Stocking stuffers

Vandaag is Ricks laatste werkdag van het jaar, dus hij gaat er, ondanks het vroege uur, vrolijk op uit. Het is vreemd, want het voelt helemaal niet, alsof we zo dicht bij het einde van 2008 zijn.

Tijdens de core training vertellen een paar dames, dat ze gisteren naar Tysons Corner zijn geweest en daar was het helemaal niet druk. Ik hoop dus op soortgelijk geluk, want ik wil naar de mall om wat stocking stuffers te kopen.

Maar natuurlijk besluit iedereen, dat het vies weer is en dat dit de dag bij uitstek is om te gaan winkelen. Het begint er al mee, dat ik nergens een parkeerplaats kan vinden! Drie garages probeer ik en dan geef ik het op. Tysons heeft ook valet parking. Voor $5 wordt je auto dan voor je geparkeerd. Ik besluit mezelf op die luxe te trakteren.

Eigenlijk vind ik de stocking stuffers het leukste om voor te shoppen. Ik probeer altijd zo origineel mogelijk te zijn voor zo min mogelijk geld. Nu word ik daar dit jaar zeker bij geholpen, want overal is alles flink afgeprijsd.

Met een lekker warme koffie van Starbucks werk ik mijn lijstje af. Bij Claire's vind ik grappige dingen voor de meisjes.

De Kerstmuziek klinkt door de hele mall, er staat een lange rij ouders met kinderen te wachten om op Santa's schoot te zitten en ook in de meeste winkels staat er een rij voor de kassa. Iedereen is in een goed humeur, lijkt het.

Bij Bath and Body Works is alles halve prijs, als je er vijf van koopt. Ik besluit hun heerlijke body wash dit jaar als cadeautjes aan mijn vriendinnen te geven. Helaas is Katja's favoriete geur, Sensual Amber, uitverkocht in de spray, dus ik neem in plaats daarvan de lotion mee. Ik moet toegeven, dat ik me in moet houden niet meer te kopen. Hun produkten ruiken zo lekker, maar meestal vind ik ze te duur.

Als laatste op mijn lijstje staat Barnes and Noble. Hier hoop ik wat voor de "mannen" op mijn lijst te vinden en dat lukt goed. Voor Kai koop ik een ingewikkelde puzzel, die door een Nederlander is ontworpen. En voor Rick vind ik een Gumby en Pokey, figuurtjes uit een serie uit zijn kindertijd, waar Rick dol op was. Terwijl ik in de rij sta om af te rekenen, vraagt een mevrouw, of ik een Barnes and Noble lidmaatschap heb. Als ik beamend antwoord, drukt ze me een coupon voor 15% extra korting in de hand. Zij kon hem niet gebruiken. Heel aardig!

Buiten plenst het nog harder, dan toen ik aankwam. Mijn maag rommelt, want het is allang lunchtijd geweest. Even overweeg ik naar huis te gaan om te lunchen en dan verder te gaan. Maar de winkels op de rest van mijn lijstje liggen allemaal op de weg naar huis en ik ben bang, dat de lust me zal vergaan, als ik eerst huiswaarts ga.

Gelukkig liggen er bij World Market allerlei lekkernijen om te proeven. Het is niet genoeg als lunch, maar net genoeg om dat lege maag gevoel kwijt te raken. Dit vind ik een heerlijke winkel om in rond te kijken. Ze hebben waarempel stroopwafels, dus ook daarvan neem ik een aantal doosjes mee als cadeautjes. Verder koop ik hier een paar chocoladerepen voor in de stockings. Vooral op de Aero repen (net als Bros) zijn de kinderen dol.

Bij Big Planet Comics hebben ze Ricks favoriete stripbladen, zoals ieder jaar, al klaar liggen. Ook vind ik er een leuk MAD boek voor Kai. Hij vindt die humor helemaal te gek.

Mijn laatste stop is de ABC winkel. Hier in Virginia kun je wijn en bier in de supermarkt kopen, maar andere alcoholische dranken alleen in de ABC winkels. Daar koop ik een lekker flesje Baileys voor onze buren.

Vanochtend zag ik Jeanne, mijn buurvrouw, bij de sportschool. Zij vertelde, dat haar man, Ross, aan zijn achillespees is geopereerd en nu zes weken in het gips moet. Zijn achillespees was bijna helemaal doorgescheurd! Nog even en het was een spoedoperatie geweest, dus hij heeft geluk gehad. Maar het is natuurlijk helemaal niet leuk voor hen beiden, zo met de feestdagen.

Thuis tref ik een heel blije Rick aan, want hij heeft nu dus tot 6 januari vakantie! Helaas moeten Kai en Saskia maandag en dinsdag nog wel naar school. Ons schooldistrict is een van de weinigen in deze omgeving, dat niet de volle twee weken vrij geeft. Van mij mogen ze twee dagen van de zomervakantie afhalen, zodat de Kerstvakantie twee volle weken kan worden!

Met zijn tweeen gaan we langs bij Jeanne en Ross, die heel blij zijn met deze aandacht. Ross heeft net vandaag zijn gips gekregen en het is toepasselijk rood met groen. We drinken een wijntje met elkaar en bespreken de plannen voor de feestdagen. Zij gaan op Kerstavond naar haar ouders in Upstate New York (bij Ithaca) rijden. Jeanne heeft zes zussen en iedereen komt daar bijeen. Dat zal een huis vol zijn!

Hoog op Katja's verlanglijstje staat een etentje bij de Lebanese Taverna. Het wordt gezellig weer met zijn vijven uit eten. Katja en ik delen allerlei "mezza", heerlijk om mijn kind met dezelfde smaak weer thuis te hebben!

Onze Kerstverlichting buiten bestaat onder anderen uit blauwe lichtjes aan weerszijden van de oprit. Dat is ooit begonnen met het idee een "landingsbaan" voor de slee van Santa te creeren, toen de kinderen nog geloofden. Nu is het traditie geworden en krijgen we vanuit de buurt er ook allemaal complimenten over.

Alleen slaat aan de linkerkant de stop telkens door. Er moet ergens een kortsluiting zitten, waardoor de lichtjes iedere keer uitgaan. Dat kan natuurlijk niet, maar een paar dagen voor Kerst! Gelukkig heeft Rick wat extra dozen met blauwe lichtjes gekocht, want vrijwel ieder jaar sneuvelt er wel een snoer. Gelukkig blijkt het inderdaad aan een van de snoeren te liggen en branden de lichtjes weer fel.

Santa Claus is coming to town

Al ben ik wel gewend aan het feit, dat Katja niet meer thuis woont, ik vind het toch een heerlijk gevoel wakker te worden met het hele gezin onder ons dak. Zij blijft natuurlijk flink uitslapen, maar ik heb de laatste Pilates les van het jaar. Kerstmis en Nieuwjaarsdag vallen op donderdag, vandaar.

Het wordt een intensief uur en ik betwijfel, of het wel goed was voor mijn spieren. Na de training heb ik beduidend meer pijn, maar dat kan ook komen, omdat het zoveelste regengebied eraan komt. We hebben deze maand ongewoon veel grijze en regenachtige dagen. Het is net niet koud genoeg om te sneeuwen, telkens. Misschien maar goed ook, want rijden in sneeuw vind ik doodeng.

In de volledige veronderstelling, dat ik om kwart over tien met Kirsten heb afgesproken te gaan lopen, rijd ik met Cosmo naar Whole Foods. Daar verschijnt echter geen Kirsten. Ze is altijd wat laat, maar na een kwartier wachten ga ik maar zelf met Cosmo wandelen.

Voor de verandering loop ik eens naar het oosten. Zo krijgt Cosmo ook weer eens andere luchtjes te ruiken. Een paar weken geleden zagen we hier ook een groep herten en het lijkt echt of Cosmo zich dat herinnert.

Dit keer is het enige "wild", dat we zien de felrode cardinaaltjes. In de lente zingen die het mooiste lied, in dit seizoen maken ze alleen een klikkend geluid. Maar hun felrode kleur valt meteen op in al het grijze.


Dit cardinaaltje bleef netjes zitten

Bij elkaar lopen we zo'n vier mijl (ongeveer 6km). Het is waterkoud en de beloofde zon laat zich niet zien. Zo af en toe is er een straaltje, maar daar blijft het ook bij.

Bij Whole Foods haal ik een bak mandarijnen ($5 voor zo'n dertig vruchten) en een pond met drie verschillende pitloze druivensoorten. Dit is fruit, waar de kinderen van snoepen zonder erbij na te denken.

Katja slaapt nog, als ik thuis kom, maar ik maak haar met veel moeite wakker. We zouden samen gaan lunchen en dat wil ik niet weer om drie uur doen. Achteraf bedankt ze me, dat ik haar uit bed heb gebonjourd, maar ik hoop dat toch niet iedere dag te hoeven doen!

Katja heeft zin in Grieks eten, dus we gaan naar Amphora. Voor degenen, die "My Big Fat Greek Wedding" hebben gezien zou dit restaurant zo uit die film kunnen komen.

Het decor is sinds de opening in 1977 niet veranderd, maar het restaurant loopt goed. Natuurlijk is een van de redenen daarvan, dat de keuken goed is. Maar wat wel verandert, is het menu. Zo bestel ik dit keer een tonijnburger met mango salsa, die eerder niet op het menu stond. Toch is de clientele voornamelijk 65+, zo te zien.

Na een lekkere lunch gaan we Vienna in. Katja heeft op Ricks aanraden haar enorme toilettas op school gelaten en moet nu dus shampoo, conditioner, enz. enz. kopen. We stoppen dus bij Rite Aid . Daar loopt de manager rond en vraagt iedereen, of ze het naar hun zin hebben. Ik merk dat opeens weer meer, kennelijk is het een poging klanten te behouden.

Service maakt tenslotte nog steeds veel verschil. Met drie verschillende "drugstore" ketens binnen de mijl ga ik liever naar degene, waar ik meteen kan vragen, waar iets ligt. Ik ga graag naar Rite Aid, omdat het snel is, in tegenstelling tot CVS, waar altijd rijen staan voor de kassa. Anderen gaan liever naar CVS, omdat die kortingsbonnen geven.

De volgende stop is Pro Feed. Hier kiezen we de Kerstcadeautjes voor Cosmo, Sushi, Snickers en Meike. Ze hebben originele dingen en gezonde dingen (veel organisch), maar zijn ook duur! In ieder geval zullen onze viervoeters een prima Kerst hebben!

In de post vandaag komt Saskia's interim rapport. Kai heeft de zijne al binnen en die is heel goed. Die van Saskia heeft ook alleen maar A's en B+'s, behalve wiskunde, dat is een D+.

Daarbij staat commentaar: "Afwezigheden beinvloeden cijfers" en daar erger ik me aan! Alsof wij dat niet weten! Saskia worstelt de afgelopen maanden met haar gezondheid en wij houden haar niet voor de lol thuis.

Sterker nog, ik heb haar een aantal keren naar school gestuurd, terwijl ik haar liever thuis hield, omdat ze eigenlijk gewoon ziek was. Ik vind het heel vervelend voor Saskia. Ze wil zo graag, maar haar lichaam werkt niet mee. De suggestie, dat we haar maar om ieder wissewasje thuishouden, maakt mij dus best boos. Maar de meesten van deze leerkrachten zijn jong en hebben zelf geen kinderen. De overgang van basis naar middle school en dan vooral het veel vroegere opstaan is heel groot.

Zelf heb ik vanmiddag enorm veel pijn. Het is op dat "niet meer te negeren" punt. Als de hoofdpijn zo erg wordt, dat ik scheel zie, is het zover. Gelukkig komt Laura voor een massage! Hoe pijnlijk ook, ik weet, dat mijn nek het probleem is en dat voelt Laura ook. Ze werkt er goed aan na afloop voelt het een stuk beter!

Met mijn nieuwe verwarmde vest aan en Saskia's zachte met "bont" gevoerde deken over mijn benen vestig ik me op de bank. Dan gaat (natuurlijk) de bel. Onze buurmeisjes, wiens vader brandweerman is hier in Vienna, vragen of Saskia komt helpen om borden te schrijven, want Santa komt vanavond door onze cul de sac. Daar heeft Saskia wel oren naar.

