Cosmo en ik op een (regenachtig) avontuur

Donderdag

Zoals voorspeld is het vanochtend koud en regenachtig. Niet echt lekker weer voor een lange rit, maar ik heb al besloten ruim de tijd te nemen en niet alleen de interstates te rijden. Katja is toch pas om kwart voor vijf klaar met haar college.

Saskia voelt zich weer helemaal niet lekker. Ze probeert op te staan en ontbijt te eten om naar school te gaan, maar het gaat gewoon niet. Ik heb een enorme deja vu, want ik had op haar leeftijd zeer soortgelijke symptomen. Toen zijn mijn neusamandelen verwijderd en dat leek te helpen.

Achteraf vraag ik me af, of dat het begin van de fibromyalgie was. Saskia lijkt in zoveel opzichten helemaal op mij, dat ik me echt zorgen maak. Haar bloedtesten zijn allemaal negatief, dus geen Epstein Barr of andere problemen. Gelukkig geeft deze Nurse Practitioner niet op, dus wordt haar bloed nu op Lyme onderzocht. Als dat negatief is, wordt het verder puzzelen, tenzij Saskia opeens opkrabbelt (wat wij natuurlijk hopen).

Na een intensieve Sports Active routine douche ik en pak de van in. Katja heeft een hele waslijst van dingen opgegeven, die ik mee moet nemen, inclusief haar gitaar. Cosmo gaat al meteen in de auto liggen, die heeft er zin in.

Na afscheid van Saskia te hebben genomen, rijd ik weg. Het regent flink, maar toch stel ik de GPS in op Skyline Drive in Front Royal. Dat is zo'n zestig mijl verderop, zegt mijn systeem. Dat lijkt terecht, maar bij iedere afrit wil hij, dat ik afsla. Ik denk er nog niet teveel van en neem gewoon mijn weg naar het Shenandoah National Park.

Op de interstate is de spray van de vrachtwagens vreselijk! Ik ben dan ook blij, als ik de afslag naar Front Royal kan nemen. Tot mijn verbazing ben ik niet de enige, die met dit weer Skyline Drive gaat rijden. Er staan zelfs vier auto's voor me bij de ingang. Mijn America the Beautiful pas is deze maand nog geldig, dus ik hoef de $15 toegangsprijs niet te betalen.

Het stuk Skyline Drive, dat ik wil rijden is 32 mijl (iets meer dan 50km). Mijn oorspronkelijke plan was om een lekkere wandeling met Cosmo te maken in het park, maar het regent daarvoor te hard. Al meteen bij de ingang springt er een hert vlak voor de auto de weg over. Het wild voor vandaag hebben we dus al gezien.

Bij het bezoekerscentrum stoppen we voor een pit stop voor ons allebei. Ik neem Cosmo mee het toiletgebouw in. Ik verwacht niemand anders, maar een andere vrouw komt toch binnen. Die vindt het (gelukkig!) wel grappig een hond aan te treffen.

Een "Skyline" is er vandaag beslist niet te zien. De gewoonlijke vergezichten over de Shenandoah vallei zijn in mist gehuld en, vooral op de hoger gelegen gedeeltes van de weg, wij ook. Toch is het prachtig en ik geniet van de rust in het park, vooral in tegenstelling tot de drukte en vrachtwagens op de interstate. Bij een van de parkeerplaatsen stop ik even om mijn meegebrachte picknick te nuttigen.

Bij de eerste uitgang, Thornton Gap, verlaat ik Skyline Drive. Dit is nog wel Shenandoah National Park en we rijden een echte bergweg met heel wat flink scherpe bochten. Pas vlak voor Luray verlaten we het mooie nationale park. Ik schrijf nu telkens "we", want Cosmo is echt een compagnon. Hij gedraagt zich voorbeeldig, slaapt veel of zit echt naar buiten te kijken.

Na Luray, waar het grootste grottenstelsel van de Blue Ridge Mountains te bezoeken is, wordt de weg even vlak. Ik rijd nu terug naar de I-81, maar mijn GPS geeft telkens rare zijwegen aan en ik zou, als ik het ding moet geloven, pas om kwart over zeven in Blacksburg aankomen!!

Het is pas een uur, dus ik heb nog ruim de tijd om de 210 mijl af te leggen, maar zal daar zeker niet meer dan zes uur voor over hebben. Inmiddels heb ik wel door, dat de GPS op de een of andere manier is ingesteld om interstates (snelwegen) te vermijden.

Katja is pas om kwart voor vijf klaar met haar colleges, dus ik ga nog even door op de zijwegen, die allemaal "Virginia Byways" zijn, wat ronduit mooi betekent. Van Luray rijd ik naar New Market, wat een verrassend leuk oud centrumpje met huisjes, gemaakt uit boomstammen, blijkt te hebben. Zo rijdend ben ik, ondanks het slechte weer, weer helemaal verliefd om "mijn" staat. Virginia is ongeveer drie keer zo groot, als Nederland, dus er is nog zoveel te ontdekken!

Eenmaal op de I-81 wil mijn GPS dus, dat ik iedere afslag neem om de snelweg te vermijden. Op een gegeven moment geef ik toe en rijd de US 11 op. Nu komen we door leuke plaatsjes, zoals Buchanan en Troutville. Daartussenin is het een landweg met boerderijen met rode schuren, antiekwinkeltjes met Confederate vlaggen en "taxidermy", waar je je pas geschoten wild kunt laten opzetten. Dit is de staat, waarin wij wonen, maar een wereld van verschil met onze omgeving!

Bij Roanoke ga ik de I-81 weer op om zeker op tijd te zijn. Net na vieren ben ik bij het Hilton Garden Inn hotel, waar ik vannacht zal logeren. Na Cosmo even uitgelaten te hebben, check ik alvast in en breng mijn bagage naar boven. Ik krijg een kamer op de hoogste (vierde) verdieping. Dit hotel is heel nieuw en toch het minst duur van de hotels in Blacksburg.

Katja sms-t, dat ze na haar wiskundecollege naar de boekenwinkel op campus zal gaan. Daar zullen Cosmo en ik haar ontmoeten. Wij zijn er ruim op tijd en ik vind gelukkig een parkeerplaats, want daar heeft deze plaats een chronisch tekort aan! Het is wel erg leuk om de campus weer te zien. Het doet mij hier altijd denken aan een oude Britse universiteit. Met dit weer zou Harry Potter er ook opgenomen kunnen worden!

Katja komt met haar vriendin Dana en is helemaal blij ons te zien (lijkt wel of ze blijer is Cosmo te zien, dan mij, maar dat is vast verbeelding (grapje, hoor)). Ondanks de miezerende regen staat Katja erop met Cosmo over de campus te wandelen. Inderdaad krijgt ze heel wat bekijks zo en Cosmo wordt regelmatig geknuffeld. Natuurlijk moet er een foto van Cosmo en Katja voor Burrus Hall, het hoofdgebouw van de campus, gemaakt worden.


Cosmo voor Burruss Hall



Dan kopen we bij de boekenwinkel gauw een wiskundeboek voor Katja en rijden dan naar haar apartement. Onderweg zetten we Dana af. Leah is thuis, die heb ik al sinds augustus niet meer gezien.

Cosmo heeft de hele dag in de auto gezeten (en zich voorbeeldig gedragen, wat een schat!), dus heeft wel wat beweging nodig. Iedere avond komt er een groep hondeneigenaars samen vlak achter het apartement van Katja en Leah. Vanavond zijn er, waarschijnlijk door het weer, minder honden, maar Cosmo rent nog lekker met een aantal van hen rond. Intussen staan wij, de baasjes (niet alleen Virginia Tech studenten, overigens), in de motregen te kletsen.

Omdat ik niet goed in het donker kan rijden, brengt Katja mij naar mijn hotel en laten we daar de van achter. Leah past intussen op Cosmo en terug in het apartement kletsen we wat bij. De andere twee meisjes, die er wonen, zijn niet thuis.

Katja's favoriete eten (een dochter naar mijn hart!) is sushi. Dat kan ze natuurlijk van haar studentenzakgeld niet betalen, dus is het een gegeven, dat we dat vanavond gaan eten. Blacksburg (wat echt maar een dorpje is, als je de universiteit niet meetelt) heeft een goed sushi restaurant: Poor Billy's.

Als we eindelijk een parkeerplaats hebben gevonden, lopen we naar het restaurant. Het is druk, maar er komt net een tafeltje voor twee vrij. Er is een gezellige atmosfeer en de bediening is snel en vriendelijk (wat dat betreft merk ik, dat ik in "het zuiden" ben nu, de mensen zijn hier toch weer een stuk vriendelijker).

Katja en ik bestellen een aantal sushi rolls om te delen. Katja heeft maar een heel kleine lunch gegeten en haar ogen zijn dus groter, dan haar maag. Gelukkig kunnen we hier om een "doggy bag" vragen. Zo kan Katja morgenavond ook nog eten van de overgebleven sushi van vanavond.

We kletsen flink bij. Katja lijkt gelukkig goed in haar vel te zitten. Er zijn wat academische problemen, maar daar heeft Katja, voortvarend als ze is, alweer werk van gemaakt. Ze krijgt bijles voor sommige vakken en gaat naar extra sessies voor andere. Wel overweegt ze volgend jaar ergens anders te gaan wonen. Het voelt nu voor haar of ze alleen met vriendinnen van Leah woont. Een daarvan is ook regelmatig onaardig tegen haar. We zullen zien.

Na een lekker diner en een goed gesprek zet Katja mij af bij mijn hotel. Zij heeft nog huiswerk te maken, dus ik vermaak me verder in mijn hotelkamer. Ik vind het programma van Jeff Dunham op Comedy Central en lig af en toe echt dubbel!

Vrijdag

De Hilton Garden Inn claimt, dat ze een "sleep technology" hebben, waarbij de matras de hoofdrol speelt. Ik moet toegeven, dat ik heerlijk heb geslapen! Ik heb mijn "reis" Mineral Ice mee, maar niet nodig. Hun matras is echt goed!

Met moeite hijs ik mezelf uit bed om kwart over acht. Beneden eet ik ontbijt van het buffet. Ze hebben verse aardbeien en ananas en ik neem roerei (en natuurlijk koffie). Verder ben ik er niet van onder de indruk (cereals, English muffins, andere vruchten). Het kost ook niet veel, slechts $8,95.

Als ik om half tien, zoals afgesproken, bij Katja's apartement aanklop, moet ik even wachten. Cosmo heeft haar al vroeg gewekt, maar ze is toch weer gaan slapen. Terwijl zij doucht, laat ik Cosmo uit. Het is gelukkig droog met zelfs zo af en toe wat blauwe lucht, maar voor de tijd van het jaar erg koud. Cosmo vindt het hier heerlijk! Zijn neus verlaat de grond niet.

Bij Starbucks halen we ontbijt en een zak koffie voor Katja. Dan rijden we naar Target, waar Katja het een en ander nodig heeft. Het regent in Blacksburg heel vaak en het is grote mode op het moment om met heel kleurige regenlaarzen te lopen. Target heeft een ruime keuze. Katja kiest een kleurige ruit.

Voor Halloween wil Katja een hippie worden. Daarvoor wil ze een tie dye t-shirt en bandenna. Bij Michaels vinden we alle benodigdheden. Ook hebben ze allerlei flower power stickers. Katja zal een super hippie worden, zo!

We brengen de spullen naar het apartement en halen Cosmo op. Aan Main Street gaan we lunchen bij More Than Coffee. Dat blijkt een Mediterranees restaurant te zijn met heerlijke kabobs. Blacksburg verbaast me keer op keer met de goede restaurants, die in dit kleine stadje te vinden zijn.


Een van de "Hokies"

Dan is het weer tijd om afscheid te nemen. Ik zet Katja af op de campus bij haar Spaanse les. Een snelle kus en weg is ze. Het helpt mij te weten, dat ik haar half november weer zal zien. Dat is lekker snel.

Overal in Blacksburg staan beelden van "Hokies", grote kalkoenachtige vogels, de mascotte van Virginia Tech. Ze zijn allemaal anders beschilderd. Als ik er een bij een wasserette zie staan, stop ik om Cosmo ernaast te poseren en een foto te maken. Een medewerker van de wasserette ziet dat en komt naar buiten om te vragen, of ik er ook bij wil op de foto. Zo aardig!


