Ons pleintje nu:

dinsdag, augustus 23, 2011

Aardbeving en VCU

Al om half zes gaat Ricks wekker. Hij moet vandaag in Washington in het Reagan gebouw presentaties geven. Hij neemt nog even afscheid van Kai voor hij vertrekt. Rick vindt het vervelend, dat hij niet mee kan om Kai te helpen verhuizen.

Kai en ik slapen nog verder. Mijn bed voelt heerlijk aan, want het raam staat open en het was een lekker koele nacht. Om drie minuten voor negen wekt Saskia mij. Zij was bijna vergeten, dat ze moet babysitten om negen uur, dus racet naar de buren. Ik sta dan ook maar op, want Saskia zal met de buurkinderen komen ontbijten.

Van Kai is echter nog geen spoor te bekennen. Om tien uur wek ik hem toch maar, want hij heeft nog wat in te pakken ook. Helaas besluiten de schoonmaaksters net vandaag in de ochtend te komen, gewoonlijk is dat 's middags. Daardoor moeten we wachten om te douchen en intussen lopen we flink achter op onze planning.

Pas om kwart voor twaalf vertrekken we. Ik heb nog gauw een snack gegeten, want mijn ontbijt is inmiddels wel verteerd. Mijn spieren doen wel zoveel pijn van gisteren, dat ik Sharons bevel om vandaag een sportrustdag te houden gewillig opvolg.

We stellen de gps-en in op Kai's nieuwe adres, dat nota bene op Main Street is. In Occoquan tanken we benzine en dan volgt Kai mij op de I-95. Het verkeer is goed, dus we schieten lekker op. Rond half twee begint mijn maag toch wel te rommelen, dus ik bel Kai, dat ik bij Ashland, net voor Richmond, wil stoppen om te eten. Dat vindt hij ook goed.

Gisteren zag ik een reclame van Subway, dat ze een nieuwe "crispy" kipsandwich hebben, die op hun gezonde menu staat. Die willen we wel proberen. Omdat we allebei die sandwich willen, nemen we een "foot long" (25cm) ermee. Dat is goedkoper. Kai wil kaas en ik niet, maar het is geen probleem om de helft met kaas te krijgen.

Terwijl ik afreken, loopt Kai even naar het toilet. Opeens horen we een hard gerommel en begint alles te bewegen. Even hebben we geen idee, wat er aan de hand is, behalve, dat het doodeng is. De blik van angst in de ogen van het meisje achter de kassa zal ik nooit vergeten. Waarschijnlijk zie ik er net zo uit.

Iemand roept "Earthquake, everyone out!" en we rennen het gebouw uit (later hoor ik, dat we onder de tafels hadden moeten schuilen). Daar is Kai gelukkig ook, die zijn toiletbezoek maar even heeft uitgesteld. Het is zo surrealistisch! Er staat geen zuchtje wind en toch zwaaien de stoplichten flink heen en weer.

Iedereen is in paniek en dan houdt het opeens weer op. Duidelijk een aardbeving, dus! Iets, wat we in dit gebied werkelijk nooit meemaken (later horen we, dat het 5.8 op de schaal van Richter is, de zwaarste in 118 jaar) . Toevallig werd ik vorig jaar gewekt door een heel kleine beving, anders zou dit mijn eerste zijn geweest.

Tijdens het eten vraag ik op Facebook of er net een aardbeving dichtbij Richmond is geweest. Kai en ik weten nog niet, dat we ons maar 55 kilometer van het epicentrum vandaan bevinden. Alles op Facebook gaat over "de" aardbeving, dus dat is duidelijk, wat het was.

Nog natrillend (echt ik tril als een boomblad, tot mijn verbazing) eten Kai en ik onze sandwich. Wat een bizarre ervaring! Als we weer wat bijgekomen zijn, zetten we onze rit naar Richmond voort. Ik luister naar MSNBC op satellietradio en hoor de chaos, die de aardbeving ook in Washington en New York heeft veroorzaakt.

Onderwijl probeer ik Rick te bellen, maar het telefooncircuit is overbelast. Ook Saskia en Katja krijg ik niet te pakken. Ik neem maar aan, dat het allemaal goed is. Na een uur krijg ik een sms-je van Rick, dat Saskia en hij ok zijn. Rick zit wel vast in het idiote verkeer in DC, al had hij het geluk een taxichauffeur te vinden, die hem mee wil nemen.

