Winterse wandeling

Bij het wakker worden vind ik mijn hondebaby dicht tegen me aan genesteld. Als Rick op is gestaan springt hij stiekem op ons bed en dat is de enige keer van de dag, dat ik dat gedoog. Het is lekker warm en lief en vanochtend krijgt hij een extra grote knuffel. Vandaag is het precies een jaar geleden, dat we hem in Midlothian gingen ophalen! Ik zou me geen leven zonder hem meer kunnen voorstellen!

Rick haalt een lekker Starbucks ontbijt voor ons, wat er zeker goed ingaat met de koude buiten. Kennelijk bestellen heel wat mensen het koffiemengsel, dat Rick en ik lekker vinden, want nu hoeven we alleen nog maar "Caramel Skinny Latte" te zeggen, in plaats van "non fat latte with sugar free caramel syrup". Scheelt toch weer een adem.

Rillend loop ik even later naar Mary Ellens huis. De warme dagen van vorige week zijn alweer lang vergeten. Ik vertel Marceleus van de pijn in mijn kuit en hij laat me allerlei strekoefeningen doen. Ook raadt hij aan er hitte op te doen, dus ik ga vanmiddag maar eens mijn kersenpitten wrap gebruiken.

Als ik thuiskom is het tijd om afscheid te nemen van Rick. De geluksvogel gaat voor een nacht naar Tampa en vanmiddag heeft hij nog tijd om naar MGM Studios in Orlando te gaan! Ik wil mee!!!

Een paar uur later belt Rick, dat hij goed is aangekomen en vertelt, dat het vliegtuil vol zat met "snowbirds". Er waren zoveel oudere mensen in rolstoelen, dat de vlucht iets vertraagd werd. Over een aantal jaren zullen wij ook bij die groep horen, want we zijn vast van plan ooit een tweede huis in Florida te kopen.

Terwijl Rick geniet van de warme Floridiaanse temperaturen is Cosmo nog niet uit geweest. De temperatuur is om elf uur nog onder het vriespunt en de eerdere zon heeft plaatsgemaakt voor een dreigende bewolking. Ik laat mijn plan om naar een van de meren te gaan maar varen.

Nadat ik eerst langs de high school ben gereden om vergeten papieren voor Katja af te leveren, parkeer ik de auto naast de oude locomotief in Vienna. Op de radio heb ik al gehoord, dat het net ten westen van ons hard sneeuwt.

Op het W&OD pad zie ik slechts een paar fietsers en in de verte zo'n echte sneeuwlucht. En de wind blaast door alles heen. Brrr!!! Ik besluit het bos van Northside Park in te gaan. Hier is het wat beschutter.

We lopen langs het beekje, waar hele groepen roodborstjes (robins) rondvliegen. Hier verstoppen ze zich dus in de winter! Ik had al ergens gelezen, dat robins niet migreren, maar we zien ze in de winter eigenlijk nooit in de tuin.


Speciaal voor Annemiek: robins! Wel een slechte foto, maar ze zaten er

In dit gedeelte van het bos is het heel duidelijk, dat er een bever bezig is geweest. Helaas zien we het dier (of de dieren, want er is nogal hard geknaagd, overal staan stompjes van bomen) zelf niet, want dat zou ik zo graag willen! Een boom ziet eruit, alsof er net hard aan gewerkt is.


Net of hij net is weggerend voor wij kwamen!



Cosmo wacht gelaten tot ik klaar ben met fotograferen

Inmiddels sneeuwt het, al blijft er weinig liggen en ik word door en door koud. Gauw loop ik terug naar de van. Thuis maak ik meteen een lekkere soep klaar voor de lunch.


Besneeuwde bladeren

In het bos heb ik tenminste een paar foto's van mijn huiswerk voor de fotografie cursus kunnen maken. Die upload ik en krijg vrijwel meteen antwoord van de fotograaf: Excellent work! Nou, dat begint goed! Alleen moet ik nu nog twee andere originele situaties vinden.


Geen "negatieve ruimte" tussen de boomstammen



Met de "negatieve ruimte" ertussen

De opdracht is diepte in een foto brengen door het gebruik van positieve en negatieve ruimte. De ene foto moet, door het ontbreken van negatieve ruimte, weinig diepte hebben en de andere "goede" foto moet die diepte laten zien. Hoewel ik de bedoeling heel goed snap vind ik het heel moeilijk goede voorbeelden te vinden, die beide situaties illustreren.

Alleen Kai komt op tijd van school vandaag. Katja blijft laat, omdat ze vrijwilligersuren moet volmaken voor de Math Honor Society, anders kan ze geen lid blijven. En Saskia gaat verder met de repetities voor hun musical in april. Iedere dinsdag tot en met donderdag tot vijf uur blijft ze op school, best pittig!

Kelli, Tabatha's moeder, belt of ik interesse heb in een "car pool". Samen met nog een moeder zouden we met zijn drieen zijn. Nu heb ik vorige week al gedacht, dat het idioot is, dat al die ouders, die allemaal vlakbij wonen, apart naar de school moeten komen om hun kroost op te halen. Ik neem het aanbod dus grif aan. Vanaf volgende week haal ik op dinsdag op en de andere twee moeders de andere dagen. Perfekt!

Nu Rick er niet is maak ik het makkelijk en we bestellen Chinees. Deze Chinees biedt ook de mogelijkheid de gerechten gestoomd en met de saus apart te krijgen, vind ik vandaag uit! Ik bestel Sechuan scallops (kokkels?). Ze zijn heerlijk en heel licht, precies wat ik wil.


Snickers heeft besloten, dat het mandje in de keuken een lekker bed is

En dan het klapstuk van de dag: de seizoenspremiere van American Idol! Al weken lees ik op Nederlandse email lijsten en fora over de Nederlandse Idols, met zangers en zangeressen met de meest vreemde namen. Nu zal ik weer over onze versie kunnen schrijven. Simon Cowell is in ieder geval weer helemaal in vorm (waarom die man niet wat beter gekleed kan gaan is me een raadsel, een spijkerbroek en een wit t-shirt vind ik geen gezicht). Vermakelijk is het in ieder geval onmiddellijk weer!

Een alledaagse maandag

Monday, Monday... Ach, was het maar altijd weekend (hoewel, dan zouden we er niet meer van genieten, natuurlijk)! Katja kruipt vrijwel naar de badkamer, zo moe is ze. Sinds het gebeuren met haar voet gebruikt ze onze douchecel en het verbaast me iedere dag weer, dat ze op tijd op school is! Haar douche lijkt in ieder geval eindeloos te duren. Ze heeft daarna op zijn hoogst nog een kwartier om: haar haar te drogen, make up aan te brengen, ontbijt te eten, lunch te maken en andere voor school benodigdheden!

Maar goed, net na zevenen sluit de deur zich achter de tieners. Ik ben inmiddels, heel ongewoon, weer naar Dromenland afgereisd. Ik droom een ingewikkelde droom over terroristen, die langzaam dichterbij komen en Christine, die huilt, omdat ze gaat verhuizen en boos is op mij, omdat ik haar niet genoeg aandacht heb gegeven.

Met schrik word ik wakker van de telefoon en moet even omschakelen van de boze Christine in mijn droom, naar de werkelijke Christine, zich van geen kwaad bewust. We spreken af na Cosmo's training een lange wandeling te gaan maken.

Saskia en ik eten samen ontbijt. Zij heeft bepaald, dat dat Yogurt Burst Cheerios moeten zijn. Saskia is daar dol op, maar ik vind ze niet lekker. Geef mij maar de gewone Cheerios, die lekker nootachtig smaken, met wat vers fruit. Maar ik ben al blij, als Saskia ontbijt eet, want daar heeft ze meestal geen zin in.

Mary Ellen komt mij ophalen om te gaan lopen. Alleen doet mijn kuit nog steeds flinke pijn, dus van joggen komt niets. Het voelt als een gescheurde spier, die er gewoon opeens op vrijdagochtend was en nog niet beter voelt. Natuurlijk heeft het meteen een domino effect tot gevolg en zit mijn hele rechterkant muurvast.

Wandelen helpt daarbij wel wat, maar hopelijk kan Marceleus morgen wat oefeningen laten doen, die het allemaal helpen. Aan Laura, mijn massage therapiste, heb ik even niets, want die was vorige week flink ziek en masseren vergt toch heel wat lichamelijke kracht. Wanneer ze daar weer toe in staat is, weet ik niet.

Precies op tijd kom ik met Cosmo weer bij Petsmart aan voor zijn training. Ik heb een nieuw snoepje mee, vetvrije Pup-peroni en Cosmo zit al meteen met zijn snuit in mijn jaszak.

De hele training doet hij meteen wat ik zeg, want hij weet, dat er een stukje Pup-peroni in mijn hand zit! Zo af en toe is hij zelfs heel stout en probeert het uit mijn hand te happen. Het is nog wel echt een tiener, hoor! Maar hij laat duidelijk zien, dat de training zijn vruchten af werpt.

Er zijn nog twee "intermediate" trainingen en dan wil Carol een paar weken vrij nemen. Daarna gaan we door naar een "tricks" klas, waarbij de honden dingen als de krant brengen e.d. leren. Dat lijkt me zo leuk!

Daarna is de advanced klas en dat is het dan wel. Ik wil graag doorgaan met een klas voor Cosmo eens per week. Dat is een goede manier voor ons beiden om helemaal op elkaar geconcentreerd te zijn en ik denk ook, dat het voor Cosmo mentaal heel goed is. Na de advanced klas moet ik dus even kijken, hoe we verder gaan.

Na afloop koop ik een paar lekkere met kaas-bacon gevulde hoefjes voor Cosmo en bij de kassa wordt hij helemaal geknuffeld. De kassieres proberen hem zijn "roll over" truc te laten doen, maar hij snapt het niet. Onder applaus (en Cosmo lijkt wel te glunderen) lukt het onder mijn leiding natuurlijk wel.

Een van de schattige dingen van deze hond vind ik zijn duidelijke wil om te doen, wat men van hem vraagt. Als hij het niet doet, begrijpt hij gewoon niet, wat er bedoeld wordt (al moeten we aan "Come" nog wel hard werken!).

Christine staat, als wij aankomen, al klaar om te gaan wandelen. De eerdere zon is inmiddels alweer achter de wolken verdwenen en het waait flink. De hoofdband gaat om en de handschoenen aan. Onderweg zien we een aantal "flurries", verdwaalde sneeuwvlokjes. Niets vergeleken bij de Nor'Easter bij mijn zus in de buurt, waar ze flink wat sneeuw kregen!

In het bos is het een stuk aangenamer en, al doet mijn kuit flink pijn, het wordt een lekkere wandeling. Ik moet wel de hele tijd aan mijn droom denken en ban de gedachte, dat zo'n simpele wandeling samen volgend jaar niet meer mogelijk is, maar gauw. Het heeft geen nut in de toekomst te leven, ik wil van vandaag genieten!

Op de terugweg haal ik bij Whole Foods verse spinazie en artisjokken ravioli en een heel lekkere pittige pasta saus. Ook hebben ze vers knoflook brood.

Rick komt vroeg thuis. Hij heeft al maanden last van zijn rechterpols en heeft daar een paar weken geleden een MRI voor gehad. De orthopedist heeft een ontsteking geconstateerd en nu moet Rick vanaf vandaag voor drie weken met een spalk om zijn duim en onderarm lopen. Het mag er alleen af om te douchen, zodat het goed rust krijgt. Gelukkig kan hij met zijn andere vingers nog van alles, want hij moet morgen naar Florida voor zijn werk.

De pasta maaltijd gaat er goed in en iedereen, inclusief Rick, die voor zijn presentatie morgen werkt, heeft huiswerk. Mijn huiswerk voor mijn fotografie cursus moet woensdag ingeleverd zijn, maar mijn probeersels zijn nog niet tot mijn tevredenheid. Ik hoopte in Washington wat materiaal te vinden, maar dat viel tegen. Morgen ga ik meer proberen, want ik wil alles uit deze cursus halen!

