Soms wil je gewoon een perfecte ouder zijn

Allereerst indrukwekkend, jullie hebben vrijwel allemaal goed geraden, wat de foto's van gisteren waren. De ene foto is inderdaad de (Lincoln (Manon?)) tunnel en de reflectie van de lichten op het plafond en de andere het achterlicht van onze van. Nu nog een derde onderwerp vinden...

Brr, als ik erop uitga om Cosmo uit te laten is het vijftien graden! Onder de zestig graden Fahrenheit is het op deze tijd van de dag al maanden niet meer geweest. Ik doe een fleece jasje aan en probeer niet te denken, dat dit het begin van het einde van de heerlijke warmte is. Halverwege de wandeling kan het jasje weer uit, dus zo erg is het ook weer niet.

Cosmo loopt met deze temperaturen wel een stuk lekkerder merk ik aan hem. Hij hijgt lang niet zo erg en loopt voor mij uit, in plaats van naast me. Natuurlijk wil hij midden in het bos weer richting hondenpark, maar ik trek hem mee, belovend, dat we vanmiddag zullen gaan (alsof hij dat verstaat, hi hi).




Met zijn mooie bandenna om (is inmiddels alweer weg)

Na de wandeling maak ik me klaar om voor de eerste keer naar Anytime Fitness te gaan. Ik herinner me niet of ze daar handdoeken verstrekken, dus neem er maar een mee van thuis (zo te zien verstrekken ze ze niet).

Het is altijd een beetje ongemakkelijk om voor de eerste keer een fitness centrum binnen te lopen, vind ik. Je weet nog niet precies hoe het hier toegaat en waar alles is. Een vrouw van ongeveer mijn leeftijd loopt op een lopende band en werpt me slechts een snelle blik toe. Verder zijn er een paar mannen bezig aan de gewichten. Iets later komt er een oudere vrouw, die er zeker niet uitziet alsof ze zin heeft in een praatje en een groepje jongeren.

Ok, dus tot nu toe niet echt de sociale omgeving, waar ik op had gehoopt. Maar dat geeft niet, ik ben hier voornamelijk voor de apparaten. Ik begin met een warm up op de elliptische machine en kijk naar de Travel Channel, al ben ik in de haast mijn koptelefoon vergeten.

Dan begin ik aan de gewichten. Het is de nieuwste uitvoering, maar ik ken ze wel. Toch vraag ik voor volgende week een personal training sessie aan. Ze zijn gratis, dus waarom niet? Om elf uur op woensdag zal ik met Roger trainen. Voldaan vertrek ik na drie kwartier, als alle spieren getraind zijn. Het was een goede beslissing, zo op het eerste gezicht, om hier lid te worden.

Het is ook handig om al midden in Vienna te zijn. Bij Giant haal ik de benodigdheden voor het avondeten. Bovendien heeft Saskia voor Engels een schrift voor vijf vakken nodig (kost maar liefst $10!).

Ook is Kai al een dag te laat voor zijn eerst Duitse project: het versieren van een doos met Kleenex. Natuurlijk geen jongensachtige opdracht (als ik kritiek op zijn Duitse lerares zou hebben is het, dat ze te "meisjesachtig" is, niets voor die tienerjongens!), maar het moet wel gebeuren.

Kai's letter is de "J" (jot), dus ik heb hem al een paar woorden aangereikt (hoewel Jaegermeister werd afgekeurd, ha ha). Nu moet hij alleen het versieren nog doen. En dat stelt hij werkelijk tot het allerlaatste moment uit. Jongens!

Kai heeft sinds vorige week een mini "baantje": het wandelen met Diego, de hond van Leah en Jim drie deuren verderop. Nu Leah weg is naar college en Jim moet werken hebben ze niemand om de hond halverwege de dag uit te laten. Voor $5 per dag doet Kai dit maar al te graag.

Vandaag is het heerlijk weer en ik stel voor Cosmo en Diego naar het hondenpark mee te nemen. De honden zijn er meteen voor te vinden en Kai heeft de gelegenheid weer even te rijden. Tot mijn verbazing is er niemand bij het park, maar Diego en Cosmo hebben genoeg aan elkaar. Ze rennen en buitelen naar hartelust. Even komt er een stel met een grote en een mini poedel, maar die twee honden hebben geen interesse in de onze.


De heren vermaken zich prima samen

In de auto zet ik het nieuws af. Al laat Kai het niet zo merken, ik merk aan de kinderen, dat de onzekere tijden ze wel aangrijpen. Katja vroeg al, wat we voor de slachtoffers van Ike deden (we hebben rijkelijk gegeven aan een paar betrouwbare instanties), want zij heeft ook gedoneerd bij Virginia Tech.

Kai is wat stiller erover, maar maakt zich vooral zorgen over de financiele situatie van mensen om ons heen en onszelf. Voor hem zijn het feiten, die hij moet weten, en gelukkig krijgen we die genoeg van verschillende kanten.

Maar over Saskia maak ik me wel wat zorgen. Die was helemaal van streek een week geleden, toen het "Big Bang" project van start ging en er zwarte gaten werden voorspeld. De beelden van Ike kan ze niet zien en vanavond werd haar verteld, dat de wereld in 2012 zal vergaan.

Het vergde wat praten als Brugman om haar weer gerust te stellen. Mijn mantras "De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest" en "Who of you, by worrying, added an hour to his life" komen erbij te pas. Helaas herken ik veel van mezelf als kind in haar. Ik dacht ook altijd door over het slechte nieuws en mijn verbeelding ging daar heel ver in.

Helaas kreeg ik toen weinig begrip in mijn omgeving. Ik hoop dus dat ik, door naar Saskia te luisteren en haar gevoelens te benoemen, haar ook help. Ik vertel haar, dat sommige dingen mij ook beangstigen, maar dat ik dan precies die gezegdes tegen mezelf herhaal. Gelukkig kan ik serieus tegen haar zeggen, dat ik echt niet denk, dat de wereld in 2012 zal vergaan.

Pff, soms is dat ouderschap best moeilijk, vind ik. Ik wil graag, dat ze dat angstige verliest, maar uit ervaring weet ik, dat ze enkel kan leren dat een plaatsje te geven. Hopelijk help ik daarmee, want dit is, moet ik toegeven, een van de moeilijkste dingen in mijn achttien jaren als ouder. Vooral omdat ik in haar gevoelens zoveel herken uit mijn kindertijd. De andere twee zijn gevoelig, maar op een andere manier en dat is, moeilijk uit te leggen, makkelijker om objectief mee om te gaan.

Enfin, de eerste crockpotmaaltijd van dit seizoen is weer op en iedereen heeft gesmuld. We kijken vanavond naar America's Got Talent, de top tien. Opvallend is een meisje uit onze "buurt" (tja, zo'n twintig kilometer verderop heet hier "in de buurt"). Kaitlyn Maher komt uit Ashburn, Virginia en is vier jaar oud.

Ze heeft veel talent en is schattig, maar kom op, ze is vier! Ik vraag me dan af voor wie zo'n competitie is: voor haar of haar ouders? Ze lijkt het echt leuk te vinden. Maar ik snap jurylid Piers ook, als hij zegt, dat wat hij ook tegen haar zou zeggen, ze zou het toch niet begrijpen. Deze competitie gaat om een show in Las Vegas. Wie laat zijn vierjarige kind een show in Las Vegas hebben??? Oordeel zelf:

Nieuwe sportschool

Om kwart voor drie word ik met schrik wakker en kan de slaap niet goed meer vatten. Ik heb gedroomd, dat een enorme vrachtwagen (degenen, die hier in de VS zijn geweest, weten welke ik bedoel) over Katja in haar gele kevertje heenwalste. Ik kan de beelden niet meer uit mijn hoofd krijgen. Net nu ze volgende week die hele afstand weer gaat afleggen!

Het is alsof Katja gevoeld heeft, dat ik me zorgen maakte om haar. Om zeven uur gaat de telefoon en Rick pakt hem op. Het is Katja, ze heeft niet kunnen slapen. Later bel ik haar nog even terug om zeker te zijn, dat ze niet ziek wordt (Katja en niet kunnen slapen zijn geen gewone combinatie). Gelukkig is dat niet het geval. We zien allebei erg naar zondag uit!

Christine belt en we lopen al kletsend meer dan een uur, ik bij elkaar 5,5 mijl. Het is beduidend koeler, dan gisteren en helaas ook bewolkt. Dat was anders voorspeld, maar het loopt wel lekkerder, dan in die hitte.

Onderwerp van gesprek is vooral het gebrek van ons beiden op het moment aan een lokale vriendin, waar we of mee kunnen gaan lopen of spontaan ergens heen kunnen gaan. Kortom, we missen elkaar!

Zelf heb ik er moeite mee, dat ik in zo'n kort tijdsbestek maar liefst twee loopmaatjes ben "verloren". Ik vind het moeilijk de motivatie te vinden op het moment. Tijd voor iets nieuws, dus, want bewegen moet ik iedere dag en dan wil ik het wel zo leuk mogelijk vinden!

Nu zijn er de afgelopen tijd twee nieuwe sportscholen in Vienna geopend. Ik ben al een jaar of wat geen lid meer van de Lifetime Fitness, omdat ik het te ver weg vond. Bij elkaar tegen het half uur om er te komen!

Online bekijk ik de twee nieuwe fitnesscenters en vooral Anytime Fitness bevalt me wel. Die zit hier nog geen drie kilometer vandaan, dat valt zelfs te bewandelen! Ik besluit er dus een kijkje te gaan nemen. Vorige week had ik al gebeld om de kosten en die vallen heel erg mee, zeker vergeleken bij Lifetime!

Met de auto ben ik er binnen vijf minuten en vind zo een parkeerplaats langs Vienna's gezellige historische Church Street. Anytime Fitness ligt op de tweede verdieping.

Als ik binnenloop word ik meteen hartelijk begroet en rondgeleid. Het is een vrij kleine ruimte met de nieuwste toestellen erin. Tot mijn vreugde hebben de cardiotoestellen net als in Aruba een eigen tv scherm. Dat is een van de dingen, waar ik op hoopte. Pluspunt, dus!

Verder ziet alles er kraakhelder uit. Er is een schema met verschillende klassen, waarvan ik er zeker een paar ga proberen. En de douches zijn nieuw en schoon, niet dat ik die vaak zal gebruiken, maar je weet nooit. Het vrij knusse ervan bevalt me ook, want ik hoop hier weer wat mensen tegen te komen, die in Vienna wonen en niet overdag werken (ik heb Christine destijds ook bij een sportschool ontmoet).

Al met al is wat ik zie precies wat ik zoek. Ik besluit meteen maar lid te worden en vul het papierwerk in. Om de club binnen te komen krijg ik een electronisch "sleuteltje", dat aan mijn sleutelhanger past. Geen gedoe met kaartjes, die verloren kunnen raken, dus. Ik ga het morgen allemaal meteen uitproberen!

Voldaan stap ik weer naar buiten en ga naar Giant om avondeten te halen. Omdat vanavond de Back to School Night van de high school is, kies ik voor een Stouffer's lasagna en asperges. Dit weekend zeiden Saskia en Kai nog daar dol op te zijn, dus dat is makkelijk.

De middag besteed ik aan het proberen te vinden van onderwerpen voor mijn fotografieles van deze week. Het onderwerp is "abstracten" en dat valt nog niet mee. Het moet een foto zijn, waarvan niet meteen duidelijk is, wat het is. Een foto heb ik al op weg naar New York gemaakt, maar ik moet nog twee goede onderwerpen vinden. Het is leuk om zo met een creatief oog rond te lopen, maar er komt maar een goede foto uit. Gelukkig heb ik tot zondag de tijd om de de laatste opdracht in te leveren.




Dit zijn mijn inzendingen tot nu toe, ben benieuwd wie er raadt, wat ze zijn

Rick komt wat laat thuis, dus ik ben blij, dat het eten klaar staat. We eten heel snel en gaan dan naar de Back to School Night voor Madison High School.

Kai heeft dit jaar echt een veel leuker jaar, dan vorig jaar. Niet alleen qua vakken, maar ook qua leerkrachten. Ze zijn allemaal even enthousiast. Favorieten (blijken later ook Kai's favorieten) zijn de Physics Honors (Natuurkunde, hoger niveau) en de Algebra 2 Honors leraren.