Nog onder de indruk van het pas gebeurde rijden we Richmond binnen. Ik kan mijn gedachten niet bij de GPS houden, dus rijd meteen Kai's dorm voorbij. Even verderop stop ik, want ik kan hem niet bellen, de lijnen zijn nog steeds verstopt door de aardbeving. Kai gaat zijn auto parkeren en ik probeer zijn dorm weer te vinden.

Laat ik nu weer een verkeerde afslag nemen! Met alle eenrichtingsstraten duurt het even voor ik eindelijk voor het juiste gebouw sta. Ik heb geluk, dat een vrachtwagen net wegrijdt, dus ik krijg een parkeerplaats vlak voor de deur. Kai is er inmiddels ook.

Eerst moeten we zijn sleutel ophalen in een ander gebouw. Dan gaan we op zoek naar zijn "townhouse". Dit gebouw is heel anders, dan dat van vorig jaar. Er is een groot binnenveld met barbecues e.d. en daaromheen vier verdiepingen van galerijen met daaraan de verschillende "dorms". Het ziet er leuk uit.

Na even zoeken vinden we nummer 328. Kai probeert zijn sleutel, die gelukkig werkt. Binnen zijn drie van zijn vier huisgenoten een computerspel aan het spelen. Dat is al een heel goed teken! Ik krijg een "Hi, Kai's Mom!" en ze stellen zich allemaal keurig voor. Kai lijkt ook een goed gevoel te krijgen bij deze jongens. Duidelijk geen partyers en dol op computergames, zijn stijl helemaal!

Met een van de van vorig jaar al bekende heel handige gele "wagentjes" gaan we weer naar beneden. In tegenstelling tot Katja's spullen, waar we een UHaul voor nodig hadden, pasten Kai's benodigdheden allemaal in de van. Het neemt dus maar twee keer naar boven en we zijn klaar!

Na nog een paar foto's van het appartement te hebben genomen, neem ik afscheid van Kai. Ik had verwacht er erge moeite mee te hebben, maar dat valt, misschien mede door de schok van de aardbeving, gelukkig wel mee. Het helpt ook, dat Kai's kamergenoten perfect voor hem lijken. Ik hoop zo, dat hij een superjaar en een paar heel goede vrienden gaat krijgen met hen!

Op MSNBC hoor ik, dat de National Cathedral in Washington vrij zware schade heeft opgelopen. Ook het plaatsje Mineral, waar de aardbeving plaatsvond, is zwaar getroffen. Verder kwam een dak van een bedrijf in Tysons Corner op een rij geparkeerde auto's terecht.

Christine belt en wil weten hoe het is. Vreemd, dat zij mij wel bereikt, terwijl het mij niet lukt om Rick, Saskia of Katja te bereiken. Kennelijk zijn die overbelaste lijnen plaatselijk. In ieder geval kletsen Christine en ik 53 mijlen weg. Ik ben haar daar dankbaar voor. De rit van Richmond naar Vienna is doodsaai, I-95 heeft aan weerszijden enkel bomen, dus er is niets te zien.

Met nog 30 mijlen te gaan belt Katja me terug. Zij heeft de aardbeving niet gevoeld, maar vrienden van haar wel. Zij is op weg naar een mall met een vriendin. Ook zij is heel positief over haar huisgenotes en ook over de professoren, die ze dit jaar heeft. Het is fijn om beide oudsten blij met hun leven te weten.

Rick sms-te me eerder vanmiddag, dat ik maar in Richmond moest blijven logeren. Daar had ik helemaal geen zin in en zag het nut er ook niet van in. Hij zag natuurlijk de chaos in Washington, maar ik heb hoegenaamd geen verkeer op de terugweg!

Als ik nog geen vijf kilometer van huis ben, belt Rick. Hij is eindelijk na meer dan twee uur ook thuis. Dat is langer, dan mijn terugrit vanuit Richmond duurde! De metro reed maar 25km/u en was afgeladen. Rick stond letterlijk met zijn gezicht tegen de deuren! Hij bereidt me ook vast voor op een flinke rotzooi in ons huis.

Het is schattig, hoe Rick en Saskia klaar staan om mij het huis te laten zien. Gelukkig is er maar weinig echt gebroken. Wat ons het meest aan het hart gaat is het Lladro engeltje, dat we van Ricks moeder hebben geerfd, dat door de aardbeving onthoofd is. Verder zijn er enkel een paar wijnglazen gebroken, gelukkig niet kristal.