Met een groepje volwassenen kletsen we tot we de sirenes steeds dichter bij horen komen. De kinderen zijn helemaal opgewonden en hebben posters met Merry Christmas geschreven. Eindelijk, zeker een uur na het aanbellen, zwellen de sirenes genoeg aan en komt de eerste fel verlichte wagen de straat inrijden. Achterin staat een opblaasbare Santa.

Dan gaan de kinderen uit hun dak, want de "echte" Santa komt in de historische brandweerwagen van Vienna binnenrijden. Er worden door de brandweermannen kleine candy canes uitgedeeld en Santa komt zelfs, bij wijze van uitzondering (want andere jaren niet), van zijn wagen af om de kinderen te begroeten. Na afloop zeg ik tegen onze buurman: "Alweer een Kersttraditie voorbij..." "Leuk, he?", antwoordt hij. En daar heeft hij helemaal gelijk in!


Saskia en ik spelen vanavond "Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet" in de Kerstboom. Mijn opa speelde dit altijd met ons en Saskia vindt het nog leuk om te doen. Grappig is, dat er in het Engels nu hele boeken mee zijn, de "I Spy" series. Mijn opa zal het wel niet uitgevonden hebben, maar het doet mij heel erg aan mijn kindertijd denken.

Holiday Market

Brr, het is weer flink koud bij het opstaan en vooral bewolkt. Dat maakt het extra moeilijk het warme nest te verlaten. Saskia heeft daar dan ook erge moeite mee vanochtend. Ze vertrekt maar net op tijd naar school.

Gelukkig regent het niet en wordt het ook niet meer voorspeld. Heel wat beter, dan in het begin van de week, toen leek het erop, dat het iedere dag zou plenzen. Ik neem Cosmo mee voor zijn wandeling en hoor de hele tijd harde sirenes. Het is werkelijk niet te beschrijven, hoe luid de sirenes zijn hier. Vooral van de brandweerwagens gaan ze door merg en been.

Ze blijven maar doorgaan en het lijken er meer en meer. Op een gegeven moment heb ik vanaf een heuvel uitzicht op interstate 66 en zie ze daar voorbij razen. Kennelijk is er een flink ongeluk gebeurt. Ik ben al (egoistisch) blij, dat het niet in onze buurt is!

Thuis zie ik het lichtje van het antwoordapparaat branden. Saskia is in paniek, want ze heeft voor twaalf uur een cheque van $10 nodig, anders krijgt ze "detention" (nablijven).

Gauw laat ik mijn plannen om mijn gewichtenroutine te doen (helemaal niet met tegenzin) vallen en rijd naar Thoreau. Ik sta er iedere keer weer versteld van, dat de administratie daar mij bij naam begroet! Het is een school met 900+ kinderen!

Een paar weken geleden zag ik een advertentie van de Holiday Market in Washington. Het leek me wel leuk daarheen te gaan en ik vond Pat meteen enthousiast ervoor.

Zij komt me ophalen en we parkeren haar van bij een vriendin van haar op de oprit tegenover het metro station. We nemen de trein naar Metro Center en via een hoge roltrap (de metro station hier staan daar bekend om) bevinden we ons opeens middenin een voor de Kerst versierd DC.

Onze magen rommelen en we lopen meteen door naar Clyde's. Dit is een gigantisch restaurant, maar het voelt, doordat het in veel kleinere kamers is verdeeld, erg knus. Tot onze verbazing wordt ons beneden verteld, dat er een kwartier tot twintig minuten wachttijd is voor een tafeltje. Maar we mogen wel aan een van de bars plaatsnemen en daar lunch bestellen.

We lopen naar boven en daar ziet het er helemaal niet druk uit. Bij de "host stand" (hier kun je vrijwel nooit zomaar plaatsnemen, maar word je een tafel gewezen) worden we allervriendelijkst ontvangen. Op onze vraag, of er een tafeltje vrij is, antwoordt de man met een brede glimlach: "Actually, there is a wait, but for you two ladies we can find something." En we worden meteen naar een leuk tafeltje gebracht.

Het is toch wel een waar spreekwoord: "De brutalen hebben de halve wereld"! Wat dat betreft is Pat net als ik, geen lijdzaam wachtend mens. Ze vertelt, dat ze meestal toch wel krijgt, wat ze wil, door vriendelijk door te zetten.

Telkens als ik met vriendinnen uit eten ga, merk ik, hoe overeenkomstig onze smaken zijn. Christine en ik bestellen vrijwel altijd hetzelfde, alleen kan ik met haar nooit iets met schaaldieren nemen, vanwege haar allergie. Gelukkig heeft Pat daar geen last van en we bestellen allebei de crabcake. De serveerster adverteerde die als zijnde 90% crab en daarmee heeft ze niet gelogen.

Pat haalt me nog over een dessert te delen. Het moet gezegd worden, dat zelfs ik, die niet dol is op desserts, moeite heeft te kiezen van hun lijst! Het wordt uiteindelijk een sinaasappelcake met geroosterde ananas. Werkelijk te lekker om te beschrijven!

Meer dan voldaan zijn we klaar om de Holiday Market te gaan verkennen. Tot ons genoegen komt de zon voorzichtig te voorschijn. De "Market" bestaat uit een paar straatblokken met tentjes. Er speelt een live ensemble Kerstliedjes en lokale artiesten verkopen hun kunst in de tentjes. Ook zijn er lekkernijen te verkrijgen, maar daar hebben wij geen interesse in na onze decadente lunch.

Het haalt natuurlijk absoluut niet bij een Kerstmarkt in Duitsland, maar dat is ook niet de bedoeling. We lopen van tent naar tent en zien veel leuke en originele sieraden. Ik koop een paar oorbellen voor Katja en Pat een paar oorbellen voor Katie, haar jongste.

Er zijn voornamelijk sieraden verkopers, maar ook een aantal fotografen. Pat en ik bedenken, dat wij ook wel samen zo'n tentje zouden kunnen huren en dan proberen onze foto's te verkopen. Vooral een fotografe heeft foto's, die ik vrijwel precies hetzelfde heb genomen. Het vergt een soort zelfverzekerdheid, die ik (nog) niet heb, om zo'n tentje te huren en je werk te verkopen.


Pat koopt nog een leuke modern geschilderde drieluik van het Washington Monument en Capitool en ik vind een Russisch doosje met een sneeuwman erop, voor mijn winter decor straks na Kerst. Na een uurtje hebben we alles gezien en besluiten naar het Witte Huis te lopen om de nationale Kerstboom van dichtbij te zien.


Onderweg komen we langs Ford's Theatre, dat nog gerenoveerd wordt, en het FBI gebouw. Verderop zijn het Warner Theatre (waar we na Kerst het Notenkraker Ballet gaan bekijken) en het National Theatre, waar Westside Story speelt op het moment.

Via het mooi versierde Willard Intercontinental hotel, waar alle belangrijke gasten van de president logeren, lopen we door. Zelfs het mooie klassieke gebouw van het Treasury Department is versierd met groen en strikken!


Bij het Witte Huis zien we allemaal keurig geklede mensen naar binnen gaan. Maar als we foto's van de voorkant willen nemen, mogen we niet verder. Een secret service agent stuurt ons terug.

Dan lopen we maar naar de Kerstboom, die omringd is door meer dan vijftig kleinere boompjes. Maar ook hier mogen we alleen gauw een foto maken en dan moeten we weg. De helicopter van de president wordt verwacht en het park wordt ontruimd. Wanneer het weer opengaat weet de Ranger niet.


Pat en ik bedenken, dat het werkelijk super foto's zou opleveren om de helicopter van zo dichtbij te zien landen. Maar we wachten en wachten en horen de Ranger dan zeggen, dat het soms een paar uur duurt. Het is al bij vieren, dus zoveel tijd hebben we niet.

We besluiten in ieder geval naar een plek te lopen, waar we foto's kunnen maken van de Kerstboom, Menorah en het Witte Huis. Daarvoor begeven we ons op het drassige gras. Ideaal is het niet, maar we hebben wel een goed uitzicht zo.

Als de helicopters (want het zijn er altijd drie, als de president wordt thuisgebracht) maar op zich laten wachten hebben we geen keus. Pat moet voor half zes thuis zijn en het is nog even lopen naar het Smithsonian metrostation.

We lopen naar het Washington Monument en zien langzaam de zon ondergaan. Dat creert mooie plaatjes met het Lincoln Memorial. En dan opeens horen we ze in de verte en daar verschijnen de drie legerhelicopters. Het is een machtig gezicht, ze vliegen over het Lincoln Memorial en wij nemen foto's.


Dan buigt een ervan af en twee vliegen richting Witte Huis. Op het laatste moment gaat een daarvan ook terug en landt de laatste op het gazon voor het Witte Huis. Daar staan allemaal mensen te wachten, waarschijnlijk degenen, die wij eerder naar binnen zagen gaan. Op het dak staan de Secret Service agenten en is die persoon, die we over het gazon zien lopen de president? Daarvoor is mijn zoemlens niet sterk genoeg, dus dat zullen we nooit weten.

Al met al toch wel bijzonder om de president zo te zien landen. Maar nu begint de tijd erg te dringen, dus we lopen gauw naar de metro. We stappen voor de stop van Metro Center in en dat betekent een zitplaats. Na Metro Center kun je het wel vergeten!

Pat zet mij thuis af, waar Kai aan het skateboarden is. Saskia babysit een paar kinderen, die ze niet kent. Katja belt, dat ze halverwege is, en Rick komt ook al vroeg thuis. We bestellen Chinees als avondeten.

Om half acht belt Katja, dat ze vlakbij is. Gauw bel ik het restaurant om er een General Tso's bij te bestellen. Gelukkig kan dat nog.

Niet veel later kunnen we Katja weer in persoon omhelzen. En dat gebeurt ook goed, heerlijk om mijn oudste weer aan te kunnen raken! Rick is naar Hallmark gegaan en heeft een paar nieuwe Kerstboomversieringen gekocht. Zo kan Katja ook haar eigen bijdrage aan onze boom doen. Nu kan de Kersttijd echt beginnen, met zijn vijven bij elkaar!

Terug naar de winter

Zo warm en mooi als het gisteren was, zo koud en somber is het vandaag. Ik ben blij, dat ik gisteren zoveel mogelijk buiten ben geweest! De temperatuurverschillen zijn soms zo enorm, van twintig graden gisteren naar amper 5 graden vandaag!

Er wordt de hele dag regen voorspeld, maar ik ga er toch met Cosmo op uit. Het miezert wat en is koud. Ik besluit een twee minuten lopen, twee minuten joggen en stel mijn Garmin daarop in. Zo vind ik het wel vol te houden, want het joggen houdt me warm. Na een tijdje wordt het zelfs waarempel droog en natuurlijk ben ik achteraf blij gegaan te zijn.

Karin komt me ophalen om samen te gaan lunchen. We gaan naar Jaipur, waar ze een werkelijk verrukkelijk lunch buffet serveren. Het restaurant zit gezellig vol en het gezin naast ons blijkt Noors-Amerikaans te zijn. We praten even over de overeenkomsten tussen Nederlands en Noors.

Gisteren heb ik dus een leuk wijnglas ingegraveerd voor Karin en zij komt ook met een kaart en cadeautje. Na het eten openen we het en ik krijg een prachtige ketting van haar. Hij is zilverkleurig en turquoise, precies mijn favoriete kleuren. Karin kent mijn smaak wat dat betreft heel goed. Ik zie ernaar uit hem te dragen.

We blijven tot ongeveer half drie nakletsen. Veel Nederlanders denken, dat je hier in Amerika niet kunt natafelen. Dit omdat de lege borden direct weg worden gehaald, als je klaar bent (een prima gewoonte, vind ik), en je na afloop meteen de rekening op tafel krijgt. Dat betekent echter allemaal niet, dat men je weg wil hebben. Je kunt daarna nog zo lang blijven zitten, als je wilt. Gewoon andere gewoontes, waar je aan moet wennen.