De eerste is een MIT electrisch ingenieur graduate, die eerst in de marine heeft gezeten en nu dus les geeft en zeer enthousiast is over natuurkunde. De tweede een al wat oudere man, waarvan de energie gewoon afspringt en die duidelijk hart heeft voor zijn studenten. Voor de rest van de vakken heeft Kai leraressen, ook van hen straalt de lol in hun vak uit.

Behalve de verplichte vakken Engels en (Amerikaanse, dit jaar) geschiedenis heeft Kai drie keuzevakken. Computer Graphics 2, waar hij Photoshop uitgebreid leert (ik ben jaloers!). Fotografie, waar hij nog de ouderwetse manier van ontwikkelen leert. En tot slot Duits, waarvan de lerares ons in het Duits allerlei lichamelijke oefeningen laat doen, die ze de kinderen ook iedere dag laat doen. Wel goed, want zo leren ze bijvoorbeeld links en rechts, hand en bein etc. Al met al een informatieve avond, zoals altijd lijkt het me heel leuk op deze high school!

Half september en toch zomers

Als ik naar boven kijk op het moment, zie ik een prachtige blauwe lucht met schapenwolkjes, die roze beginnen te kleuren door de zonsondergang. Het is pas kwart voor zeven, teken, dat de herfst er echt aan zit te komen, deze vijftiende september. Maar aan de temperatuur van dertig graden vandaag was het zeker niet te merken!

Goede kennissen van mij, waarvan de man aan een chronische pijn ziekte lijdt, vertelden me vorig jaar over een metaforische worst. Zolang je de worst in kleine plakjes eet, voel je je goed. Maar eet je bijvoorbeeld een halve worst, dan gaat het beduidend minder. Dit vind ik een mooie beeldspraak.

Ja, ik weet, dat ik vaak meer dan een paar plakjes worst "eet", maar ik ben niet echt bereid om altijd weer keurig bij die plakjes te blijven. Het leven is gewoon soms interessanter en dan wil ik weleens zelfs de hele worst, wetend, wat de consequenties zijn.

Eigenwijs? Misschien, maar ik ben ook een tijdlang bang geweest om zelfs maar een plakje te eten en daar voelde ik me nog slechter bij, fysiek, maar vooral mentaal. Iedere herhaling van tv series als "I Dream Of Jeannie" (zie JR van Dallas in een andere rol!), "The Brady Bunch", "Leave It To Beaver", "Bewitched", "The Facts Of Life" en ik kan nog even doorgaan, heb ik tijdens die jaren gezien. Voordeel: ik kan met mijn Amerikaanse leeftijdsgenoten meepraten over series, die in hun kindertijd speelden. Nadeel: mijn leven was mijn bed en de tv. Nog heb ik een hekel aan tv kijken overdag!

Pas in 1998 (na mijn diagnose in 1983) werd het bekend (na werkelijk alle alternatieve geneeswijzen geprobeerd te hebben), dat bewegen de belangrijkste manier was voor fibromyalgie patienten om hun pijn te verminderen. Toen was ik zestig pond te zwaar (mede door mijn schildklier) en begon ik onder doktersbegeleiding aan een fitnessroutine. Ik verloor het gewicht en heb de dagelijkse fitnessroutine nu tien jaar volgehouden. Voor mij een enorme overwinning over mijn lichaam, maar ook mijn geest, want ik ben ervan overtuigd, dat ik tenminste op de rand van een depressie zweefde. Nu probeer ik het leven voluit te omarmen.

Sommigen zullen zeggen "Klaag dan ook niet, als je weet, wat het met je doet en je doet het toch", maar dat recht vind ik dat ik hier op *mijn* blog toch wel heb. En ik ben me ervan bewust, hoe goed we het hebben en geniet daar met volle teugen van, maar ik heb er niet om gevraagd om nu al een kwart eeuw met chronische pijnen te moeten leven en soms wil ik daar gewoon over mogen klagen. Zoals we vroeger zeiden: "Lekker, puh!".

Dit weekend heb ik dus zeker een halve worst op. Ik sliep minder, dan gewoonlijk en deed natuurlijk heel veel. Bovendien (en dat is het ergste voor mij) heb ik bij elkaar negen uur in de auto gezeten. Die vijf uur van gistermiddag breken me meer op, dan alles, wat we in New York hebben gedaan. Het stilzitten is funest voor mijn spieren (en ja, ik ga dit weekend weer zolang in de auto zitten, het zien van mijn dochter is me dat waard).

Het komt dus niet als een verrassing (maar ik baal er wel van), als ik al bij het wakker worden voel, dat dit een pijn- en vermoeidheidsdagje gaat worden. Ik had het ook niet veranderd, want dat weekend in New York neemt niemand ons meer af! Zaak is dus om lekker alle spieren te gaan gebruiken. Er staat een gewichtenroutine op het programma en ik voel me erna een stuk beter.

Op weg naar mijn tweede Spaanse les heb ik de nieuwsradio aan en hoor hoe Merrill Lynch is gekocht door de Bank of America. De aandelenmarkten vallen als bakstenen. Eng vind ik het, deze "Great Depression"-achtige scenario's.

Nu werkt onze financieel adviseur, waar we erg tevreden mee zijn, bij Merrill Lynch, dus ik vraag me af, hoe het hem zal vergaan. Tijdens de les zie ik op mijn mobieltje, dat Rick dezelfde gedachte had en Geoff al heeft ge-emaild. Gelukkig lijkt Geoff vrij zeker van zijn baan en zelfs als hij ergens anders heen zou gaan, zouden wij hem kunnen behouden. Fijn, want hij is echt heel goed!

Niet alleen de markten hebben het moeilijk (en veel mensen daardoor ook), ook mensen in Texas en Louisiana proberen terug te krabbelen van de vernielingen van orkaan Ike. Het is goed, dat wij een maandelijkse bijdrage doen aan diverse hulpverlenende organisaties, maar dat lijkt maar een druppel op een gloeiende plaat. Ik hoop, dat het ergste van het orkaanseizoen nu voorbij is!

De Spaanse les verzet de gedachten een paar uur. Senor Diaz herhaalt veel van vorige week, wat natuurlijk goed is, want zo blijft het steken in de oude(re) breinen. Hijzelf is ook niet meer de jongste en vergeet zo af en toe, dat hij Spaans spreekt, i.p.v. Engels, tijdens het uitleggen.

Het is duidelijk, dat ik mijn eigen brein uit moet zetten wat betreft Frans en Italiaans, want deze taal is weer zo anders! In ieder geval ben ik blij, dat ik deze cursus ben begonnen. Het is leuk weer een andere taal te leren! Dat is toch wel een interesse van mij, merk ik. Alleen zit ik de hele twee uur te rillen in het klaslokaal, wat niet helpt met de spierpijnen, volgende keer een jasje mee dus.

Na de les ga ik langs het naast het Community Center gelegen Whole Foods. Met dit zomerse weer willen we gaan grillen, dus ik koop worstjes en kip daarvoor. Lorraine, mijn buurvrouw, is er ook. Ze wil een uitgebreid verhaal over ons weekend, want zij is dol op New York City. Natuurlijk heeft ze dan aan mij een goede, want ik ben er super-enthousiast over!

Thuis eet ik gauw lunch en ga dan Cosmo ophalen. Al betaal ik nooit voor een bad voor hem, hij komt altijd schoongewassen met een kleurig halsdoekje naar buiten. Ik ben benieuwd of hij zich zo vies maakt daar? Moet ik toch eens vragen. Natuurlijk is hij zijn enthousiaste hondenzelf. Heerlijk iedere keer weer om hem te zien, hoe kort we ook weg waren!

Behalve de was van New York doen en Saskia naar Madison's huis rijden en haar weer ophalen, houd ik het vanmiddag rustig. Op Uitzendinggemist.nl kijk ik naar Westerman's Nieuwe Wereld. Ik vind dit een zeer onderhoudende serie, vooral omdat Max zijn opinie over de VS nooit onder stoelen of banken stak, maar dat zo te zien ook niet doet op tv over Nederland.

Van wat ik uit deze laatste aflevering begrijp, moet je heel erg uitkijken, als je niet koningsgezind bent, terwijl ik heel wat vind zitten in de argumenten van de Republikeinen. Aan de andere kant vind ik dat koningshuis ook zo bijzonder aan Nederland, zoals kennelijk heel wat Nederlanders. Wat ik vreemd vind, is dat Max niet laat zien, dat een door het volk verkozen heerser ook heel duur is voor de belastingbetaler.

Zou vanavond de laatste keer zijn, dat we buiten eten? In ieder geval smullen we van de barbecue. Saskia heeft moeite met het ouder worden, ik merk het vanavond weer. Ze heeft een proefwerk morgen en moet daarvoor leren, maar alle kinderen van de straat spelen buiten. Stampend komt ze binnen, als ik haar roep, en het gaat me aan het hart, maar dit is de realiteit van middle school. Helaas!

Als laatste iets, wat eindelijk beantwoordt, wat ik me allang afvraag: hoe drinkt een hond zonder water in zijn neus te krijgen:
http://www.dumpert.nl/mediabase/222171/9d1d25f1/hoe_drinkt_een_hond_.html

Een fantastisch weekend in New York!

We hebben heerlijk geslapen! Soms heb ik in New York last van het straatrumoer, maar dat valt in dit hotel heel erg mee. Rick en ik staan om kwart voor negen op en de kinderen blijven nog liggen. Die zijn beiden doodmoe van school en willen wat uitslapen.

Prima, we spreken af, dat ze ons bellen, wanneer ze in het land der levenden zijn. Uit het raam heb ik al gezien tussen de wolkenkrabbers door, dat de zon schijnt. Hoera!!! Daar willen we meteen van gaan profiteren, dus de fototoestellen gaan mee.

Maar eerst moet er ontbeten worden en aan het hotel vast zit een heel leuk Frans bistrootje, Pigalle. We krijgen meteen een tafeltje in het drukke restaurant. Ze hebben een erg lekker menu en het is moeilijk kiezen. Uiteindelijk neem ik de eggs florentine (met spinazie) en Rick de eggs Copenhagen (met zalm, wat ik grappig vind, want daar is Oslo toch meer bekend om, lijkt me).

De bediening is snel, dus we kunnen gauw aan onze wandeltocht beginnen. Overal heb ik gelezen, dat Top of the Rock in het Rockefeller Center zo'n goed uitkijkpunt is en veel minder druk, dan het Empire State Building. Dat laatste zijn we al een aantal keren op geweest en nog nooit bij Top of the Rock.

We lopen via de Avenue of the Americas en zien, dat die is afgesloten. Er staan allemaal markttentjes langs de kanten en het is er gezellig druk. De heerlijkste geuren komen ons tegemoet en ik zie al iemand een geroosterde maiskolf eten. Daar moet ik echt niet aan denken om half elf 's ochtends! Maar kleurrijk is het allemaal wel.

Met enige moeite vinden we de ingang van de Top of the Rock. We vragen het aan een New Yorker, die het ons haarfijn uitlegt. Je leest zo vaak, dat New Yorkers onvriendelijk zijn, maar het omgekeerde valt mij juist op. Als ze zien, dat je de weg kwijt bent, komt er altijd wel iemand om te helpen.

We lopen het Rockefeller Center binnen en vragen, hoe lang de wachttijd is. Verbaasd horen we, dat er geen wachttijd is! We besluiten dan ook maar direct naar boven te gaan nu het nog wat zonnig is. We kopen kaartjes ($20 per persoon, die ik het helemaal waard vind) en lopen via een kamer met de geschiedenis van Rockefeller Center naar de lift.

We gaan daarmee naar de 67ste verdieping en als we naar boven kijken zien we filmpjes en blauwe lichtjes voor iedere verdieping. De lift gaat zo snel, dat mijn oren dichtgaan! Boven kunnen we of op de 67ste verdieping blijven rondkijken of op de twee volgende verdiepingen. Leuk aan Top of the Rock is, dat je ook het Empire State Building op de foto hebt.


