Key West

Om half acht staat Katja naast ons bed. Ze heeft het warm, keelpijn en heel erge hoofdpijn. Dat belooft niet veel goeds! Ze komt naast mij liggen en Rick verhuist naar haar bed.

Nu ben ik toch wakker, dus sta maar op. Inderdaad hebben we een prachtig uitzicht over de oceaan, met nog een kleinere key recht tegenover ons. Ik heb zin om lekker een stuk te gaan wandelen en joggen.

In de brochure van het hotel had men het over "nature trails", maar als ik daar iemand van het personeel naar vraag, hebben ze geen idee, waar ik het over heb. Ik loop dus maar richting het aangegeven Harry Harris park. Het waait behoorlijk, maar de weg is vlak, dus het gaat lekker.

In het park aangekomen zie ik waarschuwingen voor boten, dat er manatees kunnen zijn. Ik blijf even kijken en in de hoop er een te zien drijven, maar helaas. Onderweg terug kom ik een heel stel andere wandelaars tegen. Bij elkaar wil ik 3,5 mijl lopen, dus ik ga ook op ontdekkingstocht bij het resort.

Het cafe blijkt niet open en het strand stelt niet veel voor. De Keys zijn niet bekend om hun stranden, want ze zijn deel van een groot rif. De kust is dus vooral hard koraal.

Terug in de kamer vind ik tot mijn verbazing iedereen nog in diepe rust. Katja voelt zich miserabel, dus we laten haar slapen. We zijn dus genoodzaakt ons schema aan te passen, want we zouden direct na het ontbijt naar Key West vertrekken voor de dag. Nu besluiten we maar lekker rustig ergens te gaan ontbijten. De keuze valt op Harriette's, waar het flink druk is op deze St. Patrick's Day.

Het is maar een klein restaurant in een geel gebouwtje, maar al gauw wordt duidelijk, waarom het populair is. De koffie en het eten smaken namelijk voortreffelijk! Ik heb gepocheerde eieren, fruit en de lekkerste toast, die ik ooit geproefd heb, heel knapperig, maar niet verbrand. De serveersters zijn allemaal uitgedost in het groen met klavertjes en de sfeer is zeer gemoedelijk.

Na het eten gaan we naar de Winn Dixie supermarkt vlakbij. Hier kopen we DayQuill en NyQuill voor Katja's verkoudheid en spullen voor het ontbijt van de komende dagen.

Terug bij het hotel gaan Kai en Saskia even zwemmen, terwijl we wachten tot het medicijn bij Katja gaat werken. Gelukkig knapt ze al snel genoeg op om mee te gaan.

De weg naar Key West is langer en langzamer, dan we hadden verwacht. Onderweg komen we door onder anderen Islamorada, het Key Deer refuge (waar de bedreigde hertensoort "Key Deer" leeft, als enige plek op aarde, de hertjes zijn ongeveer zo groot als een hond) en over een zeven mijl lange brug. Het water is mooi turquoise en er groeien overal mangroven langs de weg.

Omdat het heel hard waait en dat morgen weer zal doen, zijn we bang, dat er niet gesnorkeld of gedoken zal kunnen worden. We gaan dus alvast op zoek naar alternatieven en ik bel een paar van de plaatsen, waar je met dolfijnen kunt zwemmen. Zoals eigenlijk wel verwacht zitten die allemaal vol (bovendien zijn de kosten dusdanig, dat we er sowieso vanaf hadden gezien).

Na een uur of twee rijden we eindelijk Key West binnen. Het is al laat in de middag en iedereen heeft wel zin in een snack. We rijden door een Checkers drive thru en nemen allemaal een kleine portie van hun superlekker gekruide frietjes.

Dan rijden we naar het historische centrum op zoek naar een parkeerplaats. Het is de bedoeling, dat we de Stieglers (Leahs familie en onze buren) voor het avondeten gaan ontmoeten en zij hebben ook gezegd, dat we als gasten op de parkeerplaats van hun hotel mogen staan.

Dat is natuurlijk heel handig, ware het niet, dat daar absoluut geen plaats is. Een speurtocht volgt, waarbij we langs het Hemingway huis rijden, maar er zo uit de auto weinig van zien. Dit is het enige, dat ik echt in Key West wilde bezoeken en ik zie, dat het tot vijf uur open is. Het is op dat moment net na vieren, dus ik heb goede hoop.

Maar het duurt zeker nog een kwartier voor we eindelijk voor $20 kunnen parkeren. Wel handig dichtbij Duval Street en Mallory Square, maar, zo blijkt even later, een heel stuk lopen van het Hemingway huis. Dat zullen we niet meer halen en even baal ik heel erg, dat we geen hotel in Key West hebben. Het is zo'n leuk stadje en nu zullen we er maar heel weinig van zien, want die twee uur heen en terug zijn gewoon teveel.

Maar als ik dan een wijntje en een half dozijn rauwe oesters voor me heb bij de Hog's Breath Saloon is dat baalgevoel al weer weg. Hoe kan het ook anders omringd met vrolijke mensen gekleed in de vreemdste St. Patrick's Day outfits, die je je maar kunt bedenken?

Na dat gezellige intermezzo gaan we op zoek naar Mallory Square. Aan ons de taak om een terrasje met zicht op de zonsondergang te vinden, waar plaats is voor negen mensen. Dat blijkt verbazingwekkend makkelijk.

We krijgen drie tafeltjes aan de rand van het water op een terrasje van het Westin Resort vlak naast het beroemde Mallory Square, waar we goed zicht hebben op alle straatartiesten.

Al gauw zien we Paul, Janet, Leah en hun nichtje Tara ook aan komen lopen. Het is wel heel leuk elkaar in zo'n ongewone omgeving te treffen! Het wordt een gezellige maaltijd. De kinderen kunnen rustig de artiesten gaan bekijken, terwijl wij van de ondergaande zon en leuk gezelschap genieten. Helaas zijn er wolken aan de horizon en blijft daardoor de befaamde groene flits aan de horizon onzichtbaar.

Na lekker gegeten te hebben (tonijn voor de tweede avond achtereen, realiseer ik me later) lopen we met zijn allen terug naar onze auto. Daar nemen we afscheid en beginnen aan de terugweg. Negentig mijl lijkt niet zoveel, maar het duurt voor ons gevoel eindeloos om weer bij ons hotel te komen.

Pas om kwart voor elf stommelen we onze kamer weer binnen. Het was erg leuk om wat van Key West te zien, maar ik wil er zeker terug! Die paar uur waren niet genoeg. Hopelijk voelt Katja zich morgen beter, want Rick en zij willen hier heel graag ook duiken!

PS: We hebben hier geen WiFi of high speed, dus opladen van foto's lukt niet. Dat zal tot later moeten wachten!

Aankomst in de Keys

Rick en ik staan, na een heerlijke nachtrust om acht uur op. De airconditioning in het hotel werkte perfect en ze hebben een heerlijk donzen dekbed, dus het was nog even moeilijk uit dat lekkere nestje te komen!

Terwijl ik in de kamer wat rek- en strekoefeningen om mijn spieren voor te bereiden op de lange autorit naar het zuiden. De anderen maken zich intussen klaar en binnen het uur zitten we weer helemaal bepakt en bezakt in de van.

Al biedt het hotel wel een gratis ontbijtje, er wordt unaniem besloten om naar een McDonald’s te gaan zoeken. Die vinden we al gauw, met een Starbucks drive thru aan de overkant, waar we voor iedereen lattes halen. Alleen Kai houdt helemaal niet van koffie, dus die kiest voor de jus d’orange van McDonald’s. Bij ons gaan de egg mcmuffins er goed in. Deze McDonald’s heeft ze niet in de magnetron gehad en ze smaken vers gemaakt.

We hebben vandaag nog zo’n 413 mijl af te leggen en hoeven pas vanavond in Tavernier op de Keys te zijn. We besluiten dus een paar leuke afwijkingen van de saaie interstate 95 te maken.

Als eerste is dat een bezoek aan Daytona Beach. Al zijn Rick en ik daar vele jaren geleden al eens geweest (Rick zelfs eens met een spring break, toen hij nog naar college ging), we herinneren ons daar weinig van. Bovendien zijn we er nog nooit met de auto het strand op gegaan. En het is toch wel uniek om te kunnen zeggen, dat je op het strand hebt gereden.

We gaan dus als eerste op zoek naar de ingang naar het strand. Die vinden we al gauw en tegen betaling van $5 mogen we het zand op. Overal langs de kant staan auto’s en vans geparkeerd met zonnende of strandspelletjes spelende mensen.

Het is een heel breed strand met zeer dichtgepakt zand, al vrees ik toch een paar keer, dat de van vast zal komen te zitten in de rullere gedeeltes. We rijden zo een paar mijl (snelheidslimiet is 10 mijl per uur), filmen en nemen wat foto’s en gaan dan de geasfalteerde weg weer op. Het was toch grappig, dat eens gedaan te hebben!

Op de weg terug naar de I-95 komen we langs het enorme stadion, waar de Daytona 500 wordt gereden. Ik heb niets met autoraces, maar als ik dat gevaarte zie lijkt het me toch ook wel leuk om eens een race als toeschouwer mee te maken. De sfeer lijkt me geweldig. Vlak naast het stadion staat nog een kleiner stadion voor greyhound races, ook een sport die hier in Florida populair is.

De interstate zet zich saai voort en het is werkelijk kilometervreten. Het enige interessante, dat we onderweg zien, is een enorme citrus boomgaard. Aan veel bomen hangen vruchten, maar we kunnen van deze afstand niet zien, om welke soort citrus het gaat.

Saskia, die verkouden is, begint ineens over erge oorpijn te klagen. Ook hebben we reclameborden over Ron Jon’s surfshop in Cocoa Beach gezien en zouden daar weleens willen gaan rondneuzen.

Rick draait dus de weg naar Cocoa Beach in, waarlangs we gelukkig ook meteen een CVS vinden. Daar koop ik oordruppeltjes voor Saskia. Het arme kind zit inmiddels zachtjes te huilen. Gelukkig gaat het met wat ibuprofen een half uurtje later alweer beter.

Dan schrikt Rick, want hij heeft niet goed opgelet hoe het met het benzineniveau zat en nu geeft de vans computer aan, dat er nog maar voor tien mijl benzine is! En natuurlijk rijden we in een gedeelte, waar geen station te bekennen is.

Na even flink zweten en niet van de warmte duikt er eindelijk, met nog 3 mijl benzine en een verwoest waarschuwende computer, een Hess station op. Ik zag ons al langs de verlaten weg in de warmte met een kind met oorpijn staan, maar gelukkig is ons dat bespaard gebleven!

Het is inmiddels allang lunchtijd en we zoeken een restaurantje in Cocoa Beach voor we de surfshop gaan bezoeken. Dat wordt “Shark Pit” in de Sheraton. We moeten even op een tafeltje wachten, maar dan worden we wel heel leuk bediend! Het eten is ook lekker, alleen hadden Katja en ik niet verwacht, dat onze vistaco’s gefrituurd zouden zijn.

Na het eten gaan we dus de gigantische surfshop binnen. Deze beslaat twee verdiepingen en er worden enkel surfspullen, surfkleding en badkleding verkocht. Saskia heeft een nieuwe bikini nodig, dus ik help haar, terwijl de anderen elders rondkijken. Ook Rick vindt een nieuwe zwembroek, hoog tijd, want ik vond zijn oude vreselijk!

Deze stop heeft langer geduurd, dan we wilden, maar het was ook wel even lekker om uit de auto te zijn. We rijden aan een stuk naar Miami. In de verte zien we West Palm Beach en Fort Lauderdale, beiden plaatsen, waar we, toen de kinderen klein waren, een aantal vakanties hebben doorgebracht. Helaas ontbreekt de tijd om dichter langs de kust te rijden.

Wel willen we in South Beach in Miami gaan eten. De Garmin leidt ons bekwaam naar de A1A langs de kust en hoe zuidelijker we rijden, hoe drukker het wordt! Ik begin ons besluit al te betreuren, helemaal als we aan het begin van de bekende Ocean Drive muurvast komen te staan. Het verkeer beweegt gewoon niet! Ook lijken alle parkeerplaatsen vol en ik wil niet in een parkeergarage parkeren, want we hebben spullen bovenop het dak liggen.