Saskia moet vanmiddag babysitten en belt netjes op om me daaraan te herinneren. Het is nog kouder, dan vanochtend, en ik ben blij, dat Kai Cosmo mee uit neemt. Kai neemt zijn baantje van de verzorging van Diego 's middags serieus en Cosmo profiteert daarvan, want hij mag altijd mee met zijn vriendje.

Inmiddels zijn er een stel Kerstcadeautjes gearriveerd. Ik ga naar boven om in te pakken. Ricks vader en mijn zus hebben er een aantal gestuurd, die onder de Kerstboom voor gaan. Bij de dollarwinkel heb ik leuke verschillende stukken pakpapier en Kerstkledingdozen gekocht. "It's beginning to look a lot like Christmas" met pakjes onder de bomen.

Rick heeft een Kerstborrel met zijn team bij Elephant and Castle in Washington. Hij vraagt, of ik ook wil komen, maar ik besluit toch van niet. Om te beginnen zouden de partners ook komen, maar toen werd het meer een teammeeting en geen van de andere partners zouden komen. Hoewel Rick liever had, dat ik wel kwam, zou ik me vreemd voelen, als enige partner daar.

De kinderen en ik eten een makkelijk pasta maaltje. En dan is het tijd om naar de finale van de Biggest Loser te kijken. Het is heel leuk om Stacey op tv te zien, ik zag haar vorige week nog hard aan het werk met Roger (die ook een paar secondes in beeld is). Helaas wint ze niet, al staat ze even bovenaan.

Het is onvoorstelbaar, hoeveel gewicht iedereen heeft verloren in zo'n korte tijd! Sommigen hebben bijna 50% aan gewicht verloren. Ik ben benieuwd, of ze nu inderdaad hun levenswijze zo veranderd hebben, dat ze het volhouden. Michelle wint, helemaal verdiend.

Lenteweer, opeens!

Gisteravond begon Saskia te klagen over pijn in haar buik en daarna zocht ze de wc helaas een aantal keren achter elkaar op. Kennelijk was Rick toch besmettelijk. Ook vanochtend is ze alweer vroeg "aan de gang" (ach, ik probeer het smakelijk te houden). We houden haar dus thuis en ze slaapt door, als ik opsta.

Terwijl ik me klaar maak om naar de "gym" te gaan, gaat de telefoon. Claudia heeft gisteren een Duitse staander geadopteerd bij Petsmart en vraagt, of ik mee wil gaan wandelen later vandaag. We spreken na mijn core trainingklas af.

Die core training duurt vandaag maar drie kwartier, omdat Sharons oudste (van Katja's leeftijd) zijn verstandskiezen eruit moet laten trekken. Het is heel warm in het zaaltje, iedereen klaagt erover. We vinden uit, dat de verwarming op 22 graden staat! Veel te warm natuurlijk, als je aan het sporten bent.

Cosmo en ik rijden naar Claudia's huis en treffen daar een doodmoeie Claudia en een zeer energieke Ranger, de zwart-witte pointer. Ranger heeft "iets" met vogels en rende als eerste daad gistermiddag door de glazen achterdeur van Claudia. Vanochtend deed hij hetzelfde met de andere deur! Ze vraagt zich dus al af, of hij wel te trainen is.

Cosmo en Ranger kunnen het gelijk goed met elkaar vinden, een gunstig teken. Ranger is gevonden in de bossen in het zuidwesten van Virginia en waarschijnlijk zo'n acht maanden oud. Ik vind het meteen een heel leuk dier!

Claudia is aan de heel gehoorzame Sailor gewend, de golden retriever, die eigenlijk van haar ex-man is. Ranger heeft "spunk", veel meer dan de nogal saaie (maar heel lieve, begrijp me goed) Sailor.

We beginnen aan onze wandeling en het valt me meteen op, dat de hond Claudia voorttrekt. Ze heeft absoluut geen overwicht. Ik bied haar Cosmo aan en neem Ranger over. Tot mijn genoegen leert deze hond sneller dan Cosmo, die nog steeds zo af en toe niet luistert naar "heel" (volg).

Na een paar honderd meter stoppen, als hij trekt, en hem terugtrekken, loopt Ranger keurig vlak naast mij. Hij kijkt zo af en toe op of er nog iets is en let ook heel erg op Cosmo, die rustig voortloopt.

Iedere keer, als er een vogel in het vizier komt, wordt hij wel weer opgewonden en trekt, waarop ik hem prompt terugtrek. Ik vertel Claudia, dat die opwinding voor Cosmo andere honden zijn. Iedere hond heeft wel een zwakte, net als ieder mens. Maar dat deze Ranger te trainen is, is duidelijk. Ik hoop, dat ze met hem ook zo'n training gaat volgen, als Cosmo en ik bij Petsmart.

We lopen naar het hondenpark, waar al een beagle (die zich wijselijk ver van alles houdt) en een zwarte labrador zijn. Cosmo, Ranger en de labrador rennen zich te pletter in het modderige hondenpark. Zo af en toe komen ze ook nog even "knuffelen" bij ons, waardoor wij binnen de kortste keren onder de modder zitten.


Met een vieze Cosmo laat ik niet veel later een dankbare Claudia en een uitgeputte Ranger achter. Ik heb nu ook gemerkt, dat alle training met gewichten wel degelijk zijn vruchten afwerpt. Ik heb geen enkele moeite met honden als Cosmo of Ranger in de hand te houden, daar denk ik eigenlijk niet eens bij na. Tot ik Claudia echt zag worstelen met het in bedwang houden van Ranger.

Thuis eet ik gauw lunch en geef Saskia, die zich gelukkig weer beter voelt, wat toast met bouillon. Dan is het alweer tijd om met Martine te gaan wandelen.

Het is inmiddels twintig graden en zonnig buiten, al waait het wel heel hard, en ik heb het zelfs warm in mijn trui! Cosmo loopt mee, alsof hij nog niet een uur heeft gerend met andere honden. We ontmoeten een paar andere honden en Cosmo kijkt telkens heel trots naar mij, als hij ze netjes voorbij loopt. Ik prijs hem uitvoerig en zijn hele lichaamshouding laat trots zien. Ik ben "Merle's Door" aan het lezen (ja, het duurt even, maar ik vind het een super boek) en leer daar over de reacties van honden.

Het is iedere week weer leuk om met Martine te lopen. Lekker een uurtje Nederlands praten en we zijn beiden vrij lang, dus lopen met dezelfde snelheid. Dat is soms moeilijk met anderen, want ik loop kennelijk echt snel en al gauw ver voor iedereen uit. Na een uur nemen we voor een paar weken afscheid, tenzij er een gaatje in de drukte komt. Martines school, hier tegenover, heeft vanaf vrijdag vakantie en begint weer op 5 januari.

Gisteren kwam Saskia me vertellen, dat haar beugel aan de voorkant los had gelaten. Ze had een afspraak voor woensdagmiddag, maar die tanden draaien heel snel. Ik heb dus vanochtend opgebeld en Saskia's naam op de "wachtlijst" gezet, want er was niets eerder open.

Tijdens de core training werd ik al gebeld, dat ze Saskia om acht uur op woensdag zouden kunnen zien. Veel zou dat niet uitmaken, maar ik wilde laten zien, dat ik serieus was en nam het dus aan. Na de wandeling met Martine vertelt Saskia me, dat ze nu een opening voor vanmiddag om half vier hebben.

Aangezien Saskia zich veel beter voelt, bel ik gauw terug, dat we eraan komen. Maar goed ook, want in die ene dag blijkt haar tand al verschoven te zijn! Er zitten nieuwe draden in en nu zijn we er weer voor zes weken vanaf en Saskia hoeft er geen school voor te missen.

Christine belt op en ik ga voor op het stoepje zitten kletsen. Het is 15 december en twintig graden en zonnig! Dan kan ik gewoon niet binnen blijven! Wat een heerlijk weer, jammer, dat het pas over drie maanden of zo weer regelmatig zo zal zijn.

Deze Kerst wil ik weer eens glazen ingraveren voor sommige vriendinnen (niet voor iedereen, want het is niet bepaald makkelijk). Ik begin met Karin, want die zal ik waarschijnlijk morgen zien. Vroeger maakte ik meer van dit soort glazen en nam bestellingen aan. Zo graveerde ik ooit twaalf glazen met het embleem voor een
Utrechtse Corps jaarclub. En ik vind het nog steeds leuk om te doen.


Rick en Saskia zijn weer beter en ik hoop van harte, dat Kai en ik gespaard blijven! We eten een makkelijk pasta maaltje en dan is het lachen bij de CBS sitcoms (vooral Worst Week!). De weerman komt telkens vertellen, dat er een winterstorm watch is, maar dat is weer zo'n lekkermakertje. Wij krijgen de komende dagen gewoon saaie koude regen.

Kerstparty en baby shower

Zaterdag

De dames in de basement hebben instructies om niet voor negen uur vanochtend naar boven te komen. Bij de vorige logeerpartij renden er om zeven uur al een paar door het huis, ons wakker makend. Gelukkig houden ze zich aan die afspraak en krijgt Rick broodnodige slaap.

Twee meisjes worden om half tien opgehaald en zo blijven er twaalf over voor het ontbijt. Een daarvan wil een bruine bagel, dus ik kom precies uit met de elf witte bagels van Whole Foods!

Een voor een worden de meisjes opgehaald. Ik vraag ze allemaal nadrukkelijk, of ze alles hebben, wat ze mee hebben gebracht. Twee rennen naar beneden, want ze zijn toch wat vergeten en wij blijven nog achter met een paar laarzen, een deken en een topje. Gelukkig weet Saskia wel van wie die zijn.

Samen met Saskia en Kaylee ruim ik de basement op. Voor zo'n grote groep gasten valt de rotzooi best mee. Binnen het halve uur ziet het er weer heel presentabel uit.

Rick voelt zich nog steeds erg moe, dus gaat terug naar bed. Met Cosmo breng ik Kai naar de locomotief in Vienna om te gaan skateboarden met vrienden.

Als ik dan toch bij het W&OD pad ben neem ik Cosmo mee voor een wandeling. Het is veel kouder, dan ik had verwacht met de felblauwe luchten. Ik doe mijn capuchon maar op, zodat mijn oren er niet afvriezen. Maar Cosmo heeft het naar zijn zin. We lopen door Northside Park en in het bos zijn er zoveel luchtjes, er moet bij iedere boomstam gesnuffeld worden.

Terwijl Rick slaapt doe ik nog wat laatste online Kerstinkopen. Ieder jaar wil ik ook graag iets speciaals voor Rick vinden. Daarbij denk ik nu aan "Beano", de Britse strip. Maar die wordt alleen in het VK en Ierland verkocht en niemand wil naar de VS verschepen. Even word ik blij, als ik een Canadese verkoper vind, maar ook die stuurt niet de grens over. Ik vrees dus, dat ik Rick daar dit jaar niet blij mee kan maken, helaas.

Rond vijf uur wordt Rick wakker en voelt zich een heel stuk beter. Saskia gaat naar een Kerstconcert met Laura en haar familie en Kai kijkt film bij een vriend. Rick en ik zijn uitgenodigd voor een Kerstfeest bij een collega van hem, die ik niet ken. Hij voelt zich goed genoeg om te gaan, dus we rijden naar Oakton, onderweg genietend van alle mooi verlichte tuinen. Sommigen zijn heel bijzonder.

Ook het huis van Ricks collega is mooi verlicht. Bij binnenkomst krijg ik echt zo'n gevoel alsof ik een Amerikaanse Kerstfilm binnenloop. Het huis is wat ouder en klassiek Amerikaans ingericht (veel donker hout, vooral). Het zou zo als filmset gebruikt kunnen worden. Alles is perfect en keurig, ondanks de vele gasten, die ook hun (kleine) kinderen mee hebben.


We worden heel hartelijk begroet, al zit de hostess in een stoel met haar benen omhoog. Ze is zwanger van haar tweede en moet eigenlijk bedrust houden. Het lijkt me nogal stressvol om dan 150 mensen door je huis te hebben lopen (het aantal, dat vorig jaar geweest is, volgens haar)!

