Lenteweer, opeens!

Gisteravond begon Saskia te klagen over pijn in haar buik en daarna zocht ze de wc helaas een aantal keren achter elkaar op. Kennelijk was Rick toch besmettelijk. Ook vanochtend is ze alweer vroeg "aan de gang" (ach, ik probeer het smakelijk te houden). We houden haar dus thuis en ze slaapt door, als ik opsta.

Terwijl ik me klaar maak om naar de "gym" te gaan, gaat de telefoon. Claudia heeft gisteren een Duitse staander geadopteerd bij Petsmart en vraagt, of ik mee wil gaan wandelen later vandaag. We spreken na mijn core trainingklas af.

Die core training duurt vandaag maar drie kwartier, omdat Sharons oudste (van Katja's leeftijd) zijn verstandskiezen eruit moet laten trekken. Het is heel warm in het zaaltje, iedereen klaagt erover. We vinden uit, dat de verwarming op 22 graden staat! Veel te warm natuurlijk, als je aan het sporten bent.

Cosmo en ik rijden naar Claudia's huis en treffen daar een doodmoeie Claudia en een zeer energieke Ranger, de zwart-witte pointer. Ranger heeft "iets" met vogels en rende als eerste daad gistermiddag door de glazen achterdeur van Claudia. Vanochtend deed hij hetzelfde met de andere deur! Ze vraagt zich dus al af, of hij wel te trainen is.

Cosmo en Ranger kunnen het gelijk goed met elkaar vinden, een gunstig teken. Ranger is gevonden in de bossen in het zuidwesten van Virginia en waarschijnlijk zo'n acht maanden oud. Ik vind het meteen een heel leuk dier!

Claudia is aan de heel gehoorzame Sailor gewend, de golden retriever, die eigenlijk van haar ex-man is. Ranger heeft "spunk", veel meer dan de nogal saaie (maar heel lieve, begrijp me goed) Sailor.

We beginnen aan onze wandeling en het valt me meteen op, dat de hond Claudia voorttrekt. Ze heeft absoluut geen overwicht. Ik bied haar Cosmo aan en neem Ranger over. Tot mijn genoegen leert deze hond sneller dan Cosmo, die nog steeds zo af en toe niet luistert naar "heel" (volg).

Na een paar honderd meter stoppen, als hij trekt, en hem terugtrekken, loopt Ranger keurig vlak naast mij. Hij kijkt zo af en toe op of er nog iets is en let ook heel erg op Cosmo, die rustig voortloopt.

Iedere keer, als er een vogel in het vizier komt, wordt hij wel weer opgewonden en trekt, waarop ik hem prompt terugtrek. Ik vertel Claudia, dat die opwinding voor Cosmo andere honden zijn. Iedere hond heeft wel een zwakte, net als ieder mens. Maar dat deze Ranger te trainen is, is duidelijk. Ik hoop, dat ze met hem ook zo'n training gaat volgen, als Cosmo en ik bij Petsmart.

We lopen naar het hondenpark, waar al een beagle (die zich wijselijk ver van alles houdt) en een zwarte labrador zijn. Cosmo, Ranger en de labrador rennen zich te pletter in het modderige hondenpark. Zo af en toe komen ze ook nog even "knuffelen" bij ons, waardoor wij binnen de kortste keren onder de modder zitten.


Met een vieze Cosmo laat ik niet veel later een dankbare Claudia en een uitgeputte Ranger achter. Ik heb nu ook gemerkt, dat alle training met gewichten wel degelijk zijn vruchten afwerpt. Ik heb geen enkele moeite met honden als Cosmo of Ranger in de hand te houden, daar denk ik eigenlijk niet eens bij na. Tot ik Claudia echt zag worstelen met het in bedwang houden van Ranger.

Thuis eet ik gauw lunch en geef Saskia, die zich gelukkig weer beter voelt, wat toast met bouillon. Dan is het alweer tijd om met Martine te gaan wandelen.

Het is inmiddels twintig graden en zonnig buiten, al waait het wel heel hard, en ik heb het zelfs warm in mijn trui! Cosmo loopt mee, alsof hij nog niet een uur heeft gerend met andere honden. We ontmoeten een paar andere honden en Cosmo kijkt telkens heel trots naar mij, als hij ze netjes voorbij loopt. Ik prijs hem uitvoerig en zijn hele lichaamshouding laat trots zien. Ik ben "Merle's Door" aan het lezen (ja, het duurt even, maar ik vind het een super boek) en leer daar over de reacties van honden.

Het is iedere week weer leuk om met Martine te lopen. Lekker een uurtje Nederlands praten en we zijn beiden vrij lang, dus lopen met dezelfde snelheid. Dat is soms moeilijk met anderen, want ik loop kennelijk echt snel en al gauw ver voor iedereen uit. Na een uur nemen we voor een paar weken afscheid, tenzij er een gaatje in de drukte komt. Martines school, hier tegenover, heeft vanaf vrijdag vakantie en begint weer op 5 januari.

Gisteren kwam Saskia me vertellen, dat haar beugel aan de voorkant los had gelaten. Ze had een afspraak voor woensdagmiddag, maar die tanden draaien heel snel. Ik heb dus vanochtend opgebeld en Saskia's naam op de "wachtlijst" gezet, want er was niets eerder open.

Tijdens de core training werd ik al gebeld, dat ze Saskia om acht uur op woensdag zouden kunnen zien. Veel zou dat niet uitmaken, maar ik wilde laten zien, dat ik serieus was en nam het dus aan. Na de wandeling met Martine vertelt Saskia me, dat ze nu een opening voor vanmiddag om half vier hebben.

Aangezien Saskia zich veel beter voelt, bel ik gauw terug, dat we eraan komen. Maar goed ook, want in die ene dag blijkt haar tand al verschoven te zijn! Er zitten nieuwe draden in en nu zijn we er weer voor zes weken vanaf en Saskia hoeft er geen school voor te missen.

Christine belt op en ik ga voor op het stoepje zitten kletsen. Het is 15 december en twintig graden en zonnig! Dan kan ik gewoon niet binnen blijven! Wat een heerlijk weer, jammer, dat het pas over drie maanden of zo weer regelmatig zo zal zijn.

Deze Kerst wil ik weer eens glazen ingraveren voor sommige vriendinnen (niet voor iedereen, want het is niet bepaald makkelijk). Ik begin met Karin, want die zal ik waarschijnlijk morgen zien. Vroeger maakte ik meer van dit soort glazen en nam bestellingen aan. Zo graveerde ik ooit twaalf glazen met het embleem voor een
Utrechtse Corps jaarclub. En ik vind het nog steeds leuk om te doen.


Rick en Saskia zijn weer beter en ik hoop van harte, dat Kai en ik gespaard blijven! We eten een makkelijk pasta maaltje en dan is het lachen bij de CBS sitcoms (vooral Worst Week!). De weerman komt telkens vertellen, dat er een winterstorm watch is, maar dat is weer zo'n lekkermakertje. Wij krijgen de komende dagen gewoon saaie koude regen.

Kerstparty en baby shower

Zaterdag

De dames in de basement hebben instructies om niet voor negen uur vanochtend naar boven te komen. Bij de vorige logeerpartij renden er om zeven uur al een paar door het huis, ons wakker makend. Gelukkig houden ze zich aan die afspraak en krijgt Rick broodnodige slaap.

Twee meisjes worden om half tien opgehaald en zo blijven er twaalf over voor het ontbijt. Een daarvan wil een bruine bagel, dus ik kom precies uit met de elf witte bagels van Whole Foods!

Een voor een worden de meisjes opgehaald. Ik vraag ze allemaal nadrukkelijk, of ze alles hebben, wat ze mee hebben gebracht. Twee rennen naar beneden, want ze zijn toch wat vergeten en wij blijven nog achter met een paar laarzen, een deken en een topje. Gelukkig weet Saskia wel van wie die zijn.

Samen met Saskia en Kaylee ruim ik de basement op. Voor zo'n grote groep gasten valt de rotzooi best mee. Binnen het halve uur ziet het er weer heel presentabel uit.

Rick voelt zich nog steeds erg moe, dus gaat terug naar bed. Met Cosmo breng ik Kai naar de locomotief in Vienna om te gaan skateboarden met vrienden.

Als ik dan toch bij het W&OD pad ben neem ik Cosmo mee voor een wandeling. Het is veel kouder, dan ik had verwacht met de felblauwe luchten. Ik doe mijn capuchon maar op, zodat mijn oren er niet afvriezen. Maar Cosmo heeft het naar zijn zin. We lopen door Northside Park en in het bos zijn er zoveel luchtjes, er moet bij iedere boomstam gesnuffeld worden.

Terwijl Rick slaapt doe ik nog wat laatste online Kerstinkopen. Ieder jaar wil ik ook graag iets speciaals voor Rick vinden. Daarbij denk ik nu aan "Beano", de Britse strip. Maar die wordt alleen in het VK en Ierland verkocht en niemand wil naar de VS verschepen. Even word ik blij, als ik een Canadese verkoper vind, maar ook die stuurt niet de grens over. Ik vrees dus, dat ik Rick daar dit jaar niet blij mee kan maken, helaas.

Rond vijf uur wordt Rick wakker en voelt zich een heel stuk beter. Saskia gaat naar een Kerstconcert met Laura en haar familie en Kai kijkt film bij een vriend. Rick en ik zijn uitgenodigd voor een Kerstfeest bij een collega van hem, die ik niet ken. Hij voelt zich goed genoeg om te gaan, dus we rijden naar Oakton, onderweg genietend van alle mooi verlichte tuinen. Sommigen zijn heel bijzonder.

Ook het huis van Ricks collega is mooi verlicht. Bij binnenkomst krijg ik echt zo'n gevoel alsof ik een Amerikaanse Kerstfilm binnenloop. Het huis is wat ouder en klassiek Amerikaans ingericht (veel donker hout, vooral). Het zou zo als filmset gebruikt kunnen worden. Alles is perfect en keurig, ondanks de vele gasten, die ook hun (kleine) kinderen mee hebben.


We worden heel hartelijk begroet, al zit de hostess in een stoel met haar benen omhoog. Ze is zwanger van haar tweede en moet eigenlijk bedrust houden. Het lijkt me nogal stressvol om dan 150 mensen door je huis te hebben lopen (het aantal, dat vorig jaar geweest is, volgens haar)!

Dit jaar zijn het er vast nog meer, want het is half zeven en het eten is op. Rick mag toch niets van de zware kost, om zijn maag nog niet te belasten, maar ik ben wel hongerig. Ik knabbel maar wat op de overgebleven worteltjes. Jammer genoeg ziet Rick maar een paar bekenden van zijn werk en die hebben kleintjes mee, waar op gelet moet worden. We kletsen even met de Deense man van een collega en hij en ik grappen, dat Denemarken en Nederland door de Amerikanen nogal eens verward worden.

Na een uurtje nemen we weer afscheid. Rick heeft zijn neus laten zien. Er waren eigenlijk teveel mensen bij dit feest. Gewoonlijk raken we wel aan de praat met deze of gene, maar hier rende iedereen achter hun kinderen aan.

Op de terugweg stoppen we bij een paar verlichte huizen voor foto's. Een daarvan staat vlakbij Kai's school en de verlichting daar kan niet eens op een foto. Het is een enorme tuin en ik heb me laten vertellen, dat de eigenaar al in september begint de lichtjes aan te brengen!


Dit is allemaal een huis en tuin en de foto's doen het geen eer aan!



Het huis met het varken in de straat achter ons

Bij de Chinees halen we soep voor mij als avondeten en kijken de rest van de avond Kerstfilms op ABC Family.

Zondag

Gelukkig is Rick weer helemaal beter. Hij heeft zelfs zin in een Starbucks ontbijt. Hij komt terug met goed nieuws: de sandwiches, die wij zo lekker vinden, blijven bestaan! Eerder dit jaar werd er aangekondigd, dat de warme sandwiches in 2009 zouden verdwijnen.