Weekendje uit in eigen stad

Zaterdag

De dag begint lekker zonnig en ik neem Cosmo mee voor een flinke wandeling. Onderweg halen we Kai op van zijn logeerpartij bij Charlie. Susan, Charlie's moeder, en ik praten over Katja's college keuzes. Zij heeft een kind op James Madison University en een kind of Virginia Tech. Beide scholen staan bovenaan Katja's lijst.

Rick en ik pakken onze spullen in en vertrekken dan, met achterlating van allerlei instructies voor de kinderen, richting Washington. Dit zal de eerste keer worden, dat Katja ook 's nachts de verantwoording voor haar broer en zus heeft.

Omdat het lunchtijd is en te vroeg om in te checken bij het hotel rijden we eerst naar Chinatown. Bij het Convention Center is een enorme parkeerplaats, waar vrijwel altijd plaats is. We hadden echter niet op de motorfietsen show daar gerekend en het is beredruk!

Gelukkig weet Rick dat er een grote parkeergarage onder het nabij gelegen Renaissance hotel zit. Ook daar is het heel druk, maar we vinden nog een (nauw!) plekje. Het is een verwarrende garage en we verdwalen nog bijna voor we eindelijk weer buiten staan.

Dit alles heeft langer geduurd, dan we dachten en onze magen rommelen. Gelukkig ligt ons restaurant van keuze dichtbij. Zaytinya is een Mediterranees restaurant, waar je "mezze" kunt bestellen: kleine gerechtjes, die gedeeld kunnen worden. Dit vind ik de leukste restaurants, ik bestel toch al vaak alleen een paar "appetizers".

Ook in het restaurant is het druk, maar er is nog een tafeltje voor ons vrij. We bestellen gegrilde zalm en gegrilde lam en ieder een salade. De mijne is werkelijk de lekkerste salade, die ik ooit heb gehad en dat zegt wat! Er zitten citrusvruchten in en granaatappelzaden, maar ook zwarte olijven en feta kaas, wat het geheel heerlijk pittig en fris maakt.

Na een relaxte lunch is het tijd om ons naar het hotel te begeven. Hans, de man van Sylvia, is manager van het Sofitel in Washington en heeft voor ons een kamer besproken in dit prachtige hotel, dat nummer 3 staat in Washington op Tripadvisor.com.

Helaas voor ons (maar niet voor Sylvia en Hans, die naar New York zijn) werkt Hans dit weekend niet, maar we worden door zijn medewerkers werkelijk als een koning en koningin ontvangen!

De diensdoende manager zelf brengt ons naar onze kamer, of beter gezegd suite, op de hoogste (twaalfde) verdieping. Het is werkelijk een prachtig onderkomen! Een enorme slaapkamer met king bed, een luxe badkamer en een zitkamer zijn allemaal smaakvol en modern ingericht.

De kamer overtreft onze stoutste verwachtingen al, maar er staat ook nog een fles champagne en fruit en een gebakje. Het is allemaal super deluxe en fantastisch! Rick vraagt of we maar gewoon niet de hele tijd in het hotel zullen blijven, ha ha.


Nadat Jack, de manager, afscheid heeft genomen, ons op het hart drukkend hem te laten weten, als er iets is, wat we nodig hebben, pakken we onze weinige bagage uit. Inderdaad is het bijna jammer om weer weg te gaan, maar ik wil graag de zonsondergang bij het Lincoln Memorial fotograferen.

Met fototoestel in de aanslag lopen we eerst naar het vlakbij gelegen Witte Huis. Het is overal een drukte van jewelste met toeristen en bij het hek van het Witte Huis hoor ik het stel naast me Nederlands praten. De rest van de middag horen we nog een heel stel andere talen. De lage dollar trekt kennelijk veel buitenlanders naar onze hoofdstad, want in januari is het gewoonlijk heel stil.

We lopen door het World War II Memorial en langs de Reflecting Pool richting het Lincoln Memorial. Tientallen Canadese ganzen maken die vijver tot hun thuis en dat is te zien aan alle poep, die langs de kanten ligt! Ganzenpoep doet niet veel onder voor hondenpoep en het vergt ware slalomtechnieken om het te vermijden.

Zonsondergang bij de monumenten:


De zon staat inmiddels al flink laag en de lucht begint te kleuren. Het Lincoln Memorial blijf ik een prachtig gebouw vinden. Als ik daar langs de vijver loop moet ik altijd aan de duizenden mensen denken, die er luisterden naar Dr. Martin Luther Kings "I have a dream" speech in 1963. Hoe tijden veranderen en toch ook niet, want hoeveel onzekerheden zijn er tegenwoordig nog voor de Afrikaanse Amerikanen?

Rick, die lang niet zo vaak op de Mall komt, als ik, wil graag het Korean Memorial weer eens zien. De beelden van de soldaten, die hier staan, hebben gezichtsuitdrukkingen waar de angst en onzekerheid vanaf straalt. De Memorials zijn allemaal zo verschillend, maar kwa indrukwekkendheid doen ze niets voor elkaar onder.

Na ook het Vietnam Memorial te hebben bezocht lopen we weer terug, terwijl ik de zonsondergang mooi op de foto probeer te zetten. Het wordt, nu de zon weg is, flink kil en Rick rilt in zijn fleece jas.

We lopen dus maar gauw terug naar het hotel, waar we toasten met de champagne en de voor ons neergezette lekkernijen soldaat maken. We hebben een paar uur voor onze restaurant reservering en kijken naar HBO, waar een paar leuke films spelen.

Terwijl we zitten te genieten van ons samen zijn gaat Ricks mobieltje. Het is Katja, die helemaal buiten zichzelf is van enthousiasme. Zo zelfs, dat Rick haar eerst helemaal niet verstaat!

Maar dan staan wij ook te dansen, want Katja heeft een brief van James Madison University gekregen, dat ze is toegelaten! Dit is een van de universiteiten, waar ze graag heen wil, en we hadden niet verwacht, dat ze bij de eerste ronde al zou worden aangenomen daar! Dit is dus echt geweldig nieuws voor haar, maar ook voor ons, want een studie in Virginia is veel goedkoper en zo blijft ze dichter bij huis.

Katja zal nu wel aan de andere scholen, waar ze al is toegelaten, laten weten, dat ze die scholen niet kiest. Ze kiest echter nog niet definitief voor James Madison, want haar werkelijk favoriete school is Virginia Tech en daarvan hoort ze pas in april of ze wordt aangenomen. Ook houdt ze nog een slag om de arm voor University of North Carolina Wilmington, omdat ze daar marine biologie kan doen en dat toch nog steeds haar interesse erg heeft.

Helemaal blij en in een feeststemming verkleden Rick en ik ons voor het avondeten. Voor het hotel wordt een taxi voor ons aangehouden en Rick geeft de chauffeur het adres voor het Belga Cafe. Alleen is dat heel anders, dan ik me herinner... Maar ja, Rick heeft het gecopieerd, dus mijn geheugen zal me wel in de steek laten, denk ik.

De chauffeur rijdt door het drukke Chinatown, voorbij het Capitool het zuidoostelijke gedeelte van de stad in. Ik bedenk me, dat ik dit deel van de stad helemaal niet ken. Van de vier kwadranten van Washington wil je vooral niet in het noordoosten zijn, maar in het zuidwesten en zuidoosten zijn ook interessante buurten.

Het adres, dat Rick heeft opgegeven, blijkt niet eens te bestaan en we staan gewoon in een woonbuurt, geen restaurant te bekennen. De chauffeur belt het restaurant, wat inderdaad, zoals ik me meende te herinneren aan 8th Street ligt, niet aan E Street. De seniliteit heeft dus gelukkig nog niet toegeslagen!

Tot onze grote verbazing is 8th Street SE een heel gezellige straat met feestverlichting en allerlei leuke restaurantjes en winkels! Wie had dat gedacht, een totaal onontdekt gedeelte van Washington!

Het Belga Cafe zit in een oud pand en is een heel gezellig Belgisch restaurant. De menukaart is helemaal in het Vlaams, ook erg leuk, vind ik. Alleen is het jammer, dat de serveerder er geen woord van verstaat, maar ja, je kunt niet alles hebben.

Het is goed, dat we hebben gereserveerd, want er staat een flinke rij wachtenden. Wat ik als voorafje wil heb ik op de website al gezien: een tomaat gevuld met "grijze garnalen". Durf ik te hopen, dat dat mijn super favoriete Hollandse garnalen zijn?

Als het gerecht wordt bezorgd spring ik bijna een gat in de lucht! Want dat zijn het dus inderdaad. Garnaaltje voor garnaaltje eet ik het op, genietend van die typische smaak, die geen enkele andere garnalensoort echt heeft. Rick moet er wel om lachen, maar alleen hiervoor zou ik al terug willen naar dit restaurant!

Natuurlijk kunnen we niet Belgisch gaan eten en geen frieten bestellen. En vanzelfsprekend komen die met mayonnaise. Ook de Amerikanen om ons heen zie ik met smaak friet met mayonnaise eten. Wie weet komt het er hier ooit nog in!

Ook het hoofdgerecht is super klaargemaakt. Rick griezelt van het feit, dat ik de zwezeriken bestel. Hij houdt het bij de lamskotelet. Als toetje moeten we gewoon het Belgische chocolade dessert bestellen, al is er nog maar weinig ruimte in onze magen. Ook dat stelt allerminst teleur.

Zeer voldaan stappen we in de taxi terug naar het hotel. Daar trekken we de badjassen van het hotel aan en kijken het romantische "Music and Lyrics". Dan stappen we moe, maar heel tevreden, in het zachte bed van het Sofitel.

Zondag

Dit bed voelt alsof ik op een wolk lig, zo zacht en lekker! Het herinnert me eraan, dat Rick en ik echt, heus, een nieuwe matras moeten hebben!!! Met moeite besluit ik om kwart over negen, dat het tijd is om het ontbijt te bestellen. Naast me zie ik Rick ook net zijn ogen openen.

Het room service menu is zo lekker, ik kan bijna niet kiezen! Er staan crepes met nutella, wafels met aardbeien en slagroom, omeletten en meer op. Rick kiest de brioche French toast met gestoofde appels en maple siroop en ik besluit uiteindelijk de frittata te nemen. Deze is gemaakt van eiwitten, spinazie, tomaat, zongedroogde tomaat en asperges.

Alles wordt zo'n twintig minuten later bezorgd en we smullen. Ook de koffie is precies sterk genoeg en bij de toast zitten mini potjes Bon Maman jam. Niet alleen is het een heel mooi hotel, de keuken is duidelijk ook een vermelding waard.

Al te snel is het weer tijd om in te pakken en uit te checken. Waarom gaan leuke dingen toch zo gauw voorbij? We doen de bagage in de auto en Jack, de manager, komt afscheid nemen en zegt, dat de auto voor het hotel geparkeerd kan blijven tot we klaar zijn om te vertrekken. We bedanken hem hartelijk en lopen dan de stad in.

Alweer verbaas ik me over de drukte. Ik ben gewend, dat het op zondag een dooie boel is, maar dat is zeker in het Penn Quarter en Chinatown niet het geval. De restaurants zitten vol brunchers en kennelijk spelen de Capitals in het Verizon Center, want we zien overal hockey jerseys.

Het Verizon Center bestaat dit jaar 10 jaar en mijn hemel, wat is de buurt eromheen in die tijd verbeterd! Vroeger was dit de hoerenbuurt en was er enkel Chinatown met Chinese restaurants en de Chinese boog. Nu zijn er allerlei restaurants, winkels en musea (zoals het Spy Museum) om te bezoeken.

En gisteren in de taxi zagen we, dat we nu ook een heuse Madame Tussaud hebben! Die willen Rick en ik graag zien en we betalen, na even slikken, de toegangsprijs van $25 per persoon. Ik vind het heel wat, maar het is natuurlijk kunst, waar je naar kijkt, want ieder van die wassen beelden is helemaal handgemaakt en alleen het haar al duurt ongeveer 140 uur, lezen we op de muur.