Dit jaar zijn het er vast nog meer, want het is half zeven en het eten is op. Rick mag toch niets van de zware kost, om zijn maag nog niet te belasten, maar ik ben wel hongerig. Ik knabbel maar wat op de overgebleven worteltjes. Jammer genoeg ziet Rick maar een paar bekenden van zijn werk en die hebben kleintjes mee, waar op gelet moet worden. We kletsen even met de Deense man van een collega en hij en ik grappen, dat Denemarken en Nederland door de Amerikanen nogal eens verward worden.

Na een uurtje nemen we weer afscheid. Rick heeft zijn neus laten zien. Er waren eigenlijk teveel mensen bij dit feest. Gewoonlijk raken we wel aan de praat met deze of gene, maar hier rende iedereen achter hun kinderen aan.

Op de terugweg stoppen we bij een paar verlichte huizen voor foto's. Een daarvan staat vlakbij Kai's school en de verlichting daar kan niet eens op een foto. Het is een enorme tuin en ik heb me laten vertellen, dat de eigenaar al in september begint de lichtjes aan te brengen!


Dit is allemaal een huis en tuin en de foto's doen het geen eer aan!



Het huis met het varken in de straat achter ons

Bij de Chinees halen we soep voor mij als avondeten en kijken de rest van de avond Kerstfilms op ABC Family.

Zondag

Gelukkig is Rick weer helemaal beter. Hij heeft zelfs zin in een Starbucks ontbijt. Hij komt terug met goed nieuws: de sandwiches, die wij zo lekker vinden, blijven bestaan! Eerder dit jaar werd er aangekondigd, dat de warme sandwiches in 2009 zouden verdwijnen.

Om elf uur vertrekken Janet en ik voor onze zondagse fietstocht. Het weer is minder koud, dan andere keren. Het is heel erg stil op het pad, we komen maar zo af en toe andere mensen tegen. Dit keer rijden we drie kwartier naar het westen en keren dan om, omdat ik op een uur thuis moet zijn.

Meestal waait de wind uit het westen, maar vandaag hebben we hem op de terugweg naar het oosten tegen. Het laatste stuk op het pad gaat heuvelop en we huffen en puffen Vienna weer in! Helemaal bijgekletst nemen we afscheid en spreken voor volgende zondag af. Dat is alweer de laatste zondag voor Kerst, onvoorstelbaar!

Thuis maak ik me gauw klaar voor Lauren's baby shower. Met Saskia loop ik naar Susan's huis. Mary Ellen, Susan en ik staan op de uitnodigingen als hostesses, maar uiteindelijk wilde Susan helemaal geen hulp van Mary Ellen of mij aannemen. Ze heeft heerlijke vingersandwiches en snacks en vooral een prachtige taart klaarstaan.

Lauren heeft nog 3,5 weken te gaan, want op 8 januari zal de baby met een keizersnede ter wereld komen (medische reden). De aanstaande moeder ziet er stralend uit. Jaren geleden hebben we aan Laurens ziekenhuisbed gestaan en maakten haar ouders zich ernstige zorgen, of ze ooit kinderen zou kunnen krijgen. De blijdschap straalt dan ook van Lauren en haar moeder af vandaag.

Het wordt een gezellige middag. We krijgen allemaal een sticker op en mogen het woord "Baby" niet zeggen. Degene met de meeste stickers krijgt een prijs. Uiteindelijk "wint" Katherine (Mary Ellens dochter van acht), want zij heeft onder anderen mijn sticker van me afgetrocheld.

Dan moeten we babynamen opschrijven, die gemaakt kunnen worden met de namen van de ouders, Lauren en Daniel. Dat blijken er nogal wat te zijn. We moeten lachen om de namen, waar de kinderen mee aankomen. Zo heeft Katherine "Nair" bedacht (een ontharingscrememerk).

Alle cadeautjes worden met enthousiasme in ontvangst genomen. Wij geven Lauren een slumber bear. Die maakt verschillende rustgevende geluiden voor de baby, waaronder de hartslag van een moeder. Mijn zus vond het een fantastisch ding voor Sasha. En Saskia geeft een Whoozit. Lauren roept uit, dat die ook in Sex and the City te zien was. Dat is me ontgaan, maar ja, ik was ook niet zwanger, toen ik die film zag.

Na de cadeautjes is er de overheerlijke cake en dan is het weer tijd om afscheid te nemen. Dan, Laurens man, komt ook nog even hallo zeggen en Lorraine (mijn buurvrouw) en ik fluisteren tegen elkaar, dat dit wel een heel mooi kind moet worden. Lauren en Dan zijn een zeer knap stel samen.


Met Lorraine en Patricia lopen Saskia en ik naar huis. Het is voor Saskia ook leuk, dat Patricia er was. De twee schelen maar een jaar in leeftijd en wonen naast elkaar, maar Patricia gaat naar een Spaanse school en heeft weinig tijd om met de buurtkinderen te spelen.

Gisteren hebben Rick en ik gezien, dat de bomen bij het huis met het varken Kerstmuziek spelen en de lichtjes daarop dansen. Dat wil Saskia wel van dichtbij gaan bekijken, dus we lopen met zijn tweetjes en Cosmo ernaartoe. Cosmo moet niets van het varken hebben, maar een wandeling vindt hij hoe dan ook leuk.


Een paar filmpjes



Als avondeten haalt Rick van Outback Steakhouse. En voor de tweede avond achter elkaar kijken we Kerstfilms op tv. Dit is Ricks traditie en de kinderen nemen die graag over.

Alleen ben ik niet zo'n fan van de "Rudolph the Red Nosed Reindeer" en "Santa Claus is Coming to Town" geanimeerde films, waar zij dol op zijn. Maar de nieuwe Miser Brothers, die we vanavond kijken, gaat ermee door. Met sommige dingen moet je gewoon opgegroeid zijn, denk ik.

Tienerfeest

Een drukke dag heb ik vandaag voor de boeg. Om te beginnen natuurlijk de core training. Er komen telkens nieuwe leden bij, waardoor het allemaal wel erg krap wordt in het lokaal. In januari (als iedereen weer twee weken het goede voornemen heeft te gaan sporten) gaat Sharon een limiet stellen, maar gelukkig zegt ze, dat wij, als "stam"groepje voorrang hebben.

Het weer is opgeknapt, al is het nog flink guur. Omdat ik gisteren nauwelijks met hem gelopen heb, vind ik dat Cosmo een lekker lange wandeling verdient. Hij geniet er met volle teugen van, dat is helemaal aan zijn lichaamstaal te zien. Ik kan daar zo van genieten, wat een heerlijk beest is het toch!

Voor het feest vanavond gaat beginnen heb ik nog een hele lijst van boodschappen af te werken. Bovendien wil ik vandaag de cadeautjes voor onze "engel" naar de mall brengen, zodat we daar op tijd mee zijn. En ik heb (stom genoeg, want het is eigenlijk te veel) een afspraak bij de tandarts om een uur.

Het vergt even organisatie om de beste volgorde te bedenken, zodat ik niet van hot naar haar rijd. Ik besluit voor de tandarts mijn boodschappen bij Giant te gaan doen. Die hoeven niet in de ijskast en dan is dat maar gedaan. Met onder anderen zeven twee liter flessen drinken (voor $1 per stuk!) en een paar zakken chips reken ik af.

Dit ontlokt de Giant medewerker de vraag, of er een party zal zijn. Op mijn beamende antwoord vindt hij, dat er niet genoeg chips is, dan. Maar de kinderen zullen ook pizza en ijscake krijgen, dus verhongeren gaan ze niet.

Bij de tandarts ben ik gelukkig meteen aan de beurt. De baking soda heeft wel geholpen, want er zit nauwelijks plaque op mijn tanden. Op mijn vraag of het niet erg schurend is, antwoordt Sandy, de mondhygieniste, dat dat erg meevalt. Ik mag er zelfs om de andere dag mee poetsen. Helaas heb ik na afloop, zoals altijd, wel weer aangezichtspijn. Stom ook, om deze afspraak juist voor vandaag te hebben gemaakt!

De tandartspraktijk ligt dichtbij Tysons Corner en de andere winkels in de buurt van de malls. Bij T.J. Maxx besluit ik te gaan kijken naar nog wat dingen voor Nebiyou. Hij heeft ook (sport)truien en spelletjes op zijn lijstje staan.

Meteen vind ik een stoere NBA trui en een Quiksilver t-shirt met lange mouwen. Daarbij nog een "detective" spel, waarbij je vingerafdrukken kunt onderzoeken en een football, die lichtgeeft, en dan denk ik, dat hij een fijne Kerst zal hebben.

Rick belt, dat hij zich helemaal niet lekker voelt. Zijn maag doet pijn en hij heeft de rillingen. Dat voorspelt niet veel goeds! Maar hij is ook doodmoe, want heeft een heel drukke week achter de rug, dus wie weet is hij "gewoon" oververmoeid.

Het verkeer op weg naar de mall is erbarmelijk! Even denk ik erover dan maar morgenochtend de cadeautjes weg te brengen. Maar ik weet niet, wat Rick heeft en ik wil er wel zeker van zijn, dat we op tijd zijn. Even doorbijten dus en ik parkeer zo, dat ik gauw weer kan ontsnappen. Ietsje verder lopen naar de ingang, maar dat heb ik er wel voor over.

De enorme doos van de Toyota Tundra past nota bene in de Kruidvat tas, die ik een paar maanden geleden van Ineke toegestuurd kreeg. Super handig, zo'n grote tas, want anders was het moeilijk geweest alles in een keer mee te nemen.

De dame van de Salvation Army neemt dankbaar de spullen in ontvangst. Het boompje hangt nog best vol met engeltjes en ik moet me bedwingen er niet nog een te pakken. Maar we hebben afgesproken, dat we liever een engeltje echt verwennen, dus ik beheers me.

Op de terugweg haal ik de cake op bij Baskin Robbins. Hij is enorm en er zitten 20 mini hoorntjes op, erg leuk! Ook het ballonnenboeket, dat ik gisteren bij Party Mania had besteld, is klaar. Helaas ben ik te laat voor Manhattan Bagel, die gaat om 14 uur dicht.

Saskia wil morgenochtend voor het ontbijt bagels met cream cheese (ze houdt niet van donuts) en die wil ik nu halen en niet 's morgens. Ik bedenk me, dat Whole Foods ook bagels heeft, dus ga daar op hoop van zegen heen.

Eerst denk ik er hier ook naast te grijpen, want het schap met "plain bagels" is leeg. Maar dan kijk ik eronder en daar liggen tot mijn vreugde nog 11 bagels! Alleen zullen er waarschijnlijk meer dan elf meisjes zijn, dus ik neem voor de zekerheid ook nog een paar bruine bagels mee.

Eindelijk ben ik klaar met boodschappen en thuis versier ik samen met Saskia en Kaylee de basement. Rick komt thuis en ik stuur hem meteen naar bed, misschien helpt even slapen hem. Maar hij blijft zich naar voelen, dus kan me helaas niet helpen bij het feest. Kai ontsnapt en gaat bij Charlie logeren.

Om half zes komen de eerste gasten en al gauw is het een drukte van jewelste. Ik had er al zo mijn bedenkingen bij om meer dan twintig kinderen over de vloer te hebben en die worden wel bewaarheid. Het zijn individueel stuk voor stuk schatten van kinderen, maar er zijn er een paar, die in een groep baldadig worden.

Het begint er al mee, dat Saskia boos boven komt, nog geen half uur na aanvang. Terwijl zij even weg was, heeft een groepje alle ballonnen lekgeprikt. Ook komt ze klagen, dat ze niet bij het openen van de cadeautjes bleven. Ik zeg haar gewoon lol te hebben en dat er eigenlijk teveel mensen zijn. Volgend jaar wordt er een limiet gesteld aan het aantal genodigden, al is Saskia het daar helemaal niet mee eens, want "volgend jaar heb ik nog meer vriend(inn)en!". Tja...

Als ik probeer de groep een aantal van onze huisregels uit te leggen, blijven een paar meisjes onbeschoft lawaai maken. Ik moet toegeven, dat ik heel onpedagogisch "Shut up!" heb geroepen. Geschokt kijken ze me aan, maar ze zijn wel meteen stil, ha ha.