Bij de patriottische "Hokie"



De terugweg verloopt voorspoedig. Gelukkig regent het voor het grootste gedeelte niet. Het eerste gedeelte loopt door de bergen en die zien er als een lappendeken uit. Zo mooi, met al het geel, oranje, bruin en groen, is het, zonde, dat het zo bewolkt is!


Hier is iets van de kleuren te zien

In het paarse met gele JMU gebied tank ik benzine en laat Cosmo even uit. Verder rijden we aan een stuk door, Cosmo lief slapend op de achterbank. Hij is, vooral in vergelijking met onze vorige hond, Brynna, heel erg makkelijk in de auto. Half november zal hij weer meegaan en dan een paar dagen bij Katja logeren.

Hump day

Gelukkig heeft de Mineral Ice zijn werk goed gedaan en is de pijn flink verminderd, waardoor ik goed heb geslapen. Dat is al het halve werk voor een goede dag, natuurlijk.

Sommigen vroegen, of een specialist mij geen medicijnen kan geven, die wel helpen met zulke erge pijn. Het antwoord daarop is, dat die er wel zijn, maar die maken me een zombie en niets waard, wat ik er niet voor over heb, vooral omdat Mineral Ice echt een wondermiddeltje is.

Eigenlijk is het omgaan met deze conditie een constant afwegen van wat werkt en of ik iets wil proberen, dat bijwerkingen heeft, of liever niet. Iedereen met fibromyalgie reageert anders, wat voor mij werkt of juist niet, kan voor een ander weer heel anders uitpakken. Ik ben al heel dankbaar, dat zulke erge pijn als gisteren tegenwoordig meer de uitzondering, dan de regel is. Dat was tot ongeveer tien jaar geleden wel anders.

Saskia wordt, ondanks een goede nacht slaap, helemaal doodmoe wakker. Ze probeert zich klaar te maken voor school, maar het lukt niet. Ik laat haar terug naar bed gaan en bel de school, dat ze later zal komen.

De zon schijnt nog, maar volgens het weerbericht zal het gauw bergafwaarts gaan met het weer vandaag. Het is al flink koeler, dan gisteren, het kwik zal niet boven de tien graden uitkomen vandaag! Wat een enorm verschil met de dertig graden van vrijdag!

Cosmo en ik lopen heerlijk door de buurt. Ik neem hem op andere routes, zodat hij niet iedere tuin met hond herkent. Daar heb ik nog steeds niets op gevonden. Hij wordt dan helemaal gek, hoe kort ik hem ook houd en hoe streng ik hem ook toespreek. Goed gedrag beloon ik met een snoepje. Ik ben daar heel consequent in, maar hij lijkt zijn reactie niet te minderen bij bepaalde tuinen. Hij is enorm territoriaal hier in "zijn" buurt. Ik houd me aanbevolen voor alternatieve suggesties.

Thuis is Saskia inmiddels op. Ik zet haar op school af en doe dan nog een half uurtje Sports Active. De wandeling met Cosmo was goede beweging, maar Sports Active gebruikt alle spieren en dat helpt vooral met mijn rug- en schouderspieren.

Het is enorm wennen aan de kou buiten en toch moet ik er doorheen voor een aantal boodschappen. Als lunch haal ik garnalen "pho" (soep) van Pho Thang Long. Kennelijk ben ik niet de enige, die zin in soep heeft, want er staat een rij voor een tafeltje! Ik besluit mijn soep "to go" te bestellen, tenslotte wonen we maar vijf minuten verderop, wachten op een tafel zou langer duren. Dat ik dit restaurant pas nu ontdekt heb, terwijl het zo populair (ook vanwege de prijzen natuurlijk) is!

Cosmo heeft bijna geen eten meer en ik neem hem morgen mee naar Blacksburg. Zoals altijd, als ik naar Petsmart ga, mag Cosmo mee. De vorige keer plaste hij daar echter op een stapel t-shirts, dus ik zorg er nu wel voor, dat hij echt een lege blaas heeft, voor we de winkel betreden! Met een zak van 20kg Eukanuba en een lekker groot bot voor Cosmo vertrekken we weer.

Tijdens een lange rit vind ik het altijd fijn om naar een audioboek te luisteren. Bij Barnes and Noble hebben ze er genoeg. Het moet wel iets lichts en grappigs zijn, anders kan ik mijn aandacht er niet bij houden. Dan is de keuze beduidend minder. Het wordt One Fifth Avenue van Candace Bushnell, de schrijfster van "Sex and the City". Ik ben benieuwd.

Omdat Saskia zo'n hekel aan naalden heeft en ze zich al zolang niet lekker voelt, heb ik haar gisteren beloofd vandaag samen onze nagels te gaan laten doen. Saskia wil graag acryl nagels met een Halloween tekeningetje erop. Ik kies gewoon een dieprode nagellak voor mijn nagels.

Saskia komt niet vaak mee om haar nagels te laten doen en de Vietnamese dames in de salon herinneren zich nog het achtjarige meisje, dat ze was, toen ze voor het eerst kwam. Er gaat een collectieve zucht door de salon over hoe groot Saskia is geworden. Inderdaad is Saskia nu langer, dan de meesten van deze dametjes, terwijl ze op mij nog zo klein overkomt.

Met de mooie Franse manicure (witte tips op roze nagels) en twee "pompoenen" op haar ringvingers is Saskia zeer tevreden. Het is hier zo gewoon om met je dochter je nagels te laten doen, terwijl ik daar helemaal niet mee ben opgegroeid. Het was Christine, die, bijna tien jaar geleden, mij voor het eerst meesleepte naar een nagelsalon.

Naast de nagelsalon ligt Starbucks en een pumpkin spice latte roept mijn naam! Saskia neemt een white chocolate mocha. Met dit koude weer is zo'n warm drankje heerlijk! Ook hier is het weer druk, iedereen zoekt warmte vandaag!

Eigenlijk heb ik me altijd afgevraagd, waar de naam "Starbucks" vandaan kwam. Sommige bedrijven hebben raadselachtige namen. In de column van Nelleke van Lindonk van deze maand, die ik trouwens altijd erg graag lees, vertelt zij, dat de eigenaar van het bedrijf een Moby Dick fan was en zijn bedrijf naar de scheepsmaat in dat boek heeft genoemd, omdat die altijd koffie dronk. Zo leer je nog eens wat!

Rick komt thuis met Chicken Out. Ik was van plan een maaltijdsoep te maken, maar hij had dit al de hele dag in gedachten. Eerlijk gezegd vind ik hun rotisseriekip met een gegrilde zoete aardappel en boontjes ook niet te versmaden. De maaltijdsoep kan volgende week nog gegeten worden.

Katja heeft een heel aantal spullen, die ik voor haar mee moet nemen. Mijn plan is morgen of Sharons klas (als het regent gaat die niet door) of een uur Sports Active te doen en daarna Cosmo en de spullen in te laden en gaan met die banaan. Ik hoop, dat het niet hard zal regenen, want ik wil eigenlijk wel wat van de herfstkleuren meenemen, als ik toch door dat gebied rijd.

Dagje rustig aan

In het midden van de nacht word ik wakker van de pijn. Al mijn spieren lijken in brand te staan. Het voelt alsof er duizend messen in mijn schouders, nek en hoofd steken! Wanhopig, want met zoveel pijn kan ik slapen wel vergeten, neem ik tegen beter weten in drie Advils. Zoals gewoonlijk helpen die absoluut niet.

Rick brengt Saskia vandaag naar school. Ze is nog steeds niet in orde, maar niet ziek genoeg om thuis te blijven. Om klokslag acht uur bel ik dus de kinderarts op en vraag voor hun laatste afspraak vanmiddag, zodat Saskia zo min mogelijk school hoeft te missen. We kunnen om tien voor half vier terecht.

Als Rick thuiskomt smeek ik hem mijn rug in te smeren met Mineral Ice. Als de pijn zo erg is, is dat eigenlijk het enige, dat de pijncyclus kan doorbreken. Ik weet niet of zoiets in Nederland te verkrijgen is, maar ik vind het een superprodukt en het vergt geen chemicalieen slikken.

Het helpt in ieder geval genoeg, dat ik op kan staan. Maar na het ontbijt en een kop koffie merk ik al gauw, dat mijn lichaam vandaag niet meewerkt. Ik voel me duizelig en besluit even terug naar bed te gaan. Dat blijkt een goed idee te zijn, want na een uurtje gaat het wel weer.

Inmiddels is de bewolking weg en schijnt de zon. Nu is het zaak om te bewegen om de spieren los te krijgen. Het moet niet te inspannend zijn, dus ik besluit een lange wandeling door de buurt te gaan maken. Intussen klets ik met Christine, die net terug is van vakantie.

Onderweg neem ik foto's van de Halloween versieringen in de tuinen, waar ik langs loop. Dat is in deze tijd van het jaar zo leuk! Sommige mensen hebben enkel een paar pompoenen, maar anderen hebben uitgebreid versierd. Ook Hornsby, het roze varken, is inmiddels "verkleed". Dit jaar is hij een heks.


Ook onze buren en overburen hebben hun versieringen nu aangebracht. Zes van de tien huizen in de cul de sac zien er nu griezelig uit. Helaas zie je op de webcam alleen witte lichten, want het huis recht tegenover ons is supergoed versierd!

Na bij Whole Foods de nodige boodschappen gehaald te hebben, ga ik even voor het huis van het lekkere weer genieten. Het is ongeveer twintig graden en in het zonnetje precies lekker om te lezen. Voor de komende dagen worden ronduit winterse temperaturen voorspeld. Ik begin in mijn nieuwe boek, "The Other Queen" van Philippa Gregory. Haar boeken lezen altijd zo makkelijk "weg".

Al gauw is het tijd om Saskia op te halen uit school. We doen Emla op haar arm, omdat we verwachten, dat er bloed zal worden afgenomen.

Omdat ik de van dus nodig heb en Kai vanmiddag moet werken, komt Rick vroeg uit zijn werk, zodat Kai zijn auto kan gebruiken. Dit weekend hebben ze samen naar auto's gekeken. In de running zijn de Hyundai Accent, Kia Rio en Toyota Yaris. De Rio heeft Kai's voorkeur, geloof ik.

Bij de dokterspraktijk moeten we best lang wachten. Later vernemen we, dat dat komt, omdat het kind voor ons een gebroken arm had. In plaats van een dokter krijgen wij een Nurse Practitioner (geen idee, hoe die in het Nederlands heet). Eigenlijk heb ik die liever, dan de dokter in zo'n geval als Saskia, want zij denken meestal meer aan het hele lichaam, dan enkel de symptomen behandelen.

"Connie" (ik blijf het vreemd vinden, dat de doktoren altijd "Dr. Achternaam" zijn en de NPs and PAs (Physician Assistants) bij de voornaam worden aangesproken) is werkelijk fantastisch. Ze neemt de tijd voor ons. Ze praat met Saskia over van alles, dat haar dwars zit.

Na haar onderzoek gaan we naar het laboratorium om bloed af te laten nemen. Net als in het ziekenhuis vorig jaar, duurt het even voor de laborante de ader heeft gevonden. Gelukkig lukt haar dat wel, want anders zouden we naar een ander laboratorium moeten. Binnen de week zullen we de resultaten horen.

Thuis is mijn energie helemaal op. We hangen voor de tv en straks wil Rick hopelijk weer even met de Mineral Ice aan de gang. Ik moet me gewoon beter voelen voor donderdag, want dan ga ik naar Blacksburg om Katja te zien!

Columbus Day

Vanwege Columbus Day zijn de scholen vandaag gesloten. Rick gaat wel naar zijn werk, maar omdat zijn klanten allemaal voor de Federale regering werken en die ook de dag vrij hebben, zal hij vroeg thuiskomen vanmiddag.

Het belooft een bewolkte, koele (uiteindelijk komt het kwik niet boven de twaalf graden uit, veel te koud voor deze tijd van het jaar!) maandag te worden. De kinderen en ik slapen lekker uit, want onze bedden zijn heerlijk warm! Dat vind ik wel weer lekker van de herfst. De koude nachten, zodat het raam open kan en wij onder het dekbed kunnen wegkruipen.