Madame Tussaud:


De tentoonstelling is vrijwel geheel wat je in de hoofdstad van de VS zou verwachten: Amerikaanse geschiedenis (beelden van George Washington, Thomas Jefferson etc.), presidenten (Eisenhower, Nixon, Kennedy, Reagan, Clinton, beide Bushes, onder anderen), je kunt aan het bureau in het Oval Office gaan zitten en Hillary Clintons hand schudden. In een zaal staan en zitten een heel aantal showbusiness beroemdheden en er zijn een paar sporthelden. Ik krijg het gevoel, dat er zeker ruimte is voor uitbreiding in die gedeeltes.

Na zo'n drie kwartier staan we weer buiten en lopen in de richting van het Capitool. De zon is inmiddels verdwenen en met de bewolking wordt het ook een stuk killer. We hebben zin in iets warms, maar hebben na het grote ontbijt niet heel veel trek.

Onze wandeling in foto's:


Al lopend komen we langs Bistro d'Oc en besluiten daar een uiensoep te bestellen. We zitten naast een paar stokoude priesters en ik kan bijna door de grond gaan, als Rick iets ondeugends tegen mij zegt! Gelukkig lijken de heren ook wat dovig getuige de luide manier, waarop ze met elkaar praten, dus hopelijk is de opmerking hun ontgaan en heeft mijn knalrode hoofd me niet verraden!

Ook dit is weer een gezellig Frans restaurantje met typische gerechten als cassoulet en croque monsieur. Terwijl we door de stad lopen valt het ons op, hoeveel restaurants er wel zijn, waar we nog nooit van gehoord hebben. We ontdekken te voet allerlei nieuws.

Na de lunch is het tijd om de auto op te zoeken. Onderweg stoppen we nog even bij Borders om een boek over de Florida Keys te kopen. Daar hopen we in de paasvakantie heen te gaan. We vinden een Insider's Guide met heel veel informatie, dus dat wordt lekker bladeren vanavond, niets leuker dan voorpret!

Rond drieen lopen we ons huis weer binnen en treffen het keurig netjes aan. De kinderen hebben hun vrijheid wel leuk gevonden, vertellen ze. Volgende keer mogen we van hen twee nachten wegblijven!

Vanavond zijn we bij Leahs ouders een paar deuren verderop uitgenodigd om dessert te komen eten. We gaan dan de reis, die Leah, Katja en JB (wiens ouders ook komen) en wellicht nog een stel andere vrienden naar Cancun willen maken als "graduation" cadeau, bespreken.

Als zeventienjarige ging ik alleen met een vriendin naar Malaga en Katja is veel volwassener in haar doen en laten, dan ik toen, maar toch vind ik zo'n reis maar eng (vooral met het verhaal Natalie Holloway in gedachten, die ook op zo'n soort reis was). Maar ja, loslaten moet eens en de kinderen zijn voor de wet volwassen.

Het is wel fijn om onze bedenkingen ook van de andere ouders te horen. Onder het genot van een stukje cheesecake (morgen is het afgelopen met het eten, want mijn broeken voelen me te strak aan!) bespreken we de details. De kinderen mogen gaan, maar ik merk, dat we allemaal blij zullen zijn ze na een week weer gezond en wel van het vliegveld te kunnen halen!

En zo komt er weer een einde aan een heerlijk en avontuurlijk weekend. Dit maakt de ellenlange maand januari een stuk makkelijker om door te komen!

Pursuit of Happiness

Een blik door de lamellen en ik wil gewoon terug naar bed. Er hangt een mist en het miezert. Het geeft mij het echte januari gevoel. Al werk ik er nog zo hard aan, ik merk, dat bij het minste geringste mijn stemming diep in de mineur zakt.

Op die momenten is het me helemaal duidelijk, dat mensen, die klinisch depressief zijn, er niets aan kunnen doen. Zulke stemmingen haat ik, maar ze gebeuren gewoon. Dus, waarschuwing: minder alles is leuk en aardig blog, dan anders, vandaag!

Met veel pijn in mijn lijf sta ik op en kus Saskia, die alweer doodmoe opstond, gedag voor school. Hoe dat volgend jaar moet, als zij tenminste een uur eerder op moet staan dan nu, is me een raadsel. Maar ja, wie dan leeft, wie dan zorgt. Ik maak me er zorgen over, maar kan er op het moment niets aan veranderen.

Met alle macht probeer ik iets positiefs te vinden aan deze dag. Gelukkig komt Mary Ellen om te gaan lopen, maar mijn kuit doet pijn, zeur, zeur, zeur. Jeetje, ik schrik er zelf van, hoe dicht ik bij het "glas is half (of zelfs helemaal!) leeg" gevoel sta!

We wandelen 3,75 mijl door de miezerige buurt. Maar ik ben dankbaar voor Mary Ellens vriendschap, vandaag moet ik mijn zegeningen tellen om me beter te voelen en dat is er een.

Thuis zit ik half-watterig achter de computer. Ik zou naar Sterling gaan vandaag om mijn vriendin Annemarie voor het eerst sinds november 2006 weer te zien. We wonen drie kwartier bij elkaar vandaan, maar het blijkt heel moeilijk om af te spreken!

We zouden vandaag met onze honden gaan wandelen, maar dat gaat niet door. Annemarie heeft computerproblemen en geen zin in vieze honden in auto's en huis. Ik vind het eng om door de mist zo ver te rijden, dus opeens heb ik een hele open ochtend!

Veel mensen zouden daar blij mee zijn, maar vandaag ben ik dat niet. Cosmo heeft zo niet genoeg beweging en hem in de tuin laten wil ik niet, want dan komt hij modderig en vies binnen en ons tapijt is al lichtbruin in plaats van zilvergrijs daardoor.

Ironisch genoeg gaat het programma, wat ik nu kijk, 20/20 over de "Pursuit of Happiness" en kan geluk gevangen worden? Het programma gaat er wetenschappelijk op in, er schijnt een fysiek iets te zijn om gelukkig te zijn.

Daar werk ik vanochtend hard aan. Die mineurstemming ligt mij niet. Ik weet heel goed, dat ik flink gezegend ben met allerlei fijne dingen. Een daarvan is Cosmo en die wil nog wel verder uit. Ik begin klein en maak tenminste mijn hond blij door er weer op uit te gaan.

Mijn kuit doet nog pijn, dus hardlopen gaat niet, maar gewoon snelwandelen wel. We lopen en lopen en mijn Garmin GPS vertelt precies hoe ver we zijn gegaan. Ik wil de tien kilometer vol maken.

Helaas begint het op mijl 5,5 hard te regenen en dan ben ik zover van huis, dat ik de rest wel moet lopen. Eerst baal ik ervan en dan zie ik Cosmo happen naar de druppels en mensen in auto's meewarig naar me kijken. Opeens is het daar, het geluksgevoel! Hier loop ik, met mijn mooie hond, ik voel de natuur op me en word kleddernat, maar het is niet te koud, een warme douche wacht en ik geniet!

Dat gevoel verlaat me de rest van de dag niet meer. De douche voelt heerlijk! Ik ruim op in huis en krijg heel wat gedaan. Met Cosmo ga ik boodschappen doen in Vienna en hij ligt gewoon heel lief in zijn stoel, wat mijn hart weer doet smelten.

Na de lunch breekt de lucht open en opeens is er felle zonneschijn. Dat niet alleen, maar het is ook 15 graden! Naar boven ga ik en met een stapel leesmateriaal installeer ik me voor het huis.

Als alle tijdschriften uit zijn begin ik aan Weird Virginia. In dit boek worden vreemde dingen in deze staat beschreven. Ik lees over de Drie Zusters stenen in de Potomac als Jim, Laura en Michaels vader, langs komt om zijn kroost af te zetten. Ik vertel hem over dit verhaal en hij kent het, want hij is hier opgegroeid. Dat vind ik het leuke van deze buurt, zoveel mensen wonen hier al hun hele leven. In de meeste buurten hier komt iedereen uit andere gebieden.

Als de zon achter de huizen is verdwenen en het te koel wordt buiten ga ik met tegenzin naar binnen. Kai heeft twee vrienden hier en Saskia twee vriendinnen. De jongens liggen dubbel om van alles in het boek "This Book will change your life again". De meisjes ruimen Saskia's kamer op, een flinke geldelijke beloning in het vooruitzicht!

Katja is druk met haar weekend her in te delen. Rick en ik gaan dit weekend in Washington overnachten en , al wordt ze ervoor betaald, het is nogal wat om voor haar broer en zus te moeten zorgen. Weekends zijn heilig in het leven van een tiener!

Vanavond doen we het rustig aan. We halen eten van het Mediterranese restaurant: falafel, dolma, hummus, tabouleh en pita's, super lekker!

Op tv is die 20/20 over geluk en in welk land zijn de mensen het gelukkigst? Denemarken! Een van de redenen: er wonen bijna alleen maar Denen in het land, dus niemand kan jaloers zijn op een andere nationaliteit of ras. Misschien is multi-cultureel dus toch niet zo goed?

Ach, het is allemaal relatief en geluk komt van binnen. Ik ben vast besloten me na de sombere ochtend van vandaag weer helemaal te concentreren op al het zonnige in het leven. Dat leven duurt tenslotte absoluut niet lang genoeg!

PS: Langzaam wordt meer bekend over de vier vermoorde meisjes. Kennelijk heeft hun moeder hen al in mei vermoord!!!!!! Ik kan er niet over uit (en de rest van deze omgeving ook niet), dat geen enkele instantie iets heeft gedaan aan dit duidelijk krankzinnige mens! Ze was wel bekend bij de "instanties", nota bene!

Gewoon een donderdag

Na de heerlijke lenteweer dagen is het weer even wennen om met bewolking en veel koudere temperaturen wakker te worden. Natuurlijk konden die lekkere temperaturen niet duren en ik heb er volop van genoten. Maar terug naar de realiteit van dit seizoen moeten we, hoewel het vandaag nog steeds warmer dan gemiddeld voor de tijd van het jaar zal worden.

Marceleus heeft vandaag allerlei nieuwe combinaties voor me en ik voel mijn spieren goed. Ik ben nog steeds erg blij met deze personal trainer, want zelfs na bijna een maand geen massage gehad te hebben voel ik me nog redelijk goed. Dat was een jaar geleden beslist niet zo!

Met Cosmo rijd ik naar Fairfax om met Christine een stuk te gaan lopen. Het voelt kil buiten, de zon is helemaal verdwenen. We lopen door het mooie stuk woud bij haar in de buurt, de Rocky Run Stream Valley trail. Daar zien we overal tekens, dat bevers hard de Rocky Run Stream aan het verleggen zijn. Helaas zijn de diertjes zelf nergens te bekennen.


De bevers zijn er met deze dam in geslaagd de kreek over ons pad te verleggen!

Na een uur en een kwartier en viereneenhalve mijl zijn we terug bij Christine's huis. Het is al na enen en mijn maag knort, dus op de terugweg trakteer ik mezelf op een broodje kipfilet van Subway. Het smaakt super lekker met alle groentes en wat van hun rode pepers erop (ik neem nooit mayonnaise of mosterd, want daar doen ze zoveel van op het brood, dat je het vlees niet meer proeft!).

Thuis gooi ik de ingredienten voor ons avondmaal in de crockpot. Met kouder weer is het weer lekker daar iets uit te eten. Het wordt vanavond "Italiaanse" kip: kipfilet, een zak diepvries gemengde groentes (wortel, erwtjes, lima beans (geen idee hoe die in het Nederlands heten) en boontjes), vijftien kleine aardappeltjes (kun je ook grote in stukken gesneden aardappelen voor gebruiken) en een klein flesje fat free Italian dressing van Kraft. Super makkelijk en het hele gezin vindt het wonder boven wonder lekker.

Ook kreeg ik een paar vragen, hoe ik taco's maak. Nou, dat is echt geen ingewikkeld iets, want ik ben (zoals trouwe bloglezers weten) niet iemand, die graag lang in de keuken staat. Onze taco's zijn simpel: mais tortilla's, rundergehakt gebruind met taco saus erdoorheen, verse in stukjes gehakte tomaat, ui en sla, salsa en wat geraspte kaas, indien gewenst.