Gelukkig worden ze na de pizza (vijf enorme pizza's van Pizza Hut gaan erdoorheen) wat rustiger. De meesten hebben samen grote lol en Saskia is echt het middelpunt van de feestvreugde. Alleen vinden een paar meisjes het nog nodig onze logeerkamer binnen te gaan en het bed als trampoline te gebruiken. Op mijn vraag, of ze dat thuis ook zouden doen, krijg ik een schaapachtig "nee" te horen.

In alle haast ben ik vergeten kaarsjes voor de cake te kopen. Gelukkig brengt buurvrouw Jeanne uitkomst. Ik heb er zelf nog acht en met haar vijf erbij branden er toch dertien kaarsjes op de cake. Uit volle borst wordt er "Happy Birthday" gezongen en iedereen smult van het ijs. Van de enorme cake blijft maar een klein gedeelte over.

In de basement spelen ze nog even met Saskia's nieuwe X-Box karaoke spelletje en dan is het tijd voor de jongens om opgehaald te worden. Ik moet zeggen, dat Saskia, net als Katja, erg leuke jongens als vrienden heeft. Ik gun haar de enorme vriendenschaar ook van harte, maar vond dit aantal kinderen net teveel om in de hand te houden. Of we moeten wat georganiseerde activiteiten hebben, zodat ze bezig gehouden worden, iets waar Saskia niets van wilde weten dit keer.


Veertien meisjes blijven logeren en bedekken de hele grond van de rec. room beneden met hun slaapzakken en kussens. Er wordt druk haar gevlochten voor het slapen gaan en naar een film gekeken op tv. Om kwart voor twaalf ga ik naar beneden om ze goedenacht te wensen en ga dan zelf naar bed. Wanneer ze zijn gaan slapen, weet ik niet, maar als ik om 3 uur Cosmo naar buiten moet laten, is het beneden wel stil.

Mijn tas

Het is alweer een paar jaar geleden, dat ik een stokje kreeg toegeworpen, maar nu ben ik weer de klos (grapje, hoor, Sally!). Terwijl ik de meiden van Saskia's verjaarspartijtje heel vals karaoke hoor zingen beneden, wijd ik me aan deze taak, zucht...

De regels zijn als volgt (van Sally's blog geplukt):
- Kieper je tas om en benoem wat je ziet -- ga ik zo doen
- Plaats een link naar diegene van wie je het stokje kreeg. -- gedaan!
- Belast 3 andere log-genoten met deze opdracht en verwittig ze! -- even nadenken, wie de "gelukkige" winnaars gaan zijn, hi hi
- Link naar deze 3 loggers -- zal ik doen

Ok, dan, ik heb een heerlijk kleine tas van Fossil. Maar toen ik hem een keer per ongeluk vergat bij een vriendin, vroeg diens moeder, wat ik er in hemelsnaam in had zitten? De gootsteen soms? (is een Engelse uitdrukking: Everything and the kitchen sink)


Nee, dat niet, maar ik ben het ermee eens, dat het ding een ton weegt! Wat zit er dan zoal in? In het midden gedeelte (hoofdgedeelte) heb ik mijn kleingeld (her en der verspreid, want een aparte portemonnaie bezit ik niet). Alleen quarters (25 cent) zul je er niet vinden, want die spaar ik voor Katja voor de wasmachines en drogers daar bij Virginia Tech.

Ook zit er een mini rode paraplu in. Echt heel mini, anders zou die niet passen. Daarbij een Purell flesje met alcohol, voor als er geen zeep is in een wc of we gebruik moeten maken van een "Port a John" (draagbaar toilet?), waar geen gelegenheid tot handen wassen is. Natuurlijk een tampon, voor het geval dat en flos, want soms blijven er dingen tussen mijn tanden steken (die staan erg dicht op elkaar) en een pakje kauwgom.


Dan zijn er twee open zijvakken. Die haal ik zo af en toe leeg, want daarin steek alle bonnen, folders etc. die me aangereikt worden. Ook doe ik daar mijn autosleutels, als ik aan het winkelen ben.

En aan de buitenkant zitten er aan de ene kant een vak voor mijn mobieltje, op het moment een AT&T HTC Fuze. Hiermee kan ik email lezen en schrijven en ook op het internet. Bovendien zit er een GPS in en natuurlijk een camera.

Ernaast een vak met rits, waarin ik een vergrootglas met een bloemetjesrand en een lichtje heb zitten in de vorm van een credit card. De ouderdom komt met gebreken en, al ben ik nog niet klaar voor een leesbril, ik kan soms vooral menu's slecht lezen, als het donker is in een restaurant. Dit ding is daar een uitkomst voor.
Verder bevat dat kleine vakje Chapsticks, lippenstift en meer tampons.

Aan de andere buitenkant is mijn financiele gedeelte. Dit huist de vele (en dat zijn er echt veel en nog niet eens alle kaarten, die ik heb) kaarten, die we hier bij ons dragen. Credit/debit kaarten, natuurlijk, maar ook kaarten om korting te krijgen bij bepaalde winkels, waaronder supermarktkaarten. Daarbij komen verzekeringskaarten, Metro Smartrip, de nationale parkenpas, AAA pas (ANWB), de Fonz pas (voor de dierentuin), de Smithsonianpas en zo kan ik nog even doorgaan. In dit gedeelte bewaar ik ook mijn dollarbiljetten en eventuele kortingsbonnen.




Aan de schouderband van mijn tas hangt altijd, in een klein tasje, mijn mini camera. Zo kan ik altijd en overal foto's nemen. Voor zo'n klein tasje zit er dus inderdaad heel wat in!

Dit stokje gaat door naar Ineke, Henny en Annemiek.

En de regels, nogmaals:

- Kieper je tas om en benoem wat je ziet
- Plaats een link naar diegene van wie je het stokje kreeg.
- Belast 3 andere log-genoten met deze opdracht en verwittig ze!
- Link naar deze 3 loggers

We hebben drie tieners!!

Het is officieel: om 10:04 vanochtend wordt Saskia dertien en kan zichzelf nu dus met recht een tiener noemen! Hoe het er dertien jaar geleden aan toeging heb ik op haar tiende verjaardag al geschreven.

Omdat de kinderen mijn (kennelijk Nederlandse, want ik heb hier nog niemand ontmoet, die het zo doet) gewoonte van vroeger hebben overgenomen, dat cadeautjes 's ochtends vroeg worden geopend, zitten we al om kwart over zes met zijn vieren op ons bed. Rick heeft namelijk een vroege vergadering en probeerde gisteravond met alle macht Saskia over te halen tot 's avonds te wachten met openen.

Saskia is echt de stralende jarige, helemaal klaarwakker, terwijl we gewoonlijk moeite hebben haar om kwart voor zeven op te krijgen. Wat dat betreft is ze nog zo heerlijk helemaal kind! Van mij mag dat nog wel even zo blijven, al ziet ze er, in vergelijking met foto's van vorig jaar, al een stuk ouder uit.

Ze wordt verwend met het X-Box spel "Lips" van Kai (het helpt, dat zijn vader voor Microsoft werkt, zo zijn die spelletjes te betalen) en een rendier Webkinz van Katja. Rick en ik geven onze shop-happy dochter een American Express cadeaubon, die ze onder anderen bij Tysons Corner kan besteden.

Blij gaat onze jarige naar school. Daar vindt ze een door haar vriendinnen versierd kluisje en krijgt ze zelfgebakken brownies van Laura en Kaylee. Die zijn, tegen de tijd, dat Saskia thuis komt, alweer bijna op.

Het is buiten werkelijk afschuwelijk weer. Koud en het plenst! Het oorspronkelijke plan was om met Kirsten te gaan lopen. Maar Kirsten is ook lid van Anytime Fitness, dus ik bel haar op om te vragen, of ze binnen wil sporten vandaag. Daar is ze voor te vinden, we spreken om tien uur af.

Met moeite krijg ik mezelf ertoe naar pilates te gaan. Dit weer is zo ongeveer het ergst voor mijn spieren en wat lokt het bed dan. Maar eenmaal bezig ben ik blij, dat ik ben gegaan. Het rekken en strekken van Pilates doet mij zeker goed.

Naderhand ga ik op de elliptische machine om op Kirsten te wachten. Maar na een half uur is zij er nog niet. Ik blijf een uur en dat gaat snel voorbij met kijken naar de Daily Show en het Colbert Report. Jeetje, dat ik die niet eerder heb ontdekt!

Op mijn mobieltje zie ik, dat Kirsten een berichtje heeft achtergelaten, dat het haar toch niet lukte te komen. Jammer, maar gelukkig had ik mijn persoonlijke tv, die de tijd snel voorbij deed gaan.

Gisteren heeft Rick een "engel" gehaald van de Salvation Army boom in Tysons Corner. Iedere Kerst doen we dat om een kind een fijne Kerst te bezorgen. De naam van onze "engel" dit jaar is Nebiyou en hij is elf jaar oud. Zijn grote wens is een afstandbestuurbare auto.

In de plenzende regen (als het hier regent, dan doet het het ook zo, dat je binnen een paar minuten kledder bent!) rijd ik naar Radio Shack. Hier hebben ze vaak heel mooie auto's en nu ook weer. Ik kies een Toyota Tundra met vier wiel aandrijving en twee versnellingen. Ik heb niets met dit soort auto's, maar ik kan me bij deze wel voorstellen, dat een jochie's ogen daar lekker groot van worden. Morgen ga ik nog verder shoppen voor hem en dan de cadeaus inleveren, want we zijn dit jaar wat laat.

Daarna ga ik naar Party Mania om ballonnen, bordjes, bekers en servetten te kopen voor het grote feest morgen. Volgens mij wordt dat het grootste feestje ooit hier in huis gehouden door de kinderen, met meer dan twintig genodigden!

Saskia heeft geluk, want juist op haar verjaardag gaat hun school twee uur vroeger uit. Dit om de leerkrachten kans te geven zich klaar te maken voor een soort tien minuten gesprek. In het gymnastieklokaal zitten de leerkrachten en de ouders gaan in de rij om twee minuten met ze te kunnen spreken.

Dit formaat vind ik echt helemaal fout. Toen Katja in middle school was ben ik wel gegaan, maar ik stond me dan op te vreten. De leerkrachten hielden zich niet aan de twee minuten en sommige ouders bleven wel tien minuten zitten! En als ik dan eindelijk aan de beurt was, was de leerkracht al zo moe, dat ik nauwelijks iets te weten kwam over mijn kind. Email is veel beter, als er echt iets is, is mijn conclusie.

Saskia komt enthousiast thuis, iedereen was lief voor haar op school. Helaas voor haar moet ze de hele middag gaan lezen. Morgen moet haar leesproject voor Engels klaar zijn. Dat is een Wiki pagina, dus er is geen ontsnappen, want dat moet op het internet.

Al heeft ze meer dan genoeg tijd gehad zich hierop voor te bereiden, ik heb toch met haar te doen, dat ze nu alles op haar verjaardag moet doen. Om het wat goed te maken ga ik haar favoriete bagels halen bij Manhattan Bagel. En dan kan ik het niet helpen, maar ik val meteen voor hun bagel met lox, cream cheese, tomaat en ui. Zooooo lekker!!

Terwijl Saskia hard werkt voel ik me erg vermoeid en heb veel pijn. Ik moet gewoon even gaan rusten. Cosmo komt me gezelschap houden, heerlijk, zo'n warm hondenlichaam tegen me aan! Ik voel me naderhand wel wat beter, althans qua vermoeidheid. Eigenlijk zou ik dit iedere middag moeten doen.

Het plenst en het plenst. Laura komt en we gaan met zijn allen naar Saskia's favoriete restaurant (wat niet is veranderd sinds vorig jaar): P.F. Chang's. Omdat het zo hard regent gebruiken we bij wijze van uitzondering de valet parking. Parkeren is echt een nachtmerrie bij de Tysons Galleria, anders.

De dametjes hebben hun maaltijd al helemaal voor elkaar: de calamari vooraf en dan neemt de een de "spicy" kip en de ander de honingkip en die delen ze dan. Rick en ik delen garnalen dumplings, die werkelijk voortreffelijk smaken. Kai geniet van een spare ribs "voorafje", dat wat mij betreft zo een maaltijd zou kunnen zijn.