Saskia voelt zich nog steeds niet veel beter. Ze zit erg vol en klaagt ook over moe zijn, ondanks dat ze lang heeft geslapen. Deze vrije dag lijkt me bij uitstek geschikt om met haar naar de dokter te gaan. Kennelijk ben ik niet de enige, die dat gedacht heeft, en als ik bel voor een afspraak is er geen opening meer. Ze zitten helemaal vol met "check ups" (de jaarlijkse controle, die vrijwel ieder kind krijgt)!

Voor de zieke kinderen is dus weinig tijd en aangezien Saskia geen spoedgeval is, zullen we tot morgen moeten wachten voor een afspraak. Die kan ook niet vandaag gemaakt worden, alvast. Morgen klokslag acht uur hang ik dus aan de telefoon, tenzij Saskia opeens een stuk beter is.

Na het ontbijt doe ik een flink uur Sports Active op de Wii. Ik blijf het een heel fijn programma vinden. Deze routine heb ik zelf opgezet en alle spieren komen aan bod. Na afloop heb ik echt het gevoel intensief bezig te zijn geweest.

Dit is (voorlopig) Kai's laatste Columbus Day thuis, dus we maken er een gezellige dag van. De kinderen kiezen bagels van Manhattan Bagel voor de lunch. Natuurlijk bestel ik mijn gewoonlijke (halve, want die dingen zijn caloriebommen) bagel met zalm. Eigenlijk ben ik niet zo'n bagelfan en al helemaal geen cream cheese fan, maar die combinatie vind ik niet te versmaden!

In de herfst krijgen de Amerikanen een pompoentik. Je kunt het zo gek niet bedenken, of je kunt het met pompoensmaak krijgen, zowel hartig, als zoet. Starbucks heeft bijvoorbeeld een pumpkin spice latte en Dunkin Donuts een pumpkin donut.

Ook dit bagelrestaurant doet er niet voor onder. Er zijn pumpkin muffins, pumpkin bagels en zelfs pumpkin cream cheese! Ik heb heel erg moeten wennen aan de smaak van pompoen, vooral pumpkin pie, maar vind het nu wel lekker. Maar overal in is me veel te veel van het goede!

Nadat Kai zijn hondenwandelbaantjes heeft volbracht, rijden we naar Herndon. Daar ontmoeten we Rick en gaan we een spelletje midgetgolf (hier mini golf genoemd, midgetgolf zou politiek incorrect zijn, de "kleine mensen" zouden daar vast tegen protesteren). Bij Woody's Golf is een enorm leuke baan, Perils of the Lost Jungle, die in de top 5 van Amerika staat, volgens Newsweek.

We betalen de $9,50 per persoon en kiezen ieder een eigen kleur balletje uit. Deze baan is werkelijk de leukste, die wij kennen! In iedere badplaats zijn een aantal midgetgolfbanen met een thema, maar nooit zo goed gedaan, als hier! Iedere hole heeft iets anders jungle-achtigs en alles beweegt en maakt geluid.

Zo is er een Mayaanse tempel, die je open moet maken. Verderop schiet er een inboorling met pijltjes op je of blaast een krokodil water naar je. Er zijn scarabees en een tunnel, waar vleermuizen in hangen en nog veel meer. Ik kan me voorstellen, dat het voor sommige kleine kinderen wat eng is, want het is super gedaan allemaal!


Waarschijnlijk omdat het toch wel kil is buiten, is het heel rustig. We hebben niemand voor ons, dus het spel gaat vrij snel. Na iets meer dan een uur hebben we de achttien holes gespeeld. De scores worden door Kai opgeteld en Rick blijkt de winnaar (flink ook, met 9 punten voorsprong op mij!).

Thuis doe ik voor het eerst dit seizoen de verwarming even aan. Voor het eerst in lange tijd drinken Rick en ik samen thee. Ik kies zoethoutthee en hij kersenthee, beiden van Pickwick. Rick drinkt iedere ochtend thee en is een echte "theesnob", die alleen Pickwick thee lekker vindt. Hij bestelt daar dan allerlei smaken van. Ik drink minder thee, maar vind Pickwick ook beduidend lekkerder, dan bijvoorbeeld Lipton.

Rick heeft al een tijdje enorme zin om naar Hard Times Cafe te gaan. Ik heb nooit zin in chili op een warme dag, maar vandaag is er perfect voor!


Dit is een lokale keten, het dichtstbijzijnde restaurant is in Fairfax. Het is een super-Amerikaans, heel gezellig restaurant. We krijgen een tafel bij de bar en Rick krijgt meteen een biertje aangereikt. De kinderen gaan even een spelletje spelen en Saskia komt met maar liefst drie Halloween pluche dieren terug! Alsof we nog niet genoeg van dat spul hebben! Wat dat betreft is ze nog zo heerlijk kind.

Er staan hier vier chili's op het menu, die je op allerlei manieren kunt bestellen. Zoals altijd vragen we om een voorproefje van de vier, zodat we kunnen besluiten welke we het lekkerst vinden. Kai neemt een burger zonder chili, Saskia kiest de mini hot dogs met Terlingua chili. Rick kiest voor de Chili Mac combinatie met Texaanse chili en ik voor de salade met Terlingua chili, die is lekker licht.




Die laatste chili is genoemd naar het spookstadje, waar de eerste chili cookoff plaatsvond. Chili cookoffs zijn over de hele Verenigde Staten te vinden, nu. Mijn vriendin Pat won er zelfs dit jaar nog een.

We smullen allemaal, dit is het juiste "comfort food" voor een kille bewolkte dag als vandaag. Morgen schijnt het zonnig en warmer te worden. Daar ga ik dan gauw profijt van halen, want het weerbericht voor de rest van de week is ronduit winters te noemen. In een groot gedeelte van het land is het veel kouder, dan normaal voor de tijd van het jaar. Het grote aantal eikels dit seizoen voorspelt een strenge winter, volgens de overlevering, maar of we dat soort dingen kunnen geloven moet nog blijken.

Vanavond kijken we naar een oud filmpje, van toen ons huis nog in aanbouw was, op Ricks computer. Daarin praten de kinderen ook (Katja toen 8, Kai 6 en Saskia 3). Katja was helemaal boos, dat Kai's kamer volgens haar groter was. "Het is niet fair!" riep ze met een klein meisjesstemmetje. Zo luisterend was het Nederlands van de kinderen toen wel beter, of althans, ze waren minder lui met anglicismen, want het zit er ook nu nog wel allemaal in. Wat gaat de tijd toch snel!

Rustig familieweekend

Zaterdag

Zoals voorspeld is het weer vanochtend inderdaad omgeslagen. Weg zijn de zomerse temperaturen en het miezert. Mary Ellen belt, dat het haar vandaag niet gaat lukken te lopen en Janet heeft familie uit Massachusetts te logeren dit lange weekend.

Alleen lopen of fietsen in de regen trekt me ook allerminst, dus vandaag maar geen sporten. Na alle drukte van vorig weekend is het wel lekker, dat we dit weekend maar heel weinig op de kalender hebben staan.

Samen met Saskia kijk ik Halloween films op Disney Channel. Al heb ik het al meerdere malen gezien, ik blijf "Haunted Mansion" een leuke, voor mij precies eng genoege film vinden. Ook Halloweentown vind ik erg leuk. We kijken het eerste deel en dan heb ik weer genoeg tv gehad voor vandaag.

Intussen zijn Kai en Rick boven druk bezig Kai's nieuwe bed in elkaar aan het zetten. Kai's oude IKEA bed, waarin hij vanaf zijn tweede heeft geslapen, heeft zijn taak gedaan, maar staat nu op het punt van instorten.

Omdat de slaapkamers van de kinderen vrij klein zijn (3,5 x 3,5) heeft Kai wel wat opbergruimte onder zijn bed nodig. Hij koos een "storage bed" in het zwart. Het staat erg mooi. Voor de rest is Kai tevreden met zijn kamer, we moeten alleen nog een nieuwe matras kopen(de oude is te klein voor dit bed) en hij is ook toe aan een nieuwe comforterset.

Ook Saskia's kamer staat op het programma. Zij is nu wel echt een tiener en haar meubilair te "jong" daarvoor. Het is nog wel in prima staat, dus zetten we het binnenkort op Craigslist.com in de hoop het te verkopen. Daarna krijgt zij een soortgelijk bed, als Kai, en gaan we naar IKEA voor kasten en een bureau. Maar eerst het oude meubilair verkopen, als iemand nog een kandidaat weet, hou ik me aanbevolen (je weet nooit).

Als na de lunch de zon weer doorkomt, neem ik Cosmo mee voor zijn wandeling. Opeens is het weer erg lekker, al is het zo'n twaalf graden koeler, dan gisteren. De zon heeft, omdat we zo zuidelijk zitten (hoogte van Rome), nog steeds veel kracht.

Het is alweer even geleden, dat Petra en ik lekker bijkletsten, tijd voor een telefoontje, dus. Gelukkig tref ik haar thuis. Voor we het weten is er weer zeker een uur voorbij!

Of het door het niet sporten of het weer of wat ook komt, maar ik voel me steeds slechter. Mijn spieren doen vervelend pijn, zo'n grieperige zeurderige pijn, die ik herken als fibromyalgiepijn. Ik baal enorm, want we hebben vanavond een feest en mijn energie is helemaal weg.

Het feest is een Octoberfest en wordt gehouden door een collega van Rick en zijn vrouw in Clarksburg, Maryland. Dat is zo'n drie kwartier rijden bij ons vandaan. Omdat ik me niet lekker voel, besluiten we vroeg te gaan, zodat we ook weer bijtijds thuis kunnen zijn.

Als we om tien over half zes aankomen zijn we de eersten, al begon het feest, volgens de uitnodiging, om vijf uur. Reese en Shelly wonen in een nieuw "townhouse" (groot rijtjeshuis). Ik schat hen zeker twintig jaar jonger, dan wij, en ben een beetje verbaasd, als hun inrichting heel ouderwets en donker is. Dat is de smaak van veel van onze Amerikaanse vrienden, maar ik had eigenlijk gedacht, dat jongere mensen meer modern en vooral lichter zouden inrichten.

Shelly's ouders zijn Nederlands, dus zij heeft daar nog heel wat familie wonen. Ze zijn dan ook net terug van een reis naar Europa. Behalve de familie in Nederland, hebben ze ook Londen en het Octoberfest in Muenchen bezocht. Beiden dragen dan ook de authentieke kledij vanavond.

Langzaam druppelen de andere gasten binnen. Shelly heeft de lekkerste voorafjes gemaakt, waaronder zelfgemaakte pretzels en amandelen in een pittig sausje geroosterd. Het gesprek wordt al gauw geanimeerd. Er is keuze uit verschillende soorten bier, waarvan Rick er een paar probeert. Ik houd het bij een glaasje (heel lekkere, moet ik zeggen, al ben ik niet dol op zoete wijn) Riesling.

Na een paar uur is Shelly klaar met koken. Er is stoofvlees met groentes, rode kool met appel, zuurkool en mais. Buiten hebben de mannen eensgezind de bratwursts en hamburgers gegrild en er staat een bak met de lekkerste aardappelsalade, die ik heb geproefd. Ik heb me al aardig tegoed gedaan aan de voorafjes, dus ik eet overal precies genoeg van om het te proeven (nu moet ik erbij schrijven, dat dit soort Duitse kost ook mijn liefde niet heeft).

Intussen zijn Ricks manager Tim en zijn vrouw Judy ook gearriveerd. Met Judy kan ik het enorm goed vinden, al zie ik haar gemiddeld maar eens per jaar tijdens het grote Kerstfeest. Haar oudste is net zo oud als Katja en haar jongste dezelfde leeftijd als Saskia (wel een jongen).

Tijdens ons gesprek blijkt, dat ook zij fibromyalgie (en Lupus, gelukkig heb ik dat niet!) heeft. Ze gaat op een soortgelijke manier, als ik, met de pijnen om. Het is allemaal zo herkenbaar, wat ze vertelt! Vooral ook, dat ze negativiteit en spanningen probeert te vermijden, omdat die haar symptomen verergeren. Ze komt dan ook altijd op mij over als een heel vrolijk en positief iemand.