Deze week ben ik met een nieuwe online fotocursus begonnen. Hij duurt vier weken en heet "Achieving Vitality in your Photography". Het is een cursus voor gevorderden, alle anderen, die ik nam waren "intermediate". Ik ben benieuwd! De eerste les heb ik inmiddels gelezen, over diepte in je foto's aanbrengen, en ik hoop dit weekend te werken aan de opdrachten daarvoor.

Al de hele dag horen we meer details over een verschrikkelijke vondst in een huis in Washington. Vier lichamen van meisjes 5,6, 11 en 17 lagen daar al minstens vijftien dagen. En nu zijn ze eigenlijk niet te identificeren, maar het vermoeden is, dat het die vier kinderen zijn. De moeder, althans, dat denkt de politie, is gearresteerd.

Wat voor monster doet zoiets? Je eigen kinderen vermoorden? We hebben hier in Washington een vrouwelijke politiechef en zij klonk (logisch) zeer geemotioneerd toen ze over deze misdaad sprak. Stel je voor, dat je degene bent, die zoiets ontdekt. Ik blijf er de hele tijd aan denken, jakkes!

Rick en ik kijken vanavond naar een van mijn favoriete quizshows: Jeopardy. Alex Trebek presenteert dat programma al vanaf het jaar, dat ik officieel naar de VS emigreerde: 1984! Ik herinner me de eerste uitzending, misschien dat ik het daarom zo leuk vind. En Alex lijkt helemaal niet ouder te worden, hetzelfde kan niet van mij gezegd worden!

Fly like an eagle...

Bij het opstaan ziet er maar erg somber en de wind huilt om het huis. Saskia vraagt of ik met haar naar school wil wandelen, want het is al laat. Haar vriendinnetjes vertrekken al om acht uur van huis en zijn dan ruim een kwartier voor de eerste bel al in de klas. Dit lukt Saskia maar zelden. Geen wonder natuurlijk, want ze staat pas om kwart voor acht op!

Cosmo gaat natuurlijk ook mee en de eerste stap buiten is een verrassing: het is hartstikke warm! Een blik op de thermometer bevestigt dat, het is 61 graden Fahrenheit (16 graden Celsius)! En het is tien voor half negen 's ochtends op 9 januari! Gisteren en eergisteren zijn de warmterecords verbroken voor Washington. Vandaag zal dat niet zo zijn, maar deze temperatuur is natuurlijk nog heel warm voor hartje winter.

Omdat het er zo dreigend uitziet lokt het niet echt om iets te ondernemen en ik zit een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Het is warm, dus daar wil ik van genieten, maar met zo'n donkere lucht...

En dan opeens klaart het helemaal op, alsof er nooit donkere wolken waren! Ik heb zin om er met Cosmo echt op uit te gaan en het spitsuur is voorbij, dus ik besluit richting de stad te rijden.

Over de Teddy Roosevelt Bridge rijd ik Washington binnen en sla dan meteen af bij het Lincoln Memorial, want via de Memorial Bridge ga ik Virginia weer in.

Dit is van ons uit de makkelijkste manier om bij Theodore Roosevelt Island te komen. Daar parkeer ik de van, de parkeerplaats staat aardig vol, anderen nemen het er duidelijk ook van in dit onverwachte lente-achtige weer.

Alweer zonder jas (ondanks de harde wind is het een lekkere temperatuur), loop ik met Cosmo de brug over. Op het eiland is het rustig. We komen slechts een paar joggers en een andere hond tegen. Zonder bladeren aan de bomen is het uitzicht op Georgetown en het Watergate hotel prima.

Bij het moerassige gedeelte overwintert kennelijk een hele groep eenden. Vooral de diepgroene koppen van de woerden steken mooi af tegen de kleurloosheid van de rest van de natuur.


Het rondje om het eiland bedraagt iets meer dan anderhalve mijl en dat is me te kort. Het weer is zo subliem, dat ik er helemaal van wil genieten, morgen wordt het weer koeler. Gelukkig heeft Washington eindeloos veel wandel- en fietspaden en een ervan loopt van Roosevelt Island helemaal naar Mount Vernon, zeventien mijl verderop.


Zicht op Washington



Cosmo en ik beginnen dus aan een wandeling in de richting van Reagan National Airport, zo'n drie mijl verderop. We lopen onder de Teddy Roosevelt Bridge door en dan zie ik opeens een heel grote vogel opvliegen. Dat is vast en zeker een roofvogel, die mij bij definitie fascineren.

Maar dan zie ik ook een witte kop en mijn dag kan niet meer stuk! Het is een Bald Eagle, die lekker op de stromingen van de harde wind, die er staat, gaat zweven. Prachtig is het dier, een spierwitte kop en een spierwitte staart zijn in de zonneschijn goed te zien.

Mijn fototoestel werkt overtijd, al vliegt hij hoger en hoger. Een jogger stopt en vraagt: "Is that an eagle?" Voor ik het weet staat er een heel groepje joggers en fietsers om me heen te kijken. Het is tenslotte niet iedere dag, dat we zo'n adelaar zien en dan nog bij de hoofdstad van het land. Hoe passend!


Als de vogel zo hoog is gevlogen, dat het slechts een zwart-wit stipje in de blauwe lucht is, lopen we verder. Het water in de Potomac ziet er diepblauw uit en honderden ganzen dobberen in de golfjes, die de harde wind creeert.

De George Washington Memorial Parkway, waar dit pad langs loopt, is onder beheer van de National Park Service. Behalve de bekende monumenten liggen langs deze weg nog een aantal minder bekende monumenten.

Een daarvan is het Navy-Marine Memorial, een zilverkleurig beeld met vogels, die wegvliegen. Dit is de eerste keer, dat ik het van dichtbij bekijk. Het is zeker een mooi beeld!


Aan de overkant van de weg ligt het Pentagon. Een van de belangrijkste gebouwen, ik wil wel schrijven "in de wereld", maar ik vind het toch lelijk! Erachter staat het nieuwe Airforce Memorial, dat ik nog eens van dichtbij wil bekijken.


Het Pentagon en Air Force Memorial van waar ik stond

Als we langs een verrotte boomstam komen zie ik een babyslangetje voorzichtig naar buiten kijken. Helaas schrikt hij zo van Cosmo, dat hij zich meteen weer terugtrekt.


Het pad is druk met jogger en fietsers

Precies om twaalf uur hoor ik het Netherlands Carillon in de verte spelen. Ik zie het nog net staan en bedenk hoe grappig het eigenlijk is, dat dat de enige bezienswaardigheid hier is, die de naam van een ander land draagt. Toch iets om trots op te zijn, hoe lelijk ik het ding ook vind (het klinkt trouwens wel erg mooi).

Vrijwel ongemerkt lopen we 6,25 mijl (iets meer dan 10 kilometer) voor we bij de van terug zijn. Gelukkig staat er een port-a-potty, want Cosmo kon zijn behoefte wel overal doen, maar bij mij is de nood hoog! 's Winters zijn de gewone wc's gesloten, maar worden overal van die tijdelijke huisjes opgezet.

Op de terugweg stop ik bij Giant om de ingredienten voor onze avondmaaltijd te kopen. Cosmo is zo moe, die slaapt heerlijk in de auto. Bij Whole Foods trakteer ik mezelf op wat sushi en dan gaan we huiswaarts.

De wind is gaan liggen en het is nog steeds heerlijk warm. Er ligt allerlei werk te wachten in huis, maar ik weet, dat ik nu moet genieten van dit weer en hoe ik me er bij voel. Met een stapel tijdschriften installeer ik me in de warme zon voor het huis.

Als Katja thuiskomt zegt ze "daar zit je, op je perch", ha ha! Inderdaad kan men mij op zulke dagen in de zon voor het huis vinden! Katja komt er even ontspannen bij liggen en we kletsen over van alles en nog wat. Ik moet zeggen, dat ik deze momenten met mijn oudste echt in mijn geheugen opsla. Ik probeer heel hard niet op te zien tegen het moment, dat we aan het einde van de zomer afscheid van haar nemen.

Om vijf uur belt Saskia, dat ik haar van school op kan halen. De repetities voor hun schoolmusical zijn begonnen. Ik krijg hele verhalen van Sas over wie er goed is en wie vreselijk en nog steeds wel een doorschijnende teleurstelling, dat zij slechts in het koor zit. Toch is dit een heel goede ervaring voor haar.

Rick komt thuis en de taco's staan klaar. Voor het hele gezin is dit een favoriet maal en het is met de verse groentes nog heel gezond ook. Woensdagavond is op het moment onze tv avond, want met de schrijversstaking is er weinig nieuws. Wife Swap en Supernanny bieden net die afleiding, die we na een drukke dag allemaal zoeken (hoewel Rick, Katja en Kai de basement induiken voor een potje Halo, dat is te gewelddadig voor mij en Saskia!).

Record temperaturen

Saskia gaat op het moment te laat naar bed. Gisteravond kwam ik om net na tienen thuis en was ze nog op. Ze durft niet alleen te gaan slapen, ze haalt zich allerlei enge dingen in het hoofd. Ik herken dat zo uit mijn kindertijd. Het gevolg is wel, dat ze iedere ochtend grote moeite heeft om op te staan. Probleem is: hoe dwing je een kind om te slapen? Mij lukt het in ieder geval niet.

Vandaag heeft Saskia een schoolreisje naar het Building Museum. Helaas kan ik niet mee, want ik heb personal training (dat ik nog wel af had kunnen zeggen) en vanmiddag een massage voor het eerst in ongeveer een maand. Die wil ik dus niet afzeggen.

Met haar zelf gemaakte lunch (ik maak haar pindakaas met jelly sandwich niet lekker genoeg!) vertrekt Saskia naar school. Ik ontspan me even en eet een bakje Special K met Fruit en Yoghurt als ontbijt. Peapod heeft gisteren nieuwe cereals gebracht en dat vind ik altijd wel weer leuk, zo'n nieuwe smaak (ik bestel iedere week een andere, wel heel gezonde, natuurlijk).

Dan loop ik naar Mary Ellens huis, ietwat laat en voor de verandering is Marceleus er al. Ik heb enorme last van mijn benen vandaag en hij geeft allerlei oefeningen, die de beenspieren losmaken. Het helpt waarempel echt, ik sta er iedere keer weer versteld van. Na een intensief half uur loop ik weer naar huis.

Onderweg zie ik, dat er (waarschijnlijk vannacht) een wasbeertje is aangereden bij het zwembad. Het is een heel mooi beestje en ik vind het zo zielig! Ik moet alles doen om het niet te aaien.

Wasberen worden hier vooral als ongedierte gezien, eigenlijk grappig, dat je ze in Europa ook in dierentuinen tegenkomt. Ze kunnen hondsdolheid hebben, als je ze overdag ziet moet je er ver van blijven. En als ze de kans krijgen halen ze je hele vuilnis overhoop! Maar het blijven mooie, lief uitziende dieren en heel jammer, als ze het slachtoffer worden van het verkeer.


Ik kon het niet nalaten een foto te maken, dit is echt een mooi beestje, kon ik hem of haar het leven maar teruggeven!

Tot mijn verbazing zie ik het antwoordapparaat lichtje blinken. Bij het eerste woord al verdwijnt de glimlach als het ware van mijn gezicht, want ik herken de stem: "Petra, this is Laura..." Ik had nog tegen Rick gegrapt, dat ik een massage zou krijgen, tenzij ze af zou zeggen, niet denkend, dat dat nu alweer zou gebeuren. Maar jawel: Laura is ziek. Ik kan God alleen maar danken voor het feit, dat het nu lekker warm is buiten en dat me iets beter doet voelen, want ik heb eerlijk gezegd wel hard een massage nodig na een maand! Maar ja, om iemand te masseren moet je natuurlijk wel gezond zijn.

Rick is nog steeds erg verkouden en ik heb gehoord, dat Zicam daar goed bij kan helpen. Ik ga dus gauw naar Giant om dat voor hem te kopen, hopelijk helpt het hem beter te slapen.