Als hoofdgerecht wijk ik eens af van mijn gewoonlijke kipgerecht. Ik bestel Kung Pao scallops (kokkels?) en die zijn werkelijk heerlijk! Het zijn scallops, rode pepers en pinda's.

De meisjes en Rick bestellen nog dessert, maar Kai en ik hebben daar geen ruimte voor. Wachtend op de auto verzucht Saskia, dat ze niet wil, dat deze dag voorbij is. Gelukkig heeft ze morgen nog een groot feest om naar uit te kijken!

National Museum of American History

Cosmo wil om half zes al naar buiten en als ik de deur opendoe lijkt het wel of ik in een sauna terecht kom! Het voelt zo vreemd warm! Ook tijdens onze wandeling doe ik mijn trui uit en loop in korte mouwen. Het is 17 graden!

Onderweg kom ik Freya tegen en loop een stukje met haar op. Ook zij loopt regelmatig een flink stuk, dus ik stel voor eens samen te gaan. Of ze op dat aanbod in zal gaan, weet ik niet, want ik heb het al vaker voorgesteld.

Al maanden hebben Mary en ik tegen elkaar gezegd, dat we eens samen moeten gaan lunchen. Mary werkt voor de EPA in het Ronald Reagan gebouw in Washington, vlakbij de Smithsonian musea dus. Nu is het National Museum of American History een paar weken geleden na een renovatie weer geopend, dus een uitstekende gelegenheid om ons voornemen waar te maken.

Gelukkig blijft de beloofde regen weg op een paar druppels na, maar ik parkeer de van toch maar op Claudia's oprit, voor het geval het later erger wordt. De metrotrein staat al klaar en na een half uurtje stap ik uit bij Federal Triangle. Deze metrostop ligt onder het Reagan gebouw.

Mary staat me al boven aan de roltrap op te wachten en we gaan eerst lunchen bij Aria. Dit Italiaanse restaurant zit in hetzelfde gebouw (dat overigens enorm is!) en heeft een gezellige atmosfeer. We besluiten een pizza met champignons, courgette, aubergine en ui te delen.

Na de gezellige maaltijd lopen we het complex uit en steken Constitution Avenue over. Of liever, we rennen over, want ze bevinden ons midden tussen twee kruispunten, die beiden best ver lopen zijn. Gelukkig is er geen politie aanwezig, anders zouden we een bon kunnen krijgen voor "jaywalking".

Het American History Museum was een nogal oud en donker gebouw met oude en donkere kamertjes. Het was echt wel nodig, dat het een "facelift" kreeg. En daar is men heel goed in geslaagd. Om te beginnen is er een open "atrium" gemaakt, waardoor het geheel veel lichter aandoet.

Het is een immens museum met een aantal heel interessante tentoonstellingen. Eigenlijk kun je het geheel niet in een bezoek in je opnemen, zoveel is er. Wij besluiten dus een algemene indruk te krijgen dit keer. We kunnen altijd nog terugkomen, toegang is gratis, dus die drempel is er niet.

Ook veel van de tentoonstellingen zijn opnieuw opgezet en het geheel doet een stuk "schoner" aan. We beginnen met het interessante gedeelte over de Star Spangled Banner. Hier ligt (want hij is te zwak om zo gerestaureerd te worden, dat hij kan hangen) de originele vlag, die over Fort McHenry vloog, toen Francis Scott Key het volkslied schreef. Deze vlag heeft 15 sterren en 15 strepen, een tijdje lang waren er evenveel strepen als sterren.

In "Within these Walls" zien we de geschiedenis van het huis op 16 Elm Street in Ipswich, Massachusetts en zijn inwoners. Het is allemaal erg leuk gedaan en interessant opgezet.


Op de bovenste verdieping vergapen we ons aan het prachtige poppenhuis. De "Dolls" "wonen" daar al sinds het begin van de twintigste eeuw. Erg leuk om te zien, al die gebruiksvoorwerpen uit die tijd in miniatuur.

Ook hierboven is de tentoonstelling over de Amerikaanse presidenten. Hier is weinig aan veranderd. Niet verwonderlijk, want die was er nog niet zo lang. Het blijft interessant om er doorheen te lopen en er is zoveel, dat ik iedere keer nieuwe dingen ontdek.

Natuurlijk kan een bezoek aan dit museum niet zonder de rode schoentjes van Dorothy uit "The Wizard of Oz" en Kermit, de Kikker te gaan bekijken. Price of Freedom is een helemaal vernieuwd en interactief gedeelte over de verschillende oorlogen. Je zou hier alleen al zo een paar uur door kunnen brengen.


Beneden bezoeken we nog even de keuken van Julia Child en lopen door het wetenschappelijke gedeelte. Dan moet Mary terug naar haar werk en zijn onze breinen eerlijk gezegd ook weer voldoende gevuld met indrukken! Wat mij betreft heeft men zijn doel bereikt om dit museum de 21e eeuw binnen te trekken. Het mag bij een bezoek aan Washington niet overgeslagen worden!

De metrorit terug verloopt snel en het is nog steeds droog en vreemd warm. Ik neem Cosmo uit, want, al is het zwaar bewolkt, ik vind het heerlijk om met deze temperatuur buiten te zijn!

Saskia had vanmiddag een auditie voor de school musical. Ze gaan Cinderella (Assepoester) spelen. Helaas voor Sas is haar stem nog niet helemaal terug na haar verkoudheid en ze zei, dat de piano te hoog afgesteld was. Ze denkt dus niet, dat ze het zo goed heeft gedaan, maar misschien is er wel een plaatsje in het koor voor haar. Het is in ieder geval een goede ervaring voor haar.

Vanavond gaan Rick en ik Vietnamees eten bij The Four Sisters. Daarna hebben we in de bar van het restaurant ertegenover, de Sea Pearl, ons jaarlijkse Kerstfeestje met vrienden en kennissen uit de buurt. Voorheen werd dat altijd bij That's Amore gehouden, maar dat restaurant is nu helaas gesloten. Sea Pearl heeft een bar met een heel leuke atmosfeer, dus het zal zeker gezellig worden.

Warme bakker (letterlijk)

Na een paar weken afwezigheid, omdat ze voor een verlengde Thanksgiving viering naar haar moeder in Arizona waren, is Shelly vandaag terug om te lopen. We hebben dus heel wat bij te kletsen en ik benijd haar de week in de warmte daar wel! Vooral vandaag, want mijn spieren spelen weer voor barometer.

We lopen precies een uur, want zij moet nog folders gaan vullen bij de basisschool. Stiekem ben ik blij, dat ik van die verplichtingen af ben. Alleen het kunstprogramma, Artsmart, mis ik wel. Dat was erg leuk om te doen. In middle en high school wordt er veel minder op de ouders geleund.

Met Cosmo in de auto ga ik Vienna in. Hij vindt het altijd heerlijk in de auto en ziet zo ook eens wat anders, dan de binnenkant van ons huis. Aussies zijn nieuwsgierig en dat is te zien, want de achterruiten worden helemaal vies van zijn snuit, die er tegenaan gedrukt zit.

Bij het postkantoor, waar een lange rij staat, maak ik gebruik van de automaat voor mijn postzegels. Ik krijg leuke Notenkraker postzegels voor de kaarten binnen de VS, maar er wordt een saaie postzegel uitgeprint voor de buitenlandse kaarten. Excuses aan degenen, die er een ontvangen en postzegels sparen. Maar dit gaat vele malen sneller, dan de rij.

Saskia heeft van haar Grandpa voor haar verjaardag (a.s. donderdag) een cheque voor $50 gekregen. Bij de Suntrust drive thru cash ik die in. Gelukkig heb ik nog geen slechte berichten over deze bank gehoord, want het is ook een van de grotere in de VS.

Bij de Dollarstore ga ik kijken, of ik leuke Kerstverpakking kan vinden. En die zijn er volop. Ik vind er zelfs de plastic zak, waar we de Kerstboom in kunnen weggooien, waar we overal naar hebben gezocht.

Het publiek in deze winkel valt me op. Ik ben verreweg het best verzorgd hier. De dame voor me heeft niet genoeg geld bij zich om al haar dingen te betalen en ziet eruit, alsof ze dat geld ook gewoon niet heeft. Ik zou graag bijspringen, maar ik weet niet, hoe dat ontvangen zal worden. Meteen neem ik me weer voor meer te geven. Iedere keer, als ik bij Giant koop, scan ik een $5 coupon voor behoevende families erbij. Maar dat is maar een druppel.

De volgende stop is Baskin Robbins. Saskia houdt niet van gewone cake (zo moeder, zo dochter), maar ijs vindt ze heerlijk. Ze had gevraagd om aardbeiencheesecake ijs, maar dat maken ze niet meer.

De heel aardige man adviseert mij om de New York cheesecake niet te nemen, die is niet lekker (bedankt voor de eerlijkheid!). Hij raadt een smaak met kersen gedoopt in chocolade aan. Hij biedt mij er een lepeltje van aan en ik vind het heerlijk! Maar niet iets voor kinderen, die toch een wat moeilijkere smaak hebben.

Dan laat hij mij de "icing on the cake" smaak proeven. Perfect! Daar bestel ik een cake mee. Allerlei keuzes volgen: welke kleur cake, vanille of chocolade: vanille; welke kleur icing: blauw; welke smaak ijs in de mini ijshoorntjes bovenop: verschillende. Ik bestel een ronde cake, maar als Saskia thuiskomt vertelt ze, dat ze vorig jaar een rechthoekige cake hadden. Met meer dan twintig kinderen een beter idee, dus ik verander de bestelling gauw!

Twee deuren naast Baskin Robbins ligt Cenan's Bakery. Dit is een Turkse warme bakkerij. De hele dag door wordt hier vers brood gebakken en dat ruik je bij binnenkomst.

Vanavond willen we heel simpel soep met brood eten, maar dan wel lekker brood. Het is moeilijk kiezen, want er zijn veel lekkere keuzes. Ik neem een stokbrood met knoflook, peper, bacon en Parmezaanse kaas mee, mijn favoriet. Rick is dol op hun olijfbrood en de kinderen zullen genieten van de verse ciabatta.

Als ik de tas met broden oppak, voel ik, dat die warm is. Het blijkt, dat de ciabatta net uit de oven komt! Hij is bijna te heet om aan te pakken, zelfs. Daar moet ik natuurlijk van eten, het ruikt te lekker en wat is er nu lekkerder, dan versgebakken brood? Vanavond zullen ze dus moeten eten van een brood, waar de muisjes aan geknabbeld hebben.

Mijn laatste stop is Whole Foods. Cosmo heeft het verse brood allang geroken en ik kon het niet laten hem mee te laten proeven. Maar om de hond op het brood te binden gaat me ook weer te ver. Dus het brood gaat mee de supermarkt in.

Rick had me verteld, dat hij wel zin heeft in een vissoep. Er zijn vier keuzes, dus ik bel hem even op (lang leve mobiele telefoons). We kiezen de zalm chowder voor ons tweeen. Voor Kai en Saskia neem ik wat "gewoners" mee, kippensoep (wel met groentes e.d.).

Bij "T" laat ik mijn nagels weer netjes maken. Dit keer een vrolijke kleur rood, die hoort bij de Kerst. Ook deze Vietnamese dames lijden onder de economie. "T" vertelt me, dat er veel minder klanten zijn.

Zelf heb ik ook tot het laatste moment gewacht en overwogen om mijn nagels weer natuurlijk te laten zijn. Maar ik vind netjes verzorgde nagels toch ook wel erg fijn, dus ik help de economie en "T" een beetje door ze toch weer netjes te laten maken.

Rick is vroeg thuis gekomen, want hij wil met Kai zijn "gitaar carriere" meemaken. Kai heeft een auditie bij School of Rock. De lessen daar zijn nogal duur en wij willen eerst Kai's schoolprestaties (lees, zijn studeertijd) omhoog zien gaan. Dat hij dat kan, weten we, hij besteedt er ronduit niet genoeg tijd aan.