Lower Manhattan

Helaas is het in die richting wel een beetje heiig. We hebben beter licht richting Central Park. Ik gebruik mijn nieuwe wijdhoeklens naar hartelust! Al met al zijn we bijna een uur bezig met alle verschillende punten bekijken.


Central Park en omgeving

Het is ook niet vervelend druk. Je hoeft je niet naar de kant te dringen om foto's te maken en niemand komt je opzij schuiven om ook een foto te kunnen maken. Een grote aanrader, dit Top of the Rock, vinden wij. Bij een volgend bezoek met mooi weer zou ik graag rond zonsondergang naar boven gaan.

Inmiddels heeft Rick een telefoontje gekregen van Kai, dat Saskia en hij op Times Square rondlopen. We ontmoeten de kinderen bij de M&Ms winkel, waar Saskia een doos met aardbeiensmaak malted milk ballen heeft gekocht. Ze hebben ontbijt gegeten bij McDonald's.

We lopen wat rond bij Times Square en maken foto's. Dan ziet Saskia de Naked Cowboy staan en natuurlijk moet die ook op de foto! Voor we het weten is het tijd om te gaan lunchen.


De gekte van Times Square is in deze foto goed te zien, vind ik

De kinderen willen per se bij Mars 2112 gaan eten. Daar hebben ze goede herinneringen aan van vorige bezoeken aan New York. Om het restaurant binnen te komen ga je eerst in een simulator. Na wat heen en weer geschud te zijn arriveer je dan op "Mars".

Het restaurant is helemaal gedecoreerd met een ruimtethema en er lopen mensen verkleed als Marsmannetjes rond. Het zou dus een heel leuk restaurant zijn, ware het niet, dat hun eten verschrikkelijk en duur is!


Rick is niet zo zeker van de alien (gelukkig, ha ha)

Meestal verwacht ik in een restaurant met een thema geen gourmet eten. Maar alle vier van onze gerechten zijn wel heel matig! Saskia's macaroni met kaas is nog het best, want die komt gewoon uit een doosje. Ricks kipwrap heeft welgeteld een stukje kip. Maar het ergste zijn de salades, die Kai (buffalo kip) en ik (mozzarella met tomaat) hebben besteld.

Ten eerste zijn de kip en mozzarella en tomaat zeer karig (vier dunne plakjes van ieder voor $15), maar de sla, die eronder ligt, is duidelijk niet goed meer. De blaadjes zien er bruin uit en als ik er per ongeluk een eet is die helemaal slijmerig. De eetlust vergaat ons eigenlijk, maar voor $15 sturen we ze toch terug. Dan mag je toch tenminste verse groente verwachten!

Desondanks hebben we een leuke maaltijd. De "aliens" zijn gek en de bediening erg aardig. De hele groep serveersters en aliens dansen tot ieders vermaak (behalve aan de gezichten te zien sommigen van hen) ook op "Dance to the Music". Of we een volgende keer weer hierheen zullen gaan? De kinderen voelen zich er wel een beetje oud voor, dus hopelijk niet!

Na het eten lopen we terug naar het hotel om ons te verkleden voor het theater. Terwijl we boven zijn, zien we de hook and ladder van firestation 54 naast ons hotel, met gillende sirenes vertrekken. Dit brandweerstation is zo'n typisch station, als je middenin de stad ziet, baksteen met rode garagedeuren. Je zou er zo een dalmatier bijdenken! Dit weekend liggen er allemaal bloemen en branden er kaarsjes ter nagedachtenis van de gevallen brandweerlieden van 9/11.


In het Gershwin Theater speelt de musical Wicked al een paar jaar voor uitverkochte zalen. Vooral Saskia en ik hebben die allang willen zien. Ik was dan ook als een kind zo blij, toen ik een paar weken geleden nog vier tickets voor de matinee van vandaag kon scoren.

Dat ze achterin het theater zouden zijn, wist ik wel, maar we worden via allerlei roltrappen helemaal naar boven gestuurd! Onze zitplaatsen blijken op de een na laatste rij te zijn. Dit theater is ontzettend steil, dus we hebben heel goed zicht op het podium en zitten wel mooi in het midden. Je moet alleen geen hoogtevrees hebben hier. Ik hoor iemand vertellen, dat haar man daarom niet mee wilde!

Eigenlijk wist ik niet, wat me van deze musical voor te stellen. Ik wist enkel, dat het over de heksen uit de "Wizard of Oz" zou gaan. Maar nu weet ik, waarom het zo'n succesvolle musical is! Ik heb de hele tweeeneenhalf uur ademloos kijkend in mijn stoel gezeten.

Waarom? Niet zozeer om de mooie set en kostuums, al zijn die echt prachtig. Ook niet om de mooie liedjes, al zijn ze dat zeker en hebben we de cd gekocht. Het verhaal grijpt me gewoon en als het einde nadert, voel ik mijn ogen zelfs een beetje prikken, als het niet goed lijkt af te lopen (gelukkig doet het dat wel). Om te zeggen, dat ik heb genoten is een totale understatement!

Ook Rick en Saskia hebben ademloos gekeken, maar voor een tienerjongen als Kai was dit niets. Hij vond de uren kruipen. We beloven hem dus morgen dingen te gaan doen, die hij leuk vindt in de stad.

Na ons wat opgefrist te hebben nemen we een taxi naar East 58th Street, vlakbij Central Park. Daar hebben we reserveringen bij Tao. We zijn drie kwartier vroeger, dan de reservering, maar hebben allemaal flinke trek. We besluiten dus te gaan kijken, of we vroeger terecht kunnen.

Gelukkig kan dat en we krijgen een leuk tafeltje naast de enorme Buddha. Het restaurant is zeer sfeervol en het menu precies waar ik gek op ben: veel kleine, lichte hapjes.

Allemaal smullen we van onze gerechten. Saskia weet nu, dat ze Kung Pao kip lekker vindt. Rick heeft filet mignon met een wasabi korstje en Kai red snapper filet. Ik kies twee voorgerechten: de Japanse zeewier sampler, waarop maar liefst acht soorten zeewier liggen en de tonijn tataki, die op superlekkere gebakken rijst kussentjes wordt geserveerd. De kinderen hebben nog ruimte voor een dessert. Saskia's chocolade wontons en Kai's apple "loempia" zijn om je vingers bij af te likken!

Voldaan verlaten we het restaurant en besluiten Fifth Avenue af te lopen. Voor de enorme winkels met dure merken zitten allemaal mannetjes met in lakens gewikkelde spullen. Als we langslopen openen ze het laken gauw om de namaak Gucchi tassen, Rolex horloges en Rayban zonnebrillen erin te laten zien. Dit heimelijke verkopen hadden Rick en ik nog nooit gezien, voorheen zaten ze gewoon open en bloot langs de straten.

Net voor sluitingstijd lopen we de enorme Disney winkel binnen. Daar vindt Rick een heel leuke poster met allemaal Donald Ducks door verschillende artiesten geschilderd. Saskia wil, "for old times sake", nog even de American Girl Place binnen. Ze vindt de poppen nog steeds leuk, maar speelt er niet meer mee. Ze heeft duidelijk even moeite met het afscheid nemen van haar kindertijd.

We lopen nog zover door, tot we foto's kunnen maken van het verlichte Empire State Building. Rick wil even terug naar het hotel om de poster weg te brengen en ik wacht met de kinderen op Times Square. Mijn hemel, wat een drukte is dat toch altijd! We kijken onze ogen uit!

Helaas willen Saskia en ik nog zo graag verder, maar onze lichamen werken niet mee. We zijn beiden doodmoe en kunnen opeens geen stap meer verzetten. Rick gaat met Kai nog naar de Virgin Megastore en andere winkels.

Saskia en ik stappen in een van de vele fietstaxi's. De jongen, die hem bestuurd, komt uit Rusland en vertelt, dat het goed verdient. In ieder geval krijg je zeker genoeg beweging, als je zo'n ding bestuurt!

Ook Rick en Kai zijn al vrij snel weer terug en het licht gaat al heel spoedig uit! Wat een superdag was het vandaag en geen spatje (nou, ok, drie spatjes) regen!

Zondag

We hebben met zijn allen afgesproken op tijd op te staan, zodat we nog het meeste kunnen halen uit de laatste uren New York. Op mijn Weatherbug, die ik voor New York heb ingesteld dit weekend, zie ik, dat het vandaag 92 graden zal worden!! Dat is 33 graden Celsius! Wat een verschil met vrijdagavond, zestien graden warmer!

Gauw ruimen we de kamer op en geven de bagage af bij de bellman om te bewaren. Omdat het gisteren snel ging en erg lekker was, gaan we net weer bij Pigalle eten. Dit keer neem ik de pancakes met vers fruit. Vooral dat laatste met verse ananas erin is heerlijk.

Geloof het of niet, maar in alle keren, dat ik in New York City ben geweest (en dat zijn er toch al gauw tien), heb ik nog nooit de Subway genomen en Rick ook niet! Ik heb wel mijlen gelopen, de Hop On Hop Off dubbeldekkerbussen gebruikt als vervoer en natuurlijk de gele taxi's. We vinden het nu dus hoog tijd om de Subway eens te proberen!

Nog geen blok van ons hotel willen we de blauwe lijn naar het World Trade Center station nemen. We kopen een kaartje, maar blijken aan de verkeerde kant van de straat te zijn. Deze lijn gaat de verkeerde kant op. Na gauw overgestoken te zijn hangt er een papiertje, dat er werkzaamheden zijn en veranderingen van routes.

We proberen uit te vogelen, welke trein we nu precies moeten hebben. Ik verzucht, dat ik niet dacht, dat het zo ingewikkeld zou zijn en daar haakt een New Yorker op in. Hoezo ingewikkeld, vraagt hij, en waar willen we heen? Hij wijst ons naar beneden naar de E lijn en dankbaar volgen we zijn aanwijzingen.

Komend uit Washington, waar alle metrostations keurig schoon zijn, valt de vieze staat van de stations ons hier wel op. De trein is echter keurig. Aan boord wordt omgeroepen, dat de E lijn dit weekend door werkzaamheden niet naar het gebied, waar wij willen zijn, zal gaan. Gelukkig wordt er wel duidelijk gemaakt, welke trein dat dan wel doet en waar we over moeten stappen. Op het kaartje zag het er allemaal zo duidelijk uit, maar in de praktijk zijn we blij als we uiteindelijk op de juiste plek weer boven de grond komen!

We lopen naar de bouwput van Ground Zero, waar langs de kanten allemaal foto's met bloemen van de slachtoffers van 11 september liggen. In de hele stad vallen me gedenktekens en dergelijke op. Duidelijk is het voor New Yorkers "pas" zeven jaar geleden en zeker niet "al"!


Wel weer even slikken, die foto's, persoonlijke berichten en bloemen bij het World Trade Center

Via allerlei voetgangerspaden lopen we daarna naar Battery Park. Hier hebben we goed uitzicht op het Vrijheidsbeeld en Ellis Island. Dit keer hebben we geen tijd erheen te gaan, maar Kai wilde het heel graag zien.


Een oase in de drukke stad



"Vrijheidsbeelden" te over!

Langs de als Vrijheidsbeeld verkleedde artiesten lopen we naar een heel veld met vlaggen. "Flag of Honor" staat er op iedere vlag en alle namen van de slachtoffers van de terreuraanslagen. Een man geeft uitleg, dat dit een Memorial Field is en dat onze giften ten bate komen van de nabestaanden van de gevallenen. Heel indrukwekkend ziet het eruit.


Een deel van "Memory Field"

Saskia, die in lange broek en met sokken en gympen loopt, smelt nu bijna van de hitte. We houden dus even pauze in de schaduw onder het genot van een ijsje. Dan lopen we verder, langs Wall Street, naar South Street Seaport. We willen namelijk de watervallen onder de Brooklyn Bridge zien.

We hebben een mooi zicht op de brug, maar helaas zijn de watervallen niet aan! We zien de constructie ervan, maar er loopt geen water langs. Jammer, maar ook zonder watervallen blijft het een prachtige brug.


We zetten onze wandeling voort en komen langs de grote electronica winkel J&R. Saskia voelt haar geld in haar zak prikken. Ze heeft voor een nieuw fototoestelletje gespaard en heeft een aantal leuke felgekleurde gezien.