Om elf uur vertrekken Janet en ik voor onze zondagse fietstocht. Het weer is minder koud, dan andere keren. Het is heel erg stil op het pad, we komen maar zo af en toe andere mensen tegen. Dit keer rijden we drie kwartier naar het westen en keren dan om, omdat ik op een uur thuis moet zijn.

Meestal waait de wind uit het westen, maar vandaag hebben we hem op de terugweg naar het oosten tegen. Het laatste stuk op het pad gaat heuvelop en we huffen en puffen Vienna weer in! Helemaal bijgekletst nemen we afscheid en spreken voor volgende zondag af. Dat is alweer de laatste zondag voor Kerst, onvoorstelbaar!

Thuis maak ik me gauw klaar voor Lauren's baby shower. Met Saskia loop ik naar Susan's huis. Mary Ellen, Susan en ik staan op de uitnodigingen als hostesses, maar uiteindelijk wilde Susan helemaal geen hulp van Mary Ellen of mij aannemen. Ze heeft heerlijke vingersandwiches en snacks en vooral een prachtige taart klaarstaan.

Lauren heeft nog 3,5 weken te gaan, want op 8 januari zal de baby met een keizersnede ter wereld komen (medische reden). De aanstaande moeder ziet er stralend uit. Jaren geleden hebben we aan Laurens ziekenhuisbed gestaan en maakten haar ouders zich ernstige zorgen, of ze ooit kinderen zou kunnen krijgen. De blijdschap straalt dan ook van Lauren en haar moeder af vandaag.

Het wordt een gezellige middag. We krijgen allemaal een sticker op en mogen het woord "Baby" niet zeggen. Degene met de meeste stickers krijgt een prijs. Uiteindelijk "wint" Katherine (Mary Ellens dochter van acht), want zij heeft onder anderen mijn sticker van me afgetrocheld.

Dan moeten we babynamen opschrijven, die gemaakt kunnen worden met de namen van de ouders, Lauren en Daniel. Dat blijken er nogal wat te zijn. We moeten lachen om de namen, waar de kinderen mee aankomen. Zo heeft Katherine "Nair" bedacht (een ontharingscrememerk).

Alle cadeautjes worden met enthousiasme in ontvangst genomen. Wij geven Lauren een slumber bear. Die maakt verschillende rustgevende geluiden voor de baby, waaronder de hartslag van een moeder. Mijn zus vond het een fantastisch ding voor Sasha. En Saskia geeft een Whoozit. Lauren roept uit, dat die ook in Sex and the City te zien was. Dat is me ontgaan, maar ja, ik was ook niet zwanger, toen ik die film zag.

Na de cadeautjes is er de overheerlijke cake en dan is het weer tijd om afscheid te nemen. Dan, Laurens man, komt ook nog even hallo zeggen en Lorraine (mijn buurvrouw) en ik fluisteren tegen elkaar, dat dit wel een heel mooi kind moet worden. Lauren en Dan zijn een zeer knap stel samen.


Met Lorraine en Patricia lopen Saskia en ik naar huis. Het is voor Saskia ook leuk, dat Patricia er was. De twee schelen maar een jaar in leeftijd en wonen naast elkaar, maar Patricia gaat naar een Spaanse school en heeft weinig tijd om met de buurtkinderen te spelen.

Gisteren hebben Rick en ik gezien, dat de bomen bij het huis met het varken Kerstmuziek spelen en de lichtjes daarop dansen. Dat wil Saskia wel van dichtbij gaan bekijken, dus we lopen met zijn tweetjes en Cosmo ernaartoe. Cosmo moet niets van het varken hebben, maar een wandeling vindt hij hoe dan ook leuk.


Een paar filmpjes



Als avondeten haalt Rick van Outback Steakhouse. En voor de tweede avond achter elkaar kijken we Kerstfilms op tv. Dit is Ricks traditie en de kinderen nemen die graag over.

Alleen ben ik niet zo'n fan van de "Rudolph the Red Nosed Reindeer" en "Santa Claus is Coming to Town" geanimeerde films, waar zij dol op zijn. Maar de nieuwe Miser Brothers, die we vanavond kijken, gaat ermee door. Met sommige dingen moet je gewoon opgegroeid zijn, denk ik.

Tienerfeest

Een drukke dag heb ik vandaag voor de boeg. Om te beginnen natuurlijk de core training. Er komen telkens nieuwe leden bij, waardoor het allemaal wel erg krap wordt in het lokaal. In januari (als iedereen weer twee weken het goede voornemen heeft te gaan sporten) gaat Sharon een limiet stellen, maar gelukkig zegt ze, dat wij, als "stam"groepje voorrang hebben.

Het weer is opgeknapt, al is het nog flink guur. Omdat ik gisteren nauwelijks met hem gelopen heb, vind ik dat Cosmo een lekker lange wandeling verdient. Hij geniet er met volle teugen van, dat is helemaal aan zijn lichaamstaal te zien. Ik kan daar zo van genieten, wat een heerlijk beest is het toch!

Voor het feest vanavond gaat beginnen heb ik nog een hele lijst van boodschappen af te werken. Bovendien wil ik vandaag de cadeautjes voor onze "engel" naar de mall brengen, zodat we daar op tijd mee zijn. En ik heb (stom genoeg, want het is eigenlijk te veel) een afspraak bij de tandarts om een uur.

Het vergt even organisatie om de beste volgorde te bedenken, zodat ik niet van hot naar haar rijd. Ik besluit voor de tandarts mijn boodschappen bij Giant te gaan doen. Die hoeven niet in de ijskast en dan is dat maar gedaan. Met onder anderen zeven twee liter flessen drinken (voor $1 per stuk!) en een paar zakken chips reken ik af.

Dit ontlokt de Giant medewerker de vraag, of er een party zal zijn. Op mijn beamende antwoord vindt hij, dat er niet genoeg chips is, dan. Maar de kinderen zullen ook pizza en ijscake krijgen, dus verhongeren gaan ze niet.

Bij de tandarts ben ik gelukkig meteen aan de beurt. De baking soda heeft wel geholpen, want er zit nauwelijks plaque op mijn tanden. Op mijn vraag of het niet erg schurend is, antwoordt Sandy, de mondhygieniste, dat dat erg meevalt. Ik mag er zelfs om de andere dag mee poetsen. Helaas heb ik na afloop, zoals altijd, wel weer aangezichtspijn. Stom ook, om deze afspraak juist voor vandaag te hebben gemaakt!

De tandartspraktijk ligt dichtbij Tysons Corner en de andere winkels in de buurt van de malls. Bij T.J. Maxx besluit ik te gaan kijken naar nog wat dingen voor Nebiyou. Hij heeft ook (sport)truien en spelletjes op zijn lijstje staan.

Meteen vind ik een stoere NBA trui en een Quiksilver t-shirt met lange mouwen. Daarbij nog een "detective" spel, waarbij je vingerafdrukken kunt onderzoeken en een football, die lichtgeeft, en dan denk ik, dat hij een fijne Kerst zal hebben.

Rick belt, dat hij zich helemaal niet lekker voelt. Zijn maag doet pijn en hij heeft de rillingen. Dat voorspelt niet veel goeds! Maar hij is ook doodmoe, want heeft een heel drukke week achter de rug, dus wie weet is hij "gewoon" oververmoeid.

Het verkeer op weg naar de mall is erbarmelijk! Even denk ik erover dan maar morgenochtend de cadeautjes weg te brengen. Maar ik weet niet, wat Rick heeft en ik wil er wel zeker van zijn, dat we op tijd zijn. Even doorbijten dus en ik parkeer zo, dat ik gauw weer kan ontsnappen. Ietsje verder lopen naar de ingang, maar dat heb ik er wel voor over.

De enorme doos van de Toyota Tundra past nota bene in de Kruidvat tas, die ik een paar maanden geleden van Ineke toegestuurd kreeg. Super handig, zo'n grote tas, want anders was het moeilijk geweest alles in een keer mee te nemen.

De dame van de Salvation Army neemt dankbaar de spullen in ontvangst. Het boompje hangt nog best vol met engeltjes en ik moet me bedwingen er niet nog een te pakken. Maar we hebben afgesproken, dat we liever een engeltje echt verwennen, dus ik beheers me.

Op de terugweg haal ik de cake op bij Baskin Robbins. Hij is enorm en er zitten 20 mini hoorntjes op, erg leuk! Ook het ballonnenboeket, dat ik gisteren bij Party Mania had besteld, is klaar. Helaas ben ik te laat voor Manhattan Bagel, die gaat om 14 uur dicht.

Saskia wil morgenochtend voor het ontbijt bagels met cream cheese (ze houdt niet van donuts) en die wil ik nu halen en niet 's morgens. Ik bedenk me, dat Whole Foods ook bagels heeft, dus ga daar op hoop van zegen heen.

Eerst denk ik er hier ook naast te grijpen, want het schap met "plain bagels" is leeg. Maar dan kijk ik eronder en daar liggen tot mijn vreugde nog 11 bagels! Alleen zullen er waarschijnlijk meer dan elf meisjes zijn, dus ik neem voor de zekerheid ook nog een paar bruine bagels mee.

Eindelijk ben ik klaar met boodschappen en thuis versier ik samen met Saskia en Kaylee de basement. Rick komt thuis en ik stuur hem meteen naar bed, misschien helpt even slapen hem. Maar hij blijft zich naar voelen, dus kan me helaas niet helpen bij het feest. Kai ontsnapt en gaat bij Charlie logeren.

Om half zes komen de eerste gasten en al gauw is het een drukte van jewelste. Ik had er al zo mijn bedenkingen bij om meer dan twintig kinderen over de vloer te hebben en die worden wel bewaarheid. Het zijn individueel stuk voor stuk schatten van kinderen, maar er zijn er een paar, die in een groep baldadig worden.

Het begint er al mee, dat Saskia boos boven komt, nog geen half uur na aanvang. Terwijl zij even weg was, heeft een groepje alle ballonnen lekgeprikt. Ook komt ze klagen, dat ze niet bij het openen van de cadeautjes bleven. Ik zeg haar gewoon lol te hebben en dat er eigenlijk teveel mensen zijn. Volgend jaar wordt er een limiet gesteld aan het aantal genodigden, al is Saskia het daar helemaal niet mee eens, want "volgend jaar heb ik nog meer vriend(inn)en!". Tja...

Als ik probeer de groep een aantal van onze huisregels uit te leggen, blijven een paar meisjes onbeschoft lawaai maken. Ik moet toegeven, dat ik heel onpedagogisch "Shut up!" heb geroepen. Geschokt kijken ze me aan, maar ze zijn wel meteen stil, ha ha.

Gelukkig worden ze na de pizza (vijf enorme pizza's van Pizza Hut gaan erdoorheen) wat rustiger. De meesten hebben samen grote lol en Saskia is echt het middelpunt van de feestvreugde. Alleen vinden een paar meisjes het nog nodig onze logeerkamer binnen te gaan en het bed als trampoline te gebruiken. Op mijn vraag, of ze dat thuis ook zouden doen, krijg ik een schaapachtig "nee" te horen.

In alle haast ben ik vergeten kaarsjes voor de cake te kopen. Gelukkig brengt buurvrouw Jeanne uitkomst. Ik heb er zelf nog acht en met haar vijf erbij branden er toch dertien kaarsjes op de cake. Uit volle borst wordt er "Happy Birthday" gezongen en iedereen smult van het ijs. Van de enorme cake blijft maar een klein gedeelte over.

In de basement spelen ze nog even met Saskia's nieuwe X-Box karaoke spelletje en dan is het tijd voor de jongens om opgehaald te worden. Ik moet zeggen, dat Saskia, net als Katja, erg leuke jongens als vrienden heeft. Ik gun haar de enorme vriendenschaar ook van harte, maar vond dit aantal kinderen net teveel om in de hand te houden. Of we moeten wat georganiseerde activiteiten hebben, zodat ze bezig gehouden worden, iets waar Saskia niets van wilde weten dit keer.