Dan lacht er iemand van boven op ons neer en een minivan vertrekt aan de overkant van de weg. Niemand anders lijkt geinteresseerd in parkeren, dus Rick laat zien hoe goed hij de van kan maneuvreren en draait hem zo in de plaats!

Bij het Front Porch Cafe vlakbij krijgen we een tafeltje buiten en kunnen zo goed alle mensen, die langs komen flaneren, gadeslaan. En wat een auto’s zitten daarbij! In prachtige Ferrari’s en, mijn favoriet, een Jaguar XK zitten donkergebruinde mannen met al dan niet een hoogblonde, net zo donkergebruinde dame aan hun zijde. Ook op straat lopen zulke types, dat we onze ogen uitkijken!

Het eten is lekker, hoewel niet om over naar huis te schrijven, en voldaan beginnen we aan de laatste ruk van vandaag. De afstand naar ons hotel bedraagt nog ongeveer 80 mijl, maar dat gaat vrij langzaam, nu er geen interstate meer is en we komen om half elf eindelijk aan.

De check in gaat lekker snel en we krijgen een suite van twee slaapkamers. Eigenlijk is een betere benaming een apartement, want er zit een volle keuken en woon- en eetkamer bij en twee badkamers. Een slaapkamer heeft een king bed en de ander twee eenpersoonsbedden, waar Katja en Saskia gaan slapen. Kai ligt op het sofabed in de woonkamer.

Het is al laat en een lange dag geweest, bovendien voelen Saskia en Katja zich niet lekker. De lichten gaan dus al heel gauw uit, ik ben benieuwd naar het uitzicht, want dat zou oceanview moeten zijn, maar het is zo donker, dat dat niet te zien is nu.

In Jacksonville, Florida

Na de opwinding van gisteren is het even moeilijk vanochtend vroeg wakker te worden. Maar we willen vandaag heel wat afstand afleggen, dus gaat de wekker al om zeven uur.

Rick gaat meteen Cosmo naar het hondenpension brengen. Ik druk hem op het hart om een Lyme test te vragen, want het feit, dat Cosmo telkens niet verder wil wandelen zit me niet lekker. Ook moet Cosmo zijn hondsdolheidsprik. Wat dat betreft is het fijn, dat het pension bij de dierenarts hoort. Het kan allemaal tijdens zijn logeerpartij gedaan worden.

Met een lekkere grote koffie en ontbijtje van Starbucks komt Rick terug. Inmiddels heb ik de kinderen ook op en zijn we bijna klaar. Toch halen we ons doel van een vertrek om negen uur niet. Dat had ik ook niet verwacht en ik ben heel tevreden, als we om kwart voor tien de oprit afrijden.

Omdat mijn oude MIO GPS stuk is, heeft Rick me verrast met een nieuwe Garmin. Die programmeren we voor Florence, South Carolina, waar we volgens het ding al om kwart voor vier zouden zijn.

Dat vinden we wel erg vroeg om te stoppen. Dus maar eens kijken hoe ver het is naar Jacksonville. Het zou natuurlijk wel erg leuk zijn om Florida te halen vandaag. Maar de Garmin laat meer dan 900 mijl zien en een aankomst tijd van middernacht. Dat gaat dus niet lukken, denken wij!

Eigenlijk hebben we voor deze reis geen GPS nodig, want een kind kan de was doen. We rijden na de Washington Beltway de Interstate 95 op en zullen die tot net voorbij Miami blijven volgen.

Gelukkig besluit Rick dan ook meteen de express lanes te nemen, want niet veel later zien we, dat er op de gewone banen een enorme file staat door een ongeluk. Daar rijden wij dus fijn helemaal langs. Wel is het uitkijken geblazen, want automobilisten, die genoeg van de file hebben, maken allerlei gevaarlijke maneuvres om ook op de express lanes te geraken.

Daarna gaat het lekker snel. We maken na een paar uur gauw een pit stop bij een McDonald's, waarbij ik het stuur van Rick overneem, en rijden na zo'n tweeeneenhalf uur de grens met North Carolina over.

De 95 is in Virginia ronduit saai. Aan beide kanten zie je niets dan bossen. In North Carolina is het niet veel beter, maar dan rijd je tenminste langs velden, waar 's zomers tabak, mais en katoen wordt verbouwd. Daar vertoeft dan tenminste nog zo af en toe wel een dier (ook te zien aan alle "roadkill" langs de weg, varierend van eekhoorntjes en raccoons tot herten).

De natuur is hier duidelijk een stukje verder, dan de onze, en het saaie landschap wordt regelmatig opgevrolijkt door mooi paars en wit bloeiende bomen. Ook staan her en der opeens velden met narcissen. Wie die hier in niemandsland in de grond gezet heeft mag Joost weten!

Na een paar uur en zo'n driehonderd mijl onderweg is het lunchtijd. Dit is zo'n verlaten gebied, dat het nog wel even duurt voor we een Subway, het restaurant van keuze, hebben gevonden.

We schieten zo lekker op, dat we besluiten het broodje in de auto op te eten. Wie weet halen we de Florida grens dan vandaag toch nog. Mijn ham en kalkoen broodje gaat er zeer goed in!

Vlak voor de South Carolina grens bij Lumberton zien we een enorme file. Nu komt de Garmin wel van pas, want ik druk de "detour" toets in en zowaar, hij leidt ons zo om, dat we de hele file omzeilen. Het is nog een mooie omleiding ook door het platteland van North Carolina.

En dan is daar de Palmetto State met als verwelkoming het verschrikkelijk kitsche South of the Border complex. Al mijlen van tevoren zagen we billboards met advertenties als "Chili today, Hot tamale" en de mascotte Pedro vrolijk zwaaiend. Maar hoe kitsch ook, het is toch altijd een welkom gezicht, want voor mij betekent het binnenrijden van South Carolina altijd, dat we echt in het zuiden beland zijn.

Volgens de Garmin hebben we nog meer dan 400 mijl te gaan, voor we in Savannah, Georgia aankomen. Dat betekent, dat dat de beste plaats is voor onze overnachting, want dan zouden we rond negen uur daar aankomen. Ik zoek dus een Springhill Suites daar uit in het AAA boek en maak een reservering.

Maar niet veel later zien we op een bord langs de weg, dat Savannah maar 160 mijl verderop is, wat nog maar twee uur rijden zou zijn. De berekening van de Garmin klopt dus van geen kanten. En dan gaat er een lichtje branden, want dan klopt de berekening naar Jacksonville vast ook niet.

We doen een reset op het ding en dan gaat het wel goed. Jacksonville blijkt opeens maar zo'n 270 mijl weg te zijn en we zouden daar rond acht uur aankomen. Reken daar een uur stoppen voor het avondeten bij en het is nog een heel redelijke tijd om te stoppen met rijden.

Rick wordt er helemaal vrolijk van, want die baalde, dat we Florida niet zouden halen. Gauw bel ik de Springhill Suites, die ik gelukkig nog kan annuleren, en maak een reservering bij een Residence Inn net voorbij Jacksonville.

Ook zien we, dat we morgen dan nog maar zo'n vierhonderd mijl naar onze bestemming, Tavernier bij Key Largo, hoeven te rijden. Ik had verwacht in mijn planning, dat we zover niet zouden komen en nog iets noordelijker zouden moeten overnachten. Gauw bel ik ons hotel daar en we kunnen er gelukkig nog een nacht bij boeken! Scheelt weer een keer in- en uitpakken! We zijn helemaal opgewonden, dat we deze hele rit morgen al kunnen afsluiten!

Dan gaat Ricks mobieltje. Het is de dierenarts. Cosmo testte inderdaad positief voor de ziekte van Lyme. Ondanks, dat hij verder geen symptomen toonde (een hond van vrienden ging de hele tijd door zijn knieen), heb ik dus toch goed aangevoeld, dat zijn weigeringen om verder te lopen niet gewoon waren.

Hopelijk hebben we het vroeg bemerkt en wordt hij na de antibioticakuur weer helemaal de oude. Ik zou nu zo graag mijn hondebaby even knuffelen! Kennelijk krijgen die rotdiertjes dus toch houvast, ondanks het feit, dat ik de hele winter door anti-vlooien- en tekenspul op hem heb gesmeerd!

Bij Savannah zoeken we naar een restaurant voor het avondeten. We gaan dit keer het mooie oude stadje niet in, want dat hebben we een paar jaar geleden al gedaan. Op zaterdagavond zitten de restaurants daar propvol en tijd om te wachten hebben we niet.

Dit keer valt de keuze op een Houlihan's dichtbij de snelweg. We hebben nog nooit eerder bij deze keten gegeten, dus willen het weleens proberen. De hostess brengt ons naar een grote booth (bankje met een tafel ervoor). We kunnen wel merken, dat we in het zuiden zijn, want de airconditioning blaast keihard op ons, brrr!

Het menu is uitgebreid en lekker. Rick en ik proberen gefrituurde asperges, wat nog erg goed smaakt ook. Als hoofdgerecht kiezen Katja en ik de gegrilde garnalen (zij is echt mijn dochter, helemaal dezelfde smaak met eten en kleding), ook zeer appetijtelijk bereid.

We zitten vlakbij de bar en hebben goed zicht op de televisies. De Weather Channel staat aan en we zien, dat er in het gebied, waar we net doorheen hebben gereden allerlei tornado waarschuwingen zijn. We zijn het letterlijk ontsnapt, een paar uur later en we hadden er middenin gereden. Aan het paars op de radar te zien waren we dan vandaag beslist niet zover gekomen, want daar kun je niet doorheen rijden, dan zie je geen hand voor ogen.

Hoewel het keihard waait, zo hard, dat Rick echt moe wordt van het in toom houden van de van, rijden wij bij de prachtig ondergaande zon verder naar het zuiden. Zoals altijd is het bord "Welcome to Florida" een heel welkom gezicht! En niet veel later rijden we het parkeerterrein van de Residence Inn op.

We krijgen een suite met twee slaapkamers, twee badkamers, een volledige keuken en een sofabed voor de AAA prijs van $159. Zeer comfortabel! Vooral de twee badkamers zullen morgenochtend goed van pas komen.

Of ik de komende dagen op de Keys internet heb, weet ik niet. De website van het hotel vermeldt het niet. Zo niet, dan zijn we donderdag in Orlando en daar zullen we het zeker hebben.

PS: Hartelijk dank voor alle felicitaties voor Katja! Ik heb haar doorgegeven hoeveel mensen met haar meeleven. Als een trotse "Hokie" reist ze met ons mee.

Happy birthday from Virginia Tech!

Dat "Katjatje" is Ricks interpretatie

En zo ben ik dan de moeder van een achttienjarige (haar levensverhaal tot haar vijftiende (de rest is in dit blog te lezen) kun je hier lezen)! En wat een roller coaster dag was het!

Hier in de VS ben je met achttien op vrijwel alle fronten volwassen (behalve het drinken van alcohol en gokken in casino's). Je mag stemmen, loten kopen, credit cards verkrijgen (al heb ik daar Katja ernstig voor gewaarschuwd) en officiele handtekeningen zetten.

We zijn allemaal al heel vroeg uit de veren. Hier volgen we mijn Nederlandse gewoonte van het openmaken van de cadeaus bij het opstaan. Rick is gewend aan 's middags cadeaus openen.

Katja krijgt hele lieve kaarten van haar broer en zus, waarin Kai haar onder anderen bedankt voor de vele ritjes naar school, die zij hem dit jaar heeft gegeven. Kai geeft de dvd van Michael Clayton en Saskia een cadeaubon voor FYE.

En dan is de beurt aan ons grote cadeau. Wij wilden Katja iets geven, wat ze ook goed kan gebruiken volgend jaar in college. En dat is dan wel een televisie met een dvd speler. Wij hebben de kinderen nooit toegestaan een televisie op hun kamer te hebben, dus we hebben een heel blije tiener, als ze haar cadeau opent!