Degene, die ze eerst op het oog heeft, een Sony, blijkt veel te duur te zijn. Maar even verder kijken en Saskia ziet een leuke felgroene Fuji. Dit cameraatje heeft maar liefst 10MP en kost slechts $140. Blij, dat haar babysitgeld dat wel kan trekken, koopt Saskia hem trots.

Inmiddels is het lunchtijd en de magen knorren. Via een superdruk stuk Canal Street met zijn Chinese winkeltjes lopen we naar Mulberry Street, Little Italy dus. Al voor we bij de kruising zijn zien we de Italiaanse kleuren boven de straat hangen. Het Festival di San Gennaro blijkt in volle gang te zijn!

De straat is afgezet en aan beide kanten staan allerlei kraampjes. Boven de straat hangen bogen met de Italiaanse kleuren en overal hangen Italiaanse en Amerikaanse vlaggen. Het is een heel kleurig geheel! De restaurants met hun terrasjes zijn gelukkig gewoon open. Het is vochtig heet buiten, dus wij verkiezen het binnen te eten bij het Da Gennaro restaurant. Vrijwel iedereen, die hier zit is van Italiaanse afkomst. Het is echt een groot buurt cultureel festijn, prachtig om te zien!

We eten met smaak de typisch Italiaanse gerechten, die ons worden voorgezet, en vermaken ons met mensen kijken. Zo stil als het in het Financial District was vanochtend, zo enorm druk is het hier!

De tijd begint te dringen en de kinderen willen nog heel graag even naar de enorme Toys R Us op Times Square. We nemen gauw een taxi daarheen. Kai vindt het alleen jammer, dat hij het Empire State gebouw en het Chrysler gebouw niet heeft gezien. Gelukkig neemt de taxi een route daar precies langs en zet ons bij de straat, waaraan het Chrysler gebouw ligt, af. Van verre nemen we er een paar foto's van.

Times Square is afgezet voor auto's en in rood geklede mannen zijn bezig de straat te vegen, die bezaaid ligt met kleurige confetti. Broadway on Broadway was hier eerder vandaag, een groot evenement, dat het begin van het 2008-2009 Broadway seizoen viert.

Bij de Toys R Us is het een drukte van jewelste en de rij voor het reuzenrad, waar Saskia graag op wil, is ellenlang. Dat gaat vandaag niet meer lukken! Aan de overkant wil Kai even kijken in de Element winkel. Daar vindt hij een mooie winterjas, die hij straks weer nodig zal hebben, helaas, hoe moeilijk dat vandaag ook voor te stellen is!

En dan is de koek toch echt weer op. Zeer tevreden over het superweekend lopen we terug naar het hotel. We halen de bagage en de auto op en wormen ons (of althans Rick wormt ons) een weg naar de Lincoln Tunnel. Dat gaat allemaal een stuk vlotter, dan op de heenweg en voor we het weten werpen we een laatste blik op de New York Skyline. Gelukkig is die vandaag wel helemaal helder.

De terugweg verloopt voorspoedig. We stoppen even kort ergens in Maryland voor een pitstop. En we merken meteen, dat we terug zijn in ons heel drukke gebied. Zodra we de Capital Beltway opdraaien zitten we in langzaam rijdend verkeer.

Gelukkig is het van korte duur en zien we al gauw de Mormoonse tempel opdoemen. Dit gebouw ziet er overdag al buitenwerelds uit met zijn gouden torens, maar met de zonsondergang op de achtergrond al helemaal! Het doet me meteen weer aan Oz denken en nagenieten van de musical, die we gisteren zagen.


We halen gauw even wat Thais voor het avondeten en rijden net voor achten onze oprit weer op. Het lijkt echt of we veel langer, dan een paar dagen weg zijn geweest! En wat hebben we allemaal genoten! Het enige kleine minpuntje was, dat Katja niet mee kon. Maar die heeft via smsjes contact gehouden en kreeg op het laatste moment tickets voor de footballwedstrijd. Ook zij heeft dus een fijn weekend achter de rug.

(Alle foto's hier zijn met een flinke wijdhoeklens genomen, want ik was mijn "gewone" lens vergeten. Vandaar de soms vreemde perspectieven, maar ik vind ze ook wel wat hebben. Natuurlijk is dit maar een fractie van de genomen foto's, die ik heb genomen, dit weekend.)

Naar de "Big Apple"!

Met moeite krijgen we Saskia vanochtend zo ver om op tijd naar school te gaan. Ze is moe (het vroege opstaan is erg moeilijk voor haar, want het lukt haar niet op tijd in slaap te vallen) en heeft pijn in haar mond door het bezoek aan de orthodontist gisteren. Maar met wat Tylenol gaat het gelukkig weer een beetje.

Kai en Saskia vertrekken met briefjes, dat ze voor de lunch zullen worden opgehaald, naar school. Rick werkt vanochtend van huis uit. We willen ruim voor de vrijdagspits vertrekken, want het verkeer rond de grote steden kan erbarmelijk zijn. Vooral ook, omdat er regen- en onweersbuien worden voorspeld.

Als Rick koffie voor ons wil maken raakt hij bij het uitwassen van de kan het aanrecht. Kling! Gebroken! Hopelijk kunnen we een vervanging bestellen van Black and Decker, want het koffiezetapparaat is vrij nieuw! Voor vanochtend gaat Rick dan maar koffie halen bij Starbucks.

Na een half uur intensief werken met gewichten en een fikse wandeling met Cosmo neem ik die laatste mee naar de kennel. Daar herkent hij volgens mij het meisje, dat hem op komt halen, want hij gaat helemaal met haar knuffelen, zo grappig! In ieder geval is dat voor mij een teken, dat hij het hier naar zijn zin heeft.

Alles is ingepakt, als ik om elf uur naar Saskia's school rijd om haar op te halen. Ze staat al klaar en samen gaan we naar Subway om sandwiches voor onderweg te halen. Inmiddels is het half twaalf en kan Kai ook opgehaald worden.

Ons doel is voor twaalven te vertrekken en dat halen we bijna op vijf minuten na! Met een beetje geluk zal de rit naar New York ongeveer vier uur duren. We rijden zonder oponthoud het gebied rond Washington uit en na drie kwartier zien we de wolkenkrabbers van Baltimore opdoemen.

Door de enorme haven rijden we en gaan een tunnel door om bij het eerste tolplaza aan te komen. Gelukkig hebben we EZPass en kunnen zo doorrijden. Er is nauwelijks verkeer en dat hebben we weleens anders meegemaakt!

Het ziet er al de hele tijd nogal dreigend uit en nu begint het te regenen. Met schrik bedenken Rick en ik, dat we niet op koelere temperaturen in New York hebben gerekend. Geen van beiden hebben we een jas of een lange broek mee. Ook Saskia heeft niets met lange mouwen. Dat wordt straks dus meteen even shoppen!

De rest van de rit, door Delaware en New Jersey, regent het af en aan, maar het verkeer blijft goed, met uitzondering van wat "rubbernecking" vertraging door een ongeluk aan de andere kant van de weg. Helaas, helaas verbetert het weer allerminst en zien we de skyline door de wolken niet. Hopelijk wordt het morgen en overmorgen wel ietsje beter!

Via de Lincoln Tunnel leidt de GPS ons de metropool binnen. De drukte is onvoorstelbaar (hoewel het erger kan zijn, het neemt slechts een half uur om twee mijl te overbruggen). Dat is geen wonder, want zeven banen om tol te betalen moeten zich samenvoegen in de twee banen, die door de tunnel gaan. Aan de linkerkant van ons zien we wazig Manhattan liggen.

Eenmaal in de stad rijdt Rick meteen mis en zo een busstation in. Erg duidelijk is het ook allemaal niet! Maar daarna vinden we zonder problemen ons hotel, de Hilton Garden Inn op 8th Avenue. Hier hebben we twee gratis nachten kunnen boeken, dankzij Ricks Hilton punten.

We laten de auto achter bij de parkeergarage naast het hotel (de auto's worden met liften naar hun plek gebracht) en een heel vriendelijke bellman van het hotel helpt met de bagage. Gelukkig, want het regent nog steeds flink, dus zo is het gauw binnen en droog.

De eerste indrukken van het Hilton Garden Inn zijn zeker positief. Heel vriendelijk worden we ingecheckt en de bellman is ook uitermate vriendelijk. Vanwege Ricks Honors status krijgen we twee gratis flesjes water, die in de aanwezige ijskast worden gedaan. Ook hebben we een magnetron op de kamer. Eigenlijk zijn deze kamers beter, dan de kamers van de duurdere Hiltons.

Hier is waarom: er zijn queen size bedden, een paar jaar geleden logeerden de kinderen en ik (ook gratis met punten, dat kan verschil maken, natuurlijk) in het Waldorf Astoria en kregen een kamer, waar de airconditioning nauwelijks werkte (hier wel!) en met dubbele bedden. Verder is er de ijskast en magnetron en het parkeren is veel goedkoper.

Enfin, we pakken gauw uit en gaan dan op weg. Ik heb het koud, want het is maar zestien graden en het regent en ik heb enkel zomers spul mee. Rick ook en Saskia ook, dus is het zaak een kledingzaak te vinden. Wat een bruisende stad is dit toch! Zelfs in de regen! Honderden paraplu's en gele taxi's, het is New York!

Alles is vies nat en Saskia moet in een diepe plas stappen, omdat iemand niet voor haar opzij gaat. Haar jeans zijn dus doorweekt, leuk! Het neon glinstert net zo hard als altijd.

Bij Modell's op 42nd Street slagen we. Saskia en ik met een zwarte "hoodie" en Rick met een zwart jack. Het kost maar $20 per stuk, dus mijn nachtmerrie van een superdure shoppingtrip, omdat we spullen zijn vergeten, wordt niet bewaarheid, gelukkig!

Soppend door de natte straten, paraplu's ontwijkend, maar tegelijkertijd ook weer heel opgewonden om in deze enorme stad te zijn, lopen we terug. We hebben allemaal trek en Rick zin in een "pint" en ik in een glas wijn. De Playwright pub lijkt daar de uitgerekende plek voor. Rick is alleen teleurgesteld, want er is niets echt Iers aan deze "pub".

We bestellen de drankjes en de kinderen een bord met aardappelschillen (die hier heerlijk zijn: gefrituurd met kaas en bacon), buffalo wings (kippevleugeltjes), mozzarella sticks (gefrituurde mozzarella) en kip nuggets. Dat gaat lang niet op, maar stilt wel de ergste honger, want we hebben al sinds half twaalf niets op.

In het hotel verkleden we ons snel en lopen dan naar het restaurant voor het avondeten. Rick is dol op Russisch eten (hij heeft daar een paar jaar gewoond), dus het werd het Firebird restaurant uit de Michelin gids. De reservering hiervoor heb ik in de auto al gemaakt. In Washington is dat voor vrijdagavond absoluut nodig en zou je zo laat op de middag nul op het rekest krijgen, maar tot onze verbazing is er meteen plaats.

Het toeval wil, dat het restaurant een paar blokken van ons hotel verwijderd is. We lopen er dus in onze nette kleding heen, schuilend onder onze paraplu's en met soppende schoenen. Een New Yorker is zo "aardig" om zijn kleddernatte paraplu tegen mijn rok te openen, waardoor die ook meteen doorweekt is.

We lopen "restaurant row" af op 46th Street richting 9th Avenue. Het ene na het andere gezellige restaurant passeren we. Geen idee, dat dit hier was, na ettelijke bezoeken aan de stad. Net voor 9th Avenue, als ik me al begin af te vragen, of ik het wel goed heb gelezen, zien we het Firebird restaurant.

We krijgen een leuk tafeltje in de mooi gedecoreerde eetzaal. Er zit maar een ander echtpaar en we krijgen de beste service. We vragen ons af, of het restaurant wel loopt. In ieder geval wordt het een heerlijke maaltijd. Omdat we alleen zijn als gezin is het ook nog eens heel gezellig.

Tevreden lopen we terug naar het hotel. Kai en ik zijn uitgeteld, maar Rick krijgt Saskia nog zover om naar Times Square te lopen. Morgen wil ik helemaal uitgerust zijn en alles honderd procent in me opnemen. Slaaptijd, met andere woorden! New York never sleeps, but I do ;)!