Veertien meisjes blijven logeren en bedekken de hele grond van de rec. room beneden met hun slaapzakken en kussens. Er wordt druk haar gevlochten voor het slapen gaan en naar een film gekeken op tv. Om kwart voor twaalf ga ik naar beneden om ze goedenacht te wensen en ga dan zelf naar bed. Wanneer ze zijn gaan slapen, weet ik niet, maar als ik om 3 uur Cosmo naar buiten moet laten, is het beneden wel stil.

Mijn tas

Het is alweer een paar jaar geleden, dat ik een stokje kreeg toegeworpen, maar nu ben ik weer de klos (grapje, hoor, Sally!). Terwijl ik de meiden van Saskia's verjaarspartijtje heel vals karaoke hoor zingen beneden, wijd ik me aan deze taak, zucht...

De regels zijn als volgt (van Sally's blog geplukt):
- Kieper je tas om en benoem wat je ziet -- ga ik zo doen
- Plaats een link naar diegene van wie je het stokje kreeg. -- gedaan!
- Belast 3 andere log-genoten met deze opdracht en verwittig ze! -- even nadenken, wie de "gelukkige" winnaars gaan zijn, hi hi
- Link naar deze 3 loggers -- zal ik doen

Ok, dan, ik heb een heerlijk kleine tas van Fossil. Maar toen ik hem een keer per ongeluk vergat bij een vriendin, vroeg diens moeder, wat ik er in hemelsnaam in had zitten? De gootsteen soms? (is een Engelse uitdrukking: Everything and the kitchen sink)


Nee, dat niet, maar ik ben het ermee eens, dat het ding een ton weegt! Wat zit er dan zoal in? In het midden gedeelte (hoofdgedeelte) heb ik mijn kleingeld (her en der verspreid, want een aparte portemonnaie bezit ik niet). Alleen quarters (25 cent) zul je er niet vinden, want die spaar ik voor Katja voor de wasmachines en drogers daar bij Virginia Tech.

Ook zit er een mini rode paraplu in. Echt heel mini, anders zou die niet passen. Daarbij een Purell flesje met alcohol, voor als er geen zeep is in een wc of we gebruik moeten maken van een "Port a John" (draagbaar toilet?), waar geen gelegenheid tot handen wassen is. Natuurlijk een tampon, voor het geval dat en flos, want soms blijven er dingen tussen mijn tanden steken (die staan erg dicht op elkaar) en een pakje kauwgom.


Dan zijn er twee open zijvakken. Die haal ik zo af en toe leeg, want daarin steek alle bonnen, folders etc. die me aangereikt worden. Ook doe ik daar mijn autosleutels, als ik aan het winkelen ben.

En aan de buitenkant zitten er aan de ene kant een vak voor mijn mobieltje, op het moment een AT&T HTC Fuze. Hiermee kan ik email lezen en schrijven en ook op het internet. Bovendien zit er een GPS in en natuurlijk een camera.

Ernaast een vak met rits, waarin ik een vergrootglas met een bloemetjesrand en een lichtje heb zitten in de vorm van een credit card. De ouderdom komt met gebreken en, al ben ik nog niet klaar voor een leesbril, ik kan soms vooral menu's slecht lezen, als het donker is in een restaurant. Dit ding is daar een uitkomst voor.
Verder bevat dat kleine vakje Chapsticks, lippenstift en meer tampons.

Aan de andere buitenkant is mijn financiele gedeelte. Dit huist de vele (en dat zijn er echt veel en nog niet eens alle kaarten, die ik heb) kaarten, die we hier bij ons dragen. Credit/debit kaarten, natuurlijk, maar ook kaarten om korting te krijgen bij bepaalde winkels, waaronder supermarktkaarten. Daarbij komen verzekeringskaarten, Metro Smartrip, de nationale parkenpas, AAA pas (ANWB), de Fonz pas (voor de dierentuin), de Smithsonianpas en zo kan ik nog even doorgaan. In dit gedeelte bewaar ik ook mijn dollarbiljetten en eventuele kortingsbonnen.




Aan de schouderband van mijn tas hangt altijd, in een klein tasje, mijn mini camera. Zo kan ik altijd en overal foto's nemen. Voor zo'n klein tasje zit er dus inderdaad heel wat in!

Dit stokje gaat door naar Ineke, Henny en Annemiek.

En de regels, nogmaals:

- Kieper je tas om en benoem wat je ziet
- Plaats een link naar diegene van wie je het stokje kreeg.
- Belast 3 andere log-genoten met deze opdracht en verwittig ze!
- Link naar deze 3 loggers

We hebben drie tieners!!

Het is officieel: om 10:04 vanochtend wordt Saskia dertien en kan zichzelf nu dus met recht een tiener noemen! Hoe het er dertien jaar geleden aan toeging heb ik op haar tiende verjaardag al geschreven.

Omdat de kinderen mijn (kennelijk Nederlandse, want ik heb hier nog niemand ontmoet, die het zo doet) gewoonte van vroeger hebben overgenomen, dat cadeautjes 's ochtends vroeg worden geopend, zitten we al om kwart over zes met zijn vieren op ons bed. Rick heeft namelijk een vroege vergadering en probeerde gisteravond met alle macht Saskia over te halen tot 's avonds te wachten met openen.

Saskia is echt de stralende jarige, helemaal klaarwakker, terwijl we gewoonlijk moeite hebben haar om kwart voor zeven op te krijgen. Wat dat betreft is ze nog zo heerlijk helemaal kind! Van mij mag dat nog wel even zo blijven, al ziet ze er, in vergelijking met foto's van vorig jaar, al een stuk ouder uit.

Ze wordt verwend met het X-Box spel "Lips" van Kai (het helpt, dat zijn vader voor Microsoft werkt, zo zijn die spelletjes te betalen) en een rendier Webkinz van Katja. Rick en ik geven onze shop-happy dochter een American Express cadeaubon, die ze onder anderen bij Tysons Corner kan besteden.

Blij gaat onze jarige naar school. Daar vindt ze een door haar vriendinnen versierd kluisje en krijgt ze zelfgebakken brownies van Laura en Kaylee. Die zijn, tegen de tijd, dat Saskia thuis komt, alweer bijna op.

Het is buiten werkelijk afschuwelijk weer. Koud en het plenst! Het oorspronkelijke plan was om met Kirsten te gaan lopen. Maar Kirsten is ook lid van Anytime Fitness, dus ik bel haar op om te vragen, of ze binnen wil sporten vandaag. Daar is ze voor te vinden, we spreken om tien uur af.

Met moeite krijg ik mezelf ertoe naar pilates te gaan. Dit weer is zo ongeveer het ergst voor mijn spieren en wat lokt het bed dan. Maar eenmaal bezig ben ik blij, dat ik ben gegaan. Het rekken en strekken van Pilates doet mij zeker goed.

Naderhand ga ik op de elliptische machine om op Kirsten te wachten. Maar na een half uur is zij er nog niet. Ik blijf een uur en dat gaat snel voorbij met kijken naar de Daily Show en het Colbert Report. Jeetje, dat ik die niet eerder heb ontdekt!

Op mijn mobieltje zie ik, dat Kirsten een berichtje heeft achtergelaten, dat het haar toch niet lukte te komen. Jammer, maar gelukkig had ik mijn persoonlijke tv, die de tijd snel voorbij deed gaan.

Gisteren heeft Rick een "engel" gehaald van de Salvation Army boom in Tysons Corner. Iedere Kerst doen we dat om een kind een fijne Kerst te bezorgen. De naam van onze "engel" dit jaar is Nebiyou en hij is elf jaar oud. Zijn grote wens is een afstandbestuurbare auto.

In de plenzende regen (als het hier regent, dan doet het het ook zo, dat je binnen een paar minuten kledder bent!) rijd ik naar Radio Shack. Hier hebben ze vaak heel mooie auto's en nu ook weer. Ik kies een Toyota Tundra met vier wiel aandrijving en twee versnellingen. Ik heb niets met dit soort auto's, maar ik kan me bij deze wel voorstellen, dat een jochie's ogen daar lekker groot van worden. Morgen ga ik nog verder shoppen voor hem en dan de cadeaus inleveren, want we zijn dit jaar wat laat.

Daarna ga ik naar Party Mania om ballonnen, bordjes, bekers en servetten te kopen voor het grote feest morgen. Volgens mij wordt dat het grootste feestje ooit hier in huis gehouden door de kinderen, met meer dan twintig genodigden!

Saskia heeft geluk, want juist op haar verjaardag gaat hun school twee uur vroeger uit. Dit om de leerkrachten kans te geven zich klaar te maken voor een soort tien minuten gesprek. In het gymnastieklokaal zitten de leerkrachten en de ouders gaan in de rij om twee minuten met ze te kunnen spreken.

Dit formaat vind ik echt helemaal fout. Toen Katja in middle school was ben ik wel gegaan, maar ik stond me dan op te vreten. De leerkrachten hielden zich niet aan de twee minuten en sommige ouders bleven wel tien minuten zitten! En als ik dan eindelijk aan de beurt was, was de leerkracht al zo moe, dat ik nauwelijks iets te weten kwam over mijn kind. Email is veel beter, als er echt iets is, is mijn conclusie.

Saskia komt enthousiast thuis, iedereen was lief voor haar op school. Helaas voor haar moet ze de hele middag gaan lezen. Morgen moet haar leesproject voor Engels klaar zijn. Dat is een Wiki pagina, dus er is geen ontsnappen, want dat moet op het internet.

Al heeft ze meer dan genoeg tijd gehad zich hierop voor te bereiden, ik heb toch met haar te doen, dat ze nu alles op haar verjaardag moet doen. Om het wat goed te maken ga ik haar favoriete bagels halen bij Manhattan Bagel. En dan kan ik het niet helpen, maar ik val meteen voor hun bagel met lox, cream cheese, tomaat en ui. Zooooo lekker!!

Terwijl Saskia hard werkt voel ik me erg vermoeid en heb veel pijn. Ik moet gewoon even gaan rusten. Cosmo komt me gezelschap houden, heerlijk, zo'n warm hondenlichaam tegen me aan! Ik voel me naderhand wel wat beter, althans qua vermoeidheid. Eigenlijk zou ik dit iedere middag moeten doen.

Het plenst en het plenst. Laura komt en we gaan met zijn allen naar Saskia's favoriete restaurant (wat niet is veranderd sinds vorig jaar): P.F. Chang's. Omdat het zo hard regent gebruiken we bij wijze van uitzondering de valet parking. Parkeren is echt een nachtmerrie bij de Tysons Galleria, anders.

De dametjes hebben hun maaltijd al helemaal voor elkaar: de calamari vooraf en dan neemt de een de "spicy" kip en de ander de honingkip en die delen ze dan. Rick en ik delen garnalen dumplings, die werkelijk voortreffelijk smaken. Kai geniet van een spare ribs "voorafje", dat wat mij betreft zo een maaltijd zou kunnen zijn.

Als hoofdgerecht wijk ik eens af van mijn gewoonlijke kipgerecht. Ik bestel Kung Pao scallops (kokkels?) en die zijn werkelijk heerlijk! Het zijn scallops, rode pepers en pinda's.

De meisjes en Rick bestellen nog dessert, maar Kai en ik hebben daar geen ruimte voor. Wachtend op de auto verzucht Saskia, dat ze niet wil, dat deze dag voorbij is. Gelukkig heeft ze morgen nog een groot feest om naar uit te kijken!

National Museum of American History

Cosmo wil om half zes al naar buiten en als ik de deur opendoe lijkt het wel of ik in een sauna terecht kom! Het voelt zo vreemd warm! Ook tijdens onze wandeling doe ik mijn trui uit en loop in korte mouwen. Het is 17 graden!