De soepmaaltijd wordt goed ontvangen. Whole Foods maakt heerlijke soep, kan ik zeggen! En Cenan's brood is helemaal vers.

Intussen luisteren we naar Kerstmuziek. Ik ben er dol op (hoewel sommige liedjes irritant zijn). Eindelijk ken ik alle woorden van "Winter Wonderland" en altijd al vind "Angels we have heard on high" prachtig.

Maar de nieuwere liedjes "Christmas Canon" en "Believe" geven me ook kippenvel. Ik ben wel benieuwd naar welke Kerstmuziek er in Nederland wordt geluisterd. Dus: wat is jullie favoriete Kerstmuziek?

Na een aantal klassieke Kersttekenfilms gekeken te hebben, kijk ik naar de Biggest Loser. Volgende week is de finale, waar mijn personal trainer ook bij aanwezig zal zijn. Ik hoop, dat "zijn" mensen het meeste gewicht verloren zullen hebben.

Monday, Monday

Na het superweekend is het weer even moeilijk de maandag te beginnen. Het is -5 bij het opstaan en ik heb het gewoon koud! Op weg naar de sportschool helpt de stoelverwarming weer erg. Ik ben expres vroeg vertrokken, want vorige maandag waren er zoveel mensen, dat de laatsten geen bosu en gewichten meer hadden.

Nu ben ik de tweede, die aankomt, maar binnen een paar minuten loopt het vol. Sharon moet zelfs in het midden gaan staan, in plaats van voor ons. Tijd om dat lokaal te vergroten, maar wanneer dat zal gebeuren? In ieder geval maakt het de klassen wel zo gezellig.

Naderhand ga ik nog even op de elliptische machine voor wat cardio. Voor de verandering heb ik mijn oordopjes mee, zodat ik de tv ook kan horen. En dan ontdek ik, dat Jon Stewart's Daily Show ook om tien uur 's ochtends op Comedy Central te zien is.

's Avonds ben ik te moe om me op die humor te concentreren, maar nu lig ik regelmatig dubbel (niet (teveel) letterlijk, want ik moet natuurlijk ook wel coordinatie hebben voor de machine). De mensen om me heen moeten wel denken! Ik zie, dat de vrouw voor mij op de lopende band dezelfde show aan heeft, maar zij lacht helemaal niet. Zo'n zelfbeheersing heb ik niet, hoor, dit is meteen een van mijn favoriete shows. Ik blijf er zelfs een kwartier langer voor sporten!

Een van de gasten van deze show (van vorige week) is Arianna Huffington, die van Griekse afkomst is. Haar boek "The Huffington Post Complete Guide to Blogging" wordt besproken. Die gaat gelijk op mijn Kerstlijst!

Op de weg terug naar huis haal ik boodschappen bij Giant. Met mijn allerminst groene vingers heb ik het al voor elkaar gespeeld om de witte Kerstster, een week of zo geleden gekocht, te vermoorden. Daar moet dus een nieuwe van komen, want die "hoort" in de keuken. Grappig, hoe wat Kerstversieringen betreft, alles van jaar op jaar "just so" moet zijn.

Thuis vind ik de kerstboom gelukkig nog staand. Met Cosmo en de katten los in huis was ik daar toch even bezorgd over. Maar het draadje aan het raam lijkt te werken.

Het vriest nog steeds buiten en is bewolkt. Ik kan maar niet warm worden en de batterij van mijn nieuwe vest met verwarming is nog niet opgeladen. Ik heb enorme zin in iets warms voor de lunch. Ik neem Cosmo mee in de auto en haal eerst mijn medicijn op van Rite Aid. Via het internet heb ik het weer laten vullen.

Dan rijd ik door naar Noodles and Company. Tot mijn verbazing is er plaats op de kleine parkeerplaats! In het restaurant zit het wel vol en ik moet even wachten. Met een Bangkok curry met garnalen ga ik weer huiswaarts. Daar geniet ik van dit pittige maaltje.

Martine komt rond half twee en we gaan de kou in voor een lange wandeling. De temperatuur zal vandaag kennelijk niet boven het vriespunt uitkomen. Ik heb mijn eeuwenoude college sjaal (op de foto's blauw, die van mij is roze, wit, paars, blauw etc.) weer boven water gehaald. Ik weet nog, hoe ik die bij een speciaalzaak in Utrecht ging kopen. Het is dubbele wol, warmer kan niet, maar het ziet er ook gekleed uit. Veel vind ik er online niet over terug. Nog anderen, die zich de college sjaal mode herinneren, hier?

Het wordt een gezellige wandeling. Martine heeft in Senegal gewoond en ik als kind ook. Beiden hebben we een interesse in (West) Afrika. Ook onze kinderen hebben soortgelijke leeftijden. Genoeg gespreksstof, dus. En Cosmo geniet enorm van de wandeling, dat is duidelijk.

De rest van de middag gebruik ik om de Kerstkaarten te adresseren. De kaarten van Kodakgallery.com kwamen vandaag aan en ik moet zeggen, ze zien er prima uit! Dit ga ik voortaan doen. Klaar met het gedoe met de printer hier en te zwaar kaartpapier. Deze zien er veel mooier uit.

Als avondeten hebben we lasagna. Kai eet gauw, want hij gaat bij Claudia nog verder werken op zijn wiskunde proefwerk voorbereiding. Ik moet zeggen, dat het heel fijn is om een vriendin als bijleslerares te hebben. Kai is een typische tiener en Claudia vindt het leuk om met hem te werken. Maar er zijn bepaalde dingen, die haar opvallen, die wij ook moeten weten. Tot dusver werkt Kai graag met haar, dus het lijkt een goede combinatie.

En dan is deze maandag ook weer voorbij. CBS heeft een avond met sitcoms, die wij allemaal leuk vinden. Het wordt dus gewoon "bank hangen".

Kerstboom

Zaterdag

De dag begint zonnig en ik ben om half negen klaar wakker. De rest ligt nog in diepe rust. Het vriest een paar graden en ik nestel me met een warme kop koffie op de bank. Dan gaat de telefoon en het is Elke uit Belgie. Ik vind het altijd heel leuk met haar te praten, want we hebben veel gemeen. Ooit hoop ik haar in persoon te ontmoeten.

Langzaam wordt de rest van het gezin wakker en na een vroege lunch (voor hen brunch) gaan we op weg naar Berryville. Dit jaar gaan we naar een speciale Kerstboomboerderij. Ricks high school computer science leraar, die nu in dit gebied werkt, heeft er een log cabin gebouwd en naaldbomen geplant. Dit is het eerste seizoen, dat die groot genoeg zijn om te verkopen.

Onderweg luisteren we naar Kerstmuziek op de sateliet en Cosmo is ook mee, maar Katja voor het eerst niet. Op een gegeven moment rijden we naast een pick up truck met een heuse Santa erin! Saskia zet meteen haar Santa hoed op en de "Kerstman" zwaait vriendelijk lachend naar haar. Santa ziet er wel erg authentiek uit, hij zal zijn slee toch niet ingewisseld hebben? Hij rijdt wel zo hard, alsof hij de hele wereld nog om moet vandaag. Rick houdt hem niet bij (mag niet van mij, want het is ver over de snelheidslimiet).

Na het lieflijke plaatsje Aldie draaien we de Snickersville Turnpike op. Dit klinkt als heel wat, maar bij tijden is de weg maar nauwelijks breed genoeg voor twee auto's. Het is wel een Virginia Byway en dat betekent prachtig landschap.

We rijden langs enorme boerderijen met leuke uithangborden en paarden en vee in de velden. Van weides is hier geen sprake, te heuvel- en rotsachtig. Daar tussendoor lopen kabbelende beekjes en roofvogels cirkelen boven ons. Dit alles minder dan een uur buiten de stad.

Om de zoveel mijl rijden we door schattige oude plaatsjes. Mountville, Philomont, Bluemont, allemaal hebben ze een general store. De oude huizen, sommigen werkelijk prachtig, stammen soms uit de laat 18e eeuw. Er staan waarschuwingsbordjes voor paard en wagens. De tijd lijkt hier stil te hebben gestaan.

We genieten met volle teugen van deze weg, zelfs de kinderen. Ik neem me meteen weer voor om meer naar het westen van de staat te gaan. Virginia is zo mooi! De slogan "Meet Virginia, she's a natural beauty" is zo waar. Het enige mindere zijn de vele dode herten, soms in vergaande staat van ontbinding, langs de weg.

In Bluemont wanen we ons echt in de bergen, er zijn zelfs haarspeldbochten! We hebben allemaal dorst, dus stoppen bij de General Store. Voor de winkel ligt een zak met penen, 50 lbs voor $33. Je ziet hier niet vaak penen, die ik liever heb voor hutspot, maar dat is me weer wat teveel van het goede.


Na iets meer dan een uur komen we aan bij de Moose Apple Farm. Het "flurriet" intussen, kleine sneeuwvlokjes dwarrelen neer. Het is bitter koud en de wind snijdt door merg en been. Ik dacht me toch echt warm genoeg gekleed te hebben, maar ik loop nog te klappertanden.

Een beker met hete appelcider helpt wel en met de zaag lopen we het veld op. In voorgaande jaren hebben we een Douglas fir gehad als boom. Die heeft korte naalden en behoudt zijn naalden lang. Maar hier zien we geen mooi gevormde bomen, of ze zijn te klein.

Dan maar naar de andere boomtypes kijken en daarvan hebben de Scotch pines mooie vormen. De naalden zijn iets langer, dan ik gewend ben, maar nog niet zo lang als van sommige andere "pine" soorten (de namen van de boomsoorten weet ik absoluut niet in het Nederlands).

Het duurt nog even, voor we "onze" boom gevonden hebben, want veel van de mooiste bomen zijn al verkocht. Maar uiteindelijk vinden we een mooie, volle boom, niet te klein en niet te groot.


Rick zaagt hem om en Kai en hij dragen hem naar het kantoortje. Daar worden de losse naalden eruit geschud en er wordt een net omheen gedraaid. Saskia en ik zijn verkleumd, dus gaan de brandnieuwe blokhut bekijken. Het hele gebouw is van hout, van binnen ruikt het er ook helemaal naar. Het lijkt wel op de echte versie van de Lincoln Logs, waar Kai vroeger mee speelde!

Als Rick met behulp van een medewerker de boom op de auto heeft gebonden, beginnen we aan de terugweg. Inmiddels sneeuwt het ligt en blijft het ook wat liggen. Het perfecte weer voor het halen van de kerstboom!

Onderweg stoppen we bij de British Pantry. Hier wordt een "open house" gehouden en Father Christmas en zijn "elven" begroeten ons vriendelijk. Grappig is, dat ik er ook een Nederlandse kennis ontmoet, die hier met haar (Britse) man aan het shoppen is. Zoals altijd kiest Rick een paar van zijn favoriete snacks voor de komende feestdagen.

Bij thuiskomst ligt er een dun laagje sneeuw, reden dus voor de kinderen om er meteen in te gaan spelen. Rick en ik zetten de kerstboom op en de kamer ruikt meteen verrukkelijk! Alleen mis ik opeens Katja erg en bel haar, zij vindt het ook heel vervelend dit ritueel niet mee te maken. Maar we kunnen moeilijk tot 18 december wachten met optuigen, dus we beloven haar foto's van het hele proces te maken.

Dan komt onze financieel adviseur, Geoff. Hij is van baan veranderd en natuurlijk gaan wij "mee". We werken al vele jaren met hem naar volle tevredenheid. Daarvoor moeten we echter wel allerlei papieren ondertekenen.

Met dit koude weer hebben we allemaal zin in "comfort food". Rick stelt voor een "ontbijt" maal te maken. Dat idee wordt, vooral door de kinderen, met enthousiasme ontvangen. Met zijn vieren maken we pannenkoeken (Rick), bacon (Kai), toast (Saskia) en roerei (ik).

Zondag

We hebben vannacht (zoals iedere nacht) met het raam opengeslapen, wat ik meestal heerlijk fris vindt. Maar nu hoor ik de wind om het huis huilen en het is ijzig koud in onze kamer. Gauw sta ik op om de ramen dicht te doen en zie dat het gras en de daken besneeuwd zijn. Het is maar een dun laagje, maar ziet er toch leuk uit.