Rick heeft een ontbijtje van wafels met aardbeien en slagroom voor haar gemaakt. En als Katja naar buiten loopt staat daar een enorme hartvormige Happy Birthday ballon met daaronder een lieve brief en cake van Raffi. Leah is vanochtend heel vroeg op reis gegaan naar Miami en de Keys (wie weet ontmoeten we ze volgende week in de Keys) en heeft gisteren al haar cadeautjes (waaronder een bezoek aan het circus in april) gegeven.

Als iedereen naar school is komt Mary Ellen om te gaan lopen. Ook zij gaan morgen naar Florida. Vrijwel iedereen, die wij kennen gaat de komende week naar Florida. De meesten naar de westkust, dus hopelijk is de oostkust wat rustiger (zoals we hier zeggen "One can hope").

Cosmo en ik lopen naderhand nog wat verder, want het is alweer super lekker weer. De snoepjes als afleiding als we langs een huis met een andere hond lopen werken perfekt! Alleen heeft Cosmo iets nieuws: hij staat stokstijf stil, als hij niet verder wil. Kennelijk heeft hij genoeg van het hardlopen, dus als ik begin te joggen zet hij zijn poten stram! Ik trek hem wel mee, maar maak me dan direct zorgen, want waarom wil hij, van een ras, waarvan iedereen zegt, dat ze eindeloos energie hebben, niet verder draven? Ik laat ze volgende week toch maar een test voor Lyme doen.

Thuis pak ik mijn spullen alvast in en haal dan een snelle lunch bij McDonald's. Daar ben ik niet de enige, want er staat een ware file bij de drive thru! Maar mijn Asian salad met gegrilde kip is zo klaar en binnen een paar minuten rijd ik weer weg.

Katja komt vroeg uit school, maar helaas voelt ze zich niet lekker op haar verjaardag! Een maandelijks probleempje, maar natuurlijk zeker niet welkom als je lekker wilt vieren, dat je nu van alles mag!

Met wat Saridon gaat het gelukkig snel beter en we vertrekken naar Tysons Corner. Nadat Katja haar ex-collega's bij Old Navy heeft begroet gaan we naar American Eagle.

Dit vind ik altijd een leuke zaak en Katja mag van ons een topje en broek/short/rok uitkiezen. Zij vindt twee leuke shorts en die zijn afgeprijsd, dus vooruit (ze heeft me al helemaal door: "Zeg maar "Vooruit dan maar", Mammie!" in haar Amerikaanse accent). Ook scoort ze een paar leuke teenslippers en een riem.

Bij Limited Too koop ik broodnodige sokken voor Saskia. Soms voel ik me een heel slechte moeder, want Saskia loopt al een paar weken op hetzelfde paar sokken. De anderen zijn weg of kapot en ik heb geen kans gezien nieuwe te kopen.

We lopen verder en ik probeer nog een bermuda short aan bij New York and Company, maar het staat me niet. Om de een of andere reden past hun kleding mij nooit goed.

Bij Express overhandigt Katja de assistant manager haar sollicitatie brief. Er staat groot op hun ruit, dat ze personeel nodig hebben, dus wie weet. Ik hoop, dat ze daar gaat werken, want ik vind hun kleding altijd erg leuk.

Op de terugweg stoppen we bij de Gap, want daar heeft Katja een leuk jurkje zien hangen. Het is felblauw en staat haar inderdaad prima. De shopping trip is wat haar betreft helemaal geslaagd.

Voor we naar de auto terugkeren wil ik nog naar Barnes and Noble. Het boek, dat ik online heb besteld als vervolg op mijn indianen boek is nog niet aangekomen en ik wil wel iets te lezen hebben volgende week. De keuze valt op het nieuwe boek van Sophie Kinsella "Remember me?". Ik vind haar boeken ontzettend leuk!

Thuis ga ik meteen buiten voor het huis lezen in dat boek. Het is super lekker weer en ik moet daar even van profiteren, terwijl de rest van het gezin inpakt. Voor ik het weet heb ik honderd bladzijden gelezen! Gauw ga ik dan maar naar binnen, waar totale chaos heerst. Maar we zullen morgenochtend hopelijk vroeg op weg gaan.

Voor het avondeten gaan we met zijn vijven naar Sweet Ginger. Sushi is Katja's favoriete eten en onze tafel staat al klaar.

Het wordt een lekkere maaltijd, ik bestel voornamelijk sashimi (zonder rijst) en Rick en Katja veel te veel sushi! Katja is een beetje in mineur, want ze wilde vanavond eigenlijk naar Georgetown met een college student, die ze kent. Maar die jongen is nogal dim, want hij heeft niet door, dat Katja hem leuk vindt en ze voelt zich niet lekker. Ze besluit dat uitje dus af te zeggen.

We rekenen af en bij het naar buiten lopen krijgt Katja een SMS van Leah, dat die is aangenomen bij Virginia Tech. En dan zien we pas goed, hoe graag Katja naar deze school wil! Op de weg naar huis is er geen land met haar te bezeilen. Ik mag zelfs haar hand niet vasthouden en ze kan haar tranen nauwelijks bedwingen. Zo zeker is ze ervan, dat er voor haar thuis slecht nieuws te wachten staat.

Bibberend (en dat zie ik aan haar) loopt ze naar binnen en gaat online. Rick en ik willen over haar schouder mee kijken, maar krijgen een snauw, dat dat niet mag. Ik respecteer dat, maar Rick totaal niet, wat bijna een flinke ruzie tot gevolg heeft. Maar de nieuwsgierigheid wint en ze gaat kijken, ondanks Ricks aanwezigheid. Het eerste woord zegt alles: "Congratulations..."

Zelden heb ik Katja zo vrolijk emotioneel gezien! Ze is in tranen en wij dansen om haar heen. Dit is het beste achttiende verjaarscadeau, dat ze had kunnen krijgen! Ze grapt altijd, dat 3,14 (pi en de Amerikaanse schrijfwijze van haar geboortedag) haar geluksgetal is en vandaag blijkt dat zo te zijn.

Gauw belt Katja om zich heen om het goede nieuws te verspreiden en ik bel familie en vrienden, die er ook in geinteresseerd zouden zijn. Bijkomend goed nieuws is, dat Jeroen, de zoon van mijn vriendin Karin, die hier pas iets meer dan twee jaar geleden heen is verhuisd, ook is aangenomen! Dat is echt fantastisch nieuws voor hun familie en Karin en ik kletsen even enthousiast aan de telefoon (even, want zij gaan morgen om half zes naar Las Vegas en wij willen ook vroeg weg). Wat een opluchting wordt er overal gevoeld!


Als dessert is er een Mrs. Fields chocolate chip cookie "cake" voor Katja, helaas de laatste, want die winkel ging woensdag dicht in Tysons Corner



Van een wat matte tiener, die zich niet zo goed voelde, is onze jarige veranderd in een heel blij persoon. Dank je wel, Virginia Tech, we kunnen aan een vrolijke vakantie beginnen!

Tot slot: iedere dag heb ik tegen de 250 unieke bezoekers op dit blog en als ik zo kijk van alle hoeken van de wereld. Ik heb het al vaker gezegd, maar een berichtje hier wordt zeer op prijs gesteld. Wie ben je en waar woon je, want er zijn duidelijk Nederlanders in plaatsen, waarvan ik het nooit gedacht had (en nee, ik ben niet specifiek, want ik wil graag van hun allen lezen, hoe ze hier terecht zijn gekomen). Natuurlijk is een reactie altijd vrijblijvend, maar leuk is het ook!

Wassenbeeldenmuseum

Alweer een prachtig zonnige dag en, al vriest het bij het opstaan, er wordt beloofd, dat het kwik boven de 16 graden uit zal komen. We hebben een heerlijke week, kwa weer, dat is zeker! En net als het weer kouder zal worden vertrekken wij naar het zuiden.

Saskia moet vandaag oefenen voor het "wassenbeeldenmuseum" van vanavond en morgenochtend. Ik loop dus met haar mee naar school om haar te helpen haar kostuum te dragen. Katja en Kai hebben ook zo'n wassenbeeldenmuseum gedaan, maar toen was het veel minder werk voor de kinderen. Saskia is al weken bezig van alles over "haar" Lucille Ball te leren en te maken.

Marceleus is weer beter en vanaf nu zullen Mary Ellen en ik tegelijk ons halve uur training krijgen. Ik vind dat wel prima, want zo gaat de tijd sneller.

Na de training haal ik Cosmo op en ga met hem vijf kilometer door Nottoway Park lopen. Het is zulk heerlijk weer, knalblauwe lucht, waartegen de rode waas, die nu over het bos hangt door de maples, prachtig afsteekt. Het is stil in het bos en ik hoor allerlei vogels zingen en moet lachen om de elkaar achterna zittende eekhoorns. Het lijkt wel of de dieren net zo blij zijn met de komst van de lente, als ik!


Je kunt hier de rode waas over de bomen een beetje zien

Laura komt om me een nu toch wel heel erg nodige massage te geven. De laatste is alweer bijna een maand geleden! Ik ga voorlopig toch weer terug naar iedere twee weken, want ik merk, dat een maand zonder massage te lang is voor mijn spieren.

Als Katja thuiskomt gaan we verder met de driedaagse verjaarsviering. Vandaag zijn onze nagels aan de beurt. Natuurlijk kunnen we straks in Florida niet in sandalen lopen zonder mooi gelakte teennagels! Stel je voor!

Zo naast mijn oudste dochter zittend kan ik het niet nalaten toch wat nostalgisch terug te denken aan haar kindertijd. Morgen laat ze die officieel achter zich en wat een leuke jong volwassene is eruit gegroeid!

Saskia komt helemaal zenuwachtig thuis. Ze heeft nauwelijks trek voor het avondeten, wat toch een favoriet van hot dogs en tomatensoep is. We gaan maar gauw aan de gang om haar om te toveren in "Lucy".

Een van de redenen, dat Saskia Lucille Ball heeft gekozen is, dat ze beiden rood haar hebben. We hebben een foto van het internet geplukt en ik probeer Saskia's haar er een beetje naar te krullen. Dat valt niet mee, want ze heeft heel steil en natuurlijk lang haar. De oplossing is uiteindelijk het lange haar in een knotje te doen en alleen haar pony te krullen.

Daarna plakken we met veel gepriegel de kunstwimpers op haar ogen en natuurlijk knalrode lippenstift op haar lippen. In haar handen zal ze een bak met een pollepel houden. Haar gezichtsuitdrukking is een verbaasde Lucy en ik moet zeggen, ze ziet er fantastisch uit!


Thuis even poseren

Als ik haar even later bij school afzet zie ik een heel aantal andere "historische" figuren arriveren. Er zitten 88 kinderen in de sixth grade, dus het is een hele happening!

Wij wachten tot Katja terugkomt van haar Relay for Life vergadering en gaan dan met zijn allen kijken. Het is een druk bezochte avond! We staan zeker een kwartier in de rij, voor we het cafetaria binnen mogen.

Daar wordt ons verzocht niet te fotograferen, want daar zal na afloop een mogelijkheid toe zijn. Stiekem neem ik toch een foto van Tabatha en Saskia en ben daar later erg blij om.


Tabatha als Cleopatra



Onbeweeglijk staat Saskia in haar pose

De kinderen doen het echt fantastisch! Op een enkeling na staan of zitten ze doodstil met hun blik op oneindig. Ze zijn gerangschikt in chronologische volgorde van hun gekozen historische persoonlijkheid. Tabatha is nummer een, want zij is Cleopatra en Julia de hekkesluitster als J.K. Rowling.


"Nellie Bly" (Laura) en "Lucille Ball"

Zoals ook bij de "musea" van Katja en Kai het geval was, zijn er dit keer weer namen uit de Amerikaanse geschiedenis, waar ik nooit van heb gehoord. Zo is Laura Nellie Bly en Aoife Althea Gibson. Hoewel internationale persoonlijkheden mochten heeft het merendeel van de kinderen wel een Amerikaanse beroemdheid gekozen.


Kaylee als Jackie Kennedy, Saskia en Laura



Aoife als Althea Gibson en Sas



Cleopatra en de Comedienne

Na een kwartiertje staan we weer buiten en worden naar de bibliotheek geleid, waar de scrapboeken, die de kinderen hebben gemaakt, liggen. Ook daarvan heeft vrijwel iedereen heel wat werk gemaakt. Al met al is dit een heel leuk projekt, vind ik, en zover ik weet uniek voor deze school.