Net als Reese de bierproeverij begint, nemen wij afscheid. Rick zou graag meedoen, maar drinkt al een paar uur Cola. Dat is het nadeel van een feest, dat niet in onze buurt wordt gehouden. We moeten nog een heel end naar huis rijden. Helaas kunnen we van onze medeweggebruikers niet met zekerheid zeggen, dat ze sober achter het stuur zitten, dus is het zaak zelf helemaal alert te zijn! Gelukkig komen we heelhuids thuis en duiken meteen ons bed in.

Zondag

We slapen lekker uit en Rick gaat, zoals gewoonlijk, ontbijt halen bij Starbucks. De zon schijnt uitbundig, maar het is flink koel. Vrijdag was een toegift, maar voor de komende week worden echt herfstachtige temperaturen voorspeld.

Om de knopen uit mijn spieren te krijgen doe ik een half uur "all over body" Sports Active routine. Dat helpt echt, eens te meer bewijzend, dat sporten gewoon een must is voor mij.

Mary Ellen belt, dat ze zin heeft om te gaan lopen, want het weer is intussen heerlijk geworden (felle zon en 20 graden). Daar ben ik natuurlijk voor te vinden. We hebben geen van beiden zin om hard te lopen, dus nemen zoveel mogelijk flinke heuvels mee in onze wandeling.

Rick neemt de kinderen intussen mee naar het winkelcentrum. Saskia heeft spullen nodig voor haar project voor Engels Honors. Ze moest het boek "Invisible Man" van H.G. Wells lezen en daarvan een samenvatting, een diagram en een 3D project maken.

Volgens mij heeft ze het hele boek niet gelezen, maar veel van het verhaal online gevonden. In tegenstelling tot Katja leest Saskia heel langzaam en heeft er daardoor een hekel aan. Dit boek is nu ook niet bepaald de leukste kost voor een dertienjarige. Ze doet wel erg haar best op het project. Ik ben benieuwd wat voor cijfer ze gaat halen.


Kai heeft online een recept voor Mountain Dew cupcakes gevonden en opeens de bakkoorts gekregen.


Hij maakt het deeg en de frosting helemaal zelf, met geraspte lime- en citroenschil en al! Dit voor iemand, die nog nooit gebakken heeft. Ik heb de eer de eerste te mogen proeven en ik moet zeggen, ze zijn heerlijk! Ik ben niet zo'n (cup)cake fan, maar het deeg is luchtig en de frosting lekker fris en niet te zoet.

Het is nu te koel om op het deck te zitten, maar in het zonnetje voor het huis is het nog bijna te warm. Rick en ik gaan wat tijdschriften lezen. Het voordeel van voor het huis zitten, is, dat de buren ook weer eens even een praatje komen maken. Onze buren aan de rechterkant hebben een tweede (zomer)huis in Maryland, dus die hebben we de hele zomer vrijwel niet gezien.

Met Saskia's vriendinnetje Delaney gaan we vanavond eten bij Uno's. Daar zien we, dat hun terras open is. Ze hebben verwarming boven de tafels, want het wordt na zonsondergang al gauw kil. Ik moet zeggen, dat dit restaurant echt een favoriet van mij aan het worden is. Ze hebben heel wat gezonde gerechten!


Dit keer kies ik de meergranen dunne korst pizza met tomaat, sla, rode en groene paprika, champignons en... kreeft! Nu ben ik echt dol op kreeft, dus elk restaurant, dat pizza met kreeft biedt, is mijn favoriet! Ook de anderen smullen. Kai heeft, waar dit restaurant om te beginnen bekend om is: een deep dish pizza, zoals je ze in Chicago kunt bestellen. Hun menu is heel erg veranderd in de afgelopen tien jaar!

Nu beraden Rick en Kai zich over welke auto Kai graag wil. Morgen hebben de kinderen nog vrij vanwege Columbus Day. Vandaag was het de Canadese Thanksgiving, die mijn broer en schoonzus in Ottawa vierden, dat valt altijd op hetzelfde weekend. Onze Thanksgiving is natuurlijk pas eind november.

Burke Lake en Homecoming

Alweer wordt Saskia ziek wakker en blijft ze thuis. We balen, dat ze nu weer school moet missen! Ik had zo gehoopt, dat ze wat minder vatbaar zou zijn dit schooljaar. Nu begin ik me af te vragen, of ik haar toch niet mee naar een KNO arts moet nemen om naar haar amandelen te laten kijken. Volgens haar tandarts heeft hij ze wel groter gezien, maar het lijkt wel of ze iedere ziektekiem oppikt!

Bij het W&OD pad staat vanochtend een groter groepje, dan gisteren. Dit keer heb ik mijn vijf pond gewichten ook mee, op verzoek van Sharon. We lopen het pad een stuk af en doen dan weer de lunges en squats. Het is alweer superlekker weer, dus heerlijk om buiten te sporten. Ik zou het helemaal niet erg vinden, als we in de toekomst, ook als de verbouwing klaar is, een keer per week zo naar buiten zouden gaan. Maar dat zal er wel niet inzitten, helaas.

Met Kirsten heb ik afgesproken naar Burke Lake te gaan. Daar is het in de herfst altijd schitterend met veel kleuren. Cosmo gaat natuurlijk ook mee en heeft de tijd van zijn leven met alle onbekende luchtjes!

Genietend van de stilte van het bos en de uitzichten over het meer, lopen we het rondje van 4,5 mijl. De herfstkleuren beginnen te komen, maar zijn nog lang niet op hun hoogtepunt. In de komende paar weken wil ik zeker nog een aantal keren terug, vooral als het windstil is (vandaag waait het flink), zodat de reflecties in het water mooi zijn.


Het rondje duurt langer, dan we ons herinnerden, terwijl we er toch flink doorstappen. We vragen voor de zekerheid aan een stel andere wandelaars, of de parkeerplaats nog ver weg is, want we vrezen er voorbij gelopen te zijn. Dat is niet het geval, we zijn er bijna. Zeseneenhalve kilometer is toch nog best lang, dus!

Het is al bij enen, als we bij de van terug zijn en onze magen rommelen. We besluiten bij Noodles & Company gauw wat te halen. Kirsten en ik kiezen beiden de Indonesian Peanut Saute met garnalen en voor Saskia neem ik de spaghetti mee.

Dit weekend is het "Homecoming" weekend voor zowel Kai's high school, als Virginia Tech. Bij Homecoming hoort, behalve een footballwedstrijd, o.a. ook een parade.

Dit jaar bestaat Madison High School vijftig jaar en de parade is bijzonder, want alle Homecoming Queens sinds 1959 zijn uitgenodigd om mee te rijden. Een daarvan is ons overbuurmeisje Laura, die in 2007 Homecoming Queen was en speciaal hiervoor uit Utah naar huis is gevlogen (ze studeert bij Brigham Young University). Er is bij zo'n Homecoming een heel "hof" met prinsen, prinsessen, een koning en een koningin. Ik vind het wel een bijzondere traditie.

Saskia voelt zich wat beter en wil ook wel erg graag de parade zien. We parkeren de van bij Whole Foods en lopen naar de overkant, waar de band al aan het repeteren is. Ze moeten het flink warm hebben in hun zwart met rode uniformen, want de temperatuur is inmiddels opgelopen tot zo'n dertig graden!


De politie staat al klaar om het verkeer stop te zetten, want de parade zal via de hoofdweg van Vienna naar de school lopen. Daaraan kun je weer zien, dat dit een "small town near a big city" is, want deze hoofdweg is flink druk. Het zal dus voor een flinke opstopping zorgen, maar daar trekt de Vienna politie zich niets van aan.


Keurig om drie uur begint de parade, de band loopt voorop en speelt "Oh, when the saints". Daarna volgen verschillende schoolclubs, waaronder Amnesty International en de Young Democrats. In cabriolets komen de huidige Homecoming Queen en de Queens van de afgelopen jaren langs. Het zijn er geen vijftig, maar een heel stel zijn wel gekomen. Leuk om de Homecoming Queen uit 1961 te zien, bijvoorbeeld, mijn geboortejaar. Ze ziet er, voor de 66 of 67 jaar, die ze moet zijn, erg goed uit!


Thuis gaat Kai er meteen vandoor met de auto naar zijn werk. Opeens wordt het wel nodig, dat hij zijn eigen auto gaat krijgen, want binnenkort heeft hij iedere middag en avond na school of werk of gitaarrepetities. Ik vind het niet prettig om dan altijd zonder vervoer te zitten. We gaan dit weekend dus maar eens op zoek naar geschikte wielen voor hem.

Kai had geen tijd om Ranger, Claudia's hond, uit te laten. Ik fiets dus even naar haar huis en wandel met hem. Ranger is zo'n leuk beest! Hij is helemaal blij om mij te zien (is ook logisch, want hij zit al vanaf zeven uur in zijn bench!).

De rest van de middag zitten we lekker buiten. Onvoorstelbaar, zulke zomerse temperaturen op 9 oktober!

Rick en ik willen daar optimaal van profiteren en gaan naar Reston om buiten op een van de terrasjes daar te eten. Na een half uurtje wachten krijgen we een tafeltje bij Mon Ami Gabi.

Het is nog steeds heerlijk warm buiten. Jammer, dat we dit weer niet kunnen vasthouden! Dit restaurant is een erg gezellige Franse bistro met redelijke prijzen en heerlijk eten. Ik bestel weer eens mosselen, die in een lekkere witte wijn saus komen. Rick kiest voor de biefstuk met frietjes, die je hier op verschillende manieren kunt bestellen. Rick neemt hem dit keer au poivre.

Helaas wordt er voor morgen en de rest van de week veel koeler weer voorspeld, maar van deze warme dag hebben we in ieder geval tot het einde genoten!

Helemaal versierd

Alweer een schitterende herfstdag daagt. Ik ben helemaal blij, dat Sharons training vandaag buiten zal zijn. Heerlijk, niet in een saaie gymzaal, maar in de natuur op het W&OD pad!

Keurig op tijd parkeer ik, zoals vorige week afgesproken, bij de oude locomotief langs het pad. Ik zie niemand, die ik ken. Even vraag ik me af, of ik het toch verkeerd begrepen heb, maar dan zie ik Sharon lopen. Ze heeft de locatie ietsje verplaatst, omdat er eigenlijk niet op de parkeerplaats bij de locomotief geparkeerd mag worden. Ze verzekert mij er echter van, dat ik de van voor vandaag kan laten staan.

We pakken allemaal een elastische band uit Sharons auto en lopen het pad op. We lopen ongeveer een halve mijl en doen dan lopende lunges. Met de elastische banden doen we squats en dan lopen we een stijle heuvel op. Op een bankje doen we triceps oefeningen en opdrukken en daarna biceps oefeningen met de banden.

Terug bij de auto krijgen we een zes pond bal in de handen gedrukt. Daarmee doen we buik- en andere oefeningen. Zo intensief, als een training in de gym is, is het zeker niet, maar een leuke afwisseling wel. Het uur vliegt in ieder geval voorbij.

Thuis haal ik Cosmo op en ga terug naar het W&OD pad, maar een ander gedeelte dichter bij ons huis. Dit stukje tussen Cedar Lane en Gallows Road is driekwart mijl lang. Ik jog naar het stoplicht en terug. Het voelt alsof ik door stroop loop! Onvoorstelbaar, dat ik zondag vrijwel zonder moeite tien mijl heb gelopen!

Mijn haar heeft weer hard een beurt nodig. Mona staat er ook op, dat ik mijn wenkbrauwen laat epileren. Ze heeft een nieuwe Iraanse in dienst, die dat heel goed kan, volgens haar. Nu heb ik een grondige hekel aan dat gevoel van epileren, maar er is geen ontkomen aan. Mijn wenkbrauwen zien er, volgens hen, niet uit.

Nou vooruit, maar ik ben niet van plan er een cent voor neer te tellen. Dat hoeft ook niet, wordt me verzekerd. Ik weet meteen weer, waarom ik mijn wenkbrauwen (die er toch echt niet zo erg uitzagen, hoor) nooit laat doen. Wat een rotgevoel is dat gepluk! Ik kan echt niet wachten tot het over is!!! Eindelijk, eindelijk, is de pijniging over.