Christine komt vandaag hierheen om een lekkere lange wandeling door het voortreffelijke lenteweer te maken. Ik loop nota bene in een mouwloos shirtje! Overal lopen, rennen en fietsen er mensen, iedereen geniet van de zon en de warmte, die bij Dulles Airport waarschijnlijk een record breekt! Wat een luxe, het lijkt werkelijk wel een paar dagen weg naar een warmer klimaat!

Thuis eet ik buiten mijn lunch op en mijmer over de komende lente. Nog twee maanden! Gisteren merkte ik op, dat het pas rond half zes donker is nu, de dagen lengen zeker.


Deze eekhoorn is een van de vele lekkere dikzakken, die vandaag druk bezig waren

De garagedeur monteurs komen om kwart over een en zijn zeker drie uur bezig de nieuwe deur erin te zetten. Intussen lees ik in het zonnetje tijdschriften, waarvan ik inmiddels een hele stapel heb opgebouwd.

Rond vier uur zit de nieuwe deur erin. Het ziet er goed uit! Inmiddels stormt het ronduit, de bomen zwaaien vervaarlijk heen en weer en de tijdschriften vliegen alle kanten op. Het is nog ongewoon warm buiten (terwijl ik dit schrijf is het nog 17 graden!), maar dat gewaai dwingt me naar binnen. Gelukkig krijgen wij niet het wilde weer, dat het midden westen heeft geteisterd, hoogstens een verdwaald onweer vannacht.

Vanavond eten we lasagna van Stouffers. Iedereen is daar dol op en het is natuurlijk heel makkelijk te maken. Als groente hebben we verse spinazie, wat alleen Saskia niet lekker vindt.


Terwijl ik eet deze twee snuiten naast me: Snickers (die anders nooit bij iemand ligt) en Cosmo. We werken aan het niet bedelen...

Nu Katja niet meer werkt hebben we weer veel meer avonden met zijn vijven, iets waar ik nog maar even erg van geniet. Kai vertelt trots hoe hij zijn cijfers aan het ophalen is. En hij heeft heel wat op te halen, dus ik ben erg benieuwd hoe zijn rapport er uit zal zien.

Het tussenrapport toonde drie onvoldoendes, waaronder een F. Iedereen, die ik dat vertel, zegt "Oh, it's a fifteen year old boy, don't worry" en dat is tenminste wel wat geruststellend! En Kai lijkt zelf ook erg aangedaan door die cijfers.

Maar die F! Geen kind van mij heeft toch ooit een F? Grapje, hoor, het is voor driver's ed, dus Kai zal voorlopig niet achter het wiel zitten. Toch een klein lichtje in de schoolduisternis? Want verder is het gewoon een heel fijn joch, iets wat je niet van iedere vijftienjarige kunt zeggen, zie ik om me heen.

Spring fever!

Kijk, zo is januari nu helemaal niet erg en goed door te komen: 23 graden werd het vandaag!

Al meteen bij mijn loopje met Mary Ellen om half negen vanochtend kan mijn jas uit. Het lijkt werkelijk lente, ook de eekhoorns rennen vrolijk achter elkaar aan en er is allerlei vogelgezang om ons heen te horen.

Rick heeft inmiddels mijn email gelukkig weer aan de praat en legt nog een laatste hand aan de nieuwe server. Uiteindelijk bleek het (helaas, want dat kostte natuurlijk geld) toch een hardware probleem te zijn. Ik heb weer geleerd hoezeer ik op mijn email reken, drie dagen zonder was best moeilijk en de mail, die mij in die tijd is gestuurd is niet aangekomen. Hopelijk heb ik niet de email loterij winst gemist, ha ha!

Met Cosmo rijd ik naar Petsmart voor zijn eerste training van het jaar. We doen nu nog maar weinig training in het lokaal, maar gaan de winkel in. Daar zijn natuurlijk heel wat afleidingen en de honden moeten leren die te negeren als wij baasjes ze dat opdragen. Ik moet zeggen, dat Cosmo dat aardig doet.

Het is net of hij weet, dat hij op school is, want hij luistert tijdens de trainingen altijd veel beter, dan thuis (hoewel dat ook begint te komen). Misschien is hij hierna wel klaar voor de "advanced" klas.

Na de training gaan we naar Christine, die vlakbij woont. Het is inmiddels al achttien graden! We lopen zonder jas en ik vind het zo af en toe echt warm. Het ruikt ook zo lekker in het bos, we worden er helemaal vrolijk van.

Op de terugweg haal ik weer eens een Aziatische salade van McDonald's, de perfekte lunch voor een warme dag. Voor Rick, die nog thuis is, bestel ik een gegrilde kip sandwich, geen mayo, maar mosterd en met augurken en uitjes. Bij deze McDonald's spreekt men nauwelijks Engels, wat soms tot verkeerde bestellingen leidt, maar wonder boven wonder wordt de sandwich precies goed gemaakt.

Saskia is vroeg uit school, zoals iedere maandag, en meteen gaan de korte mouwen aan. Ik besluit ieder warm zonnestraaltje op te pikken en installeer me met tijdschriften en het boek van Max Westerman voor het huis. Dit warme weer maakt, dat ik veel minder pijn heb, heerlijk!

Vanavond is de eerste samenkomst van ons clubje Nederlandse vriendinnen van het jaar bij Karin. Zoals altijd wordt het op zijn Amerikaans een potluck, waarbij ieder iets meeneemt. Deze maand kom ik er makkelijk vanaf met de wijn. Ik heb er zin in, want die avondjes zijn zonder uitzondering dolgezellig!

Van een havik en een gala

Zaterdag

Vandaag is het dan eindelijk zover: Kerstspullen opruimdag! Als Oud en Nieuw voorbij is wil ik eigenlijk meteen het huis weer in de gewone staat terug hebben. De glans is dan van de Kerstboom af. De versieringen, die ik voor de Kerst zo gezellig vond, maken het huis nu rotzooierig in mijn ogen. Kortom, ik ben er op uitgekeken.

Het opruimen van de Kerstspullen is een familie aangelegenheid hier. Iedereen wil, dat het huis zo uitgebreid versierd wordt, maar dan moet er ook meegeholpen worden met het mindere akkefietje van wegbergen!

Toen ik gisteravond dus aankondigde, dat elf uur de tijd zou zijn om op te staan, volgde er een storm van protest. De dames en heer waren zo moe, etc.

Maar nadat ik eerst met Mary Ellen (en Cosmo) vijf kilometer heb hardgelopen ga ik meedogenloos met de intercom de kamers langs: Opstaan! Rick is al op en hard bezig met onze emailserver, die nog steeds geen teken van leven geeft. Onvoorstelbaar hoe gewend ik aan email ben, ik voel me helemaal onthand!

Met zijn allen maken we licht werk van het aftuigen van de Kerstbomen en al gauw ziet het er binnen maar kaal uit. Het is lekker weer en ik ruim samen met Kai ook de buitenlichtjes op. Alleen de echte (nu lege) boom laten we nog even staan tot morgen, zodat Rick verder kan met de emailserver.

Halverwege de middag komt de verkoper van Academy Doors om naar onze garagedeur te kijken. Gelukkig hebben ze ons formaat deur in voorraad, dus die zal hopelijk volgende week worden geinstalleerd.

Terwijl Rick met de man praat vliegt er opeens een havik de garage binnen! Het is een van de kleinere soorten, maar hij is prachtig! Natuurlijk maken we eerst een aantal foto's en dan probeert Rick hem op de bezemsteel te krijgen om hem naar buiten te leiden.


Dit heb ik niet vaak aan mijn fiets hangen!



Dit blijkt, na googlen, een sharp-shinned hawk te zijn

Dat valt nog niet mee, de vogel is helemaal in paniek, zo zielig! Maar opeens gaat hij toch op de steel zitten en ziet de opening van de garage. Ik verbeeld me opluchting te zien in zijn (of haar) snelle vlucht.


Hij bleef maar te hoog vliegen in de garage

Als het donker wordt gaan Rick en ik ons klaarmaken voor ons grote feest vanavond. Ieder jaar geeft Microsoft een luxe gala aan haar werknemers en hun partners. Meestal wordt dat voor de Kerstdagen gehouden, maar dit jaar had iemand een grandioos idee: een Nieuwjaarsgala!

Zo hadden we ook na afloop van de feestdagen nog iets om naar uit te kijken, in plaats van tijd te moeten maken in de drukke dagen voor de Kerst. Afgaand op de enorme opkomst dit jaar zijn wij niet de enigen, die dit een heel goed idee vonden. Hopelijk wordt dit nu een traditie.

Rick kleedt zich in zijn tuxedo en ik doe een van mijn lange jurken aan, de enige, die bij mijn nieuwe gala schoenen past. Met de Relay for Life heeft Katja per ongeluk mijn favoriete gala schoenen meegenomen voor een travestietenaktiviteit en de jongen, die ze droeg, had natuurlijk veel te grote voeten. De schoenen kwamen dus geruineerd terug.

Dat was ik helemaal vergeten, tot vorige week! Op het internet heb ik gauw naar soortgelijke muiltjes gezocht en dacht ze gevonden te hebben. Alleen bleken deze muiltjes niet zwart te zijn, zoals ik dacht, maar een soort donkere koper kleur.

Die passen dus helemaal niet bij de zwarte gala broek, die ik van plan was aan te trekken. Het is te laat voor andere schoenen, dus wordt het mijn zilverkleurige jurk vanavond.


Rick en ik in vol ornaat

Het gala is in Washington bij het luxueuze Mandarin Oriental Hotel. We worden bij het voorrijden keurig begroet en naar beneden naar het feest geleid. Dat is al in volle gang en we krijgen meteen lekkere hors d'oeuvres aangeboden.

De uitnodiging zei "Black Tie optional", maar gelukkig zijn er nog heel wat anderen, die ook in tuxedo en het lang gekleed zijn. Al gauw zien we een groepje bekenden met wie we een tafel in de balzaal in beslag nemen. Daar speelt een bandje en langs de wanden staat een buffet opgesteld.

Het eten is super, wat ook niet verwonderlijk is, want in dit hotel is een van de beste restaurants in Washington gevestigd. Er zijn heerlijke pasta's, zalm, zwaardvis en filet mignon en grote schalen met sushi. Het enige vreemde is, dat er absoluut geen groentes te vinden zijn! Die vind ik toch wel bij een avondmaal horen, maar het smaakt allemaal zo goed, dat ik ze bijna niet mis.

Ook het dessert is heel lekker en we kletsen wat af met Ricks collega's en hun vrouwen. De dansvloer staat helemaal vol en ik had best willen dansen, ware het niet, dat mijn nieuwe schoenen martelwerktuigen blijken te zijn. Mijn tenen nemen het me niet in dank af!

Rond half twaalf nemen we afscheid en rijden langs de prachtig verlichte monumenten de stad weer uit. Van mij mag dit gala van nu af aan altijd in januari worden gehouden!

Zondag

We slapen lekker lang uit en Rick gaat weer eens een lekker Starbucks ontbijtje halen. Tabatha en Michael hebben hier gelogeerd en worden door hun ouders opgehaald.

Het is prachtig, lente-achtig weer en Christine belt of ik zin heb in een lange wandeling. Zij wil het huis uit en Cosmo en ik hebben natuurlijk wel oren naar een lekker stuk buiten zijn.

We rijden naar het W&OD pad, waar het druk is met wandelaars, joggers en fietsers. De racefietsers zijn soms knap irritant en racen zonder aankondiging met een rotvaart vlak langs ons heen. Daarbij hebben ze heel wat vertrouwen in het rechtdoor lopen van Cosmo, want als die ook maar een beetje zou zigzaggen, zouden ze over hem heen over de kop gaan!

Het is zo'n aangename temperatuur, dat ik mijn jas zelfs uittrek. We lopen en lopen en kletsen en kletsen en Cosmo geniet ook van alle luchtjes. Pas om half twee zijn we weer thuis en ik voel me zelfs een beetje verbrand!

Rick draagt de Kerstboom naar buiten en ik zuig alle naalden, die gevallen zijn, met de central vacuum op. Dit jaar hadden we een boom, die vrijwel geen naalden verloor in de maand, dat hij gestaan heeft. Er liggen er lang niet zoveel als in voorgaande jaren.