Zeven jaar geleden

Onvoorstelbaar vind ik het, dat het alweer zeven jaar geleden is, dat wij een van de engste dagen van ons leven tot nu toe beleefden. Hier, in dit gebied, wordt er vaak qua tijd gerefereerd aan "voor 11 september" en "na 11 september". Het jaartal hoeft er dan niet eens bij, iedereen weet, wat je bedoelt.

Hoe wij die dag als gezin hebben ervaren hebben, heb ik hier al beschreven. Het blijft een feit, dat mijn verjaardag nu altijd de dag voor "11 september" zal zijn en mijn zusjes trouwdag juist op die dag viel.

Christine belt, dat ik vooral de radio of tv niet aan moet zetten. Zij vindt (terecht), dat dit een dag is om te gedenken, maar niet te herleven. We zijn er niet bij gebaat om de telefoongesprekken van de mensen, die gevangen zaten in het World Trade Center of in het vliegtuig, dat in het Pentagon vloog, weer te horen.

Voor de nabestaanden van de slachtoffers van het Pentagon is vandaag een nog emotionelere dag, dan de gewone herdenking (althans, zo stel ik het me voor). Het Pentagon Memorial wordt namelijk officieel geopend. Het bestaat, naar wat ik ervan begreep, uit 184 bankjes, ieder met de naam van een van de slachtoffers erop. Na zeven uur vanavond is het open voor het publiek.

Teveel terugdenken aan die dag zeven jaar geleden helpt niet. Ook aan anderen om me heen merk ik dat. Zo praat ik even met Raffi's moeder Roxanne als ik met Cosmo ga hardlopen. Zij heeft haar man een aantal jaren geleden verloren, maar vertelt me, dat zelfs dat niet zo'n verpletterend gevoel achterliet bij haar, als de gebeurtenissen op 11 september 2001.

Haar man was al lange tijd ziek, dus zijn dood kwam niet onverwacht en ik kan me er wel iets bij voorstellen. De schok van 9/11 was gewoon enorm en zeker in New York en Washington. Roxanne gaat zich vandaag laten verwennen bij een spa en doet geen radio of televisie aan.

Dat zelfs Saskia, die toen pas vijf was en nog op de kleuterschool zat, zich nog herinnert hoe het was, zegt veel. Zij wordt rond deze tijd altijd een beetje bangig, merk ik. Ze is een heel gevoelig kind en de laatste dagen maakt ze zich zorgen over het experiment met de oerknal, dat in Europa plaatsvindt. Gelukkig zijn er genoeg wetenschappelijke sites te vinden, die die angst van haar kunnen weerleggen!

Cosmo en ik lopen een paar mijl hard en tot mijn genoegen loopt hij de hele tijd, zonder te stoppen, mee. Misschien is het toch wel de temperatuur, die hem parten speelde de afgelopen maanden, want het is vanochtend bewolkt en maar net twintig graden.

Bij Whole Foods ontmoet ik Kirsten voor het eerst in lange tijd weer om een stuk te gaan lopen. Amerikanen hebben, tenzij ze worden uitgenodigd op een feest, niet de gewoonte cadeautjes te geven voor verjaardagen (wel voor Kerst grappig genoeg). Maar Kirsten is Deens en heeft een pakje mee voor mij.

Er zit een heel mooie goudkleurige armband in, die zij bij Lofty Salon (Mona's salon) heeft gekocht. Behalve haarsalon is Lofty namelijk nog veel meer. Mona heeft er de mooiste dingen van plaatselijke artiesten te koop, bijvoorbeeld. In ieder geval weet Kirsten mijn smaak, want ik vind de armband prachtig!

Samen lopen we de tien kilometer over het W&OD pad naar de volgende grote kruising. We hebben heel wat bij te kletsen, want we hebben elkaar praktisch de hele zomer niet gezien. De anderhalf uur gaan dan ook zo voorbij.

Gauw rijd ik naar huis en eet lunch en douche, want ik heb bij Oak Marr afgesproken met Karin en Sylvia. Bij de golfbaan gaan we onze slag oefenen. Ik had gedacht, dat het heel slecht zou gaan, maar zowaar slaan we alle drie een aantal verre ballen. Toch zouden meer lessen geen slecht idee zijn, denk ik!

Net op tijd om Saskia naar de orthodontist te rijden ben ik terug. Het zit er flink vol en we moeten lang wachten. Ik heb gelukkig mijn Spaanse huiswerk meegenomen en krijg dat tijdens het uur wachten helemaal af. Zo hoef ik het niet mee te nemen naar New York, dat scheelt weer.

Rick neemt makkelijk pizza mee voor het avondeten. Hij komt toch langs Church Street Pizzeria. Hun pizza is verreweg het lekkerst in deze omgeving. En we hebben redelijk veel keuze, in volgorde van voorkeur hier: Church Street Pizzeria, Vocelli's (mijn favoriet, eerlijk gezegd), Papa John's, Pizza Hut, Domino's en Pizzeria Uno, maar dat is meer om daar te eten.

Vanavond klets ik met zowel mijn Grieks-Canadese schoonzusje Ana Maria, die gisteren geen kans had me te bellen, als mijn "Canadese" broer, die in Detroit wacht op zijn vliegtuig naar huis. Dit jaar zal, zoals het er nu uitziet, het eerste jaar in vijfentwintig jaar worden, dat ik mijn oudste broer en zijn gezin niet zal zien. En dat is best een vervelend feit, want we zijn dol op elkaar. Volgend jaar beter, hopelijk!

Een fijne verjaardag!

Meestal beginnen we verjaardagen met cadeautjes en ontbijt in bed. Vandaag moeten echter de kinderen natuurlijk heel vroeg naar school, maar ook Rick moet al om half zeven de deur uit. Hij heeft een afspraak bij de dermatoloog.

De gewoonlijke festiviteiten worden dus naar vanavond verschoven, wat Ricks traditie is, dus helemaal prima. Ik draai me nog eens lekker om en word pas weer wakker, als Rick alweer de trap opkomt om acht uur.

Gelukkig heeft de dermatoloog niets verontrustends gevonden. Rick heeft heel veel sproeten en moedervlekken en in dit klimaat zijn er heel wat mensen met melanoma, helaas. Rick heeft een ontbijtje voor ons mee van Starbucks en samen eten we dat gezellig op.

Als Rick vertrokken is naar zijn werk ga ik mijn mail lezen en er zijn meer dan vijftig berichtjes, via ekaarten, mijn weblog, Facebook en Hyves! Hartstikke bedankt, allemaal! Dan belt Christine. Hoe ik me voel? Nu, oud, natuurlijk, ha ha!

We spreken af een twintig minuten gewichtenroutine te gaan doen en dan al telefonerend te gaan wandelen. Cosmo heeft ook wel zin om mee te gaan. Het is bewolkt en een stuk koeler, dan gisteren, echt een herfstgevoel opeens. Tijdens de wandeling komt de zon gelukkig ook tevoorschijn.

Thuis vind ik een email van Kirsten in mijn inbox over Fairgrade.org. Nu vind ik het Amerikaanse systeem van A's, B's, C's, D's en F's al ingewikkeld. En het berekenen van GPA's helemaal (een A krijgt 4 punten, een B 3, een C 2 etc.). Het lijkt simpel zo, maar dan is er dit en dat en nog iets anders.

Maar Fairfax County, de county, waar wij wonen, is nog wat ingewikkelder. In vrijwel het hele land krijg je een "A" als je tussen de 90 en 100% scoort, een "B" tussen 80 en 89% etc.. In Fairfax County is een "A" als je 94% of hoger scoort. Dat klinkt goed op papier, maar de meeste colleges kennen dit verschil niet. Hierdoor lijkt een student van deze county op papier "slechter", dan een student van de county hiernaast, waardoor er beurzen en leningen gemist kunnen worden.

De online petitie, die Kirsten mij stuurt wil dit veranderen naar de nationale standaard. Ik ben honderd procent voor! Waarom als enige county in het land een andere standaard aanhouden? Vooral als het de kansen van de studenten om in een goede college te komen of een beurs te krijgen belemmert ten opzichte van studenten uit andere counties of staten. Mijn handtekening (of is het digitekening?) staat erop!

Dan is het alweer tijd om me klaar te maken voor mijn date met niemand minder, dan hubby. In voorgaande jaren nam Christine me mee uit lunchen voor mijn verjaardag en nu blijkt, dat Rick dat ook al iedere keer heeft willen doen. Aangezien hij al vele jaren mijn beste vriend is, nam ik de uitnodiging met beide handen aan!

Rick is al bijna een half jaar geleden van kantoor verhuisd naar Reston. Ik ben weleens in dat gebouw geweest, maar heb zijn nieuwe plek nog niet gezien. Het is slechts iets meer dan een kwartier rijden en ik parkeer met gemak naast zijn gebouw, gratis. Wat een verbetering over zijn kantoor in Washington! Daar was het zoeken naar een parkeerplaats, die ook nog eens meer dan $10 kostte voor een paar uur.

We lopen samen naar het Reston Town Center en daar heeft Clyde's een gezellig terrasje. Het is lekker weer, dus we besluiten even op een tafeltje te wachten.


De groene parasols markeren het gezellige terras van Clyde's



Mooie waterval en kantoorgebouw in Reston Town Center

Het wordt erg gezellig en het eten is heerlijk! Ik bestel een carpaccio vooraf en Rick een kop chili. Daarna krijg ik een salade met gegrilde zalm en Rick een kip wrap. De zalm is super lekker gemaakt en komt met radijs, komkommer, paprika en feta kaas. Een perfecte locatie voor een lekkere nazomerse lunch!

Na het eten lopen we terug naar Ricks kantoorgebouw en ga ik mee naar boven. Daar laat Rick mij de "nieuwe" (al een half jaar oud dus) verdieping zien en zijn "cubicle". Opvallend is, dat zijn plekje helemaal ingericht is met allerlei persoonlijke foto's e.d. Zo hangen er een paar Nederlandse stickers: "Als u niet rookt, zal ik geen wind laten" (huh, waar komt die vandaan???) en "Ik vergeet nooit gezichten, maar in uw geval maak ik een uitzondering" (slik! Ha ha ha!). Maar er hangen ook schattige kinderfoto's, heus!


Rick's home away from home

Na de rondleiding neem ik afscheid en rijd naar huis. Daar gaat net de telefoon en het is Katja. Ze vraagt of er al iets van haar is aangekomen en in de postbus vind ik een heel lieve brief/kaart van haar. Een uurtje later belt Leah om me ook een fijne verjaardag te wensen en op Facebook krijg ik een berichtje van Katja's vriend hier Raffi. Echt lief van die tieners!

Rick komt vroeg uit zijn werk en dan is het tijd om cadeautjes uit te pakken. De kinderen hebben duidelijk nagedacht over mijn interesses: van Kai krijg ik een computerprogramma om Spaans te leren en van Saskia een armband, waar mijn Zune in kan. En dan is Rick aan de beurt en ik heb geen idee, wat hij me zal geven (is weleens anders geweest). Ik krijg een wijdhoeklens voor mijn SLR, die ik in New York ga gebruiken. Echt super!!!

Voor het avondeten hebben we reserveringen bij Legal Seafoods. We krijgen een gezellige "booth" middenin het restaurant. Onze serveerster komt uit Zuid-Afrika, maar mijn poging om wat Nederlands met haar te praten lukt niet echt. Ook reageert ze niet echt op Ricks opmerking, dat het mijn verjaardag is. Ze zegt wel "Congratulations", maar ik zie op andere tafels een dessert met kaarsje verschijnen. Dat gebeurt bij ons niet. Ach, zoveel hecht ik daar ook niet aan en al zeker ben ik blij, dat er niet en public voor me wordt gezongen!

De reden, dat ik dit restaurant koos, waren hun oesters. Daarvan bestel ik een dozijn en ik smul ervan! Alleen dit al is genoeg een verjaarscadeau voor mij. Maar de anderen bestellen ook een hoofdgerecht, dus neem ik een tweede "appetizer". Het is een in vieren gedeeld bord met gamba's, dumplings, Japans klaargemaakte tonijn en crabcakes. Superlekker allemaal.


Ik vind het jammer, dat deze allemaal al in mijn maag verdwenen zijn!