Toegegeven, mijn wenkbrauwen zien er keurig uit. Ze worden ook nog even geverfd, zodat ze dezelfde kleur als mijn haar hebben. Zoals we hier zeggen: "Grand!". Ik had zonder gekund, maar nu het voorbij is, ziet het er ook wel goed uit.

Mijn maag rommelt inmiddels flink en Mona stelt een salade van Whole Foods voor als lunch. Dat klinkt erg lekker, dus ik ga ervoor. De "salad bar" daar bestaat uit het gewoonlijke: sla, tomaten, spinazie etc. En dan heb je de exotische salades. Daarin zijn ingredienten verwerkt als "wheatberries" (geen idee, hoe die in het Nederlands heten), quinoa, rode rijst, zwarte rijst en meer! It's not your Grandma's salad bar, zullen we maar zeggen.

Als Saskia thuiskomt, heeft ze Laura mee. De meisjes helpen mij de laatste hand te leggen aan de versieringen buiten. We trekken drie "spinnenwebben" uit elkaar en knippen ze doormidden, zodat we ze op verschillende plaatsen kunnen aanbrengen. Verder hangen we de lichtjes op, strengen met spinnen en spookjes, het ziet er goed uit!


We zijn zo druk bezig, dat ik Saskia's chiropractor afspraak straal vergeet. Die was om vijf uur en om half zes belt Linda, of we nog komen? Oeps!! Gelukkig kunnen we nog terecht. Met Saskia en Laura race ik erheen en we hoeven niet eens zo lang te wachten.

Als avondeten heb ik worstjes met brood en tomatensoep. De Imagine tomatensoep bij Whole Foods is erg lekker en niet zo vreemd zoet, als Campbells. Rick grilt de worstjes. Ik eet kipworstjes met rode paprika en knoflook. Rick en Kai bratwurst en Saskia een hot dog.

Die kipworsten zijn heerlijk, vooral gegrild! De keuze in smaakcombinaties is groot, er is zelfs een appel en Gouda worst! Ik vind de spinazie en feta kaas altijd erg lekker, maar ik moet zeggen, dat rode paprika en knoflook ook heel smakelijk is!

Het nieuwe tv seizoen is begonnen, dus Flash Forward is eerst en daarna "de bruiloft" bij The Office. Ik kijk zo half half mee, maar mijn vriendin Annemarie belt op en we kletsen eindelijk, na heel veel maanden weer eens bij! Grappig toch, hoe het met sommige mensen niet uitmaakt, hoe lang je geen contact hebt gehad. Het klikt meteen weer, alsof we elkaar gisteren nog zagen!

Een lange wandeling langs de rivier

Van de voorspelde bewolking is vanochtend niets te bekennen. In tegendeel, de lucht is staalblauw en de temperatuur zo vroeg al twintig graden. Tijd om er met Cosmo opuit te trekken dus, want van dit schitterende weer moet genoten worden.

Mijn keuze valt op Theodore Roosevelt Island, want daar ben ik alweer een hele tijd niet geweest. Onderweg hoor ik op de radio, dat er een "wind advisory" is met windstoten van maar liefst 50 mijl per uur (80 km/u).

Na enig oponthoud, want er zijn werkzaamheden aan de George Washington Memorial Parkway, bereiken we de parkeerplaats bij het eiland. Eenmaal in het bos is de wind goed te merken. Ik vind het een beetje eng, vooral als er vlak naast mij een enorme tak neerploft. We lopen een rondje over het eiland en bekijken het grote beeld van Theodore Roosevelt even en dan zet ik onze wandeling voort op het Mount Vernon trail.


Even later splitst het pad en ik heb eigenlijk nog nooit het pad naar boven genomen. Laat ik eens avontuurlijk zijn en kijken, waar dat toe leidt. Het blijkt over de Roosevelt Bridge te gaan, de stad in. Over die brug heb ik nog nooit gelopen!

Van hieraf is er prachtig zicht op het Kennedy Center, het Watergate hotel en Washington Harbour. Onder ons zie ik schildpadjes op stronken zonnen. Rechts van ons zoeft het verkeer de brug over. Dit is bepaald niet de mooiste brug over de Potomac, die eer heeft de Memorial Bridge.

Eenmaal over de brug leidt het pad langs het Kennedy Center. Ik wil echter niet Georgetown in, maar via het pad langs deze kant van de rivier naar het Lincoln Memorial en dan de Memorial Bridge terugnemen. Dat Washington een voetganger- en fietsersvriendelijke stad is, blijkt hier ook weer. Tussen het Kennedy Center en Watergate Hotel loopt een pad naar de rivier, dat aansluit aan het rivierpad.

Het waait werkelijk enorm, er zitten flinke koppen op de hier anders zo rustige rivier. Vandaar dat er waarschijnlijk helemaal geen kayakers of roeiers zijn vandaag. Wel is het pad drukbezocht met joggers en fietsers. Cosmo poseert lief voor mij met Georgetown op de achtergrond en even later met het Lincoln Memorial en Washington Monument. Hij heeft het zeer naar zijn zin op deze wandeling, zo te zien.

Nu, als voetganger, zie ik, dat de mooie bronzen beelden aan het begin van de Memorial Bridge door Italie cadeau zijn gedaan aan de VS. Als we de lange brug over zijn, zie ik niet meteen een aansluiting met het Mount Vernon trail terug naar Roosevelt Island, maar zie, dat anderen daar al een oplossing voor gevonden.

Door het gras loopt een uitgeslepen zandpad en na twee keer oversteken (wel uitkijken, want de snelheid hier is hoog) lopen we weer langs de rivier aan de Virginia kant. Na vijf mijl zijn we terug bij de parkeerplaats, maar ik ben eigenlijk ook nieuwsgierig, waar het pad de andere kant op heenleidt.

We lopen naar boven en daar zie ik, dat je zo de Key Bridge over kunt gaan, Georgetown in. We lopen over de brug naar de andere kant, maar nu waait het zo hard, dat het zand in mijn gezicht snijdt. Ik vrees, dat we het in onze ogen zullen krijgen, dus loop terug naar de van.


Bij elkaar hebben we meer dan tien kilometer gelopen. Nu ik weet, hoe je de bruggen overkomt, heb ik ook meteen een paar nieuwe fietsroutes in gedachten om met Janet te gaan verkennen.

Na al die droge wind hebben Cosmo en ik enorme dorst. Ik heb maar een klein flesje water mee, dat Cosmo helemaal opdrinkt! Het is inmiddels ook lunchtijd, dus ik rijd door de McDonald's drive thru voor een medium Diet Coke, zonder ijs, en een snackwrap met gegrilde kip en barbecue saus.

Als ik onze oprit oprijd, doet de afstandsbediening van de garage het niet. Vreemd! Ik stap uit en probeer de nummercombinatie. Wat ik ook probeer, de garage gaat niet open. Blij, dat ik de huissleutel mee heb, want we gaan het huis eigenlijk nooit door de voordeur in.

Binnen is het een gepiep van jewelste, dus ik weet meteen, wat er aan de hand is: de electriciteit is uitgevallen! Nu gebeurt dat regelmatig, als er erge wind is, dus ik verwacht, dat het ieder moment weer aangaat. Maar dat gebeurt dit keer niet.

Voor de zekerheid, al weet ik, dat onze buren dat ook al gedaan heb, bel ik Dominion Power om de uitval te melden. Inderdaad zijn ze al op de hoogte en het automatische berichtje meldt half vijf voor de stroom terug zal zijn (het is nu half twee).

Na de lange wandeling heb ik zin in een douche. Net op tijd bedenk ik me, dat ik beter mijn haar niet kan wassen, want ik kan het niet drogen en dan zie ik er als een spook uit (zou wel bij de versieringen buiten passen, daar niet van). In het donker was ik me. Make up opdoen gaat ook al niet, gelukkig hebben we naast onze kast ook nog een grote spiegel, want zonder oogpotlood en mascara zie ik er niet uit!

Op mijn "te doen" lijstje stond van alles op de computer en dat gaat nu niet lukken. Tijd dus om de tijdschriften bij te lezen. Voor het huis in de zon ga ik met de stapel zitten. De bakstenen zijn zo heet, dat ik op een kussen moet zitten.

Intussen bel ik Dominion Power nog eens en nu staat er op het berichtje, dat onze stroom om drie uur terug moet zijn. Even later gaat de telefoon en vertelt een vrouwenstem ons heel vriendelijk, dat de problemen opgelost zijn. Niet, dus. Wij hebben nog geen electriciteit.

Nu merk ik, hoeveel we electriciteit gebruiken voor de kleinste dingen! Ik heb dorst en wil wat ijs en water uit de ijskast tappen. Dat werkt ook al niet! Dan maar uit de kraan, maar het water is nog warm. De telefoons werken niet, behalve die in onze badkamer en in Saskia's kamer.

Vorig jaar is Dominion Power ons vier dagen "vergeten", dus ik zorg er nu voor met een live persoon te praten, want dat willen we niet nog eens. Zij rapporteert het probleem en later hoor ik op het automatische berichtje, dat we dit keer voor kwart voor zeven onze electriciteit terug zullen krijgen.

De kinderen komen thuis uit school en Kai heeft zichzelf te dun gezaaid. Niet alleen had hij sandwich club op school en komt daarvan pas na drieen thuis, hij moet ook nog met twee honden wandelen (doet hij vandaag tegelijk) en om vier uur present zijn voor zijn nieuwe baan.

Dat laatste lukt dus niet en Kai komt om half vijf onverrichterzake terug. Hij was te laat en zijn baas was al weg. De baas was niet te spreken (natuurlijk) over Kai's late verschijnen en vertelde hem duidelijk, dat hij niet met hem kan werken, als hij niet op tijd is. Kai's verlegenheid komt nu naar voren, want hij had gewoon moeten zeggen, dat hij woensdagmiddag al allerlei verplichtingen heeft. De werktijden zijn tenslotte flexibel. Duidelijk moeten we hierin toch ook nog even leiden.

Eindelijk om vijf uur springt de electriciteit weer aan. Al het gepiep is meteen voorbij, dat is echt om gek van te worden! Heb je geen electriciteit, denk je volle stilte, maar nee, allerlei electronische apparaten hebben nog wel genoeg energie om te piepen. Rick weet al (geloof me!), dat dat veranderd moet worden.

Saskia gaat met een vriendin naar de mall en zal daar eten. Rick, Kai en ik gaan naar Glory Days. Daar is het enorm druk! We nemen een open tafeltje in de bar, liever dan wachten op een tafel. Dat is altijd grappig hier, als het restaurant vol is, is er meestal nog wel plaats in de bar, waar je het gewone menu kunt bestellen.

Alweer is het eten van superieure kwaliteit voor zo'n goedkoop restaurant. Ik bestel de biefstukstokjes en de biefstuk is zo mals, het valt van het stokje! Daarbij heb ik gestoomde broccoli en worteltjes en zoete aardappelfrietjes. Allemaal is het even lekker. Ook de mannen smullen van hun crabcake en steak en Buffalo kip "sliders".

Een van de televisieseries, die we allemaal erg leuk vinden, speelt vanavond. Glee is een soort Fame, maar dan anders. Echt een goede serie, voor degenen, die er nog niet mee bekend zijn.

Eindelijk zijn de Miami foto's ook online, klik hier om ze te zien.

Rustige herfstdag

Het is schitterend herfstweer, de zon schijnt alweer vrolijk de kamer binnen. Al prefereer ik het warme weer in Miami, ik kan dit natuurlijk ook zeer waarderen. De nachten zijn koud, waardoor we met open ramen kunnen slapen, maar zodra de zon opkomt warmt het gauw op.

Vandaag is het, na meer dan een week zonder sporten met gewichten, tijd om de dumbells weer op te pakken. Terwijl ik naar Man vs. Food (die show fascineert me, want hij eet alles, wat ik nooit zou aanraken!) kijk, werk ik alle spiergroepen. Na een half uurtje vind ik het wel weer voldoende. Niets saaier, dan alleen gewichten heffen!!

Dan is het tijd voor Cosmo's wandeling. Het is zo lekker en mooi buiten, Nottoway Park roept onze naam (lekker Anglicisme, of niet dan?). Cosmo heeft zijn poot oplichten inmiddels helemaal door. Dat gebeurt nu bij iedere boom, of er nog wat in zit of niet. Zeer vermakelijk!