Onderweg kom ik Freya tegen en loop een stukje met haar op. Ook zij loopt regelmatig een flink stuk, dus ik stel voor eens samen te gaan. Of ze op dat aanbod in zal gaan, weet ik niet, want ik heb het al vaker voorgesteld.

Al maanden hebben Mary en ik tegen elkaar gezegd, dat we eens samen moeten gaan lunchen. Mary werkt voor de EPA in het Ronald Reagan gebouw in Washington, vlakbij de Smithsonian musea dus. Nu is het National Museum of American History een paar weken geleden na een renovatie weer geopend, dus een uitstekende gelegenheid om ons voornemen waar te maken.

Gelukkig blijft de beloofde regen weg op een paar druppels na, maar ik parkeer de van toch maar op Claudia's oprit, voor het geval het later erger wordt. De metrotrein staat al klaar en na een half uurtje stap ik uit bij Federal Triangle. Deze metrostop ligt onder het Reagan gebouw.

Mary staat me al boven aan de roltrap op te wachten en we gaan eerst lunchen bij Aria. Dit Italiaanse restaurant zit in hetzelfde gebouw (dat overigens enorm is!) en heeft een gezellige atmosfeer. We besluiten een pizza met champignons, courgette, aubergine en ui te delen.

Na de gezellige maaltijd lopen we het complex uit en steken Constitution Avenue over. Of liever, we rennen over, want ze bevinden ons midden tussen twee kruispunten, die beiden best ver lopen zijn. Gelukkig is er geen politie aanwezig, anders zouden we een bon kunnen krijgen voor "jaywalking".

Het American History Museum was een nogal oud en donker gebouw met oude en donkere kamertjes. Het was echt wel nodig, dat het een "facelift" kreeg. En daar is men heel goed in geslaagd. Om te beginnen is er een open "atrium" gemaakt, waardoor het geheel veel lichter aandoet.

Het is een immens museum met een aantal heel interessante tentoonstellingen. Eigenlijk kun je het geheel niet in een bezoek in je opnemen, zoveel is er. Wij besluiten dus een algemene indruk te krijgen dit keer. We kunnen altijd nog terugkomen, toegang is gratis, dus die drempel is er niet.

Ook veel van de tentoonstellingen zijn opnieuw opgezet en het geheel doet een stuk "schoner" aan. We beginnen met het interessante gedeelte over de Star Spangled Banner. Hier ligt (want hij is te zwak om zo gerestaureerd te worden, dat hij kan hangen) de originele vlag, die over Fort McHenry vloog, toen Francis Scott Key het volkslied schreef. Deze vlag heeft 15 sterren en 15 strepen, een tijdje lang waren er evenveel strepen als sterren.

In "Within these Walls" zien we de geschiedenis van het huis op 16 Elm Street in Ipswich, Massachusetts en zijn inwoners. Het is allemaal erg leuk gedaan en interessant opgezet.


Op de bovenste verdieping vergapen we ons aan het prachtige poppenhuis. De "Dolls" "wonen" daar al sinds het begin van de twintigste eeuw. Erg leuk om te zien, al die gebruiksvoorwerpen uit die tijd in miniatuur.

Ook hierboven is de tentoonstelling over de Amerikaanse presidenten. Hier is weinig aan veranderd. Niet verwonderlijk, want die was er nog niet zo lang. Het blijft interessant om er doorheen te lopen en er is zoveel, dat ik iedere keer nieuwe dingen ontdek.

Natuurlijk kan een bezoek aan dit museum niet zonder de rode schoentjes van Dorothy uit "The Wizard of Oz" en Kermit, de Kikker te gaan bekijken. Price of Freedom is een helemaal vernieuwd en interactief gedeelte over de verschillende oorlogen. Je zou hier alleen al zo een paar uur door kunnen brengen.


Beneden bezoeken we nog even de keuken van Julia Child en lopen door het wetenschappelijke gedeelte. Dan moet Mary terug naar haar werk en zijn onze breinen eerlijk gezegd ook weer voldoende gevuld met indrukken! Wat mij betreft heeft men zijn doel bereikt om dit museum de 21e eeuw binnen te trekken. Het mag bij een bezoek aan Washington niet overgeslagen worden!

De metrorit terug verloopt snel en het is nog steeds droog en vreemd warm. Ik neem Cosmo uit, want, al is het zwaar bewolkt, ik vind het heerlijk om met deze temperatuur buiten te zijn!

Saskia had vanmiddag een auditie voor de school musical. Ze gaan Cinderella (Assepoester) spelen. Helaas voor Sas is haar stem nog niet helemaal terug na haar verkoudheid en ze zei, dat de piano te hoog afgesteld was. Ze denkt dus niet, dat ze het zo goed heeft gedaan, maar misschien is er wel een plaatsje in het koor voor haar. Het is in ieder geval een goede ervaring voor haar.

Vanavond gaan Rick en ik Vietnamees eten bij The Four Sisters. Daarna hebben we in de bar van het restaurant ertegenover, de Sea Pearl, ons jaarlijkse Kerstfeestje met vrienden en kennissen uit de buurt. Voorheen werd dat altijd bij That's Amore gehouden, maar dat restaurant is nu helaas gesloten. Sea Pearl heeft een bar met een heel leuke atmosfeer, dus het zal zeker gezellig worden.

Warme bakker (letterlijk)

Na een paar weken afwezigheid, omdat ze voor een verlengde Thanksgiving viering naar haar moeder in Arizona waren, is Shelly vandaag terug om te lopen. We hebben dus heel wat bij te kletsen en ik benijd haar de week in de warmte daar wel! Vooral vandaag, want mijn spieren spelen weer voor barometer.

We lopen precies een uur, want zij moet nog folders gaan vullen bij de basisschool. Stiekem ben ik blij, dat ik van die verplichtingen af ben. Alleen het kunstprogramma, Artsmart, mis ik wel. Dat was erg leuk om te doen. In middle en high school wordt er veel minder op de ouders geleund.

Met Cosmo in de auto ga ik Vienna in. Hij vindt het altijd heerlijk in de auto en ziet zo ook eens wat anders, dan de binnenkant van ons huis. Aussies zijn nieuwsgierig en dat is te zien, want de achterruiten worden helemaal vies van zijn snuit, die er tegenaan gedrukt zit.

Bij het postkantoor, waar een lange rij staat, maak ik gebruik van de automaat voor mijn postzegels. Ik krijg leuke Notenkraker postzegels voor de kaarten binnen de VS, maar er wordt een saaie postzegel uitgeprint voor de buitenlandse kaarten. Excuses aan degenen, die er een ontvangen en postzegels sparen. Maar dit gaat vele malen sneller, dan de rij.

Saskia heeft van haar Grandpa voor haar verjaardag (a.s. donderdag) een cheque voor $50 gekregen. Bij de Suntrust drive thru cash ik die in. Gelukkig heb ik nog geen slechte berichten over deze bank gehoord, want het is ook een van de grotere in de VS.

Bij de Dollarstore ga ik kijken, of ik leuke Kerstverpakking kan vinden. En die zijn er volop. Ik vind er zelfs de plastic zak, waar we de Kerstboom in kunnen weggooien, waar we overal naar hebben gezocht.

Het publiek in deze winkel valt me op. Ik ben verreweg het best verzorgd hier. De dame voor me heeft niet genoeg geld bij zich om al haar dingen te betalen en ziet eruit, alsof ze dat geld ook gewoon niet heeft. Ik zou graag bijspringen, maar ik weet niet, hoe dat ontvangen zal worden. Meteen neem ik me weer voor meer te geven. Iedere keer, als ik bij Giant koop, scan ik een $5 coupon voor behoevende families erbij. Maar dat is maar een druppel.

De volgende stop is Baskin Robbins. Saskia houdt niet van gewone cake (zo moeder, zo dochter), maar ijs vindt ze heerlijk. Ze had gevraagd om aardbeiencheesecake ijs, maar dat maken ze niet meer.

De heel aardige man adviseert mij om de New York cheesecake niet te nemen, die is niet lekker (bedankt voor de eerlijkheid!). Hij raadt een smaak met kersen gedoopt in chocolade aan. Hij biedt mij er een lepeltje van aan en ik vind het heerlijk! Maar niet iets voor kinderen, die toch een wat moeilijkere smaak hebben.

Dan laat hij mij de "icing on the cake" smaak proeven. Perfect! Daar bestel ik een cake mee. Allerlei keuzes volgen: welke kleur cake, vanille of chocolade: vanille; welke kleur icing: blauw; welke smaak ijs in de mini ijshoorntjes bovenop: verschillende. Ik bestel een ronde cake, maar als Saskia thuiskomt vertelt ze, dat ze vorig jaar een rechthoekige cake hadden. Met meer dan twintig kinderen een beter idee, dus ik verander de bestelling gauw!

Twee deuren naast Baskin Robbins ligt Cenan's Bakery. Dit is een Turkse warme bakkerij. De hele dag door wordt hier vers brood gebakken en dat ruik je bij binnenkomst.

Vanavond willen we heel simpel soep met brood eten, maar dan wel lekker brood. Het is moeilijk kiezen, want er zijn veel lekkere keuzes. Ik neem een stokbrood met knoflook, peper, bacon en Parmezaanse kaas mee, mijn favoriet. Rick is dol op hun olijfbrood en de kinderen zullen genieten van de verse ciabatta.

Als ik de tas met broden oppak, voel ik, dat die warm is. Het blijkt, dat de ciabatta net uit de oven komt! Hij is bijna te heet om aan te pakken, zelfs. Daar moet ik natuurlijk van eten, het ruikt te lekker en wat is er nu lekkerder, dan versgebakken brood? Vanavond zullen ze dus moeten eten van een brood, waar de muisjes aan geknabbeld hebben.

Mijn laatste stop is Whole Foods. Cosmo heeft het verse brood allang geroken en ik kon het niet laten hem mee te laten proeven. Maar om de hond op het brood te binden gaat me ook weer te ver. Dus het brood gaat mee de supermarkt in.

Rick had me verteld, dat hij wel zin heeft in een vissoep. Er zijn vier keuzes, dus ik bel hem even op (lang leve mobiele telefoons). We kiezen de zalm chowder voor ons tweeen. Voor Kai en Saskia neem ik wat "gewoners" mee, kippensoep (wel met groentes e.d.).

Bij "T" laat ik mijn nagels weer netjes maken. Dit keer een vrolijke kleur rood, die hoort bij de Kerst. Ook deze Vietnamese dames lijden onder de economie. "T" vertelt me, dat er veel minder klanten zijn.

Zelf heb ik ook tot het laatste moment gewacht en overwogen om mijn nagels weer natuurlijk te laten zijn. Maar ik vind netjes verzorgde nagels toch ook wel erg fijn, dus ik help de economie en "T" een beetje door ze toch weer netjes te laten maken.

Rick is vroeg thuis gekomen, want hij wil met Kai zijn "gitaar carriere" meemaken. Kai heeft een auditie bij School of Rock. De lessen daar zijn nogal duur en wij willen eerst Kai's schoolprestaties (lees, zijn studeertijd) omhoog zien gaan. Dat hij dat kan, weten we, hij besteedt er ronduit niet genoeg tijd aan.

De soepmaaltijd wordt goed ontvangen. Whole Foods maakt heerlijke soep, kan ik zeggen! En Cenan's brood is helemaal vers.

Intussen luisteren we naar Kerstmuziek. Ik ben er dol op (hoewel sommige liedjes irritant zijn). Eindelijk ken ik alle woorden van "Winter Wonderland" en altijd al vind "Angels we have heard on high" prachtig.

Maar de nieuwere liedjes "Christmas Canon" en "Believe" geven me ook kippenvel. Ik ben wel benieuwd naar welke Kerstmuziek er in Nederland wordt geluisterd. Dus: wat is jullie favoriete Kerstmuziek?

Na een aantal klassieke Kersttekenfilms gekeken te hebben, kijk ik naar de Biggest Loser. Volgende week is de finale, waar mijn personal trainer ook bij aanwezig zal zijn. Ik hoop, dat "zijn" mensen het meeste gewicht verloren zullen hebben.

