens in de 90, beter kan niet. We zijn vroeg vanochtend en al om tien voor zeven beneden.

De zon schijnt en je zou niet denken dat het 11 graden vriest. Ik smul weer van mijn ontbijt en daarna trap ik op de elliptische machine tot Rick klaar is om naar Starbucks te gaan. Er zijn nog steeds mensen bezig met uitgraven en heel wat auto's kunnen nog nergens heen. 

Ook vandaag ga ik voor de Americano, lekker warme koffie. Thuis loop ik rond ons plein om toch wat buitenlucht te krijgen. Zelfs gedurende dat korte stukje zijn mijn handen en voeten bevroren ondanks handschoenen en gevoerde laarzen. Het is echt koud!

Na nog wat cardio en de trilplaat voor tien minuten maak ik me klaar om naar Sharon te gaan. De brandende pijn in mijn knie is het ergst als ik de trap op en vooral af moet lopen. Sharon heeft oefeningen, die mijn knieen ontzien en vooral veel stretch oefeningen. 

Stapels ijs overal doen me aan van die torentjes met stenen denken

Na mijn Duolingo lessen kleed ik me warm aan. Ik ben blij met mijn met fleece gelijnde broeken en warme truien. Ondanks dat de verwarming de hele dag aanstaat heb ik het toch koud. 

Om twaalf uur belt Judith voor onze virtuele lunch. Deze stamt ook nog uit de coronatijd. Het lukt niet iedere week, maar we proberen het wel. Het is iedere keer weer gezellig en het uur vliegt voorbij. 

Dan is het tijd om naar de orthopeed te gaan. Rick moet wat boodschappen doen en aangezien we op het moment zijn auto niet gebruiken brengt hij me naar de dokter. Daar ben ik al heel snel aan de beurt.

Eerst wordt er een roentgenfoto van mijn knie gemaakt. Dat is fijn, want dat is nog nooit gebeurd. Zoals ik verwachtte is er niets op te zien, ik heb zelfs geen artrose. Dat is goed om te weten. 

Dr. Meghpara ziet meteen aan waar de pijn is dat het mijn IT band is. De aandoening heeft IT Band Syndroom en dat had zelf ook al geconstateerd met behulp van Google. Ik krijg er een ontstekingsremmer voor en moet doorgaan met ijstherapie. Gelukkig mag ik wel op mijn elliptische machine cardio blijven doen anders zou het helemaal een fibromyalgie ramp worden.

Fysiotherapie is ook nodig en ik ga meteen naar beneden om afspraken daarvoor te maken. Ik hoop dat deze fysiotherapeuten beter gaan helpen dan degene, die ik vorig jaar had. Ik hoop zo iemand te vinden, die ook de heuppijnen e.d. aan kan pakken. 

Rick komt me weer ophalen en thuis ga ik braaf met een ijscompres op mijn knie zitten. Dat is niet mijn favoriete gevoel nu ik het sowieso al telkens koud heb, maar het helpt wel met de pijn. Wat ben ik blij dat dit nu is en niet in de lente of zomer! Hopelijk is het tegen die tijd een stuk beter. 

Door dit alles heb ik een enorme pijnaanval. We hebben happy hour met Christine en Chuck en bijna wil ik het afzeggen. Ik word er zo moedeloos van en dan ben ik niet zo spraakzaam. Maar we doen het toch en het is natuurlijk weer heel gezellig.

Rick gaat ons avondeten halen. Hij heeft taco's en ik Nepalees eten van Royal Nepal Bistro. Dat vind ik heerlijk met dit koude weer. Ze geven er hun speciale linzensoep bij, daar zou ik wel liters van op kunnen. 

Alle lichtjes gaan aan en ik ga onder een deken op mijn luie stoel. Morgen is het alweer vrijdag, deze week is omgevlogen en toch ook weer niet.