Pat belt op, ze is terug uit New Jersey en heeft zin om te gaan lunchen. Daar ben ik natuurlijk meteen voor te vinden. Ik stel het Vietnamese soep restaurant, Pho Thang Long, dat ik vorige week heb ontdekt, voor. Daar lijkt Pat ook erg lekker.

In het restaurant krijg je een nog grotere bak met soep, dan als je het mee naar huis neemt. Hij smaakt ook weer zo ontzettend lekker! Pat vertelt mij, dat ze hun huis hier in Vienna op de markt gaan zetten. Ze willen ervan af en de rest van hun tijd hier huren.

Het is weer even een schok voor mij om dat te horen, want het is nu helemaal duidelijk, dat ze echt van plan zijn om na de graduation van hun jongste terug naar New Jersey te verhuizen. Gelukkig duurt dat nog tweeeneenhalf jaar, maar toch, het is een rode draad door mijn leven hier.

Vrijwel iedere goede vriendin verhuist op een gegeven moment naar een andere staat. New Jersey is maar drie uur weg, in tegenstelling tot de twaalf uur naar Alabama voor Christine, dus op bezoek gaan zal vrij makkelijk zijn. Ik zal gewoon nog meer op reis zijn, straks. Met dochterlief (en volgend jaar zoonlief), zuslief en twee beste vriendinnen op afstand, dan ben ik het hele jaar onderweg!

Na de lunch lopen we nog even de Michaels binnen, maar ik vind er niets en Pat heeft geen zin om in de lange rij te wachten. Michaels heeft chronisch tekort aan personeel, waardoor er maar een caissiere is!

Toen wij in Miami waren, is Kai (zonder, dat wij het wisten) gaan solliciteren naar een baan bij Atlantic Remodeling. Hij heeft de baan gekregen en moet vandaag trainen van vier tot acht. Morgen begint hij dan aan het echte werk, wat ze hier "canvassing" noemen. Hij gaat langs de deuren om te praten over nieuwe ramen en deuren. Tot onze grote verbazing heeft de stille Kai er zin in! Rick en ik hopen maar, dat het veilig is.

Met Ssakia ga ik nog even naar Party City aan de overkant van Kai's werk. Daar kopen we wat lichtjes voor in de struiken en een enge "bruid" om aan de boom te hangen.


Alleen maar Halloweenspullen!



Als avondeten maak ik een recept, dat ik op Allrecipes.com heb gevonden: ananas enchiladas. Alweer een succesvol avondeten, alle kinderen, inclusief Saskia's vriendin Susan, die hier blijft logeren vannacht, vinden het lekker!

Het recept heb ik aangepast met suggesties uit de opmerkingen erover. Ik probeer het zo goed mogelijk te vertalen:
1 blik gemalen (?) ananas, uitgelekt
5 tortillas
1 cup (8 oz) sour cream
1 blikje groene chilies (of iets anders pittigs)
2 cups geraspte cheddar kaas
2 blikjes enchilada (of taco of salsa) saus

Meng de ananas met de sour cream en een cup kaas en de groene chilies. Lepel het mengsel op de tortillas. Smeer een laagje enchilada saus op de bodem van een bakblik. Leg de gevulde tortillas daar bovenop. Schep de overgebleven saus en kaas bovenop de enchiladas. Bak op 175 graden voor 30 minuten. Het Allrecipes recept is hier te lezen.

Halloween versieringen

Kai en ik voelen de effecten van onze lange race vandaag wel. Ik heb niet echt veel spierpijn, tot mijn verbazing, maar ben wel erg moe. Kai heeft wel spierpijn. Hij heeft helaas ook besloten deze race niet nog eens te lopen volgend jaar.

Grappig genoeg is het niet de race zelf, die hij niet meer wil doen. Hij vindt alle drukte, tenten met dingen en meer teveel gedoe. Hij wil gewoon klaar zijn met de race en naar huis. Dat terwijl ik eigenlijk meer tijd had willen besteden aan de spullen, die na de race worden aangeboden.

Eigenlijk zou ik naar Sharons training moeten gaan, die deze maand dus buiten plaatsvindt. Ik ben er nieuwsgierig naar, maar weet, dat het beter is mijn lichaam tenminste een dag rust te gunnen.

Alles, wat ik dus qua beweging doe, is Cosmo uitlaten. Onderwijl klets ik bij met Christine. Zij heeft een superweekend gehad in Atlanta en is weer een stapje dichter bij het uitgeven van haar eerste boek. Het lijkt me toch wel geweldig om het boek van mijn beste vriendin op de planken in de boekenwinkel te zien (al zal het onder een pseudoniem uitgegeven worden).

Al de hele dag heb ik een enorme spanningshoofdpijn. Niets helpt ertegen, dus ik ben blij, dat Laura zal komen voor een massage. Zij belt echter de hele tijd, dat ze later komt.

Na de lunch besluit ik mijn plan, om de Halloween versieringen van zolder te halen, door te zetten. Gewoonlijk versieren we de tuin op 1 oktober voor Halloween, dus ik ben al laat. Onze buren hebben alles al keurig versierd, maar die zijn altijd vroeg. Na een uurtje, Laura is er nog steeds niet, ziet de tuin er al "creepy" uit. Alleen de spinnenwebben, lichtjes en nog wat nieuwe dingetjes ontbreken.


Eindelijk komt Laura. Die vertelt me, dat ze vandaag ziek is, maag- en darmproblemen. Ze heeft net bij de school nog overgegeven. Hm, ik weet niet goed, of ik dan zo'n zin heb in een massage. Het laatste, dat ik wil, is een maag-darm virus! Volgens Laura heeft ze dat niet en ik heb genoeg pijn, dat ik die massage wel echt nodig heb. Op hoop van zegen, dus maar. Inderdaad voel ik me na de massage een stuk beter.

Stom genoeg heb ik vanochtend voor vijf uur vanmiddag een afspraak voor Saskia gemaakt bij de chiropractor. Ik was totaal vergeten, dat Kai om vijf uur gitaarles heeft! Er zit niets anders op, dan chauffeur te spelen voor beiden. Kai komt net iets te laat aan bij zijn les en Saskia tien minuten te laat bij de chiropractor.

Nu ben ik zo iemand, die overal precies op tijd wil zijn, maar bedrijven hier, vooral artsen, werken zo niet. De wachtkamer bij de chiropractor zit vol. Ik laat Saskia achter en haal Kai weer op bij de muziekstudio. De eigenaar van deze School of Rock is, schat ik, midden-dertig en het proto-type "rocker". Hij begroet mij, zoals altijd, vriendelijk. Het succes van deze school heeft met hem te maken, want de kinderen zijn duidelijk dol op hem en hij motiveert ze door met ze mee te musiceren.

Terug bij de chiropractor is Saskia ook klaar. Rick is inmiddels ook thuis. We eten zoete aardappelfrietjes, worteltjes en meatloaf, een gehaktmengsel met ketchup, waar Rick en de kinderen dol op zijn (ik iets minder).

Tijdens het eten kijken we naar de video, die Katja en Saskia hebben gemaakt van Kai's concert. Super om hem zo zelfverzekerd te zien spelen! Hij ging er duidelijk echt in op! Ik hoop, dat hij volgend jaar, waar hij naar school gaat, een goede band vindt om in mee te spelen. Dit is duidelijk zijn passie.

De race

Na een onrustige nacht zijn Rick en ik allebei al ruimschoots wakker, als om zes uur de wekker gaat. Als ik weet, dat ik vroeger op moet, dan gewoonlijk, word ik om de een of andere reden ieder uur wakker om te zien, hoeveel tijd om te slapen ik nog heb. Idioot, he?

Kai en Katja zijn ook al gauw op en we maken ons klaar voor de race. Janet komt keurig om half zeven en we halen Mary Ellen op bij haar thuis. Rick brengt ons naar het Pentagon. We hebben ruim de tijd genomen om er te komen, verwachtend, dat er veel verkeer zal zijn. Dat is niet het geval en net voor zevenen lopen we het terrein al op.

Het is nog kil, maar zodra de zon opkomt wordt de temperatuur aangenamer. Het is perfect hardloopweer, niet te koud en niet te warm. Katja is te dik gekleed en we gaan haar trui en broek afleveren bij de bus terminal. Daar liggen speciale plastic tassen, waar ze haar nummer op moet schrijven en aan moet hangen. Dit is de eerste keer, dat we hier gebruik van maken en het is heel goed geregeld allemaal.

Dan is het tijd om naar de kleur ballonnenboog te lopen, die overeenkomt met de kleur van ons racenummer. Dit gaat, zoals bij alle races, volgens de tijd, die je opgeeft als vermoedelijke finish tijd. Zo staan wij onder de laatste paarse boog en gaat Janet naar de blauwe boog, want zij loopt beduidend sneller, dan wij. Mary Ellen heeft oranje, maar komt bij ons staan, want wij gaan samen lopen.

Doordat Kai nog even naar de wc moet, staan we vrijwel helemaal achteraan! Van de tienduizenden lopers staan er maar zo'n tiental achter ons. Het duurt dan ook bijna twintig minuten voor we over de startlijn lopen.


Mary Ellen en ik hebben afgesproken te zien hoe het gaat qua hardlopen. Ik heb mijn Garmin ingesteld op 3 minuten hardlopen 2 minuten snelwandelen, maar de eerste mijl willen we in ieder geval hardlopen, zodat we niet meer zo achteraan lopen. Al gauw halen we allerlei mensen in, ook de 11 minuten per mijl "pacer". De eerste mijl lopen we in 9:57 minuten.

Katja zou ook met ons meelopen, maar heeft van het begin af aan moeite. Haar hoofd staat er gewoon niet naar om hard te lopen, dus na iets meer dan twee mijl houdt ze ermee op. Gelukkig is Rick inmiddels ook in de stad beland, dus gaat Katja naar hem toe om de lopers aan te moedigen.

Kai is ons inmiddels al voorbij gelopen, dus Mary Ellen en ik ploegen samen voort. Of eigenlijk is het helemaal niet zo ploegen, want het gaat super! Heel af en toe doen we de 3 minuten/2 minuten, maar over het algemeen lopen we gewoon hard. De mijlen vliegen voorbij en voor we het weten zijn we halverwege. Na vijf mijl zitten we nog steeds rond de tien minuten per mijl! Veel beter, dan we hadden verwacht.

Het is zo'n speciaal gevoel om hier met al die mensen door de straten van Washington te lopen! De eerste brug is de mooie Memorial Bridge, daarna lopen we langs het Kennedy Center, langs de rivier naar de Mall. Voor het Capitool langs en dan terug richting de rivier. Uiteindelijk nemen we de 14th Street Bridge terug naar het Pentagon.

Om de twee mijl staan er tientallen militairen, die water en Gatorade uitreiken. Daar maken we iedere keer gebruik van, want al is het niet te warm, de zon schijnt schel en maakt, dat onze kelen gauw droog zijn.

De tien kilometer lopen we in een uur en drie minuten, ook een persoonlijk record. Nu denken we de laatste vier mijl wat tijd te gaan verliezen, want zo ver hebben we nog nooit gelopen. Bij mijl zeven zien we Rick en Katja ook nog even.


Het blijft echter lekker gaan en de laatste mijl zien we Kai ook weer. Vrijwel tegelijk lopen we met zijn drieen, na een flinke eindsprint, over de finishlijn. Kai heeft helaas zijn "chip" omgekeerd aan zijn schoen gedaan, waardoor zijn tijd niet is geregistreerd. Ik schat, dat hij een minuut sneller was, dan Mary Ellen en ik. Mijn officiele tijd is dus 1:43:41, 10:22 per mijl gemiddeld, ik ben er dik tevreden over.

Nu is het zaak om in de mensenmassa (en die is enorm met 30.000 hardlopers en hun supporters!) Janet terug te vinden. Gelukkig hebben we voor de race een ontmoetingsplek afgesproken. Het duurt even voor we onszelf een weg daarheen hebben gebaand en dan zien we Janet al gauw staan. Zij heeft helemaal super gelopen, 1:33!


Bij alle standjes is allerlei eten te krijgen. Wij houden het bij een banaan en een muffin, maar ik zie ook mensen met hot dogs en zuurkool en barbecue vlees. Brrr, daar heb ik na zo'n race geen trek in!