Monday, Monday

Na het superweekend is het weer even moeilijk de maandag te beginnen. Het is -5 bij het opstaan en ik heb het gewoon koud! Op weg naar de sportschool helpt de stoelverwarming weer erg. Ik ben expres vroeg vertrokken, want vorige maandag waren er zoveel mensen, dat de laatsten geen bosu en gewichten meer hadden.

Nu ben ik de tweede, die aankomt, maar binnen een paar minuten loopt het vol. Sharon moet zelfs in het midden gaan staan, in plaats van voor ons. Tijd om dat lokaal te vergroten, maar wanneer dat zal gebeuren? In ieder geval maakt het de klassen wel zo gezellig.

Naderhand ga ik nog even op de elliptische machine voor wat cardio. Voor de verandering heb ik mijn oordopjes mee, zodat ik de tv ook kan horen. En dan ontdek ik, dat Jon Stewart's Daily Show ook om tien uur 's ochtends op Comedy Central te zien is.

's Avonds ben ik te moe om me op die humor te concentreren, maar nu lig ik regelmatig dubbel (niet (teveel) letterlijk, want ik moet natuurlijk ook wel coordinatie hebben voor de machine). De mensen om me heen moeten wel denken! Ik zie, dat de vrouw voor mij op de lopende band dezelfde show aan heeft, maar zij lacht helemaal niet. Zo'n zelfbeheersing heb ik niet, hoor, dit is meteen een van mijn favoriete shows. Ik blijf er zelfs een kwartier langer voor sporten!

Een van de gasten van deze show (van vorige week) is Arianna Huffington, die van Griekse afkomst is. Haar boek "The Huffington Post Complete Guide to Blogging" wordt besproken. Die gaat gelijk op mijn Kerstlijst!

Op de weg terug naar huis haal ik boodschappen bij Giant. Met mijn allerminst groene vingers heb ik het al voor elkaar gespeeld om de witte Kerstster, een week of zo geleden gekocht, te vermoorden. Daar moet dus een nieuwe van komen, want die "hoort" in de keuken. Grappig, hoe wat Kerstversieringen betreft, alles van jaar op jaar "just so" moet zijn.

Thuis vind ik de kerstboom gelukkig nog staand. Met Cosmo en de katten los in huis was ik daar toch even bezorgd over. Maar het draadje aan het raam lijkt te werken.

Het vriest nog steeds buiten en is bewolkt. Ik kan maar niet warm worden en de batterij van mijn nieuwe vest met verwarming is nog niet opgeladen. Ik heb enorme zin in iets warms voor de lunch. Ik neem Cosmo mee in de auto en haal eerst mijn medicijn op van Rite Aid. Via het internet heb ik het weer laten vullen.

Dan rijd ik door naar Noodles and Company. Tot mijn verbazing is er plaats op de kleine parkeerplaats! In het restaurant zit het wel vol en ik moet even wachten. Met een Bangkok curry met garnalen ga ik weer huiswaarts. Daar geniet ik van dit pittige maaltje.

Martine komt rond half twee en we gaan de kou in voor een lange wandeling. De temperatuur zal vandaag kennelijk niet boven het vriespunt uitkomen. Ik heb mijn eeuwenoude college sjaal (op de foto's blauw, die van mij is roze, wit, paars, blauw etc.) weer boven water gehaald. Ik weet nog, hoe ik die bij een speciaalzaak in Utrecht ging kopen. Het is dubbele wol, warmer kan niet, maar het ziet er ook gekleed uit. Veel vind ik er online niet over terug. Nog anderen, die zich de college sjaal mode herinneren, hier?

Het wordt een gezellige wandeling. Martine heeft in Senegal gewoond en ik als kind ook. Beiden hebben we een interesse in (West) Afrika. Ook onze kinderen hebben soortgelijke leeftijden. Genoeg gespreksstof, dus. En Cosmo geniet enorm van de wandeling, dat is duidelijk.

De rest van de middag gebruik ik om de Kerstkaarten te adresseren. De kaarten van Kodakgallery.com kwamen vandaag aan en ik moet zeggen, ze zien er prima uit! Dit ga ik voortaan doen. Klaar met het gedoe met de printer hier en te zwaar kaartpapier. Deze zien er veel mooier uit.

Als avondeten hebben we lasagna. Kai eet gauw, want hij gaat bij Claudia nog verder werken op zijn wiskunde proefwerk voorbereiding. Ik moet zeggen, dat het heel fijn is om een vriendin als bijleslerares te hebben. Kai is een typische tiener en Claudia vindt het leuk om met hem te werken. Maar er zijn bepaalde dingen, die haar opvallen, die wij ook moeten weten. Tot dusver werkt Kai graag met haar, dus het lijkt een goede combinatie.

En dan is deze maandag ook weer voorbij. CBS heeft een avond met sitcoms, die wij allemaal leuk vinden. Het wordt dus gewoon "bank hangen".

Kerstboom

Zaterdag

De dag begint zonnig en ik ben om half negen klaar wakker. De rest ligt nog in diepe rust. Het vriest een paar graden en ik nestel me met een warme kop koffie op de bank. Dan gaat de telefoon en het is Elke uit Belgie. Ik vind het altijd heel leuk met haar te praten, want we hebben veel gemeen. Ooit hoop ik haar in persoon te ontmoeten.

Langzaam wordt de rest van het gezin wakker en na een vroege lunch (voor hen brunch) gaan we op weg naar Berryville. Dit jaar gaan we naar een speciale Kerstboomboerderij. Ricks high school computer science leraar, die nu in dit gebied werkt, heeft er een log cabin gebouwd en naaldbomen geplant. Dit is het eerste seizoen, dat die groot genoeg zijn om te verkopen.

Onderweg luisteren we naar Kerstmuziek op de sateliet en Cosmo is ook mee, maar Katja voor het eerst niet. Op een gegeven moment rijden we naast een pick up truck met een heuse Santa erin! Saskia zet meteen haar Santa hoed op en de "Kerstman" zwaait vriendelijk lachend naar haar. Santa ziet er wel erg authentiek uit, hij zal zijn slee toch niet ingewisseld hebben? Hij rijdt wel zo hard, alsof hij de hele wereld nog om moet vandaag. Rick houdt hem niet bij (mag niet van mij, want het is ver over de snelheidslimiet).

Na het lieflijke plaatsje Aldie draaien we de Snickersville Turnpike op. Dit klinkt als heel wat, maar bij tijden is de weg maar nauwelijks breed genoeg voor twee auto's. Het is wel een Virginia Byway en dat betekent prachtig landschap.

We rijden langs enorme boerderijen met leuke uithangborden en paarden en vee in de velden. Van weides is hier geen sprake, te heuvel- en rotsachtig. Daar tussendoor lopen kabbelende beekjes en roofvogels cirkelen boven ons. Dit alles minder dan een uur buiten de stad.

Om de zoveel mijl rijden we door schattige oude plaatsjes. Mountville, Philomont, Bluemont, allemaal hebben ze een general store. De oude huizen, sommigen werkelijk prachtig, stammen soms uit de laat 18e eeuw. Er staan waarschuwingsbordjes voor paard en wagens. De tijd lijkt hier stil te hebben gestaan.

We genieten met volle teugen van deze weg, zelfs de kinderen. Ik neem me meteen weer voor om meer naar het westen van de staat te gaan. Virginia is zo mooi! De slogan "Meet Virginia, she's a natural beauty" is zo waar. Het enige mindere zijn de vele dode herten, soms in vergaande staat van ontbinding, langs de weg.

In Bluemont wanen we ons echt in de bergen, er zijn zelfs haarspeldbochten! We hebben allemaal dorst, dus stoppen bij de General Store. Voor de winkel ligt een zak met penen, 50 lbs voor $33. Je ziet hier niet vaak penen, die ik liever heb voor hutspot, maar dat is me weer wat teveel van het goede.


Na iets meer dan een uur komen we aan bij de Moose Apple Farm. Het "flurriet" intussen, kleine sneeuwvlokjes dwarrelen neer. Het is bitter koud en de wind snijdt door merg en been. Ik dacht me toch echt warm genoeg gekleed te hebben, maar ik loop nog te klappertanden.

Een beker met hete appelcider helpt wel en met de zaag lopen we het veld op. In voorgaande jaren hebben we een Douglas fir gehad als boom. Die heeft korte naalden en behoudt zijn naalden lang. Maar hier zien we geen mooi gevormde bomen, of ze zijn te klein.

Dan maar naar de andere boomtypes kijken en daarvan hebben de Scotch pines mooie vormen. De naalden zijn iets langer, dan ik gewend ben, maar nog niet zo lang als van sommige andere "pine" soorten (de namen van de boomsoorten weet ik absoluut niet in het Nederlands).

Het duurt nog even, voor we "onze" boom gevonden hebben, want veel van de mooiste bomen zijn al verkocht. Maar uiteindelijk vinden we een mooie, volle boom, niet te klein en niet te groot.


Rick zaagt hem om en Kai en hij dragen hem naar het kantoortje. Daar worden de losse naalden eruit geschud en er wordt een net omheen gedraaid. Saskia en ik zijn verkleumd, dus gaan de brandnieuwe blokhut bekijken. Het hele gebouw is van hout, van binnen ruikt het er ook helemaal naar. Het lijkt wel op de echte versie van de Lincoln Logs, waar Kai vroeger mee speelde!

Als Rick met behulp van een medewerker de boom op de auto heeft gebonden, beginnen we aan de terugweg. Inmiddels sneeuwt het ligt en blijft het ook wat liggen. Het perfecte weer voor het halen van de kerstboom!

Onderweg stoppen we bij de British Pantry. Hier wordt een "open house" gehouden en Father Christmas en zijn "elven" begroeten ons vriendelijk. Grappig is, dat ik er ook een Nederlandse kennis ontmoet, die hier met haar (Britse) man aan het shoppen is. Zoals altijd kiest Rick een paar van zijn favoriete snacks voor de komende feestdagen.

Bij thuiskomst ligt er een dun laagje sneeuw, reden dus voor de kinderen om er meteen in te gaan spelen. Rick en ik zetten de kerstboom op en de kamer ruikt meteen verrukkelijk! Alleen mis ik opeens Katja erg en bel haar, zij vindt het ook heel vervelend dit ritueel niet mee te maken. Maar we kunnen moeilijk tot 18 december wachten met optuigen, dus we beloven haar foto's van het hele proces te maken.

Dan komt onze financieel adviseur, Geoff. Hij is van baan veranderd en natuurlijk gaan wij "mee". We werken al vele jaren met hem naar volle tevredenheid. Daarvoor moeten we echter wel allerlei papieren ondertekenen.

Met dit koude weer hebben we allemaal zin in "comfort food". Rick stelt voor een "ontbijt" maal te maken. Dat idee wordt, vooral door de kinderen, met enthousiasme ontvangen. Met zijn vieren maken we pannenkoeken (Rick), bacon (Kai), toast (Saskia) en roerei (ik).

Zondag

We hebben vannacht (zoals iedere nacht) met het raam opengeslapen, wat ik meestal heerlijk fris vindt. Maar nu hoor ik de wind om het huis huilen en het is ijzig koud in onze kamer. Gauw sta ik op om de ramen dicht te doen en zie dat het gras en de daken besneeuwd zijn. Het is maar een dun laagje, maar ziet er toch leuk uit.


Eigenlijk had ik met Janet afgesproken om onze wekelijkse fietstocht te houden. Maar op mijn Weatherbug krijg ik een "wind advisory", dat er windstoten van meer dan 70 km per uur worden voorspeld. Dat gepaard met een voorspelde temperatuur van maar net boven het vriespunt lijkt mij geen goede combinatie voor mijn spieren. Janet is het daar helemaal mee eens, want zij vond het al verschrikkelijk om even buiten te lopen.