Een verjaardag is niet af zonder dessert, al heb ik niet veel plaats meer. Met Rick en Saskia deel ik een Bananas Foster. Vooral de warme caramelsaus is bijzonder lekker. Kai houdt de Boston Cream Pie voor zichzelf.

Al met al heb ik een heerlijke verjaardag achter de rug. Ik voel me rijk met zoveel mensen in mijn leven, die mij lief zijn, zowel persoonlijk, als virtueel. Sommigen heb ik nog nooit in persoon ontmoet, maar voelen als dikke vriendinnen. En laten we wel wezen, dat was tien jaar geleden nog niet het geval, dus "life keeps getting better" is waar! Dank voor jullie vriendschap, allemaal!

Op de vooravond...

En alweer sta ik op het punt een levensjaar af te sluiten. Het lijkt werkelijk wel of ieder jaar inderdaad sneller gaat! Het afgelopen jaar was ook wel een met de meeste grote veranderingen in lange tijd. Opeens heb ik geen basischoolkinderen meer en wel een college student! En ik weet niet of het gewoon is, maar ik meet mijn levensfases ook een beetje naar waar mijn kinderen zijn in hun levens.

Eigenlijk wilde ik met Cosmo naar Burke Lake vandaag, maar het ziet er buiten nogal dreigend uit en er is een "severe thunderstorm watch". In plaats daarvan besluit ik dan maar dichter bij huis te blijven.

En zo lopen we vijf mijl op het W&OD pad. Daar is het vrij druk en krijgt Cosmo weer de gewoonlijke vele reacties. Het enige, wat ik hem echt af moet leren, is het blaffen naar skaters! Er zijn er vanochtend veel en misschien verbeeld ik het me, maar hij raakt bij de laatsten al minder opgewonden. Hij blaft dan in ieder geval niet. Volgens mij is hij op de een of andere manier bang voor die rare mensen op wielen.

Vanochtend bij het opstaan was ik niet echt blij met mijn nieuwe haarkleur. Het is te licht, waardoor het een saaie grijzige kleur heeft, die me er ouder uit doet zien (vind ik). Ook Rick, die heel blij is met mij als brunette, vind het er grijzig uitzien in bepaalde lichtvallen.

Tijdens de wandeling besluit ik toch Mona daarover te bellen. Het is al erg genoeg, dat ik een jaar ouder word, ik wil er niet ook nog ouder uitzien dan voorheen! Tot mijn verbazing vind ik thuis een berichtje op het antwoordapparaat van niemand minder dan Mona! Zij heeft erover nagedacht en vond mijn kleur toch niet mooi, of ik vanmiddag terug kan komen om het te verbeteren.

Om half twee kan ik terecht en wordt de kleur er opnieuw opgedaan. Ik ga onder de kap en dit keer is Mona wel tevreden. Het is nu beduidend donkerder, wat ik zelf ook veel mooier vind! Ik hoef niets extra te betalen, dus ik vind dit supergoede service van Mona! Het is voor haar echt belangrijk, dat haar klanten, maar ook zijzelf, tevreden zijn over haar werk.


Een stuk donkerder, dan gisteren

Als ik dan toch bezig ben met mijn uiterlijk ga ik ook maar gelijk mijn nagels laten doen. "T" herkent me eerst niet, maar vindt mijn nieuwe kapsel zo mooi, dat ze er niet over uitgepraat raakt. Voor ik het weet, heeft de hele salon het erover, allemaal positieve reacties van wildvreemden, toch goed voor mijn ego!

Thuis eten we gauw een kop maaltijdsoep, want Saskia moet oppassen bij een gezin met twee kleine jongetjes. En Rick en ik moeten bij haar middle school zijn voor de "Back to School Night".

We krijgen Saskia's rooster in handen gedrukt en gaan dat af van het eerste tot en met het achtste uur. Het is flink druk, zo te zien zijn de meeste ouders van de meer dan 800 leerlingen (enkel 7e en 8e klas in deze school) aanwezig. We zien ook heel wat bekenden. De avond duurt meer dan twee uur en we krijgen veel informatie over de dagelijkse gang van zaken bij ieder vak. Saskia heeft leuke, jonge leerkrachten.

Ze heeft zeven vakken en een uur "Time to Soar", waarin ze tijd krijgen om huiswerk te maken, te lezen, even te sporten of als ze moeite met een vak hebben daar hulp voor te krijgen. Saskia heeft ook een extra uur wiskunde, Power Math, waarin de kinderen werken aan het versterken van de basis. Dit scheelt ons de prijs van een bijlesleraar, die Saskia net als Katja wel nodig gehad zou hebben anders.

Verder heeft ze een erg leuk curriculum, waarbij ze bijvoorbeeld een gecombineerd multimedia projekt over de Tweede Wereldoorlog gaan doen met Engels en Geschiedenis. Al het huiswerk is te vinden op Blackboard.com. Handig als een kind ziek is om het huiswerk te kunnen printen, of gewoon als het huiswerk per ongeluk is vergeten.

Het laatste "uur" (voor ons tien minuten dus) gaan we naar het keuzevak "Computer Solutions". Dit lijkt me een heel handig vak voor Saskia, waar ze de komende jaren veel aan zal hebben. De kinderen leren programma's als Word, Excel, Powerpoint, Moviemaker en meer en ook blind typen. Verder leren ze rapporten maken en nog een stel andere vaardigheden, die in latere jaren en zelfs in college nog van pas kunnen komen.

Eindelijk, want Rick en ik zijn moe, gaat de bel, dat de avond is afgelopen. We halen Saskia op van haar oppasadres. Die wil natuurlijk tot in de puntjes weten, wat we vanavond te horen hebben gekregen. Daarvoor gaan we naar deze Back to School avonden, om de kinderen te laten zien, dat we geinteresseerd zijn in hun dagelijkse schoolleven.

Nieuwe kapsels

Bij het wakker worden bedenk ik me, dat het dit seizoen een heel stuk minder vanzelfsprekend is, wat ik als beweging ga doen, dan in de lente. Toen ging ik of met Mary Ellen lopen of met Christine, of ik had een personal training sessie met Marceleus. Ik mis die routine en ook het gezelschap toch wel.

Het is prachtig weer vandaag en belooft warm te worden. Ik heb een gewichtenroutine op het programma staan, maar volbreng daarvan maar twintig minuten. Cosmo laat merken, dat hij graag wil wandelen en ik moet om kwart voor tien weg. Gauw lijn ik hem aan en jog een kort rondje met hem. Verder wil hij toch niet, dus dat is precies goed.

Na een snelle douche vertrek ik naar het Vienna Community Center. Hier begin ik vandaag een cursus Spaans. Ik heb deze taal al lang willen leren, er zijn in dit gebied zoveel Spaanssprekenden! Het mezelf aanleren ging niet, dus hoop ik nu met een leraar meer succes te hebben. Deze beginnerscursus zal acht weken duren, iedere maandagochtend twee uur.

Daarna wil ik of verder met de vervolgcursus bij het Community Center, of me inschrijven bij het Community College voor een hoger niveau. Het Community Center is voor een resident van Vienna heel goedkoop. Ik betaal voor die acht lessen slechts $64.

Het centrum lijkt wel een bijenkorf, zo druk is het! Ik vind maar ternauwernood een plekje op de enorme parkeerplaats. Tot mijn verbazing is de Spaanse les ook zeer druk bezocht. Zo druk, dat hij zal worden opgedeeld in een ochtend- en een middagklas. Met nog een paar jongere vrouwen met kinderen kies ik de ochtend. De gepensioneerden in de groep kiezen de middag.

Onze leraar, Harry Diaz, is een oudere man, gepensioneerd marinier uit Colombia, maar een Amerikaans staatsburger (wat hij ons meerdere malen verzekert). Na alle introducties beginnen we aan de les. We leren het alfabet (niet moeilijk voor mij, maar zeer anders voor de Engelssprekenden), de twee werkwoorden voor "zijn": ser en estar, de nummers en een aantal mannelijke en vrouwelijke woorden.

Grappig genoeg merk ik, dat ik, al hoor ik de uitleg in het Engels, deze taal mentaal zowel vanuit het Engels, als vanuit het Nederlands probeer te leren. Zonder erbij na te denken schrijf ik een paar aantekeningen in het Nederlands. Ik merk, dat ik regeltjes aan de talen, die ik al ken, probeer te toetsen.

Soms vind ik Harry's Engels moeilijk te verstaan, maar daarin ben ik niet alleen, want de vrouwen naast me vragen regelmatig, wat hij net zei. Ik denk, dat het acht interessante en vermakelijke weken zullen worden. Twaalf uur komt in ieder geval al snel en mijn spieren hebben dan misschien vandaag niet zo'n "workout" gekregen, mijn grijze massa des te meer (de reden, die een van de oudere dames opgaf om deze taal te gaan leren was haar brein jong te houden).

Voor deze cursus hebben we (natuurlijk) een boek nodig en ik ga meteen naar Barnes and Noble in Tysons Corner om die te kopen. Daar staat een hele boekenkast met Spaanse lesboeken.

Maar er is maar een exemplaar van wat ik zoek, echter niet het boek apart, het komt met allerlei cd's. Het prijskaartje is meer, dan alle acht Spaanse lessen bij elkaar ($70). Toch zie ik mezelf ook nog wel naar die cd's luisteren, vooral als ik straks urenlang alleen in de auto zal zitten op weg naar of van Katja.

Na enig overleg met mezelf besluit ik het pakket aan te schaffen. Ook al omdat ik meteen aan het huiswerk wil beginnen, nu het nog vers in mijn geheugen zit. Vandaag heb ik mijn aantekeningen op los papier gemaakt, maar bij Barnes and Noble vind ik ook een goed notitieboek. Ik heb er helemaal zin in!

Op de terugweg stop ik bij Whole Foods en haal een makkelijke pastamaaltijd voor vanavond. Er is zoveel gratis te proeven vandaag, dat ik er mijn lunch mee doe!

Voor de kinderen thuis komen ga ik op het deck genieten van de warmte. Morgen zal het nog warm worden, maar dan op woensdag opeens een stuk koeler (voor Nederlandse begrippen nog heerlijk, hoor, zo'n 23 graden).

Als ik Cosmo even uitlaat, klets ik wat met mijn buurvrouwen Jeanne en Lorraine. Lorraine's dochter Katarina en Kai zijn van dezelfde leeftijd en wij zijn dus allebei bezig ze te leren chaufferen. Jeanne's zoon Cameron zit een jaar hoger dan Saskia en ze komen samen naar huis lopen uit de bus. Jeanne vertelt, dat Cameron er enorm naar uit heeft gezien, dat Saskia dit jaar ook naar zijn school zou gaan. Lief!

Van Rick hoor ik, dat het bijna het einde was van United Airlines. Een artikel uit 2002 verscheen op het internet over hun bankruptcy filing (ik weet het niet goed te vertalen, want het was niet bankroet gaan) destijds. Op de een of andere manier werd dit gezien als nieuws van vandaag en de aandelen van United gingen van $12 naar een cent! Het handelen werd stilgezet en daarna waren de aandelen weer op hun "normale" (nog heel erg laag!) pijl. Pff! Ik ben benieuwd of daar nog rechtzaken van komen, want dat is natuurlijk geen miniem foutje om te maken!

Saskia en ik hebben een afspraak bij Lofty Salon. Ik word, zoals altijd, door Mona "behandeld", maar Saskia dit keer door haar nieuwe kapster, Julia. Saskia heeft foto's mee van hoe ze haar haar wil en Julia is lekker jong en snapt het meteen. Ze doet precies, wat Saskia wil en het staat Saskia super goed!


Ook ik ben klaar voor iets nieuws. Mijn haar is te licht, het ziet er te gebleekt uit. Bovendien vind ik het te lang. Onder het genot van een glas rode wijn wacht ik tot de kleur zich op mijn haar vastzet. Dat is nog niet zo makkelijk, want Mona moet er meer op smeren en het duurt langer. Maar ik vind het eindresultaat mooi. Volgende keer zal het donkerder worden, verzekert Mona me. Dit is een goede geleidelijke overgang, dus.