Onze telefoons hebben hier bij Pentagon slecht bereik, dus het duurt even, voor we Rick en Katja ook weer gevonden hebben. Met zijn allen rijden we huiswaarts en zetten Mary Ellen en Janet af. Ik moet zeggen, dat ik mijn benen nu echt wel voel! Tien mijl is weer even iets anders, dan tien kilometer volgens mijn spieren! Maar het is een goede pijn, ik verbaas me er zelf over, dat mijn lichaam zo'n race voor elkaar krijgt.

Thuis eten we gauw lunch en gaan Katja en Rick even slapen. Ik ben ook moe, maar te opgewonden om te gaan slapen. Ik help Saskia dus maar met een schoolproject. Kai zegt zijn benen ook wel te voelen. Ik vind het super, dat hij de race uit heeft gelopen!

Als Katja weer wakker is, neem ik de meisjes mee naar mall. Het is alweer een tijd geleden, dat we met zijn drieen geshopt hebben en ik geniet ervan. Katja zoekt naar een "skinny" lichte spijkerbroek, maar die is vrijwel nergens te vinden zonder expres gemaakte gaten erin. Die wil ze niet, maar eindelijk slaagt ze bij Pac Sun.

We lopen sieraden- en kledingwinkels in en uit. Natuurlijk koopt Saskia Halloween oorbellen bij Claire's en vindt Katja er ook nieuwe oorbellen. Bij Bath and Body Works proberen de meiden alle luchtjes uit, voor ze ieder een spray kiezen. Het is drie halen, twee betalen, dus ik neem voor mezelf de Honeysuckle spray mee.

Als laatste lopen we Barnes and Noble binnen. Katja wil graag het nieuwe boek van Dan Brown meenemen. Verder koop ik nog een kookboek voor haar crockpot voor haar. Daaruit kan ze gezonde en goedkope maaltijden maken en er dan porties van invriezen. Saskia is opeens dol op Garfield, dus neemt daar een boek van mee.

We gaan vroeg eten, want Katja moet vanavond nog terug naar Blacksburg rijden. Natuurlijk kiest zij sushi, want dat blijft haar favoriete eten, wat ze van haar eigen geld niet kan betalen. Bij Sakana worden we weer als oude vrienden binnengehaald en het wordt een gezellige maaltijd met zijn vijven.

Katja's vriendin, die op de heenweg ook met haar mee is gereden, komt en dan is het alweer tijd voor het afscheid! Dit was wel een erg bliksembezoek, we hopen, dat Katja binnenkort een wat rustiger weekend kan komen.

Ook hebben we afgesproken, dat ik met Cosmo deze maand een paar dagen naar haar toekom. Hij mag nu bij haar in het apartement logeren. Het was toch wel weer heel fijn om onze oudste in levende lijve te zien. De webcams zijn een geweldige uitvinding, maar toch niet precies hetzelfde.

Army Ten Miler

Te moe en teveel emoties vandaag, verslag verschijnt morgen. Maar... Kai en ik hebben onze eerste volle Army Ten Miler gelopen!

Mijn resultaat: 1:43:41 (Kai was een minuut sneller, maar ik kan zijn resultaat niet vinden)!!! Veel beter, dan de 1:55, die mijn doel was. Ik was nummer 428 van 921 hardlopers in mijn leeftijdsgroep en daar ben ik supertrots op! Wie had twaalf jaar geleden ooit gedacht, dat ik tien mijl zou hardlopen! Toen werd me, als ik pijn had, nog geadviseerd bedrust te nemen.

26443 ENGLE, PETRA F48 VIENNA, VA
Chip--------Overall-----Sex Div------Age-------6.5Mi Split---Chip Time--Pace
1:43:41----14212 /21289---5208/9566--428/921---1:09:11-------1:43:41----10:22

De terugreis

Na de late avond gisteren lukt het ons niet om om half negen met de wekker op te staan. We blijven dus lekker nog een half uurtje liggen. Veel staat er voor vandaag toch niet op het programma.

De zon schijnt uitbundig en we vragen om een tafeltje buiten voor ons ontbijt. Gelukkig kunnen we wel in de schaduw zitten, want het belooft weer flink warm te worden. Ik wou wel, dat ik deze warmte in een blikje zou kunnen doen en dan in januari of februari tevoorschijn zou kunnen halen!

Als ontbijt bestel ik dezelfde eiwit frittata, als gisteren, maar krijg een veel grotere! Ik kan maar de helft op, wat de serveerder doet vragen, of ik het niet lekker vond. Dat wel, maar er moeten wel zes eiwitten in hebben gezeten!

Eigenlijk wilden Rick en ik vandaag nog even gaan paddleboarden. We dachten, dat we de boards voor het hotel konden huren. Dat blijkt niet het geval, de verhuurplaats is een paar blokken verderop. Daarbij komt, dat je een verplichte les moet nemen, voor je erop mag. Dat gaat niet lukken, want daar hebben we geen tijd meer voor.

Een beetje teleurgesteld en verbaasd over de les, want het ziet er zo makkelijk uit, gaan we dan maar "gewoon" in de zee zwemmen. Daar zien we een instructeur paddleboardles geven aan een paar jongeren. Wat er zo op het oog makkelijk uitziet, valt kennelijk toch wel tegen en vergt heel wat balans. Nu zien we, waarom een les nodig is. Het ziet er wel erg leuk uit, dus op de volgende plek, waar we het kunnen proberen, gaan we die les zeker nemen!

Rick heeft gisteren om een late checkout gevraagd, de gewone tijd is elf uur. Helaas konden we maar een uurtje extra krijgen, dus om half twaalf gaan we naar boven om op te frissen en in te pakken. We geven de bagage af aan de bellman en lopen Ocean Drive voor het laatst op.

Nu is eindelijk mijn kans om foto's te maken van de mooie Art Deco hotels. Intussen spreekt Rick aan de telefoon met Katja, die net thuis is voor het weekend. Hij hoort aan haar, dat ze ontdaan is, maar ze wil hem niet vertellen waarom. Dat maakt mij natuurlijk bezorgd, dus ik zend haar een sms.

Mijn bezorgdheid is terecht. We schrikken erg, als we horen wat Katja is aangedaan (meer kan en wil ik er hier niet over schrijven). Nou willen we echt zo snel mogelijk naar huis! Helaas zal ze naar Kais concert zijn, als wij thuiskomen, want we kunnen niet wachten haar in onze armen te sluiten!

Rick en ik hebben van vorige bezoeken aan South Beach goede herinneringen aan het News Cafe. Daar willen we onze laatste lunch van deze reis gaan eten. Dat het cafe populair is, blijkt wel uit het feit, dat de tafeltjes heel dicht op elkaar staan en wij er nog net een vrije met twee stoelen vinden!

Het eten is er goed en redelijk geprijsd, wat van de meesten van de restaurants langs Ocean Drive niet gezegd kan worden. Ik smul van mijn baked brie (brie en croute) en verse vruchten. Rick krijgt een gigantische kalkoenburger voorgeschoteld. We kunnen er weer even tegenaan.

Omdat de vlucht, die om 17 uur zal vertrekken, overvol zit, willen we vroeg op het vliegveld zijn. Keurig om twee uur zitten we in de taxi en zijn binnen het halve uur op het vliegveld. Het inchecken van de tassen doen we buiten, dus daar zijn we meteen vanaf. Ook de veiligheidscontrole voorloopt voorspoedig, dus we arriveren ruim twee uur van tevoren bij de gate. Gelukkig zijn er stopcontacten en wireless internet voor $7,95.

We sms-en met het thuisfront en Kai en Saskia vangen Katja goed op. De vlucht verloopt erg goed. Er zit niemand in de middenstoel tussen ons in, dus we hebben fijn de ruimte. Bij de landing zien we de monumenten en het Capitool heel mooi uit het raam. Dit moet toch wel een van de mooiste dalingen/opstijgingen in dit land zijn.

Onderweg hebben Rick en ik besloten naar Sterling te gaan in de hoop Kai nog te horen spelen en de meisjes te zien. Als we aankomen lopen de meisjes echter al op ons af. Het concert is net afgelopen. Kai rijdt de van terug naar huis en de meisjes met ons. Daar kletsen we nog even na, maar gaan dan vroeg naar bed, want morgen moeten we al om zes uur op voor de race!

De foto's van deze reis zijn hier te bekijken.

Vizcaya

Rick en ik willen vanochtend toch echt wat vroeger opstaan! Javier vergemakkelijkt dat, door om negen uur een ontbijtvergadering bijeen te roepen. Met een paar van de vrouwen heb ik afgesproken dan een stuk langs het strand te gaan lopen.

Beneden in het restaurant vragen we om een tafeltje buiten, want de zon schijnt lekker (en het is warm!!). Daar zien we Maryann en Jack ook al zitten en eten samen ontbijt. Dit keer bestel ik de frittata van eiwitten met champignons, spinazie en tomaat, die met salsa wordt geserveerd. Heel erg lekker!

Als de mannen beginnen met vergaderen (ze moeten toch wat werk verzetten, terwijl ze hier zijn), gaan Karen, Maryann, Cindy en ik op pad. Het strand hier in Miami Beach is heel breed en om de zoveel meter staan er zeer kleurige lifeguardhokjes. Die geven het strand een erg vrolijk en typisch "Miami" beeld.

Langs de rand staat natuurlijk het ene na het andere Art Deco hotel. Zo lopen we langs het bekende Delano hotel en ook langs het hotel, waar Rick en ik een aantal jaren geleden logeerden, het Raleigh.

Onderwijl kletsen we over van alles en nog wat. Ik kan het enorm goed met deze groep dames vinden, al zitten we allemaal in heel andere levensfases. Een aantal van Ricks collega's heeft ook tieners, net als wij, maar de meesten hebben nog peuters en basisschoolkinderen. Geeft allemaal niet, er zijn allerlei interessante dingen om over te kletsen, behalve kinderen (al komen die natuurlijk ook regelmatig ter sprake)!

Het grappigst van deze reis blijf ik vinden, dat ik gisteravond voor het eerst in 23 jaar Scarlett weer zag. We herkenden elkaar meteen, hoewel de tand des tijds natuurlijk wel bezig is geweest. Zo vreemd, hoe opeens allerlei mensen uit een grijs verleden weer tevoorschijn komen. Eerst de schoondochter van de vroegere buren van mijn ouders vorige week en nu de vriendin van mijn ex-vriend!

Na de wandeling neem ik een snelle douche en dan gaan Rick en ik op weg naar Vizcaya. Helaas lukt het niet om een ander stel mee te krijgen, hoewel we daar zien, dat Doug en Scarlett hetzelfde plan hadden.

We doen een kwartiertje over de rit naar Coconut Grove en zien dan opeens de ingang van dit winter"huis" van de industriele magnaat James Deering. Vizcaya werd van 1914 tot 1916 gebouwd en de tuinen werden later afgemaakt, omdat de Eerste Wereldoorlog ertussen kwam.

De bedoeling van Deering was, dat het huis een Italiaans landgoed zou voorstellen, dat er uitzag, alsof er al 400 jaar een familie in woonde. Iedere generatie zou dan spullen uit hun tijd achter hebben gelaten in het huis. Om dit doel te bereiken richtte hij het huis in met antieke Europese spullen daterend van de vijftiende tot de negentiende eeuw. De tuinen zijn aangelegd volgens Italiaans en Frans Renaissance voorbeeld.

Nadat we de auto hebben geparkeerd en de $15 entree per persoon hebben betaald, lopen we de oprijlaan naar het landgoed op. We beginnen met het bezichtigen van het huis. Het is twaalf uur en de volgende rondleiding begint pas om half een. We gaan dus op eigen houtje met de verstrekte plattegrond rondkijken. Rick gaat meestal om mij plezier te doen mee naar dit zulk dingen, maar dit keer is hij toch ook met stomheid geslagen!

Met open monden lopen we door de opulent ingerichte kamers. Van het ornate plafond tot de beschilderde muren, het enorme orgel achter schitterend houtsnijwerk en de grote bibliotheek, alles is rijk en ongetwijfeld voor die tijd smaakvol ingericht.