Saskia's scrapboek

Met Katja, Leah en Kai ga ik weer naar huis, terwijl Rick blijft om foto's te maken. Dat blijkt een grote teleurstelling, want tegen de tijd, dat dat mag zijn de kinderen al aan het rondlopen en staan niet meer in hun poses. Ik ben dus heel blij, dat ik stout ben geweest, andere ouders hebben nu geen goede foto's van hun kind als wassenbeeld. Heel jammer, want dit hele "museum" is toch voor de ouders en andere familie opgezet.


Gekke gezichten trekken kan ze net zo goed als Lucy!

Morgenochtend kruipt Saskia nog eens in de huid van Lucy, zodat de andere klassen hun kunnen zien. Het zal nog vreemd zijn voor Saskia, die zich helemaal in haar karakter heeft ingeleefd en eindeloos Lucy herhalingen heeft gekeken, dat ze daarna weer gewoon Saskia zal zijn.

Het laatste beugelbekkie!

Vanochtend mogen Saskia en ik wat langer slapen, want we hoeven pas om kwart voor negen bij de orthodontist te zijn. Vandaag krijgt Saskia haar bovenbeugel ingezet. Dit is het begin van de laatste fase van haar gebitscorrectie.

Saskia mist genetisch een van haar zijtanden en een kies (grappig is, dat dat bij mijn zusje ook zo is, maar ik dat nooit wist, tot Saskia dit had). Van de kies zit de melkkies er nog in, maar de voortand is er niet. Dus wordt nu haar hoektand zo getrokken, dat die een zijtand lijkt. Gelukkig kan het zo, anders was het nog veel ingewikkelder geweest met een implant, een scenario waar Saskia van gruwelde.

Saskia mag meteen in de stoel gaan liggen, waarbij zij, als enige van de drie kinderen, mij niet nodig heeft. Dat vind ik wel best, want dr. McGrath, hoe aardig hij ook is, op de handen kijken is niet mijn favoriete bezigheid.

Intussen ga ik met de dame, die over de financien gaat, spreken. Dit heb ik al drie keer gedaan, dus wat mij betreft mag het kort. De dame vertelt mij, dat haar kinderen beiden gaan trouwen en dat het huwelijk van haar zoon meer dan $50000 gaat kosten.

De ouders van de bruid, Filippijns, willen daar "maar" $21000 van betalen. Volgens haar zijn huwelijken tegenwoordig zo duur. Nou, denk ik bij mezelf, niet die van mijn kinderen, want dan kunnen ze fijn een groot gedeelte zelf financieren. Mijn hemel!!!

Dan blijkt, dat de cheque, die ik uitgeschreven heb, verkeerd is. Omdat wij in een keer betalen krijgen we een korting en die had ik niet mee gerekend. Gauw rijd ik naar huis om een nieuwe cheque te halen, want die draag ik niet standaard bij me. Dat geeft me ook even kans om Cosmo een aai te geven, want die krijgt zijn gewoonlijke lange wandeling niet.

Terug bij de orthodontist hoef ik niet lang te wachten, of Saskia komt met beugel tevoorschijn. Eerst zie ik het niet eens, want we hebben dit keer gekozen voor de witte versie. Die was wel iets duurder, maar Saskia heeft al meer dan twee jaar met een metalen bekkie rondgelopen en de gekleurde elastiekjes zijn niet meer leuk voor haar. Ze gaat nu de puberteit in, dus dat leek ons een fijn cadeau om haar te geven. En ik moet zeggen, het ziet er prachtig uit!


Je ziet het nauwelijks!

Na een McDonald's ijsje om de vieze smaak uit haar mond te krijgen lopen Cosmo en ik met Saskia mee naar school. Daarna loop ik zo hard mogelijk met Cosmo terug naar huis, zodat hij ook nog wat beweging krijgt.

Met Christine loop ik daarna door Vienna naar Lofty Salon om de cd met foto's aan Mona te geven. Ik hoop van harte, dat er goede tussen zitten! Christine zegt, dat ik mijn eigen "worst critic" ben en dat zal wel, maar het voelt als een hele verantwoordelijkheid zo'n fotoserie!

Wij lopen door het W&OD pad op. Het is heerlijk weer en overal zien we cardinaaltjes zingen en er zijn veel fietsers, wandelaars en skeelers. Op de terugweg stoppen we bij Whole Foods voor de lunch.


Overal zijn bloeiende maples te zien

Daar hoort Christine, dat hun huis inderdaad verkocht is en ze hoeven ook niets te verven, zoals eerst een eis was. Ze kunnen tot half april in hun huis blijven en gaan dan voorlopig in een gemeubileerd appartement vlakbij. Voor Christine is het al een hele opluchting om niet in zo'n model huis te hoeven wonen.

Het is inmiddels schitterend lenteweer, zo'n 17 graden. Iedereen speelt buiten en ik ga lekker voor het huis zitten lezen. Deze zomer kreeg ik van mijn broer en schoonzusje het boek "Ik mis alleen de HEMA". Het leest lekker weg, die verhalen van Nederlandse emigranten. Wel jammer vind ik, dat er drie in Italie zitten, iets meer diversiteit was leuk geweest.


Bijna uit!



Meike (zwart-wit) en Sushi wagen zich voor het eerst dit jaar naar buiten



Rond zes uur druppelen Raffi en Leah binnen en vertrekken we met zijn allen voor Katja's officiele verjaarsmaaltijd. Haar verjaardag is vrijdag, maar veel mensen zijn dan al weg voor Spring Break.

We gaan naar Chima, een Braziliaans restaurant. Bij binnenkomst staan er twee dames, uitgedost in Braziliaanse carnavalskleding. Zij delen kralen kettingen uit en iedereen in het restaurant heeft er een om. Wij dragen ze dus ook allemaal maar.

Eerst doen we ons tegoed aan de enorme salade bar, waar je ook gerookte zalm en carpaccio kunt krijgen. Daarna draaien we ons rondje om en het ene na het andere zwaard met vlees wordt door de gauchos naar ons gebracht.


Een van de "gauchos"



Katja en Leah krijgen een stukje zwaardvis

Katja geniet overduidelijk. Raffi en Leah doen zich ook tegoed aan allerlei lekker vlees, net als Rick. Ik houd het bij filet mignon, zwaardvis en zalm, die maar zo af en toe langskomen, maar wel erg de moeite waard zijn. Kai en Saskia eten voornamelijk van de bar, zij zijn geen vleesliefhebbers.


Rick zou Rick niet zijn, als hij niet gek zou doen tot groot vermaak van de kinderen!

Rick heeft de serveerder, die echt erg goed is, verteld, dat het Katja's verjaardag is. Hiervoor krijgt ze een hele cake! We zingen, en het hele restaurant doet mee (vind ik hier altijd zo leuk) "Happy Birthday" voor de rood aanlopende bijna volwassene. Voor mij is de zoetigheid te veel, maar de anderen genieten er lekker van.

Zoals Katja zegt is dit het begin van de viering van haar achttiende verjaardag (en waarschijnlijk de laatste thuis). Ze heeft voor morgen en overmorgen ook nog allerlei plannen.

Thuis kijken we eerst naar the Moment of Truth. Waarom je daaraan mee zou willen doen is me een raadsel. Dan komt American Idol, waarin David Hernandez wordt weggestemd, voor mij een terechte keus.

Lofty fotoserie

Het lijkt werkelijk wel of het met de komst van de zomertijd makkelijker is om wakker te worden en op te staan. Dat klopt eigenlijk niet, want het is nu weer donker, als de eerste wekker gaat. Misschien is het het vrolijke zonlicht of (hopelijk) beginnen mijn schildklier medicijnen te werken.

In ieder geval voel ik me iets beter, dan gisteren, toen ik toch weer vrij wanhopig was van de pijn. Ik zie uit naar de personal training, want dat helpt meestal wel goed om de spieren los te krijgen. Maar Mary Ellen belt, dat Marceleus ziek is.

Dan besluiten we maar een stuk te gaan lopen. Cosmo gaat met graagte mee en ik heb een zakje snoepjes voor hem mee. Hij doet het goed, we komen een heel aantal honden tegen en over het algemeen zijn de snoepjes interessanter.

Dat verandert, als hij een paar shelties, die hij kent, aan de overkant ziet. Ik zou zweren, dat hij tegen mij begint te zeuren! Hij doet, wat ik zeg, maar piept en zucht, het is bijna lachwekkend! Maar hij luistert en dat is het belangrijkste.

Thuis zijn de schoonmaaksters nog bezig, maar als die vertrekken begin ik alsnog aan een half uur "Marceleus" routine. Mijn spieren hebben dat gewoon nodig, ik heb te veel pijn om het te negeren. Het klinkt raar, maar naderhand is de pijn echt wat minder.

Bij Giant en Whole Foods haal ik benodigdheden voor het avondeten. Bij Whole Foods valt er, zoals gewoonlijk, heel wat te proeven, waaronder nieuwe sushi met "multi grain" rijst, die er wat rozig uitziet. Het smaakt super en ik besluit mezelf te trakteren op die sushi met zalm en avocado voor lunch. Daarbij een bakje met mini gele, rode en oranje paprika's en ik smul!

Op de terugweg naar huis belt Christine me op mijn mobieltje. Ze hebben een contract op hun huis! De prijs is net iets boven het minimum, wat ze wilden accepteren, maar dat is in deze onzekere markt zeker iets om te vieren!

Nu moeten ze voor 19 april een apartement vinden om met zijn drieen en de katten te wonen tot 1 juli. Ik ben natuurlijk heel blij voor ze, maar dit brengt de verhuizing wel weer een stap dichterbij. Maar ik hou mezelf maar voor, dat er volgend jaar nieuwe plaatsen te bezoeken zullen zijn.

Direct na de lunch begeef ik me naar Lofty Salon. Mona heeft gevraagd, of ik weer een fotoserie van haar salon wil maken. Ze heeft die nodig voor een advertentie van een pagina in een tijdschrift.

Net als de vorige keer zal ze me met kapbeurten betalen (ze heeft ook geld aangeboden, maar daar voel ik me niet goed bij). Ik ben toch altijd wat nerveus, want het gaat tenslotte om het promoten van haar zaak en goede foto's zijn dan wel essentieel.

Dit keer heeft Mona specifieke wensen. Ik maak een stel foto's van de wachtkamer en daarna van de kapsalon zelf. Een van Mona's klanten heeft haar haar net laten doen en Mona wil, dat ik haar ook fotografeer. De dame zelf is daar minder van gecharmeerd. Ze zit heel stijf en wil eigenlijk haar gezicht niet op de foto (stiekem doe ik het toch met een reflectie in de spiegel). Eerlijk gezegd ben ik daardoor niet heel blij met die foto's.

Intussen hebben Mona en de masseur, die voor haar werkt, de massage kamer klaargemaakt en een andere medewerkster figureert als "patiente". Ik maak daar een aantal foto's. Sommigen met gewone flits en sommigen met nachtflits, wat een langere sluitertijd en warmere tint als gevolg heeft. Een statief heb ik niet mee, want dat zou niet hoog genoeg zijn, maar had wel geholpen met de langere sluitertijden.

Als laatste is de nagelsalon aan de beurt, die er ook zeer sfeervol uitziet. Twee medewerksters figureren als klant en nagelstyliste. Maar mijn favoriete foto's zijn zonder mensen.

Al met al lukt het me, volgens mij, mooie foto's te maken. Ik hoop, dat er in ieder geval een paar tussen zitten, die gebruikt kunnen worden. Maar ik heb Mona ook gezegd me terug te halen, als ze er niet tevreden over is! Zij is echter overtuigd van mijn kunsten (ik heb haar met Kerst ook een setje van mijn fotokaarten cadeau gedaan). Ik wou, dat ik zelf zo overtuigd was...


Thuis bewerk ik de foto's en al gauw is het tijd om Saskia op te halen van haar repetitie. Ik breng haar klasgenootje Rachel ook thuis en krijg een klaagzang te horen van Saskia. Eigenlijk heeft ze er helemaal geen zin meer in.