Vooral boven is er heel wat op te ruimen. Rick en ik hebben boekenkasten aan weerszijden van ons bed en de inhoud daarvan ligt nu naast ons bed. Ook in de eetkamer, woonkamer en Saskia's kamer en badkamer is het een flinke troep. Een vriendin schreef, dat haar foto's van de muren waren gevallen, maar dat is bij ons niet gebeurd, dus we hebben goede haken. Wauw, wat zo'n aardbeving toch best ver weg kan aanrichten!

We bestellen eten van Friends. Katja belt, dat iemand haar aan heeft gereden, maar geen informatie heeft achtergelaten. Er zit een flinke deuk in haar deur. Ach ja, dat kan er ook nog wel bij, zucht!

Christine belt na het zien van de foto's op Facebook nog eens. We kletsen nog verder en eens te meer wilde ik, dat ze weer dichtbij zou wonen. We lezen Facebook updates en een van haar doet me hardop lachen! Een van haar vroegere buren schreef dit: "Tsunami alert just issued for our pool". Ook op Twitter zijn allerlei humoristische dingen te lezen, hier een aantal.

Net als je denkt, dat het leven saai wordt... Vandaag was zeker een van de meer interessante dagen van ons leven. Ik ben blij, dat we er allemaal goed vanaf zijn gekomen, want het was zeker een angstige belevenis. Morgen zullen we moeten opruimen en dat is niet mijn favoriete bezigheid.

Foto's van vandaag staan hier en hier.



26 reacties:

Margreet zei

Tjee, flink schrikken dus. En nu nog opruimen ook. Wel een van de meer interessante dagen en als iedereen ok is, kun je er ook wel lachen.

Pascale zei

Wat een dag voor jullie, zeg! Toen ik het hoorde moest ik direct aan jullie denken. Blij dat ik al snel op FB zag dat iedereen OK was. In ieder geval een dag die je niet snel zal vergeten!

Bente zei

Pff, zo'n interessante dag kan mij gestolen worden hoor. Mijn leven is al "interessant" genoeg zonder aardbevingen.
Fijn dat iedereen ongeschonden is en dat zelfs de schade thuis meeviel.

Becs zei

Jeetje wat moet je geschrokken zijn! En dan ook naderhand nog eens horen dat jullie heel dicht bij het centrum waren. Fijn dat iedereen ok is en dat er zo oed als geen schade is.

Ineke zei

Zo zeg, dat was schrikken en wat een puinhoop in jullie huis. Gelukkig dat jullie zelf niets mankeren. Sterkte met het opruimen van alle omgevallen spullen

Yvonne en Rob zei

Gelukkig jullie allemaal ok. Lijkt me doodeng om mee te maken.

Succes met het opruimen.

Grtz. Yvonne

Anja zei

Tjee, dat is schrikken zeg en wat een puinhoop in jullie huis. Gelukkig zijn jullie ongedeerd!

nina zei

Ik moest ook meteen aan jullie denken, gelukkig is alles ok. Fijn dat kais huisgenoten leuk lijken, hopelijk komt het helemaal goed dit jaar.
Sterkte met opruimen...valt het hoofd van het engeltje nog te lijmen ofzo?

Anja zei

Ja dat is flink schrikken. En dan kom je thuis en dan moet je meteen aan het opruimen.
Apart hoe je mee leeft met mensen die je alleen maar via een blog kent. Ik moest ook meteen aan jullie denken toen ik hoorde van de aardbeving.
Groetjes Anja L.

Suus zei

Hoi,

Toen ik het op het nieuws hoorde moest ik meteen aan jullie denken. Ik ben blij dat jullie ongedeerd zijn en van verdere schade bespaard zijn gebleven.

En dan inderdaad Katja haar auto er boven op..

Fijn dat het gevoel bij Kai meteen goed zat. (ik ben dan wel geen moeder, maar ik kan me voorstellen dat je hem dan makkelijker achterlaat!)

Succes met opruimen!

Marie zei

Woah, wat een dag zeg! Gelukkig zijn er geen persoonlijke ongelukken gebeurd! Heel veel sterkte met de opruim!