Eigenlijk had ik met Janet afgesproken om onze wekelijkse fietstocht te houden. Maar op mijn Weatherbug krijg ik een "wind advisory", dat er windstoten van meer dan 70 km per uur worden voorspeld. Dat gepaard met een voorspelde temperatuur van maar net boven het vriespunt lijkt mij geen goede combinatie voor mijn spieren. Janet is het daar helemaal mee eens, want zij vond het al verschrikkelijk om even buiten te lopen.

Aan dat laatste ontkom ik toch niet, want natuurlijk heeft Cosmo zijn wandeling nodig. Rick en ik gaan er, dik aangekleed, samen op uit. Ik heb alles aan, wat ik aanheb, als we gaan skien in vriesweer en nog blaast de wind erdoorheen! Zeer verfrissend is het! Als we het park in willen gaan voor wat beschutting blijkt de toegang daarheen gesperd door een enorme omgevallen denneboom.

Vanmiddag help ik Saskia met haar science project. Ze heeft vier verschillende soorten lippenstift met elkaar vergeleken en gedocumenteerd welke het langst bleef zitten. Ze moet daarvoor grafieken maken en analyses schrijven. Ik help haar vooral met de foto's. Alles moet op een drieluik geplakt worden en het eindresultaat mag er zeker wezen.


Werk in uitvoering



Het eindresultaat

Gisteravond zijn we alleen aan de ster en de lichtjes in de kerstboom toegekomen. Vanmiddag gaan we verder met de slinger en de ballen en . Het is altijd weer leuk om de herinneringen aan vroeger op te halen met de verschillende versieringen. Zo zijn er "First Christmas together" voor Rick en mij, "Baby's First Christmas" voor de kinderen, versieringen, die we nog van Ricks moeder (overleden in 2001) kregen en door de kinderen zelf gemaakte boomknutsels. Het ziet er in ieder geval weer erg vrolijk uit.


Om het gezellige weekend af te ronden gaan we Ricks Kerstcadeau van zijn baas gebruiken en bij Gordon Biersch eten. Ze hebben een voortreffelijke tonijnburger voor $12,50, die Rick en ik beiden bestellen.

Na het eten gaan we naar Four Christmases. Dit is een Kerstfilm met Reese Witherspoon en Vince Vaughn, die er veelbelovend uitziet. Eerlijk gezegd ben ik er wat in teleurgesteld. Het is leuk genoeg, maar ik had er meer van verwacht. De film duurt ook maar een uur en twintig minuten, dus tijd om de karakters echt uit te werken is er niet en dat zou de film nu juist leuker hebben gemaakt, want er zijn heel wat (kleurrijke) karakters. Maar we hebben ons vermaakt en Kerstfilms zijn in deze tijd van het jaar nu eenmaal erg leuk.

Thuis gaan de kinderen door met de boom versieren en het is maar goed, dat ze er vlak bij staan. Snickers rent onder de boom door en daar gaat ie! Gelukkig is Kai snel genoeg om hem vast te grijpen voor hij de grond raakt. Rick vertrouwt het nu niet meer en bevestigt een touw aan het raam en de boom. Hopelijk zijn er zo geen ongelukken meer. Een paar jaar geleden is de boom omgevallen en is er heel wat gesneuveld en een paar jaar daarvoor heeft Rick de boom ook vastgezet. Dit zijn 2,5 meter hoge bomen en heel zwaar voor de onderzetters om ze op te houden.

Pakjesavond wordt spelletjesavond

Rick komt om half acht doodmoe thuis van een nachtvlucht vanuit Seattle. Hij heeft geen oog dichtgedaan, want de temperatuur in het vliegtuig was minstens dertig graden! Er was iets mis met de thermostaat, dus iedereen zat te puffen. Hij duikt dus meteen zijn bed in. Ik denk, dat hij voortaan gewoon weer met de vroege ochtendvlucht zal gaan, want zo'n nacht overslaan is slopend.

Zelf vertrek ik naar core training. Dit schema van fitness klassen vind ik heerlijk. Het is gezellig, ik heb een routine, waardoor ik mezelf niet zo hoef te motiveren en de training is intensief. Een perfecte combinatie is het. Na afloop doe ik nog een kwartiertje cardio op de elliptische machine, voor ik huiswaarts ga.

Terwijl Rick nog ligt te slapen wandel ik met Cosmo en doe de nodige huishoudelijke taken. Tegen enen besluit ik bij Starbucks "brunch" voor hem en lunch voor mezelf te gaan halen. Een skinny hazelnut latte zal een fijne manier van wakker worden zijn, denk ik zo. Inderdaad neemt een heel slaperige Rick die dankbaar aan.

Het wordt een rustig middagje thuis met zijn tweeen. Allebei de kinderen komen pas later. Saskia is met Kaylee en haar moeder mee. Kaylee's moeder gaat in juni trouwen en nu gaan ze op zoek naar jurken. Saskia mag ook naar de bruiloft en ziet daar nu al naar uit.

Omdat we Sinterklaas afgelopen zondag al hebben gevierd is het vanavond voor ons geen pakjesavond. We willen wel gezellig iets samen doen en de keuze valt op uit eten gaan en daarna spelletjes spelen.

Unaniem stemmen we voor Cafe Deluxe. Het restaurant is gezellig versierd voor Kerst en het eten is er zoals altijd prima. Ik bestel weer een tonijn"steak" en die komt perfect gegrild en zo zacht als boter.

Thuis spelen we Curses. Vooral Rick is hilarisch. Hij moet als een piraat en Scooby Doo met Frans accent en de hik praten op een gegeven moment. Hij doet dat zo goed, dat hij nog wint ook! We zijn het er alle vier over eens, dat we veel vaker spelletjes zouden moeten spelen.


Rick met zijn piraat/Scooby Doo/Fransman/hik spraak



Hoeze "relaxed"?

Eindelijk een warmer dagje

Donderdag Pilates dag en we staan allemaal om kwart voor negen klaar voor "torture"! Sharon heeft een aantal nieuwe oefeningen en die zijn pittig! Het vergt enorme balans. Die heb ik wel, maar ik sta iedere keer weer versteld, dat er ook combinaties zijn, die een nog groter evenwichtsvermogen nodig hebben!

Thuis haal ik gauw Cosmo op en rijd dan naar Whole Foods. Daar heb ik met Kirsten afgesproken vorige week, maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Als ik haar op haar mobieltje bel, blijkt ze bij ons huis te staan! Ze dacht, dat we om tien uur hadden afgesproken. Gelukkig wonen wij maar een paar kilometer van Whole Foods vandaan.

Het is heerlijk weer, zo'n dertien graden, en we zijn veel te warm gekleed! Ik doe halverwege de wandeling mijn jas zelfs uit. Bij elkaar lopen we tien kilometer en onderweg vallen de felrode cardinaaltjes weer op. Ook zien we een formidabele havik naar ons kijken. Dat is wel een voordeel van de bladerloze bomen en struiken: de mooie vogels zijn weer helemaal zichtbaar.

Op de terugweg zien we ook een hert midden op het voetbalveld grazen. Dit is een ongewoon gezicht, meestal verschuilen ze zich in het struikgewas. Zo hebben we onze portie natuur weer binnen, maar onze magen rommelen ook!

Kirsten stelt voor om bij Whole Foods wat sushi te gaan eten en dat laat ik me natuurlijk geen tweede keer zeggen! Eigenlijk zouden we onze lange wandeling veel vaker met een lunch samen in Vienna moeten afsluiten.

Na het eten gaan we ieder onze eigen weg. Nu ik toch in het centrum ben en al gegeten heb, werk ik mijn boodschappenlijstje meteen maar af. Kai heeft voor zijn fotografieklas een knutseldoos nodig. Die vind ik na lang zoeken ergens in een hoekje bij Michaels. Die hele winkel staat nu propvol Kerstdingen en de rijen voor de kassa's zijn lang. Qua versieringen lijkt me in ieder geval niet te bezuinigen.

Naast Michaels ligt de CVS en ook daar heeft Kai dingen van nodig. Hij heeft ooit op tv de "magische" combinatie acne bestrijdende middelen gezien: Clean and Clear en Oxy Wash. Voor hem lijkt die combinatie inderdaad goed te werken.

Dan loop ik naar Giant. De Nederlandse damesavond is vanavond bij Martine en ik heb me opgegeven voor een voorafje. Dit keer besluit ik prikkertjes te maken van mozzarella en druiventomaatjes en van mini worstjes met mandarijnenpartjes. Heel makkelijk is het om te maken, maar ook heel lekker.

Ook wil ik hier wat botjes kopen voor Cosmo. Zijn knauwvoorraadje is op en ik heb geen zin om daarvoor naar een van de speciaalzaken te gaan. Giant heeft een goede voorraad. Terwijl ik sta uit te kiezen vraagt een dame naast me, wat voor soort hond ik heb. Ik antwoord "een Aussie" en daarop reageert zij superenthousiast. Ze stelt zichzelf voor als Karin en heeft ook drie kinderen, plus een Aussie, dus.

Karin kent ook een heel aantal anderen hier in Vienna met Aussies. Haar Aussie, een vrouwtje, is bijna een jaar oud en ze traint bij Carol van Petsmart, net als Cosmo en ik vorig jaar. We wisselen email adressen uit, want Karin wil graag een Aussie groep voor Vienna beginnen. Dat lijkt me echt leuk en ik doe zo mee! Maar ik laat de organisatie aan haar over. Ik ben benieuwd.

Thuis voel ik me toch wel erg vermoeid. Misschien is tien kilometer lopen en pilates en om kwart over zes wakker worden toch niet de ideale combinatie. Ik besluit tenminste een half uur plat te gaan. Cosmo en Snickers komen bij me liggen, wat het geheel erg gezellig maakt!

Intussen komt Kai thuis en die neemt Cosmo en Diego mee voor hun middagloopje. Snickers en ik blijven lekker liggen. Ik moet toegeven, dat ik me erg oud voel, als ik toegeef aan die onontkoombare middag moeheid. Maar vandaag heb ik een reden: de Nederlandse damesavond.

Saskia (die zich nog steeds helemaal niet lekker voelt) en Kai eten nogmaals van Joe's Place. Dat restaurant heeft een uitgebreid menu, dus de kinderen hoeven niet twee keer achter elkaar hetzelfde te eten.

Kai bestelt spaghetti met gehaktballetjes en Saskia spaghetti met marinara saus. Binnen het kwartier gaat de bel en daar is het eten! Helemaal op zijn Italiaans gemaakt, zelfs de bezorger is Italiaans. Ik zou het niet beter kunnen koken!

Een paar minuten later hoor ik een toeter. Het is de taxi, die ik pas om kwart over zes had besteld. Hij blijft maar toeteren, dus ik grijp gauw mijn dingen bij elkaar en loop naar buiten. Op mijn opmerking, dat hij wel erg vroeg is, antwoordt hij, dat tijd geld is. Hm, niet erg klantvriendelijk, ik heb mijn taxi tien minuten later besteld en vond de dringende toeters niet erg plesant.

Van de kosten van een ritje van slechts een paar kilometer sla ik ook stijl achterover: $10! Maar goed, om mijn Nederlandse vriendinnen te zien heb ik wel wat over. Bij Sylvia wachten we op de oppas en halen dan Karin ook op.

Bij Martine wordt het een gezellige boel. Lia hebben we al lang niet meer gezien, want die had gezondheidsproblemen. Sjaloom had het te druk met haar werk en is er ook eindelijk weer. En Marie Jose is op bezoek uit Canada, waar ze net heen zijn verhuisd.

Het wordt een gezellig avondje, maar ik neem om half tien weer afscheid. Een taxi komt mij ophalen. De chauffeur is dit keer Ethiopisch en hij vraagt zich af, waarom "Nederland", zoals hij Nederland kent van voetbal, in de volksmond "Holland" heet. Jee, zeg. niet makkelijk om een, twee, drie uit te leggen. Maar hij snapt het geloof ik uiteindelijk wel.