Ze heeft iedere keer hoofdpijn na de repetities (het is ook wel lang, tot vijf uur drie dagen per week) en vindt haar rol niet leuk. Ik leg uit, dat het nu echt te laat is om te stoppen en dat realiseert Saskia zich ook. In ieder geval mogen we 17 en 18 april wel komen om haar in actie te zien (ik krijg nog steeds van allerlei andere moeders te horen, hoe goed ze donderdagavond zong!).

Als avondeten hebben we de overgebleven pitas van zaterdag en eten die met ham of kalkoenborst, kaas, tomaat, olijf, augurk of wat de kinderen erin willen stoppen. Een lekkere en makkelijke maaltijd, die iedereen lekker vindt.

En dan is het weer tijd voor American Idol. Het thema is liedjes van John Lennon en Paul McCartney, heerlijk! Halverwege zijn Brooke en Carly mijn favorieten, de jongens vind ik tot nu toe vanavond niet zo daverend en Amanda vind ik al van het begin maar niets.

Waarom raken batterijen altijd 's nachts leeg?

Om vier uur vannacht word ik gewekt door een luide piep. Oh nee, he, niet weer een rookalarm of koolmonoxide alarm, waarvan de batterijen midden in de nacht op raken! Ik probeer heel hard de piepen om de vijf minuten te negeren, maar slapen lukt niet meer.

Na ongeveer een uur wordt het piepen luider en vaker en eindelijk heeft ook Rick er genoeg van. Het blijkt het koolmonoxide alarm te zijn, rotding! Gelukkig hoeft Rick niet op de ladder, zoals bij de rookalarms, want deze hangt aan de muur. Het wordt weer stil, maar ik kan de slaap niet meer vatten, dus sta heel moe op.

Maar de zon schijnt uitbundig en Mary Ellen en ik gaan er, nadat onze jongsten naar school zijn vertrokken, weer samen op uit. Helaas voelen we ons geen van beiden zo goed als zaterdag en wandelen we het grootste gedeelte van de vijf kilometer. Mijn benen doen al een tijdje iedere ochtend flinke pijn en gelukkig helpt het lopen daar wel wat bij.

Overal zijn de bomen al aan het uitlopen. Vooral de grappige "bloemetjes" aan de maples zijn mooi. Er hangt een rode waas over alles daardoor. Ook zijn eindelijk de eerste narcissen open. Niets mooier, dan de prille, ontwakende natuur en het beetje kleur, dat eindelijk terugkomt.

Voor het eerst sinds we er trainingen volgen komen Cosmo en ik als eerste de leskamer binnen! Gelukkig ligt Hunter, de twaalfjarige Weimaraner van Carol, de trainer, er al, anders zou ik denken, dat er geen les was.

Alleen Patty met Gunnar, de labrador, komen ook opdagen. Het is weleens fijn om zo'n semi-prive les te hebben. Carol geeft me allerlei ideeen om Cosmo het erge trekken als hij een andere hond ziet af te leren. Ik ben ook trots op hem, want hij blijft op mijn commando maar liefst vijf minuten liggen, terwijl ik door de winkel loop! Ik merk zo echt, dat hij ouder wordt en veel gehoorzamer.

Na benzine getankt te hebben (voor $3,13 per gallon, maar liefst tien cent goedkoper, dan hier in Vienna!) en een paar pakketjes naar het postkantoor te hebben gebracht, rijd ik naar Christine's huis.

We lopen het bos in hun buurt in. We hebben een uur en zo even in de natuur zijn is heerlijk. Op de terugweg zien we een hele kudde witstaart herten vlak langs het pad. Cosmo heeft ze het eerst door, maar blaft dit keer niet. Er zijn er ook zeker tien, misschien is dat ook voor hem wat te intimiderend. Ik blijf het fantastisch vinden ze zo van dichtbij gade te slaan (en zij ons!).






Op deze foto kun je goed zien, waarom ze witstaart herten heten
Op de terugweg haal ik ravioli en tortellini voor het avondeten bij Whole Foods. De ravioli voor Rick en mij, twee verschillende soorten, gevuld met gruyere en spinazie en gorgonzola en champignons. Daarbij een Fra Diavolo saus, lekker pittig! De kinderen krijgen driekleurige tortellini met kaas gevuld en marinara saus.

Saskia en Laura wachten me thuis al op. Er moet geoefend worden op Saskia's haardracht als "Lucille Ball". Het lukt redelijk haar pony flink te krullen en als de rest in een knotje achterop te doen. Ze zal er als een goede Lucy uitzien.

Omdat mijn pijnen naar mate de middag vordert een stuk erger worden, maakt Katja het avondeten. Dat vindt ze heel leuk om te doen en ze biedt aan vaker te koken. Nou, graag, want dat is allerminst mijn favoriete bezigheid!

Zomertijd?

Gisteren begon maar heel somber met zo af en toe een flink stortbui. Ik had met Mary Ellen afgesproken te gaan lopen, maar om die tijd regende het hard. Ik belde haar om te vragen of ze misschien morgen kon gaan, maar dat lukte niet.

Dus besloten we toen het droog werd eropuit te gaan. Vijf minuten later plensde het weer, maar het was toch lekker lopen. Voor het eerst in een tijdje hebben we de hele vijf kilometer hardgelopen en deden er 31,53 minuten over. Zeker niets speciaals, maar voor mij toch een hele overwinning.

De rest van de dag bleef erg wisselvallig met zon en dan opeens een enorme bui. Saskia bleef maar naar buiten gaan in de hoop een regenboog te zien, maar die kleurige tractatie bleef achterwege. Natuurlijk had ze, zoals gewoonlijk, ook twee vriendinnetjes te spelen. Een daarvan heeft in Nederland gewoond en het is grappig als ze reageert op iets, wat ik tegen Saskia zeg.

Kai voelde zich nog steeds vreselijk, beide oren deden veel pijn. Hij rustte dan ook zoveel mogelijk. Katja vulde zeker tien formulieren in voor een nieuwe baan. Ze hoopt als serveerster werk te vinden, want met de fooien kun je goed geld verdienen. Wij hopen ook, dat ze weer een baantje krijgt, want ze is ons nogal wat geld verschuldigd na haar aanrijding!

Voor het avondeten maakten we fajita's en taco's, want Chuck, Christine en Mallory kwamen eten. Het werd super gezellig! Iedereen genoot van de lekkernijen en Mallory en Saskia kunnen het altijd heel goed vinden. Als toetje was er appel-perzik pie van Pie Gourmet. Super lekker!

De volwassenen besloten een spelletje Scene It op de XBox te spelen. Gewoonlijk ben ik de slechtste, maar ik won zowaar de eerste ronde! Maar daarna had Christine door hoe het allemaal werkte en zij en Chuck kijken nog meer films, dan Rick (ik ben niet zo'n filmliefhebster). Dus aan het einde van het tweede spelletje kwam de limousine voor haar voorgereden. Allemaal in ieder geval erg leuk!

Saskia en Mallory vroegen om een logeerpartij, iets wat niet vaak lukt vanwege hun vele schoolwerk. Maar met een vrijwel leeg huis vindt Christine het ook fijn voor Mallory om eens rustig wakker te kunnen worden. Thuis moet ze vlug op en klaar zijn, want er zouden weleens geinteresseerden voor hun huis langs kunnen komen. Dat is een grote stress voor hun gezin, iedere keer als zo'n makelaar langs komt moeten ze het huis uit, terwijl de potentiele koper er rondkijkt.

Pas laat lagen we in bed en slapen vanochtend dus lekker uit. Maar om twee uur vannacht ging de zomertijd ook in hier, dus we verloren een uur. "Spring forward" (daylight saving time) heet het hier.

Reden voor deze verandering van tijdzone, wat het feitelijk is, is de besparing in energie, die het voortbrengt. Dat extra uur licht in de avond bespaart 1 procent energie per dag hier in de VS. Dat lijkt weinig, maar over de hele tijdsperiode is het heel wat.

Na al het rare weer met zware wind (waardoor Anja niet terug naar Utah kon) is het vandaag stralend, maar koud! Christine komt en we lopen zo'n tien kilometer met Cosmo. De wind is erg koud en we zijn blij onze hoofdbanden om te hebben. Hoezo "zomertijd"?

Toch lopen de bomen en struiken nu duidelijk uit en een enkeling staat al in bloei. Heerlijk! Geef mij maar die kleur en de lente hier is zo mooi! Ik kan niet wachten tot de kersenbloesems weer te bewonderen zijn.


Geen idee welke struiken dit zijn, maar de kleuren zijn een "sight for sore eyes"



Christine neemt Mallory mee naar huis en na de lunch ga ik naar Mary's huis. Zij woont in de straat achter ons en houdt een Arbonne party met een St. Patrick's Day thema. "Calling all Colleens", was de uitnodiging (colleens zijn meisjes in het Iers). Nu heb ik eigenlijk een hekel aan zulk soort verkoop parties, maar het is ook wel erg gezellig om met vriendinnen en kennissen te kletsen.

Arbonne is een beauty en make up merk en totaal niet aan mij besteed. Ik gebruik een moisturizer en wat mascara en oog schaduw en daar blijft het wel bij. Zij willen, dat je van alles gebruikt: zeep, toner, lift, allemaal abracadabra en super duur, honderden dollars bij elkaar! Ik voel me altijd verplicht wat te kopen, dus neem de "scrub", want die deed mijn handen echt heel zacht aanvoelen.

Verder wordt het een gezellige middag, want een heel stel buurvrouwen zijn aanwezig. Eigenlijk was ik niet van plan langer dan een uur te blijven, maar dat worden er drieeneenhalf! Het is gewoon leuk om over van alles en nog wat bij te kletsen.

Thuis hang ik nog gauw de lente vlaggen en kransen buiten op. Het voelt dan wel niet zo warm als de lente, maar de zon is er wel. Heerlijk vind ik het om zelfs de waas van lentekleuren over de bomen te zien! Hopelijk is voor ons het winterweer nu voorbij.


Lentekransen op de deuren

Magnolia's

Donderdag

Helaas is Kai toch weer ziek vandaag. Hij hoest en voelt zich miserabel. Wel vervelend, want zo mist hij nogal wat school. Ik probeer hem er dan ook toe te zetten, toch wel wat huiswerk te maken.

Saskia heeft al om half negen een afspraak bij de orthodontist, dus ik vraag Rick weer om Cosmo uit te laten. Vandaag worden er afdrukken van Saskia's gebit gemaakt en krijgt ze "spacers" tussen haar kiezen. Dit alles als voorbereiding op het zetten van haar beugel volgende week.

Na een half uurtje is ze klaar en breng ik haar naar school. Pas na zevenen vanavond zullen we haar weer ophalen. Ze eet op school pizza en zingt dan in een concertje van de Guitar Club. Rick en ik mogen van haar niet komen luisteren, tot onze teleurstelling. Ze zegt, dat ze daar te nerveus van wordt.

Even speel ik nog met de gedachte om dan maar zonder haar weten te gaan. Maar ze is zo stellig in haar weigering, dat ik haar wens toch maar respecteer. Later op de avond hoor ik van andere moeders, dat ze het heel goed gedaan heeft. Vreemd, toch, dat ze ons daar niet bij wil hebben, zo is het eigenlijk bij ieder optreden, dat ze heeft!

Na een goed half uur hard werken aan mijn spieren met Marceleus rijd ik naar Fairfax om Christine op te halen. Haar verjaardag was op 19 januari en nu gaan we eindelijk haar verjaarslunch eten!

We hadden beiden zin om iets nieuws te proberen en dat wordt Magnolia's at the Mill in Purcellville. Dat ligt zo'n zestig kilometer bij ons vandaag in landelijk Virginia. Het is schitterend weer en de rit door de voetheuvels van de Shenandoah is prachtig.

Na iets meer dan een half uur komen we in het slaperige Purcellville aan. Bij mijn weten ben ik hier nog nooit geweest. Het stadje stelt niet veel voor: een kort winkelstraatje, een stationnetje en natuurlijk het restaurant, dat in een oude molen is gebouwd.

Het ziet er van binnen heel gezellig uit, warm met veel hout. Het is ook, tot mijn verbazing, flink druk. Veel zakenmannen zitten er, keurig in pak, kennelijk zijn hier toch bedrijven in de buurt.