Al het antieke is echter ook misleidend, want er zijn allerlei, voor de periode van vlak voor de Eerste Wereldoorlog, heel moderne snufjes in verwerkt. Zo is o.a. er een intercom, een centrale stofzuigsysteem en een lift. Zo'n rijk en interessant ingericht "huis" heb ik in de VS nog niet gezien (maar ik ben (nog) niet in het Hearst Castle of de Biltmore geweest).

Op foto's zien we, hoe vier grote orkanen over dit landgoed geraasd hebben en heel wat schade hebben aangericht. Eigenlijk is het een wonder, dat er zoveel bewaard is gebleven!

Nadat we het huis bezichtigd hebben, lopen we naar buiten. Ook de tuinen mogen er zeker zijn! Overal staan beelden en fonteinen, waarvan er nog maar een paar werken, helaas. Achter het huis is er uitzicht over de Baai van Biscayne en net als we daar staan, komt er een gigantisch jacht langs om het landgoed van het water te bekijken. Duidelijk was er in de tijd van Deering ook genoeg bootverkeer, want overal zijn plekken om boten aan te leggen.

Rick geeft toe, dat ook hij dit landgoed zeer de moeite van een bezoek waard vond. Dat is een groot compliment voor James Deering, dat is zeker!

Terug in South Beach gaan we op zoek naar een lunchcafeetje. Dit keer slaan we Ocean Drive over, want vrijwel alles daar is te duur en niet van een kwaliteit om naar huis over te schrijven. Op Collins Ave zien we Coco's Cafe, dat er erg leuk uitziet.

Het is een Caribisch ingericht cafe en wij nemen plaats op het gezellige terras. Ze zijn "beroemd" om hun als aap uitgesneden kokosnoten met een tropisch drankje erin. Gezien het vroege uur laten we die maar aan ons voorbijgaan. Ik bestel een "Floribbean" salade, die stukken beter is, dan de twee keer zo dure salade van gisteren (trouwens, Judd, die de twee mai tais dronk, werd daar gisteravond flink ziek van).

Terug in het hotel verkleden we ons snel en gaan naar het strand. Daar is het druk, want het is vandaag mooier weer, dan gisteren (en het weekend komt eraan). In de zee kletsen we met een hele groep. Zo jammer, dat Rick geen deel meer uitmaakt van dit team! Het is werkelijk een heel gezellige en hechte groep (zijn nieuwe team bevalt hem ook, hoor, daar niet van).

Het plan was om om half vijf een scooter te gaan huren, maar om kwart over vier trekt het dicht. We verplaatsen ons van het strand naar de (overdekte) zwembadbar en bestellen een hapje te eten. Javier komt uit Peru en eet dus graag heel laat. Het diner voor vanavond staat voor 21 uur gepland!

Gelukkig drijft de storm over zonder te regenen en tegen vijven is het weer zonnig. De anderen hebben hun enthousiasme voor het huren van een scooter inmiddels verloren, maar ik weet, dat Rick dit al heel lang heel graag heeft willen doen. Ik verkleed me dus snel en we gaan op weg naar het scooterverhuurbedrijf.

Oorspronkelijk was het (althans Ricks) plan, dat we ieder onze eigen scooter zouden huren. Vanmiddag voelde ik me daar echter steeds zenuwachtiger over worden, ik kreeg er zelfs meer pijn door. Op mijn twintigste heb ik een vriend op een motor zien verongelukken en kennelijk kan ik mezelf er nog steeds niet toe zetten een gemotoriseerd tweewielig voertuig te besturen.

Rick kent mijn angst en respecteert die. Het is ook de reden, dat hij geen motorfiets heeft. Zelfs als passagier op de scooter boezemt me angst in, vooral, als er geen helmen zijn om te dragen. Maar ik verman me, want ik weet, dat dit een droom is voor Rick, die ook nog nooit op een scooter heeft gereden.

In het begin grijp ik mezelf angstvallig aan Rick vast, maar al gauw is het toch wel leuk. Het verkeer hier gaat zo langzaam, dat we toch telkens moeten stoppen. Maar de wind blaast door mijn haar en het uitzicht mooi en zo snap ik toch wel, dat mensen heel graag "scooteren".

Bij Finnegan's Way stappen we af voor een drankje en wat voorafjes. Rick heeft in het hotel niets gegeten, dus bestelt wat jalapeno poppers. Ik kan het natuurlijk niet laten een half dozijn oesters te bestellen, die zijn hier heel goedkoop vergeleken met bij ons.

Het achterop de scooter zitten is niet bepaald comfortabel, dus na de hele Ocean Drive te hebben gereden, heb ik het wel gezien. Rick zet me bij het hotel af en gaat zelf nog even lekker crossen. Ik ben moe van de dag en we hebben een heel laat diner, dus ik ga rusten.

Om kwart voor negen verzamelen we in de lobby. Met zijn twaalven gaan we bij Nobu eten. Iedereen had vandaag zin in sushi, dus dat gerenomeerde Japanse restaurant was favoriet.

Net als we in een taxi willen stappen, wordt er geroepen, dat we geen taxi's nodig hebben. Jack heeft een limousine gehuurd! Met zijn twaalven passen we er net in, zolang een paar van ons op de schoten van onze geliefden gaan zitten. Zo komen we met passend vervoer bij de sjieke Shore Club aan, waar Nobu is gevestigd.

Dit blijkt een enorm ultramodern hotel te zijn en het is even zoeken naar het restaurant. Daar staat een heel leuke tafel voor ons klaar met zicht op de sushi bar. We bestellen allerlei exotische dingen, van zeeegel tot soft shell crab, en het smaakt allemaal even lekker! Het is leuk om met zo'n culinair-avontuurlijk gezelschap te eten en dan zeker op kosten van "de baas"!

Pas na middernacht zijn we terug in het hotel. Daar gaan al heel gauw de lichten uit, want we zijn uitgeput! Morgen nog een laatste ochtend aan het strand en dan gaan we alweer huiswaarts.

De rest van de foto's volgen later.

even rusten, limo nobu

Coral Gables

Na een gerieflijke nacht, al deed de airconditioning het naar mijn smaak pas tegen de ochtend echt goed, wordt er om kwart voor negen aan de deur geklopt. Room service! We hebben van Ricks manager ook nog eens een tegoed van $150 in het hotel te besteden gekregen, dus we nemen het ervan.

Behalve de geijkte eieren met sausage of bacon heeft dit hotel ook een heel "fit" menu. Daarop staat gegrilde French toast in Corn Flakes gerold met verse bananen en aardbeien, dat moest ik natuurlijk proberen! Het smaakt perfect! We eten gezellig samen op het balkonnetje met uitzicht op zee. Wat een luxe!

Terwijl ik mijn blog van gisteren bijwerk, gaat Rick naar beneden om een huurauto te regelen. We willen toch meer van de stad zien, dan alleen South Beach. Al vinden we even in de zee en het zwembad zwemmen lekker, we zijn ook geen mensen, die een hele middag gaan liggen lezen.

Beneden zien we Judd en Traci, die ook wel zin hebben om met ons mee te gaan. Eigenlijk wilde Rick nog anderen uitnodigen. Maar als hij ziet, dat zijn, volgens de concierge "flinke", auto een PT Cruiser is, wordt duidelijk, dat er niet meer plaats is.

Rick en ik zijn al herhaalde malen in Miami geweest, maar meestal met kinderen. Toen hebben we Jungle Island en Parrot Jungle en dergelijke bekeken. Nu zijn we meer geinteresseerd in de architectuur van de bekendere buurten. Vandaag valt de keuze op Coral Gables.

Overal lees ik, dat de Venetian Pool de moeite van een bezoek waard is. Even overwegen we er te gaan zwemmen, maar het is al bij twaalven en dan zouden we in zwempak moeten lunchen straks. We besluiten het dus enkel te gaan bekijken.

Van de concierge heeft Rick richtingaanwijzingen gekregen, die goed te volgen zijn, alleen op het einde niet. We rijden dus iets te ver door. Niet, dat dat erg is, want Coral Gables is prachtig! Er staan allerlei historische fonteintjes en bouwwerkjes en daartussenin de mooiste huizen.


Nadat Rick is omgekeerd vinden we dit unieke zwembad, dat door natuurlijke bronnen wordt "gevoed". Het werd in 1923 geopend en is een van de weinige, zo niet het enige, zwembad op de lijst van National Historic Places van de VS. Het zwembad is schitterend aangelegd met twee watervallen, allerlei palmbomen en een Venetiaans aandoend gebouw.


Omdat we niet gaan zwemmen, hoeven we geen entree te betalen. We mogen rustig rondkijken en foto's nemen. Dat doen we dan ook met genoegen. Behalve mooie bomen en bloemen zien we ook wat groene papegaaien vliegen. Traci ziet zelfs nog een enorme leguaan wegschieten en overal rennen kleine hagedisjes. We vinden allemaal een bezoek aan dit zwembad de moeite waard, zelfs als je niet gaat zwemmen.


In de verte hebben we het Biltmore hotel al boven de huizen uit zien steken, dus ook dat gaan we dichterbij bekijken. Helaas hebben de anderen geen zin om er binnen te gaan en het terrein, dat heel erg mooi moet zijn, te bekijken.


Wel maken we nog foto's van het unieke historische kerkje, dat tegenover het hotel staat. Deze kerk stamt, net als de Venetian Pool, uit 1923. Coral Gables was een van de eerste "planned communities" in de VS.


Het is inmiddels flink warm en de magen beginnen te rommelen. We rijden terug naar South Beach en vinden een parkeerplaats langs Ocean Drive. Traci en ik hebben zin in vis, wat het eerste restaurant, dat we zien wel heeft. De meisjes daar zijn echter zo vervelend opdringerig voor een tafeltje, dat we stug doorlopen.

Helaas komen we verderop alleen maar Italiaanse en een Iers restaurant tegen, dus lopen we toch maar terug naar het restaurant, Cafe Medi, tegenover onze auto. Ik kan alleen maar zeggen, dat ik het helemaal eens ben met de reviews op Trip Advisor!

Ga niet bij dit restaurant eten en bestel er al helemaal geen cocktail, zoals Judd helaas voor hem moest uitvinden! Zogenaamd krijg je twee drankjes voor de prijs van een en er staan geen prijzen voor cocktails op het menu. Judds Mai Tai is gigantisch, maar kost dan ook een schrikbarende $25! Mijn garnalensalade komt met vier bijna rauwe garnalen en verlebberde groente! De anderen zijn ook niet onder de indruk van hun gerechten. Geen aanrader, dit restaurant!


Het is een enorme bak, maar geen $25 waard!

Eenmaal terug in het hotel verkleden we ons gauw en rennen de oceaan in. Wauw, wat heerlijk warm is het water hier! Warmer zelfs, dan in Aruba. We dobberen een uurtje lekker en bedenken dan, dat het cruise schip, dat voor anker lag in de haven, vast al snel zal vertrekken.

Net als Rick en ik naar de pier lopen, zie ik de bekende schoorsteenmast van Carnival Cruise Lines verschijnen. Wat is zo'n schip toch enorm, als je er zo dichtbij staat. Ik merk aan Rick, dat hij het verlangend nakijkt, hij wil al een tijdje weer eens een cruise maken.

In het zwembad treffen we de meesten van Ricks collega's en hun vrouwen, die inmiddels ook allemaal aangekomen zijn. Ik tril, omdat mijn suikerspiegel te laag is, iets wat ik weleens krijg, als ik niet genoeg heb gegeten. Rick bestelt een quesadilla voor mij, die ik met de rest van de groep deel. Ook zijn er natuurlijk de nodige cocktails, maar ik houd het nu even bij water.

Na een uurtje gaan de meeste dames naar hun kamers om zich voor het avondeten op te gaan doffen. De mannen blijven nog kletsen en ik besluit, dat dit een goede gelegenheid is voor mij om dit blog bij te werken.

Vanavond gaan we bij een erg interessant klinkend restaurant eten, Ola. Er is een "dress code", er mogen o.a. geen korte broeken of slippers. Nu heb ik als enige nette schoenen leren "slippers" mee, dus ik hoop maar, dat dat geen probleem is. Het menu klinkt in ieder geval heerlijk met o.a. allerlei soorten ceviche.


Zonsondergang over Miami's haven