Aan dat laatste ontkom ik toch niet, want natuurlijk heeft Cosmo zijn wandeling nodig. Rick en ik gaan er, dik aangekleed, samen op uit. Ik heb alles aan, wat ik aanheb, als we gaan skien in vriesweer en nog blaast de wind erdoorheen! Zeer verfrissend is het! Als we het park in willen gaan voor wat beschutting blijkt de toegang daarheen gesperd door een enorme omgevallen denneboom.

Vanmiddag help ik Saskia met haar science project. Ze heeft vier verschillende soorten lippenstift met elkaar vergeleken en gedocumenteerd welke het langst bleef zitten. Ze moet daarvoor grafieken maken en analyses schrijven. Ik help haar vooral met de foto's. Alles moet op een drieluik geplakt worden en het eindresultaat mag er zeker wezen.


Werk in uitvoering



Het eindresultaat

Gisteravond zijn we alleen aan de ster en de lichtjes in de kerstboom toegekomen. Vanmiddag gaan we verder met de slinger en de ballen en . Het is altijd weer leuk om de herinneringen aan vroeger op te halen met de verschillende versieringen. Zo zijn er "First Christmas together" voor Rick en mij, "Baby's First Christmas" voor de kinderen, versieringen, die we nog van Ricks moeder (overleden in 2001) kregen en door de kinderen zelf gemaakte boomknutsels. Het ziet er in ieder geval weer erg vrolijk uit.


Om het gezellige weekend af te ronden gaan we Ricks Kerstcadeau van zijn baas gebruiken en bij Gordon Biersch eten. Ze hebben een voortreffelijke tonijnburger voor $12,50, die Rick en ik beiden bestellen.

Na het eten gaan we naar Four Christmases. Dit is een Kerstfilm met Reese Witherspoon en Vince Vaughn, die er veelbelovend uitziet. Eerlijk gezegd ben ik er wat in teleurgesteld. Het is leuk genoeg, maar ik had er meer van verwacht. De film duurt ook maar een uur en twintig minuten, dus tijd om de karakters echt uit te werken is er niet en dat zou de film nu juist leuker hebben gemaakt, want er zijn heel wat (kleurrijke) karakters. Maar we hebben ons vermaakt en Kerstfilms zijn in deze tijd van het jaar nu eenmaal erg leuk.

Thuis gaan de kinderen door met de boom versieren en het is maar goed, dat ze er vlak bij staan. Snickers rent onder de boom door en daar gaat ie! Gelukkig is Kai snel genoeg om hem vast te grijpen voor hij de grond raakt. Rick vertrouwt het nu niet meer en bevestigt een touw aan het raam en de boom. Hopelijk zijn er zo geen ongelukken meer. Een paar jaar geleden is de boom omgevallen en is er heel wat gesneuveld en een paar jaar daarvoor heeft Rick de boom ook vastgezet. Dit zijn 2,5 meter hoge bomen en heel zwaar voor de onderzetters om ze op te houden.

Pakjesavond wordt spelletjesavond

Rick komt om half acht doodmoe thuis van een nachtvlucht vanuit Seattle. Hij heeft geen oog dichtgedaan, want de temperatuur in het vliegtuig was minstens dertig graden! Er was iets mis met de thermostaat, dus iedereen zat te puffen. Hij duikt dus meteen zijn bed in. Ik denk, dat hij voortaan gewoon weer met de vroege ochtendvlucht zal gaan, want zo'n nacht overslaan is slopend.

Zelf vertrek ik naar core training. Dit schema van fitness klassen vind ik heerlijk. Het is gezellig, ik heb een routine, waardoor ik mezelf niet zo hoef te motiveren en de training is intensief. Een perfecte combinatie is het. Na afloop doe ik nog een kwartiertje cardio op de elliptische machine, voor ik huiswaarts ga.

Terwijl Rick nog ligt te slapen wandel ik met Cosmo en doe de nodige huishoudelijke taken. Tegen enen besluit ik bij Starbucks "brunch" voor hem en lunch voor mezelf te gaan halen. Een skinny hazelnut latte zal een fijne manier van wakker worden zijn, denk ik zo. Inderdaad neemt een heel slaperige Rick die dankbaar aan.

Het wordt een rustig middagje thuis met zijn tweeen. Allebei de kinderen komen pas later. Saskia is met Kaylee en haar moeder mee. Kaylee's moeder gaat in juni trouwen en nu gaan ze op zoek naar jurken. Saskia mag ook naar de bruiloft en ziet daar nu al naar uit.

Omdat we Sinterklaas afgelopen zondag al hebben gevierd is het vanavond voor ons geen pakjesavond. We willen wel gezellig iets samen doen en de keuze valt op uit eten gaan en daarna spelletjes spelen.

Unaniem stemmen we voor Cafe Deluxe. Het restaurant is gezellig versierd voor Kerst en het eten is er zoals altijd prima. Ik bestel weer een tonijn"steak" en die komt perfect gegrild en zo zacht als boter.

Thuis spelen we Curses. Vooral Rick is hilarisch. Hij moet als een piraat en Scooby Doo met Frans accent en de hik praten op een gegeven moment. Hij doet dat zo goed, dat hij nog wint ook! We zijn het er alle vier over eens, dat we veel vaker spelletjes zouden moeten spelen.


Rick met zijn piraat/Scooby Doo/Fransman/hik spraak



Hoeze "relaxed"?

Eindelijk een warmer dagje

Donderdag Pilates dag en we staan allemaal om kwart voor negen klaar voor "torture"! Sharon heeft een aantal nieuwe oefeningen en die zijn pittig! Het vergt enorme balans. Die heb ik wel, maar ik sta iedere keer weer versteld, dat er ook combinaties zijn, die een nog groter evenwichtsvermogen nodig hebben!

Thuis haal ik gauw Cosmo op en rijd dan naar Whole Foods. Daar heb ik met Kirsten afgesproken vorige week, maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Als ik haar op haar mobieltje bel, blijkt ze bij ons huis te staan! Ze dacht, dat we om tien uur hadden afgesproken. Gelukkig wonen wij maar een paar kilometer van Whole Foods vandaan.

Het is heerlijk weer, zo'n dertien graden, en we zijn veel te warm gekleed! Ik doe halverwege de wandeling mijn jas zelfs uit. Bij elkaar lopen we tien kilometer en onderweg vallen de felrode cardinaaltjes weer op. Ook zien we een formidabele havik naar ons kijken. Dat is wel een voordeel van de bladerloze bomen en struiken: de mooie vogels zijn weer helemaal zichtbaar.

Op de terugweg zien we ook een hert midden op het voetbalveld grazen. Dit is een ongewoon gezicht, meestal verschuilen ze zich in het struikgewas. Zo hebben we onze portie natuur weer binnen, maar onze magen rommelen ook!

Kirsten stelt voor om bij Whole Foods wat sushi te gaan eten en dat laat ik me natuurlijk geen tweede keer zeggen! Eigenlijk zouden we onze lange wandeling veel vaker met een lunch samen in Vienna moeten afsluiten.

Na het eten gaan we ieder onze eigen weg. Nu ik toch in het centrum ben en al gegeten heb, werk ik mijn boodschappenlijstje meteen maar af. Kai heeft voor zijn fotografieklas een knutseldoos nodig. Die vind ik na lang zoeken ergens in een hoekje bij Michaels. Die hele winkel staat nu propvol Kerstdingen en de rijen voor de kassa's zijn lang. Qua versieringen lijkt me in ieder geval niet te bezuinigen.

Naast Michaels ligt de CVS en ook daar heeft Kai dingen van nodig. Hij heeft ooit op tv de "magische" combinatie acne bestrijdende middelen gezien: Clean and Clear en Oxy Wash. Voor hem lijkt die combinatie inderdaad goed te werken.

Dan loop ik naar Giant. De Nederlandse damesavond is vanavond bij Martine en ik heb me opgegeven voor een voorafje. Dit keer besluit ik prikkertjes te maken van mozzarella en druiventomaatjes en van mini worstjes met mandarijnenpartjes. Heel makkelijk is het om te maken, maar ook heel lekker.

Ook wil ik hier wat botjes kopen voor Cosmo. Zijn knauwvoorraadje is op en ik heb geen zin om daarvoor naar een van de speciaalzaken te gaan. Giant heeft een goede voorraad. Terwijl ik sta uit te kiezen vraagt een dame naast me, wat voor soort hond ik heb. Ik antwoord "een Aussie" en daarop reageert zij superenthousiast. Ze stelt zichzelf voor als Karin en heeft ook drie kinderen, plus een Aussie, dus.

Karin kent ook een heel aantal anderen hier in Vienna met Aussies. Haar Aussie, een vrouwtje, is bijna een jaar oud en ze traint bij Carol van Petsmart, net als Cosmo en ik vorig jaar. We wisselen email adressen uit, want Karin wil graag een Aussie groep voor Vienna beginnen. Dat lijkt me echt leuk en ik doe zo mee! Maar ik laat de organisatie aan haar over. Ik ben benieuwd.

Thuis voel ik me toch wel erg vermoeid. Misschien is tien kilometer lopen en pilates en om kwart over zes wakker worden toch niet de ideale combinatie. Ik besluit tenminste een half uur plat te gaan. Cosmo en Snickers komen bij me liggen, wat het geheel erg gezellig maakt!

Intussen komt Kai thuis en die neemt Cosmo en Diego mee voor hun middagloopje. Snickers en ik blijven lekker liggen. Ik moet toegeven, dat ik me erg oud voel, als ik toegeef aan die onontkoombare middag moeheid. Maar vandaag heb ik een reden: de Nederlandse damesavond.

Saskia (die zich nog steeds helemaal niet lekker voelt) en Kai eten nogmaals van Joe's Place. Dat restaurant heeft een uitgebreid menu, dus de kinderen hoeven niet twee keer achter elkaar hetzelfde te eten.

Kai bestelt spaghetti met gehaktballetjes en Saskia spaghetti met marinara saus. Binnen het kwartier gaat de bel en daar is het eten! Helemaal op zijn Italiaans gemaakt, zelfs de bezorger is Italiaans. Ik zou het niet beter kunnen koken!

Een paar minuten later hoor ik een toeter. Het is de taxi, die ik pas om kwart over zes had besteld. Hij blijft maar toeteren, dus ik grijp gauw mijn dingen bij elkaar en loop naar buiten. Op mijn opmerking, dat hij wel erg vroeg is, antwoordt hij, dat tijd geld is. Hm, niet erg klantvriendelijk, ik heb mijn taxi tien minuten later besteld en vond de dringende toeters niet erg plesant.

Van de kosten van een ritje van slechts een paar kilometer sla ik ook stijl achterover: $10! Maar goed, om mijn Nederlandse vriendinnen te zien heb ik wel wat over. Bij Sylvia wachten we op de oppas en halen dan Karin ook op.

Bij Martine wordt het een gezellige boel. Lia hebben we al lang niet meer gezien, want die had gezondheidsproblemen. Sjaloom had het te druk met haar werk en is er ook eindelijk weer. En Marie Jose is op bezoek uit Canada, waar ze net heen zijn verhuisd.

Het wordt een gezellig avondje, maar ik neem om half tien weer afscheid. Een taxi komt mij ophalen. De chauffeur is dit keer Ethiopisch en hij vraagt zich af, waarom "Nederland", zoals hij Nederland kent van voetbal, in de volksmond "Holland" heet. Jee, zeg. niet makkelijk om een, twee, drie uit te leggen. Maar hij snapt het geloof ik uiteindelijk wel.

Yoga

Saskia heeft de hele nacht liggen hoesten en wordt wakker met koorts. Ze heeft ook geen stem, dus ik bel haar maar weer ziek. Deze verkoudheid heerst erg, want ik hoor veel mensen hoesten. Hopelijk helpt een dagje rust haar er bovenop te komen.