Anoniem zei

Zo hee wat een bende nog, maar gelukkig valt de schade mee en zijn er geen slachtoffers, moest gelijk aan jullie (en de andere Petra en Ron) denken toen ik het hoorde....
Succes met opruimen....
Gr, Evelyn

marianne zei

Pfff, schrikken zeg! Gelukkig hebben jullie het allemaal goed doorstaan.

En ook fijn dat het er bij Kai en Katja zo positief uitziet. Heeft Kai zelf een huis/ flatgenoten kunnen kiezen of is het toeval waar en bij wie je ingedeeld wordt?

Els zei

Toen ik gisterenavond op het nieuws zag dat er een aardbeving was in Virginia, moest ik meteen aan jullie denken. Gelukkig zijn jullie ongedeerd en valt de schade mee. Wel jammer van de engel van Rick's moeder.
Het huis waar Kai woont ziet er heel fijn uit.

Petr@ zei

Ik moest gelijk aan jullie denken toen ik het nieuws hoorde (vanmorgen in de auto trouwens pas), dus op het werk gelijk je FB bekeken. Gelukkig geen gewonden en niet enorm veel schade.

Maar wat een belevenis, Petra. Ik kan me voorstellen dat je hier flink van schrikt. Een aardbeving in jullie omgeving verwacht je natuurlijk niet.

Gelukkig zijn je twee oudste kinderen goed op hun plek (balen trouwens van Katja's auto) op college.

Anja zei

Pff, wat een enerverende dag! Wel even schrikken hoor, zo'n aardbeving verwacht je natuurlijk ook helemaal niet. Fijn dat jullie allemaal ongedeerd zijn en de schade lijkt mee te vallen. Succes met het opruimen thuis!

Fijn dat Kai en Katja het naar hun zin hebben en leuke huisgenoten hebben getroffen. Mag ook wel na alle perikelen met huisgenoten. Hopelijk hebben ze beiden een super jaar!

Karin zei

Wat een dag!!! Gelukkig valt de schade mee en hebben Kai en Katja een positief gevoel over het komende jaar. Toch een hele zorg minder!! Hopelijk kun je het engeltje lijmen?

Annemiek zei

Nou, die heb je ook weer meegemaakt. Het is echt wel schrikken om een aardbeving mee te maken in een gebied waar je het helemaal niet verwacht. We zijn in Zuid-Limburg eens wakker geschud door een aardbeving, heel beangstigend.
Hopelijk valt Katja's schade mee!
En zo is het nest alweer wat leger.

Anoniem zei

Ik moest gisteren direct aan jullie denken.
Gelukkig zijn jullie heel en "alleen maar" materieele schade.
Wel heel jammer van het aandenken aan Rick zijn moeder.
Sterkte met het opruimen.
Groet, Bea

Natasja Valentijn zei

Ik heb ook staan trillen op mijn benen! Ik zat onder de gazebo en alles trilde om mij heen. Ik ok in mijn stoel. Jeetje, wie verwacht nu zoiets? Ik in ieder geval niet. Gek genoeghebben wij binnen niet zo'n chaos als bij jullie! Nu maar eens kijken wat orkaan Irene zal doen... Hopen het beste er maar van!

Sandrah zei

Dit soort interessante dagen kunnen mij ook gestolen worden, hoor. Maar ook ik moest direct aan jullie denken. Gelukkig valt de schade mee, al is het natuurlijk wel jammer dat precies dat engeltje kapot valt.

Fijn dat Katja en Kai weer hun plekje hebben gevonden.

Sandra

Gerda zei

Ik hoorde het vanmorgen op het nieuws... moest gelijk aan jullie denken! Gelukkig alleen materiele schade! Ben blij dat jullie allemaal er heel uit zijn gekomen! Succes met opruimen!
Groetjes uit Harderwijk!

naomi zei

Hallo

Ongeloofelijk zo'n dag. ik hoop het niet mee te maken ooit. Dit soort natuurgeweld kan mij gestolen worden.

Ik lag nog even op de bank te slapen en was net wakker en toen zei Roberto er is een aardbeving in washington. Ik nog half suf je bedoeld de staat of echt DC. En toen moesten we meteen aan jullie denken. Ik wist dat jij opw eg was dus ik tegen Ro waar is het epi centrum. Toen zij hij in de buurt van Richmond. Ik meteen FB op om te checken en zag al snel een bricht van je staan. Gelukkig.