Christine en ik delen een voorafje van fried green tomatoes. Dat klinkt zo zuidelijk en doet ons meteen aan de film denken, dus dat moeten we proberen. Wat er komt is een zalige combinatie! De fried green tomatoes liggen op een bedje van een pittige saus en er bovenop ligt geitenkaas, flinterdunne plakjes parmaham en een iets fruitigs, waarin ik vijgen denk te proeven. Super lekker!

Het wordt een gezellige lunch, die niet eens alleen over de verkoop van Christine's huis gaat. Dat blijft een grote stress in haar leven, want het staat nu een paar weken te koop en niemand heeft nog gehapt. In hun buurt zijn in die tijd wel twee andere huizen verkocht.

Christine heeft nu een beeldje van St. Joseph, een timmerman uit de bijbel, op zijn kop in hun tuin begraven. Volgens de legende garandeert die daad een snelle verkoop van het huis. Baat het niet, dan schaadt het ook niet, volgens Christine.

Thuis haal ik alles uit het heerlijke lenteweer en ga voor op de stoep in het zonnetje lezen. Helaas is mijn boek over de Witte Indiaan al gauw uit, maar deel twee van de serie is onderweg. Ik vind hem weer net zo leuk om te lezen als 24 jaar geleden!


Over magnolia's gesproken, die naast ons huis staat mooi in de knop!



Vanavond hebben we weer bunco, dit keer bij de Zweedse Madeleine. Het thema is dingen, die je in je vrije tijd doet. Ik besluit daarvoor een pakketje van mijn fotokaarten af te drukken. Degene, die de tas met "cadeautjes" wint is daar helemaal van onder de indruk en de kaarten gaan de kamer rond. Volgens een paar zou ik ze zo kunnen verkopen, maar dan moet ik eerst een makkelijker manier van afdrukken verzinnen. Al die bewondering streelt de ego wel, moet ik zeggen!

Het spel is ook erg leuk en ik ga met de prijs voor de meeste "snake eyes" naar huis. Als je snake eyes gooit, gooi je drie enen, en het resultaat is, dat jij en je partner al je gewonnen partijtjes moet uitgummen. Vooral voor de partner nooit leuk, maar het maakt het spelletje wel spannend. Mijn prijs is leuk: het Oprah tijdschrift, een notitieboekje (perfekt om aantekeningen voor mijn blog in te maken), leuke kaarsjes en lekkere thee.

Als ik thuiskom zijn Saskia en Rick nog volop aan het verven op de achtergrond voor haar "Lucy" volgende week (de achtergrond moet morgen klaar zijn). Ze schilderen een ouderwetse tv en het wordt erg mooi. Ze zijn er alleen wel tot na enen mee bezig!

Mijn zusje belt, dat Stefan aan het overgeven is. Ze staat er weer alleen voor en ik heb zo met haar te doen! Wat zou ik graag komen helpen, maar het enige, wat ik kan doen is mentale steun geven. Het zal een woelige en vermoeiende nacht worden voor haar!

Vrijdag

Als ik Kai wakker ga maken is hij nog steeds ziek en klaagt over erge oorpijn. Aangezien hij nogal wat oorproblemen heeft gehad en er voorkomen moet worden, dat zijn trommelvlies doorbreekt, maak ik gauw een doktersafspraak. Om tien over elf kunnen we terecht.

Voor vanmiddag wordt erge regen voorspeld, maar vooralsnog is het droog. Ik besluit dus voor de afspraak er nog met Cosmo op uit te trekken. Ik parkeer bij Whole Foods en ga een stuk het W&OD pad op. Gisteren zagen Christine en ik, dat het ook door Purcellville loopt. Je kan er echt einden op fietsen, dus!

Bij de dokter moeten we meer dan een half uur wachten, maar ik heb mijn gisteren gewonnen Oprah mee. Ik had dit tijdschrift nog nooit gelezen en merk, dat ik het erg leuk vind!

Dr. Jain, een vrouwelijke dokter, die hoogzwanger is (lijkt me moeilijk om dan met al die zieke kinderen in aanraking te moeten komen) probeert in Kai's oor te kijken. Daar zit echter zoveel oorsmeer in, dat ze zijn trommelvlies niet kan zien.

Samen met de verpleegster probeert ze het smeer eruit te spuiten, wat Kai duidelijk heel wat pijn doet. Ik heb enorm met hem te doen, want oorpijn is al zo naar en dan dat gespuit er nog bij! Het lukt ook nog eens niet en ze zijn er zeker een half uur mee bezig. Eindelijk geeft de dokter het op en besluit om, aangezien Kai al zo'n geschiedenis van erge oorontstekingen heeft, hem antibiotica voor te schrijven.

Vroeger, als de kinderen een naar bezoek bij de dokter hadden, gingen we naar CVS om een speeltje uit te zoeken. Ik grap met Kai, dat hij daar nu helaas te oud voor is. Maar, als we bij Rite Aid zijn om zijn medicijn op te halen, kiest hij een paar leuke tijdschriften uit om in bed te lezen.

Na de lunch besluit ik, ondanks de regen, die inmiddels gestaag naar beneden komt, het huis in lentesfeer te brengen. De Valentijnsspulletjes en overgebleven sneeuwmannen gaan de zolder op en de eieren, haasjes en konijntjes van Pasen haal ik naar beneden.

Het ziet er meteen weer zo vrolijk uit met al dat geel en wit, maar er zijn een paar dingen gebroken. Door de stromende regen (als het hier dan regent, dan doet het dat ook flink!) rijd ik naar Target.


Mijn "uitzicht" vanaf mijn stoel in de family room

Hier hebben ze heel leuk Paasdingetjes en ik koop onder anderen een peper en zout vaatje in de vorm van twee haasjes. Ook vind ik een paar schattige lentedingen voor de kleintjes van mijn zus, waaronder een superlief "My First Easter" pakje voor baby Sasha.

Bij de kassa stoot ik per ongeluk de twee haasjes tegen elkaar en de oortjes breken van het zoutvaatje af. Echt jammer, want het was het laatste stelletje. Ik besluit, dat ik het wel kan lijmen en het toch te kopen. En dan krijg ik het zomaar gratis, omdat het gebroken is! Terwijl ik dat zelf heb gedaan en de kassiere dat zag. Het beestje kostte maar $1, maar toch, ik vind dat heel nette service.

Terwijl ik me door de koude regen terug naar de van haast komt er een oudere vrouw op me af. Ze is voor dit weer heel dun gekleed en door en door nat. Ze vraagt me, of ik wat geld voor haar heb, zodat zij en haar man kunnen eten. Ik vind haar zo zielig en nat, dat ik haar gauw $10 in haar handen druk. Daarop zegt ze heel dankbaar: "God bless you!" Ik hoop, dat ze tenminste ergens heen loopt, waar ze kan opdrogen!

Rick merkte laatst op, dat ik nu onze sneeuwman vlaggetjes buiten wel op mag ruimen, de bomen zijn aan het uitlopen. Maar ik heb geen lente vlaggetjes, dus ga naar Michael's om een paar leuke uit te kiezen. Zodra het weer droog wordt ga ik ze ophangen.

Vanavond gaan Rick en ik met een "date" ons weekend beginnen. Rick heeft weken geleden een reservering kunnen maken bij CityZen in het Mandarin Oriental hotel, waar we ook het nieuwjaarsfeest van zijn werk hadden. Het is een vrij nieuw restaurant en staat erg goed aangeschreven. Ik ben heel benieuwd!

Weer een leuke ontmoeting

"Mammie, heb jij zin om woensdag met mij te gaan ontbijten?", vroeg Katja een paar dagen geleden. Verbaasd keek ik haar aan, maar zij legde uit, dat de juniors vanochtend SOL testen hebben en er daarom tijdens haar Spaanse les niets uitgevoerd zou worden.

Me wel bewust van het feit, dat zo'n ontbijt volgend jaar niet meer zo spontaan kan, zei ik natuurlijk meteen ja. Dus om half negen lopen we de IHOP (International House of Pancakes) binnen. Het is alweer jaren geleden, dat we hier gegeten hebben. Want eigenlijk zou dat alleen in het weekend zijn en dan staan er rijen tot buiten de deur hier!

Nu krijgen we een leuk tafeltje aan het raam en het enorme ontbijt menu. Tot mijn verbazing zijn we bepaald niet de enigen in het restaurant. Er zijn bijvoorbeeld een aantal zakenlieden druk aan het vergaderen boven een stapel pannenkoeken. Dat maakt zo'n vergadering vast een stuk leuker!

Omdat ik weet, dat ik ook buitenshuis zal lunchen, houd ik het rustig met een "eggs benedict" zonder Hollandaise saus. Dat zijn twee gepocheerde eieren boven op Canadese bacon en een Engelse muffin.

Katja daarentegen besluit het ervan te nemen: een stapel pannenkoeken met chocolade chips met daarop aardbeien en banaan en slagroom met chocolate chips. Het ziet er heerlijk uit, maar veel! Gelukkig mag ik ook een paar hapjes, maar ze krijgt het bij lange niet op, natuurlijk. Het is wel heel gezellig zo met zijn tweetjes spijbelen!


Ja, ze ziet er heel happy uit, ha ha!

Thuis droogt Katja gauw haar haar en gaat dan naar school. Ik maak me klaar om naar Arlington te rijden. Daar kom ik drie minuten vroeger dan de afgesproken tijd van half elf aan om Anja op te halen van haar hotel. Zij is deze week hier met haar man mee op zakenreis en we gaan vandaag samen de Virginia countryside in.

Anja staat al klaar en ik herken haar meteen van de foto's van haar weblog. Van het begin af klikt het en onze monden staan niet stil. Zo leuk, weer!

We rijden naar het westen en laten al gauw het stedelijk gebied achter en rijden het heuvelachtige Virginia landschap in. We passeren door het schattige plaatsje Aldie en zijn dan al gauw in Middleburg.

Dit stadje midden in "horse country", waar vossenjachten en steeple chases worden gehouden, blijft een van de meest pittoreske in dit gebied. Ik parkeer de van en we lopen de hoofdstraat op en neer. Daar zijn allerlei schattige winkeltjes vol snuisterijen.


Een ervan is helemaal voor honden, Wylie Wagg! In de etalage staat een bar met pluche honden. Binnen zien we allerlei lekkers, dat er ook voor ons goed uitziet, maar dat speciaal voor honden is gemaakt. Er is zelfs een hondenbier (zonder alcohol, hoor)!!




Natuurlijk moet ik daar wat voor Cosmo kopen en met een "donut" met blauw en geel glazuur en Frontline (tegen teken en vlooien, minder leuk voor hem, maar wel nodig) lopen we weer naar buiten.

Inmiddels is het twaalf uur en hebben we beiden wel zin in een hapje eten. De Red Fox Inn is altijd mijn keuze als we in Middleburg zijn. Dit restaurant, waar Jackie Kennedy Onassis ook ooit at (je kunt haar brieven lezen), is zo gezellig en ademt helemaal de jachtsfeer, die in het hele stadje hangt.


Zoals altijd hier of bij Gadsby's Tavern in Alexandria raad ik de pinda soep aan. En zoals al mijn gasten, inclusief de Amerikanen van een paar weken geleden, reageert Anja nogal weifelend. Pinda soep? Dat is zo ongewoon. Maar het is typisch Virginiaans en als het dan eenmaal komt vindt iedereen het erg lekker. En dat is ook nu weer het geval. Grappig detail is, dat de twee restaurants een heel andere soep serveren, maar beiden zijn erg de moeite waard.

Verder doet Anja zich tegoed aan de spinazie salade met gegrilde kip, die er werkelijk heerlijk uitziet. Ik heb erge zin in crab en neem de crabcake sandwich, die inderdaad voornamelijk van het witte vlees van de crab is gemaakt. Het voedsel en de bediening in van super kwaliteit, Jackie Onassis was niet dom!

De volgende stop op het programma is de wijngaard Chrysalis. Deze wijn is genoemd naar een vlinder, die uit zijn cocon komt, zoals de wijn uit de druif komt, een mooie metafoor.