Na mijn wandeling met Cosmo ga ik naar Anytime Fitness. Ik wil de yoga daar weleens uitproberen. Het is alweer een aantal jaren geleden, dat ik dat in klasseverband deed, dus ik ben benieuwd. De lerares is of Indiaas of Pakistaans en erg goed! Mensen grappen weleens, dat yoga jezelf in een pretzel draaien is, en daar heeft het wel wat van weg.

Er zijn een aantal zeer moeilijke oefeningen bij, maar het meeste is heel goed strekken. Aan het einde van het uur volgt de verplichte vijf minuten helemaal ontspannen, waar ik dus helemaal niet goed in ben! Anderen vertellen dan weleens in slaap te vallen, maar ik kan het niet helpen te denken aan wat ik hierna ga doen. Ik hoop wel eens per week yoga te blijven doen (al zijn er gelijk volgende week al geen klassen). Het is wel erg goed voor de spieren.

Na de yoga ga ik nog even wat cardio en gewichten doen in de gymzaal. Daar zie ik ook de personal trainer Roger met zijn "Biggest Loser" klant, Stacey. Stacey ziet er werkelijk gewoon slank uit! Ik wens haar veel succes over twee weken. Zo te zien heeft ze zeker kans te winnen.

Wat ik me wel altijd afvraag met zo'n snel gewichtsverlies, als deze mensen hebben, is of ze het gewicht eraf houden. Ze hebben, als ze aan het programma beginnen, echt obesitas. Het lijkt me heel moeilijk (want ik weet zelf wat een gevecht het is) om na al die jaren verkeerde gewoontes zonder de constante steun, die ze nu genieten, door te gaan met gezond leven. Ik zou wel een follow up show willen zien en kijken, welke van de deelnemers van de afgelopen jaren nog steeds slank zijn.

Net als ik het huis binnenloop gaat de telefoon. Er staat "Unavailable" op de Caller ID en dat betekent meestal een telemarketer. Ik laat het antwoordapparaat het dus opnemen en hoor dan een stem, die ik al meer dan een jaar niet gehoord heb! Het is die van mijn jongste broer, Erik, in Nederland.

Gauw sprint ik naar de telefoon en neem nog op tijd op. Eindelijk lukt het eens bij te praten. Met het tijdsverschil en ons beider drukke leven liepen we elkaar voorheen telkens mis. Gelukkig gaat alles prima met hem en zijn gezin.

Het is heerlijk zonnig weer, niet te koud, dus ik besluit de decoraties voor het deck van zolder te halen. Cosmo gaat mee naar buiten en "helpt" door een rode strik te stelen en die aan flarden te trekken! Gelukkig heb ik er genoeg. Alles werkt wonder boven wonder nog en het ziet er weer vrolijk uit. Vooral 's avonds met de knipperende "sneeuwvlokken" en verlichte slingers.


Als avondeten bestellen we Italiaans van Joe's Place. Hun pizza komt altijd binnen het halve uur en ik verwacht Laura voor een massage.

Maar die laat op zich wachten en komt een uur later, dan afgesproken. Als er iemand een pechvogel is, is Laura het wel! Dit keer had ze een lekke band, die ze in de kou en het donker eerst moest verwisselen.

Omdat de massages mij altijd doodmoe maken leek het me goed ze 's avonds te krijgen. Maar waar ik niet op had gerekend, was, dat Laura ook doodmoe is. Volgens mij valt ze zelfs een paar keer half in slaap, want ze hangt helemaal op mij zonder te masseren. Soms vraag ik me af of ze dronken is, zo praat ze, maar ze geeft toe heel erg moe te zijn (op mijn vraag, of ze ok is).

Al met al vind ik deze avondmassage geen succes, dus we regelen de komende weken weer een massage in de middag. Hopelijk komt Laura wel veilig thuis, want ze moet nog een flink eind rijden.

Met zijn drietjes

Mijn favoriete versierde huis in Vienna Al heel vroeg vertrekt Rick richting vliegveld. Hij moet naar Seattle en zal vrijdagochtend met de "red eye" (nachtvlucht) weer terugkomen. Het valt me altijd weer op, hoe gewoon (verre) reizen voor het werk zijn hier. Mijn zus is deze week alleen, D is in San Francisco. Ik benijd haar niet, met kleintjes vond ik het altijd zwaar, als Rick op reis was. En Christine's Chuck is ook op reis. Gedeelde smart is halve smart, hoewel ik Ricks reizen nu niet zo moeilijk meer vind. Hij gaat niet zo vaak meer (vroeger iedere week twee tot vier dagen) en de kinderen zijn geen "werk" meer, maar gezelschap. De zon schijnt en gewoonlijk ga ik op dinsdag met Shelly lopen. Ik wacht dus op de hoek van onze straat (zij brengt meestal haar dochtertjes naar de preschool tegenover ons en is daarna klaar om te gaan). Maar Shelly komt niet. En dan bedenk ik me, dat ze nog in Arizona is voor Thanksgiving! Dan gaan Cosmo en ik er maar samen op uit. Ik zie Saskia's vroegere pianoleraar en zijn vrouw aan komen lopen met hun shelties, die zich altijd perfect gedragen. Cosmo gaat helemaal uit zijn dak! Of het is, omdat een hond hem gisteren aanviel, of omdat het dicht bij onze tuin is, weet ik niet. Hij is helemaal door het dolle! Eigenlijk wil ik gewoon, dat ze doorlopen. Maar de vrouw (ze zijn al wat ouder) besluit ons eens een les in hondentraining te geven. Ze blijven dus bewust staan met hun perfecte hondjes en ik probeer met alle macht Cosmo te kalmeren. Ik krijg er zo'n gevoel bij, dat ik ook had, als een van mijn kinderen zich misdroeg in de aanwezigheid van een moeder met perfecte kinderen. Uiteindelijk krijg ik Cosmo met heel wat snoepjes rustig. En dan volgt de preek, die ik allang ken. Cosmo's zwakke plek is andere honden, zeker in zijn eigen "gebied". Maar hij reageert nog sterker op deze shelties en niet op andere shelties. Zouden zij een bepaalde uitstraling hebben? Misschien doen ze Cosmo zich, net als hun baasjes mij, ongemakkelijk voelen. Eindelijk besluiten ze verder te gaan en ik loop in tegengestelde richting door. De hele verdere wandeling gedraagt Cosmo zich voorbeeldig, zelfs als er andere blaffende honden zijn. Hij kijkt me ook echt zo aan van "Zie je wel, dat ik het kan?". We lopen naar het zuidoostelijke gedeelte van Vienna (wij wonen in het zuidwesten van het stadje). De huizen in deze buurt zijn vrijwel allemaal bijzonder qua architectuur. Het ene huis ziet eruit, alsof het zo in New Orleans zou kunnen staan, met een dubbele veranda met fans buiten. Daartegenover staat een "chalet", die niet zou misstaan in Zwitserland. Na mijn douche rijd ik voor de tweede dag achtereen naar Sweet Ginger. Daar zitten vier dames van ons fitness groepje al aan de soep en salade (die gratis bij de maaltijden komen). Omdat ik hier gisteren met Katja ook al was, bestel ik Pad Thai, in plaats van sushi. Het wordt weer een heel gezellig uurtje, behalve Pat en ik zijn de anderen weer verschillende dames, dan de andere lunches. Zo leer ik iedereen net weer wat beter kennen. Na het eten gaan Pat en ik samen naar de Giant, die tegenover het restaurant ligt. Pat heeft een waslijst aan boodschappen, terwijl ik maar een paar dingen nodig heb. Ze klaagt, dat het zoveel werk is, en ik raad haar Peapod aan. Ik vind het heerlijk iedere week de grote boodschappen thuisbezorgd te krijgen en enkel voor de kleine benodigdheden naar de winkel te hoeven. Bovendien zijn er daarmee ook veel minder impulsinkopen. Michaels ligt naast de Giant en ik wil nieuwe Kerst voordeurversieringen. Daarvoor koop ik twee "Kerstboompjes" en miniatuur versieringen. Thuis versier ik de boompjes daarmee en hang ze aan de deur. Het ziet er leuk uit. Katja heeft bij haar vertrek een paar belangrijke dingen vergeten. Vorige keer was het haar bril, dit keer het electriciteitskoord van haar laptop en een belangrijke scheikunde cd. Die ga ik dus gauw versturen. Het is enorm druk bij het postkantoor in Vienna. Er zijn te weinig baliewerkers hier. Maar er heerst een gezellige sfeer onder de wachtenden (niet onder de Koreaanse medewerkers, waar maar nauwelijks een glimlach vanaf kan). Vrijwel iedereen verstuurt zijn Kerstcadeaus al. De dozen zijn soms enorm! Saskia heeft natuurlijk vriendinnen hier en Kai gaat gitaar spelen bij Charlie. Als we alle drie weer samen zijn, bemerkt Kai, dat het programma "Megaworld" op de Discovery Channel over Nederland gaat vandaag. We zien "drijvende" huizen, hoe de haven in Rotterdam werkt, de bloemenveiling en natuurlijk de Delta werken. Heel interessant! Het is best gezellig zo met zijn drietjes. Saskia kletst, tot Kais en mijn vermaak, nog wel via de webcam met Laura (die twee straten verderop woont!). Zij kan gewoon niet zonder vriendinnen! Het doet mij denken aan Spaceship Earth in Epcot in Orlando, voor degenen, die daar geweest zijn. Daar kletst een jongen, ik neem aan in Amerika, via webcam met een meisje, zo te zien in Japan. Dat was toen echt "de toekomst", die nu dus hier is.

Church Street Stroll

Vanaf vandaag begint de core training op maandag om kwart voor negen. Heerlijk, een half uurtje extra in bed, dat is na het weekend nooit weg. Als ik aankom krijg ik nog net de laatste bosu, de laatste gewichten (maar goed, dat ik als enige 15 ponders gebruik!) en de laatste mat!

Na mij komen er nog vijf mensen binnen. Het is heel knus, dit lokaal, maar echt wel te klein voor een groep van twaalf. De hoop is wel, dat er binnenkort een muur wordt weggehaald. Tot dan delen we gewichten en wisselen bosu's af. Het draagt wel bij tot de kameraderie, in ieder geval en is best gezellig.

Ondanks de gezelligheid werken we echt hard. Op een gegeven moment voel ik mijn benen gewoon trillen van inspanning en zegt Sharon: "Sorry, Petra". Kennelijk is het zichtbaar. Maar het voelt na afloop heerlijk.

In het gedeelte met de apparaten zie ik mijn buurvrouw Jeanne. Ik neem de fiets naast haar en we kletsen bij. Haar zonen Parker en Cameron zijn goede vrienden van Saskia. Parker heeft ook "verkering" met Saskia's vriendinnetje Alexandra, maar dat weet Jeanne niet.

Zij waant haar jongens nog helemaal onschuldige kinderen. Ik mag haar heel graag, maar Jeanne is heel, heel, heel preuts. Ze bespreekt dan ook bepaalde dingen niet met haar jongens, die hier al vanaf de kleutertijd open en bloot (mooie uitdrukking in dit geval) besproken zijn. Gevolg is, dat haar jongens zeer nieuwsgierig zijn op het gebied van meisjes en dergelijke. Maar het is niet aan mij om haar daarop attent te maken, dus vertel ik haar niet over de ontluikende "liefde".

Thuis help ik Katja met inpakken en dan gaan we samen lunchen. Haar keuze is Sweet Ginger. Het eten is heerlijk en de prijzen daar zijn zeer redelijk. Na het eten gaan we naar Starbucks, want het is World AIDS dag vandaag, en voor iedere koffie daar gekocht gaat er 5 cent naar AIDS onderzoek.

Net voor Katja vertrekt, lees ik mijn email en vind een berichtje, dat Bart Pietersen vanochtend is overleden. Al "ken" ik Bart en zijn familie alleen maar van zijn weblog, toch voelt het als een koude hand om mijn hart. De afgelopen maanden heb ik (en al zijn bloglezers en -lezeressen) virtueel meegeleefd. Wat een verdriet moet dat gezin doormaken. Het is onvoorstelbaar, onbegrijpelijk, oneerlijk en er zijn geen woorden voor, als iemand zo vroeg dit leven moet verlaten!