Ik moest ook aan arme Cosmo denken die zal echt een slechte dag hebben gehad. Zo schudden en dan van alles vallen in huis.

Wat een ramp dat Rick zo vast zat hij was ook midden in Dc. En logisch dat de metro zo langzaam reed en iedereen wilde naar huis toe.

Ik weet dat in Japan de kinderen op school training krijgen om dan onder de tafel te moeten gaan zitten. Maar mijn reflex zal ook naar buiten gaan zijn.

Klopt het dat het Washington Monument beschadigd is door een scheur en voorlopig gesloten blijft. Ben blij dat jullie allemaal veilig zijn.

Ik verbaasde me ook hoe kort het schudden was op het politiefilmpje van hun auto's en wat een gevolg dat in je huis heeft. Veel omgevallen spullen. Balen van beeldje.

De dorm van Kai ziet er gezellig uit wel krappe keuken. Woont hij daar met 4 totaal. Ik hoop dat hij een goed jaar krijgt en dat gamen is zeker positief.

Dit was echt weer een lange reactie maar daar vraagt zo'n gebeurtenis ook om.

Groetjes Naomi

Petra zei

@Margreet - We hebben wel geluk gehad, want buren hebben dus wel structurele schade aan hun huis. Die lachen nog even niet.

@Pascale - Zeker niet, ik hoop niet nog eens zo'n zware beving mee te maken.

@Bente - Ha ha, inderdaad, we hebben geen aardbevingen nodig om onze levens interessant te maken.

@Becs - Vandaag kwam naar voren, dat er toch heel wat schade is. Het is werkelijk een wonder, dat niemand ernstig gewond is geraakt.

@Ineke - Dank je, het was Moeder Natuurs manier om mij mijn boekenkast op te laten ruimen ;).

@Yvonne - Het was zeker doodeng!

@Anja - Inderdaad, we schrokken ons rot, maar niemand gewond, dus dat is super.

@Nina - Nee, het is aan gruzelementen helaas.

@Anja - Ja, grappig is dat, he? Dat heb ik ook vaak met mensen, die ik alleen online ken.

@Suus - Ik liet hem daardoor zeker makkelijker achter. Ik gun hem gewoon een leuke groep vrienden, hopelijk worden deze jongens dat.

@Marie - Dank je, het is weer gedaan, gelukkig.

@Evelyn - Andere Petra was de eerste, die op mijn FB status reageerde gisteren, grappig.

@Marianne - Nee, hij kende deze jongens hiervoor niet. Misschien,dat de universiteit wel naar interesses heeft gekeken.

@Els - Inderdaad, de schrik was het ergste voor ons.

@Petra - We hebben kennelijk wel echt geluk gehad, onze buren hebben flinke schade.

@Anja - Dat hoop ik ook, het begin is in ieder geval goed.

@Karin - Nee helaas, het engeltje is niet te lijmen. Gelukkig hebben we nog twee beeldjes als aandenken aan haar.

@Annemiek - Katja heeft een flinke deuk, helaas, die moet wel gemaakt worden. Inderdaad, vreemd weer vandaag alleen met Saskia.

@Bea - Ja, het is jammer, gelukkig hebben we nog een paar beeldjes van haar.

@Natasja - De berichten daarover zijn gelukkig wel gunstig voor ons hier. Ik hoop zo, dat het feest door kan gaan!

@Sandra - Wel jammer, dat er toch een aantal publieke gebouwen flinke schade hebben.

@Gerda - Dank je, het is gelukkig weer allemaal netjes.

@Naomi - Ja, het Monument is voor onbepaalde tijd dicht. De arme mensen, die daarboven waren kregen stenen op hun hoofd. Kai woont er met zijn vijven, dus ja, wel krap die keuken en een toilet en douche voor allen.

Sally zei

Ik had al op je FB bericht maar ik ben blij dat iedereen OK is. Never a dull moment bij jullie daar.
Jammer vanKAtja's auto, dat is wel heel sneu. En erg fijn te lezen dat Kai en Katja een goede start hlijken te hebben mbt roommates

Nicole zei

Oei, da's wel schrikken die aardbeving. Gelukkig dat er jullie er zo goed doorheen zijn gekomen. Wel jammer van het engeltje van Ricks moeder. Is het nog te repareren?
Fijn dat zowel Katja als Kai zo enthousiast over hun room mates! Hopelijk krijgen ze beide een geweldig jaar.