De stoelen en tafel gaan weer op hun gewoonlijke plek en ik haal de Valentijnsspullen van de zolder. Het rode van de hartjes en kussens brengt wat warmte terug in de family room. Het is weer even wennen zonder de Kerstspullen, maar ik vind het ook weer lekker rustig zo.

Aan het einde van de maand hebben de kinderen een weekend van vier dagen en dan willen we gaan skien. Omdat Rick de dag ervoor van een zakenreis uit Londen terug zal komen willen we niet te ver weg gaan. Nu heb ik van Claudia gehoord, dat Wisp in Maryland leuk is, dus daar boek ik, voor een heel redelijke prijs, moet ik zeggen, een kamer voor drie nachten. Ik heb er zin in!

De rest van de middag neem ik het ervan en ga buiten in het zonnetje zitten lezen. Eindelijk, na maanden, heb ik mijn boek over de gek Hendrik de Achtste en het droeve verhaal van zijn vierde en vijfde vrouwen uit! Nu kan ik in Max Westermans boek beginnen, ik ben benieuwd!

Vanavond is er een nieuwe aflevering van Desperate Housewives. Nieuwe afleveringen van series zijn op het moment schaars, want de staking van de schrijvers duurt voort. Deze aflevering ziet er spannend uit en Desperate Housewives is een van de weinige series, waar ik echt voor ga zitten.

Een dagje vol pech

Arme Rick hoor ik midden in de nacht naar de kast lopen om zich warmer aan te kleden. Voor ik het weet, gaat hij met een slaapmuts op slapen, hi hi. We hebben vannacht de verwarming wel aan gezet, maar op zestien graden. Ik heb namelijk een hekel aan slapen in een benauwde, warme kamer.

Van mij mag als het ware de rijp op de dekens staan, dan vind ik het heerlijk om onder het warme dekbed te liggen. Waarschijnlijk stamt dit nog uit mijn babytijd, want ik schijn toen in een kamer geslapen te hebben, waar het dus inderdaad binnen vroor.

Maar Rick denkt daar dus anders over. Als een Eskimo gekleed tref ik hem aan het ontbijt aan. Daar moeten we dus weer even de gulden middenweg in vinden met deze koude nachten (hoewel deze kou weer bijna voorbij is, gelukkig).

Katja loopt al een stuk beter, ze gaat zelfs zonder krukken naar school. Gelukkig maar, want het navigeren daarmee door de gangen schijnt een heel gedoe te zijn.

Als ik mijn dagelijkse email-lees rondje wil doen, blijkt mijn email down te zijn. Rick werkt er de hele ochtend aan, maar krijgt het niet aan de praat. Bij dit schrijven werkt het, ondanks uren aan de telefoon met Microsoft support, nog niet. Dus wie mij wil emailen kan dat op Kasaka@hotmail.com doen voorlopig.

Het vriest weer stevig vanochtend, maar met de zon en blauwe lucht zou het gauw tot boven het vriespunt opwarmen. Maar om tien uur is het nog -5 en Cosmo wil echt uit. Dan maar lekker dik inpakken en de kou trotseren.


Reflectie in het ijs

Nadat ik de auto bij Whole Foods heb geparkeerd lopen we het W&OD pad op. Van daar naar de volgende grote oversteek in het westen is precies vijf kilometer. Ik besluit een mijl hardlopen af te wisselen met een mijl gewoon lopen en dat gaat lekker. Natuurlijk kan mijn drafje nauwelijks "hardlopen" genoemd worden, maar goed.


Hm, deze is misschien toch wat te dik...



Dan maar meeslepen

Het is stil op het pad en de cardinaaltjes vliegen af en aan. Boven ons hoofd zie ik een paar prachtige roodstaart haviken van en naar hun nest vliegen. Helaas te ver en tegen het licht om foto's te maken, want wat een mooie vogels zijn dat toch! Ik had er niet bij stilgestaan, dat alle hoge nesten, die we nu kunnen zien zitten, niet van eekhoorns, maar ook van roofvogels zijn, natuurlijk.


IJzig stroompje

Op de terugweg neem ik het grindpad naast het geasfalteerde trail. Daar voel je je nog meer in de natuur. Op een gegeven moment denk ik een rode kat te zien lopen. Maar als we dichter bij komen blijkt het een vosje te zijn, nog niet zo groot. Zou het er een van het nest, dat we in de lente zagen, zijn? Helaas ziet hij ons ook en schiet weg, voor ik mijn fototoestel in aanslag heb.


IJskristallen op het gras en stro



Toch wel flink verkleumd kom ik weer thuis. Gauw spring onder een hete douche om op te warmen. Dan is het tijd om naar Saskia's school te gaan voor Artsmart.

Als ik de garage dicht probeer te doen zie ik, dat de deur helemaal gebroken is in het midden! Hij kromt helemaal en gaat dus absoluut niet meer dicht. Er moet een soort metaalmoeheid zijn opgetreden, want een van de metalen steunbalken is doormidden gebroken. Vervelend, want een nieuwe deur zal niet goedkoop zijn!

Morgen zullen ze ernaar komen kijken en hopelijk gauw een nieuwe komen installeren. Rick heeft de deur wel dichtgekregen, maar we gaan en komen zo veel door de garage, dat dit heel onhandig is.

Bij Saskia's klas aangekomen, toch al een paar minuten te laat vanwege de garagedeur, zie ik geen teken van mijn mede-Artsmart moeders. Een vaag vermoeden komt in me op: er is vast een email geweest vanochtend om te zeggen, dat het niet doorging. Voor de zekerheid ga ik toch even polsen in Saskia's klas en Miss Phillips beaamt dat. Zo zie je hoe iedereen toch op email vertrouwt, terwijl het niet altijd te vertrouwen is! Gelukkig wonen we zo dichtbij school, anders had ik helemaal gebaald!

Eigenlijk ben ik stiekem wel blij, want ik voel me rozig van de kou en moe van de week. Vanavond genieten we van de laatste avond Kerstboom- en buitenlichtjes. Morgen wil ik alles opgeruimd hebben!

IJzige watervallen

Vroeger dan anders gaat de wekker af, want Katja heeft nu extra tijd nodig om te douchen (in onze badkamer, waardoor het duidelijk wordt hoe lang zij doucht, jeetje!). Haar voet voelt wel wat beter aan en met de aircast staat ze er al wat op. Ik waarschuw haar daarvoor, want die banden moeten herstellen, anders blijven ze zwak.

Boven hebben we nooit de verwarming aan (in dit huis hebben we twee verwarmingsketels en air conditionings) en bij het opstaan is het dertien graden binnen. Brrrr!!! Dan ben ik toch wel blij met het vaste tapijt! Gauw gaat de verwarming toch maar aan!

Buiten vriest het twaalf graden en het waait ook nog steeds behoorlijk, waardoor de wind chill (hoe het op je huid voelt) -22 is (verder ten noorden van ons is het nog veel kouder, mijn arme zwangere zus komt haar huis niet uit). Maar het is wel prachtig zonnig en dat maakt het opstaan toch makkelijker.

Saskia is compleet oververmoeid, de erge hoofdpijn van gisteren is nog niet weg en ze wordt huilend wakker. Tijd voor een rustdag, dus. Saskia is net als ik, als kind kon ik helemaal niet tegen laat naar bed gaan en voor haar was half drie op dinsdagochtend funest.

Rick gaat weer naar zijn werk en ik mis hem echt wel even na de gezelligheid van de afgelopen twee weken! Het is maar zelden, dat hij vrij neemt om gewoon samen thuis dingen te doen, meestal gaan we op reis (niet dat ik daarover klaag!).

Voor de eerste personal training van het nieuwe jaar loop ik rillend naar Mary Ellens huis. Marceleus komt maar niet en blijkt vast te zitten in het verkeer, een niet ongewoon iets in dit gebied. Pas om tien uur komt hij aan.

Gewoonlijk heb ik het halve uur van 9:30 to 10 uur, Mary Ellen van tien tot half elf. We besluiten onze halve uren te combineren en dat is nog leuk ook! We wisselen oefeningen af en ik heb echt het gevoel flink mijn spieren gebruikt te hebben.

Een van de heel weinige dingen, die ik in de Kerstvakantie heb gemist, is een lange wandeling in de natuur met Cosmo. Gisteren al heb ik besloten vandaag naar Great Falls te gaan, want met deze diepvriestemperaturen is daar geheid ijs op de rotsen te zien, wat een pracht gezicht is.

Cosmo vindt het ook weer erg leuk in de auto, waar hij een paar weken niet in heeft gezeten. Als ik het Park Ranger huisje van Great Falls nader, zie ik de ranger daar zijn jas dicht ritsen, voor hij het raampje opent. Gelukkig voor hem hoef ik enkel mijn America the Beautiful pas te laten zien en kan dan doorrijden.

De parkeerplaats is, zoals ik wel had verwacht, vrijwel leeg. Toch zijn er een paar die hards, zoals ik, dik aangekleed met teen- en vingerwarmers (mijn voeten en handen worden altijd onmiddellijk koud!).

Cosmo ruikt meteen allerlei luchtjes, van herten, wasberen, stinkdieren, eekhoorns en nog veel meer, natuurlijk. Met groot enthousiasme loopt hij voor me uit. Ook hij was de straten van onze buurt waarschijnlijk beu.

Zodra we de auto uit zijn hoor ik de watervallen razen. Er zit dus redelijk wat water in de rivier. De kou is meteen vergeten als ik de prachtige natuur van de watervallen aanschouw! Hoewel, als het niet zo koud was, zou ik wel uren kunnen kijken, nu moet ik blijven bewegen (en Cosmo heeft daar het geduld niet voor, die piept al na twee minuten).

Slideshow:


We lopen dus een deel van het Potomac Heritage Trail langs de rivier en dan terug langs de ruines van het Patowmack Canal en het stadje Matildaville, dat hier ooit stond. De enige kleur in de natuur zijn de kleurige vogeltjes. Ik zie zelfs een bluebird, waarvan ik dacht, dat ze weg migreerden in de winter.


Deze ruines zijn alles wat over is van Matildaville

Op de terugweg ga ik naar de andere uitkijkpunten over de watervallen. Ze zijn zo machtig mooi, vrijwel niet op een foto weer te geven. En de wolken maken, dat het er nog kouder uitziet. Op ons pad zien we opeens een (verkleumde?) reiger staan, die pas opvliegt, als Cosmo vrij dichtbij komt. Ik geniet met volle teugen en weet zeker, dat dat ook geldt voor mijn viervoetige vriend.


De reiger blijft vrij lang rustig staan



Canadese gans in de koude rivier

Maar het is lunchtijd en mijn maag rommelt. Bovendien is Saskia alleen thuis. Dus met moeite ruk ik me los uit de rust van de natuur en rijd de drukte van Tysons Corner weer in.

Met Saskia snack ik voor de laatste keer (want ze zijn bijna op!) van de lekkernijen van Oud en Nieuw en kleed me daarna in mijn warmste kleding, want het lukt maar niet om warm te worden! Wat dat betreft kan ik niet wachten, tot de Kerstboom is opgeruimd, dan kan de open haard weer aan.

Saskia zou vanavond op Teddie passen, zodat Sylvia en Hans naar een etentje konden. Maar Sylvia belt, dat ze Teddie ziek van school heeft gehaald. Wel balen voor haar, want zo vaak gaan ze niet uit. Saskia vindt het ook jammer, want die had uitgekeken naar het Barbie spelen met Teddie (als babysitter mag je natuurlijk weer even ouderwets spelen, dat wordt zelfs van je verwacht).

Rick komt ook vroeg thuis, want hij is verkouden en voelt zich niet lekker. We bestellen maar lekker makkelijk een pizza en ik bonjour iedereen vanavond vroeg het bed in!

In Iowa zijn de caucuses begonnen. Ik vind het een fascinerende manier van stemmen en ben heel benieuwd naar de resultaten! De presidentiele verkiezingen zijn vandaag officieel begonnen.