Na een korte rit over een onverharde weg bevinden we ons helemaal in de "country". Het uitzicht is prachtig en de hele omgeving straalt rust uit. Ik laat Anja het graf van Sarah Girtrude Lynn zien, waarnaar twee van de wijnen van deze wijngaard genoemd zijn. Sarah werd maar 16, ze stierf aan tb en haar graf was verloren, tot de eigenaresse van de wijngaard haar terras wilde bouwen en de steen en het graf vond.


Binnen begroet Ed, die oorspronkelijk uit Duitsland komt (hij is er al sinds 1986 niet geweest, maar ik hoor het aan zijn accent), ons heel vriendelijk. Wij zijn (ongewoon hier) de enige klanten en kiezen ervoor om zes van de wijnen te proeven. Dat kost $5, maar we krijgen er ook het glas met het mooie logo van de wijngaard bij.

Dit is een van mijn favoriete wijngaarden hier in Virginia. Hun wijnen zijn stuk voor stuk erg lekker. En wat ik zo leuk vind is de Norton druif, die oorspronkelijk uit dit gebied komt en nu, na tijdens de Burgeroorlog vrijwel uitgeroeid te zijn, door onder anderen deze wijngaard weer helemaal teruggebracht wordt. Een van hun wijnen lijkt een rode wijn, maar is in werkelijkheid wit. Deze wijn is helemaal van de Norton druif gemaakt en het sap van die druif is rood. Heel uniek!

We kopen na het proeven ieder wat wijn en mogen dus het glas meenemen. Dan zijn we klaar voor het volgende avontuur: Great Falls. Het is prachtig weer en zo'n dertien graden, perfect om de watervallen te gaan bekijken.

De weg erheen is ook erg mooi, er is niet veel te zien van het wilde weer, dat we vannacht gehad hebben (orkaankracht wind, hoewel ik er helemaal doorheen heb geslapen). Met mijn America the Beautiful pas rijd ik zo binnen, zo langzamerhand kom ik al dicht bij de $80, die de pas heeft gekost.

Al van verre horen we de watervallen en alweer zien ze er heel anders uit, dan een paar weken geleden. Dit keer zien we zelfs een regenboog bij de grote waterval. Ook interessant is, dat het water er daar bruin uitziet en aan de rechterkant met de kleine watervallen groen. Dat kleurverschil zie je nog lang in de rivier verderop, waar het van komt, geen idee!






Nadat we alle uitkijkpunten hebben bezocht en vele foto's hebben gemaakt, gaan we weer richting Vienna. Daar neem ik Anja mee naar de Freeman Store. Daar verkopen ze allerlei Virginia produkten, waaronder de Virginia pinda's. En zo ziet ze ook het historische straatje van onze plaats.

Behalve de pinda's vindt Anja ook een theedoek met historische plekken in Vienna leuk om als souvenir mee te nemen. Grappig om die plekken te zien, want ze zijn inderdaad bekend natuurlijk, maar dat ze zo oud waren, daar had ik niet bij stilgestaan.

Bij ons thuis gaan we even wat drinken en zo ziet Anja waarover ze al lang op mijn weblog leest. Kai is thuis en Cosmo (natuurlijk) ook, maar de meisjes zijn de hort op. Gelukkig is Cosmo vandaag niet weer in de vijver gevallen, ik neem aan, dat hij zijn les heeft geleerd gisteren, want hij houdt helemaal niet van water!

Anja ontvangt een telefoontje van haar man, dat hij met collega's en bekenden gaat eten. Perfekt, dan kan zij hier gezellig blijven eten en brengen Rick en ik haar later naar huis. We bestellen Thais eten, wat Anja nog nooit heeft gehad, en eten gezellig met zijn zessen.

Na nog wat nakletsen brengen Rick en ik Anja terug naar haar hotel. Onderweg hebben we nog een verschil van mening (sorry, Anja!), want Rick wil naar mijn mening omrijden daarheen. Wat dat betreft zijn we aan elkaar gewaagd, want ik ben overtuigd, dat mijn route sneller is.

We houden dus de tijd in de gaten en in 24 minuten zijn we bij de Embassy Suites. We nemen afscheid van Anja en ik hoop, dat we elkaar toch weer zullen zien, of op een van hun reizen hier of als wij in Utah zijn (zit in de plannen).

Op de terugreis neemt Rick met tegenzin "mijn" weg. Ik vergeet halverwege, dat we ons daarover aan het druk maken waren, maar hij niet. Zijn eerlijkheid gebiedt hem toe te geven, dat mijn route vier minuten sneller was. Ha!

Raar weer

Het waait heel hard, hoor ik bij het wakker worden. En het is bewolkt, dus het gevoel zegt, dat we weer de winter in zijn gegaan, zoals de kalender tenslotte nog altijd aangeeft. Niets is minder waar! Als ik Cosmo laat plassen voelt het of ik een sauna binnenloop: warm en vochtig (en heel winderig, dat is dan weer niet sauna-achtig, hoop je althans).

Rick vertrekt met de van, die al weken smeekt (letterlijk: eerst staat er "change oil soon" en daarna zeer dringend "oil change required") om nieuwe olie. Ik heb een grote hekel aan Jiffy Lube, dus ben Rick dankbaar, dat hij dat over wil nemen.

Marceleus komt erg laat, er was een ongeluk gebeurd op de interstate (wanneer is dat eens niet het geval?). Hij vraagt of Mary Ellen en ik tegelijk onze workout willen doen. Ik vind dat altijd eigenlijk leuker. We werken net zo hard, maar het halve uur gaat om de een of andere reden sneller (niet dat we veel kletsen, want daarvoor moeten we ons teveel op onze balans concentreren).

Het is vreemd om op 4 maart in een mouwloos t-shirt terug naar huis te lopen, maar na de inspanning heb ik het zo warm, dat dat het lekkerst voelt. Cosmo wacht op zijn wandeling en ik heb ook zin om lekker buiten te zijn, terwijl het nog zo warm is.

Enthousiast loop ik heuvel op, heuvel af, maar Cosmo lijkt minder happy. Na een tijdje loopt hij achter me en na een mijl en een kwart weigert hij verder te gaan. Hij zet zich gewoon schrap! Ik hoop maar, dat hij het gewoon te warm had, want hij hijgt erg en heeft natuurlijk nog zijn wintervacht. Maar ik maak me dan meteen duizend zorgen, want gewoonlijk heeft hij eindeloos veel energie.

Na de lunch haal ik Kai en Saskia op van school. Die hebben allebei een afspraak bij de oogarts. Omdat de schoonmaaksters in ons huis bezig zijn nemen we Cosmo mee. Die geniet van de airco, die ik aan heb staan, en steekt daar telkens zijn snuit in tot groot vermaak van de kinderen.

Bij de oogarts zijn we al gauw aan de beurt. Als ik aan de assistente (die niet veel ouder is dan Katja) vraag of het mogelijk is beide kinderen tegelijk de druppels, die hun pupillen vergroten, te geven, krijg ik een hele preek. Ik heb geen zin om twee keer een kwartier te moeten wachten, maar kennelijk denk ik helemaal verkeerd. Er is namelijk een patient tussen de kinderen in, want ze doen in deze praktijk niet aan twee afspraken achter elkaar voor een familie.

Huh?? Niemand, die mij dat heeft verteld, anders had ik gewoon twee aparte afspraken gemaakt. Zitten in die donkere wachtkamer is nogal deprimerend, zeker als het buiten 21 graden is! Maar ik houd me in en uiteindelijk valt het allemaal mee, want de dokter zelf heeft kinderen en realiseert zich ook, dat er geen lol is in uren dokterswachtkamer.

Kai's ogen zijn achteruit gegaan in de afgelopen vijf jaar (wat vliegt de tijd toch, het voelt zeker geen vijf jaar geleden, dat we hier voor hem voor het laatst waren!). Maar Saskia heeft Ricks ogen, beter dan 20/20. De dokter zei tegen haar, dat zij zeker het beste paar ogen, dat ze vandaag zou zien, heeft. Grappig, Saskia heeft het slechtste gebit, maar de beste ogen van het drietal. Zo is het toch nog eerlijk verdeeld (hoewel een slecht gebit pijnlijker kan zijn, dan slechte ogen).

Als we thuiskomen hebben we alle drie hoofdpijn. Saskia en Kai van de oogdruppel en lichtgevoeligheid, die daarbij komt en ik waarschijnlijk vanwege het zware weer, dat hier op komst is. Gauw bel ik Kelli, Tabatha's moeder, om te zien of we van ophaalavond kunnen wisselen. Saskia voelt zich niet goed genoeg voor de repetitie en ik heb geen zin om er voor andermans kinderen op uit te gaan. Gelukkig kan zij en haal ik ze nu donderdagavond op.

We zijn nog niet binnen of de eerste stortbui kondigt zich aan. Niet veel later begint mijn Weatherbug krekeltje te tsjirpen: er is een tornado watch. Die duurt tot drie uur vannacht en dat vind ik minder. De gedachte, dat er zwaar weer kan zijn terwijl we slapen is eng. Maar het gebeurt maar zo zelden, dat hier zware tornado's komen, dus daar zullen we maar op vertrouwen.

Het onderstaande staat bij de tornado watch, voor degenen, die in weer geinteresseerd zijn (want hoe eng ook, ergens vind ik het altijd ook wel weer spannend):

Discussion... Very Intense Vertical Motion Fields And Low/Deep Layer Shear Will Overspread This Region Through Tonight As Strong Upper System Begins To Lift Newd Across The Appalachians. Although Instability Will Remain Meager... Moistening Low Levels Concurrent With 70+ Kt Sly Llj Will Enhance The Potential For Low Level Rotation And Possible Tornadoes. Activity May Occur In Two Bands... One Now Moving Into Central NC/Va And Another Spreading Enewd Along The Main Cold Front Later Tonight. Severe/Tornado Threat May Persist Well Into The Night Until The Later Band Moves Offshore.

Lente voorproefje

Om kwart over zes gaat Ricks wekker altijd, maar hij blijft dan gewoon liggen. Daar moeten we het toch eens over hebben, want ik ben dan prompt klaar wakker. Meestal hoor ik Katja en Kai al aan de gang, maar vandaag niet.

Via de intercom vraag ik ze, of ze wakker en op zijn. Katja wel, maar Kai niet, die heeft erge keelpijn en vraagt of hij thuis mag blijven. Dat is heel ongewoon voor hem, dus ik sta dat natuurlijk toe. Ik doe het alarm af en ga dan terug naar bed.

De zon schijnt echter enthousiast door de lamellen en dat maakt opstaan toch een stuk makkelijker! Ik bel de school om Kai ziek te melden en hoor dan van Rick, dat hij dat ook al gedaan heeft. Nou ja, in ieder geval weten ze nu zeker, dat ze hem niet hoeven te verwachten vandaag.

Als Mary Ellen komt is het al warmer, ik kan in ieder geval zonder handschoenen lopen. We lopen zo'n twee mijl hard, maar dan krijgt Mary Ellen last van haar teen en we wandelen terug naar huis. Soms lijken we echt de blinde en de dove, die elkaar leiden! Al die pijntjes zijn wel ergerlijk, maar ja, de ouderdom komt met gebreken.

Nadat ik me ervan heb verzekerd, dat Kai genoeg eten en drinken heeft, ga ik met Cosmo naar Petsmart. Iedereen komt vandaag wat laat en het wordt een beetje een kletsklasje. Ik vind dat wel prima, het is leuk de honden zo bij elkaar te zien en Carol, de trainer, heeft prachtige verhalen.

Leuk is, dat ze zegt, dat Cosmo op het moment haar liefste Aussie is. De andere twee, die ze les geeft, zijn agressief naar andere honden. Cosmo gedraagt zich weer voorbeeldig, vooral als er heel lange "stays" zijn (blijf?) luistert hij goed en blijft lief liggen. Ik ben toch echt wel trots als mijn hond het beste jongetje in de klas is, hoor!

Na de les koop ik een enorme zak met voedsel voor Cosmo. Die is zo zwaar, dat ik van verschillende mensen aanbiedingen om te helpen met dragen krijg. Maar dat is mijn eer te na! Daarvoor sport ik nu zoveel!