Dankbaar voor onze gezonde kinderen omhels ik Katja nog maar een paar keer extra, voor ze de weg opgaat. Na nog een laatste zwaai begint ze aan de zoveelste rit van vier uur naar Virginia Tech. Gelukkig is het weer vandaag goed (in tegenstelling tot gisteren) en het verkeer ook zeker beter. Vrienden van Katja deden er gistermiddag meer dan zeven uur over om terug te gaan. De zondag na Thanksgiving is traditioneel de drukste reisdag van het jaar.

Een beetje terneergeslagen blijf ik achter. Het nare nieuws over Bart treft me meer, dan ik zou denken, en het afscheid van Katja, al weet ik, dat ze over iets meer dan twee weken weer thuis komt, is toch weer moeilijker, dan ik verwachtte. Gelukkig komt Martine vrijwel meteen om te gaan wandelen. Precies de afleiding, die ik nodig heb!

We lopen een uur door Nottoway Park en Cosmo geniet ook duidelijk. We hebben van alles te bepraten en voor we het weten zijn we, met rozige wangen van de koude wind, weer terug. Heel gezellig is het, deze maandagmiddag wandelingen en lekker Nederlands kletsen.

Kai komt net uit de bus, als wij terugkomen, maar Saskia moet nablijven op school en zal de late bus nemen. Net als ik me zorgen begin te maken, omdat zij nog niet thuis is, gaat de telefoon.

Saskia belt in paniek, want voor de tweede keer nu is de buschauffeur onze stop voorbij gereden. Ze zit helemaal achterin de bus en mag niet naar voren lopen om hem erop te wijzen. Gelukkig woont een vriendinnetje aan het einde van de route en kan Saskia daarheen. Ik kan haar daar dan ophalen.

Intussen ben ik eigenlijk razend. De buschauffeurs krijgen een lijst van waar ze de kinderen moeten afzetten en deze man heeft nu al voor de tweede keer Saskia niet op haar stop afgezet! Terwijl de hele rest van de bus wel op zijn of haar plaats terecht komt. Boos bel ik Fairfax County Schools Transportation en degene aan de lijn vindt dat ook te gek. Ze belooft, dat een supervisor mij morgen terug zal bellen.

Gewoonlijk haal ik Saskia op van school, als ze na moet blijven, maar soms wil zij liever de bus nemen met haar vriendinnen. Dan moet ik er toch op kunnen vertrouwen, dat ze veilig wordt afgezet? Stel je voor, dat Rick en ik beiden zouden werken en dat er geen vriendinnetje aan het einde van de rit zou wonen!

Saskia is dan bijna 13, maar haar zomaar ergens afzetten kan toch echt niet. We wonen hier wel in stedelijk gebied, vrij veilig, maar toch. Het moge duidelijk zijn, dat ik me hier helemaal niet fijn bij voel! Maar goed, gelukkig kon ze bij haar vriendinnetje blijven en ik haal haar daar op.

Vanavond is het officiele begin van het Kerstseizoen in Vienna met de "Church Street Stroll". Vorig jaar zijn we er voor het eerst heen gegaan, maar toen was het werkelijk ijzig koud. Dit keer is het guur, koud genoeg voor sjaals en handschoenen, maar te doen.

Kai wil niet mee, dus gaan Rick, Saskia en ik erop uit. We vinden een goede parkeerplaats en lopen dan naar Church Street. Dit is de "historische" straat van Vienna. Alles is vrolijk verlicht en overal lopen mensen.

Al gauw vinden we Niall en zijn kinderen en begroeten een aantal andere bekenden. Maar we hebben honger, dus haasten ons naar Church Street Pizzeria. Hier wordt New York Style pizza geserveerd en de kinderen vooral zijn er dol op.

Het is druk, maar niet zo druk, als ik had gevreesd. Een van mijn fitness vriendinnen is er ook met haar gezin. En Saskia ziet een klasgenootje met haar familie, die net vertrekt. Wij krijgen hun tafel. Kennelijk waren we er net op een rustig moment, want na ons stroomt het vol.

Wat ik van de pizza heb geproefd was maar matig, maar Saskia zweert hoog en laag, dat we de pizza in de zaak zelf lekkerder zouden vinden. Ik moet toegeven, dat ze gelijk heeft. Het smaakt voortreffelijk! Knapperige korst, kaas, die draden trekt en verse groentes en champignons maken, dat iedere hap een delicatesse is.

Na het eten lopen we met Niall en de kinderen naar de Kerstboom, die net officieel is aangestoken. Onderweg worden marshmallows geroosterd en kunnen de kinderen verse popcorn krijgen. De pizza was voor mij genoeg eten, dus ik waag me er niet aan.

Bij het Freeman House zit Santa en een lange rij kinderen staat te wachten om hem te zien. Een kinderkoor zingt Kerstliedjes en verderop staat een groep volwassen "Carolers". Hier kom je echt in de Kerstsfeer!

Op de weg terug naar huis gaan we Church Street Cellars binnen. Hier kun je wijn proeven, maar op een bijzondere manier. Je krijgt een kaart en kiest de wijn, die je wilt proeven. Het zijn natuurlijk Amerikaanse maten, maar je kunt kiezen tussen 1 ounce, 3 ounces of 5 ounces (een vol glas). Er zijn acht witte wijnen, dan acht rode wijnen etc. om uit te kiezen. Je kiest de hoeveelheid en houd je glas er dan onder.

Rick vindt het er ook leuk, want ze hebben Belgisch bier. Vanavond houdt hij het bij een ounce rode wijn, omdat hij rijdt, maar we zullen hier zeker terugkeren. Ook al omdat er een lekker menu is met kleine hapjes, waar we met gemak een avondmaal van kunnen maken.

Recht boven dit restaurant ligt Anytime Fitness. Ook zij hebben een open house vanavond, dus ik laat aan Rick en Saskia zien, waar ik drie keer per week vertoef. Eigenlijk bijna net als het laten zien van een kantoor, maar dan anders.


Kai is thuisgebleven en we bestellen voor hem de mozzarella sticks van Nielsen's Frozen Custard. Saskia kiest ook een cake beslag custard als dessert. Rick en ik hebben genoeg aan onze Church Street Pizza.

Voldaan lopen we naar de van terug. Katja belt, dat ze eindelijk veilig terug is bij Virginia Tech. Ze gaat naar de basketbalwedstrijd (die "Tech" helaas verliest). En nu is de laatste maand van het jaar begonnen, een van mijn favoriete maanden van het jaar.

Sinterklaas gisteravond

Even een apart berichtje over gisteravond, anders wordt mijn verhaal van vandaag zo lang. Het was natuurlijk beregezellig!

We zijn begonnen met ons "traditionele" maaltje van tomatensoep en worstjes met brood. Daarna heb ik de Sinterklaas lekkernijen, die ik van KaasnCo had besteld, neergezet als "dessert". Er waren kruidnootjes, chocoladekruidnootjes, suikerbeestjes en marsepein. Boven bracht "de Sint" nog een chocoladeletter voor iedereen.


We hadden dus lootjes getrokken en iedereen moest een gedichtje bij het cadeautje schrijven. Kai had mij getrokken en een supergoed gedicht gemaakt! Hij heeft met behulp van vertalingsites, een Nederlandse rijm website en een woordenboek zijn gedicht helemaal in het Nederlands geschreven!

Niet alleen vond ik het knap, omdat hij nooit officieel Nederlands onderwijs heeft gehad, maar ook de inhoud vond ik ontzettend lief. Mijn stille knul van zestien kent zijn moeder toch beter, dan ik had gedacht. Bij het cadeautje, een dvd over golfen en een "candy cane" met t's, zat dit gedicht:
Hier komt dat tijd van het jaar,
Wanneer jullie zijn bij elkaar.
Het is tijd om cadeauen te gijven,
En in het warm te blijven.
Het is nu heel koud,
En Sint weet over jou levensbehoud.
In warm weer Sint ziet je buiten iedere dag,
Nu hebt hij een kleine vraag:
Wat doet Petra dan zo vaak?
Deze vraag is maar een bijzaak.
Als je bent niet in jou zomerjurk,
Sint weet, dat je vindt golfen leuk.
So, als je golft nog weer
Denk over dit advies een keer.
Sint hebt ook iets anders voor je,
Te helpen met de bal gaan een lange afstandje.

De anderen rijmden allemaal in het Engels, wat natuurlijk ook erg leuk was. Katja had Kai getrokken en gaf hem een cadeaubon voor de bioscoop en een voor een snack daar. Haar gedicht:
What a dude, what a guy
Sint found it hard to think of a gift for a boy like Kai
He looked hard and he looked wide
Until he remembered Kai's last Beetle ride,
He remembered he saw Transporters 3
And paid the $11 movie ticket fee.
Sint thinks that movie prices are expensive, which is pretty lame,
So this year he didn't find him a toy or game,
But a shiny piece of plastic to get Kai in the movies without a price,
Not even one for popcorn and a coke with extra ice.


Saskia had Rick getrokken en gaf hem de dvd van Jeff Dunham, die we na het pakjes openmaken hebben gekeken. We zijn allemaal fans van hem en zijn poppen. Saskia's rijmkunst:
Dear Rick,
I know you like electronics and such,
My gift isn't too little and it isn't too much,
A little disk that you can forever clutch.
This man is sunny,
with his puppets so funny.
Sint searched high and low for the Jack Black dvd all around,
Sadly it was nowhere to be found.
I thought you would enjoy this just take a seat,
Until next year! Sint and Zwarte Piet

Aan Katja, die op het moment van alles verliest, van sleutels tot credit cards, gaf Rick een nieuwe portemonnaie. In zijn gedicht plaagt "Sint" haar daar lekker mee (hee, dat rijmt!):
Sint hears of a young woman growing up fast,
She's enjoying college and creating a new past.
He's packed up his bag and a few Piet's too,
To celebrate an early Sinterklaas just for you!
Come on Katja, join the Piet parade,
If Sint's feeling generous, you've got it made!
Believe it or not Sint has spies everywhere,
Even in Blacksburg, he really does dare.
The Piets fit right in with their Maroon effect pants,
They check out our Katja, even her VT chants!
It's been reported that Katja is actually busy,
Between classes and boys she's nearly quite dizzy!
It seems that she is forgetful and often loses things,
It's almost as if her stuff has mischievous wings!
So thinking of this dilemma Sint thought for a while,
And he thought and he thought 'til he beamed with a smile,
Ik heb het, he said speaking Dutch like a pro,
I know what Katja needs when she's spending on the go.
So gathering Piets in tow he's off to Vienna,
And sneaking into the Court he hid behind the Sienna,
Now it's time to see what Sint has brought,
And if that idea was like you had thought.


Saskia met haar sneeuwman

En natuurlijk had ik Saskia getrokken. Aan haar gaf ik een Sneeuwman Webkinz. Mijn gedicht schreef ik half Engels, half Nederlands:
Saskia is ontzettend sociaal,
Dat weten Sint en zijn Pieten allemaal.
Every day the basement is full of girls and boys,
Who are definitely adept at making noise!
Ook op het internet is Saskia zeer actief,
En vindt zij vooral de Webkinz erg lief.
But Saskia is socially so busy,
That she sometimes has to finish her schoolwork in a tizzy!
Daar moet Saskia wel wat beter aan gaan werken,
Want Sint wil graag een betere organisatie van tijd bemerken.
But Sint also has come to realize,
That Saskia considers those furry web creatures quite a prize!
Daarom was hij zo blij met jouw lootje,
Zodat hij jou geven kan dit zachte cadeautje!

Al met al hebben veel gelachen met zijn allen. Ik ben blij, dat we besloten hebben het vervroegd te vieren met Katja erbij.


Na afloop moest Snickers de zak van Sinterklaas natuurlijk uitproberen