National Geographic en Nederlands bezoek

Oef, dat is weer even heel erg wennen, die wekker om kwart over zes! Gelukkig lagen we er gisteren allemaal heel vroeg in. Maar ik kan me er heel erg over opwinden, dat onze kinderen op 2 januari alweer naar school moeten! Waarom niet die paar dagen extra tot het weekend erbij geven en dan maar wat later met de ellenlange zomervakantie beginnen.

Natuurlijk zijn alle kinderen, zonder uitzondering, vandaag doodmoe en de leerkrachten ook. Wat dat betreft vind ik dit schooldistrict belachelijk. Maar ja, wat moet, dat moet, dus Kai gaat in de vrieskou om tien over half zeven naar de bus en Saskia vertrekt om acht uur.

Katja heeft vannacht erge pijn aan haar voet gehad en doet het even rustig aan. De zwelling lijkt gelukkig wel wat minder dan gisteren. Van mij mag ze vandaag thuis blijven, maar ze staat erop om naar natuurkunde en wiskunde te gaan. Met angst in het hart, want ze heeft ook nog een vrij zware rugzak, laten we haar gaan. Van wegbrengen en ophalen wil Miss Eigenwijs niets weten.

Rick is vandaag nog vrij, morgen is ook zijn vakantie over. De afgelopen paar jaar hebben we deze dag gebruikt om samen iets in de omgeving te gaan bekijken, dat we nog nooit bezocht hebben.

Eerst laten we in een ijskoude harde wind Cosmo even in het bos uit. Dat is geen pleziertje, dus we besluiten in ieder geval niets buiten te gaan doen. Omdat we door Katja's verlate vertrek ook een late start hebben is iets in de stad het makkelijkst.


Rick heeft nog even lol met Cosmo

De keuze valt op de National Geographic Explorer's Hall. Dit museum(pje) is gratis en gevestigd in het gebouw, hoe kan het ook anders, van National Geographic aan M Street in Noordwest Washington.

Tot onze grote verbazing vinden we voor het museum aan de straat een parkeerplaats met een meter van 2 uur. Gelukkig, want het is ook in de stad bitter koud en iedereen loopt diep weggedoken in hun jassen.

Hierdoor laten we de tentoonstelling van prachtige foto's van albatrossen van Frans Lanting gaan. Die foto's staan buiten rond het gebouw opgesteld en na het verhaal over hoe hij ertoe is gekomen om die foto's te nemen zijn we al verkleumd!


IJskoude albatrosfoto's!



Binnen in het ene gebouw lezen we over de Nigersaurus, dinosaurus fossielen, die in 2000 zijn ontdekt. Verder hangen er prachtige luchtfoto's van Robert Haas, sommigen lijken wel abstracten.


"Aai!" Lijkt het zo of ik de Nigersaurus aai? Volgens Rick wel

In het hoofdgebouw is het de laatste dag van de Critter Cam tentoonstelling (helaas, want ik denk, dat vooral Kai hier erg in geinteresseerd zou zijn geweest). Hier zien we, door middel van allerlei filmpjes en vertellingen, hoe webcams aan dieren bevestigd onderzoekers meer vertellen over hun leef- en eetgewoontes.

Vooral de filmpjes van de zeedieren vind ik fascinerend. Zo zien we hoe een groep humpback walvissen een schol haringen bij elkaar drijft om er gezamenlijk van de eten. Het is allemaal bere-interessant en we blijven er langer, dan ik voor zo'n klein museum had verwacht.

Als we weer buiten staan is het lunch tijd, maar vlak in de buurt zien we geen restaurants. Rick besluit dus naar Dupont Circle te rijden, een buurt vol kunstgalerijen, kleine restaurants en vlakbij alle ambassades. Hier hebben we ruime keuze en onze blik valt op Bistro du Coin, een heel Frans uitziend restaurantje.

Alweer is het geluk met ons en kunnen we zo achter het restaurant parkeren. Zodra we er binnen stappen waan ik me in Parijs. Ze hebben zelfs Duralex glazen voor het water. Ook het menu is typisch bistro-Frans.

Met dit koude weer beginnen we met een uiensoep, die super lekker is! Meestal vind ik het veel te zout, maar deze is perfekt klaargemaakt. Er zit een lekkere laag gegratineerde kaas bovenop, ook weer niet te veel, zoals bij zoveel restaurants.

Verder bestel ik een Salade Nicoise, precies zoals ik me uit Frankrijk herinner is die klaargemaakt, compleet met ansjovis. Ook Rick beef bourguignon ziet er lekker uit. Voor prijzen, die heel redelijk zijn voor midden in de stad (mijn salade kostte $11) is Bistro du Coin echt een aanrader!

Net als onze hobbelaarster op krukken thuiskomt rijden we de oprit weer op. Gelukkig is alles goed gegaan en heeft ze veel hulp gekregen met het dragen van haar tas en dergelijke.

Kai belt, dat hij na school blijft voor de Sandwich Club, die hij en zijn vrienden hebben gestart (Kai is de vice president). Eerst deden we daar wat lacherig over, maar nu worden ze toch een serieuze club met een lerares als sponsor. Ideeen ervoor zijn een sandwichmiddag, waarbij originele sandwiches worden geserveerd en de opbrengsten naar een goed doel zouden gaan, bijvoorbeeld. Dat is helemaal niet gek!

Eric belt, dat hij klaar is met zijn shoppen en onderweg is naar ons huis. Leuk, want zo ziet hij een en ander nog bij daglicht. Rond kwart voor vier gaat de deurbel en loopt Eric met een zak vol verrassingen binnen.

Hij ontmoet Cosmo, die pas opspringt, als hij doorheeft, dat Eric dat goed vindt. Kennelijk heeft de training wel effect! Rick komt naar boven en de kinderen komen een voor een gedag zeggen. Eric heeft enorme (en dan bedoel ik enorm!) zakken met spekjes voor hen mee, waar direct van gesnoept wordt.

Verder krijg ik een lekker doosjes Godiva Amsterdam chocolaatjes en heeft Eric het boek "In Alle Staten" van Max Westerman uitgelezen en geeft het nu aan mij! Leuk, hoor, want ik had er natuurlijk al over gelezen en was al flink nieuwsgierig geworden. En dan komt er nog heerlijk pecan brittle uit Georgia uit de tas! Eric, je hebt ons echt verwend, hartelijk dank!

Rick laat trots ons theatertje zien en Eric is verbaasd, dat ons deck zo hoog boven de grond is. Maar verder heeft hij zich volgens mij wel een goede voorstelling gemaakt van hoe het er hier uitziet via mijn blog.

Voor het donker wordt stel ik voor wat in de omgeving rond te rijden, zodat ik Eric ook wat andere dingen, waar ik regelmatig over schrijf, kan laten zien. Eric rijdt en ik leid hem naar Oakton om hem een van de rijkste buurt in ons gebied te laten zien.

Hij ziet zo, hoe heuvelachtig en bosachtig het hier is. Sommigen van de landgoederen staan boven op de heuvel te pronken. En nu er geen bladeren aan de bomen zitten is het goed te zien, hoeveel enorme huizen erachter schuilen.

Daarna rijden we door de historische Church Street in Vienna en ik laat Eric het W&OD pad zien. Ook het Freeman House uit 1860 en de Presbytarian kerk uit 1794 (Vienna bestaat sinds 1767, toen het Ayr Hill werd genoemd) staan langs deze weg.

We rijden via het commerciele centrum van de stad, Maple Avenue, terug. Ik laat Eric de high school van Kai en Katja zien en de typische aankondigingen op de muur van wanneer hun verschillende teams staatskampioenen waren. Ook ziet hij het football veld, waar Kai vorig jaar speelde.

Langs de metro rijden we weer naar huis. Ik hoop, dat Eric zo wat dingen heeft gezien, waar ik vaak over schrijf. Dit gebied is weer heel anders (denk ik), dan andere gebieden in de VS, die hij heeft bezocht.

Voor het avondeten stellen wij Clyde's voor. Eric vertelt, dat hij eergisteravond bij Coastal Flats in de mall heeft gegeten, wat tot de andere goede plaatselijke keten (Great American restaurants) behoort. We vinden, dat we hem natuurlijk naar een plaatselijk restaurant moeten nemen.

Saskia ligt met erge hoofdpijn in haar bed, dus voor haar zullen we wat meenemen. Maar Katja en Kai gaan mee. Bij het restaurant blijkt het nogal moeilijk voor iemand op krukken om naar binnen te gaan en Katja moet zes treden op hinkelen (ze grapt wel, dat ze zo haar oefening wel krijgt!). De ingang voor invaliden blijkt helemaal aan de andere kant en hippend op krukken en in de bijtende kou te ver weg.

In het restaurant worden we nog bijna naar een tafeltje onderaan een trap gebracht, maar gelukkig is daar ook een traploos (weliswaar verder leeg) alternatief voor. Helaas voor Eric zitten we nu niet in het interessante (met palmen en schilderijen etc.) gedeelte van het restaurant. Hoe goed het hier in de VS ook over het algemeen geregeld is voor gehandicapten, dit restaurant heeft wat te verbeteren!

Het wordt een gezellige maaltijd. We hebben een aardige serveerster en Eric probeert voor het eerst hummus, een van Katja's favoriete voorgerechten. Ook de hoofdgerechten zijn erg lekker, hoewel mijn portie veel te groot is! Ik had hetzelfde gerecht (herfst groentes met zoete aardappel gnocchi) een paar weken geleden, toen ik met Sylvia ging lunchen, maar de portie voor het avondeten is zeker dubbel zoveel (en ongeveer dezelfde prijs!).

Voor Saskia nemen we een kinder pizza mee terug en voldaan gaan we weer naar huis. We kletsen nog even wat na, maar dan kondigt Eric aan, dat hij opstapt. Hij is moe en wij ook, want we zijn nog aan het bijkomen van Oud en Nieuw. Rick heeft al een bedtijd van tien uur aangekondigd, heel ongewoon voor hem.

Terwijl we Eric uitzwaaien bedenk ik me, dat we verdorie geen foto's samen hebben genomen! Rick oppert nog om er een bij de auto te nemen, maar dan rijdt Eric de cul de sac al uit. Het was gewoon te gezellig om daaraan te denken! Morgen gaat Eric naar Baltimore, waar hij ongetwijfeld ook zal genieten.

Een beetje een andere Nieuwjaarsdag

Gisteren stonden Rick en ik al redelijk vroeg naast ons bed. Hij wilde nog even naar zijn kantoor in Washington, want daar was nog een verlaat Kerstcadeautje voor mij aangekomen. Daarna reed hij door naar de Party Store om bordjes en versieringen voor ons feest te halen.

Het was werkelijk schitterend weer, al vroor het licht bij het opstaan (waardoor arme Cosmo uitgleed op het compleet bevroren deck!). Ik besloot dus om te beginnen met Cosmo een flink stuk te gaan lopen. Donderdag begin ik mijn gewoonlijke routine van personal training en lopen weer (na al dat gesnoep de afgelopen weken voelen mijn broeken me een beetje te strak!). Maar iedere dag moeten de spieren toch los gemaakt en hoe beter, dan met een lekkere wandeling!

Thuis begon ik met het maken van het oliebollen deeg. Dat stelde natuurlijk niets voor, want het enige, dat je aan de Atlanta pakken moet toevoegen is 500 ml lauw water. Ik heb zo drie pakken klaargemaakt en de grote kommen met een natte doek erover in de verwarmde oven laten rijzen.

Intussen waren de kinderen ook wakker en hielpen ze me mee allerlei hapjes en salades klaar te maken. Vorig jaar ben ik erg georganiseerd geweest en heb een lijstje van de schalen in Word gemaakt. Dat hielp dit jaar enorm met de snelheid van het klaarmaken!