Christine wacht al op ons en we gaan erop uit voor een lange wandeling! In het bos zien we een mannetjeshert met zijn vrouwtje op veilige afstand van ons liggen. Zij kijkt wel naar ons, maar verder blijven ze rustig liggen. Een mooi gezicht is het, ik dacht altijd, dat de mannetjes hun geweien verloren, maar deze heeft nog een vol gewei!

We lopen verder en zien dan een tapijt van krokusjes midden in het bos! Heerlijk, eindelijk weer wat kleur in de natuur, ze zijn allemaal paars en een streling voor het oog tussen al het grijs.


Echt goed komt het op de foto niet uit, maar de krokusjes zijn mooi!

Nog weer verder vliegt er opeens een prachtige havik vlak voor ons op. Hij landt in een boom boven ons hoofd en blijft netjes zitten, zodat ik foto's kan maken. Dit is een heel mooi stukje natuur hier in een toch vrij stedelijk gebied.


Een mooie Cooper's Hawk!

Al lopend wordt het zo warm, dat we zonder jas kunnen gaan. Ook hier zijn weer heel veel tekenen van zeer actieve bevers. Hele bomen worden omgeknaagd en er zijn diverse burchten, maar helaas zien we ze weer niet wakker. Dat gaat mijn doel worden, want er zijn er zoveel, eens moeten we er toch een bezig zien. Aan de boomstammen te zien is de uitspraak "busy beaver" niet onterecht!


Overal tekens van drukke bevers, maar waar zijn de beestjes zelf???



Als we weer terug zijn bij Christine's huis heb ik er zeker 7,5 mijl op zitten (en Cosmo ook, natuurlijk). Op de terugweg haal ik het avondeten (lasagne) bij Safeway en zie, dat ze nu ook eindelijk Self Checkouts hebben. Voor Kai en mezelf haal ik een McDonald's lunch (Asian salad voor mij en twee snack wraps voor Kai).

Het is inmiddels 21 graden en na de lunch ga ik buiten voor het huis in het zonnetje lezen. De kinderen spelen ook allemaal buiten. De buurman komt op de motor thuis en Jeanne en Lorraine en ik kletsen, zoals we zo vaak op lente of zomer middagen doen. Lang zal deze warmte niet duren, dus we nemen het er helemaal van!

De lasagne uit de oven smaakt heerlijk. Rick maakt er een lekkere salade bij. Op de computer kijk ik de achterstallige episodes van Celebrity Apprentice en dan Deal or no Deal, waar de speler $107.000 aanneemt, maar in zijn koffertje zit 1.000.000. Dan baal je!

Familie weekend

Vanavond heb ik geen energie om mooie prosa (niet dat mijn blog dat gewoonlijk is, daar niet van) te gaan schrijven. We hebben er dit weekend erg van genoten, dat we nog met zijn vijven thuis wonen. Katja's vertrek naar college komt snel dichterbij en nu zij geen werk heeft, is ze meer bereid tijd met ons te besteden.

Wel wil ik nog even ingaan op de vraag, die ik een aantal keren kreeg vorige week, welke taal mijn zus en ik en de kinderen nu onderling spreken. Mijn zus was 11 en ik 21 toen we naar de VS verhuisden. Haar Nederlands is nog helemaal perfekt en we spreken dus Nederlands met elkaar (net als met onze twee broers). Rick en mijn kinderen zijn echter tot nu toe de enige "nieuwe" generatie, die ook Nederlands spreekt. Mijn andere Amerikaanse en Canadese neefjes en nichtjes verstaan het goed, maar spreken het niet terug.

Een korte samenvatting van het weekend volgt hieronder:
- Gisterochtend en vanochtend hebben Christine en ik een flink lange wandeling gemaakt met Cosmo. Gisteren in onze buurt, vandaag in het natuurgebied vlakbij hun huis. Het was vreemd het te koop bord te zien en hun huis is praktisch leeg. Christine is erg gestressed, want er is nog geen bod en het leven in zo'n leeg huis is niets, natuurlijk.

- Met Saskia ben ik naar Target gegaan en hoera, hoera, we hebben het Lucy kostuum voor het wassenbeeldenmuseum gevonden! Christine maakte ons erop attent, dat er een aantal jurken waren, die aan de beschrijving voldeden en de zwarte jurk was helemaal wat Saskia zocht. Daarbij nog een ketting, oorbellen en armband en klaar is Lucy! Wat een opluchting!

- Definitely, Maybe is een heel leuke film, daarover waren we het bijna alle vijf eens. Alleen Kai vond het maar niets, veel te gevoelig en meisjesachtig voor hem!

- Cafe Deluxe staat nu voorgoed op mijn lijstje van favoriete restaurants. Voor de zoveelste keer is de bediening prima en het eten heel erg lekker voor de prijs (alweer een perfecte tonijn steak voor maar $16).

- Het is heel leuk thuiskomen met "iets" op de stoep voor het huis. Gisteravond was dat een "boeket" met aardbeien gedoopt in chocolade van Ediblearrangements.com. Afkomstig van mijn zusje als dank voor onze hulp. Ze zijn nu al een fijne herinnering, mede dankzij onze tieners, dus ik kom graag vaker helpen! Jeetje, wat waren die lekker, zeg!

- Het Starbucks ontbijt blijft super lekker en ik vind het vreselijk, dat dat aan het einde van het jaar niet meer verkrijgbaar zal zijn. Ben me nog aan het beraden over protest maatregelen, want dat ontbijt moet blijven.

- Lenteachtige temperaturen vanmiddag, dus lekker voor buiten zitten en kletsen met Petra in Nederland (met minder mooi weer). De nieuwste Margriet is ook weer uitgelezen en de mode daarin is niet mijn smaak.

- Gauw de nieuwste (en laatste) aflevering van Boer zoekt Vrouw bekijken. Geen verrassingen, ik had al verwacht, dat er maar een paar echt bij elkaar zou blijven. Toch jammer, dat de serie weer voorbij is, want de oer-Nederlandse plaatjes vind ik heerlijk!

- Tequila Grande, de Mexicaan, waar Rick per se van wilde bestellen, geeft voor de zoveelste keer geen meergranen tortilla's of extra salsa. De anders zo rustige Rick windt zich daar enorm over op. Maar bij een telefoontje met de manager krijgt hij niet echt het gevoel, dat er naar hem wordt geluisterd. Ik zeg er maar niet bij, dat hij gewoon te netjes is, ik had wel resultaat geboekt, maar ja, het was niet mijn gevecht.

- Bij wijze van hoge uitzondering krijgen we Katja en Kai vanavond zover om Cranium Wow met ons te spelen! Twee uur later zijn Kai en ik de trotse winnaars. Het blijft een leuk spel en vooral bijzonder om zo met zijn vieren te spelen!

- Eindelijk bestellen we de officiele portretten van Katja's senior pictures. Voor degenen, die ze willen zien:
Ga naar de website http://www.jacksonblanton.com
Klik op order online,
Dan op high schools,
Dan op James Madison High School
Dan op de onderste link Madison High School
En dan het nummer 831121

5. voer in 831121 om de proef portretten te zien

Terug in (relatief) warm Vienna

Na een wat gebroken nacht, want ik hoorde N een aantal keren huilen (gek genoeg hebben A en D dat niet gehoord), word ik door een uitbundige zon gewekt. Laat gisteravond is D thuis gekomen, dus het is leuk om hem ook nog even te zien tijdens dit bezoek. De kersverse ouders hebben een nogal ruwe nacht achter de rug, omdat S nu toch vaker wakker wordt 's nachts. Ik neem Layla dus voor een laatste ochtendwandeling uit. Het is weer bitterkoud buiten, maar ook hier voel je de warmte van de zon al. De lente is, hoe winters het er ook nog uitziet, toch wel in aantocht. Bij de tennisbaan, nu hondenparkje, ziet Layla een van haar vrienden, een zwarte labrador. Terwijl de honden rennen klets ik wat met de baas van de lab. Die komt oorspronkelijk uit Californie en woont nu drie jaar in Newburyport. Dit is de koudste winter, die hij er heeft meegemaakt, en hij heeft er meer dan genoeg van. Voor mij zou dat ook de enige reden zijn, waarom ik niet in Newburyport zou willen wonen. Het is een hartstikke leuk stadje in een mooi gebied, maar die kou! Een van de vriendinnen van mijn zus komt S en N ophalen voor een Audubon programma over de Oceanen. Eens per maand is er zo'n ochtend voor kinderen van twee tot zes jaar oud en zo leren ze over de natuur. Er is ook een speciale snack, waar vooral Stefan erg naar uitkijkt. Als de kinderen weg zijn valt er een rust over het huis. Voor het eerst deze week hebben mijn zus en ik rustig de tijd om te kletsen. Mijn zus verzucht, dat ze misschien toch vaker aan vriendinnen gaat vragen haar oudsten even mee te nemen. Het zijn lieve knuffeltjes, maar je beseft niet, hoe aanwezig die zijn, tot ze even weg zijn. Saskia en ik pakken in en voor we het weten is het tijd om richting het vliegveld te vertrekken. We halen S en N vervroegd op van hun ochtend, wat vooral door S niet in dank wordt afgenomen. Terwijl mijn zus naar binnen is maak ik gauw foto's van de bevroren Joppa Flats. Dit watergebied staat bekend om zijn vele vogels, maar nu ziet het er heel mooi uit door al het ijs. De Joppa flats ijsvlakte De rit naar het vliegveld verloopt voorspoedig en al gauw zien we de wolkenkrabbers van Boston weer verschijnen. Gauw nemen we afscheid van A en de kinderen, want S moet naar school en daarvoor zijn ze al wat laat. Een grappende United medewerker neemt onze tas buiten aan, een service, waar ik altijd graag $2 voor over heb. Het is half een en onze magen knorren, dus we gaan op zoek naar wat te eten. Buiten de veiligheidscontrole zit een Legal Seafoods, waar ik natuurlijk meteen oren naar heb. Maar een blik op het menu vertelt ons, dat er alleen maar visgerechten zijn en Saskia houdt niet van vis. Helaas, helaas (voor mij althans), dan maar door de veiligheidscontrole in de hoop, dat daar nog een ander lekker lunchtentje zit. De grill daar is maar matig, zoals ik wel had verwacht. Ik neem een broodje met kip en feta kaas, Saskia een quesadilla en Saskia en ik delen een frietje met mayonnaise. Die paar dingen kosten bij elkaar $32!! Belachelijk! Dan lopen we naar de gate op zoek naar een stopcontact om onze computers aan te sluiten, want er is op dit vliegveld gratis wi-fi. Dat valt nog niet mee, want ze lijken geen van allen te werken. Ik begin net aan mijn computer te twijfelen, als ik een man, die op zijn laptop zat te werken, op zie staan. Gauw neem ik plaats op de schommelstoel (er staan hier bij de gates allemaal schommelstoelen, zeker om het wachten nog relaxter te maken, ha ha) en hoera, het stopcontact werkt. Terwijl Saskia en ik zitten te computeren wordt er omgeroepen, dat de vlucht overvol is. Er worden retourtickets overal, waar United vliegt in de 48 staten uitgeloofd aan mensen, die hun zitplaatsen opgeven. Maar wij willen gewoon terug naar huis, vooral omdat er later op de dag een sneeuwstorm wordt voorspeld. Inderdaad zit de vlucht helemaal vol, maar ik heb dit keer de raamplaats en merk er niet veel van. De tijd gaat snel en ik luister naar de cockpit, altijd leuk. Voor we het weten gaan we alweer landen, bijna een half uur vroeger, dan het schema. De Massachusetts kustlijn bij het opstijgen Rick is er dan ook nog niet, maar komt ons al gauw met een brede grijns tegemoet lopen. Het is heel fijn hem weer te zien! Ook van Katja en Kai krijg ik thuis meteen een grote hug en Cosmo weet van enthousiasme niet, hoe hij zich moet draaien. Misschien moet ik maar vaker een paar dagen van huis gaan! Het wordt verder een rustige avond met pizza als avondeten. Saskia gaat al vroeg naar bed. Kai en Rick spelen Stratego en ik help Kai (die toch nog verliest). En Katja gaat met een hele groep vrienden en vriendinnen naar de Black Cat Club in Washington en komt pas ver na middernacht thuis. Alle foto's van de afgelopen paar dagen (meer dan 120!) zijn hier te bekijken voor de liefhebbers.