Een zeer matig zelf portret, maar goed

Na tweeeneenhalf uur staan we eindelijk weer buiten, maar wel beiden tevreden met onze "nieuwe" hoofden. Saskia vertrekt bij thuiskomst meteen naar vriendinnetjes. Ik klets online met Katja. Die heeft een verkoudheid, maar ook heel veel plezier gehad op zaterdag tijdens de football wedstrijd van Virginia Tech. Hieronder een paar foto's daarvan.


Hokie girls!



Katja en Matt

PS: Ik kan niet bij mijn commentaren, dus dan maar zo. Truus, bedankt voor de suggestie, die gaan we proberen. De dierenarts heeft aangeraden haar toch bij Meike en Snickers te laten slapen, want ze voelt zich gewoon alleen. Hopelijk kunnen haar soortgenoten haar daarmee helpen. We zullen zien.

Hanna en dan, een stralende zondag!

Zaterdag

Bij het wakker worden hoor ik de regen tegen de ramen en op het dak kletteren. Het is altijd wel een gezellig geluid, maar mijn hemel, het stortregent echt! Cosmo en ik zijn binnen een paar seconden doorweekt, als ik hem even uitlaat! Dan zie je pas, hoe "slank" hij is.

Gelukkig blijft de voorspelde tropische storm windkracht uit, maar de regens van Hanna zijn al indrukwekkend op zich. Onze achtertuin verandert al gauw in een zwembad en iedere keer als ik even naar buiten ga, om Cosmo uit te laten en mijn spieren te strekken, loop ik tot mijn enkels in het (wel warme) water.

We maken er dus noodgedwongen een binnendagje van vandaag. Alleen Rick trotseert de zondvloed even om een extra beschermingsstrip voor de electronica te gaan kopen. Het gevaar met dit soort stormen is altijd, dat we zonder stroom komen te zitten en daar hebben we al eerder apparaten aan verloren. Gelukkig gebeurt dat vandaag niet, mede dankzij het gebrek aan harde wind, denk ik.

Het is dus maar goed, dat ik een gewichtenroutine op het programma heb staan. Het lukt me tot nu toe goed om het iedere keer weer anders te maken. Zo verveelt het niet zo snel. Toch denk ik, dat ik bij een volgende slechte dag naar Oak Marr ga om daar de gewichtenmachines weer eens te gebruiken. Gewoon om de routine wat af te wisselen. Na 14 oktober opent dat weer na een renovatie, dus ik ben benieuwd.

Vanmiddag is dus een prima dag om aan mijn fotografie cursus te besteden. Het onderwerp deze week is landschappen. Maar we moeten die met laag licht (zonsop- of ondergang of bewolkt weer) fotograferen. Dat lukt me deze week niet, want het is of superzonnig of de regen komt met bakken neer.

Gelukkig staat erbij, dat je ook al gemaakte foto's mag insturen. Nu heb ik honderden landschapsfoto's, ook van de nationale parken in het westen van het land. En veel daarvan vind ik mooi en zou ik kunnen insturen. Maar ik wil foto's insturen van deze omgeving, want daar ga ik vaker fotograferen. De opmerkingen van de professionele fotograaf, die de cursus geeft, kunnen me helpen daar beter in te worden.

Het duurt even voor ik mijn inzendingen heb gekozen. Het worden uiteindelijk foto's van Burke Lake in de herfst, Scott's Run in de winter en natuurlijk Great Falls. Ik ben benieuwd, wat voor kritiek Jim, de fotograaf, mij hierover zal geven. Zo weet ik, dat de Scott's Run foto op sommige plaatsen bijna overbelicht is. Hopelijk heeft hij tips hoe ik het water zo kan stoppen zonder de foto te licht te maken.


De Burke Lake foto



De Scott's Run foto



De Great Falls foto

Snickers en Cosmo zijn gewoonlijk zoveel mogelijk buiten overdag (en Snickers soms ook 's nachts, als wij hem niet kunnen vinden). Vaak zie ik ze samen de tuin "patrouilleren". Dat ze goede vriendjes zijn, wist ik dus al, maar ook op een dag als vandaag zoeken ze elkaars gezelschap op. En dat is zo schattig, dat ik het wel moest fotograferen:




Om een uur of vijf houdt het op met regenen en tegen zessen komt de zon zelfs te voorschijn! De storm is echt voorbij geraced! Meteen zien we allemaal mensen wandelen, fietsen en joggen in de buurt. Op Weatherbug zie ik, dat wij 5,11 inches regen hebben gekregen, ongeveer 13 centimeter dus! Dat het hier in Vienna nog mee is gevallen qua overstromingen in vergelijking met bijvoorbeeld Fairfax, hier vlakbij, is hier te zien:


Als je dan ziet, dat alleen regen dit al teweeg kan brengen, dan krijg je een beetje een idee, wat een zware orkaan voor een ravage kan aanrichten. En dan zie je de satelietbeelden van Ike en die krijgen die arme Caribische landen zo vlak na Hanna over zich heen. Om kippevel van te krijgen, ik hoop van harte, dat de menselijke tol beperkt zal blijven!

Vanavond hebben we met Serena en Niall afgesproken om te gaan eten. Saskia gaat Aoife helpen met oppassen op haar jongere broertje en zusje. Niall heeft een ons totaal onbekend restaurant gevonden, hier vlakbij nog wel!

De Idylwood Grill ligt in een oud uitziend winkelcentrumpje en ziet er zo van buiten helemaal niet bijzonder uit. Maar binnen zijn de muren een warm oker geschilderd en hangt er kunst van plaatselijke artiesten aan de muur. Het menu heeft veel lekkere gerechten, met vrij ongewone ingredienten.

Wij krijgen een tafeltje bij het raam, dat Niall speciaal besproken heeft. Mijn gerecht, gegrilde zalm met pesto sauce, artisjokharten en gnocchi is precies zo klaargemaakt als ik het heb gevraagd. Ook de anderen smullen en Serena, Niall en Rick bestellen ook nog een dessert. Ik neem een hapje van dat van Rick, maar vind het niet echt lekker. Ik ben niet zo'n zoetekauw.

Na het eten wil Niall ons nog meenemen naar een van zijn "stam"pubs in Falls Church: Ireland's Four Provinces. Serena en ik zijn wel moe, maar vinden het goed, als het maar bij een drankje blijft. Serena werpt zich op als de BOB (heet dat niet zo in het Nederlands?).

Het wordt zo gezellig, dat er wel een paar pints doorheen gaan bij de mannen. Allerlei onderwerpen komen ter sprake en het is toch grappig om te zien, dat Niall en ik een aantal overeenkomsten hebben qua verschillen tussen onze geboortelanden en de VS. Ierland en Nederland zijn natuurlijk heel andere landen, maar kennelijk zijn sommige dingen distinct Europees of Amerikaans (al kan ik nu even niet op een specifiek voorbeeld komen).

Veel later, dan we gepland hadden zijn we weer thuis. Ik ben blij, dat we besloten hebben dit jaar geen groot feest te geven voor mijn verjaardag, maar apart af te spreken met de verschillende stellen. Zulke avondjes met een paar vrienden alleen zijn veel waardevoller, want je hebt dan de volle aandacht voor elkaar.

Zondag

Alsof er nooit een storm gewoed heeft gisteren is er werkelijk geen wolkje aan de lucht! Mooier weer kan gewoon bijna niet. Het is ook lekker koel vanochtend, dus ik gooi alle ramen open, even door laten luchten!

Rick en ik zetten onze, zo kun je het zo langzamerhand wel noemen, zondagse traditie voort en gaan naar Starbucks. Het valt me altijd op, dat daar zoveel verschillende mensen zitten. Families met kinderen, fietsers met hun helmen nog op (doe ik ook vaak, want ik schaam me anders voor mijn "helm"haar!), ouderen van dagen en op het terrasje veel mensen, die hun hond mee hebben. Het is in ieder geval altijd gezellig.

Het ontbijtje gaat er weer goed in en daarna neem ik Cosmo mee uit. Op het weekend vind ik het moeilijker de zelf-discipline te vinden om echt de beweging te nemen, die ik nodig heb. Gelukkig is daar dan de hond, die maar al te graag mee gaat.

Samen lopen we door het bos van Southside park. Daar had ik verwacht, dat de kreek wel flink vol zou zijn. Maar niets is minder waar, er zit wel wat water in, maar er zijn ook nog hele droge stukken. Deze regen was ook wel hard nodig, want verder is de zomer heel droog geweest (in tegenstelling tot New England, vertelde mijn zus, daar heeft het juist meer geregend, dan normaal).

Na de lunch ga ik een stuk rijden met Kai. Dit is de eerste keer, dat hij in de van rijdt en ik moet zeggen, hij doet het heel goed! Ik heb bij hem niet, wat ik vaak bij Katja had, dat ik me verstijfd vasthoud aan de deur of een niet-bestaande rem indruk.

We beginnen in de buurt, maar al gauw laat ik hem op wegen, waar je 35 mijl per uur mag, rijden. Hij parkeert bij de Giant, waar we wat spullen voor het avondeten halen. Het is voor het eerst dit seizoen, dat er weer pompoenen te koop zijn! Dat vind ik altijd zo'n herfstgevoel geven, al dat oranje.

Later op de middag krijgt Kai alweer een kans om te rijden, ditmaal in Ricks auto. Hij heeft namelijk gespaard voor een leguaan en wil naar Vienna Aquarium om te kijken, of die er een hebben. Aangezien ik dat ook een heel leuke dierenwinkel vind, ga ik ook met ze mee.

ER is wel een leguaan, maar een rode en die kost $90. De groene zullen ze binnen twee weken weer aankrijgen en die is wat Kai wil en minstens de helft goedkoper. Nog even geduld hebben dus voor Kai, maar hij koopt wel alvast de benodigdheden voor de kooi.

Intussen kijk ik rond in de winkel. Ze hebben er van alles: land- en waterschilpadden (helaas zou Cosmo die te pakken nemen, anders zou ik er zo een in ons vijvertje willen!), exotische vissen, papegaaien en enorme slangen! Ik ben blij, dat Kai dit keer een wat minder eng reptiel wil!

Rick heeft vanochtend de hot tub schoongemaakt en daar gaan we de rest van de middag lekker in zitten lezen. Het helpt mijn spieren altijd erg en ik maak een mentale notitie, dat ik hier in de winter echt (veel) vaker gebruik van moet maken! Ik vergeet vaak het bestaan ervan, omdat hij beneden staat, dus niet in het gezichtsveld.

We sluiten dit ontspannende weekend af met een maaltje van spiesjes op de "barbie", zoals Rick de grill noemt. Er is salade en de zoetste corn on the cob van het seizoen! Het smaakt heerlijk zomers!

Old Town Trolley

Arme Sushi mist Katja enorm en miauwt de halve nacht heel jammerlijk. Ik vind het heel zielig voor haar, maar weet niet zo gauw een oplossing. Ze mag op ons bed slapen, maar dat is kennelijk niet hetzelfde als Katja's aanwezigheid. Misschien, dat ik de dierenarts maar eens opbel. Wie weet weten ze daar een oplossing.

Al vroeg vertrek ik op weg naar Washington, waar ik om tien uur heb afgesproken met Danielle en Arjan, haar ouders en vrienden van haar ouders. Ze logeren in het Washington Hilton en, al is dat maar twintig kilometer verderop, ik doe er door het spitsuur een goed uur over.

Om klokslag tien uur rijd ik, na even verkeerd te zijn gereden, dankzij de vele eenrichtingsstraten in de stad, bij het Hilton voor. De bellman wijst me de weg naar de parkeergarage achter het hotel, waar gelukkig nog plaats is. In de lobby zie ik meteen het Nederlandse gezelschap zitten.

Er volgt een heel hartelijke kennismaking, waarbij mij een tas met een paar tijdschriften, kruidnootjes en een blik van Jamin met "Gewoon Hollands" erop (later blijken daar superlekkere dropjes in te zitten!) in de handen wordt gedrukt. Nog hartelijk bedankt, allemaal!

Gauw breng ik de tas even naar de auto en dan gaan we op weg naar de halte voor de Old Town Trolley. Danielle had geschreven, dat ze daar kaartjes voor hadden, en aangezien ik die tour ook altijd al eens heb willen doen, vind ik het leuk om mee te gaan.