Op het menu stonden:
1. Zalm salade, witlof met zalm cream cheese spread, komkommer schijfjes met zalm cream cheese
2. Ham salade omringd met prikkertjes mozzarella en druiftomaatjes
3. Mediterranese schaal – tapenade, tzatziki, hummus, pita schijfjes
4. Bruschetta en crostini
5. kaasschaal – brie + vijgenjam, cheddar, Haavarti
6. Dolma’s + dadels met cream cheese
7. Kalkoen wraps met daartussen appelschijfjes met truffel pate
8. Prikkertjes Gouda met ananas, mini worstjes met mandarijntjes, bologna met druiven
9. Prikkertjes Salami met augurk, meloen met prosciutto, ham met asperge
10. gerookte zalm, zalm wieltjes (van Whole Foods)
11. caviaar, blini, sour cream



Na een paar uur stonden de schalen te pronken in de ijskast en een paar buiten op de tafel op het deck. Helaas hadden Cosmo en Snickers dat ook door. Toen ik boven was en naar buiten keek, zag ik Cosmo zich tegoed doen aan een paar stokjes Bologna met druiven. Heel handig had hij het van de stokjes afgegeten! Gelukkig betrapte ik hem aan het begin van zijn gesmul!

Niet veel later wist Snickers te ontsnappen en die stal een paar prosciutto met meloen stukjes! Daarna hebben we de schalen maar in de garage gezet, gelukkig was het er koel genoeg voor.

Gewoonlijk laat ik het oliebollendeeg een uur of zo rijzen. Dit keer stond het bijna drie uur te rijzen en het rees bijna letterlijk de pan uit! Zo luchtig heb ik het nog nooit gezien en er kwamen drie volle schalen met de prachtigste oliebollen uit! Rozijnen e.d. voeg ik sinds een paar jaar niet meer toe, want dat vindt niemand, behalve Rick, lekker. Nu zijn de oliebollen een van de dingen, waar het eerst naar gevraagd wordt door onze gasten!

Met Katja's goede vriend Raffi aten we een eenvoudige avondmaaltijd van worstjes met brood en tomatensoep. Rick bracht Kai naar Charlie's huis, want er zou onder onze gasten niemand zijn met een zoon van Kai's leeftijd en dus wilde Kai natuurlijk liever naar een vriend. Hij zou daar ook blijven logeren.

Al om half acht ging de deurbel om Katja's eerste gasten aan te kondigen. Zij nodigde vier jongens en vijf meisjes uit om met ons mee te vieren. Zeven van hen bleven ook logeren, dus het werd weer een vol huis hier!

Na achten kwamen ook onze gasten binnendruppelen, ieder met iets lekkers of champagne mee. Sylvia had een verrukkelijk worstenbrood gemaakt, een soort groot formaat saucijzebroodje. Heerlijk!

Al gauw was het feest in volle gang. De oliebollen vlogen weg (er was er vanochtend nog welgeteld een over voor Rick, ik denk erover volgend jaar maar vier pakken te bakken, als er weer zoveel mensen komen!). De tieners en kinderen beneden hoorden we niet eens, die kwamen tegen middernacht opeens te voorschijn.

Voor we het wisten kwam de bal in New York al naar beneden en werd er luidkeels afgeteld. Happy New Year!!! Rick gaf in zijn enthousiasme de tieners ook champagne in plaats van cider, iets wat ik te laat doorhad. Ik hoop, dat we daar geen problemen mee krijgen met andere ouders! Katja verzekert me echter, dat ik me geen zorgen hoef te maken, dus dat doe ik dan maar niet.


Wachten tot de bal valt

Met zijn allen gingen we naar buiten voor het vuurwerk en Cosmo besloot achter een van de kinderen aan te ontsnappen. Hij bleek echter flink bang voor het vuurwerk en liet zich daarom niet meer vangen. Katja, die hem achterna rende, klapte door haar enkel en kreeg een flinke jaap in haar teen.

Het duurde even voor de vuurwerk afschieters doorhadden, dat Cosmo panisch was en tegen die tijd rende Cosmo de cul de sac al uit. Midden op de straat galoppeerde hij werkelijk Marshall Road af in de richting van de drukke vierbaansweg. Rick, Mark, Stephanie en ik renden al roepend er achteraan. Cosmo moet de paniek in onze stemmen gehoord hebben, want hij besloot Goddank terug te komen!

Gewoonlijk loopt hij nooit verder, dan Leah's huis om Diego te bezoeken, dus ik ben me werkelijk rot geschrokken! Hij heeft, toen we weer binnen waren, een lekker snoepje gekregen. Arm dier!

Na die consternatie werd er door Rick, Hans en Chuck nog wat meer prachtig vuurwerk afgestoken. Inmiddels stond al het eten al op tafel en kon er opgeschept worden. Met al het lekkers voor middernacht en het feit, dat een aantal mensen voor het eten al vertrokken, was ik bang veel en veel te veel te hebben. Gelukkig viel dat mee, er is heel goed van het buffet gegeten en de complimentjes vlogen over de tafel, altijd leuk om te horen.


Rick en Hans steken vuurwerk af



Aan Katja's vrienden kan ik echt merken, dat ze op de rand van volwassenheid staan. De mompelende vijftien- en zestienjarigen hebben plaatsgemaakt voor vlotte zeventien- en achttienjarigen, die ook gisteravond leuk aan de gesprekken deelnamen. Na het buffet werd er zelfs serieus geboomd tussen een paar van de mannen en de tieners.

Pas tegen drieen vertrokken de gasten, die niet bleven slapen en gingen Saskia, Madison (die bij haar bleef logeren) en ik naar bed. Rick bleef nog even op om zeker te zijn, dat de jongens op een andere verdieping gingen slapen, dan de meisjes.

Een van de jongens en zijn vriendin vertrokken al om negen uur vanochtend. Hij had basketbaltraining, de arme ziel! En zij moest van haar ouders zo vroeg thuis zijn!

Wij zijn lekker tot elf uur blijven doezelen en vonden de rest van de tieners al aan hun ontbijt van donuts en bagels. Katja's voet deed nog steeds erge pijn en ik kon er zelfs geen drukverband omheen doen.


De afwas was vanochtend behoorlijk!

We besloten dus om na onze brunch naar de Emergency Clinic te gaan om een foto te laten maken. Ook bel ik onze buren, die gisteravond al zeiden, dat ze een paar krukken te leen hebben, indien nodig. Heel fijn, want zonder komt Katja echt niet vooruit!

Toen het huis weer leeg was op ons vijven na hebben we gedoucht (Katja zo goed en zo kwaad als het ging zittend in onze douchecel, wat een gedoe!) en ons op ons Nieuwjaarsbest aangekleed.

Ieder jaar is onze Nieuwjaarsdag traditie om te gaan brunchen. Met uitzondering van een jaar, toen we te laat waren met reserveren, deden we dat al tijden bij de Ritz Carlton in Tysons Corner. Helaas was hun brunch prijs dit jaar echt veel te veel voor ons budget, vooral omdat Saskia met haar twaalf jaren als vol zou worden meegerekend. Belachelijk als je bedenkt, dat zij enkel bacon, wat vruchten en desserts eet!

Maar goed, het was dus zaak te zoeken naar een alternatief, dat nog luxueus was, maar niet zo extravagant. De keuze viel op het Fairmont Hotel in Georgetown. Door Georgetown, wat heel leuk voor de Kerst versierd is, reden we naar het hotel.

Nadat ik Katja uit de van had geholpen gaf Rick die af aan de valet parking. Ons tafeltje in het zeer sfeervolle restaurant stond al klaar en al gauw waren de glazen gevuld met water en jus d'orange en voor Rick en mij champagne. Een pianiste speelde sfeervolle liedjes en de brunch stond prachtig opgesteld naar ons te lonken.


Prachtig gingerbread "stadje" in het restaurant



Om ons heen zaten keurig gekleedde mensen, een dame zelfs in het lang. Aan het tafeltjes naast ons waren twee Engelse stellen in de diepe conversatie gewikkeld. Verder waren er nog een heel aantal andere talen vertegenwoordigd, hoorde ik.

Na eerst een bordje vol lekkers voor Katja te hebben gehaald ging ik zelf op onderzoek uit. Er was zalm, garnalen, krab, oesters, diverse salades, een Aziatische hoek met sushi (die alleen helaas maar niet werd bijgevuld), een schaal met lekkere kazen (maar ook niet bijgevuld), broodjes, omeletten, noem maar op! Het was dus smullen geblazen, dat zeker.

Maar...het was moeilijk iemand te vinden om te vragen, of er meer sushi gebracht kon worden. En de kazen waren ook duidelijk op en zo nog een stel lekkernijen, die toch zeker wel bij de fikse prijs van de brunch hoorden.

Onze serveerder was bovendien nogal een izegrim en toen ik vroeg of hij misschien kon vragen die schalen bij te vullen, kreeg ik te horen, dat dat "heus wel zou gebeuren". Tja, dat is dus niet wat mijn Ritz verwende oren wilden horen!

Na aan Rick gevraagd te hebben, wat hij er nu van vond (soms verwacht ik erg veel van service, omdat ik zelf in die industrie heb gewerkt en hoge standaards heb). Hij was het helemaal met mij eens, dus ik heb naar de manager gevraagd.

Die kwam meteen en stelde zichzelf voor. Ik vertelde hem in nette bewoordingen hoe teleurgesteld ik was, dat mijn favoriete onderdelen van de brunch de hele anderhalf uur, dat we aanwezig waren geweest, niet waren bijgevuld.

Hij maakte zijn excuses (en even later was alles bijgevuld, maar ja, te laat voor mij) en stelde voor de brunches van de kinderen van de rekening te halen! Nou, dat was veel meer, dan ik had verwacht als compensatie, maar natuurlijk namen we dat met beide handen aan! Rick grapte (toen de manager weg was, dat wel), dat ik maar vaker iets mis moet vinden aan het eten. Toch voelde ik me helemaal in mijn recht, als je dan zo'n hoge prijs vraagt moet je ook zorgen, dat alles tip top verzorgd is!

Op de terugweg zijn we nog even langs het Sofitel, waar Hans, de man van Sylvia, manager is, gereden. Rick en ik willen binnenkort graag een nachtje samen van huis en dit hotel ligt daar wel heel gunstig voor en ziet er mooi uit.

Weer in Vienna heeft Rick Katja en mij afgezet bij de Urgent Care Clinic. Daar is het "first come, first served", dus altijd een gok hoe lang je moet wachten. Gelukkig viel het dit keer mee en kregen we al gauw een kamertje.

Katja had een beetje koorts, volgens de verpleegster van de pijn, mijn arme kind! Hobbelend ging ze naar de roentgenkamer en we zagen even later de foto's van haar voet al hangen. Dat gaat snel! Mijn lekenoog zag geen breuk, maar ja, het was even afwachten, wat de dokter zou zeggen.

Maar gelukkig zag die zo op het eerste gezicht ook geen breuk en bij het betasten van Katja's voet werd haar duidelijk, dat ze haar enkel ernstig heeft verstuikt. Haar hele voet is opgezwollen en paars, vandaar, dat een drukverband te pijnlijk is. Daarom krijgt Katja een aircast, die haar enkel stijf houdt.

Verder mag ze er de rest van deze week helemaal geen gewicht op zetten. Dit weekend mag ze het voorzichtig proberen, maar alleen, als het geen erge pijn doet. Als ze volgende week woensdag niet alweer redelijk loopt moeten we toch nog naar een orthopeed. Katja krijgt een briefje mee voor school, dat ze de lift moet kunnen gebruiken als ze naar boven of beneden moet.

Een minder begin van het jaar dus voor onze oudste, maar het had een stuk erger kunnen zijn! Het is haar linker voet, dus ze kan (en wil dat ook het liefst) wel naar school rijden (een schoolbus in is natuurlijk helemaal een ramp en ze wil er niets van horen, dat Rick haar brengt en haalt morgen).

Als afsluiting van al het feestvieren pakken we, (onze) traditiegetrouw, het laatste pakje onder de Kerstboom uit. Ik krijg van Rick (het verlate Kerstcadeautje, dat hij gisteren is gaan ophalen) Paint Shop Pro X2! Ik kan niet wachten het te installeren.

Maar nu eerst een lekker bordje van overgebleven salades en andere lekkernijen. En zo begint een nieuw jaar. Ik wens en hoop, dat het voor iedereen hier fantastisch zal worden!