Na een klein half uurtje wachten komt de groen met oranje "trolley" voorrijden. We hebben allemaal kaartjes van het internet, die we de hele dag kunnen gebruiken, aangezien het een "hop on, hop off" service is. Je mag dus ongelimiteerd op- en uitstappen, waar en wanneer je maar wilt.

De gids vertelt heel leuk en spreekt duidelijk Engels (wat soms weleens mankeert aan de gidsen in DC, vind ik). Hij vertelt een feit over het Washington Hilton hotel, dat ik niet wist: Reagan werd daar in 1981 neergeschoten. Mede daarom vind ik zulke rondleidingen altijd weer leuk, ik leer iedere keer nieuwe dingen over de stad.

Door de mooie buurten Kalorama en Cleveland Park, waarover de gids ook allerlei weetjes vertelt, komen we bij de Washington Cathedral aan. In deze op vijf na grootste cathedraal ter wereld liggen onder anderen Woodrow Wilson en Helen Keller begraven. Het heeft 83 jaar geduurd om hem te bouwen en hij was pas in 1990 af!

Hier besluiten we uit te stappen en het advies van de gids op te volgen om naar boven in een van de torens te gaan. Het is prachtig helder weer, niets wat erop wijst, dat er een tropische storm in aantocht is.

We nemen dus de lift naar boven naar de zevende etage en zijn daar zeer aangenaam verrast. Omdat de cathedraal bovenop de hoogste heuvel in Washington ligt kunnen we van hieruit ver Virginia en Maryland inkijken. Zelfs Tysons Corner is heel goed zichtbaar. En zo heb ik weer een plekje ontdekt om bezoekers aan te raden, want er is hier vrijwel niemand!

Beneden lopen we rond in het prachtige kerkgedeelte. Vooral de sprekende kleuren van de gebrandschilderde ramen en het helemaal gebeeldhouwde altaar zijn indrukwekkend. Het geheel straalt zo'n rust uit!


Buiten wachten we op de volgende trolley, die ons via Embassy Row (de gids ratelt de verschillende ambassades achter elkaar op, links deze, rechts die, ik krijg er gewoon pijn in mijn nek van!), het huis van de Vice President (en de master clock van het U.S. Naval Observatory, ook erg interessant) en Georgetown naar het bekende toeristische gebied langs de Mall brengt.

Bij het Witte Huis stappen we uit en maken de nodige foto's en filmpjes. Dan doen de magen en kelen van zich spreken. Het warme weer (zeker dertig graden) heeft ons dorstig gemaakt en het is lunchtijd. Gelukkig kunnen we meteen aan tafel bij Cosi. Hun flatbread sandwiches en salades gaan er zeer goed in!

Na de lunch lopen we via het World War II Memorial en het Washington Monument naar de metro. Bij het Washington Monument zie ik iets, dat ik nog nooit heb gezien: alle vijftig vlaggen, die het monument omringen, zijn weggehaald.

Aan een Park Police agent vraag ik, of hij misschien weet waarom. Hij antwoordt, dat het vanwege de tropische storm waarschuwing, die voor morgen geldt, is. Dan vraagt hij, waar we vandaan komen. Op ons antwoord: "From the Netherlands", zegt hij heel verbaasd tegen mij "But you don't, you sound local!". Dat vind ik leuk om te horen!


In het metrostation arriveren we vijf minuten voor de aankomst van de blauwe trein, die ons naar Arlington Cemetery brengt. Hier wilde iedereen graag heen. Zwetend en puffend lopen we de flinke heuvel op naar het graf van de onbekende soldaat. Daar komen we net op tijd aan voor de wisseling van de wacht, altijd weer indrukwekkend (op het blog van Danielle en Arjan staat een filmpje ervan).


Je kunt goed de sporen van jarenlang, dag in dag uit 21 stappen heen en 21 stappen terug zien, hier!

Gelukkig is de terugweg helemaal heuvel af. Halverwege bezoeken we nog de graven van de Kennedy's en gaan dan op zoek naar de trolley halte om ons terug naar de stad te brengen. Die is gauw gevonden en de trolley komt er net aan. Bij het Lincoln Memorial stappen we weer uit.

Het is inmiddels al bij vieren en natuurlijk heeft de rest van het gezelschap wat last van jetlag. We drinken wat op een terrasje bij het Memorial en nemen dan de trolleys terug naar het hotel. De laatste trolley brengt iedereen keurig tot voor zijn of haar hotel, erg goede service!

Deze rondleiding kan ik van harte aanbevelen, want niet alleen zijn de gidsen live en goed (in tegenstelling tot andere bedrijven, waar je een bandje hoort), maar je krijgt ook wat meer van de stad te zien, dan de geijkte Mall.

In het hotel is het helaas alweer tijd om afscheid te nemen. Het was een erg gezellige dag, alweer een erg leuke internet ontmoeting! Dankzij mijn trouwe GPS vind ik de snelste weg terug naar huis gauw. Net voor de regen begint rijd ik onze oprit weer op.

35 graden!

Het belooft een warm dagje te worden en ik besluit maar gauw op pad te gaan. Nu de kinderen weer naar school zijn heb ik wel weer veel meer tijd om met Cosmo te besteden. Ik hoef hem ook maar te zeggen: "Ga je mee wandelen" en hij staat piepend bij de voordeur!

Om te voorkomen, dat hij zijn klassieke "ik heb er alweer genoeg van" trek doet hier in de buurt, rijd ik naar het W&OD pad, oostelijker, dan waar ik gewoonlijk loop en fiets. Ik parkeer op de parkeerplaats van de kerk, die ernaast ligt. Er staat verder niemand, ik kan me zo voorstellen, dat dat op zondagen wel anders is.

Cosmo en ik lopen en joggen zo'n vijf kilometer. Het is mooi langs het pad. De herfstbloemen, geel en paars, bloeien. Cosmo heeft nog bijna een brutale chipmunk te pakken en iedereen, die langs loopt of fietst, groet. Het is wel erg warm, dus ik ben blij, dat ik weer water mee heb om Cosmo zo af en toe te geven.

Het is zulk super zomerweer, dat ik gewoon niet binnen wil zijn! Ik breng een verhitte Cosmo thuis en stap dan op de fiets. In de garage grijp ik een van de fietshelmen, die langs de muur hangen. Het voelt een beetje vreemd met iets in mijn rug, maar ik denk er verder niet bij na.

Recht voor onze straat wil ik meteen oversteken, maar daar staat een politieauto te wachten om linksaf te slaan. De agent wuift mij, dat ik over kan steken. Nu is het hier in Virginia als volwassene niet verplicht om een helm te dragen, maar hij moet toch wel zijn hoofd geschud hebben.

Een paar meter later merk ik namelijk, dat ik mijn helm verkeerd om op heb! En dat niet alleen, maar hij is ook nog gebroken, veel bescherming zal hij dus niet leveren! Toch heb ik geen zin om terug te rijden, dan maar een gebroken helm (wel keer ik hem om!).

Om te beginnen denk ik gewoon rustig een kilometer of tien te rijden, maar voor ik het weet ben ik op weg naar de tien mijl. Het is ook zo heerlijk buiten. Zo laat in de zomer is de begroeiing langs het pad zo dicht, dat het moeilijk is dieren te zien. Maar ik geniet van al het groen en de vele bloemen.


Gele bloemen langs de oever van "Difficult Run"

Het is wel heel erg warm nu, zo rond het middaguur. Tijdens het fietsen is het niet zo te merken, maar bij het stoppen druipt het zweet ervan af. En dat begin september!

Op de terugweg merk ik een nadeel van het dichte struikgewas: vlak voor me rennen twee herten het pad op. Ik moet ervoor remmen en zij schrikken ook. Ik zie ze nog even verderop, maar goede foto's maken lukt niet, alweer door het struikgewas.


Vanuit het struikgewas houdt hij me goed in de gaten!

Weer op de hoofdstraat teruggekomen heb ik het zo warm en begint mijn maag ook te rommelen. Ik besluit bij Starbucks te stoppen en te lunchen op hun terrasje met een ijskoffie en een broodje kalkoen met artisjokken.

Opeens hoor ik achter me de vraag: "So, did you watch the speech?" Ik keer me om en zie een Afrikaanse Amerikaan de krant lezen. Vol verwachting kijkt hij me aan. "Palin's speech", verduidelijkt hij. Ik zeg, dat die te laat voor mij was (de waarheid). Oh, zegt hij, maar ze deed het fantastisch! En ik maar denken, dat alle Afrikaanse Amerikanen hier voor Obama waren...

Net op tijd voor Laura's aankomst ben ik thuis. Had ik vorige week hard een massage nodig met Fay op komst, nu voel ik me best goed. Maar ik heb het toch niet afgezegd, want de ervaring leert, dat mijn lichaam dan prompt slecht reageert.

Ook Laura begint over de presidentsverkiezingen. Amerikanen, althans degenen, die ik ken, praten niet veel over hun politieke overtuigingen, over het algemeen. Dat vind ik wel fijn, want ik heb een hekel aan politieke discussies. Het ene kamp is er dan op uit het andere kamp te overtuigen en niet zelden wordt dat heel onvriendelijk. Niet mijn kop thee, om een anglicisme te gebruiken.

De reden, dat ik er hier dus over schrijf, heeft minder met hun of mijn politieke overtuigingen te maken, dan het feit, dat zij mij verbazen. Laura is homoseksueel en de Republikeinen zijn daar toch minder tolerant over (om het zacht te zeggen). En toch was zij onder de indruk van Sarah Palin en is niet zeker, hoe ze in november zal stemmen.

Juist van die groepen, homoseksuelen en Afrikaanse Amerikanen, zou ik verwachten, dat ze Democratisch zouden stemmen bij uitstek. Duidelijk is dat niet altijd het geval, al vertelt Laura, dat veel van haar van oudsher Republikeinse vrienden en vriendinnen (veelal homoseksueel) niet blij zijn met McCain. Hier in Virginia hebben we waarschijnlijk nog een derde keus: Independent Greens. Saai zijn deze presidentsverkiezingen in ieder geval allerminst.

Kai popelt om een nieuw skateboard te gaan kopen. Zijn vorige is een paar dagen geleden weer gebroken. Ik vraag hem toch even of de boards van zijn vrienden ook zo vaak breken. En hebben zijn vrienden ook zo vaak nieuwe (toch vrij dure) schoenen nodig (Kai springt gaten in de zijne binnen de paar maanden)? Volgens Kai hoort het erbij. Het is, dat hij verder niet zoveel vereist.

Bij East Coast Board Company vindt Kai al gauw het board, dat hij wil. Ik zie Kai hier nog weleens werken. De jongens, die ons helpen, doen me aan hem denken. Skateboarders zijn kennelijk een bepaald soort jongens (stil, dun, langharig (hoewel Kai's haar nu wat korter is)). Ik houd mijn gedachten wijselijk voor mezelf.

Deze week staat in het teken van makkelijke maaltjes. Vanavond eten we taco's, alweer buiten. Het gaat er allemaal goed in. Wat ben ik blij en trots, dat ik de energie had om drie maaltijden klaar te maken deze week. Rick ook, want hij raakt er niet over uit.

Mensen, die niet aan pijn of chronische vermoeidheid lijden of met iemand met zo'n aandoening leven, kunnen zich, denk ik, niet echt voorstellen hoe fijn het is, als je je 's avonds goed genoeg voelt om te koken. Daarom is voor mij de crockpot (slowcooker) zo'n uitkomst in de winter.

Deze hele zomer is het me eigenlijk niet gelukt zelf te koken. Het was overdag te druk en dan was ik tegen de avond ronduit uitgeteld. Nu de dagen rustiger zijn en het weer nog warm, dus de pijnen onder controle, vind ik het super om een maaltijd klaar te kunnen maken, omdat ik me niet te pijnlijk vermoeid of ziek voel. Het is gewoon een opwindend gevoel! Dit is wat ik wil!

Kon ik dit gevoel maar even vasthouden! Ik vrees echter het ergste met Hanna in aantocht. Toch weet ik nu, dat het, onder de juiste omstandigheden, kan, en dat scheelt ook. Hopelijk volgen er deze herfst nog veel rustige, warme dagen.